Αρχείο ετικέτας Ερντογάν

Χίλιες και μια ήττες…

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας βεζύρης που απέκτησε τόση δύναμη ώστε κατάφερε τελικά να γίνει σουλτάνος μέγας και τρανός εκεί στην ανατολή, όπου βρισκόταν η χώρα του…» Κάπως έτσι θα ξεκινούσε η Χαλιμά το παραμύθι του «σουλτάνου» Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που πήραν τα μυαλά του αέρα, όταν συνειδητοποίησε ότι κατάφερε τα ακατόρθωτα: να γίνει ένας ισχυρός πρωθυπουργός, έπειτα από δεκαετίες πολιτικής αστάθειας στην Τουρκία, να αποδυναμώσει τους πανίσχυρους, συστημικούς κεμαλιστές πολιτικούς, να ξηλώσει το βαθύ κράτος του στρατιωτικού κατεστημένου και να καταλάβει τελικά τη θέση του προέδρου ένα βήμα πριν από την μετατροπή του πολιτεύματος της χώρας σε προεδρική δημοκρατία, με το θεσμό του προέδρου να αποκτά ευρείες εξουσίες.

Κάπου εκεί ο Ερντογάν πίστεψε πως έγινε παντοδύναμος θεία χάριτι. Αυτό συμβαίνει συνήθως, όταν ένας ηγέτης δεν διαθέτει το κερί του ομηρικού Οδυσσέα για να κλείσει τα αυτιά του στις σειρήνες της  εξουσίας που τις λένε έπαρση, ματαιοδοξία κι αυταπάτη. Έχοντας κυριολεκτικά ξεφύγει, παραβίασε τη θύρα ασφαλείας της σύνεσης και μπήκε σαν διαρρήκτης στο ρετιρέ της αλαζονείας και της ύβρεως, στο μπαλκόνι του οποίου ένιωσε την υπερκόσμια αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να πετάξει.

Πίστεψε ότι, όπως τα κατάφερε στην Τουρκία, θα μπορούσε με την ίδια ευκολία να γίνει και ηγέτης του ισλαμικού κόσμου. Είναι γεγονός ότι του ήρθε καπάκι κι η «αραβική άνοιξη», την οποία εξέλαβε προφανώς σαν συμπαντικό σημείο, σαν θείο κάλεσμα. Επιχείρησε λοιπόν να πουλήσει στους Άραβες τον ίδιο τσαμπουκά που εύκολα είχαν αγοράσει από αυτόν πριν οι Τούρκοι ψηφοφόροι. Σύντομα όμως έφαγε τα μούτρα του, με αλλεπάλληλες ήττες σε όλα τα επίπεδα κι άρχισε ευλόγως να υποψιάζεται πως ίσως δεν ήταν στραβός ο γυαλός αλλά μάλλον πως στραβά αρμένιζε ο ίδιος. Τότε, χωρίς κανένα δισταγμό, φόρτωσε την παταγώδη αποτυχία της τουρκικής στρατηγικής στον Νταβούτογλου, που ήταν αρχικά υπουργός εξωτερικών και στη συνέχεια πρωθυπουργός και τον έστειλε πακέτο στο πουθενά.

Αποφάσισε να το πάρει επάνω του, να αναδιπλωθεί διπλωματικά και άλλως πως και να διεκδικήσει ξανά τον ρόλο του περιφερειάρχη, δείχνοντας εμπράκτως τη δυσαρέσκειά τους προς τους Αμερικάνους, τον προστατευόμενό τους Ισραήλ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τους οποίους προφανώς θεωρεί υπαίτιους για την κακοδαιμονία του. Άρχισε άμεσα να φλερτάρει τη Ρωσία, αφού πρώτα ζήτησε δουλικά συγνώμη για την κατάρριψη του ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους στη Συρία. Ο Πούτιν ανταποκρίθηκε στο φλερτ, ξέροντας ότι αυτό θα προκαλέσει εκνευρισμό κι ανησυχία στους δυτικούς αλλά και ότι θα επιβαρύνει ακόμη πιο πολύ τη θέση του κατά φαντασίαν σουλτάνου, ο οποίος στα μάτια των Δυτικών μοιάζει με ταύρο εν υαλοπωλείω, ιδιαίτερα μετά την θρασύτατη εισβολή του στο ΙΡΑΚ ενάντια στους συνεργαζόμενους με τους Αμερικάνους, Κούρδους.

Πιστεύοντας ότι έχει δέσει το γάϊδαρό του με τους Ρώσους, ο Ερντογάν εισέβαλε στη συνέχεια στο Αφρίν της Συρίας για να κυνηγήσει τους Κούρδους, ισχυριζόμενος μάλιστα ότι του έδωσε πράσινο φως ο Πούτιν. Αν είναι δυνατόν ο προστάτης του Άσαντ, Πούτιν, να έδωσε με ειλικρινείς προθέσεις πράσινο φως σε έναν ορκισμένο εχθρό του Άσαντ να εισβάλει στη χώρα του προστατευόμενού του. Την ίδια στιγμή μάλιστα που ο Άσαντ καταδικάζει την τουρκική εισβολή και στέλνει τον εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο από τους Ρώσους στρατό του να την αναχαιτίσει. Πάντως ο Ρώσος ΥΠΕΞ, Σεργκέι Λαβρόφ, αμέσως μετά τον ισχυρισμό του Ερντογάν,  δήλωσε ότι η Τουρκία έπρεπε να συνεννοηθεί πρώτα με την κυβέρνηση του Άσαντ και ότι κατανοεί παράλληλα τα δίκαια των Κούρδων. 

Ο Ερντογάν παίζει εδώ και χρόνια με τη φωτιά κι ενόσω δεν καίγεται όλο και πιο πολύ αποθρασύνεται. Έχει παρεξηγήσει την έννοια του διπλωματικού τακτικισμού κι εκλαμβάνει τους ελιγμούς συμμάχων και εχθρών του σαν αδυναμία μπροστά στη δική του αποφασιστικότητα και ισχύ. Δεν αντιλαμβάνεται ή δεν θέλει να αντιληφθεί ότι, τόσο οι Δυτικοί όσο και οι Ρώσοι, τον θεωρούν αναξιόπιστο κι επικίνδυνο κι ότι στην πραγματικότητα του την έχουν στημένη. Εν ευθέτω χρόνω θα το ανακαλύψει «the hard way» που λένε οι Αμερικάνοι. Τότε όμως θα είναι ίσως πολύ αργά για τον ίδιο, αν όχι και για την Τουρκία. 

1

Έχουμε πρόβλημα με τον τρελό του πανηγυριού.

Εξώφυλλο του γερμανικού Der Spiegel, από το 2016, με γελοιογραφία του Ερντογάν, σε σχέση με τη μανία του εναντίον του αντιπολιτευόμενου τύπου.

Με ένα μικρόφωνο μόνιμα στο χέρι, ο τρελός του πανηγυριού, που άλλοι τον λένε και σουλτάνο, δίνει τις καθημερινές του παραστάσεις πουλώντας μούρη στους πρόθυμους κλακέρ του.

Έχοντας φτύσει κανονικά τη Δύση, στη σφαίρα επιρροής της οποίας ανήκει θέλοντας και μη η Τουρκία, παίζει ριψοκίνδυνα παιχνίδια με τη φωτιά, χωρίς να συναισθάνεται ότι αυτά τα κόλπα δεν είναι για σαλτιμπάγκους σαν του λόγου του.

Δένοντας σε ψιλό μαντήλι την πονηρή λυκοφιλία του Πούτιν, την είδε περίπου Θεός. Σαρκάζει και κατσαδιάζει Κύπρο, Ελλάδα, Ισραήλ, Ευρώπη, Αμερική. Αποθρασύνεται και στέλνει στους γείτονές του επιδρομικούς στρατούς και πολεμικά πλοία. Κάνει του κεφαλιού του, χωρίς καν να υποψιάζεται ότι στο φινάλε θα το χάσει το κεφάλι του.

Η γειτονική του Συρία ρημάχτηκε από τον πόλεμο εφτά χρόνια τώρα. Γιατί; Διότι οι δυτικοί άπλωσαν το χέρι τους στα ταράφια του Πούτιν κι αυτός τους το έκοψε. Έδειξε ότι έχει τα κότσια να κρατήσει τη Συρία στη σφαίρα της δικής του επιρροής διά πυρός και σιδήρου. Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί κι εκατομμύρια πρόσφυγες, θύματα μιας παρανοϊκής πολιτικής διελκυστίνδας. Κι ο Ερντογάν νομίζει ότι μπορεί να παίξει παιχνίδια με τους δυτικούς, φλερτάροντας τον Πούτιν.

Ο Ρώσος δεν έχει κανένα θέμα να ανταποκρίνεται στο φλερτ του Ερντογάν, ξέροντας ότι αυτό προκαλεί εκνευρισμό, αμηχανία και γενικώς πρόβλημα στη Δύση. Ξέρει βέβαια ο Πούτιν ότι στο τέλος ο Ερντογάν θα φάει το κεφάλι του. Ο Ερντογάν είναι εκείνος που δεν το κατάλαβε ακόμη.

Το σίγουρο είναι ότι εμείς οι Κύπριοι έχουμε θέμα μ’ αυτόν τον εξυπνόβλακα. Κι όταν λέω «οι Κύπριοι» δεν εννοώ μόνο οι Ελληνοκύπριοι αλλά και οι Τουρκοκύπριοι. Αυτοί μάλιστα έχουν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα, διότι εξαρτώνται κι οικονομικά απ’ αυτόν. Χώρια που διατηρεί και στρατό από 40 χιλιάδες άντρες στην Κύπρο. Η αγκαλιά του Ερντογάν δεν είναι πατρική, είναι θανάσιμη. Είναι ολοφάνερες οι προθέσεις του να τους αλλοτριώσει και να τους αφομιώσει, καταπίνοντας τους στο κροκοδείλιο στόμα του. 

Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε και οι δύο κοινότητες των Κυπρίων, τόσο το καλύτερο. Ίσως καταφέρουμε επιτέλους να στήσουμε μια κοινή ασπίδα για να σώσουμε απ’ αυτόν τον παρανοϊκό την πατρίδα μας, εμάς και τα παιδιά μας.

1

Υπάρχει μια κυπριακή βωμολοχία για το πώς συμπεριφέρεται ο Ερντογάν

%ce%b5%cf%81%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%b3%ce%b1%ce%bdΥπάρχει μια κυπριακή βωμολοχία που εκφράζει άψογα τον τρόπο που συμπεριφέρεται ο Ερντογάν. Ζητώ συγνώμη που θα τη χρησιμοποιήσω, αλλά ο πρόεδρος της Τουρκίας, με το συμπάθειο, παίζει με όλους τον «καβλ*ντη»! Το έχει καθιερώσει σχεδόν καθημερινά να βγαίνει και να μιλά, κατακεραυνώνοντας πότε την Ευρωπαϊκή Ένωση, πότε τους πολιτικούς του αντιπάλους, πότε τον Ισραήλ και γενικά όποιον θεωρεί ότι του μπαίνει στη μύτη.

Πουλά καθημερινά μαγκιά στους Τούρκους, επειδή ξέρει ότι τους αρέσει να έχουν έναν μάγκα ηγέτη, που τα χώνει σε όλους. Με αυτό λοιπόν τον τρόπο, σαν γαρνιτούρα πάνω από τις άλλες απαράδεκτες μεθόδους που χρησιμοποιεί (του φόβου, της κρατικής τρομοκρατίας, των διώξεων κτλ), φέρνει το εγχώριο πολιτικό παιχνίδι στα μέτρα του.

Η εξουσία τον έχει τρελάνει, όπως συμβαίνει συχνά με πολλούς ανθρώπους που αποκτούν ανάλογο πολιτικό έρεισμα. Οι ομιλίες του κατάντησαν ασυνάρτητα συνονθυλεύματα εθνικισμού, πατερναλισμού, φοβέρας, «αλαφροϊσκιωτισμού», ιδεοληψίας, πολιτικού και θρησκευτικού δογματισμού.

Πιστεύοντας ότι βρίσκεται ένα κλικ πριν από το να αντικαταστήσει αυτός τον Θεό, άρχισε να γράφει στα παλιά του τα παπούτσια το νόμο και τη δεοντολογία κι αυθαιρετεί συγκεντρώνοντας στο πρόσωπό του εξουσίες που δεν του παρέχει (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) το τουρικό σύνταγμα.

Μια από τις αυθαιρεσίες του ήταν και η απόφασή του να διατηρήσει στην Τουρκία την θερινή ώρα, αντί να επιστρέψει στην χειμερινή. Αλλά η κανονική ώρα είναι η χειμερινή, η οποία στην περιοχή μας είναι +2 σε σχέση με την ώρα του Greenwich. Στην πραγματικότητα η θερινή ώρα είναι τεχνητή, ένας τρόπος για εξοικονόμηση ενέργειας κατά τους θερινούς μήνες. Μια χώρα που θέλει να καταργήσει αυτό το μέτρο λογικά πρέπει να καταργήσει τη θερινή ώρα και όχι την (κανονική) χειμερινή. Αλλά προφανώς η λογική δεν διατηρεί πλέον καμία επαφή με την αλαζονεία του Ερντογάν.

Το ψευδοκράτος, για πρακτικούς (όπως διατείνονται στα κατεχόμενα) λόγους, που έχουν να κάνουν με το συγχρονισμό των πτήσεων στο παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου, εναρμονίστηκε και με τούτη την τρέλα του Ερντογάν. Το τραγικό δυστύχημα, στο οποίο σκοτώθηκαν παιδιά χτες το πρωί, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι οι μαθητές πρέπει να ξυπνούν για να πάνε στο σχολείο πριν ακόμη χαράξει το φως, επειδή έτσι «έδοξε» του Ερντογάν.

Εμείς που με ειλικρίνεια επιδιώκουμε τη λύση του εθνικού μας ζητήματος, θέλουμε ο Ερντογάν να μαζέψει το συντομότερο δυνατόν το στρατό και τους εγκάθετούς του και να φύγει από το νησί μας. Μακριά από εμάς οι αυθαίρετες προσπάθειές του να εκτουρκίσει την πατρίδα μας, μακριά από μας η αλαζονεία κι η τρέλα του. Κι όταν λέω «εμάς» εννοώ όλους τους Κύπριους: Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. 

1

Ο εξοργισμένος νικητής των εκλογών Ερντογάν και το Κυπριακό.

ΕΡΝΤΟΓΑΝΜετά από όλες τις προηγούμενες εκλογικές του νίκες, ο Ερντογάν έβγαινε στο μπαλκόνι και μιλούσε συναινετικά, τονίζοντας την ανάγκη να τα ξεχαστούν οι προεκλογικές αντιπαραθέσεις. Αυτή τη φορά βγήκε εξοργισμένος και έστειλε το μήνυμα ότι με τις εκλογές δεν τελείωσε το θέμα, που δημιούργησε (σύμφωνα με τον Ερντογάν) ο ιεροκήρυκας Φετουλάχ Γκιουλέν. Ο Ερντογάν δείχνει αποφασισμένος να επιβληθεί πλήρως επί των πολιτικών του αντιπάλων κι ο χθεσινός εκλογικός θρίαμβος τού έχει προσφέρει το έρεισμα που αναζητούσε.

Είναι γνωστό ότι ο Έρογλου και η τουρκοκυπριακή δεξιά ήλπιζαν σε ήττα του Ερντογάν, για πολλούς και διάφορους λόγους. Το ότι βγήκε ενισχυμένος, είναι γι’ αυτούς ένας ζωντανός εφιάλτης.

Η Ελλάδα και η Κύπρος διακηρύττουν εδώ και πολλά χρόνια ότι η λύση του Κυπριακού θα είναι προς όφελος και της Τουρκίας κι αυτό δεν είναι κενό επιχείρημα αλλά πραγματικότητα. Ιδιαίτερα τώρα που επίκειται η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην ανατολική Μεσόγειο, η λύση του Κυπριακού θα διανοίξει τις προοπτικές για συμμετοχή της Τουρκίας στο ενεργειακό παιγνίδι. Παράλληλα, θα μειώσει τα προβλήματα στην ενταξιακή της πορεία στην ΕΕ και θα διασφαλίσει καλύτερες σχέσεις με όλες τις χώρες της περιοχής, περιλαμβανομένων της Ελλάδας και της Κύπρου με όλα τα συνεπακόλουθα οφέλη.

Ο Ερντογάν παρουσιάζεται δημοσίως και στα παρασκήνια πρόθυμος να προχωρήσει σε λύση του Κυπριακού. Αν πρόκειται όντως για ειλικρινή του πρόθεση, τώρα – μετά κι από τη δύναμη που του έδωσαν οι εκλογές – έχει κάθε λόγο να προχωρήσει με αποφασιστικότητα προς αυτή την κατεύθυνση.

Επομένως, αν και εφόσον ο Ερντογάν εννοεί πραγματικά αυτά που λέει, δεν θα αργήσει να βρει τον τρόπο να στείλει τον Έρογλου στο σπίτι του. Διότι ο νυν Τ/κ ηγέτης, με την ντενκτασική φιλοσοφία στο Κυπριακό, δεν πρόκειται να γίνει εποικοδομητικός και δεν υπάρχει περίπτωση να λυθεί το Ζήτημα, αν ο Έρογλου αποφασίζει για τις θέσεις της Τ/κ πλευράς στις συνομιλίες.

Η «κόντρα» που υποβόσκει μεταξύ του Οζντίλ Ναμί και του Κουτρέτ Οζερσάι μπορεί να μην είναι άσχετη με την ιδιαίτερη συμπάθεια που επιδεικνύει η κυβέρνηση Ερντογάν στον Ναμί, τον πολιτικό που προέρχεται από το αριστερό Ρεμπουπλικανικό Τουρκικό Κόμμα από το οποίο προέρχεται επίσης κι ο Ταλάτ. Συνεπώς εκτιμώ ότι η ισχυροποίηση του Ερντογάν είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα φέρει εξελίξεις στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, που θα επηρεάσουν και τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό.