Αρχείο ετικέτας Λύση

Η ήττα του λαϊκισμού και η απόρριψη της «Νέας Στρατηγικής»

Η ήττα του λαϊκισμού, είναι συντριπτική στον α’ γύρο των προεδρικών του 2018. Η αποτυχία του Νικόλα Παπαδόπουλου να πείσει τους ψηφοφόρους των κομμάτων που τον στήριξαν αναδεικνύει την παταγώδη επιτυχία της επικοινωνιακής του πολιτικής.

Ο κ. Παπαδόπουλος σε όλη του την πολιτική παρουσία και κυρίως αφότου ανέλαβε την ηγεσία του ΔΗΚΟ, επέλεξε να απευθύνεται στο λαό με ακραία γλώσσα, με ισοπεδωτική κριτική, με τερατώδεις διαστρεβλώσεις και ψέματα σε κάθε του δημόσια δήλωση.

Εύχομαι να το έχει τώρα αντιληφθεί, όπως θα πρέπει να το αντιληφθούν όλοι οι πολιτικοί ότι, μπορεί μεν να υπάρχει μια θορυβώδης, ακραία μειοψηφία, αλλά η μεγάλη σιωπηρή πλειοψηφία του λαού, χαρακτηρίζεται από μετριοπάθεια και διαθέτει κρίση.

Αλλά το πιο σημαντικό μήνυμα που προκύπτει από τον πρώτο γύρο είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων θέλει λύση του Κυπριακού και θέλει να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση από το σημείο που έμεινε στο Κραν Μοντανά. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων έστειλε στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική».

Ο Ν. Παπαδόπουλος δήλωσε επανειλημμένα ότι αυτές οι εκλογές θα αποτελέσουν δημοψήφισμα για το Κυπριακό και για τη «Νέα Στρατηγική». Ο λαός τού έδωσε την απάντηση: ξεκάθαρα και με βροντερή φωνή: ΟΧΙ στη «Νέα Στρατηγική», ΝΑΙ στη λύση.

Στις όποιες αποφάσεις θα λάβει το ΔΗΚΟ για τον β’ γύρο των εκλογών, αυτό το σαφές μήνυμα του λαού θα πρέπει να γίνει σεβαστό.

 

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση και το δημοψήφισμα του Ν. Παπαδόπουλου.

Καθώς ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος προβάλλει εν είδει ευαγγελίου την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, επιμένει να θεωρεί τις επικείμενες εκλογές δημοψήφισμα για την πορεία που προκρίνει ο κυπριακός λαός για τη λύση του Κυπριακού. Αν ο κ. Παπαδόπουλος κερδίσει τις εκλογές, θα έχουμε εφαρμογή της «Νέας Στρατηγικής». Αν ο κ. Παπαδόπουλος χάσει ή χειρότερα μείνει έξω από τον δεύτερο γύρο, τότε θα αναγκαστεί να πετάξει τη «Νέα Στρατηγική» στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Διάβασα λοιπόν με ενδιαφέρον την πρόταση του κ. Παπαδόπουλου, ώστε να αποφασίσω τι θα ψηφίσω στο … δημοψήφισμα και σας μεταφέρω εδώ τις σκέψεις μου:

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση της Κύπρου αποτελείται από 37 σελίδες. Οι 20 από αυτές αποτελούν μνημόσυνο της πολιτικής Αναστασιάδη, ενώ άλλες 3 με 4 περίπου αναφέρονται στις πάγιες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, τις οποίες υιοθετούν στην ουσία όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Στο σύνολό της η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής της «πρόταξης», που εφάρμοσε ο Σπύρος Κυπριανού και τσάκισε το εθνικό μας πρόβλημα στα βράχια. 

Περίπου 6 με 7 σελίδες της ούτω καλούμενης «Νέας Στρατηγικής» αναφέρονται σε ανάγκη αναβάθμισης της Εθνικής Φρουράς η οποία, κατά τον ισχυρισμό του Ν. Παπαδόπουλου, έχει υποβαθμιστεί την τελευταία δεκαετία. Εκείνος που σύνταξε το κείμενο ξέχασε ότι επί διακυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου, δεκάδες οχήματα και άρματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης συντήρησης και δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια, με αποτέλεσμα μέχρι κι ο Λάζαρος Μαύρος να επικρίνει τότε την κυβέρνηση Παπαδόπουλου για πλήρη εγκατάλειψη της Εθνικής Φρουράς.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα ο Ν. Παπαδόπουλος να κάνει την Εθνική Φρουρά ισχυρότερη από τον τουρκικό στρατό. Λεφτά εξάλλου υπάρχουν να φάνε κι οι κότες, συνεπώς έφτασε ο καιρός να δώσουμε μερικά δισεκατομμύρια ακόμη για εξοπλισμούς,  προκειμένου να φοβίσουμε τους Τούρκους, οι οποίοι βεβαίως δεν θα αντιδράσουν, δεν θα ενισχύσουν κι αυτοί τον κατοχικό στρατό, δεν θα φέρουν ας πούμε και μερικούς S400 εδώ από αυτούς που αγόρασαν από την ομόδοξή μας ορθόδοξη Ρωσία. Θα κάτσουν να μας κοιτάνε να εξοπλιζόμαστε, παγωμένοι από την αμηχανία και το φόβο.  Δεν ξέρω η όλη δαπάνη για την ενίσχυση τι θα συνεπάγεται σε μίζες, πάντως είναι κοινό μυστικό ότι κάποιοι που δεν είχαν να φαν έγιναν εκατομμυριούχοι από τις χοντρές μίζες της άμυνας…

Στις υπόλοιπες 6 σελίδες που απομένουν, η «Νέα Στρατηγική» υποτίθεται ότι αναλύει το πώς θα επιτύχουμε την ωραιότατη λύση που υπόσχεται. Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα υπέροχο ευχολόγιο, που θα μπορούσε να το είχε γράψει ένας από τους μελωδούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, για να το ψάλλουμε στις θείες λειτουργίες, αλλά όχι ένας σοβαρός αναλυτής που ασχολείται με την πολιτική. Απλούστατα διότι αυτά που ευαγγελίζεται η «Νέα Στρατηγική» θυμίζει την παροιμία «εν με τον νουν μας που κάμνουμεν παϊράμιν». ΘΑ κάνουμε εκείνο, ΘΑ κάνουμε ετούτο, ΘΑ γωνιάσουμε την Τουρκία εκεί, θα την σαπίσουμε στο ξύλο παραπέρα. Η απόλυτη φαντασίωση για έναν ιδανικό υπερεθνικιστικό «αυνανισμό».

