Αρχείο ετικέτας Λύση του Κυπριακού

YA TAKSIM YA OLUM!

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, μιλώντας κάπου την Κυπριακή, διευκρίνισε ότι δεν σκέφτεται λύση δύο κρατών στην Κύπρο, όπως τον κατηγορούν κάποιοι τώρα τελευταία, αλλά στόχος του παραμένει η λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, στη βάση των του διεθνούς δικαίου, του Πλαισίου Γκουτέρες και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ.
 
Η «λύση δύο κρατών» είναι ένας επικαιροποιημένος και σαφώς πιο συγκεκριμένος όρος για να πει κανείς τη Διχοτόμηση. Τη Διχοτόμηση για την οποία διαδήλωναν το 1958 εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι στις τουρκικές μεγαλουπόλεις, κραδαίνοντας πλακάτ με το σύνθημα «Ya Taxim, Ya Olum» (Διχοτόμηση ή Θάνατος) ενώ η τουρκική κυβέρνηση εξέδιδε ανακοίνωση ότι «αποφάσισε οριστικά και αμετάκλητα υπέρ της εφαρμογής της διχοτόμησης ή οποία αποτελεί μονόδρομο».
 
Αυτό ήταν εξάλλου και το όραμα που πολλές φορές ανέπτυξε ο Ραούφ Ντενκτάς στα 40 κρίσιμα χρόνια που υπήρξε ηγέτης των Τουρκοκυπρίων, ιδιαίτερα μετά την τουρκική εισβολή, όταν ο τότε Τούρκος πρωθυπουργός Μπουλέντ Ετσεβίτ διακήρυξε ότι το Κυπριακό λύθηκε, έπειτα από την κατάληψη του 36% του εδάφους της Κύπρου.
 
Από το 1974 και μετά, όταν ο Μακάριος εξήγγειλε τον ψευδεπίγραφο «Μακροχρόνιο Αγώνα», οι πρόσφυγες και γενικά ολόκληρη η Ελληνοκυπριακή Κοινότητα έπεσε θύμα απάτης από συγκεκριμένη μερίδα της πολιτικής ηγεσίας ότι τάχα παραμένει αταλάντευτα κι ανυποχώρητα υπέρ της εξεύρεσης μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού, αλλά πάντοτε υπονομεύοντας είτε τις προσπάθειες έναρξης των συνομιλιών είτε των ιδίων των συνομιλιών, όταν άρχιζαν έπειτα από πιέσεις της διεθνούς κοινότητας.
 
Η υπονόμευση ήταν παράλληλη κι από πλευράς του ντενκτασικού κατεστημένου αλλά και του βαθέως κράτους της Τουρκίας, όμως εκείνοι ήταν ξεκάθαρα ορκισμένοι υπέρ της διχοτόμησης. Οι δικοί μας; Είναι κανείς τόσο αφελής ώστε να πιστεύει πως, όσο πιο πολύ παγιώνεται το διχοτομικό στάτους κβο στην κετεχόμενη από την Τουρκία Κύπρο, διανοίγονται προοπτικές για λύση διαφορετική από τη διχοτόμηση;
 
Στο μεταξύ, όλα αυτά τα χρόνια, από την εισβολή μέχρι σήμερα, οι ίδιοι αυτοί μεσσίες της καλύτερης λύσης, που θα έρθει κατά τη Δευτέρα Παρουσία, άρχισαν να «ανακαλύπτουν» μέσα σε τουρκικά βιβλία ότι τάχα η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση αλλά λύση, για να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Την ίδια στιγμή όμως μας λένε ότι το Κυπριακό δεν λύνεται λόγω της αδιαλλαξίας της Τουρκίας. Με άλλα λόγια απενοχοποιούν τη Διχοτόμηση και ενοχοποιούν τη λύση, ενώ την ίδια ώρα λένε ότι για τη μη λύση ευθύνεται αποκλειστικά η Τουρκία η οποία θέλει λύση…
 
Παράλληλα βγήκαν κατά καιρούς ακαδημαϊκοί και αναλυτές οι οποίοι μας εξήγησαν ότι πρέπει να παρεμποδίσουμε τα τουρκικά σχέδια, αντοπροτείνοντας (εμείς) τη λύση δύο κρατών στην Κύπρο, δηλαδή τη διχοτόμηση. Μας λένε δηλαδή να ξεχάσουμε για πάντα τους τόπους μας, την ιστορία μας και τη σκληρή πραγματικότητα ότι θα καταστούμε μια θλιβερή μειοψηφία πάνω σε τούτο το νησί, όταν ο βορράς θα γεμίσει Τούρκους υπηκόους, επειδή κρίνουν ότι εμείς δεν έχουμε τη δύναμη να επιτύχουμε μια λογική και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, βασισμένη στις αρχές του διεθνούς δικαίου.
 
