Αρχείο ετικέτας Κυπριακό

Η απενοχοποίηση της διχοτόμησης…

DIXOTOMISI LOGO BLAKEIAS«Η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση, αλλά έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου, μέσω της λύσης του Κυπριακού». Με αυτή την απλοϊκή και ιστορικά ατεκμηρίωτη θέση κάποιοι Ελληνοκύπριοι πολιτικοί και αναλυτές απενοχοποιούν την διχοτόμηση κι ενοχοποιούν τις προσπάθειες για λύση. Επικαλούνται μάλιστα και το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου (εν ενεργεία ΥΠΕΞ της Τουρκίας) καθώς και άλλα συγγράμματα, δίνοντας περισσότερη έμφαση στο τι γράφει ένας πολιτικός (που μπορεί να εξυπηρετεί δικές του προσωπικές σκοπιμότητες) παρά στο τι τεκμηριώνεται από τα ίδια τα γεγονότα.

Αν η Τουρκία δεν ήθελε διχοτόμηση αλλά έλεγχο «ολόκληρης της Κύπρου μέσω της λύσης του Κυπριακού»:

  • Δεν θα αποχωρούσαν οι ΤΚ από την Κυπριακή Δημοκρατία το 1964, διότι το Σύνταγμά μας ως έχει παρέχει στην Τουρκία τη δυνατότητα να ελέγχει τη λειτουργία του κυπριακού κράτους.
  • Δεν θα προχωρούσε στο γεωγραφικό διαχωρισμό, πρώτα το 1963 όταν οι ΤΚ κλείστηκαν στους θύλακες τους και έπειτα το 1974 με τις μαζικές ανταλλαγές πληθυσμών.

Πολύ πιο εύκολα θα έλεγχε η Τουρκία την Κύπρο σαν ενιαίο κράτος, χωρίς γεωγραφικό διαχωρισμό των 2 κοινοτήτων κι αν την εξυπηρετούσε η λύση δεν θα μιλούσαμε σήμερα για τουρκική αδιαλλαξία που παρεμποδίζει τη λύση του Κυπριακού.

Η Τουρκία ήθελε και εξακολουθεί να προτιμά τη διχοτόμηση, ως την καλύτερη γι’ αυτήν λύση και με την πάροδο 40 ετών την έχει σχεδόν επιτύχει, δυστυχώς με τη βοήθεια της δικής μας πλευράς.

Όσα συνέβησαν στο Κυπριακό από το 1963 μέχρι σήμερα, τεκμηριώνουν επαρκώς την άποψη ότι η διχοτόμηση δεν ήταν μόνο επιλογή της Τουρκίας αλλά και μεγάλης μερίδας του ελληνοκυπριακού πολιτικοοικονομικού κατεστημένου. Στο μυαλό όσων την υποστηρίζουν φαντάζει σαν μια «καθαρή λύση»: γεωγραφικό και πολιτικό διαζύγιο με τους Τουρκοκύπριους και η Τουρκία να μην έχει τρόπο παρέμβασης στα εσωτερικά του δικού μας κράτους.

Πρόκειται βέβαια για μια αφελέστατη αντίληψη. Από τη στιγμή που η Τουρκία θα κάνει δικό της το βόρειο τμήμα της Κύπρου, ο κυπριακός Ελληνισμός θα υποστεί τη χειρότερη ήττα της ιστορίας του σ’ αυτό το νησί. Όχι μόνο θα χάσει για πάντα τη μισή Κύπρο αλλά θα τεθεί πραγματικά υπό ομηρία και στο υπόλοιπο μισό, καθώς θα παραμείνει κάτω από την απειλή του τουρκικού στρατού, την ίδια ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι έποικοι θα μεταφέρονται στην Κύπρο, για να την μετατρέψουν σε νησί με τουρκική πλειοψηφία.

Αυτό τον εφιάλτη θεωρούν κάποιοι δικοί μας σαν τη καλύτερη λύση για όλους. Πλην όμως δεν μπορούσαν και δεν μπορούν ακόμη ούτε και σήμερα να το πουν ξεκάθαρα στο λαό. Πώς να πεις στον Κερυνιώτη ότι η Κερύνεια πρέπει να δοθεί στην Τουρκία, για να μας αφήσει ήσυχους στο νότο; Πώς να πεις το αντίστοιχο στον Μορφίτη, στον Γιαλουσίτη και πάει λέγοντας;

Γι’ αυτό το λόγο εφαρμόζουν την πολιτική της διχοτόμησης χωρίς την υπογραφή μας. Από το 1963 μέχρι το 1974 στήριζαν πράξεις που θα προκαλούσαν την Τουρκία να δημιουργήσει στην Κύπρο διχοτομικά δεδομένα διά της βίας, ώστε να μπορούν την ίδια στιγμή που εξυπηρετείται ο στόχος της διχοτόμησης, να καταγγέλλουν την Τουρκία ότι εκείνη ευθύνεται, αποσείοντας ταυτόχρονα από πάνω τους κάθε ευθύνη.

Το πραξικόπημα του 1974 υπήρξε η κορύφωση της ανόητης αυτής πολιτικής, διότι το πραξικόπημα δεν έγινε για την Ένωση με την Ελλάδα, όπως είπαν στους ενωτικούς πατριώτες. Έγινε για να δοθεί η αφορμή στην Τουρκία να κάνει εισβολή στην Κύπρο και να καταλάβει την επαρχία Κερύνειας, με στόχο τη διχοτόμηση.

Είχε προηγηθεί το 1967 η επίθεση της Εθνικής Φρουράς στην Κοφίνου, η οποία οδήγησε στην αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας, ούτως ώστε σε περίπτωση τουρκικής εισβολής να μην υπάρχει επαρκής άμυνα και να μην εξελιχθεί ουσιαστικά η εισβολή σε πόλεμο Ελλάδας – Τουρκίας στην Κύπρο.

Ακόμα πιο πριν, το 1963, ο Μακάριος αποφάσισε μονομερώς να αλλάξει το Σύνταγμα, που ο ίδιος υπέγραψε στις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, δίδοντας αφορμή στην τουρκική πλευρά να κάνει την ανταρσία που οδήγησε στην πρώτη διχοτόμηση και στην «πράσινη γραμμή», την οποία ο Μακάριος έσπευσε να υπογράψει … για να επιτευχθεί η κατάπαυση του πυρός…  Πάντα η πλευρά μας έδιδε την αφορμή, που η Τουρκία περίμενε πλήρως προετοιμασμένη για τη διχοτόμηση, ώστε μετά να λέμε πως ότι έγινε έγινε χωρίς τη θέλησή μας…

Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η τακτική διαφοροποιήθηκε κάπως. Μετατράπηκε σε «μακροχρόνιο αντικατοχικό αγώνα» και «δεν ξεχνώ». Κι ενώ οι θεωρητικοί αυτής της πολιτικής λένεμεταξύ τους «τζείνοι ποτζεί, εμείς ποδά τζι ένας τοίχος ψηλός μες στην μέσην που να μεν περνούν ούτε τα πουλιά» στους δημόσιους λόγους τους είναι οι πιο μεγάλοι πατριώτες: «Οι Έλληνες της Κύπρου λένε ΟΧΙ σε ξενόφερτες φιλοτουρκικές λύσεις!». Την ίδια στιγμή καταδικάζουν a priori σαν «ατιμωτική» και «φιλοτουρκική» κάθε πρωτοβουλία που ξεκινά στο Κυπριακό και αρχίζουν να την πυροβολούν από μακριά, με στόχο να την εξουδετερώσουν όσο γίνεται πιο γρήγορα. Με στόχο φυσικά η διχοτόμηση (χωρίς την υπογραφή μας) να έρθει με την πάροδο του χρόνου, ήσυχα και απλά.

Ήδη μέχρι στιγμής έχει προχωρήσει αρκετά το θέμα. Ιδιαίτερα μετά την απόφαση της Ε.Ε. για απευθείας εμπόριο με τα κατεχόμενα και την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για αναγνώριση της τουρκικής Επιτροπής Αποζημιώσεων, ο δρόμος για έμμεση αναγνώριση του ψευδοκράτους και νομιμοποίηση της διχοτόμησης έχει ανοίξει για τα καλά.

Η πολιτική μπαμπεσιά δεν έγκειται στο ότι αυτοί θέλουν τη διχοτόμηση. Είναι δικαίωμα τους να την πιστεύουν και να την προωθούν. Η μπαμπεσιά έγκειται στο ότι δεν το λένε ξεκάθαρα στους πολίτες. Αντίθετα,  καπηλεύονται τα ιερά και τα όσια αυτού του λαού και διεγείρουν τα γνήσια πατριωτικά του αισθήματα με συνθήματα ακριβώς αντίθετα από αυτό που έχουν στο μυαλό τους και που αποτελεί ουσιαστικά την πιο ατιμωτική για εμάς λύση στην οποία θα μπορούσε να καταλήξει το Κυπριακό.  Μάλιστα, ενώ παραμυθιάζουν το λαό με συνθήματα που δεν τα πιστεύουν, έχουν το θράσος να κατηγορούν εκείνους που θέλουν τη λύση περίπου ως … προδότες!

Με τον ίδιο τρόπο θα τους κατηγορούν και σε λίγα χρόνια όταν η διχοτόμηση θα οριστικοποιηθεί. Θα λένε ότι «χάσαμε τον καιρό μας να συνομιλούμε»… Χωρίς να λένε φυσικά πώς αλλιώς θα λύναμε το πρόβλημα, αν δεν συνομιλούσαμε. Σημασία θα έχει τότε να πείσουν τον κόσμο ότι η διχοτόμηση προήλθε από την … «πολιτική του καλού παιδιού» κι όχι από την άγονη δική τους πολιτική της διχοτόμησης.  Και φυσικά δεν θα μπουν στον κόπο να εξηγήσουν γιατί έγινε τελικά η διχοτόμηση αφού ούτε εμείς τη θέλαμε αλλά (σύμφωνα με αυτούς) ούτε και η Τουρκία!

Τα αιματηρά γεγονότα της 21ης Δεκεμβρίου και τα όσα ακολούθησαν…

ΦΑΣΑΡΙΕΣ 1963Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Παρασκευής προς το Σάββατο 21 Δεκεμβρίου, η αστυνομία προέβη σε έλεγχο τουρκοκυπριακού αυτοκινήτου στην οδό Ερμού στη Λευκωσία, με την υποψία ότι μετέφερε οπλισμό. Στο αυτοκίνητο υπήρχαν 2 άντρες και μια γυναίκα, η ιερόδουλη Τζεμαλιέ. Οι Τουρκοκύπριοι αρνήθηκαν επίμονα να δεχθούν τον αστυνομικό έλεγχο και σύντομα μαζεύτηκαν στην περιοχή δεκάδες Τουρκοκύπριοι από τους γειτονικούς μαχαλάδες.

Το επεισόδιο δεν άργησε να εξελιχθεί σε πιστολίδι κι από τις δύο πλευρές. Δύο Τουρκοκύπριοι, ένας άντρας και η  ιερόδουλη Τεμαλιέ έπεσαν νεκροί. Ακολούθησαν άγριες συμπλοκές σε άλλα σημεία της Λευκωσίας.

Τις επόμενες ημέρες, οι Τουρκοκύπριοι αποσκίρτησαν από την Κυπριακή Δημοκρατία και κλείστηκαν στους τουρκομαχαλάδες δημιουργώντας τους πρώτους χωριστικούς θύλακες, ενώ τα βίαια επεισόδια, που έμειναν γνωστά σαν «οι φασαρίες του ’63» επεκτάθηκαν στοιχίζοντας τη ζωή σε εκατοντάδες ανθρώπους, οπλισμένους και άμαχους, καθώς οι Τουρκοκύπριοι προσπάθησαν να διευρύνουν και να περιφρουρήσουν τους θύλακές τους και ιδιαίτερα το θύλακα Ομορφίτας – Αγίρτας, που περιελάμβανε το δρόμο Λευκωσίας Κερύνειας.

Στις 30 Δεκεμβρίου και έπειτα από συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών, ο διοικητής των βρετανικών βάσεων χάραξε πάνω στο χάρτη της Λευκωσίας, με πράσινο μελάνι, την διαχωριστική γραμμή, που διχοτόμησε για πρώτη φορά την Κύπρο κι ονομάστηκε από το χρώμα του μελανιού «Πράσινη Γραμμή».

Τα ματωμένα Χριστούγεννα του 1963, μόλις τρία χρόνια μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ξέσπασε η βία που σοβούσε για πολύ καιρό, καθώς η εκατέρωθεν καχυποψία και τα αποσχιστικά σχέδια των Τούρκων, οδήγησαν τις δύο κοινότητες σε μυστικούς εξοπλισμούς και προετοιμασίες. Το επεισόδιο με την Τουρκοκύπρια ιερόδουλη ήταν η σπίθα που τίναξε στον αέρα το συναιτερικό κράτος ΕΚ και ΤΚ κι από τότε η Κυπριακή Δημοκρατία συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά, μόνο με τους Ελληνοκύπριους, με την έγκριση κι αναγνώριση του ΟΗΕ και με βάση το «Δίκαιο της ανάγκης».

Έχω γράψει πολλές φορές την προσωπική μου άποψη ότι η διχοτόμηση της Κύπρου ήταν και εξακολουθεί να παραμένει ο πρώτιστος στόχος της Τουρκίας. Δυστυχώς και για λόγους που κατά τη γνώμη μου οφείλονται σε τραγική πλάνη από μέρους τους, υπήρχαν και τότε και εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα Ελληνοκύπριοι πολιτικοί και άλλοι παράγοντες που επίσης προτιμούν τη διχοτόμηση, για να έχουμε μια «καθαρή λύση» στην Κύπρο. Αυτοί, με τις πράξεις τους, ουσιαστικά έδωσαν στην Τουρκία τις αφορμές που έψαχνε για να προχωρήσει σε όλες τις διχοτομικές της κινήσεις, ώστε η διχοτόμηση να φαίνεται ότι προέρχεται από βίαιες τουρκικές πράξεις και όχι με την έγκρισή μας.

Τα γεγονότα του ’63 που προκάλεσαν την πρώτη διχοτόμηση, τα γεγονότα του 67 που οδήγησαν στην αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας και το πραξικόπημα του 1974, που οδήγησε στην τουρκική εισβολή, ήταν οι πιο χαρακτηριστικές αφορμές που δόθηκαν στους Τούρκους κι έχω ισχυρούς λόγους να πιστεύω ότι πίσω από αυτές τις αφορμές και πέρα από την «επίσημη εκδοχή» ότι «το νόμιμο κράτος οφείλει να επιβάλει την τάξη», υπήρχε και η σκοτεινή σκοπιμότητα της διχοτόμησης.

Οι οπαδοί της λεγόμενης «καθαρής λύσης», είναι αυτοί που – και στις δύο πλευρές- τορπιλλίζουν κάθε προσπάθεια για λύση του Κυπριακού, έτσι ώστε ο χρόνος να επιβάλει ως εκ των πραγμάτων τη διχοτόμηση, χωρίς την υπογραφή μας.

Μάλιστα εδώ και χρόνια καλλιεργείται από Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριους θεωρητικούς ότι η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση της Κύπρου, αλλά … έλεγχο ολόκληρης της χώρας, μέσω της λύσης του Κυπριακού. Προσπαθούν δηλαδή ουσιασικά να «απενοχοποιήσουν» τη διχοτόμηση (που είναι και δική τους επιλογή) και να εκφοβίσουν το λαό ότι σε περίπτωση λύσης, η Τουρκία θα κρατά όμηρο την Κύπρο.

Αλλά η εξέλιξη των γεγονότων όλα αυτά τα χρόνια τους διαψεύδει.  Όλες οι πράξεις της τουρκικής πλευράς, από το 1960 και μετά, ήταν πράξεις χωριστικές, διχοτομικές γιαυτό και μιλάμε (δικαιολογημένα) για τουρκική αδιαλλαξία στο Κυπριακό. Ακόμη και τώρα προσπαθούν να διασφαλίσουν μέσα από μια ενδεχόμενη συμφωνία λύσης, το δικαίωμά τους να αποσχιστούν και πάλι, να προχωρήσουν δηλαδή προς τη διχοτόμηση σε ένα κατοπινό στάδιο.

Αν η Τουρκία ήθελε να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, δεν θα υπήρχε λόγος να αποχωρήσουν οι Τουρκοκύπριοι από την Κυπριακή Δημοκρατία. Μια χαρά θα μπορούσε η Τουρκία να μας ελέγχει μέσα από τα προνόμια που το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας παρέχει στην τουρκοκυπριακή κοινότητα.

Μέρες του 2004;

ΜΠΟΥΡΚΕΝΣΤΟΚ 2004Μίλησα με τέσσερις πολιτικούς τον τελευταίο καιρό για το Κυπριακό και μου είπαν ότι δεν πρόκειται να λυθεί διότι η Τουρκία δεν θέλει λύση.  Προφανώς αυτή η άποψη είναι ευρέως διαδεδομένη ανάμεσα στην πολιτική μας ηγεσία, οπότε άρχισα να υποψιάζομαι καταστάσεις παρόμοιες με το 2004. Τότε που οι εξελίξεις μάς βρήκαν απροετοίμαστους, διότι πιστεύαμε ότι ο Ντενκτάς με την στήριξη της Άγκυρας που (όπως και σήμερα) δεν ήθελε λύση…

Μ’ αυτή την λανθασμένη εκτίμηση ο Τάσσος αποδέχτηκε τον οδικό χάρτη που προνοούσε χρονοδιαγράμματα, εντατική διαπραγμάτευση, επιδιαιτησία και τέλος δημοψηφίσματα.  Όταν ο Τάσσος και οι άλλοι κατάλαβαν ότι τα πράγματα ήταν σοβαρά, ήταν ανέτοιμοι για ουσιαστική διαπραγμάτευση, διότι δεν είχαμε κοινή θέση σαν ελληνική πλευρά. Μέσα στο αλαλούμ της ασυνεννοησίας και της προχειρότητας, δεν διαπραγματεύθηκαν το σχέδιο, αλλά το φόρτωσαν στην καμπούρα μας για να πούμε ΟΧΙ.

Μας υποσχέθηκαν φυσικά τότε μια καλύτερη λύση. Μάλιστα ο πιο έξυπνος από όλους μίλησε για το ΟΧΙ που θα τσιμεντώσει το ΝΑΙ… Δέκα χρόνια μετά από εκείνες τις δύσκολες μέρες βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πρωτοβουλία. Όμως η σοβαρότητα της κατάστασης μοιάζει να ξεπερνά τη συλλογική σοβαρότητα και ευθύνη των ηγετών μας. Εύχομαι ωστόσο να μην είναι έτσι τα πράγματα, να μην τα πήραν πάλι όλα στο σορολόπ. Διότι η διαφορά είναι ότι τώρα δεν θα έχει ούτε Ρωσία ούτε Κίνα για να καταφύγουμε κοντά τους να πούμε τον πόνο μας, όπως κάναμε το 2004… Όλοι θα μας υποδείξουν διακριτικά πως αν δεν λυθεί το Κυπριακό, θα πάμε για διχοτόμηση.

Εύχομαι ότι θα καταφέρουμε να κερδίσουμε κάτι πολύ καλύτερο από αυτό. Διότι αν μας μείνει η διχοτόμηση, κάποιοι πολιτικοί θα πρέπει επιτέλους να πάνε φυλακή, καθώς αυτή θα είναι ασυγκρίτως η χειρότερη καταστροφή που θα έχουν επιφέρει στον τόπο.

Διζωνική ή διχοτόμηση;

DIXOTOMISI3Ένας φίλος στο Facebook μου υπέβαλε ένα ερώτημα από αυτά που απασχολούν έντονα τον κόσμο κάθε φορά που συζητείται πρωτοβουλία λύσης. Απάντησα πολύ σύντομα, στο θέμα αυτό που χρήζει βεβαίως πολύ μεγαλύτερης ανάλυσης. Όμως έστω και μέσα από τη σύντομη αυτή διατύπωση, δίνω το στίγμα της λογικής που υποστηρίζω.

ΕΡΩΤΗΜΑ:  Παρακαλώ ανάλυσε το εξής:

1. Τους κινδύνους για εμάς στο νότο από μια μελλοντική αναγνώριση του ψευδοκράτους, πέρα από τη φανερή απώλεια εδαφών, περιουσιών κτλ…

2. Τους κινδύνους για εμάς στο νότο από μια πιθανή διζωνική λύση, η οποία για διάφορους λόγους μπορεί να αποτύχει και να οδηγήσει σε κάποιας μορφής σύγκρουση των δύο κοινοτήτων.

Δεν το θέτω τυχαία. Κάποιοι συμπολίτες μας φοβούνται πιο πολύ το 2 από το 1 και στην ουσία επιλέγουν σιωπηρά τη διχοτόμηση. Θέλω να πιστεύω ότι δεν έχουν δίκιο. Θα ήταν πολύ χρήσιμη η δική σου σύγκριση των κινδύνων της κάθε περίπτωσης.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Θα σου απαντήσω πολύ γενικά εδώ το εξόφθαλμο. 

1. Με την μονιμοποίηση της διχοτόμησης και αναγνώριση έμμεσα ή άμεσα του ψευδοκράτους, ο εποικισμός θα συνεχιστεί ανεξέλεγκτα και κάθε οικονομική δραστηριότητα στα κατεχόμενα θα λειτουργεί ανταγωνιστικά προς εμάς. Ο εποικισμός είναι θέμα χρόνου να καταστήσει την Κύπρο τουρκικό νησί, με μειοψηφία Ελληνοκυπρίων κατοίκων. Άρα, όχι μόνο απέναντι στην ιστορία μας που καταγράφει χιλιετίες ελληνικής παρουσίας και πολιτισμού σ’ αυτό το νησί, αλλά και γι’ αυτή καθαυτή την ασφάλεια των παιδιών μας, οφείλουμε να αποφύγουμε τη διχοτόμηση. 

2. Με την Ομοσπονδία, διασφαλίζουμε το ενιαίο του κράτους, τη μία διεθνή προσωπικότητα κτλ. Παρά το γεγονός ότι η διζωνικότητα του κράτους είναι δυστυχώς το αποτέλεσμα γεγονότων που προηγήθηκαν στην πολιτική μας ιστορία (σε μεγάλο βαθμό από δικά μας λάθη και πια δεν διορθώνεται με κανένα τρόπο), υπάρχει σ’ αυτήν κι ένα θετικό: ότι με την σχετική αυτοδιοίκησή τους οι δύο πολιτείες, δεν θα ανακατεύονται πολύ η μια στα ζητήματα της άλλης, πέρα από τα θέματα που θα βρίσκονται στη δικαιοδοσία της κεντρικής κυβέρνησης. Με την λύση, εννοείται ότι πρέπει να ρυθμιστούν όλα τα ζητήματα που μας ανησυχούν, όπως ο τερματισμός του εποικισμού που είναι το πιο επικίνδυνο ζήτημα (για τους λόγους που σημειώνω πιο πάνω), καθώς και τα θέματα της οικονομίας που θα λειτουργεί πια κάτω από ενιαίο σχεδιασμό. 

ΑΝ αποτύχει το σύστημα, τότε και μόνο τότε θα επέλθει η διχοτόμηση και πιθανή αναγνώριση ψευδοκράτους. Ειλικρινά δεν βλέπω για ποιο λόγο πρέπει να πάμε απευθείας στη λογική της διχοτόμησης, με το φόβο και μόνο ότι μπορεί να συμβεί αργότερα. Προσπάθεια μας θα πρέπει να είναι να μην συμβεί ποτέ!

Περιστασιακοί…

Αν ετούτο μόνο μας άξιζε

Αρχαίων πράξεων ευκλεών η στείρα επίκληση

Χωρίς συνέπεια

Χωρίς συνέχεια

Περιστασιακοί να διαβούμε και φεύγοντας

Μέσα στο τίποτα να βυθιστούμε.

Καράβι Κερύνειας