Αναλύει π.χ. πώς θα επιβάλουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις θέσεις μας, έτσι ώστε να προκαλέσουμε (εμείς) κόστος στην Τουρκία. Ακριβώς όπως το 2006, που ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ πήρε από το χέρι τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τον οδήγησε στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, λέγοντας του να υπογράψει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της κατοχικής Τουρκίας κι ο Τάσσος την υπέγραψε χωρίς να κάνει χρήση του βέτο, χωρίς να θέσει οποιονδήποτε όρο, χωρίς να διασφαλίσει ούτε και ένα αντάλλαγμα, χωρίς να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα, που κατέχουν έδαφος χώρας μέλους της Ε.Ε., χωρίς να αναγνωρίσει η κατοχική δύναμη την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς καν να επιτρέψει τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της και βεβαίως με την κατοχή της μισής μας πατρίδας να συνεχίζεται.

Αναλύει επίσης πώς θα εκμεταλλευτούμε το φυσικό μας αέριο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη ότι σε τούτο το ζήτημα έχουν δυστυχώς λόγο κι άλλοι, όπως π.χ. οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι και οι Ρώσοι. Θεωρεί δεδομένο πως η διαχείριση του ενεργειακού πλούτου της ανατολικής Μεσογείου είναι γούστο και καπέλο του Ν. Παπαδόπουλου ή του όποιου άλλου προέδρου. Παιδαριώδης αντίληψη αν όχι παντελής άγνοια των γεωστρατηγικών συσχετισμών της περιοχής.

Προτάσσει η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» προϋποθέσεις για να δεχτεί να συνεχιστούν οι συνομιλίες, όπως έκαναν στο παρελθόν οι Μακάριος και Κυπριανού,  με αποτέλεσμα στο τέλος να υποχρεωθούν να βάλουν  την υπογραφή τους, ο πρώτος το 1977 κι ο δεύτερος το 1979, κάτω από τη συμφωνία ότι η βάση της λύσης του Κυπριακού προβλήματος θα είναι η Δικοινοτική Ομοσπονδία. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 2006, κι αφού στο μεταξύ απορρίψαμε το «Σχέδιο Ανάν», ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τη δική του υπογραφή επαναβεβαίωσε τις προηγούμενες δύο συμφωνίες, διασαφηνίζοντας μάλιστα ότι βάση της λύσης είναι η ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΚΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ.  Σημειώστε ότι, από τραγική ειρωνία, μόνο αυτοί οι τρεις από τους οκτώ προέδρους μας υπέγραψαν αυτή τη βάση λύσης, την οποία ωστόσο οι υποστηρικτές του Ν. Παπαδόπουλου απορρίπτουν. Απορρίπτουν δηλαδή τη λύση που υπέγραψαν οι πρόεδροι που αυτοί οι ίδιοι υποστήριζαν κι ο πατέρας εκείνου που υποστηρίζουν σήμερα. Ασύλληπτο το βάθος και το εύρος της πολιτικής ανακολουθίας.

Ισχυρίζεται η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» ότι θα παρεμποδίσει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, το οποίο όμως ανακηρύχθηκε το 1983 όταν οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την τότε «Νέα Στρατηγική» του Σπύρου Κυπριανού κι αναβαθμίστηκε με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 και την αναγνώριση της Επιτροπής Αποζημιώσεων το 2008, συνεπεία της τότε αντίστοιχης «Νεας Στρατηγικής» του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Τέλος δεν παραλείπει η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση  να εισηγηθεί συνεργασία με τους Τουρκοκύπριους σε διάφορους τομείς, χωρίς να ξεκαθαρίζει ωστόσο πώς θα γίνει αυτή η «συνεργασία» της Κυπριακής Δημοκρατίας με κάποιους οι οποίοι είναι ουσιαστικά πολίτες της. Η ασάφεια αυτή δίνει στον καθένα το δικαίωμα να υποπτεύεται ότι η  «Νέα Στρατηγική» προκρίνει συγκεκαλυμμένα συνεργασία με το ψευδοκράτος (όπως περίπου γίνεται με τον κανονισμό Τάσσου Παπαδοπουλου για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής) και σχέση «καλής γειτονίας» με αυτό.

Τέλος επιτρέψτε μου να εξηγήσω γιατί την χαρακτηρίζω «Νέα Στρατηγική για τη διχοτόμηση».  Διότι πρόκειται για τη συνέχεια της πολιτικής την οποία άσκησε

Ο Μακάριος από το 1974 ως το 1977, διακηρύσσοντας τον μακροχρόνιο αγώνα και κατέληξε στο να υπογράψει τελικά το 1977 μαζί με τον Ντενκτάς την πρώτη συμφωνία κορυφής, για μετατροπή της Κύπρου σε δικοινοτική ομοσπονδία, δηλαδή μια χώρα με δύο πολιτείες, η καθεμιά από τις οποίες θα είχε τη δικά της όργανα, κυβέρνηση, βουλή, δημόσια υπηρεσία, δυνάμεις ασφαλείας και φυσικά έδαφος, καθώς βέβαια θα υπάγονται και οι δύο παράλληλα στο κεντρικό, ομοσπονδιακό κράτος. 

Ο Σπύρος Κυπριανού και οδήγησε στην απενοχοποίηση της Τουρκίας, με συνέπειανα υπογράψει τελικά και εκείνος νέα συμφωνία με τον Ντενκτάς για ομοσπονδιακή βάση της λύσης, να απενοχοποιήσει την Τουρκία από τις ευθύνες της για την εισβολή και κατοχή, με αποτέλεσμα να αρθεί το εις βάρος της αμερικανικό εμπάργκο πώλησης όπλων, με αποτέλεσμα επίσης να βρει την ευκαιρία η Τουρκία και ο Ντενκτάς να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 και βεβαίως να μην καταφέρει ποτέ με εκείνη τη στρατηγική να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να περάσουν 15 χρόνια από την εισβολή χωρίς να λυθεί το Κυπριακό. Πράγμα που είχε βέβαια ως συνέπεια την απρόσκοπτη κι ανεξέλεγκτη έλευση των Τούρκων εποίκων και την παγίωση των κατοχικών τετελεσμένων και της ντε φάκτο διχοτόμησης. 

