Αρχείο ετικέτας κατοχή

Η Νέα Στρατηγική του Χριστάκη Καπηλιώτη είναι κάπως πιο πειστική…

Τις προάλλες ήταν σε μεσημβρινή εκπομπή ο υποψήφιος Ν. Παπαδόπουλος κι αμέσως μετά ο υποψήφιος Χριστάκης Καπηλιώτης. Οι θέσεις τους στο Κυπριακό ήταν πολύ κοντά, με τη διαφορά ότι του κ. Καπηλιώτη η πρόταση ήταν – αν μη τι άλλο- κάπως πιο … πειστική.

Όταν ο δημοσιογράφος ρώτησε τον κ. Καπηλιώτη πώς θα λύσει το Κυπριακό, εφόσον θα αποσύρει από το τραπέζι όλες τις «υποχωρήσεις” της Ε/κ πλευράς, είπε ότι θα εξαναγκάσει την Τουρκία να υποχωρήσει, δίνοντας σε όλες τις ισχυρές χώρες βάσεις και στρατιωτικές διευκολύνσεις την Κύπρο. Θα έχουμε δηλαδή εδώ στρατεύματα και πολεμικά πλοία της Ρωσίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Βρετανίας και άλλων, θα είμαστε δηλαδή μια πολυεθνική στρατιωτική βάση. Το μόνο που διέφυγε του κ. Καπηλιώτη ήταν να ρωτήσει όλες αυτές τις χώρες αν ενδιαφέρονται για την προσφορά του.

Ο Ν. Παπαδόπουλος όμως ήταν εξαιρετικά άνετος και αισόδοξος όταν έλεγε ότι θα αποσύρει όλα όσα συμφωνήθηκαν τα τελευταία 9 χρόνια και ότι στη συνέχεια θα επιτύχει μια λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων. Ότι θα πάει δηλαδή και θα πει στην τουρκική πλευρά ότι θέλει μια λύση που να διασφαλίζει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων και εύκολα θα του την υπογράψουν. Γιατί; Διότι επιτέλους αυτός θα καταφέρει να στριμώξει την Τουρκία εφαρμόζοντας τη λεγόμενη «Νέας Στρατηγικής” του.

Πλην όμως η «Νέα Στρατηγική” δεν είναι καθόλου νέα. Είναι μια συρραφή μεγαλόστομων συνθημάτων παλαιότερων εποχών (τα οποία κατέληξαν σε οικτρές ήττες), που είναι ωστόσο καλά διατυπωμένα υπό τη μορφή επιχειρημάτων και με τεχνοκρατικό πακετάρισμα.

Δείγματα της «αποτελεσματικότητας” της στρατηγικής αυτής είχαμε:

Το 1977, όταν ο Μακάριος από τις εξαγγελίες για μακροχρόνιο αγώνα απελευθέρωσης κατέληξε σε συμφωνία με τον Ντενκτάς για δικοινοτική ομοσπονδία.

Το 1979 όταν ο Σπύρος Κυπριανού από το «δεν συζητώ με τον Ντενκτάς” κατέληξε σε δεύτερη συμφωνία για δικοινοτική ομοσπονδία.

Το 1983 όταν ο Σπύρος Κυπριανού διακήρυττε ότι ο Ντενκτάς δεν θα τολμήσει ποτέ να ανακηρύξει ανεξάρτητο κράτος και ο Ντενκτάς το ανακήρυξε.

Το 2004 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπέγραψε τον κανονισμό για εμπόριο του ψευδοκράτους με δικές του σφραγίδες μέσω της πράσινης γραμμής, πράγμα που σήμανε την πρώτη επίσημη πράξη αναβάθμισης του ψευδοκράτους

Το 2006 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος δέχτηκε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην Ε.Ε., χωρίς να θέσει ούτε βέτο, ούτε οποιοδήποτε όρο και χωρίς η κατοχική δύναμη να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία ή έστω να δεχτεί τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της.

Το 2006 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, συμφώνησε με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ ξανά ότι η βάση λύσης θα είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, χωρίς τον αστερίσκο «*με το σωστό περιεχόμενο”…

Έχοντας λοιπόν υπόψη όλες τις πιο πάνω επιτυχίες της στρατηγικής αυτής, ο Ν. Παπαδόπουλος υπόσχεται στον κυπριακό ελληνισμό λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντά του, αποσύροντας όλα τα συμφωνηθέντα.

Στο μεταξύ βεβαίως και ενόσω η άλλη πλευρά θα απορρίπτει τη λύση που έχει στο μυαλό του ο κ. Παπαδόπουλος, η τουρκική κατοχή θα συνεχίζεται, οι 40 χιλιάδες πάνοπλοι Τούρκοι στρατιώτες θα παραμένουν μέσα στην πατρίδα μας, όπως και όλοι οι έποικοι, ούτε και ένας εκτοπισμένος δεν θα επιστρέψει στο σπίτι του, ο Ερντογάν θα συνεχίσει να χτίζει ισλαμικά σχολεία και μεγαλοπρεπή τεμένη για να ισλαμοποιήσει τα κατεχόμενα, η διχοτόμηση θα παγιώνεται με το χρόνο και φυσικά κανείς δεν μας εγγυάται ότι θα γλυτώσουμε την επισημοποιηση της διχοτόμησης αν ανακοινώσουμε στην διεθνή κοινότητα ξαφνικά ότι μετανιώσαμε και θέλουμε να ξεκινήσουμε φτου κι απ΄την αρχή τις διαπραγματεύσεις με τους δικούς μας όρους…

(Μπορείτε να διαβάσετε αν θέλετε άρθρο που έγραψα με θέμα την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική” πατώντας εδώ: «ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΝΕΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ”)
 

 

 

«Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει”.

