Αρχείο ετικέτας Ενδιάμεσος χώρος

«Ψήφος κατά συνείδηση» θα είναι η πιο αξιοπρεπής απόφαση.

Τα κόμματα που στήριξαν τις υποψηφιότητες των χαμένων του α’ γύρου των εκλογών διατηρούν κεφαλαιώδεις διαφωνίες με τους μονομάχους του β’ γύρου. Διαφωνίες που δεν μπορεί να γεφυρωθούν στο διάστημα που απομένει μέχρι την Κυριακή. 

Στη Γερμανία, προκειμένου να συσταθεί νέος κυβερνητικός συνασπισμός υπό την Άνγκελα Μέρκελ, διεξάγονται συζητήσεις εδώ και μήνες για να εκπονηθεί ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης πάνω στο οποίο να συκλίνουν όλα τα κόμματα του συνασπισμού.

Στην Κύπρο εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, σε διάστημα λίγων ημερών και με τις δεδομένες θέσεις τους, που γνωρίζουμε, οποιαδήποτε συμφωνία θα είναι και θα φαίνεται καιροσκοπική.

Στη Γερμανία το σύστημα είναι κοινοβουλευτικό και προκειμένου να συσταθεί κυβέρνηση πρέπει να διασφαλιστεί κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Στην Κύπρο, με το προεδρικό σύστημα, δεν τίθεται τέτοιο ζητημα. Ο πρόεδρος εκλέγεται για να διορίσει κυβέρνηση και να κυβερνήσει. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που χρειάζεται η κυβέρνηση για να περνά τα νομοσχέδιά της μπορεί να διασφαλίζεται μέσα από συναίνεση για κάθε νομοσχέδιο ξεχωριστά, όπως εξάλλου έγινε και στη διάρκεια σχεδόν ολόκληρης της προηγούμενης πενταετίας.

Η μόνη ενδεδειγμένη υπό τις συνθήκες απόφαση όλων όσοι έχασαν στις εκλογές είναι να προτρέψουν το λαό να ψηφίσει κατά συνείδηση. Θα είναι, αν μη τι άλλο, ένα ελπιδοφόρο βήμα προς τα εμπρός, για να αρχίσει επιτέλους το βεβαρημένο πολιτικό σύστημα να εγκαταλείπει τις παθογένειες του παρελθόντος και τις ευκαιριακές συμμαχίες που δεν εδράζονται σε αρχές αλλά στην κατανομή του μέλιτος της εξουσίας.

 

Η ήττα του λαϊκισμού και η απόρριψη της «Νέας Στρατηγικής»

Η ήττα του λαϊκισμού, είναι συντριπτική στον α’ γύρο των προεδρικών του 2018. Η αποτυχία του Νικόλα Παπαδόπουλου να πείσει τους ψηφοφόρους των κομμάτων που τον στήριξαν αναδεικνύει την παταγώδη επιτυχία της επικοινωνιακής του πολιτικής.

Ο κ. Παπαδόπουλος σε όλη του την πολιτική παρουσία και κυρίως αφότου ανέλαβε την ηγεσία του ΔΗΚΟ, επέλεξε να απευθύνεται στο λαό με ακραία γλώσσα, με ισοπεδωτική κριτική, με τερατώδεις διαστρεβλώσεις και ψέματα σε κάθε του δημόσια δήλωση.

Εύχομαι να το έχει τώρα αντιληφθεί, όπως θα πρέπει να το αντιληφθούν όλοι οι πολιτικοί ότι, μπορεί μεν να υπάρχει μια θορυβώδης, ακραία μειοψηφία, αλλά η μεγάλη σιωπηρή πλειοψηφία του λαού, χαρακτηρίζεται από μετριοπάθεια και διαθέτει κρίση.

Αλλά το πιο σημαντικό μήνυμα που προκύπτει από τον πρώτο γύρο είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων θέλει λύση του Κυπριακού και θέλει να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση από το σημείο που έμεινε στο Κραν Μοντανά. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων έστειλε στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική».