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, με αποτέλεσμα να ενοχοποιήσει τον κυπριακό Ελληνισμό για τη μη λύση του Κυπριακού και να απενοχοποιήσει την Τουρκία, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την αναβάθμιση του ψευδοκράτους με τον κανονισμό για εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής με σφραγίδες του κατοχικού καθεστώτος, την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας χωρίς όρους, τον μαζικό και ανεξέλεγκτο αριθμό προσφυγών το ΕΔΑΔ για αποζημώσεις, έπειτα από ανόητες προτροπές δικηγόρων, του νυν αρχιεπισκόπου και άλλων επισκόπων, καθώς και του «πιο έξυπνου Έλληνα»,  ότι με αυτές θα προκαλούσαμε κόστος στην Τουρκία. Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, στο πλαίσιο της στρατηγικής της, δεν αποθάρρυνε τις μαζικές προσφυγές (όπως προσπάθησαν ανεπιτυχώς να κάνουν κάποιοι άλλοι, συνετοί πολιτικοί και νομικοί), με αποτέλεσμα τελικά το ΕΔΑΔ να αναγνωρίσει την επιτροπή αποζημιώσεων του κατοχικού καθεστώτος. 

Με λίγα λόγια η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής που έβγαλε την Τουρκία από τη δύσκολη θέση όσες φορές το χρειάστηκε αυτό η κατοχική δύναμη και της επέτρεψε να παγιώσει και να εδραιώσει, για μισό αιώνα τώρα, την ντε φάκτο διχοτόμηση και την τουρκοποίηση της μισής μας πατρίδας.

Προφανώς εφόσον πούμε ΝΑΙ στο «δημοψήφισμα», η γνωστή μας εδώ και 43 χρόνια «Νέα Στρατηγική» θα μας οδηγήσει αισίως στο τέλος του ατέλειωτου μέχρι σήμερα δρόμου, που ονομάζεται Κυπριακό: στην αναγνώριση δυο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, όπως εξάλλου εισηγήθηκε σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, ένα χρόνο πριν τον καλέσει ο υποψήφιος πρόεδρος Ν. Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του.

1

Οι διυλίζοντες τον κώνωπα της λύσης, την δε κάμηλον της διχοτόμησης καταπίνοντες

Τα ψέματα που επαναλαβάνουν καθημερινά ο Ν. Παπαδόπουλος και οι λοιποί του απορριπτικού μετώπου όταν αναφέρονται στο Κυπριακό, δεν είναι καινούρια. Όπως ούτε και η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική». Στην πραγματικότητα πρόκειται για συστατικά στοιχεία μιας προπαγάνδας που χρονολογείται από το 1974 και έπειτα και που δαιμονοποιεί τα πάντα σε σχέση με το λύση του Κυπριακού, ενώ παράλληλα ευαγγελίζεται μια λύση που φαντάζει σε όλες τις πτυχές της δίκαιη, σύγχρονη, μοντέρνα, ιδανική. Μια λύση απλά ανέφικτη. 

Ανάλογη προπαγάνδα υπήρχε και πριν από το 1974.  Επινοήθηκε αμέσως μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 1963-64 και δαιμονοποιούσε ασταμάτητα την τότε επιδιωκόμενη λύση του Κυπριακού,  για επιστροφή των Τ/κ στην Κυπριακή Δημοκρατία, προβάλλοντας ως εφικτό τον ανέφικτο εθνικό πόθο της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα, τόσο πριν από την εισβολή όσο και μετά, στόχος τους ήταν και παραμένει η διχοτόμηση της Κύπρου, ως η πιο «καθαρή» λύση. Αυτός ήταν εξάλλου και ο σκοπός του πραξικοπήματος του 1974, που έγινε για να δοθεί στην Τουρκία πρόσχημα, προκειμένου να εισβάλει και να καταλάβει διά της βίας μέρος της Κύπρου, ώστε να μεταφερθούν εκεί οι Τ\κ. Ήταν αναγκαίο να γίνει ο γεωγραφικός διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων με τη βία, διότι κανένας από τους σούπερ πατριώτες πολιτικάντηδες και άλλους μεγαλοπαράγους, που πουλούσαν στον αφελή λαό πατριωτικά φούμαρα περί Ένωσης, δεν τολμούσε να του πει την αλήθεια ότι, προκειμένου να επιτευχθεί η «εθνική ολοκλήρωση» που οραματίζονταν μέσα στο στενό τους μυαλό, θα έπρεπε δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι να εγκαταλείψουν την γη των πατέρων τους, για να πάνε στη θέση τους οι Τουρκοκύπριοι.

Στο κόλπο δεν ήταν μόνο η χούντα του Ιωαννίδη, που διενήργησε το πραξικόπημα. Ήταν ενημεροι και πολλοί άλλοι, γι’ αυτό εξάλλου και τα κρισιμότερα στοιχεία του φακέλου της Κύπρου δεν έχουν ακόμη έρθει στο φως, διότι πολλοί θρύλοι θα καταρρεύσουν κι ο αφελής αυτός λαός, που έχυσε αίμα και δάκρυ για την ελευθερία και την υπεράσπιση αυτού του τόπου, θα πέσει από τα σύννεφα όταν μάθει την αλήθεια, πώς του την είχαν στημένη εκείνοι τους οποίους πίστεψε, λάτρεψε και δόξασε.

Η πολιτική της διχοτόμησης συνεχίστηκε και μετά την εισβολή, πρώτα με τον ούτω καλούμενο «μακροχρόνιο αγώνα», στη διάρκεια του οποίου οι εκτοπισμένοι προσπαθούσαν να σταθούν στα πόδια τους, να μεγαλώσουν και να μορφώσουν τα παιδιά τους και να ξαναχτίσουν τις ζωές τους σε άλλους τόπους, την ίδια ώρα που το ανάλγητο κατεστημένο έτρωγε τον αγλέουρα από το λεγόμενο «οικονομικό θαύμα» στα χρόνια μετά την εισβολή. Πρόκειται για το κατεστημένο που υπέσκαψε το κράτος και τους θεσμούς του, αντικαθιστώντας τις έννοιες της ευνομίας και της αξιοκρατίας με την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι και τη διαπλοκή, τα παράγωγα δηλαδή του καρκίνου της διαφθοράς, που κατέφαγε τα σωθικά αυτής της κοινωνίας.