Πώς μια χθεσινή δήλωση του Μ. Σιζόπουλου καταγγέλλει εμμέσως πλην σαφώς τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον Τάσσο Παπαδόπουλο και το ΔΗΚΟ ότι επιχείρησαν να οδηγήσουν την Κύπρο «στη χειρότερη μορφή διχοτόμησης”, αφήνοντας τον Ν. Παπαδόπουλο εκτεθειμένο απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου, στην ιστορία του κόμματός του, αλλά και του ιδίου του αειμνήστου πατέρα του.

Μια δήλωση του Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι ο Ν. Παπαδόπουλος περίπου συμφωνεί με τη θέση της ΕΔΕΚ ότι «η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης”, έδωσε στον ΔΗΣΥ και στο ΑΚΕΛ την ευκαιρία να καλέσουν τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Ο ίδιος ωστόσο επέλεξε να απαντήσει εύγλωττα …διά της σιωπής του.

Αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι ο τελευταίος που έβαλε την υπογραφή του κάτω από τη λύση της ΔΔΟ ήταν το 2006 ο πρόεδρος Παπαδόπουλος (που ήταν και πρόεδρος του ΔΗΚΟ), ο αμέσως προηγούμενος ήταν το 1979 ο πρόεδρος Κυπριανού (που ήταν επίσης πρόεδρος του ΔΗΚΟ) και ο πρώτος ήταν το 1977 ο πρόεδρος Μακάριος (ο οποίος έδωσε τις ευλογίες του για την ίδρυση του ΔΗΚΟ). Συνεπώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι την ΔΔΟ την κληροδότησε στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ, ότι με άλλα λόγια «στο ΔΗΚΟ ανήκει κι αυτή η μεγάλη νίκη” και μόνο ένας πολιτικός απατεώνας μπορεί να διαστρέψει την ιστορία κάτα τρόπο που να απαλλάσσει το ΔΗΚΟ από αυτή την ευθύνη. 

Παρόλα αυτά ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, διεκδικώντας το ρόλο του κολαούζου του κ. Ν. Παπαδόπουλου, ανακοίνωσε ότι πάνω κάτω ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ θεωρεί τη λύση που μας κληροδότησε το ΔΗΚΟ σαν τη “χειρότερη μορφή διχοτόμησης” και παρέπεμψε στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική” του υποψήφιου προέδρου.  Είναι, ωστόσο, απορίας άξιον γιατί έκανε αυτή τη δήλωση ο κολαούζος. Για να ευχαριστήσουμε, ως κυπριακός λαός, τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ που παραδέχεται ότι το κόμμα του μας φόρτωσε τη «χειρότερη μορφή διχοτόμησης”; Αν όντως αυτό πιστεύει ο κ. Παπαδόπουλος, γιατί δεν το λέει ο ίδιος, γιατί δεν αποκηρύσσει την ΔΔΟ επίσημα και γιατί βάζει κολαούζους να μας το πούνε;

Όμως “χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει” γι΄αυτό κι ο Μ. Σιζόπουλος παρέπεψε στη «Νέα Στρατηγική” για τη Διχοτόμηση, εκεί όπου ο Ν. Παπαδόπουλος εμμέσως πλην σαφώς αποκηρύττει την ΔΔΟ ως βάση λύσης.  Όποιος διαθέτει στοιχειώδη πολιτική κρίση αντιλαμβάνεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η «Νέα Στρατηγική” αποτελεί τον ασφαλέστερο και γρηγορότερο δρόμο προς την αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης τουρκικής χώρας πάνω στην κατεχόμενη γη των προγόνων μας. Υπέρ της λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών (διχοτόμηση) είχε εξάλλου τοποθετηθεί σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, τον οποίο, ένα χρόνο αργότερα, κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, προκειμένου να αναπτύξει τις σκέψεις του.

Όσο για την θέση του κολαούζου του κ. Παπαδόπουλου, προέδρου της ΕΔΕΚ Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι τάχα η ΔΔΟ είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης, αποτελεί τη χειρότερη μορφή πολιτικής απατεωνιάς. Διχοτόμηση με οριστική παράδοση της μισής μας πατρίδας στην Τουρκία είναι με μαθηματική ακρίβεια το τέρμα του δρόμου που επιμένουν να ακολουθήσουμε ο Ν. Παπαδόπουλος και οι κολαούζοι του. Κι η θέση αυτή δεν είναι δική μου, είναι θέση την οποία υποστήριξε με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο ο αμείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος, σε συνεντεύξεις του όταν ήταν πρόεδρος αυτής της χώρας: ότι τυχόν εγκατάλειψη της ΔΔΟ θα οδηγήσει την Κύπρο στη διχοτόμηση. Τελεία και παύλα.