Ηττοπαθείς και χωρίς τη δυνατότητα να δουν πέρα από τη μύτη τους, θεωρούν ότι ο κυπριακός Ελληνισμός μπορεί να έχει μέλλον και θα είναι πιο ασφαλής σε τούτο το νησί, όταν ταμπουρωθεί στο νότο, έχοντας σύνορα με την Τουρκία από τη Δερύνεια ως τον Λιμνίτη και μετατρέψει τον πόθο της επιστροφής σε τραγούδια του τύπου «Πάλι Με Χρόνια Με Καιρούς Πάλι Δικά Μας Θα ‘Ναι».
 
 

Η ήττα του λαϊκισμού και η απόρριψη της «Νέας Στρατηγικής»

Η ήττα του λαϊκισμού, είναι συντριπτική στον α’ γύρο των προεδρικών του 2018. Η αποτυχία του Νικόλα Παπαδόπουλου να πείσει τους ψηφοφόρους των κομμάτων που τον στήριξαν αναδεικνύει την παταγώδη επιτυχία της επικοινωνιακής του πολιτικής.

Ο κ. Παπαδόπουλος σε όλη του την πολιτική παρουσία και κυρίως αφότου ανέλαβε την ηγεσία του ΔΗΚΟ, επέλεξε να απευθύνεται στο λαό με ακραία γλώσσα, με ισοπεδωτική κριτική, με τερατώδεις διαστρεβλώσεις και ψέματα σε κάθε του δημόσια δήλωση.

Εύχομαι να το έχει τώρα αντιληφθεί, όπως θα πρέπει να το αντιληφθούν όλοι οι πολιτικοί ότι, μπορεί μεν να υπάρχει μια θορυβώδης, ακραία μειοψηφία, αλλά η μεγάλη σιωπηρή πλειοψηφία του λαού, χαρακτηρίζεται από μετριοπάθεια και διαθέτει κρίση.

Αλλά το πιο σημαντικό μήνυμα που προκύπτει από τον πρώτο γύρο είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων θέλει λύση του Κυπριακού και θέλει να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση από το σημείο που έμεινε στο Κραν Μοντανά. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων έστειλε στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική».

Ο Ν. Παπαδόπουλος δήλωσε επανειλημμένα ότι αυτές οι εκλογές θα αποτελέσουν δημοψήφισμα για το Κυπριακό και για τη «Νέα Στρατηγική». Ο λαός τού έδωσε την απάντηση: ξεκάθαρα και με βροντερή φωνή: ΟΧΙ στη «Νέα Στρατηγική», ΝΑΙ στη λύση.

Στις όποιες αποφάσεις θα λάβει το ΔΗΚΟ για τον β’ γύρο των εκλογών, αυτό το σαφές μήνυμα του λαού θα πρέπει να γίνει σεβαστό.

 

Η πεπονόφουσκα κι ο επικίνδυνος βρετανικός μεσαίος δάκτυλος

«Έγγραφο με παγίδες» χαρακτηρίζει σήμερα στο πρωτοσέλιδό του ο Φιλελεύθερος το κοινό έγγραφο που ετοιμάζει ο Άιντα ενόψει της διάσκεψης της Γενεύης. Μάλιστα ανιχνεύει μέσα σ’ αυτό και «βρετανικό δάχτυλο».

Θυμάστε ότι η ίδια εφημερίδα αποκάλυψε προχτές σε παγκόσμια αποκλειστικότητα ότι το έγγραφο Άιντα θα προβλέπει και κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, έπειτα όμως από τις οργισμένες διαψεύσεις από πλευράς κυβέρνησης και ΟΗΕ, έπαψε να βλέπει κατάργηση και ανακάλυψε τις παγίδες και τον βρετανικό δάκτυλο.