Οι διαπρύσιοι ρήτορες της «δίκαιης λύσης» ουδέποτε επεδίωξαν με ειλικρίνεια μια δίκαιη λύση. Στην πραγματικότητα έγνοια τους και σκοπός τους ήταν πάντα το πώς θα υπέσκαπταν από το πρώτο δευτερόλεπτο την κάθε νέα προσπάθεια. Μόλις εμφανιζόταν στον ορίζοντα μια νέα πρωτοβουλία άρχιζε αμέσως η μαύρη προπαγάνδα της δαιμονοποίησης. Σε παράλληλη δράση με το ντενκτασικό κατεστημένο και την Τουρκία έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να πάμε σε ναυάγιο, ώστε ο χρόνος να συνεχίσει να διαρρέει προς την μονιμοποίηση και τελικά τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο, που ένα χρόνο πριν (1η Απριλίου 2015) έλεγε στο Φιλελεύθερο ότι η καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, με την αναγνώριση του ψευδοκράτους (πάνω στη γη των πατέρων μας) και η ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να μην έχουμε σύνορα μεταξύ μας οι δύο (ανεξάρτητες) χώρες.

Δεν είναι επίσης τυχαία η πρόσφατη δήλωση του Μ. Σιζόπουλου ότι η βάση λύσης που συμφώνησαν και υπέγραψαν οι Μακάριος, Σπ. Κυπριανού και Τ. Παπαδόπουλος, δηλαδή η ομοσπονδία, είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης. Μια δήλωση από την οποία συνάγεται ότι η …άλλη διχοτόμηση (αυτή που μας εισηγήθηκε ο Συρίγος και όχι μόνο) είναι σίγουρα καλύτερη από την ομοσπονδία. Άσχετα αν αυτή τη λύση επικαλούνται συχνά και οι Τούρκοι από την άλλη πλευρά ως σχέδιο Β’. Συνεπώς, για το απορριπτικό στρατόπεδο, το Σχέδιο Β’ των Τούρκων δεν είναι η χειρότερη διχοτόμηση. Είναι κατά την άποψή τους καλύτερη από τη λύση που συζητούμε στις συνομιλίες…

Έχοντας λοιπόν οριστικά αποφασίσει αυτό το πράγμα, συνεχίζουν την προπαγάνδα που παρατείνει το σημερινό στάτους κβο, με σκοπό κάποτε αδιαμαρτύρητα ο λαός να ξεχάσει το αίμα και τον ιδρώτα που έχυσαν οι προηγούμενες γενιές για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο και να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τη διχοτόμηση ως την πιο λογική λύση, «αφού η άλλη που συζητάμε είναι χειρότερη».

Θα συνεχίσουν λοιπόν να πουλάνε στον λαό πατριωτικά «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Θα συνεχίσουν μας λένε ότι δεν τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τουρκο έποικο, ενώ με τη διχοτόμηση θα μπορούν να έρθουν εδώ εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι δίχως να μπορούμε εμείς να το εμποδίσουμε. Ότι τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τούρκο στρατιώτη να παραμείνει, όταν δεκάδες χιλιάδες πάνοπλοι στρατιώτες θα συνεχίσουν να μας σημαδεύουν, με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται το δικαίωμα των «χρηστών» που παράνομα μπήκαν στα σπίτια μας, όταν τίποτα δεν θα μας επιστραφεί με τη διχοτόμηση και τα σπίτια μας θα παραμείνουν για πάντα στους «χρήστες». Ό,τι τάχα δε δέχονται να αποκτήσουν δικαιώματα ελεύθερης πρόβασης στην Κύπρο οι Τούρκοι πολίτες, σε ποσόστωση 4 προς 1 με τους Έλληνες πολίτες, όταν 90 εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες θα έχουν την ελευθερία πρόσβασης στην κατεχόμενη γη μας με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται τα «βέτο», την εκ περιτροπής προεδρία και τις αναλογίες στην κρατική μηχανή, όταν οι Τούρκοι θα έχουν υπό τη δική τους διαχείριση μια ανεξάρτητη χώρα μέσα στην ίδια την πατρίδα μας, με τη διχοτόμηση.

Λοιπόν, ψεύδονται ασύστολα. Μπορεί όντως να μην δέχονται αυτά που ισχυρίζονται μέσα τις από τερατώδεις υπερβολές της προπαγάνδας τους, όμως στην πραγματικότητα μάς οδηγούν στο να αποδεχτούμε σιωπηρά και αδιαμαρτήρητα πολύ χειρότερα από αυτά που απορρίπτουν. Δηλαδή, κατά τη ρήση του Ιησού, διϋλίζουν το κουνούπι αλλά καταπίνουν ολόκληρη καμήλα. Την καμήλα της διχοτόμησης.

 

Οι αλλεργίες του Ν. Παπαδόπουλου και η διχοτόμηση.

«Δεν έχω αλλεργία με την Ομοσπονδία», ανακοίνωσε προχτές ο Ν. Παπαδόπουλος, ο οποίος έχει, ωστόσο, αλλεργία με την αλήθεια. Διότι στην ίδια ανακοίνωσή αράδιασε ξανά τις γνωστές διαστρεβλώσεις για το τι έχει αποδεχτεί η δική μας πλευρά στις συνομιλίες για λύση. Επανέλαβε δηλαδή τη συνήθη τακτική του να δαιμονοποιεί τα πάντα όσα σχετίζονται με το Κυπριακό, με προφανέστατο στόχο να παραμείνουμε έτσι όπως είμαστε τα τελευταία 43 χρόνια, με την Τουρκία να κατέχει τη μισή μας πατρίδα. 

Μάλιστα για να μην μας μείνει καμία αμφιβολία ότι θα μας οδηγήσει στη διχοτόμηση, μας παρέμεψε για άλλη μια φορά στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, που αποτελεί τον ασφαλέστερο οδηγό για την μονιμοποίηση και (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) νομιμοποίηση του σημερινού παράνομου στάτους κβο. Να θυμίσω ότι, με αυτή την ίδια στρατηγική, που την βάφτισε «νέα» αλλά είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες, μάς οδήγησαν στο παρελθόν οι ομοϊδεάτες του στις μεγαλύτερες μας ήττες μετά την τουρκική εισβολή.

Με αυτή την παλιά και αποτυχημένη «νέα» στραγηγική επέτρεψαν στους Τούρκους να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 (επί Σπύρου Κυπριανού), να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 (επί Τάσσου Παπαδόπουλου), με σφραγίδες του ψευδοκράτους και στην αναγνώριση από το ΕΔΑΔ της επιτροπής αποζημιώσεων του ψευδοκράτους, το 2008 (συνεπεία των μαζικών προσφυγών, με την ενθάρρυνση της κυβέρνησης Παπαδόπουλου). Γι’ αυτό και κάθε φορά που γράφω για την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική», την αποκαλώ «Νέα Στρατηγική για τη Διχοτόμηση της Κύπρου», διότι με αυτή ο κ. Παπαδόπουλος απλά θα μας οδηγήσει στο επόμενο και τελευταίο βήμα, την αναγνώριση του ψευδοκράτους, είτε επίσημα είτε ανεπίσημα, όπως ισχύει με την Ταϊβάν. 