 

Ο κάθε Ερτουγρούλογλου κι η μετονομασία του Μακροχρόνιου σε «Νέα Στρατηγική”.

Αφηνιασμένοι διχοτομιστές, ένθεν και ένθεν του οδοφράγματος, λιβανίζουν τον βρικόλακα της διχοτόμησης, με κάθε ευκαιρία και με όποιο τρόπο μπορεί να βάλει ο αρρωστημένος τους νους.

Κάποιος Ερτουγρούλογλου, που προσποιείται τον «υπουργό εξωτερικών” στην κατεχόμενη από τον τουρκικό στρατό πατρίδα μας έχει πάθει κυριολεκτικά παροξυσμό, στην προσπάθειά του ιδίου και του λοιπού ντενκτασικού κατεστημένου να εκμεταλλευτεί το ναυάγιο στο Κυπριακό για να προωθήσει την αναγνώριση του ψευδοκράτους. Μετά την απαγόρευση των λειτουργιών, σκέφτηκε τώρα να επιβάλει δασμούς στη βοήθεια που στέλνουμε για τους εγκλωβισμένους.

Προκαλεί δίνοντας πάσα στους απεδώ διχοτομιστές, να ζητούν αντίμετρα, να ζητούν με κάθε ευκαιρία να κλείσουν τα οδοφράγματα, να ζητούν να γίνουμε κι εμείς ένα ψευδοκράτος, που πέφτει στο θλιβερό επίπεδο του ψευδοκράτους της κατοχής και του κάθε καραγκιόζη στα κατεχόμενα.

Όλα αυτά που συμβαίνουν δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα οικτρά αποτελέσματα του ούτω καλούμενου μακροχρόνιου αγώνα, που σήμερα μετονομάστηκε «Νέα Στρατηγική”. Αν ζούσαμε σε μια χώρα με γνήσια εθνική συνείδηση και συλλογική ευθύνη απέναντι στην πατρίδα μας που χάνουμε, κανείς πολιτικός ή πολιτικάντης δεν θα τολμούσε ποτέ να βαφτίσει την πλήρως αποτυχημένη πολιτική του μακροχρόνιου «Νέα Στρατηγική” και να μας την λανσάρει ξανά σε Νέα Συσκευασία.

Όλοι εκείνοι που μας παραπλάνησαν, που μας κοίμισαν και μας απονεύρωσαν, τάζοντάς μας μια δίκαιη λύση που θα έρθει τάχα κάποτε στο μακρινό και ακαθόριστο μέλλον, όλοι εκείνοι που εκμεταλλεύτηκαν τα κενά του Συντάγματος αυτής της χώρας κι έστησαν τους μηχανισμούς σφτετερισμού του δημόσιου χρήματος, που έγιναν μεγάλοι και τρανοί και προπαντός πλούσιοι, λανσάροντας τον μακροχρόνιο της μάσας ως πατριωτικό καθήκον αλλά στην πραγματικότητα διασφάλισαν την εθνική αδράνεια απέναντι στην τουρκική κατοχή, θα έπρεπε να είχαν κλητευτεί ενώπιον της δικαιοσύνης να λογοδοτήσουν και να καταδικαστούν. Διότι μας εξαπάτησαν και νίπτοντας τα χείρας, χωρίς κανένα ίχνος συνείδησης, άφησαν την πατρίδα στα χέρια του κατακτητή. «Δεν φταίμε εμείς αλλά η τουρκική αδιαλλαξία” είναι το μόνιμο τους άλλοθι”. Λες κι επαφίεται στην καλοσύνη του κατακτητή αν θα ελευθερωρεί ο τόπος μας κι επειδή ο κατακτητής είναι αδιάλλακτος, εμείς ας μείνουμε έτσι, μια χαρά είμαστε.

Οι πιο πορωμένοι από τους απ’ εδώ διχοτομιστές, φτάνουν μέχρι του σημείου να μαγαρίζουν και τη μνήμη των ηρώων μας. Επικαλούνται τον Αυξεντίου και τα άλλα παλληκάρια που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία αυτού του τόπου, για να μας μας πείσουν ότι εθνικό μας χρέος είναι απλά να υπερασπίσουμε την Κύπρο που μας απέμεινε. Δηλαδή τη μισή. Για την άλλη μισή μας πατρίδα, την κατεχόμενη, ούτε λόγος. Να κλείσουμε λένε και τα οδοφράγματα. Να χτίσουμε κι ένα τοίχο ως τον ουρανό. Άσχετα αν το κρυσφήγετο του Μάτση θα βρίσκεται απ’ την άλλη μεριά του τοίχου κι αν η Λύση, το χωριό του Αυξεντίου, θα παραμείνει για πάντα τουρκική…

 

Σε πόση απόσταση βρίσκονται οι τουρκικές προκλήσεις…

BARBAROSΜε συγκινεί η ευαισθησία που κρύβεται πίσω από τις δηλώσεις για τις προκλήσεις του Barbaros, των πολιτικών δυνάμεων που αντιτάχθηκαν στο Κοινό Ανακοινωθέν και στην έναρξη των Συνομιλιών.

Είναι γεγονός ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης έσφαλε όταν έσπευσε να διασυνδέσει τις παραβιάσεις του Barbaros, με τη διαδικασία των συνομιλιών. Διότι σκοπός των συνομιλιών είναι να επιλυθεί το Κυπριακό Ζήτημα, να αποφευχθεί η καταστροφική διχοτόμηση και φυσικά να σταματήσουν οι όποιες προκλήσεις.

Θα ήθελα όμως να υπενθυμίσω σε όλους και μια άλλη σκληρή πραγματικότητα. Ότι πίσω από τη γραμμή Αττίλα, βρίσκονται 40 χιλιάδες πάνοπλοι Τούρκοι στρατιώτες, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι έποικοι και μια κατάσταση διαρκώς επιδεινούμενη, που έχει οδηγήσει την ντε φάκτο διχοτόμηση ένα βήμα πριν από τη μονιμοποίηση (αν όχι και τη νομιμοποίησή της).

Επειδή αναφέρθηκε πολύ σωστά ότι το Barbaros βρίσκεται μόνο 43 χιλιόμετρα από την Πάφο, θα ήθελα να υπενθυμίσω επίσης ότι η απόσταση στην οποία βρίσκεται το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας είναι 850 μέτρα από τα Γραφεία της ΕΔΕΚ, 1.5 χλμ από τα γραφεία του ΔΗΚΟ, 4 χλμ από τα γραφεία των Οικολόγων και 13 χλμ από τη Στράκκα…

 

Απάντηση στο Λάζαρο Μαύρο…

ÊÕÐÑÏÓ - ÅÐÉÓÊÅØÇ ÔÏÕ ÊÕÐÑÉÏÕ ÐÑÏÅÄÑÏÕ ÄÇÌÇÔÑÇ ×ÑÉÓÔÏÖÉÁ ÓÔÇÍ ÐËÁÔÖÏÑÌÁ "ÏÌÇÑÏÓ" (EUROKINISSI // ÃÑÁÖÅÉÏ ÔÕÐÏÕ ÊÁÉ ÐËÇÑÏÖÏÑÉÙÍ ÊÕÐÑÏÕ / ×ÑÉÓÔÏÓ ÁÂÑÁÁÌÉÄÇÓ)Ο φίλος δημοσιογράφος Λάζαρος Μαύρος απεύθυνε πρόσκληση προς εμένα και άλλους, να απαντήσουμε σε ένα άρθρο που δημοσίευσε και ευχαρίστως ανταποκρίνομαι στην πρόσκλησή του.

Παραθέτω ολόκληρο το άρθρο του Λάζαρου σε αποσπάσματα και τις απαντήσεις μου από κάτω.

Λάζαρος Μαύρος:      

Π Ρ Ο Σ Κ Α Λ Ο Υ Ν ΤΑ Ι 

Οι ενθάδε πληκτρολογούντες τη διαφορετική Γνώμη τους,
φίλτατοι κ.κ. Κων/νος Οδυσσέως, Χρ. Λαζαρίδης, Γιάννος Ιωάννου Στροβολιώτης, Κυριάκος Χριστοφίδης κι όποιος άλλος διαδικτυακός συνδαιτημών επιθυμεί, να κρίνουν και να σχολιάσουν με τα δικά τους επιχειρήματα – για να ξαναμελετήσουμε τη δική μας Γνώμη – το ακόλουθο σημείωμα που εκπονήσαμε:

Από το «Α» στο «Σ» κι απ’ την Ευλογία στην Κατάρα.

Ε Κ Ε Ι Ν Ο ΤΟ πρώτο άλφα της ΑΟΖ είναι το θήραμα. Η αποκλειστικότητα της θαλάσσιας Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Με τον αμύθητο πλούτο των υποθαλασσίων κοιτασμάτων φυσικού αερίου. Είν’ ο κύριος στόχος: Πώς θα φαγωθεί απ’ τους καραδοκούντες. Και πώς θα πάψει να ‘ναι αποκλειστική των αχαΐρευτων και άσωτων ιδιοκτητών της. Τόσο πολύ βουτηγμένων στην ασωτία και στην αναξιότητα διαφύλαξης της κληρονομιάς τους, ώστε σέρνονται κιόλας πρόθυμοι να την ξεπουλήσουν. Εξευτελιστικότερα απ’ ό,τι ξεπουλάνε στους Τούρκους κατακτητές τις σκλαβωμένες απ’ τον Αττίλα περιουσίες στα κατεχόμενα.

Κωνσταντίνος Οδυσσέως:

Δεν υπάρχει κανένας Κύπριος που θα ξεπουλούσε το φυσικό πλούτο της πατρίδας του στους ξένους. Θεωρώ απαράδεκτη αυτή τη θέση που υπονοοεί προδοσία. Ξέρω ότι αποφεύγετε να χρησιμοποιείτε τον όρο «προδότης”, συνεπώς μην εξουδετερώνετε αυτή σας την αρχή υπονοώντας τον. Λέτε ότι προσπαθούν να μας φάνε την ΑΟΖ. Μα αν ήθελαν να μας την φάνε, φίλε Λάζαρε, δεν θα μας επέτρεπαν να καν να την ανακαλύψουμε, να την επιβεβαιώσουμε με τις γεωτρήσεις που επιβάλλεται να γίνουν κατά τη διεθνή πρακτική, να την διεκδικήσουμε και να την νομιμοποιήσουμε μέσω των διακρατικών συμφωνιών με τους γείτονές μας, με τις οποίες καθορίσαμε την ΑΟΖ μας.  Είμαστε στο στάδιο των συμφωνιών με ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΚΟΛΟΣΣΟΥΣ. Θα επέλεγαν σε αυτό το στάδιο να σφετεριστούν την περιουσία μας;

Εν πάση περιπτώσει αν επιμένετε ότι έχουν τέτοιο θράσος, να καταστρατηγήσουν νόμιμες διαδικασίες και συμφωνίες διεθνούς εγκυρότητας για να σφετεριστούν την περιουσία μας σ’ αυτό το στάδιο, τότε δεν θα υπήρχε καμία δύναμη να τους εμποδίσει, όποια στάση κι αν τηρούσαμε, όποια πολιτική κι αν επιλέγαμε Ούτε αν ήμασταν πειθήνια όργανα, ούτε αν ήμασταν ανένδοτοι και ασυμβίβαστοι όπως εσείς θα θέλατε. 

Λάζαρος Μαύρος:

 Π Ρ Ω Τ Ο ΒΗΜΑ: Το άλφα να γίνει… σίγμα: Συνεταιρική η Αποκλειστικότητα. Ισοτίμως, μάλιστα. Φίφτι-φίφτι. Win-win situation: Όσην ακριβώς… ισοτιμία δύναται να απολαμβάνει ένα ε/κ συνιστών κρατίδιο απ’ τη μια, με ολόκληρη την Τουρκία απ’ την άλλη: Τον πραγματικό ιδιοκτήτη, ανέκαθεν και στο διηνεκές, του «τ/κ» συνιστώντος στέιτ.

Αυτό το 1ο βήμα πέτυχαν προκαταρκτικά οι κυνηγοί του θηράματος, με τη Συμφωνία Αναστασιάδη – Έρογλου 11.2.14:

Ο Αποκλειστικός ιδιοκτήτης της κυπριακής ΑΟΖ, ονόματι Κυπριακή Δημοκρατία (τελούσα από το 1964 με το Ψήφισμα 186/64 του ΣΑ/ΟΗΕ, μέχρι το 2014, υπό τη διεθνώς αναγνωρισμένη ως μόνη νόμιμη κυριαρχία της ελληνικής πλειονότητας του νησιού) παύει πλέον να υπάρχει. Την διαδέχεται, εν «μετεξελίξει», ο Συνεταιρισμός Δύο Συνιστώντων Κρατών που απαιτούν οι Τούρκοι. Κι έπονται τα υπόλοιπα…

Κωνσταντίνος Οδυσσέως: 

Μιλάτε για win win situation αλλά το αναιρείτε με αυθαίρετο συλλογισμό και θα εξηγήσω γιατί. Κατ’ αρχήν, ναι, πιστεύω ότι οι Αμερικανοί θέλουν win win situation, διότι διακυβεύονται συμφέροντα δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων και δεν θα έθεταν σε κίνδυνο αυτά τα συμφέροντα από μια ενδεχόμενη ανάφλεξη. Θεωρώ πως, όταν μιλούν για win win situation το εννούν, διότι δεν τους συμφέρει αλλιώς. Αλλά το win win δεν διασφαλίζεται με τη μειοψηφία του 18% να παίρνει ΙΣΕΣ ΠΟΣΟΤΗΤΕΣ με το 80%. Αυτή η εξόφθαλμα άδικη διευθέτηση, θα αποτελεί  μονίμως μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του όλου οικοδομήματος της ειρήνης στην περιοχή.  Αλλά ούτε και ποτέ κανείς υποστήριξε κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον ΟΧΙ οι Αμερικανοί. Μίλησαν για ΔΙΚΑΙΗ ΜΟΙΡΑΣΙΑ. Δίκαιη δεν σημαίνει «ένα σου ένα μου»! Δίκαιη σημαίνει ΔΙΚΑΙΗ. Κατ’ αναλογίαν.

Λέτε επίσης ότι η Τουρκία θα είναι ο πραγματικός ιδιοκτήτης του τ/κ συνιστώντος στέιτ. Απορώ γιατί το λέτε στέιτ. Στο κοινό ανακοινωθέν ονομάζεται ΠΟΛΙΤΕΙΑ. Όπως ονομάζονται (ελληνιστί) και οι πολιτείες των ΗΠΑ, που δεν νομίζω ότι είναι ανεξάρτητα στέιτς, όπως αφήνετε να αιωρείται με την αγγλική ορολογία…

Γιατί όμως η Τουρκία θα είναι ο ιδιοκτήτης; Έχετε δει την τελική συμφωνία και το ισχυρίζεστε αυτό; Πιστεύετε ότι υπάρχει κανείς από εκείνους που θα στηρίξουν αυτή τη συμφωνία που θα ήθελε την Τουρκία συνιδιοκτήτη και χειραγωγό της Κύπρου; Θα το ήθελε η Γερμανία ή η Γαλλία; Θα το ήθελε ο Ισραήλ και κατ’ επέκτασιν οι ΗΠΑ; Για ποιο λόγο; Σας έδωσαν αυτές οι χώρες την εντύπωση ότι εμπιστεύονται περισσότερο την Τουρκία παρά εμάς; Θα ήθελε η Γερμανία, η Γαλλία, ο Ισραήλ και οι ΗΠΑ μια Τουρκία δερβέναγα, που θα ΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ και θα περνά τις θέσεις της στην ΕΕ μέσω ενός πειθήνιου οργάνου μέλους της Ένωσης; Αν εσείς το πιστεύετε αυτό, εγώ δηλώνω απόλυτη διαφωνία. 

Λάζαρος Μαύρος:

Α Π ‘ ΟΤΑΝ εντοπίστηκαν τα «θεόσταλτα» Κοιτάσματα και συνειδητοποιήσαμε ότι 1η φορά στην πολυαίωνη τραγική του ιστορία, ο κυπριακός Ελληνισμός αποκτούσε την πρωτοφανή ευλογία της γεωπολιτικής και ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ του ενδυνάμωσης, αρθρογραφούσαμε, με φόβο και με τρόμο, ότι:

– Αλίμονο, αυτό το κομμάτι του Ελληνισμού,
πολιτειακά συγκροτημένο στο κάστρο της Κυπριακής Δημοκρατίας,
δεν διέθετε ούτε διαθέτει ηγέτες αντάξιους των περιστάσεων, ηγέτες, άξιους, πρόθυμους και ικανούς να αξιοποιήσουν την ευλογία.
Παρά μόνο δημαγωγούς ηγετίσκους,
με Ηττημένα Μυαλά.
Και με τέτοια «προσόντα» ώστε
η ευλογία να καταλήξει σε κατάρα…

Ρ Ω Τ Η Σ Α Μ Ε τον άρτι παραιτηθέντα
απ’ την «Ομάδα Κυπριακού» του νυν ΠτΔ,
κ. Χρ. Κληρίδη, αν αυτή η Ομάδα συζήτησε ποτέ,
ή σχεδίασε, οτιδήποτε για την αξιοποίηση της ευλογίας της ΑΟΖ.
Η απάντηση ήταν: Ουδέποτε!
Και τι, άραγε, να σχεδιάσουν όταν οι προύχοντες
κ.κ. Αβέρ-off του ΔηΣυ και Άντρος του ΑΚΕΛ,
ωσάν τσιράκια των καραδοκούντων,
διαλαλούν πως ονειρεύονται
λύση για υποθαλάσσια σύνδεση με την Τουρκία ο ένας
κι εμπλοκή της Τουρκίας στην αξιοποίηση των Κοιτασμάτων ο άλλος;

Εσύ τους εκλέγεις λαέ.
Μην παραπονιέσαι για τη καταραμένη σου μοίρα…

Κωνσταντίνος Οδυσσέως:

Οι μεγάλοι ηγέτες των μικρών λαών δεν είναι εκείνοι που συγκρούονται μετωπικά με τις μεγάλες δυνάμεις αλλά εκείνοι που καταφέρνουν να συντονίσουν τα συμφέροντα της μικρής τους πατρίδας με τα συμφέροντα των μεγάλων και να κερδίσουν από αυτό. Μπαίνω στον πειρασμό να σας υπομνήσω ότι η μεγάλη Ελληνική Επανάσταση είχε ευτυχές τέλος, όταν συντονίστηκε με τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων της εποχής. Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή και καθώς ο πρίγκιπας Ιμπραήμ σάρωνε στο πέρασμά του τα πάντα, οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής αποφάσισαν ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία έπρεπε να συρρικνωθεί και ότι οι Έλληνες θα αποκτούσαν ανεξαρτησία. Παρομοίως και ο Βενιζέλος, στις αρχές του 20ου αιώνα έπαιξε επιδέξια με τα συμφέροντα των μεγάλων, για να οριοθετήσει την Ελλάδα των τρών ηπείρων και των πέντε θαλασσών.

Στην παρούσα συγκυρία, η ευλογία των υδρογονανθράκων μπορεί ατυχώς να εξελιχθεί σε κατάρα, αν νομίζουμε ότι μπορούμε ως Κυπριακή Δημοκρατία, να επιβάλουμε το δικό μας παιχνίδι στην περιοχή, αδιαφορώντας για τους σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων.  Εξηγώ γιατί:

Διότι το παιγνίδι έχει μοιραστεί για χάρη του βασιλικού, που είναι το Ισραήλ. Μαζί με το βασιλικό θα ποτιστεί κι η γλάστρα, δηλαδή εμείς: που είμαστε δίπλα από το Λεβιάθαν, είμαστε η μόνη χώρα μέλος της ΕΕ και επίσης είμαστε η χώρα που βρίσκεται πιο κοντά στην Τουρκία…  Ο Ισραήλ πρέπει να εκμεταλλευτεί τους υδρογονάνθρακές του, χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο το όλο εγχείρημα. Επομένως οι διενέξεις πρέπει να διευθετηθούν με ένα win win situation, που να διασφαλίζει σταθερότητα και ειρήνη. Στο πλαίσιο αυτό θα λυθεί το Κυπριακό και το παλαιστινιακό…

Σας θυμίζω ότι ήδη οι Παλαιστίνιοι αγοράζουν αέριο από τον μεγαλύτερό τους εχθρό, το Ισραήλ. Ο επόμενος μεγάλος πελάτης του Ισραήλ θα είναι η Τουρκία. Πελάτης, όχι διακομιστής, διότι δεν είμαι βέβαιος αν το Ισραήλ θα ήθελε να περνά το αέριό του μέσω Τουρκίας προς την Ευρώπη (τονίζω: δεν είμαι βέβαιος αλλά ούτε και το αποκλείω).  Το Ισραήλ θα περάσει το αέριό του στην Τουρκία μέσω Κύπρου. Εδώ βρίσκεται το κομβικό σημείο:

Αν λυθεί το Κυπριακό, ο Ισραήλ θα περάσει το αέριό του μέσω της ομοσπονδιακής Κύπρου. Αν ΔΕΝ ΛΥΘΕΙ, θα το περάσει μέσω του ψευδοκράτους, που θα έχει αναβαθμιστεί περαιτέρω, με αναγνώριση του δικαιώματός του για ελεύθερο εμπόριο. Σε μια τέτοια περίπτωση το ψευδοκράτος θα αποκτήσει το γεωστρατηγικό πλεονέκτημα που θα χάσουμε εμείς. Οι οποίοι θα χάσουμε επίσης και την ευκαιρία εκμετάλλευσης του φυσικού μας πλούτου. Διότι έχοντας αντιταχθεί στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ, θα έχουμε τεθεί εκτός παιγνιδιού. Οι εταιρείες θα καθυστερήσουν την ανόρυξη και θα προχωρήσουν μόνο εφόσον αποδεκτούμε μοιρασιά (δίκαιη ή μη) των υδρογονανθράκων με τους Τ/κ και εφόσον αναγνωρίσουμε το αναβαθμισμένο στάτους του ψευδοκράτους.

Το πιο πάνω σενάριο δεν είναι επιστημονικής φαντασίας αλλά προφανές, σχεδόν απτό. Στη φάση που είμαστε σήμερα και επειδή είμαστε μια μικρή χώρα και ως εκ τούτου εύκολη στις σχέσεις της με τους ισχυρούς (τουλάχιστον πολύ πιο εύκολη από ότι η Τουρκία, που συμπεριφέρεται σαν δερβέναγας) έχουμε ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΟΥΜΕ ΕΠ’ ΩΦΕΛΕΙΑ ΜΑΣ ΤΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ που λέγεται ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ, σε σχέση με την παράλληλη αξιοποίησή των αντιστοίχων ισραηλινών κοιτασμάτων. Επαναλαβάνω: Διότι οι ισχυροί προτιμούν να ευνοήσουν μια μικρή χώρα που εύκολα μπορούν να την ελέγχουν, παρά μια χώρα όπως η Τουρκία, που ανα πάσα στιγμή μπορεί να τους προκύψει Ιράν…

Αν ΔΕΝ συντονίσουμε ΤΩΡΑ τα συμφέροντά μας με αυτά του Ισραήλ, των ΗΠΑ και της ΕΕ και αν δεν κοιτάξουμε ΕΞΥΠΝΑ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΑ να κερδίσουμε ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥΜ σε μια διαπραγμάτευση λύσης του Κυπριακού, θα χάσουμε για πάντα το παιχνίδι. Η κατεχόμενη Κύπρος θα παραμείνει εσαεί ΤΟΥΡΚΙΚΗ, οι ορδές των εποίκων θα αυξηθούν και σε λιγότερο από 20 χρόνια θα είμαστε οι Έλληνες σ’ αυτό το νησί η μειοψηφία, δίπλα από μια πανίσχυρη χώρα, υποχείριο της Τουρκίας, με πολύ περισσότερο πληθυσμό από εμάς… Κι ενώ εμείς θα είμαστε η ακρωτηριασμένη Κυπριακή Δημοκρατία, το ψευδοκράτος θα είναι η ευημερούσα Ταϊβάν της Μέσης Ανατολής.

3

Το εθνικό συμβούλιο να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων…

DIXOTOMISI3Το Εθνικό Συμβούλιο συνέρχεται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη συνεδρία, για να αποφασίσει τα παραπέρα βήματα στο Κυπριακό. Εδώ και μερικούς μήνες υποστηρίζω στα γραφόμενά μου ότι η πλευρά μας πρέπει να είναι απόλυτα προετοιμασμένη για μια τελική διαπραγμάτευση του Κυπριακού. Οι επόμενοι μήνες είναι πραγματικά κρίσιμοι. Οι δύο πλευρές θα πιεστούν στο μέγιστο βαθμό για να προχωρήσουν σε συμφωνία για λύση του Κυπριακού. Αν ούτε αυτή τη φορά προκύψει η επιθυμητή λύση κι η διεθνής κοινότητα θεωρήσει ότι η πλευρά μας δεν επιδιώκει με ειλικρίνεια ένα τίμιο συμβιβασμό, η Κύπρος θα οδηγηθεί στη διχοτόμηση.

Με τη αναγνώριση του απευθείας εμπορίου της Ε.Ε. με τα κατεχόμενα και την αναγνώριση της τουρκοκυπριακής «επιτροπής αποζημιώσεων”, η Ευρώπη έχει ήδη προχωρήσει σε δύο πολιτικές πράξεις που φέρνουν το ψευδοκράτος πολύ πιο κοντά στην διεθνή αναγνώριση των θεσμών και λειτουργιών του, έστω και χωρίς την αναγνώριση του σαν «ανεξάρτητο κράτος”.

Οι επόμενες ανάλογου τύπου πράξεις, θα μετατρέψουν το ψευδοκράτος σε ένα μόρφωμα τύπου Ταϊβάν, δηλαδή σε ένα κράτος μη αναγνωρισμένο επίσημα αλλά με εμπορικές συναλλαγές με όλους. Αυτό βέβαια θα είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από διχοτόμηση.

Επειδή διχοτόμηση σημαίνει ότι χάνεται για πάντα η κατεχόμενη γη μας, πράγμα ιστορικά απαράδεκτο, αλλά και επειδή η διχοτόμηση θα αποτελέσει την απαρχή του εκτουρκισμού της Κύπρου μέσω του ανεξέλεγκτου εποικισμού, η πολιτική μας ηγεσία οφείλει να σοβαρευτεί όσο ποτέ άλλοτε προηγουμένως.

Η διχοτόμηση πρέπει να αποφευχθεί οπωσδήποτε. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει με το κόστος μιας κακής λύσης. Μιας λύσης που θα θέσει υπό την ομηρία της Τουρκίας την Κύπρο, ή που θα θεσμοθετήσει χωριστικά προνόμια για την τουρκοκυπριακή κοινότητα, ώστε με την πρώτη αφορμή να μπορέσει βάσιμα και με νομικά κατοχυρωμένους τρόπους να αποσχιστεί και να δημιουργήσει ανεξάρτητη κρατική οντότητα.

Η πολιτική μας ηγεσία δεν νοείται να αναζητήσει δικαιολογίες για να διαφύγει από τη διαδικασία των συνομιλιών, διότι κάτι τέτοιο θα νομιμοποιήσει την άλλη πλευρά να διεκδικήσει την ανεξαρτησία της για «λόγους επιβίωσης”, αίτημα που θα ακουστεί καθόλα λογικό στα αυτιά της διεθνούς κοινότητας, αν αυτή θεωρήσει ότι η δική μας πλευρά δεν θέλει λύση και ψάχνει προφάσεις για να την αποφύγει.

Αξιοποιώντας την αναβαθμισμένη γεωπολιτική θέση της Κύπρου, τη συμμαχία με τον Ισραήλ και τις καλές σχέσεις με τους Άραβες, το καλό για την χώρα μας κλίμα στις ΗΠΑ και το γεγονός ότι ανήκουμε στην ευρωπαϊκή οικογένεια, η πολιτική μας ηγεσία πρέπει να αποφασίσει επιτέλους τι είναι αυτό που θεωρούμε εμείς ως μία πραγματικά έντιμη, δίκαιη και λειτουργική λύση, στο πλαίσιο πάντα του ιστορικού συμβιβασμού που αποφασίσαμε εδώ και πολλά χρόνια να κάνουμε, προκειμένου να ελευθερώσουμε και να επανενώσουμε κάτω από συνθήκες ειρήνης το νησί μας.

Μιλώ για μια προσέγγιση του Κυπριακού ζητήματος ρεαλιστική από τη μια αλλά και διεκδικητική ταυτόχρονα από τη άλλη. Για μια λύση σαφώς καλύτερη από εκείνη που προέβλεπε το Σχέδιο Ανάν. Μια λύση που πρέπει να τη διεκδικήσουμε με επιμονή και χωρίς υποχωρήσεις σε ζητήματα αρχής. Διότι είναι προτιμότερο να μην λυθεί το τώρα το Κυπριακό, αν πρόκειται να έχουμε μια κακή λύση.

Αν στις συνομιλίες συμπεριφερθούμε με ρεαλισμό, ωριμότητα και ειλικρινή βούληση για συμφωνία, κανένας δεν θα επιμένει να παραβιάσουμε αρχές ή να μας επιβληθεί μια λύση που εκ των πραγμάτων δεν θα λειτουργήσει. Αν συμπεριφερθούμε σωστά, η διεθνής κοινότητα θα δείξει κατανόηση στην πλευρά μας κι αν δεν γίνει κατορθωτό τελικά να καταλήξουμε σε λύση, δεν θα επιτρέψει στην τουρκοκυπριακή κοινότητα να διεκδικήσει άμεση ή έμμεση αναγνώριση. Το αντίθετο θα συμβεί αν δεν καταφέρουμε να πείσουμε τη διεθνή κοινότητα για την ειλικρίνειά μας.

1