Όσοι μελετούν το Κυπριακό από την εποχή της ΕΟΚΑ και πιο πριν ακόμη, έχουν χάσει το λογαριασμό από τις αναρίθμητες παγίδες που βρήκαμε στο δρόμο μας και τους δάχτυλους που μας απείλησαν, άλλοτε των Εγγλέζων, άλλοτε των Αμερικάνων, άλλοτε και των δύο μαζί (αγγλοαμερικανικός δάχτυλος). Στην πραγματικότητα, εδώ και 60 χρόνια, ο Φιλελεύθερος κι οι άλλες πατριωτικές κυπριακές εφημερίδες, σε συντονισμό με τις πατριωτικές δυνάμεις αυτού του τόπου, μας προειδοποιούν πάντοτε και σε όλες τις πρωτοβουλίες για λύση του Κυπριακού για τις παγίδες και δάκτυλους που κρύβονται μέσα σ’ αυτές.

Μάλιστα επί προεδρίας του, ο αείμνηστος Σπύρος Κυπριανού είχε επινοήσει και μια νέα ορολογία, αντί της πεζής «παγίδας», την «πεπονόφουσκα». Εκφράζοντας με παρρησία την πατριωτική γραμμή του «ενδιάμεσου χώρου», ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέρριψε όλες τις πρωτοβουλίες για λύση του Κυπριακού δηλώνοντας ότι «δεν πρόκειται να πατήσουμε αυτή την πεπονόφουσκα». Σαν εικόνα μπορείτε να σκεφτείτε μια φούσκα από πεπόνι. Είναι όμως οπωσδήποτε κάτι διαφορετικό από την «σαπουνόφλουδα» που είναι φλούδα από σαπούνι.

Έτσι λοιπόν, όλες αυτές τις δεκαετίες που οι πατριωτικές δυνάμεις κι εφημερίδες μας προειδοποιούν κάθε φορά έγκαιρα για τις πεπονόφουσκες, τις παγίδες και τους δάκτυλους, είμαστε ασφαλείς. Δεν πάθαμε απολύτως τίποτα, το εθνικό μας ζήτημα βαίνει καλώς, πάμε από επιτυχία σε επιτυχία, ούτε πολέμους είχαμε, ούτε νεκρούς, ούτε αγνοούμενους, ζούμε σε μια ελεύθερη χώρα, απαλλαγμένη από ξένους στρατούς και κατοχή, διότι περπατάμε προσεκτικά, μην τυχόν και πατήσουμε τις πεπονόφουσκες ή πέσουμε στις παγίδες των ξένων κι οπωσδήποτε πάντοτε με τον πισινό μας τοίχο τοίχο, προ του κινδύνου να διεισδύσει αιφνιδίως κανένας επικίνδυνος αγγλοαμερικανικός δάχτυλος.

 

Υπάρχει μια κυπριακή βωμολοχία για το πώς συμπεριφέρεται ο Ερντογάν

%ce%b5%cf%81%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%b3%ce%b1%ce%bdΥπάρχει μια κυπριακή βωμολοχία που εκφράζει άψογα τον τρόπο που συμπεριφέρεται ο Ερντογάν. Ζητώ συγνώμη που θα τη χρησιμοποιήσω, αλλά ο πρόεδρος της Τουρκίας, με το συμπάθειο, παίζει με όλους τον «καβλ*ντη»! Το έχει καθιερώσει σχεδόν καθημερινά να βγαίνει και να μιλά, κατακεραυνώνοντας πότε την Ευρωπαϊκή Ένωση, πότε τους πολιτικούς του αντιπάλους, πότε τον Ισραήλ και γενικά όποιον θεωρεί ότι του μπαίνει στη μύτη.

Πουλά καθημερινά μαγκιά στους Τούρκους, επειδή ξέρει ότι τους αρέσει να έχουν έναν μάγκα ηγέτη, που τα χώνει σε όλους. Με αυτό λοιπόν τον τρόπο, σαν γαρνιτούρα πάνω από τις άλλες απαράδεκτες μεθόδους που χρησιμοποιεί (του φόβου, της κρατικής τρομοκρατίας, των διώξεων κτλ), φέρνει το εγχώριο πολιτικό παιχνίδι στα μέτρα του.