Η προσπάθειά του να θολώσει τα νερά και να μας πείσει δεν έχει καμία σημασία αν είναι υπέρ ή εναντίον της ομοσπονδίας, αποτελεί μια βάναυση προσβολή της νοημοσύνης εκείνων τους οποίους θέλει να κυβερνήσει. Επιμένει ότι έχει σημασία το περιεχόμενο και όχι το όνομα.  Αλλά το αν θα έχουμε ομοσπονδία με δύο πολιτείες ή ενιαίο κράτος όπως είναι η Κυπριακή Δημοκρατία του διάτρητου σήμερα Συντάγματός της, αυτό δεν έχει να κάνει με το περιεχόμενο της λύσης; Δηλαδή είναι δυνατόν το περιεχόμενο ενός ενιαίου κράτους να είναι το ίδιο με ενός ομοσπονδιακού; Κι αν για χάρην συζήτησης δεχτούμε ότι έχει βάση αυτός ο παραλογισμός, ότι δηλαδή δεν έχει σημασία η μορφή της λύσης αλλά το περιεχόμενο, τότε γιατί ο Σιζόπουλος κι η Θεοχάρους καταφέρονται ενάντια στην ομοσπονδία κι όπου κάτσουν κι όπου σταθούν λένε ότι είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση;

Αλλά προσέξτε τι κρύβεται πίσω από αυτή τη δήλωση: η ομοσπονδία είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση άρα, αν δεν βρεθεί η ιδανική λύση που υποτίθεται ότι αυτοί «διεκδικούν» (και η οποία βεβαίως δεν θα βρεθεί ποτέ) τότε καλύτερα να πάμε σε διχοτόμηση. Μας το είπε εξάλλου και ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ότι η καλύτερη λύση, υπό τις συνθήκες, είναι η αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης χώρας, πάνω στη γη των πατέρων μας. Να δώσουμε δηλαδή τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και να κοιμόμαστε μετά ήσυχοι ότι δεν κινδυνεύουμε πια. Έπειτα από εκείνη τη  αναίσχυντη πρόταση του κ. Συρίγου, ο Νικόλας Παπαδόπουλος τον κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, για να μας αναπτύξει τις σκέψεις του για τη διχοτόμηση με το σωστό περιεχόμενο.

Ο Ν. Παπαδόπουλος είναι πρόεδρος του ΔΗΚΟ και την ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού την άφησε προίκα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ. Πρώτος που την συμφώνησε και την υπέγραψε ήταν ο Μακάριος, δεύτερος ο Σπύρος Κυπριανού και τρίτος ο πατέρας του Ν. Παπαδόπουλου, Τάσσος Παπαδόπουλος. Μάλιστα σε συνεντεύξεις του ο Τάσσος δήλωνε ότι θεωρούσε τον εαυτό του πατέρα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, διότι αυτός την κατέθεσε στο τραπέζι των συνομιλιών και τη διαπραγματεύτηκε με τον Ντενκτάς. Δήλωσε επίσης ότι τυχόν εγκατάλειψη της ομοσπονδίας θα οδηγήσει στη διχοτόμηση της Κύπρου. 

Σήμερα ο Ν. Παπαδόπουλος αποφεύγει να απαντήσει ευθέως, μιλά για αλλεργίες και άλλα νοσήματα, και με το γνωστό, απύθμενο πολιτικό του θράσος ζητά από τους ανθυποψήφιούς του να διευκρινίσουν αυτοί τι είδους λύση θέλουν. Ο ίδιος πάντως δεν χρειάζεται να διευκρινίσει. Είναι καθαρό ότι, μετά τις προηγούμενες εθνικές ήττες που έχουμε υποστεί με τη στρατηγική που ευαγγελίζεται, θα μας οδηγήσει, αν εκλεγεί φυσικά, στην χειρότερη και μη αναστρέψιμη ήττα του ελληνισμού στην Κύπρο, τη διχοτόμηση. 

 

«Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει».

Πώς μια χθεσινή δήλωση του Μ. Σιζόπουλου καταγγέλλει εμμέσως πλην σαφώς τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον Τάσσο Παπαδόπουλο και το ΔΗΚΟ ότι επιχείρησαν να οδηγήσουν την Κύπρο «στη χειρότερη μορφή διχοτόμησης», αφήνοντας τον Ν. Παπαδόπουλο εκτεθειμένο απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου, στην ιστορία του κόμματός του, αλλά και του ιδίου του αειμνήστου πατέρα του.

Μια δήλωση του Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι ο Ν. Παπαδόπουλος περίπου συμφωνεί με τη θέση της ΕΔΕΚ ότι «η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης», έδωσε στον ΔΗΣΥ και στο ΑΚΕΛ την ευκαιρία να καλέσουν τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Ο ίδιος ωστόσο επέλεξε να απαντήσει εύγλωττα …διά της σιωπής του.

Αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι ο τελευταίος που έβαλε την υπογραφή του κάτω από τη λύση της ΔΔΟ ήταν το 2006 ο πρόεδρος Παπαδόπουλος (που ήταν και πρόεδρος του ΔΗΚΟ), ο αμέσως προηγούμενος ήταν το 1979 ο πρόεδρος Κυπριανού (που ήταν επίσης πρόεδρος του ΔΗΚΟ) και ο πρώτος ήταν το 1977 ο πρόεδρος Μακάριος (ο οποίος έδωσε τις ευλογίες του για την ίδρυση του ΔΗΚΟ). Συνεπώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι την ΔΔΟ την κληροδότησε στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ, ότι με άλλα λόγια «στο ΔΗΚΟ ανήκει κι αυτή η μεγάλη νίκη» και μόνο ένας πολιτικός απατεώνας μπορεί να διαστρέψει την ιστορία κάτα τρόπο που να απαλλάσσει το ΔΗΚΟ από αυτή την ευθύνη. 

Παρόλα αυτά ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, διεκδικώντας το ρόλο του κολαούζου του κ. Ν. Παπαδόπουλου, ανακοίνωσε ότι πάνω κάτω ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ θεωρεί τη λύση που μας κληροδότησε το ΔΗΚΟ σαν τη “χειρότερη μορφή διχοτόμησης” και παρέπεμψε στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του υποψήφιου προέδρου.  Είναι, ωστόσο, απορίας άξιον γιατί έκανε αυτή τη δήλωση ο κολαούζος. Για να ευχαριστήσουμε, ως κυπριακός λαός, τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ που παραδέχεται ότι το κόμμα του μας φόρτωσε τη «χειρότερη μορφή διχοτόμησης»; Αν όντως αυτό πιστεύει ο κ. Παπαδόπουλος, γιατί δεν το λέει ο ίδιος, γιατί δεν αποκηρύσσει την ΔΔΟ επίσημα και γιατί βάζει κολαούζους να μας το πούνε;

Όμως “χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει” γι΄αυτό κι ο Μ. Σιζόπουλος παρέπεψε στη «Νέα Στρατηγική» για τη Διχοτόμηση, εκεί όπου ο Ν. Παπαδόπουλος εμμέσως πλην σαφώς αποκηρύττει την ΔΔΟ ως βάση λύσης.  Όποιος διαθέτει στοιχειώδη πολιτική κρίση αντιλαμβάνεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί τον ασφαλέστερο και γρηγορότερο δρόμο προς την αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης τουρκικής χώρας πάνω στην κατεχόμενη γη των προγόνων μας. Υπέρ της λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών (διχοτόμηση) είχε εξάλλου τοποθετηθεί σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, τον οποίο, ένα χρόνο αργότερα, κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, προκειμένου να αναπτύξει τις σκέψεις του.

Όσο για την θέση του κολαούζου του κ. Παπαδόπουλου, προέδρου της ΕΔΕΚ Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι τάχα η ΔΔΟ είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης, αποτελεί τη χειρότερη μορφή πολιτικής απατεωνιάς. Διχοτόμηση με οριστική παράδοση της μισής μας πατρίδας στην Τουρκία είναι με μαθηματική ακρίβεια το τέρμα του δρόμου που επιμένουν να ακολουθήσουμε ο Ν. Παπαδόπουλος και οι κολαούζοι του. Κι η θέση αυτή δεν είναι δική μου, είναι θέση την οποία υποστήριξε με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο ο αμείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος, σε συνεντεύξεις του όταν ήταν πρόεδρος αυτής της χώρας: ότι τυχόν εγκατάλειψη της ΔΔΟ θα οδηγήσει την Κύπρο στη διχοτόμηση. Τελεία και παύλα.

 

Καθώς έλεγε κι ο Γιόζεφ Γκαίμπελς…

Την περασμένη Κυριακή ο Ν. Παπαδόπουλος έκανε μια ομιλία, στην οποία είπε, ως συνήθως, κάμποσα ψέματα. Το πιο καταπληκτικό όμως ψέμα ήταν εκείνο με τον Ακιντζί που θα μας διορίζει τους Ελληνοκύπριους βουλευτές. Έχει λοιπόν από εκείνη την ημέρα που, αντί το γελοίο αυτό ψέμα να κοπεί εκ ρίζας, έβγαλε και παραπούλια. Για να μας αποδείξουν ότι το ψέμα του κ. Παπαδόπουλου είναι αλήθεια, ο ίδιος και το επιτελείο του ανέσυραν ένα έγγραφο που ουσιαστικά αποδεικνύει ότι ο κ. Παπαδόπουλος είπε ψέματα. Με άλλα λόγια έχουμε εδώ δεύτερο ψέμα: Ότι τάχα το έγγραφο τον επιβεβαιώνει, ενώ το στην πραγματικότητα τον διαψεύδει. Αλλά δεν έμειναν μόνο σ’ αυτά τα δύο ψέματα. Εμπλούτισαν το παραμύθι και με άλλα. 

Καμώθηκαν ότι ξέχασαν για ποιο θέμα μιλούσαμε, προσπέρασαν δηλαδή το αρχικό χοντροειδέστατο ψέμα του Παπαδόπουλου με τον Ακιντζί που θα μας διορίζει τους βουλευτές και ξεκίνησαν να ανασύρουν από το έγγραφο άλλα φαντάσματα: ότι ο Αναστασιάδης συμφώνησε, λέει, «να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να βάλει στη θέση της δύο συμπροέδρους» και ότι «θα έχουμε μεταβατικές περιόδους αορίστου χρόνου» και διάφορες άλλες πελλάρες που τις ακούς και λες δεν γίνεται! Όχι, δεν γίνεται ρε μαλάκα μου να συμβαίνει ακόμη αυτό το πράγμα στην Κύπρο του 2017.

Δεν γίνεται ακόμη να μας θεωρούν τόσο κάφρους και μάλιστα να μας λένε με θράσος χιλίων πιθήκων ότι αυτό είναι το «νέο ήθος και η αξιοπιστία που θα αποκαταστήσουν στην πολιτική ζωή του τόπου» όταν θα μας κυβερνήσουν.  Πρώτο, το έγγραφο που επικαλέστηκαν είναι ξεπερασμένο. Δεύτερο, οι θέσεις που επικαλούνται είναι της τουρκικής πλευράς. Τρίτο, η ελληνική πλευρά δεν έχει αποδεχτεί την ύπαρξη μεταβατικής περιόδου και άρα όσα λένε είναι «κουβέντες της απάνω Τζυρκατζής».

Η ουσία είναι ότι για πολλοστή φορά ο κ. Ν. Παπαδόπουλος και το επιτελείο του συλλαμβάνονται να λένε ψέματα. Τερατώδη ψέματα. Για το πιο κρίσιμο ζήτημα αυτού του τόπου, που είναι το Κυπριακό. Μα το να παίζεις μικροπολιτικά παιχνίδια μ’ αυτό το ζήτημα είναι σαν να ανεβαίνεις με τα τσαρούχια πάνω στην Αγία Τράπεζα και να χορεύεις για επίδειξη.  Διότι το Κυπριακό αφορά το μέλλον εμάς και των παιδιών μας και συνεπώς ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΑΙ να παίζουν μ’ αυτό οι πρωταγωνιστές κι οι κομπάρσοι της εγχώριας κακόγουστης πολιτικής κομέντια ντελ άρτε.

Ο ναζιστής υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ, Γιόζεφ Γκαίμπελς, έλεγε ότι «όσο πιο τερατώδες είναι ένα ψέμα, τόσο πιο πιστευτό θα γίνει». Γενικά το ψέμα αποτελούσε τρόπο παραγωγής πολιτικής για τους Ναζί, όπως και για όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Κάποια στιγμή όμως τα ναζιστικά ψέματα τελείωσαν. Πνίγηκαν στο αίμα 70 εκατομμυρίων ανθρώπων. Διότι, όπως λέει κι ο σοφός μας λαός, «το ψέμα έχει κοντά ποδάρια». Ας τα έχουν λοιπόν υπόψη τους αυτά εκείνοι που μας πήραν για κορόϊδα. 

