Αρχείο ετικέτας Κυπριακή Δημοκρατία

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση και το δημοψήφισμα του Ν. Παπαδόπουλου.

Καθώς ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος προβάλλει εν είδει ευαγγελίου την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, επιμένει να θεωρεί τις επικείμενες εκλογές δημοψήφισμα για την πορεία που προκρίνει ο κυπριακός λαός για τη λύση του Κυπριακού. Αν ο κ. Παπαδόπουλος κερδίσει τις εκλογές, θα έχουμε εφαρμογή της «Νέας Στρατηγικής». Αν ο κ. Παπαδόπουλος χάσει ή χειρότερα μείνει έξω από τον δεύτερο γύρο, τότε θα αναγκαστεί να πετάξει τη «Νέα Στρατηγική» στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Διάβασα λοιπόν με ενδιαφέρον την πρόταση του κ. Παπαδόπουλου, ώστε να αποφασίσω τι θα ψηφίσω στο … δημοψήφισμα και σας μεταφέρω εδώ τις σκέψεις μου:

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση της Κύπρου αποτελείται από 37 σελίδες. Οι 20 από αυτές αποτελούν μνημόσυνο της πολιτικής Αναστασιάδη, ενώ άλλες 3 με 4 περίπου αναφέρονται στις πάγιες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, τις οποίες υιοθετούν στην ουσία όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Στο σύνολό της η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής της «πρόταξης», που εφάρμοσε ο Σπύρος Κυπριανού και τσάκισε το εθνικό μας πρόβλημα στα βράχια. 

Περίπου 6 με 7 σελίδες της ούτω καλούμενης «Νέας Στρατηγικής» αναφέρονται σε ανάγκη αναβάθμισης της Εθνικής Φρουράς η οποία, κατά τον ισχυρισμό του Ν. Παπαδόπουλου, έχει υποβαθμιστεί την τελευταία δεκαετία. Εκείνος που σύνταξε το κείμενο ξέχασε ότι επί διακυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου, δεκάδες οχήματα και άρματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης συντήρησης και δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια, με αποτέλεσμα μέχρι κι ο Λάζαρος Μαύρος να επικρίνει τότε την κυβέρνηση Παπαδόπουλου για πλήρη εγκατάλειψη της Εθνικής Φρουράς.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα ο Ν. Παπαδόπουλος να κάνει την Εθνική Φρουρά ισχυρότερη από τον τουρκικό στρατό. Λεφτά εξάλλου υπάρχουν να φάνε κι οι κότες, συνεπώς έφτασε ο καιρός να δώσουμε μερικά δισεκατομμύρια ακόμη για εξοπλισμούς,  προκειμένου να φοβίσουμε τους Τούρκους, οι οποίοι βεβαίως δεν θα αντιδράσουν, δεν θα ενισχύσουν κι αυτοί τον κατοχικό στρατό, δεν θα φέρουν ας πούμε και μερικούς S400 εδώ από αυτούς που αγόρασαν από την ομόδοξή μας ορθόδοξη Ρωσία. Θα κάτσουν να μας κοιτάνε να εξοπλιζόμαστε, παγωμένοι από την αμηχανία και το φόβο.  Δεν ξέρω η όλη δαπάνη για την ενίσχυση τι θα συνεπάγεται σε μίζες, πάντως είναι κοινό μυστικό ότι κάποιοι που δεν είχαν να φαν έγιναν εκατομμυριούχοι από τις χοντρές μίζες της άμυνας…

Στις υπόλοιπες 6 σελίδες που απομένουν, η «Νέα Στρατηγική» υποτίθεται ότι αναλύει το πώς θα επιτύχουμε την ωραιότατη λύση που υπόσχεται. Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα υπέροχο ευχολόγιο, που θα μπορούσε να το είχε γράψει ένας από τους μελωδούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, για να το ψάλλουμε στις θείες λειτουργίες, αλλά όχι ένας σοβαρός αναλυτής που ασχολείται με την πολιτική. Απλούστατα διότι αυτά που ευαγγελίζεται η «Νέα Στρατηγική» θυμίζει την παροιμία «εν με τον νουν μας που κάμνουμεν παϊράμιν». ΘΑ κάνουμε εκείνο, ΘΑ κάνουμε ετούτο, ΘΑ γωνιάσουμε την Τουρκία εκεί, θα την σαπίσουμε στο ξύλο παραπέρα. Η απόλυτη φαντασίωση για έναν ιδανικό υπερεθνικιστικό «αυνανισμό».

Αναλύει π.χ. πώς θα επιβάλουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις θέσεις μας, έτσι ώστε να προκαλέσουμε (εμείς) κόστος στην Τουρκία. Ακριβώς όπως το 2006, που ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ πήρε από το χέρι τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τον οδήγησε στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, λέγοντας του να υπογράψει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της κατοχικής Τουρκίας κι ο Τάσσος την υπέγραψε χωρίς να κάνει χρήση του βέτο, χωρίς να θέσει οποιονδήποτε όρο, χωρίς να διασφαλίσει ούτε και ένα αντάλλαγμα, χωρίς να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα, που κατέχουν έδαφος χώρας μέλους της Ε.Ε., χωρίς να αναγνωρίσει η κατοχική δύναμη την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς καν να επιτρέψει τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της και βεβαίως με την κατοχή της μισής μας πατρίδας να συνεχίζεται.

Αναλύει επίσης πώς θα εκμεταλλευτούμε το φυσικό μας αέριο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη ότι σε τούτο το ζήτημα έχουν δυστυχώς λόγο κι άλλοι, όπως π.χ. οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι και οι Ρώσοι. Θεωρεί δεδομένο πως η διαχείριση του ενεργειακού πλούτου της ανατολικής Μεσογείου είναι γούστο και καπέλο του Ν. Παπαδόπουλου ή του όποιου άλλου προέδρου. Παιδαριώδης αντίληψη αν όχι παντελής άγνοια των γεωστρατηγικών συσχετισμών της περιοχής.

Προτάσσει η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» προϋποθέσεις για να δεχτεί να συνεχιστούν οι συνομιλίες, όπως έκαναν στο παρελθόν οι Μακάριος και Κυπριανού,  με αποτέλεσμα στο τέλος να υποχρεωθούν να βάλουν  την υπογραφή τους, ο πρώτος το 1977 κι ο δεύτερος το 1979, κάτω από τη συμφωνία ότι η βάση της λύσης του Κυπριακού προβλήματος θα είναι η Δικοινοτική Ομοσπονδία. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 2006, κι αφού στο μεταξύ απορρίψαμε το «Σχέδιο Ανάν», ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τη δική του υπογραφή επαναβεβαίωσε τις προηγούμενες δύο συμφωνίες, διασαφηνίζοντας μάλιστα ότι βάση της λύσης είναι η ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΚΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ.  Σημειώστε ότι, από τραγική ειρωνία, μόνο αυτοί οι τρεις από τους οκτώ προέδρους μας υπέγραψαν αυτή τη βάση λύσης, την οποία ωστόσο οι υποστηρικτές του Ν. Παπαδόπουλου απορρίπτουν. Απορρίπτουν δηλαδή τη λύση που υπέγραψαν οι πρόεδροι που αυτοί οι ίδιοι υποστήριζαν κι ο πατέρας εκείνου που υποστηρίζουν σήμερα. Ασύλληπτο το βάθος και το εύρος της πολιτικής ανακολουθίας.

Ισχυρίζεται η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» ότι θα παρεμποδίσει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, το οποίο όμως ανακηρύχθηκε το 1983 όταν οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την τότε «Νέα Στρατηγική» του Σπύρου Κυπριανού κι αναβαθμίστηκε με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 και την αναγνώριση της Επιτροπής Αποζημιώσεων το 2008, συνεπεία της τότε αντίστοιχης «Νεας Στρατηγικής» του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Τέλος δεν παραλείπει η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση  να εισηγηθεί συνεργασία με τους Τουρκοκύπριους σε διάφορους τομείς, χωρίς να ξεκαθαρίζει ωστόσο πώς θα γίνει αυτή η «συνεργασία» της Κυπριακής Δημοκρατίας με κάποιους οι οποίοι είναι ουσιαστικά πολίτες της. Η ασάφεια αυτή δίνει στον καθένα το δικαίωμα να υποπτεύεται ότι η  «Νέα Στρατηγική» προκρίνει συγκεκαλυμμένα συνεργασία με το ψευδοκράτος (όπως περίπου γίνεται με τον κανονισμό Τάσσου Παπαδοπουλου για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής) και σχέση «καλής γειτονίας» με αυτό.

Τέλος επιτρέψτε μου να εξηγήσω γιατί την χαρακτηρίζω «Νέα Στρατηγική για τη διχοτόμηση».  Διότι πρόκειται για τη συνέχεια της πολιτικής την οποία άσκησε

Ο Μακάριος από το 1974 ως το 1977, διακηρύσσοντας τον μακροχρόνιο αγώνα και κατέληξε στο να υπογράψει τελικά το 1977 μαζί με τον Ντενκτάς την πρώτη συμφωνία κορυφής, για μετατροπή της Κύπρου σε δικοινοτική ομοσπονδία, δηλαδή μια χώρα με δύο πολιτείες, η καθεμιά από τις οποίες θα είχε τη δικά της όργανα, κυβέρνηση, βουλή, δημόσια υπηρεσία, δυνάμεις ασφαλείας και φυσικά έδαφος, καθώς βέβαια θα υπάγονται και οι δύο παράλληλα στο κεντρικό, ομοσπονδιακό κράτος. 

Ο Σπύρος Κυπριανού και οδήγησε στην απενοχοποίηση της Τουρκίας, με συνέπειανα υπογράψει τελικά και εκείνος νέα συμφωνία με τον Ντενκτάς για ομοσπονδιακή βάση της λύσης, να απενοχοποιήσει την Τουρκία από τις ευθύνες της για την εισβολή και κατοχή, με αποτέλεσμα να αρθεί το εις βάρος της αμερικανικό εμπάργκο πώλησης όπλων, με αποτέλεσμα επίσης να βρει την ευκαιρία η Τουρκία και ο Ντενκτάς να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 και βεβαίως να μην καταφέρει ποτέ με εκείνη τη στρατηγική να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να περάσουν 15 χρόνια από την εισβολή χωρίς να λυθεί το Κυπριακό. Πράγμα που είχε βέβαια ως συνέπεια την απρόσκοπτη κι ανεξέλεγκτη έλευση των Τούρκων εποίκων και την παγίωση των κατοχικών τετελεσμένων και της ντε φάκτο διχοτόμησης. 

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, με αποτέλεσμα να ενοχοποιήσει τον κυπριακό Ελληνισμό για τη μη λύση του Κυπριακού και να απενοχοποιήσει την Τουρκία, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την αναβάθμιση του ψευδοκράτους με τον κανονισμό για εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής με σφραγίδες του κατοχικού καθεστώτος, την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας χωρίς όρους, τον μαζικό και ανεξέλεγκτο αριθμό προσφυγών το ΕΔΑΔ για αποζημώσεις, έπειτα από ανόητες προτροπές δικηγόρων, του νυν αρχιεπισκόπου και άλλων επισκόπων, καθώς και του «πιο έξυπνου Έλληνα»,  ότι με αυτές θα προκαλούσαμε κόστος στην Τουρκία. Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, στο πλαίσιο της στρατηγικής της, δεν αποθάρρυνε τις μαζικές προσφυγές (όπως προσπάθησαν ανεπιτυχώς να κάνουν κάποιοι άλλοι, συνετοί πολιτικοί και νομικοί), με αποτέλεσμα τελικά το ΕΔΑΔ να αναγνωρίσει την επιτροπή αποζημιώσεων του κατοχικού καθεστώτος. 

Με λίγα λόγια η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής που έβγαλε την Τουρκία από τη δύσκολη θέση όσες φορές το χρειάστηκε αυτό η κατοχική δύναμη και της επέτρεψε να παγιώσει και να εδραιώσει, για μισό αιώνα τώρα, την ντε φάκτο διχοτόμηση και την τουρκοποίηση της μισής μας πατρίδας.

Προφανώς εφόσον πούμε ΝΑΙ στο «δημοψήφισμα», η γνωστή μας εδώ και 43 χρόνια «Νέα Στρατηγική» θα μας οδηγήσει αισίως στο τέλος του ατέλειωτου μέχρι σήμερα δρόμου, που ονομάζεται Κυπριακό: στην αναγνώριση δυο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, όπως εξάλλου εισηγήθηκε σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, ένα χρόνο πριν τον καλέσει ο υποψήφιος πρόεδρος Ν. Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του.

Οι αλλεργίες του Ν. Παπαδόπουλου και η διχοτόμηση.

«Δεν έχω αλλεργία με την Ομοσπονδία», ανακοίνωσε προχτές ο Ν. Παπαδόπουλος, ο οποίος έχει, ωστόσο, αλλεργία με την αλήθεια. Διότι στην ίδια ανακοίνωσή αράδιασε ξανά τις γνωστές διαστρεβλώσεις για το τι έχει αποδεχτεί η δική μας πλευρά στις συνομιλίες για λύση. Επανέλαβε δηλαδή τη συνήθη τακτική του να δαιμονοποιεί τα πάντα όσα σχετίζονται με το Κυπριακό, με προφανέστατο στόχο να παραμείνουμε έτσι όπως είμαστε τα τελευταία 43 χρόνια, με την Τουρκία να κατέχει τη μισή μας πατρίδα. 

Μάλιστα για να μην μας μείνει καμία αμφιβολία ότι θα μας οδηγήσει στη διχοτόμηση, μας παρέμεψε για άλλη μια φορά στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, που αποτελεί τον ασφαλέστερο οδηγό για την μονιμοποίηση και (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) νομιμοποίηση του σημερινού παράνομου στάτους κβο. Να θυμίσω ότι, με αυτή την ίδια στρατηγική, που την βάφτισε «νέα» αλλά είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες, μάς οδήγησαν στο παρελθόν οι ομοϊδεάτες του στις μεγαλύτερες μας ήττες μετά την τουρκική εισβολή.

Με αυτή την παλιά και αποτυχημένη «νέα» στραγηγική επέτρεψαν στους Τούρκους να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 (επί Σπύρου Κυπριανού), να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 (επί Τάσσου Παπαδόπουλου), με σφραγίδες του ψευδοκράτους και στην αναγνώριση από το ΕΔΑΔ της επιτροπής αποζημιώσεων του ψευδοκράτους, το 2008 (συνεπεία των μαζικών προσφυγών, με την ενθάρρυνση της κυβέρνησης Παπαδόπουλου). Γι’ αυτό και κάθε φορά που γράφω για την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική», την αποκαλώ «Νέα Στρατηγική για τη Διχοτόμηση της Κύπρου», διότι με αυτή ο κ. Παπαδόπουλος απλά θα μας οδηγήσει στο επόμενο και τελευταίο βήμα, την αναγνώριση του ψευδοκράτους, είτε επίσημα είτε ανεπίσημα, όπως ισχύει με την Ταϊβάν. 

Η προσπάθειά του να θολώσει τα νερά και να μας πείσει δεν έχει καμία σημασία αν είναι υπέρ ή εναντίον της ομοσπονδίας, αποτελεί μια βάναυση προσβολή της νοημοσύνης εκείνων τους οποίους θέλει να κυβερνήσει. Επιμένει ότι έχει σημασία το περιεχόμενο και όχι το όνομα.  Αλλά το αν θα έχουμε ομοσπονδία με δύο πολιτείες ή ενιαίο κράτος όπως είναι η Κυπριακή Δημοκρατία του διάτρητου σήμερα Συντάγματός της, αυτό δεν έχει να κάνει με το περιεχόμενο της λύσης; Δηλαδή είναι δυνατόν το περιεχόμενο ενός ενιαίου κράτους να είναι το ίδιο με ενός ομοσπονδιακού; Κι αν για χάρην συζήτησης δεχτούμε ότι έχει βάση αυτός ο παραλογισμός, ότι δηλαδή δεν έχει σημασία η μορφή της λύσης αλλά το περιεχόμενο, τότε γιατί ο Σιζόπουλος κι η Θεοχάρους καταφέρονται ενάντια στην ομοσπονδία κι όπου κάτσουν κι όπου σταθούν λένε ότι είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση;

Αλλά προσέξτε τι κρύβεται πίσω από αυτή τη δήλωση: η ομοσπονδία είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση άρα, αν δεν βρεθεί η ιδανική λύση που υποτίθεται ότι αυτοί «διεκδικούν» (και η οποία βεβαίως δεν θα βρεθεί ποτέ) τότε καλύτερα να πάμε σε διχοτόμηση. Μας το είπε εξάλλου και ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ότι η καλύτερη λύση, υπό τις συνθήκες, είναι η αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης χώρας, πάνω στη γη των πατέρων μας. Να δώσουμε δηλαδή τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και να κοιμόμαστε μετά ήσυχοι ότι δεν κινδυνεύουμε πια. Έπειτα από εκείνη τη  αναίσχυντη πρόταση του κ. Συρίγου, ο Νικόλας Παπαδόπουλος τον κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, για να μας αναπτύξει τις σκέψεις του για τη διχοτόμηση με το σωστό περιεχόμενο.

Ο Ν. Παπαδόπουλος είναι πρόεδρος του ΔΗΚΟ και την ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού την άφησε προίκα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ. Πρώτος που την συμφώνησε και την υπέγραψε ήταν ο Μακάριος, δεύτερος ο Σπύρος Κυπριανού και τρίτος ο πατέρας του Ν. Παπαδόπουλου, Τάσσος Παπαδόπουλος. Μάλιστα σε συνεντεύξεις του ο Τάσσος δήλωνε ότι θεωρούσε τον εαυτό του πατέρα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, διότι αυτός την κατέθεσε στο τραπέζι των συνομιλιών και τη διαπραγματεύτηκε με τον Ντενκτάς. Δήλωσε επίσης ότι τυχόν εγκατάλειψη της ομοσπονδίας θα οδηγήσει στη διχοτόμηση της Κύπρου. 

Σήμερα ο Ν. Παπαδόπουλος αποφεύγει να απαντήσει ευθέως, μιλά για αλλεργίες και άλλα νοσήματα, και με το γνωστό, απύθμενο πολιτικό του θράσος ζητά από τους ανθυποψήφιούς του να διευκρινίσουν αυτοί τι είδους λύση θέλουν. Ο ίδιος πάντως δεν χρειάζεται να διευκρινίσει. Είναι καθαρό ότι, μετά τις προηγούμενες εθνικές ήττες που έχουμε υποστεί με τη στρατηγική που ευαγγελίζεται, θα μας οδηγήσει, αν εκλεγεί φυσικά, στην χειρότερη και μη αναστρέψιμη ήττα του ελληνισμού στην Κύπρο, τη διχοτόμηση. 

Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι…

Όταν ήμουν μικρός, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 κι αρχές της δεκαετίας του 1970, «πατριώτες» ήταν εκείνοι που ήθελαν την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκείνοι που έλεγαν ότι αυτό το κράτος δεν ανταποκρινόταν στο εθνικό μας όραμα, δηλαδή την Ένωση με την Ελλάδα (άσχετα αν η Ελλάδα δεν ήθελε την Ένωση της με την Κύπρο). «Πατριώτες» ήταν εκείνοι που αποκαλούσαν την σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας «πατσιαούρι» και την κατέβαζαν από τους ιστούς, γιατί δεν ήθελαν να την βλέπουν στα μάτια τους. 

Την εποχή που ο «πατριωτισμός» πουλιότανε με τις κάσες στις λαϊκές αγορές της πολιτικής αγυρτίας, οι περισσότεροι αποκαλούσαν την Κυπριακή Δημοκρατία «έκτρωμα» που μας επεβλήθη με τις επάρατες συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου.  Ο Μακάριος κι οι ημέτεροί του από τη μια κι οι αντιμακαριακοί, ενωτικοί, γριβικοί και εοκαβητατζήδες από την άλλη, ντελάλιζαν «πατριωτισμό» σε κάθε ευκαιρία και κυρίως στα εθινικά μνημόσυνα, αφού φρόντισαν, με την ανικανότητα και την ανευθυνότητά τους, να σπείρουν ολόκληρη την Κύπρο με τάφους νέων ανθρώπων, ώστε να έχουν κάθε σαββατοκύριακο μπόλικα μνημόσυνα για να πουλάνε την άθλια υποκρισία τους εν είδει πατριωτισμού.

Όλοι αυτοί λοιπόν οι «πατριώτες» δεν έπαψαν ποτέ να διακηρύττουν την Ένωση, απλά οι αντιμακαριακοί ήθελαν την Ένωση σε στυλ «εδώ και τώρα» ενώ οι μακαριακοί (που επίσης διακήρυτταν την Ένωση ως το «ευκταίον»)  θεωρούσαν ότι αυτή θα έλθει με το πλήρωμα του χρόνου, κι ότι το «εφικτόν» ήταν να συνεχίζονται (στον αιώνα τον άπαντα) οι διακοινοτικές συνομιλίες για επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία. 

Όταν το όνειρο της Ένωσης θάφτηκε κάτω από τα αποκαϊδια της προδοσίας και της τουρκικής εισβολής του 1974 και μπήκε πια στο τραπέζι η λύση της ομοσπονδίας, όλοι εκείνοι που θεωρούσαν την Κυπριακή Δημοκρατία «έκτρωμα» κι άλλοι που την θεωρούσαν σαν προσωρινή λύση, έγιναν αίφνης οι πιο φανατικοί οπαδοί της. Έτρεξαν στους σκουπιδότοπους, βρήκαν τη σημαία της, που την έσκισαν κι αφού την μπάλωσαν με ράματα, την ανακήρυξαν σημαία της καρδιάς τους. Έγιναν οι φανατικότεροι μαχητές για τη διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κόρης οφθαλμού!

Ωστόσο η Κυπριακή Δημοκρατία, που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται, έχει ένα συγκεκριμένο Σύνταγμα, το οποίο, όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να διαβάσει εδώ: (http://www.cylaw.org/nomoi/enop/non-ind/syntagma/full.html). Αυτό λοιπόν το Σύνταγμα διαλαμβάνει στα θεμελιώδη του άρθρα ότι αυτή η χώρα έχει Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο, με δικαίωμα βέτο, διαθέτει συγκεκριμένο αριθμό Τουρκοκυπρίων Υπουργών και Βουλευτών καθώς και ποσόστωση 70 – 30 στις κρατικές υπηρεσίες και στα σώματα ασφαλείας. Η Συνθήκη Εγγυήσεως ορίζει Ελλάδα, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο ως εγγυήτριες δυνάμεις και τους παρέχει συλλογικό ή μονομερές δικαίωμα επέμβασης. 

Αυτή την Κυπριακή Δημοκρατία υπερασπίζονται; Όχι φυσικά. Λένε ψέματα, διότι το πανηγύρι του ψευδοπατριωτισμού δεν έχει τελειώσει, συνεχίζεται και συνεπώς οι πανηγυριώτες, μικροπωλητές έχουν ακόμη πελατεία, στην οποία θα πουλήσουν τα φύκια τους για μεταξωτές κορδέλες. Αυτό που υπερασπίζονται είναι το προσωρινό στάτους κβο της τουρκικής κατοχής, που συνεπάγεται τη συντήρηση της ντε φάκτο διχοτόμησης. Στην πραγματικότητα δεν έχουν κανένα πρόβλημα αν η διχοτόμηση μονιμοποιηθεί και επισημοποιηθεί. Έτσι κι αλλιώς προτιμούν τη διχοτόμηση από το να έχουμε ένα κοινό κράτους με τους Τουρκοκύπριους. Το ίδιο ήθελαν και πριν από το 1974 κι η εισβολή, που μοίρασε την Κύπρο στα δύο, τους ήρθε γάντι.

Αυτή είναι η αλήθεια κι όσα λένε δεν είναι τίποτε παρά αισχρά ψέματα. Αισχρά, διότι, με αναγλησία δολοφόνου, έπαιξαν για δεκαετίες ολόκληρες με τον αθρώπινο πόνο, τον πόνο των συγγενών των αγνοουμένων, τον πόνο των εκτοπισμένων, τον πόνο των μανάδων των χιλιάδων παλληκαριών που θυσίασαν τη ζωή τους για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο, μέσα στη φωτιά όπου μας έριξαν οι πολιτικοί κομπογιαννίτες.

Δικαιώνοντας πλήρως τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον ότι «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα», συνεχίζουν ακόμη να ψεύδονται και να κρύβουν από τούτο το λαό την πραγματική τους επιθυμία, που είναι η μονιμοποίηση του διαχωρισμού και η μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα ελληνικό κράτος στο νότο. Όπως τότε που μας κορόιδευαν ότι η Ένωση μπορούσε να επιτευχθεί και αποκαλούσαν την Κ.Δ. έκτρωμα, έτσι και σήμερα πουλάνε νέες στρατηγικές και κουρουφέλαξα, ευαγγελιζόμενοι μια λύση που δεν πρόκειται ποτέ να πετύχουν, απλά για να συντηρούν το διχοτομικό στάτους κβο, ώσπου αυτό να μονιμοποιηθεί οριστικά. 

Θα δείτε απόψε στις ειδήσεις να κάνουν δηλώσεις όλοι αυτοί, που η μόνη τους έγνοια είναι να μας κυβερνήσουν, συντηρώντας το σαθρό αυτό σύστημα, που εξυπηρέτησε τα μάλα το κατεστημένο και την κομματοκρατία, στο πάρτι της μάσας, που έστησαν στην καμπούρα αυτού του λαού για δεκαετίες. Θα τους ακούσετε να διακηρύττουν τη διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και ταυτοχρόνως το ξήλωμα του κατεστημένου. Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί! 

 

Η πεπονόφουσκα κι ο επικίνδυνος βρετανικός μεσαίος δάκτυλος

«Έγγραφο με παγίδες» χαρακτηρίζει σήμερα στο πρωτοσέλιδό του ο Φιλελεύθερος το κοινό έγγραφο που ετοιμάζει ο Άιντα ενόψει της διάσκεψης της Γενεύης. Μάλιστα ανιχνεύει μέσα σ’ αυτό και «βρετανικό δάχτυλο».

Θυμάστε ότι η ίδια εφημερίδα αποκάλυψε προχτές σε παγκόσμια αποκλειστικότητα ότι το έγγραφο Άιντα θα προβλέπει και κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, έπειτα όμως από τις οργισμένες διαψεύσεις από πλευράς κυβέρνησης και ΟΗΕ, έπαψε να βλέπει κατάργηση και ανακάλυψε τις παγίδες και τον βρετανικό δάκτυλο.

Όσοι μελετούν το Κυπριακό από την εποχή της ΕΟΚΑ και πιο πριν ακόμη, έχουν χάσει το λογαριασμό από τις αναρίθμητες παγίδες που βρήκαμε στο δρόμο μας και τους δάχτυλους που μας απείλησαν, άλλοτε των Εγγλέζων, άλλοτε των Αμερικάνων, άλλοτε και των δύο μαζί (αγγλοαμερικανικός δάχτυλος). Στην πραγματικότητα, εδώ και 60 χρόνια, ο Φιλελεύθερος κι οι άλλες πατριωτικές κυπριακές εφημερίδες, σε συντονισμό με τις πατριωτικές δυνάμεις αυτού του τόπου, μας προειδοποιούν πάντοτε και σε όλες τις πρωτοβουλίες για λύση του Κυπριακού για τις παγίδες και δάκτυλους που κρύβονται μέσα σ’ αυτές.

Μάλιστα επί προεδρίας του, ο αείμνηστος Σπύρος Κυπριανού είχε επινοήσει και μια νέα ορολογία, αντί της πεζής «παγίδας», την «πεπονόφουσκα». Εκφράζοντας με παρρησία την πατριωτική γραμμή του «ενδιάμεσου χώρου», ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέρριψε όλες τις πρωτοβουλίες για λύση του Κυπριακού δηλώνοντας ότι «δεν πρόκειται να πατήσουμε αυτή την πεπονόφουσκα». Σαν εικόνα μπορείτε να σκεφτείτε μια φούσκα από πεπόνι. Είναι όμως οπωσδήποτε κάτι διαφορετικό από την «σαπουνόφλουδα» που είναι φλούδα από σαπούνι.

Έτσι λοιπόν, όλες αυτές τις δεκαετίες που οι πατριωτικές δυνάμεις κι εφημερίδες μας προειδοποιούν κάθε φορά έγκαιρα για τις πεπονόφουσκες, τις παγίδες και τους δάκτυλους, είμαστε ασφαλείς. Δεν πάθαμε απολύτως τίποτα, το εθνικό μας ζήτημα βαίνει καλώς, πάμε από επιτυχία σε επιτυχία, ούτε πολέμους είχαμε, ούτε νεκρούς, ούτε αγνοούμενους, ζούμε σε μια ελεύθερη χώρα, απαλλαγμένη από ξένους στρατούς και κατοχή, διότι περπατάμε προσεκτικά, μην τυχόν και πατήσουμε τις πεπονόφουσκες ή πέσουμε στις παγίδες των ξένων κι οπωσδήποτε πάντοτε με τον πισινό μας τοίχο τοίχο, προ του κινδύνου να διεισδύσει αιφνιδίως κανένας επικίνδυνος αγγλοαμερικανικός δάχτυλος.

«Εγιώ στραώνω τζαι πουλώ…»

Παραμονές του δημοψηφίσματος της 24ης Απριλίου 2004, ο Σερντάρ Ντενκτάς του Ραούφ, φιλοξενήθηκε για δείπνο στην Στράκκα από τον τότε πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο. Λίγες ημέρες πριν ο Τάσσος είχε καλέσει τους Ελληνοκύπριους να πουν ένα βροντερό ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Το ίδιο ακριβώς έκαναν και οι Ντενκτάσηδες στα κατεχόμενα. Όταν ρωτήθηκε ο Σερντάρ γιατί του παρέθεσε δείπνο ο Τάσσος Παπαδόπουλος, απάντησε με νόημα: «ταιριάζουν τα άστρα μας».  Τι ήθελε όμως να πει ο ποιητής;

Σε συνέντευξή του για τη σημερινή έκδοση της «Καθημερινής» ο πρόεδρος του τουρκοκυπριακού Δημοκρατικού Κόμματος, Σερντάρ Ντενκτάς, δήλωσε ότι προκρίνει λύση δύο κρατών στην Κύπρο. Το ντενκτασικό κατεστημένο δεν έκρυψε ποτέ ότι στόχος του είναι η διχοτόμηση της Κύπρου σε δύο χωριστά κράτη. Το ερώτημα είναι τι θέλει το δικό μας αντίστοιχο κατεστημένο, που καλεί σε δείπνο τους Ντενκτάσηδες και τα …άστρα τους. Οι δικοί μας ισχυρίζονται ότι θέλουν μια λύση καλύτερη από αυτήν που συζητείται στις συνομιλίες και οι περισσότεροι από αυτούς απορρίπτουν – όπως και ο Ντενκτάς – την ομοσπονδία. Με τη διαφορά ότι ο Ντενκτάς λέει ότι δεν θέλει την ομοσπονδία διότι προκρίνει τη διχοτόμηση, ενώ οι δικοί μας δεν θέλουν την ομοσπονδία αλλά δεν λένε ακριβώς τι θέλουν…

Ο πρόεδρος του ελληνοκυπριακού Δημοκρατικού Κόμματος, Νικόλας Παπαδόπουλος, σε πρόσφατη συνέντευξή του, επανέλαβε για πολλοστή φορά τον ισχυρισμό τού ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου χώρου» ότι η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση αλλά μια ομοσπονδιακή λύση που θα της επιτρέπει να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Αυτή η επιμονή του Νικόλα και των όμορων δυνάμεων ΕΛΑΜ, ΕΔΕΚ, Συμμαχίας, Αλληλεγγύης και Οικολόγων να μας πείσουν ότι η διχοτόμηση δεν είναι τουρκική λύση, τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει;  

Γιατί ο Νικόλας Παπαδόπουλος κάλεσε ως ομιλητή στο τελευταίο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον Άγγελο Συρίγο, ο οποίος σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2014, συμφώνησε ουσιαστικά με τον Ντενκτάς ότι η καλύτερη λύση για το Κυπριακό είναι η λύση δύο κρατών; Γιατί έπειτα ο Νικόλας ένιωσε την ανάγκη να υπερασπιστεί τον Άγγελο Συρίγο, χαρακτηρίζοντας τις θέσεις του εξαιρετικές, όταν αυτός επικρίθηκε για τις διχοτομικές του θέσεις;

Οι Ντενκτάσηδες των κατεχομένων δεν σταματούν ποτέ να βάλλουν εναντίον των συνομιλιών για λύση, σε καθημερινή βάση, αφού βεβαίως στόχος τους (και το λένε με το στόμα τους) είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, διότι ξέρουν ότι, ενόσω παραμένει το Κυπριακό άλυτο, η διχοτόμηση παγιώνεται. Οι αντίστοιχοι δικοί μας, που επίσης δεν σταματούν ποτέ να βάλλουν εναντίον των συνομιλιών, σε καθημερινή βάση, διακηρύττουν ότι στόχος τους είναι μια λύση καλύτερη από την ομοσπονδία που συζητούμε στις συνομιλίες, μια λύση που βεβαίως (όπως ισχυρίζονται δημοσίως) δεν θα είναι η διχοτόμηση…

Την ίδια ώρα ωστόσο προσπαθούν αγωνιωδώς να μας πείσουν ότι η διχοτόμηση δεν είναι η λύση που θέλει η Τουρκία και καλούν στα μνημόσυνα τον Συρίγο, που συμφωνεί με τον Ντενκτάς για δημιουργία δύο κρατών στην Κύπρο, να μας αναλύσει τις απόψεις του.

Ο διχοτομικός Ραούφ Ντενκτάς διαχειρίστηκε το Κυπριακό εκ μέρους της Τουρκίας για σχεδόν 40 χρόνια. Αν η Τουρκία δεν ήθελε τη διχοτόμηση δεν θα τον είχε εκεί τόσα χρόνια να κουμαντάρει τους Τουρκοκύπριους. Ούτε θα προσπαθούσε να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε θα μάζευε τους Τουρκοκύπριους στο βορρά. Αν η Τουρκία δεν ήθελε διχοτόμηση αλλά μια λύση που θα της επιτρέπει να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο, αυτή η λύση είναι πολύ απλή:  η επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία και στα σπίτια που διέμεναν πριν από την τουρκική εισβολή του 1974. Διότι το Σύνταγμα και η Συνθήκη Εγγυήσεως αυτής της χώρας επιτρέπει μια χαρά στην Τουρκία να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο, πολύ περισσότερο αν οι Τουρκοκύπριοι βρίσκονται διασκορπισμένοι σ’ ολόκληρο το νησί κι όχι μαζεμένοι στο βόρειο τμήμα. 

Το συντηρούμενο από το βαθύ κράτος της Τουρκίας ντενκτασικό κατεστημένο στα κατεχόμενα επαναλαμβάνει εδώ και δεκαετίες και με διάφορους τρόπους την προσήλωσή του στη διχοτόμηση. Η Τουρκία μοίρασε την Κύπρο στα δύο κι είναι εδώ και 40 χρόνια απρόθυμη να λύσει το Κυπριακό στη βάση της ομοσπονδίας, συντηρώντας και εμπεδώνοντας την ντε φάκτο διχοτόμηση με στόχο να την μονιμοποιήσει. Αλλά ο Νικόλας και οι λοιποί του ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου» προσπαθούν να μας πείσουν ότι όχι, η διχοτόμηση δεν είναι η λύση που θέλουν οι Τούρκοι…

Στη δημοκρατία είναι θεμιτό και συμβαίνει συχνά ο πολιτικός άλλα να λέει στο λαό κι άλλα να έχει στο μυαλό του. Δικαιούται να πουλά την πολιτική του πραμάτεια ντελαλίζοντας όσα ψέματα θέλει, δουλεύοντας έτσι κανονικά τα εκ φύσεως κορόιδα. Υπάρχει εξάλλου και μια εύστοχη κυπριακή παροιμία που λέει: «εγιώ στραώνω τζαι πουλώ τζι εσύ άμπλεπε τζαι γόραζε»…

«Στερούνται σοβαρότητας και αξιοπιστίας»…

Συνεδρίασε σήμερα η Γραμματεία του ΔΗΚΟ και εξέδωσε ανακοίνωση για τη Διάσκεψη της Γενεύης. Αφού απαρίθμησε κάμποσα αρνητικά και ελάχιστα θετικά (σημειωμένα με αρνητικούς αστερίσκους), κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Γενεύη υπήρξε ένα φιάσκο κι ότι πρέπει να αλλάξουμε ρότα και εφαρμόσουμε την ούτω καλούμενη «νέα στρατηγική» φάντασμα, η οποία συνίσταται από τον «ενδιάμεσο χώρο» ως θεραπεία διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν.

Αφού λοιπόν έριξε στα τάρταρα τον Αναστασιάδη και την πολιτική του, το ΔΗΚΟ δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει την Ελλάδα για την συνεισφορά της:

«Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας στην κυβέρνηση της Ελλάδας και ιδιαίτερα στον Υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Κοτζιά, ο οποίος παρέμεινε αταλάντευτος στη θέση για κατάργηση των εγγυήσεων και πλήρη αποχώρηση του τουρκικού στρατού.

Σε χτεσινή ανακοίνωσή της ωστόσο η Γενική Γραμματεία του Πρωθυπουργού της Ελληνικής Δημοκρατίας τόνισε ότι η πολιτική της Ελλάδος είναι στην πραγματικότητα η πολιτική Αναστασιάδη: 

«Ο Έλληνας Πρωθυπουργός είναι σε διαρκή συνεννόηση και στηρίζει τις προσπάθειες του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, για δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, στη βάση των Αποφάσεων του ΟΗΕ, χωρίς εγγυήσεις και κατοχικά στρατεύματα, προς όφελος του συνόλου του Κυπριακού λαού.»

Η ανακοίνωση ήταν μάλιστα ιδιαίτερα αιχμηρή για όσους διαδίδουν ότι υπάρχει διάσταση απόψεων μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου:

«…δημοσιεύματα που παρουσιάζουν υποτιθέμενη διάσταση απόψεων ανάμεσα σε Αθήνα και Λευκωσία ή ερμηνεύουν ως ανελαστική τη στάση της ελληνικής πλευράς στερούνται σοβαρότητας και αξιοπιστίας.»

Από τη μια λοιπόν έχουμε τα δημοσιεύματα που καταφέρονται εναντίον του Κοτζιά κατηγορώντας τον για «ανελαστική στάση», ωσάν να ακολουθεί διαφορετική γραμμή από αυτήν του Αναστασιάδη.  Από την άλλη έχουμε το ΔΗΚΟ και τα λοιπά κόμματα του «ενδιάμεσου χώρου», που εδώ και εβδομάδες επιμένουν να υποδεικνύουν «διάσταση απόψεων ανάμεσα σε Αθήνα και Λευκωσία», καθώς ευχαριστούν την ελληνική κυβέρνηση για την στήριξή της, την ίδια ώρα που κακίζουν σαν καταστροφικούς τους χειρισμούς Αναστασιάδη.

Με άλλα λόγια είναι σαν να λένε στην Ελλάδα «σας ευχαριστούμε που στηρίζετε την καταστροφική πολιτική Αναστασιάδη, την οποία θέλουμε να αλλάξουμε». Πράγματι λοιπόν εκείνος που έγραψε την ανακοίνωση του πρωθυπουργικού γραφείου, πρέπει (όπως λέμε στην Κύπρο) να νήστευε σαράντα μέρες για να γράψει τη φράση «στερούνται σοβαρότητας και αξιοπιστίας»… 

Μποϊκοτάζ στην ομάδα της Κύπρου

Μποϋκοτάζ στην διάσκεψη για την Κύπρο, τραβώντας το χαλί κάτω από τα πόδια του προέδρου Αναστασιάδη, αποφάσισαν να κάνουν την τελευταία στιγμή οι 4 από τους 5 του ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου» χώρου. Επιμένουν στις δικές τους αβάσιμες, ηττοπαθείς και αυτοκαταστροφικές για τον κυπριακό ελληνισμό θέσεις, για να δικαιολογήσουν την απουσία τους από αυτή την ιστορική και εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή για την Κύπρο. Προς τιμήν του ο κ. Λιλλήκας αποφάσισε να είναι εκεί.

Ο λαός και η ιστορία θα τους κρίνει.

Την ίδια ώρα που η τουρκοκυπριακή ακροδεξιά αντιπολίτευση κατηγορεί τον Ακιντζί για ήττα των Τουρκοκυπρίων, την κατάθεση χάρτη χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η εκ περιτροπής προεδρία…

Η εφετζίδικη αποχώρηση της Θεοχάρους από τη Γενεύη

Φεύγει η Θεοχάρους από τη Γενεύη, σε μια χρονική στιγμή που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ιστορικά γεγονότα: Την κατάθεση χάρτη από την τουρκική πλευρά (που τον περιμένουμε από το 1974) και τη διάσκεψη για την ασφάλεια στην οποία για πρώτη φορά ζητούμε αλλαγή της Συνθήκης Εγγυήσεως, που ισχύει από το 1960 μέχρι σήμερα και η Τουρκία δέχεται να διαπραγματευτεί αυτή την αλλαγή.

Μιλώντας στο ΡΙΚ η κυρία Θεοχάρους, έδωσε τους εξής λόγους για την αποχώρησή της (στην παρένθεση τα δικά μου σχόλια):

  • Διαφωνεί με τη διαδικασία (διαφωνούσε και πριν).
  • Δεν της άρεσε που κατατέθηκαν χάρτες, διότι διαφωνεί με την όλη ιδέα της διζωνικότητας (κι αυτό το ήξερε πριν να πάει).
  • Δεν της άρεσε ο τουρκικός χάρτης (παρόλο που όλοι ξέρουμε ότι θα γίνει διαπραγμάτευση πριν καταλήξουμε στον τελικό χάρτη).
  • Ότι στη σημερινή διάσκεψη δεν θα μετάσχει η Κυπριακή Δημοκρατία (ατού ο Γαβριήλης, κόλλησε πάνω σε ένα μη υπαρκτό θέμα).
  • Ότι δεν έκλεισαν όλα τα άλλα θέματα στις διαπραγματεύσεις, πριν συζητηθεί η ασφάλεια (μα αν τα συμφωνούσαμε όλα, τι χαρτί θα έχουμε εμείς στο χέρι, όταν στη διάσκεψη θα ζητούμε υποχωρήσεις της Τουρκίας από τα κεκτημένα που διαθέτει σήμερα, με βάση την υφιστάμενη Συνθήκη Εγγυήσεως;).

Ότι δεν της αρέσει που κατηγορούνται μέλη του Εθνικού Συμβουλίου για διαρροές (λες και δεν έγιναν διαρροές και είναι ψέμα ότι κάποιος από εκείνους εκεί τις έκανε).

Εν πάση περιπτώσει, το ότι κάνει η κυρία Θεοχάρους το εφέ της αυτή τη στιγμή στη Γενεύη, μπορεί να είναι ένα καλό σημάδι ότι τα πράγματα πάνε καλά και πιθανόν να έχουμε μια θετική εξέλιξη για την εθνική μας υπόθεση, προς τον μεγάλο στόχο που είναι ο τερματισμός της τουρκικής κατοχής και της ντε φάκτο διχοτόμησης.

Πρέπει να είμαστε συγκρατημένοι ενόψει και της σημερινής διάσκεψης για την ασφάλεια, αλλά η εφετζίδικη κίνηση της Θεοχάρους αποτελεί ένα ελπιδοφόρο σημάδι.