Η εξουσία τον έχει τρελάνει, όπως συμβαίνει συχνά με πολλούς ανθρώπους που αποκτούν ανάλογο πολιτικό έρεισμα. Οι ομιλίες του κατάντησαν ασυνάρτητα συνονθυλεύματα εθνικισμού, πατερναλισμού, φοβέρας, «αλαφροϊσκιωτισμού», ιδεοληψίας, πολιτικού και θρησκευτικού δογματισμού.

Πιστεύοντας ότι βρίσκεται ένα κλικ πριν από το να αντικαταστήσει αυτός τον Θεό, άρχισε να γράφει στα παλιά του τα παπούτσια το νόμο και τη δεοντολογία κι αυθαιρετεί συγκεντρώνοντας στο πρόσωπό του εξουσίες που δεν του παρέχει (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) το τουρικό σύνταγμα.

Μια από τις αυθαιρεσίες του ήταν και η απόφασή του να διατηρήσει στην Τουρκία την θερινή ώρα, αντί να επιστρέψει στην χειμερινή. Αλλά η κανονική ώρα είναι η χειμερινή, η οποία στην περιοχή μας είναι +2 σε σχέση με την ώρα του Greenwich. Στην πραγματικότητα η θερινή ώρα είναι τεχνητή, ένας τρόπος για εξοικονόμηση ενέργειας κατά τους θερινούς μήνες. Μια χώρα που θέλει να καταργήσει αυτό το μέτρο λογικά πρέπει να καταργήσει τη θερινή ώρα και όχι την (κανονική) χειμερινή. Αλλά προφανώς η λογική δεν διατηρεί πλέον καμία επαφή με την αλαζονεία του Ερντογάν.

Το ψευδοκράτος, για πρακτικούς (όπως διατείνονται στα κατεχόμενα) λόγους, που έχουν να κάνουν με το συγχρονισμό των πτήσεων στο παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου, εναρμονίστηκε και με τούτη την τρέλα του Ερντογάν. Το τραγικό δυστύχημα, στο οποίο σκοτώθηκαν παιδιά χτες το πρωί, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι οι μαθητές πρέπει να ξυπνούν για να πάνε στο σχολείο πριν ακόμη χαράξει το φως, επειδή έτσι «έδοξε» του Ερντογάν.

Εμείς που με ειλικρίνεια επιδιώκουμε τη λύση του εθνικού μας ζητήματος, θέλουμε ο Ερντογάν να μαζέψει το συντομότερο δυνατόν το στρατό και τους εγκάθετούς του και να φύγει από το νησί μας. Μακριά από εμάς οι αυθαίρετες προσπάθειές του να εκτουρκίσει την πατρίδα μας, μακριά από μας η αλαζονεία κι η τρέλα του. Κι όταν λέω «εμάς» εννοώ όλους τους Κύπριους: Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. 

1

Η διχοτόμηση κρυβόταν πίσω από τα μεγάλα λόγια…

220px-Τουρκική_Εισβολή_στην_Κυπριακή_Δημοκρατία_1974Στις ομιλίες του πριν από τα γεγονότα του Ιούλη του 1974, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας αρχιεπίσκοπος Μακάριος τόνιζε ότι εκείνοι που κινούνταν εναντίον του νόμιμου κράτους, στο όνομα της Ένωσης με την Ελλάδα, στην πραγματικότητα οδηγούσαν την Κύπρο στη διχοτόμηση και συνεπώς θα γίνονταν τελικά «νεκροθάφτες της Ενώσεως», όπως έλεγε επί λέξη. Η προειδοποίηση του Μακαρίου δικαιώθηκε κατά τρόπο τραγικό.  

Η πολιτική εκτίμηση, πως αν γινόταν πραξικόπημα αυτό θα έδινε το πρόσχημα στην Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο και να τη διχοτομήσει, ήταν γνωστή εκ των προτέρων κι απολύτως λογική. Συνεπώς, η χούντα του ταξίαρχου Ιωαννίδη και οι συνεργάτες της στην Κύπρο, προχώρησαν στο πραξικόπημα ακριβώς για να γίνει η τουρκική επέμβαση και η Κύπρος να οδηγηθεί (διά της βίας) στη διχοτόμηση, διότι έτσι πίστευαν ότι επρόκειτο να λυθεί οριστικά και με μια «καθαρή λύση» το Κυπριακό πρόβλημα. Την ίδια στιγμή βεβαίως η χούντα έστελνε το μήνυμα στους πολιτικά αφελείς συνοδοιπόρους της και μέσω αυτών στον κυπριακό λαό ότι, μετά το πραξικόπημα, θα ακολουθούσε η Ένωση με την Ελλάδα.

Σ’ όλο το μήκος της τραγικής μας ιστορίας από το 1960 μέχρι σήμερα, πολλοί από διαπρύσιους ρήτορες του πατριωτικού μαξιμαλισμού (είτε ήταν μακαριακοί, είτε αντιμακαριακοί, είτε φιλοχουντικοί, είτε δημοκράτες), πολλοί δηλαδή από εκείνους που διακήρυσσαν την Ένωση με την Ελλάδα (τότε που είχαμε ήδη την ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία) ή, μετά το 1974, μια (αόριστη) καλύτερη λύση από αυτήν που αναζητούμε στις διακοινοτικές συνομιλίες, στην πραγματικότητα είχαν (κι έχουν) στο μυαλό τους τη διχοτόμηση. Η οποία όμως διχοτόμηση δεν επρόκειτο και δεν πρόκειται να γίνει με τη δική μας συναίνεση, αλλά υπό την πίεση είτε των γεγονότων είτε του χρόνου που παγιώνει τα τετελεσμένα.

Από τις 15 Ιουλίου 1974 που έγινε το πραξικόπημα,  η Τουρκία ξεκίνησε δημόσια και φανερά διπλωματικές και στρατιωτικές προετοιμασίες για εισβολή στην Κύπρο. Ο τουρκοκυπριακός ραδιοφωνικός σταθμός «Μπαϊράκ» έλεγε και ξανάλεγε ότι η «μητέρα πατρίδα έρχεται να επιβάλει την τάξη». Τα πολεμικά πλοία φάνηκαν στα ανοικτά της Κερύνειας από το πρωί της 19ης Ιουλίου κι όμως, καμία προετοιμασία δεν έγινε από τους πραξικοπηματίες για να αναχαιτιστεί η τουρκική απόβαση, καμία στρατιωτική μονάδα δεν στάλθηκε στην Κερύνεια, ούτε καν τα πολυβολεία στον Πενταδάκτυλο δεν επανδρώθηκαν.  Κι όταν ξεκίνησαν να πέφτουν οι αλεξιπτωτιστές, οι βόμβες και οι κανονιοβολισμοί, οι πρώτες διαταγές που πήραν οι στρατιώτες μας ήταν να μην πυροβολήσουν, διότι επρόκειτο για άσκηση.

Στην πραγματικότητα επρόκειτο για προδοσία. Η χούντα και πολλοί συνεργάτες της στην Κύπρο ήξεραν το σχέδιο: Η Τουρκία θα επενέβαινε για να καταλάβει την επαρχία Κερύνειας, με το πρόσχημα του πραξικοπήματος και κάτω από την πίεση του τρομαχτικού γεγονότος της εισβολής θα γινόταν ανταλλαγή πληθυσμών και θα καταλήγαμε στη διχοτόμηση, ώστε οι δύο κοινότητες να ακολουθήσουν διαφορετικούς δρόμους.

Όπως συμβαίνει όμως συχνά σε ριψοκίνδυνους σχεδιασμούς, η εισβολή βγήκε εκτός σχεδίου κι εξελίχτηκε σ’ ένα τρομακτικό εφιάλτη που τραυμάτισε βαθιά τον κυπριακό λαό στο σύνολό του και περισσότερο βέβαια τους Ελληνοκύπριους. Ο τουρκικός στρατός προχώρησε πολύ περισσότερο από όσο προέβλεπε ο συμφωνημένος σχεδιασμός και στο πέρασμά του έσπερνε το θάνατο και το χαλασμό. Τα πράγματα για τη χούντα πήγαν στράφι. Ο Ιωαννίδης με τα τσιράκια του εγκατέλειψαν το καράβι κι η Τουρκία πήρε το παιχνίδι στα χέρια της, μη αφήνοντας στρατιωτικά ή πολιτικά περιθώρια ουσιαστικής δράσης στην κυβέρνηση που διαδέχτηκε τη χούντα στην εξουσία.  

Το ιστορικό περίεργο, που παραμένει αναπάντητο μέχρι σήμερα, είναι γιατί ο πρόεδρος Μακάριος, ενώ γνώριζε ότι επρόκειτο να γίνει πραξικόπημα, δεν έκανε κάτι ουσιαστικό για να το αποτρέψει. Αλλά κι αν ακόμη θεωρήσουμε ότι ήταν αδύνατον να το αποτρέψει, παραμένει άλλο ένα ερώτημα αναπάντητο: Ο Μακάριος ήξερε ότι επρόκειτο να γίνει τουρκική εισβολή. Όχι μόνο γιατί το είχε πει ο ίδιος στις ομιλίες του πριν από το πραξικόπημα, αλλά και διότι ήξερε (όλοι το ήξεραν) ότι τα τουρκικά πλοία βρίσκονταν ήδη στα ανοικτά της Κερύνειας.  Γιατί λοιπόν,  μιλώντας ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ τα ξημερώματα της 20ης Ιουλίου, τόνισε με έμφαση ότι η Ελλάδα έκανε εισβολή στην Κύπρο και κάλεσε το Συμβούλιο να λάβει μέτρα αποκατάστασης της συνταγματικής τάξεως; Γιατί δεν βρήκε άλλους πολιτικούς – διπλωματικούς  τρόπους να καταγγείλει το πραξικόπημα και να αποτρέψει την τουρκική εισβολή, παρά μόνο πρόσθεσε κι αυτός στο πρόσχημα που αναζητούσε η Τουρκία; Το ερώτημα αυτό, μαζί με πολλά άλλα εξίσου καυτά ερωτήματα, δεν μπορεί να απαντηθεί ενόσω κρίσιμα έγγραφα και μαρτυρίες για το Φάκελο της Κύπρου παραμένουν απόρρητα και μη προσβάσιμα.

Το ερώτημα είναι γιατί κάποιοι δικοί μας να ήθελαν τότε ή να θέλουν ακόμη και σήμερα τη διχοτόμηση;  Προφανώς διότι πιστεύουν ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μαζί κράτος με τους Τούρκους κι ότι η Τουρκία – ως κακόπιστη, εχθρική χώρα- θα ελέγχει την Κύπρο εις βάρος των δικών μας συμφερόντων. Μάλιστα ισχυρίζονται ότι η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση, αλλά λύση του Κυπριακού τέτοια που να της επιτρέπει να χειραγωγεί την Κύπρο. Πρόκειται για πολιτική απάτη, διότι αν η Τουρκία είχε ως πρώτιστο στόχο να ελέγξει το επίσημο κράτος της Κύπρου, πολύ απλά θα έστελνε τους Τουρκοκύπριους πίσω στην Κυπριακή Δημοκρατία, διότι το Σύνταγμα της χώρας μας είναι τέτοιο που επιτρέπει στην Τουρκία να ελέγχει εμμέσως τη λειτουργία του κράτους.

Η Τουρκία θέλει πρωτίστως της διχοτόμηση και έχει ως σχέδιο β’ μια ομοσπονδία που να μοιάζει περισσότερο με συνομοσπονδία δύο ανεξάρτητων κρατών. Γιατί; Διότι με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει ανεξέλεγκτα να μεταβάλει το δημογραφικό χαρακτήρα του νησιού, κουβαλώντας εποίκους διπλάσιους ή τριπλάσιους σε αριθμό από τους Ελληνοκύπριους, θα μετατρέψει δηλαδή τη νήσο Κύπρο σε τουρκικό νησί με ελληνική μειοψηφία.  Ταυτόχρονα θα αναπτύξει την οικονομία της τουρκικής επαρχίας (ή ανεξάρτητης χώρας) στην Κύπρο σε όλους τους τομείς, ώστε να μας ανταγωνίζεται και να υπερισχύσει της δικής μας οικονομίας, με μακροπρόθεσμο στόχο να οδηγήσει την ελληνική μειοψηφία του νησιού σε μαρασμό και φθίνουσα πορεία.

Όσοι αγαπούν αυτό τον τόπο θα πρέπει να βγάλουν από το μυαλό τους τη σκέψη ότι η διχοτόμηση μπορεί και να μην είναι και τόσο κακή λύση. Είναι η χειρότερη. Σκοπός μας θα πρέπει να είναι μια εφικτή λύση του Κυπριακού όσο πιο σύντομα γίνεται, ώστε να μην παγιώσει οριστικά ο χρόνος τη διχοτόμηση. Μια λύση στη συμφωνημένη βάση της ομοσπονδίας, στην οποία όμως θα εφαρμόζονται πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ελευθερίες και δεν θα επιτρέπει στην Τουρκία άμεση ή έμμεση παρέμβαση στα του κυπριακού κράτους.

Επειδή μια τέτοια λύση βασίζεται πάνω στις διεθνείς αρχές της νομιμότητας και ηθικής κι επειδή η Τουρκία βρίσκεται αυτό τον καιρό σε δυσχερή θέση, πρέπει εδώ και τώρα να βρούμε τους διπλωματικούς μοχλούς πίεσης, ώστε να επιτευχθεί τάχιστα αυτή η λύση, που θα είναι προς όφελος ολόκληρου του λαού της Κύπρου, τόσο της ελληνικής όσο και της τουρκικής κοινότητας του νησιού. Διότι μόνο έτσι μπορεί να διασφαλιστεί ένα καλύτερο μέλλον για εμάς και τις γενιές που έρχονται.  

2

Δεν βαρέθηκε να συνέρχεται το Εθνικό Συμβούλιο;

ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΣυνέρχεται σήμερα το Εθνικό Συμβούλιο για να ανασκοπήσει την πορεία του Κυπριακού…

Αλήθεια δεν βαρέθηκαν μισό αιώνα να ανασκοπούν την διχοτόμηση της Κύπρου, χωρίς κανένα αποτέλεσμα;

Ιδιαίτερα εκείνοι που, σε κάθε φάση του Κυπριακού όλα αυτά τα χρόνια, γυρεύουν αφορμές για να την σκαπουλάρουμε από τις όποιες πρωτοβουλίες για λύση του ζητήματος, για πόσα χρόνια ακόμη θα επιμένουν στο παραμύθι της Χαλιμάς ότι η ιδανική για μας λύση θα βρεθεί κάποτε στο … αόριστο μέλλον, όταν εδώ και 50 χρόνια κάθε νέα μεσολαβητική πρόταση είναι χειρότερη από τις προηγούμενες και το μόνο που μένει πάνω στο έδαφος της Κυπρου και μέσα στις ψυχές μας, σαν σκληρή πραγματικότητα, είναι η διχοτόμηση;

Η Τουρκία ήθελε πάντα τη διχοτόμηση της Κύπρου και δεν το απέκρυψε ποτέ. Επομένως κάνει νόημα το γιατί, σε κάθε φάση του Κυπριακού επιδιώκει το ναυάγιο των συνομιλιών, με δική μας ευθύνη. Διότι ξέρει ότι μόνο με τη δική μας αρνητική στάση θα τα καταφέρει τελικά κάποια στιγμή να μονιμοποιήσει αυτό που ήδη ισχύει ντε φάκτο τα τελευταία 40 χρόνια.

Αυτό που δεν κάνει νόημα είναι το γιατί κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ επιμένουν ότι πρέπει να κάνουμε ακριβώς αυτό που επιδιώκει η Τουρκία: δηλαδή να αποχωρήσουμε από τις συνομιλίες και να φορτωθούμε εμείς την ευθύνη, μέσα από μια τάχατες «αλλαγή στρατηγικής», που δεν έχει κανένα πολιτικό έρεισμα και στηρίζεται μόνο σε αερολογίες για να μην πω αρλούμπες.

Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι αλλαγή στρατηγικής αλλά αποφασιστικότητα για λύση. Ενόσω ταλαντευόμαστε μεταξύ του «θέλω» και «δεν θέλω» και ενόσω νομίζουμε ότι το παγκόσμιο πολιτικό παιχνίδι είναι όπως τις «κουμέρες» που παίζαμε μικροί κι ενόσω κάποιοι πολιτικοί εδώ στην Κύπρο χτίζουν καριέρες πάνω στην ύπαρξη του Κυπριακού ζητήματος, η μόνη κερδισμένη από την πάροδο του χρόνου θα είναι η Τουρκία, που θα κρατήσει για πάντα και θα τουρκέψει την μισή μας (ελληνική για χιλιετίες) πατρίδα.