Αρχείο ετικέτας θεσμοί

Ο Ερτογάν κι ο ψηλός τοίχος που δεν περνούν από πάνω ούτε τα πουλιά…

DIXOTOMISI SIMAIESΟ Ερτογάν συνεχίζει να βαράει το νταούλι της διχοτόμησης. Επιμένει στην παρθενογένεση του ομοσπονδιακού κράτους, με ιδρυτικά κράτη την Κυπριακή Δημοκρατία και το … ψευδοκράτος.

Κι εμείς εδώ το δικό μας βιολί… Επιβεβαιώνεται – λένε όλοι – ότι ορθά επιμένουμε σε κοινό ανακοινωθέν. Για να μην δώσουμε στους Τούρκους την ευκαιρία να μας σύρουν σε συνομιλίες στις οποίες θα θέτουν τέτοιες απαράδεκτες θέσεις… Κι εγώ λέω, ναι σωστά επιμένουμε σε κοινό ανακοινωθέν, αλλά… τα κόμματά μας συμφωνούν σε ένα κοινό ανακοινωθέν μεταξύ τους, ΠΡΙΝ ΠΑΜΕ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΜΕ ΚΟΙΝΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΥΣ; Διότι είχα την εντύπωση ότι κάποιες πολιτικές δυνάμεις έχουν ήδη απορρίψει την Διζωνική Ομοσπονδία. Επομένως, τι κοινό ανακοινωθέν ζητούν να συμφωνηθεί;

Αλλά είναι και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: Αυτά που σήμερα ο Ερτογάν ΔΕΝ διαπραγματεύεται, όπως προκλητικά δηλώνει μπροστά σε Ευρωπαίους επίσημους, τα είχαν αποδεχτεί οι Τούρκοι σε προηγούμενες φάσεις αυτής της ατέρμονης διαδικασίας των συνομιλιών. Αυτό ούτε το σχολιάζουμε, ούτε το επικαλούμαστε. Αλλά πώς να επικαλεστούμε εκείνα που οι ίδιοι απορρίψαμε;

Η ατμομηχανή του Κυπριακού έχει μετατραπεί σε ταχεία που πλησιάζει ολοένα και πιο κοντά στη διχοτόμηση. Προς ικανοποίηση της Τουρκίας – που μεθοδεύει τη διχοτόμηση από το 1955 μέχρι σήμερα – αλλά και κάποιων δικών μας, που προτιμούν ένα τοίχο ψηλό μες στην μέσην, «που να μεν ρέσσουν που πάνω ούτε τα πουλιά»…

 

Μια χώρα που γκρεμίζεται…

ΚΥΠΡΟΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣΤο 2004 αποφάσισα να παρατήσω μια επιτυχημένη καριέρα στην Κύπρο και να φύγω για την Ελλάδα. Όχι, δεν είχα κανένα πρόβλημα στη δουλειά και στην προσωπική μου ζωή. Ήμουν ωστόσο φοβερά απογοητευμένος με την πατρίδα μου.

Η Κύπρος ήταν μια χώρα με διαβρωμένους θεσμούς και αξίες. Τα κόμματα είχαν ήδη αλώσει τα πάντα. Μοίρασαν μεταξύ τους και την τελευταία καρέκλα της κρατικής μηχανής και κάθισαν σ’ αυτές τους ημέτερούς τους ανεξαρτήτως ικανοτήτων και αξίας.

Στα ανώτατα στρώματα της κρατικής ιεραρχίας και σε πόστα κλειδιά για την οργάνωση κι ανάπτυξη της χώρας, βρίσκονταν ήδη οι πενηντάρηδες που διορίστηκαν στην δημόσια υπηρεσία με προσόν την … κομματική τους ταυτότητα, στις δεκαετίες του 70 και του 80… 

Η αναξιοκρατία (παράγωγο του ρουσφετιού και της κομματοκρατίας) δεν μπορούσε να μην έχει τις συνέπειές της.  Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι η πραγματική και όχι πλασματική ευημερία μιας χώρας, εδράζεται στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους και των θεσμών του, στο σεβασμό των νόμων και στην ανυστερόβουλη υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου. Τα κόμματα δεν μπορούσαν να αντιληφθούν το πρόβλημα, διότι αυτό το τερατούργημα ήταν έργο των χειρών τους.

Η νοοτροπία της ιδιοτέλειας, του βολέματος, του γρήγορου κέρδους και της εύκολης ζωής και η συναφής διάβρωση των αξιών εμπότισε και τη νοοτροπία του απλού κόσμου και μια επαρχιώτικη έπαρση αντικατέστησε την ανθρωπιά που συναντούσες στην Κύπρο σε παλιότερες εποχές.

Φεύγοντας για την Ελλάδα, ήμουν σίγουρος και το έλεγα στους δικούς μου ανθρώπους, ότι η Κύπρος θα πλήρωνε σύντομα πολύ βαρύ τίμημα για τον εν γένει ηθικό της ξεπεσμό σε όλα τα επίπεδα. 

Βεβαίως πολύ γρήγορα διαπίστωσα ότι και στην Ελλάδα η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη. Η εικόνα της ευημερίας και της προόδου που εξέπεμπε εκείνη την εποχή η χώρα γρήγορα διαπίστωσα ότι ήταν εξίσου απατηλή με αυτή της Κύπρου. Σε λιγότερο από 2 χρόνια αποφάσισα να επιστρέψω. 

Όμως ενόσω ήμουν εκεί και στο συχνό μου πήγαινε έλα μεταξύ Λάρνακας και Αθήνας, γρήγορα σταμάτησα να ταξιδεύω με την «ΗΛΙΟΣ». Με την εικόνα της ανοργανωσιάς και της επιπολαιότητας που έβλεπα, είπα στους δικούς μου ανθρώπους ότι «αυτοί θα ρίξουν αεροπλάνο». 

Η αεροπορική τραγωδία του 2005 ήταν η απαρχή της κατάρρευσης αυτού του κράτους. Ήταν το πρώτο ισχυρό τράνταγμα, που αποκάλυψε τα χίλια μύρια προβλήματα της χώρας. Δυστυχώς όλοι πίστεψαν τότε ότι ήταν απλά μια … ατυχία. Ένα ανθρώπινο λάθος. Αυτή η λανθασμένη διάγνωση μας επέστρεψε γρήγορα στον εφησυχασμό.

Τρία χρόνια αργότερα ξεκίνησε η οικονομική κρίση, χωρίς αυτή η χώρα και η ηγεσία της να μπορέσει να την αντιμετωπίσει. Ήρθε καπάκι η έκρηξη στο Μαρί, που επισφράγησε την αποτυχία κράτους και πολιτικών να συγκρατήσουν την ραγδαία πια κατάρρευση. Ενάμισι χρόνο μετά το Μαρί, τινάχτηκε στον αέρα το τραπεζικό σύστημα που οδήγησε την οικονομία της χώρας στο γύψο.

Τα όσα βγαίνουν σχεδόν καθημερινά στην επιφάνεια, μοιάζουν με κατολίσθηση τις συνέπειες της οποίας δεν μπορεί κανείς ακόμη να προβλέψει με ακρίβεια. Διότι δυστυχώς τα αίτια έχουν πολύ βαθιές ρίζες και μαγική θεραπεία δεν υπάρχει. Πολύ περισσότερο που και οι νυν κυβερνώντες μέχρι στιγμής διαπρέπουν πολύ περισσότερο στα λόγια παρά στα έργα…  

6

Πάμε ξανά: Το πρόβλημα είναι συστημικό!

φαύλος κύκλοςΠέμπτη αυτοκτονία στις φυλακές. Ας το καταλάβει επιτέλους ο πρόεδρος ότι η Κύπρος έχει συστημικό πρόβλημα. Βαθιά σήψη. Αυτό τον τόπο τον διέλυσαν τα κόμματα και οι πελατειακές τους σχέσεις, που άπλωσαν τη διαπλοκή και τη διαφθορά σαν γάγγραινα σε ολόκληρο σώμα της Κύπρου.

Ό,τι θερίζουμε σήμερα είναι η σπορά που έσπειρε η ηγεσία μας με τη δική μας έγκριση. Ένα κράτος με διαβρωμένους από τη διαφθορά θεσμούς, με ανίκανους ημέτερους σε θέσεις κλειδιά και πολιτικούς, των οποίων η ιδιοτέλεια ξεπερνά τις ικανότητες τους.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης πάει να κλείσει ένα χρόνο στην εξουσία και κινδυνεύει να γίνει ψευδός (μασσός) από τα βαρύγδουπα ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ. Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έγινε καμία ουσιαστική αλλαγή, και δεν τιμωρήθηκε κανένας από τους φταίχτες για το κατάντημα μας. Μάλιστα στους διορισμούς για τους ημικρατικούς απλά έκανε, σε συνεργασία με τους κομματάρχες, ότι και οι προηγούμενοι πρόεδροι.

Ο πρόεδρος μοιάζει να μην έχει συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος και προσπαθεί με …παρακλήσεις να ξορκίσει τον τυφώνα.

Ας πιάσει τα μηνύματα και τα σημάδια με αυτά που συμβαίνουν τώρα, διότι αύριο δεν θα χωράει ο νους του πώς θα είναι τα χειρότερα.

 

Το πρόβλημα μας είναι η διαφθορά και η διαπλοκή…

syntaxiuxoiΤην προηγούμενη ανάρτησή μου, με τίτλο  «Τα γενναία ΟΧΙ που βολεύουν το κατεστημένο», την έβαλα και στο Facebook. Κάποιος φίλος έγραψε από κάτω ένα ενδιαφέρον σχόλιο. Έκρινα ότι θα είχε ενδιαφέρον να γράψω εδώ το σχόλιο και την απάντησή μου. 

ΣΧΟΛΙΟ: Προσπαθώ να βρω τα όρια του Πολιτισμού στην «Δημοκρατία της Εταιρείας» (κατά προτίμηση Γερμανικής) που οδεύει σχεδόν όλη η Ευρώπη. Τα όρια του πολιτισμού που κατάντησαν σήμερα, σχεδόν όλη την νότια Ευρώπη επαίτες. Επίσης έχετε απόλυτο δίκαιο για τις γενικεύσεις, παραλείψατε όμως να μου δώσετε ένα ειδικό παράδειγμα της επιτυχίας εφαρμογής του εν λόγω «πολιτισμού».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ζητάτε να σας πω παράδειγμα καλής εφαρμογής του καπιταλισμού: Σκανδιναβικές χώρες, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, ΗΠΑ, Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και πολλές άλλες. Χώρες με ελεύθερη αγορά (καπιταλισμός) αλλά και με αυξημένη κοινωνική ευθύνη και μέριμνα. 

Βεβαίως κανένα σύστημα δεν είναι τέλειο. Ακόμα και σ’ αυτές τις χώρες υπάρχουν άστεγοι, φτωχοί και άνθρωποι που αυτοκτονούν. Όμως από τα πολιτικοοικονομικά συστήματα που έχουν λειτουργήσει τα τελευταία 100 χρόνια, αυτό το μοντέλο υπήρξε και εξακολουθεί να είναι το πιο επιτυχημένο. 

Δυστυχώς οι κρατικές μηχανές αποδείχθηκαν σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις πηγές διαφθοράς, από τα βάθη της ιστορίας μέχρι σήμερα. Ο ιδιωτικός τομέας έχει κάθε λόγο να εφαρμόζει την αξιοκρατία και πιεζόμενος από τον ανταγωνισμό να αναβαθμίζει τις υπηρεσίες και την ποιότητα, εφόσον βέβαια λειτουργεί ορθολογικά και όχι με στρεβλώσεις, όπως συμβαίνει στην Κύπρο και σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου, στη λατινική Αμερική και αλλού. 

Το πρόβλημα του νότου δεν είναι ο καπιταλισμός αλλά η ΔΙΑΦΘΟΡΑ! Που είναι ριζωμένη στο DNA των ανθρώπων, πολύ περισσότερο εκείνων που βρίσκονται στην εξουσία ή σε πόστα οικονομικής διαχείρισης. Στις χώρες του ευρωπαϊκού βορρά και κυρίως στις Σκανδιναβικές χώρες, υπάρχει διαφάνεια και η λεγόμενη «πολιτική ορθότητα», που καθιστά τον κάθε πολίτη υπεύθυνο απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Αυτοί που κυβερνούν έχουν διαρκώς την έγνοια ότι το κράτος οφείλει να υπηρετεί τον πολίτη και όχι την τσέπη εκείνων που κυβερνούν. 

Στην Κύπρο και σε άλλες χώρες με προβληματικές οικονομίες, η έγνοια του πολίτη είναι να κλέψει (με φοροδιαφυγή και άλλους τρόπους) το κράτος, ενώ εκείνοι που κυβερνούν ελάχιστα ενδιαφέρονται για το αν το κράτος είναι όσο θα έπρεπε κοινωνικό. Βλέπουν τα έσοδα του κράτους σαν ένα θησαυροφυλάκιο στο οποίο πρέπει να βρουν τον τρόπο να βάλουν χέρι. Τα κόμματα έχουν κυριολεκτικά αλώσει τα πάντα όσα βρίσκονται στον έλεγχο της δημόσιας διοίκησης προάγοντας το ρουσφέτι και την αναξιοκρατία ενώ, την ίδια στιγμή, η διαπλοκή τους με το οικονομικό κατεστημένο κρατά πίσω τον έλεγχο και τη μέριμνα που θα έπρεπε διαρκώς και εναργώς η πολιτική εξουσία να ασκεί προς τον ιδιωτικό τομέα, ώστε να διασφαλίζονται τα κεκτημένα των εργαζομένων. 

Με λίγα λόγια στην Κύπρο και στις άλλες χώρες του νότου δεν φταίει το ότι είναι στραβός ο γιαλός αλλά το ότι στραβά αρμενίζουμε…