 

 

Πού σου νεύκω, πού πάεις…

«Ο Ακιντζί θα μας διορίζει και τους Ελληνοκύπριους βουλευτές», είπε προχτές ο Ν. Παπαδόπουλος, προσθέτοντας μία ακόμη τερατώδη διαστρέβλωση της αλήθειας, στις αμέτρητες διαστρεβλώσεις και τα ψέματα που έχει πει μέχρι σήμερα στον ταλαιπωρημένο τούτο λαό (που έτσι κι αλλιώς βαρέθηκε τους πολιτικούς μέχρι ναυτίας).

Αφού η συγκεκριμένη του δήλωση έδωσε τροφή για ανελέητο τρολάρισμα μέσα στα κοινωνικά δίκτυα, το επιτελείο του κ. Παπαδόπουλου βγήκε σήμερα να «αποδείξει» μέσα από ένα έγγραφο που τους έδωσε πριν από δύο χρόνια ο Αναστασιάδης, ότι η εντελώς ανυπόστατη αυτή δήλωση έχει βάση.

Έκατσα λοιπόν και διάβασα το απόσπασμα, που το ίδιο το επιτελείο Παπαδόπουλου επικαλείται και βεβαιώθηκα ότι, άμα θέλουν να μας δουλέψουν, δεν έχουν κανένα απολύτως ενδοιασμό να μας δουλεύουν κανονικότατα.

Το τι λέει το έγγραφο είναι πολύ απλό και μπορεί να το καταλάβει ακόμη και ένα παιδί του δημοτικού σχολείου. Λέει ότι, ώσπου να γίνουν οι πρώτες εκλογές της ομοσπονδίας, τις θέσεις στην ομοσπονδιακή βουλή και γερουσία θα τις συμπληρώσουν οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων αφού διαβουλευθούν με τις πολιτικές δυνάμεις και φυσικά μόλις γίνουν οι εκλογές, στις θέσεις εκείνες θα μπουν οι ΕΚΛΕΛΕΓΜΕΝΟΙ. Αντιλαμβάνεστε ότι οι εκλογές θα γίνουν σε ένα εύλογο και σύντομο χρονικό διάστημα, όπως συμβαίνει συνήθως στις δημοκρατίες.

Αυτό το πολύ απλό πράγμα ο κύριος Παπαδόπουλος φαίνεται δεν μπόρεσε να το καταλάβει. Ίσως ούτε και οι γύρω του για να μπορέσουν να του δώσουν τη βοήθεια που χρειάζεται για να καταλαβαίνει μερικά απλά πολιτικά ζητήματα. Κατάλαβε λοιπόν το παιδί ότι «Θα διορίζει τους Ελληνοκύπριους βουλευτές ο Ακιντζί»…

Προσέξτε: «ΘΑ διορίΖΕΙ»… Γραμματικός χρόνος «μέλλοντας εξακολουθητικός». Θα διορίΖΕΙ δηλαδή για πάντα τους βουλευτές μας ο Ακιντζί. Δεν χρησιμοποίησε καν χρόνο «μέλλοντα στιγμιαίο», δεν μας είπε δηλαδή «θα διορίΣΕΙ», ώστε να είναι μεν ψέμα αλλά λίγο πιο απαλό, να είναι ας πούμε ένα ψεματάκι κι όχι η ψεματάρα που μας έριξε Μας είπε «θα διορίΖΕΙ».  Είναι σαν να επιδιώκει ο κ. Παπαδόπουλος, κάθε φορά που λέει ένα ψέμα να σπάζει σε μέγεθος το ρεκόρ του προηγούμενού του ψέματος.

Παραθέτω όλο το απόσπασμα που έδωσε το ίδιο το επιτελείο του υποψηφίου, για να το διαβάσετε κι εσείς και να σκεφτείτε αν η δήλωση Παπαδόπουλου ότι «ο Ακιντζί θα διορίζει και τους Ελληνοκύπριους βουλευτές» ισχύει ή όχι. Σημειώστε επίσης ότι η κυβέρνηση διευκρίνισε πως το συγκεκριμένο έγγραφο δεν αφορά συμφωνία αλλά ΔΙΑΦΩΝΙΑ μεταξύ των δύο πλευρών. Δηλαδή ο κ. Παπαδόπουλος διάβασε μια ΔΙΑΦΩΝΙΑ πάνω σε ένα ζήτημα και μας είπε ότι πρόκειται για ΣΥΜΦΩΝΙΑ, πάνω σε ΑΛΛΟ ζήτημα. Είναι αυτό που λέμε «δεν βγαίνεις από μέσα» ή αλλιώς «πού σου νεύκω, πού πάεις».

«…οι δύο ηγέτες, θα προχωρήσουν άμεσα, σε διαβούλευση με τις πολιτικές δυνάμεις και άλλους εμπλεκόμενους, να συμπληρώσουν όλα τα αξιώματα και θέσεις όλων των θεσμών σε όλες τις εξουσίες (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική) και όλους τους ανεξάρτητους αξιωματούχους, μέχρι να λάβουν χώρα εκλογές ή/και να ακολουθήσουν διορισμοί και τοποθετήσεις, σύμφωνα με τις κανονικές πρόνοιες του συντάγματος. Οι δύο ηγέτες θα ανακηρυχθούν Πρόεδροι και θα εξασκήσουν τις ανάλογες εξουσίες οι οποίες προνοούνται από το ομοσπονδιακό σύνταγμα…Η διακριτική εξουσία που θα παρέχεται στους δύο ηγέτες θα αφορά κυρίως την επιλογή των ατόμων και των πολιτικών αξιωματούχων οι οποίοι θα αποτελούν την αρχική σύνθεση των σωμάτων ή/και των θεσμών…»

 

Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι…

Όταν ήμουν μικρός, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 κι αρχές της δεκαετίας του 1970, «πατριώτες» ήταν εκείνοι που ήθελαν την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκείνοι που έλεγαν ότι αυτό το κράτος δεν ανταποκρινόταν στο εθνικό μας όραμα, δηλαδή την Ένωση με την Ελλάδα (άσχετα αν η Ελλάδα δεν ήθελε την Ένωση της με την Κύπρο). «Πατριώτες» ήταν εκείνοι που αποκαλούσαν την σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας «πατσιαούρι» και την κατέβαζαν από τους ιστούς, γιατί δεν ήθελαν να την βλέπουν στα μάτια τους. 

Την εποχή που ο «πατριωτισμός» πουλιότανε με τις κάσες στις λαϊκές αγορές της πολιτικής αγυρτίας, οι περισσότεροι αποκαλούσαν την Κυπριακή Δημοκρατία «έκτρωμα» που μας επεβλήθη με τις επάρατες συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου.  Ο Μακάριος κι οι ημέτεροί του από τη μια κι οι αντιμακαριακοί, ενωτικοί, γριβικοί και εοκαβητατζήδες από την άλλη, ντελάλιζαν «πατριωτισμό» σε κάθε ευκαιρία και κυρίως στα εθινικά μνημόσυνα, αφού φρόντισαν, με την ανικανότητα και την ανευθυνότητά τους, να σπείρουν ολόκληρη την Κύπρο με τάφους νέων ανθρώπων, ώστε να έχουν κάθε σαββατοκύριακο μπόλικα μνημόσυνα για να πουλάνε την άθλια υποκρισία τους εν είδει πατριωτισμού.

Όλοι αυτοί λοιπόν οι «πατριώτες» δεν έπαψαν ποτέ να διακηρύττουν την Ένωση, απλά οι αντιμακαριακοί ήθελαν την Ένωση σε στυλ «εδώ και τώρα» ενώ οι μακαριακοί (που επίσης διακήρυτταν την Ένωση ως το «ευκταίον»)  θεωρούσαν ότι αυτή θα έλθει με το πλήρωμα του χρόνου, κι ότι το «εφικτόν» ήταν να συνεχίζονται (στον αιώνα τον άπαντα) οι διακοινοτικές συνομιλίες για επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία. 

Όταν το όνειρο της Ένωσης θάφτηκε κάτω από τα αποκαϊδια της προδοσίας και της τουρκικής εισβολής του 1974 και μπήκε πια στο τραπέζι η λύση της ομοσπονδίας, όλοι εκείνοι που θεωρούσαν την Κυπριακή Δημοκρατία «έκτρωμα» κι άλλοι που την θεωρούσαν σαν προσωρινή λύση, έγιναν αίφνης οι πιο φανατικοί οπαδοί της. Έτρεξαν στους σκουπιδότοπους, βρήκαν τη σημαία της, που την έσκισαν κι αφού την μπάλωσαν με ράματα, την ανακήρυξαν σημαία της καρδιάς τους. Έγιναν οι φανατικότεροι μαχητές για τη διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κόρης οφθαλμού!

Ωστόσο η Κυπριακή Δημοκρατία, που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται, έχει ένα συγκεκριμένο Σύνταγμα, το οποίο, όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να διαβάσει εδώ: (http://www.cylaw.org/nomoi/enop/non-ind/syntagma/full.html). Αυτό λοιπόν το Σύνταγμα διαλαμβάνει στα θεμελιώδη του άρθρα ότι αυτή η χώρα έχει Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο, με δικαίωμα βέτο, διαθέτει συγκεκριμένο αριθμό Τουρκοκυπρίων Υπουργών και Βουλευτών καθώς και ποσόστωση 70 – 30 στις κρατικές υπηρεσίες και στα σώματα ασφαλείας. Η Συνθήκη Εγγυήσεως ορίζει Ελλάδα, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο ως εγγυήτριες δυνάμεις και τους παρέχει συλλογικό ή μονομερές δικαίωμα επέμβασης. 

Αυτή την Κυπριακή Δημοκρατία υπερασπίζονται; Όχι φυσικά. Λένε ψέματα, διότι το πανηγύρι του ψευδοπατριωτισμού δεν έχει τελειώσει, συνεχίζεται και συνεπώς οι πανηγυριώτες, μικροπωλητές έχουν ακόμη πελατεία, στην οποία θα πουλήσουν τα φύκια τους για μεταξωτές κορδέλες. Αυτό που υπερασπίζονται είναι το προσωρινό στάτους κβο της τουρκικής κατοχής, που συνεπάγεται τη συντήρηση της ντε φάκτο διχοτόμησης. Στην πραγματικότητα δεν έχουν κανένα πρόβλημα αν η διχοτόμηση μονιμοποιηθεί και επισημοποιηθεί. Έτσι κι αλλιώς προτιμούν τη διχοτόμηση από το να έχουμε ένα κοινό κράτους με τους Τουρκοκύπριους. Το ίδιο ήθελαν και πριν από το 1974 κι η εισβολή, που μοίρασε την Κύπρο στα δύο, τους ήρθε γάντι.

Αυτή είναι η αλήθεια κι όσα λένε δεν είναι τίποτε παρά αισχρά ψέματα. Αισχρά, διότι, με αναγλησία δολοφόνου, έπαιξαν για δεκαετίες ολόκληρες με τον αθρώπινο πόνο, τον πόνο των συγγενών των αγνοουμένων, τον πόνο των εκτοπισμένων, τον πόνο των μανάδων των χιλιάδων παλληκαριών που θυσίασαν τη ζωή τους για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο, μέσα στη φωτιά όπου μας έριξαν οι πολιτικοί κομπογιαννίτες.

Δικαιώνοντας πλήρως τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον ότι «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα», συνεχίζουν ακόμη να ψεύδονται και να κρύβουν από τούτο το λαό την πραγματική τους επιθυμία, που είναι η μονιμοποίηση του διαχωρισμού και η μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα ελληνικό κράτος στο νότο. Όπως τότε που μας κορόιδευαν ότι η Ένωση μπορούσε να επιτευχθεί και αποκαλούσαν την Κ.Δ. έκτρωμα, έτσι και σήμερα πουλάνε νέες στρατηγικές και κουρουφέλαξα, ευαγγελιζόμενοι μια λύση που δεν πρόκειται ποτέ να πετύχουν, απλά για να συντηρούν το διχοτομικό στάτους κβο, ώσπου αυτό να μονιμοποιηθεί οριστικά. 

Θα δείτε απόψε στις ειδήσεις να κάνουν δηλώσεις όλοι αυτοί, που η μόνη τους έγνοια είναι να μας κυβερνήσουν, συντηρώντας το σαθρό αυτό σύστημα, που εξυπηρέτησε τα μάλα το κατεστημένο και την κομματοκρατία, στο πάρτι της μάσας, που έστησαν στην καμπούρα αυτού του λαού για δεκαετίες. Θα τους ακούσετε να διακηρύττουν τη διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και ταυτοχρόνως το ξήλωμα του κατεστημένου. Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί!