Αρχείο ετικέτας κυπριακή οικονομία

Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου ενίσχυσε την οικονομία … του ψευδοκράτους.

Αυτό που είπε ο Ν. Παπαδόπουλος, ότι θα κάνει την οικονομία ξανά όπως ήταν επί Τάσσου Παπαδοπουλου, ήταν απειλή ή μας το έριξε έτσι για πλάκα; Ας του κάποιος να μην το ξαναπεί, γιατί κινδυνεύουμε να μας έρθει ταμπλάς!

Θυμάστε ότι στο τέλος της διακυβέρνησης Παπαδόπουλου είπαμε το νερό νεράκι επειδή η τότε κυβέρνηση ακύρωσε την εγκατάσταση μονάδων αφαλάτωσης, που θα έλυναν οριστικά το οξύτατο πρόβλημα λειψυδρίας και την αφόρητη ταλαιπωρία από τις συνεχείς διακοπές στην παροχή του νερού; Θυμάστε ότι, μέχρι να ξαναγίνουν από την αρχή οι διαδικασίες για να εγκατασταθούν οι αφαλατώσεις, η επόμενη κυβέρνηση, Χριστόφια, κουβαλούσε νερό με τα δεξαμενόπλοια της «Ocean Tankers» για να μην πεθάνουμε από τη δίψα; Γιατί η κυβέρνηση Παπαδόπουλου ακύρωσε τις αφαλατώσεις, θυμάστε; Επειδή τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησής τους έβρεξε πολύ και γέμισαν τα φράγματα. Μήπως νόμισαν ότι εκεί τελείωσε για πάντα το πρόβλημα με την ανομβρία στην Κύπρο κι ότι η Κύπρος έγινε … τροπική χώρα, όπου βρέχει κάθε μέρα κι έτσι δεν υπήρχε πια η ανάγκη να γίνουν οι αφαλατώσεις; 

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί σταμάτησε τις αφαλατώσεις η κυβέρνηση Παπαδόπουλου είναι πολύ απλή: Ήθελε να κάνει οικονομία. Στα πέντε χρόνια διακυβέρνησης Παπαδόπουλου δεν ξεκίνησε ούτε κι ένα έργο υποδομής, ούτε ένα πεζοδρόμιο, ούτε μια πέτρα πάνω σε πέτρα και στην Εθνική Φρουρά άρματα και οχήματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης ανταλλακτικών ενώ δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια.

Δεν θέλω να αδικήσω τον αείμνηστο τότε πρόεδρο. Ίσως να ήθελε να ενισχύσει ραγδαία την οικονομία, για να μας βάλει στην Ευρωζώνη. Θυμάστε ότι τότε του ήρθε γάντι η φούσκα με τις τιμές των ακινήτων, που έβαλε στα ταμεία του κράτους δεκάδες εκατομμύρια, έκανε και τη φορολογική αμνηστία, χάρισε δηλαδή μεγάλο ποσοστό φόρων σε εκατομμυριούχους για να επαναπατρίσουν αδήλωτα κεφάλαια που είχαν βγάλει στο εξωτερικό κι έτσι ο στόχος επιτεύχθηκε.

Όμως κι εγώ, άμα θέλω να κάνω οικονομία για να χτίσω κανούριο σπίτι, μπορεί να διακόψω τις σπουδές των παιδιών μου, να κόψω τις εξόδους και το χατζιλίκι τους και να αναγκάσω όλη την οικογένεια να τρώει μόνο μια φορά την ημέρα και το φαγητό μας να είναι λουφκιά με τα λάχανα. Μάλιστα, αν τους κόψω τελείως το φαϊ, σίγουρα θα φυλάξω ακόμη πιο πολλά λεφτά.  Αν μου έρθει καπάκι και καμιά κληρονομιά από κάποια θεία στην Αμερική, ε ναι, θα καταφέρω στο τέλος να χτίσω κι ολόκληρη οκέλα με τα λεφτά που θα έχω μαζέψει κι αν είμαστε ακόμα ζωντανοί και δεν έχουμε πεθάνει από την πείνα ή από τη δίψα (όπως κινδυνέψαμε να πεθάνουμε όταν μας τελείωσε το νερό επί Παπαδόπουλου) θα μπορέσουμε να μπούμε μέσα στην οκέλα μας και να ζήσουμε εκεί.

Η διακυβέρνηση Παπαδόπουλου ενίσχυσε την οικονομία απλά κόβωντας ή μη πραγματοποιώντας κοινωφελή έργα κι χωρίς πάντως να νοικοκυρέψει το σπάταλο κράτος, με αναγκαίες τομές και μεταρρυθμίσεις. Το αδηφάγο σύστημα παρέμεινε εκεί ζωντανό και άτρωτο και συνέχισε να κατατρώει τα σωθικά αυτού του λαού, όπως επί ΟΛΩΝ των κυβερνήσεων ανεξαιρέτως. 

Το μόνο έργο που σχεδιάστηκε αλλά (ευτυχώς) δεν υλοποιήθηκε επί διακυβέρνησης Παπαδόπουλου, ήταν η εγκατάσταση πλωτής μονάδας μεταφοράς στην Κύπρο φυσικού αερίου. Επρόκειτο για ένα πείραμα, που θα στοίχιζε στις τσέπες μας μερικά δισεκατομμύρια ευρώ κι ήταν πείραμα επειδή πουθενά στον κόσμο δεν είχε λειτουργήσει κάτι τέτοιο. Η Κύπρος, δηλαδή εμείς, θα γινόμασταν τα πρώτα πειραματόζωα. Αν το σύστημα λειτουργούσε, καλώς. Αν δεν λειτουργούσε, θα μας έμενε η μούζη που λέμε… Εμάς των φορολογούμενων φυσικά, διότι φαντάζομαι ότι κάποιοι θα βολεύονταν μια χαρά με τις «προμήθειες» που θα πλήρωνε ένα τέτοιο μεγαλεπήβολο πρότζεκτ. Τελικά τη γλυτώσαμε φτηνά διότι πήγε το θέμα στη βουλή όταν το ΑΚΕΛ είχε ήδη αποχωρήσει από την κυβέρνηση και ψήφισε εναντίον αυτού του έργου. 

Η οικονομία ωστόσο που πραγματικά και θεαματικά ενισχύθηκε επί διακυβέρνησης Παπαδόπουλου ήταν η οικονομία του ψευδοκράτους. Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 κι ο κανονισμός για το εμπόριο της ούτω καλούμενης «ΤΔΒΚ» (με δικές της σφραγίδες ποιότητος) μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004, ήταν δυο αποφασιστικά βήματα που αναβάθμισαν σημαντικά το ψευδοκράτος κι άλλαξαν εντελώς τη ζωή των Τουρκοκυπρίων.

Θυμάστε τον πρώτο καιρό που άνοιξαν τα οδοφράγματα, οι Τουρκοκύπριοι έρχονταν απ’ εδώ με κάτι σαραβάλες. Τώρα έρχονται με λιμουζίνες που τις βλέπεις και πέφτουν τα ματόφυλλά σου. Τότε πήγαινες στα κατεχόμενα κι έβλεπες φτώχεια και παλιόσπιτα. Πριν το τέλος της πενταετίας Παπαδόπουλου έβλεπες ήδη στα κατεχόμενα έναν οικοδομικό οργασμό, μια άνευ προηγουμένου ανάπτυξη, με τουριστικές και άλλες υποδομές, αμέτρητα νέα κτίρια, την επαρχία Κερύνειας ολοκαίνουρια χτισμένη απ’ άκρη σ’ άκρη. Κι είναι πραγματικά μέγα ιστορικό λάθος και αδικία το γεγονός ότι το ψευδοκράτος δεν έχει ακόμη ανακηρύξει τον αείμνηστο τότε πρόεδρο μέγα ευεργέτη του.

 

Μια απόφαση αυτοκτονίας και το παραμύθι του Πινόκιο.

Ο Σύνδεσμος Κατόχων Αξιογράφων αποφάσισε λέει με ψήφους 35 υπέρ και 3 εναντίον να υποστηρίξει την υποψηφιότητα του κ. Παπαδόπουλου για την προεδρία της Δημοκρατίας. Η υποστήριξη αυτή βεβαίως, αν πρόκειται να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα, θα το επηρεάσει αρνητικά για τον κ. Παπαδόπουλο, δηλαδή θα του αφαιρέσει ψήφους αντί να του προσθέσει και εξηγώ γιατί:

Ο σύνδεσμος αυτός εκπροσωπεί εκείνους που αγόρασαν αξιόγραφα της Λαϊκής και της Τράπεζας Κύπρου, με υψηλό επιτόκιο αλλά και με εξίσου υψηλό ρίσκο. Με άλλα λόγια ήταν σαν να πόνταραν τα λεφτά τους και κάηκαν. Ισχυρίζονται ότι οι τράπεζες τούς ξεγέλασαν. Προσωπική μου άποψη είναι ότι κάποιοι που δεν είχαν ιδέα από αξιόγραφα και τέτοια πράγματα όντως ξεγελάστηκαν. Εκείνοι ήταν όντως τα θύματα της υπόθεσης. Είναι όμως και πολλοί άλλοι, κρυμμένοι πίσω από αυτούς, που ήξεραν πολύ καλά ότι τζόγαραν και παριστάνουν τώρα κι αυτοί τα θύματα.

Αλλά ας πούμε (βάσιμα ή αυθαίρετα) ότι η κυπριακή οικονομία έχει τη δυνατότητα κάποια στιγμή να αποζημιώσει, σε κάποιο βαθμό, εκείνους που έχασαν τότε τα λεφτά τους από το κλείσιμο της Λαϊκής και το κούρεμα της Τρ. Κύπρου. Σ’ αυτή την περίπτωση υπάρχουν ηθικές προτεραιότητες: Πρώτα θα πρέπει να αποζημιωθούν τα ταμεία προνοίας των εργαζομένων, έπειτα οι καταθέτες που είχαν τα χρήματά τους ανύποπτοι στις δύο αυτές τράπεζες και έπειτα οι κάτοχοι αξιογράφων που ρίσκαραν.

Ο κ. Παπαδόπουλος όμως έδωσε προτεραιότητα στους κατόχους αξιογράφων, προσφέροντας τους, από την τσέπη μας, γύρω στα 400 εκατομμύρια. Πρόκειται για μια απόφαση πραγματικής αυτοθυσίας για να μην πω αυτοκτονίας διότι, για κάθε μία ψήφο που θα κερδίζει από αυτούς, θα χάνει πάνω κάτω άλλες πέντε ψήφους.

Θα χάνει από πολίτες που δεν ποντάρουν και συνεπώς δεν δικαιολογούν με τίποτα το συγκεκριμένο χουβαρνταλίκι (με τη δική μας τσέπη) του κ. Παπαδόπουλου υπέρ εκείνων που πόνταραν. Θα χάνει επίσης από καταθέτες που έχασαν αδικαιολόγητα τα λεφτά τους από κι από εργαζόμενους που έχασαν τα ταμεία προνοίας τους, οι οποίοι ξέρουν πως, αν ο κ. Παπαδόπουλος δώσει 400 εκατομμύρια στους κατόχους αξιογράφων, δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούν ποτέ χρήματα για να αποζημιωθούν οι ίδιοι.

Έπειτα είναι και κάτι άλλο που προκαλεί αλγεινή εντύπωση. Η συγκεκριμένη ομάδα ουσιαστικά δηλώνει ότι θα ψηφίσει εκείνον που θα εξυπηρετήσει καλύτερα την τσέπη της. Πουθενά αλλού στον πλανήτη γη δεν τίθεται δημόσια μια τέτοια ξεδιάντροπη αξίωση και μάλιστα με τέτοιο τουπέ. Σε μια χώρα με χίλια προβλήματα, με εθνικό ζήτημα ανοικτό, με οικονομική κρίση, με ανεργία κλπ. κλπ., κάποιοι να δηλώνουν ότι το μοναδικό τους κριτήριο για εκλογή προέδρου είναι η δική τους η πούγκα και τίποτε άλλο. Ο δε υποψήφιος που ισχυρίζεται ότι θα φέρει το «κανούριο» στην πολιτική ζωή του τόπου, φωτογραφίζεται μαζί τους, έχοντας υποκύψει σ’ αυτόν τον ωμό εκβιασμό, λες και τον θεωρεί μια απολύτως λογική αξίωση! 

Αλλά το πιο «κουφό» απ΄όλα είναι άλλο: Αυτοί που έχασαν τα λεφτά τους επειδή έκλεισε η Λαϊκή Τράπεζα και κουρεύτηκε η Τράπεζα Κύπρου στηρίζουν την υποψηφιότητα εκείνου που συνειδητά ψήφισε στη βουλή να χάσουν τα λεφτά τους! Διότι στην πραγματικότητα ο κ. Παπαδόπουλος είναι ο μόνος από τους 5 υποψήφιους που είχε τη δυνατότητα να αποφασίσει αν θα φορολογηθούν άπαξ όλες οι καταθέσεις σε όλες τις τράπεζες ή αν θα κλείσει η Λαϊκή και να κουρευτεί η Τρ. Κύπρου και αποφάσισε το δεύτερο.

Το πρωί του Σαββάτου 16 Μαρτίου 2013, δηλαδή το ξημέρωμα μετά το … λυπητερό εκείνο Eurogroup, μιλούσε στο «Πρωϊνό Δρομολόγιο» του ΡΙΚ με τη δημοσιογράφο Ελένη Βρεττού και της είπε: «ο κ. Αναστασιάδης συμφώνησε για φορολόγηση όλων των καταθέσεων σε όλες τις τράπεζες, για να μην κλείσει η Λαϊκή και να κινδυνεύσει η Τράπεζα Κύπρου. Λοιπόν εγώ δεν είμαι βέβαιος αν πρέπει να πληρώσουν το κόστος οι καταθέτες όλων των τραπεζών για να σωθούν αυτές οι δύο αμαρτωλές τράπεζες, ή αν είναι προτιμότερο τελικά να κλείσουν».

Συνεπώς ο κ. Παπαδόπουλος ήξερε πολύ καλά τι έκανε 5 μέρες αργότερα, όταν ψήφιζε μαζί με τους άλλους στη βουλή το περήφανο ΟΧΙ. Παρά να πληρώσουν όλοι οι καταθέτες (ανάμεσά τους και οι καταθέτες της ρωσικής τράπεζας) ποσό που ισοδυναμούσε με τους τόκους των καταθέσεών τους για 1.5 ως 2 χρόνια, ο κ. Παπαδόπουλος αποφάσισε ότι ήταν προτιμότερο να χάσουν όλα τα χρήματά τους (άνω των 100 χιλιάδων) οι καταθέτες της Λαϊκής και τα μισά χρήματά τους οι καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου. Η απόφασή του ήταν πέρα για πέρα συνειδητή. Οι κάτοχοι χρεογράφων όμως, που έχασαν τα λεφτά τους από τη συνειδητή εκείνη απόφαση του κ. Παπαδόπουλου, τον στηρίζουν τώρα για την προεδρία της Δημοκρατίας.

Μετά λοιπόν από αυτή τους την επιλογή, το ζήτημά τους παίρνει πλέον το δρόμο της σύντομης κατάληξής του διαζευκτικά ως εξής: Αν δεν εκλεγεί ο κ. Παπαδόπουλος, ο πρόεδρος που θα εκλεγεί λογικά θα πρέπει να τους κλείσει την πόρτα κατάμουτρα και να μην τους αποζημιώσει από την τσέπη μας. Αν εκλεγεί ο κ. Παπαδόπουλος, τότε θα χρειαστεί να ανατρέξουν στο παραμύθι του Πινόκιο, για διδάγματα που δεν τα είχαν υπόψη τους…

 

Ο Θεός να μας σώσει από την ελαφρότητα

ΚΟΥΡΕΜΑΈπειτα από δηλώσεις του Γιαννάκη Ομήρου για το … αλήστου μνήμης Eurogroup της 15ης Μαρτίου 2013, τα κόμματα στην Κύπρο βρήκαν πάλι την ευκαιρία με ανακοινώσεις να κάνουν το κομμάτι τους. Τα πιο ηχηρό ωστόσο από τα φληναφήματα που άκουσα ήταν αυτό:

Το Eurogroup είχε δώσει, λέει, στον Αναστασιάδη την επιλογή να βρει άλλους τρόπους για ανακεφαλαίωση των τραπεζών, αλλά αυτός επέλεξε το «κούρεμα». Εκείνο που ξέρω είναι ότι ο Αναστασιάδης επέλεξε (βλέπε πρότεινε) την άπαξ φορολόγηση όλων των καταθέσεων που, κατά τη γνώμη μου, ήταν η καλύτερη λύση, διότι με αυτό τον τρόπο οι καταθέτες θα επέστρεφαν απλά πίσω ένα μέρος των χρημάτων που κέρδισαν από τα αδιανοήτως  υψηλά καταθετικά επιτόκια του κυπριακού τραπεζικού συστήματος.  Η βουλή ωστόσο είπε ένα ηρωϊκό ΟΧΙ σε τούτη τη λύση και επέλεξε να κλείσει η Λαϊκή και να κουρευτούν στο μισό οι καταθέσεις στην Τράπεζα Κύπρου.

Ποιον άλλο τρόπο θα μπορούσε να είχε αντιπροτείνει ο Αναστασιάδης για ανακεφαλαίωση των τραπεζών, αντί για το λεγόμενο κούρεμα; Το ερώτημα αυτό ένα σοβαρό κόμμα κανονικά θα έπρεπε να μπορεί να το απαντήσει, την ώρα που εκδίδει ανακοινώσεις θέτοντας ένα τέτοιο ζήτημα. Αν δεν μπορεί να το απαντήσει, τότε απλά λαϊκίζει ανούσια ως «κύμβαλον αλαλάζον». Προπαντός αν πρόκειται για ένα από τα κόμματα εκείνα που πίστευαν (όπως ισχυρίστηκε ο Πρόδρομος Προδρόμου) ότι τα λεφτά για την ανακεφαλαίωση θα μας τα έστελνε από το φιλανθρωπικό του ταμείο ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν. Βλέπετε, η γνωστή και τεκμηριωμένα ψεύτικη προφητεία για το «Ξανθόν Γένος» βρικολακιάζει σε κάθε κρίσιμη στιγμή της ιστορικής μας μοίρας.

Πάντως το δικό μου μου φτωχό μυαλό δεν μπορεί να σκεφτεί άλλους τρόπους για να είχαν σωθεί οι τράπεζες από το κούρεμα παρά από αυτούς τους δύο:

  1. Να πληρωθεί η ανακεφαλαίωση από το κράτος με δανεισμό. Ποιος θα μας έδινε όμως το δάνειο; Ο Πούτιν; Τον παρακαλούσε ο κ. Χριστόφιας μέχρι την τελευταία στιγμή και (ορθώς από την πλευρά του) δεν το έπραξε. Το Eurogroup πάντως (κωφεύοντας στις μικροπολιτικές αρλούμπες των κυπριακών κομμάτων) έκρινε ότι μπορούσε να μας παραχωρήσει μόνο τόσο δάνειο όσο να μπορεί το χρέος αυτής της χώρας να είναι βιώσιμο και να μην οδηγήσει στη φτώχεια εμάς και τις επόμενες γενιές. Δεν μπορούσε δηλαδή να δώσει περισσότερα από 10 δις, διότι θα είχαμε ένα δάνειο που διαρκώς θα μεγάλωνε ακόμη και μόνο από τους τόκους (διότι αν και χαμηλοί οι τόκοι, ούτε τη δόση δεν θα μπορούσαμε να πληρώνουμε) και στο τέλος θα παθαίναμε χειρότερα από την Ελλάδα.
  1. Να πληρωθεί η ανακεφαλαίωση από την τσέπη των φορολογουμένων, όπως έγινε δηλαδή επί διακυβέρνησης Χριστόφια με τη σύμφωνη γνώμη της βουλής, όταν δόθηκαν σχεδόν 2 δις για να συνεχίσει να υπολειτουργεί η ήδη ψυχορραγούσα Λαϊκή Τράπεζα κι όπως έγινε επίσης με τον Συνεργατισμό. Να μπουν δηλαδή εξοντωτικές φορολογίες στα εισοδήματα των φυσικών και νομικών προσώπων, για να πληρωθεί από την από την τσέπη μας ο λογαριασμός του πάρτι, στο οποίο για πολλά χρόνια συνέτρωγαν ευτυχείς τραπεζικοί και πολιτικοοικονομικό κατεστημένο. Παράλληλα, με την εξοντωτική φορολόγηση και των εταιριών θα είχε διαλύσει τις επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα την πλήρη εξάρθρωση της οικονομίας και την ακύρωση κάθε προοπτικής για μελλοντική ανάκαμψη. Μια κατάσταση δηλαδή και πάλι παρόμοια με αυτή που βιώνει σήμερα με τραγικό τρόπο η Ελλάδα.

Θα προσπαθήσω να φρεσκάρω τη μνήμη για το πώς φτάσαμε στο ούτω καλούμενο «κούρεμα».  Από την κριτική μου βεβαίως δεν απουσιάζει ούτε ο πρόεδρος Αναστασιάδης. Το σημειώνω διότι κάποιοι μπορεί να θεωρούν ότι του κάνω το συνήγορο. Διαβάστε λοιπόν το … λυπητερό χρονικό:

 

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΝ ΜΑΡΤΗ ΤΟΥ 2013;

Η οικονομία της Κύπρου ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το τραπεζικό σύστημα είχε στηριχθεί σε αμφιβόλου νομιμότητας καταθέσεις Ρώσων μεγιστάνων, που βρήκαν εδώ προνομιακά επιτόκια και άλλες διευκολύνσεις, μέσω και των offshore εταιριών που λειτουργούσαν μέσα σ’ ένα εξαιρετικά ευνοϊκό φορολογικό σύστημα.  Έτσι οι τράπεζες μετατράπηκαν σε φούσκες και μ’ αυτές τις φούσκες οι επικεφαλής των τραπεζών, διαπλεκόμενοι με το πολιτικό σύστημα, ξανοίχτηκαν σε εργασίες εκτός Κύπρου, σε μεγαλύτερες δηλαδή αγορές από ότι λογικά έφτανε το χέρι τους κι έπεσαν έξω.

Με τις φούσκες αυτές εξάλλου λάδωναν καλά τα γρανάζια του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, ώστε να συνεχίζουν απρόσκοπτα τις δραστηριότητές τους. Το τραπεζικό κατεστημένο διέθετε κάλυψη από όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος, από την τότε αριστερή κυβέρνηση μέχρι και την τότε αντιπολίτευση και το γεγονός ότι σήμερα οι μεν φορτώνουν την ευθύνη στους δε, δεν είναι τίποτε άλλο από μια κακόγουστη πολιτική φάρσα.

Την ίδια στιγμή τα δημοσιονομικά του κράτους βάδιζαν από το κακό στο χειρότερο, με την κυβέρνηση Χριστόφια να αδυνατεί να αντιληφθεί τις επιπτώσεις της διεθνούς οικονομικής κρίσης, να μην διανοείται καν να νοικοκυρέψει το σπάταλο κράτος, να λειτουργεί χωρίς όραμα και διαρκώς στη λογική του «είναι η ευκαιρία μας να σάσουμεν τζαι τους δικούς μας». Να πιστεύει παράλληλα ότι από τον γκρεμό που πλησιάζαμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, θα μας έσωζε ο Πούτιν, με ένα νέο δάνειο 5 δισεκατομμυρίων (πρόσθετο του πρώτου των 2.5 δις).  Λες κι η Ρωσία ήταν φιλανθρωπικό ίδρυμα και δεν θα έθετε όρους για αποπληρωμή του δανείου, λες και θα μας έδινε δανεικά κι αγύριστα.

Ουσιαστικά η κυβέρνηση Χριστόφια αναζητούσε τρόπους να κρύψει κάτω από το χαλί το διογκούμενο πρόβλημα και να το μετατοπίσει στους ώμους της επόμενης κυβέρνησης. Πράγμα δηλαδή που σε μεγάλο βαθμό το κατάφερε, αφού μέχρι την τελευταία στιγμή ανέβαλλε τις κρίσιμες αποφάσεις και το επαπειλούμενο κούρεμα. Το πρόβλημα ωστόσο χειροτέρευε αλματωδώς, αφού κάθε μήνας που περνούσε η κύστη μεγάλωνε, ώσπου εξελίχτηκε σε πραγματική γάγγραινα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εγκληματικής ανευθυνότητας ήταν και το ότι «διασώθηκε» τάχα η Λαϊκή Τράπεζα, με δύο δισεκατομμύρια από την τσέπη των πολιτών και συνέχισε να απορροφά δισεκατομμύρια από τον ELA, με αποτέλεσμα να τον φορτωθεί κι αυτόν στην καμπούρα του το τραπεζικό μας σύστημα που ήδη αιμορραγούσε.

 

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ EUROGROUP ΤΗΣ 14ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 2013

Ο Αναστασιάδης πήγε στο Eurogroup με την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι Ευρωπαίοι φίλοι του θα έβρισκαν μιαν άλλη λύση από το κούρεμα, περίπου στη λογική ότι η κυπριακή οικονομία είναι πολύ μικρή κι ότι με μερικά ψωροδισεκατομμύρια, που γι’ αυτούς είναι ψίχουλα, θα μας έσωζαν. Περίπου δηλαδή στη λογική του προκατόχου του, του Δημήτρη Χριστόφια, που περίμενε νέο δάνειο από τον Πούτιν ή – στη χειρότερη περίπτωση – ότι οι Ευρωπαίοι δε θα μας άφηναν να βουλιάξουμε για μερικά ψωροδισεκατομμύρια.  

Απαιτούσαμε δηλαδή από τους Ευρωπαίους πολίτες να έρθουν να σπονσάρουν το διεφθαρμένο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, να συνεχίσει να τρώει και να πίνει, με τα δικά τους λεφτά αυτή τη φορά, αφού ήδη έφαγαν ότι τρώγεται από τα λεφτά των Κυπρίων. Μ’ αυτή την λογική του εφησυχασμού ξεκίνησε ο Αναστασιάδης για το Eurogroup, αφού πρώτα δεσμεύθηκε απέναντι στους Κύπριους πολίτες ότι δεν θα γίνει κούρεμα.

Κυριολεκτικά δηλαδή ο Αναστασιάδης πήγε στο Eurogroup για μαλλί και βγήκε κουρεμένος. Βλέποντας εκεί ότι κανένας Ευρωπαίος δεν ήταν διατεθειμένος να πληρώνει τις δικές μας «ηδονές» και ότι πηγαίναμε ουσιαστικά για κλείσιμο της ήδη νεκρής Λαϊκής Τράπεζας και για κούρεμα της Τράπεζας Κύπρου, δέχτηκε (όπως είπε ο ίδιος) να φορολογηθούν εφάπαξ όλες οι καταθέσεις σε όλες τις τράπεζες με ένα ποσοστό κάτω από το 10%. Δηλαδή στην ουσία δέχτηκε να πάρουν πίσω από τους καταθέτες ένα ποσοστό από τους αδιανόητα υψηλούς καταθετικούς τόκους που ισχύαν στην Κύπρο.

Κατά τη γνώμη μου αυτή ήταν η πιο συνετή – υπό τις περιστάσεις- πρόταση. Διότι – επαναλαμβάνω και τονίζω- επρόκειτο για επιστροφή μέρους του υψηλού τόκου. Αντί να δεχτούμε λοιπόν αυτή τη λύση και να πάμε παρακάτω, χαλάσαμε τον κόσμο ότι μας κουρεύουν. Η βουλή συνήλθε και είπε εκείνο το ηρωικό ΟΧΙ, που οδήγησε τελικά στο να κλείσει η Λαϊκή και να χάσουν τα λεφτά τους (πλην 100 χιλιάδων) όλοι όσοι είχαν τις καταθέσεις τους εκεί, ενώ οι καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου έχασαν τα μισά τους λεφτά.

Μετά την φασαρία που προκαλέσαμε, δημιουργήθηκε πανευρωπαϊκή αντίδραση, ότι πηγαίναμε να πειράξουμε τις καταθέσεις των 100 χιλιάδων και κάτω, πράγμα που είναι παράνομο με βάση τους ευρωπαϊκούς τραπεζικούς κανόνες και ότι αυτό θα δημιουργούσε προηγούμενο. Μια φορολογία δηλαδή που θα μας έβγαζε πολύ πιο ανώδυνα από την δύσκολη θέση, καταφέραμε να την παρουσιάσουμε σαν παράνομο κούρεμα. Βγήκαν αμέσως μετά Ευρωπαίοι ηγέτες και αξιωματούχοι και δήλωσαν ότι η λύση αυτή ήταν λανθασμένη και ότι επρόκειτο για πρόταση του Αναστασιάδη. Ο πρόεδρος, αντί να βγει μπροστά με παρρησία, να αναλάβει τις ευθύνες του και να πει ότι «ναι ήταν δική μου πρόταση, γιατί έτσι πίστευα ότι ήταν το πιο σωστό να γίνει», προτίμησε να κρυφτεί πίσω από τη μυστικότητα του Eurogroup και να διαψεύδει πεισματικά.

Όσο για την περήφανη βουλή μας που είπε εκείνο το ηχηρό ΟΧΙ καταστρέφοντας χιλιάδες καταθέτες, αν ισχύει αυτό που είπε ο Πρόδρομος Προδρόμου, ότι δηλαδή είπαν το ΟΧΙ για να συγκινηθεί ο Πούτιν και να επέμβει να μας σώσει με δάνειο, ε τότε ναι, αυτό θα είναι άλλη μια ηχηρή επιβεβαιώση του ότι είμαστε για τα πανηγύρια.

Δυστυχώς, όσο περνά ο καιρός, αντί τα κόμματα να σοβαρεύονται, διολισθαίνουν όλο και πιο πολύ στην επιπολαιότητα και την ανευθυνότητα, προσπαθούν να εξαπατήσουν πολιτικά τον πολίτη με κάθε θεμιτή ή αθέμιτη επινόηση και τελικά το αν θα σωθεί αυτός ο τόπος δεν εξαρτάται από αυτούς, αλλά μόνο από την μακροθυμία του Υψίστου.   

1

Το κοντοπόδαρο ψέμα, το ΑΚΕΛ κι ο νέος Μωάμεθ…

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑΤο περασμένο Σάββατο ο φίλος Άντρος Κυπριανού διέψευσε κατηγορηματικά τις διαπιστώσεις των διεθνών οίκων αξιολόγησης, της Τρόικας και της κυβέρνησης ότι η κυπριακή οικονομία βρίσκεται σε πορεία ανάκαμψης. Το ΑΚΕΛ θεωρεί , αντίθετα, ότι η οικονομία πάει από το κακό στο χειρότερο. «Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια», είπε ο Άντρος, επισημαίνοντας ότι σύντομα θα φανεί η αλήθεια, ότι περίπου πάμε κατά διαόλου.

Θυμίζω ότι το ΑΚΕΛ είχε και πάλι την αντίθετη άποψη με αυτή των οίκων αξιολόγησης και επί κυβέρνησης Χριστόφια. Παρά τις αλλεπάλληλες υποβαθμίσεις της κυπριακης οικονομίας και τον αποκλεισμό μας από τις διεθνείς αγορές, το ΑΚΕΛ δεν έβλεπε σοβαρούς λόγους ανησυχίας και, παρά τις καθημερινές προειδοποιήσεις από όλους  – εντός και εκτός Κύπρου- ότι θα έπρεπε να ληφθούν μέτρα επειγόντως, η κυβέρνηση Χριστόφια θεωρούσε τις προτροπές υπερβολικές και επιτηδευμένες, με στόχο να πληγεί ο «απλός άνθρωπος».

Όσο κι αν προσπαθούσαν κάποιοι να πείσουν τον κ. Χριστόφια ότι τα πράγματα θα γίνονταν πολύ χειρότερα για τον απλό άνθρωπο, αν δεν λαμβάνονταν άμεσα και πάντως έγκαιρα τα μέτρα, ο τότε πρόεδρος αποκαλούσε «μανδαρίνους» τους αρμοδίους του Υπ. Οικονομικών, πρόσβαλλε δημόσια τον ίδιο τον Υπουργό Οικονομικών ως άπειρο και αποκαλούσε «κλεφταράδες των λαών» τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναδεικνύοντας τον εαυτό του σε «περήφανο κομμουνιστή».

«Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια» έλεγαν και τότε οι του ΑΚΕΛ και επέμεναν ότι οι ο χρόνος θα αποδείκνυε πόσο ψεύτες ήταν όλοι εκείνοι που «κινδυνολογούσαν» για την κυπριακή οικονομία. Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο το γεγονός ότι το ΑΚΕΛ διακηρύσσει από τον Μάρτιο του 2013 μέχρι σήμερα ότι η κυπριακή οικονομία καταστράφηκε μέσα σε μια νύχτα, σε εκείνο το καταραμένο το Eurogroup, στο οποίο ο Αναστασιάδης βρέθηκε χωρίς κανένα λόγο, απλώς και μόνο διότι του φώναξαν οι φιλοι του να τον τρατάρουν καφέ…

Ποιος του είπε να πάει εκεί και ποιος του είπε να δεχτεί το Μνημόνιο; Θα μπορούσε, σύμφωνα με το ΑΚΕΛ, να τους πει ένα βροντερό ΟΧΙ, να φεύγαμε από το ευρώ, να πηγαίναμε πίσω στη λίρα και τότε αμέσως θα λύνονταν όλα μας τα προβλήματα: Ούτε χρέη, ούτε ανεργία, ούτε οικονομική κρίση. Ο Αναστασιάδης όμως διάλεξε τον λάθος δρόμο: Κατέστρεψε την οικονομία και συνεχίζει να την καταστρέφει κι ας λένε ότι θέλουν οι διεθνείς οίκοι και οι κλεφταράδες των λαών ότι «πάμε καλά». Εδώ στην Κύπρο ο απλός άνθρωπος υποφέρει, ενώ – αν φεύγαμε από το ευρώ- ο απλός άνθρωπος θα ζούσε σήμερα ζωή και κότα, σε συνέχεια της χρυσής πενταετίας Χριστόφια.

«Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια» έλεγε το ΑΚΕΛ και όταν ο Αναστασιάδης υπέγραφε το Μνημόνιο. «Κάθε φορά που θα έρχεται εδώ η Τρόικα, θα έχει όλο και περισσότερες απαιτήσεις, θα μας επιβάλλει κάθε φορά χειρότερα μνημόνια και δεν θα έχουμε καμία ελπίδα να βγούμε από μέσα», έλεγε το ΑΚΕΛ κι άλλοι μαζί του (Λιλλήκας, ΕΔΕΚ, Περδίκης κτλ).

Η Τρόικα ήρθε από τότε 4 φορές και μας είπε – αντίθετα- ότι «πάμε καλά».  Όλοι μας δίνουν συγχαρητήρια ότι τα πράγματα εξελίσσονται καλύτερα από ότι προβλεπόταν στο σχέδιο. Αλλά, σύμφωνα με το ΑΚΕΛ, «το ψέμα έχει κοντά ποδάρια» και όλα αυτά τα μουσκουρούθκια δεν πρέπει να τα πιστεύουμε, διότι να βγούμε από το Μνημόνιο, πάντα θα υπάρχει η … ελπίδα να επιβεβαιωθούν όλες εκείνες οι συμφορές που είχαν προφητεύσει το ΑΚΕΛ και οι άλλοι νεοφανείς προφήτες της κυπριακής πολιτικής ζωής. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!

Συμπτωματικά, την ίδια μέρα που άκουσα αυτή τη δήλωση του Άντρου, είδα στο YouTube ένα βίντεο με τον Αμπού Μπακρ αλ Μπαγντάντι ηγέτη των εξτρεμιστών σουνιτών μουσουλμάνων του ISIL (Islamic State of Irak & Levante), που κατέλαβαν περιοχές του Ιράκ και της Συρίας. Στο βίντεο αυτό, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Μπαγντάτι διακηρύσσει ότι είναι ο νέος Μωάμεθ κι ότι όλοι οι μουσουλμάνοι στον κόσμο πρέπει να τον υπακούουν. Πόσοι τον έχουν πιστέψει;  Μα εκατοντάδες χιλιάδες πιστοί.

Γιατί συνέδεσα τα δύο αυτά άσχετα μεταξύ τους θέματα; Πρώτον διότι συνέβησαν την ίδια μέρα και δεύτερον διότι και τα δύο αποδεικνύουν πώς,  όταν λέει κάτι κάποιος πολιτικός, στρατιωτικός ή θρησκευτικός ηγέτης ή ηγήτορας, όσο απίστευτο ή «κουφό» κι αν είναι αυτό, θα βρεθούν από μερικές χιλιάδες μέχρι και μερικά εκατομμύρια άνθρωποι να τον πιστέψουν…  Έτσι θεμελιώνονται οι εξουσίες: πάνω στην τυφλή υπακοή των προθύμων.

1