Ο Ν. Παπαδόπουλος δήλωσε επανειλημμένα ότι αυτές οι εκλογές θα αποτελέσουν δημοψήφισμα για το Κυπριακό και για τη «Νέα Στρατηγική». Ο λαός τού έδωσε την απάντηση: ξεκάθαρα και με βροντερή φωνή: ΟΧΙ στη «Νέα Στρατηγική», ΝΑΙ στη λύση.

Στις όποιες αποφάσεις θα λάβει το ΔΗΚΟ για τον β’ γύρο των εκλογών, αυτό το σαφές μήνυμα του λαού θα πρέπει να γίνει σεβαστό.

 

Η πεπονόφουσκα κι ο επικίνδυνος βρετανικός μεσαίος δάκτυλος

«Έγγραφο με παγίδες» χαρακτηρίζει σήμερα στο πρωτοσέλιδό του ο Φιλελεύθερος το κοινό έγγραφο που ετοιμάζει ο Άιντα ενόψει της διάσκεψης της Γενεύης. Μάλιστα ανιχνεύει μέσα σ’ αυτό και «βρετανικό δάχτυλο».

Θυμάστε ότι η ίδια εφημερίδα αποκάλυψε προχτές σε παγκόσμια αποκλειστικότητα ότι το έγγραφο Άιντα θα προβλέπει και κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, έπειτα όμως από τις οργισμένες διαψεύσεις από πλευράς κυβέρνησης και ΟΗΕ, έπαψε να βλέπει κατάργηση και ανακάλυψε τις παγίδες και τον βρετανικό δάκτυλο.

Όσοι μελετούν το Κυπριακό από την εποχή της ΕΟΚΑ και πιο πριν ακόμη, έχουν χάσει το λογαριασμό από τις αναρίθμητες παγίδες που βρήκαμε στο δρόμο μας και τους δάχτυλους που μας απείλησαν, άλλοτε των Εγγλέζων, άλλοτε των Αμερικάνων, άλλοτε και των δύο μαζί (αγγλοαμερικανικός δάχτυλος). Στην πραγματικότητα, εδώ και 60 χρόνια, ο Φιλελεύθερος κι οι άλλες πατριωτικές κυπριακές εφημερίδες, σε συντονισμό με τις πατριωτικές δυνάμεις αυτού του τόπου, μας προειδοποιούν πάντοτε και σε όλες τις πρωτοβουλίες για λύση του Κυπριακού για τις παγίδες και δάκτυλους που κρύβονται μέσα σ’ αυτές.

Μάλιστα επί προεδρίας του, ο αείμνηστος Σπύρος Κυπριανού είχε επινοήσει και μια νέα ορολογία, αντί της πεζής «παγίδας», την «πεπονόφουσκα». Εκφράζοντας με παρρησία την πατριωτική γραμμή του «ενδιάμεσου χώρου», ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέρριψε όλες τις πρωτοβουλίες για λύση του Κυπριακού δηλώνοντας ότι «δεν πρόκειται να πατήσουμε αυτή την πεπονόφουσκα». Σαν εικόνα μπορείτε να σκεφτείτε μια φούσκα από πεπόνι. Είναι όμως οπωσδήποτε κάτι διαφορετικό από την «σαπουνόφλουδα» που είναι φλούδα από σαπούνι.

Έτσι λοιπόν, όλες αυτές τις δεκαετίες που οι πατριωτικές δυνάμεις κι εφημερίδες μας προειδοποιούν κάθε φορά έγκαιρα για τις πεπονόφουσκες, τις παγίδες και τους δάκτυλους, είμαστε ασφαλείς. Δεν πάθαμε απολύτως τίποτα, το εθνικό μας ζήτημα βαίνει καλώς, πάμε από επιτυχία σε επιτυχία, ούτε πολέμους είχαμε, ούτε νεκρούς, ούτε αγνοούμενους, ζούμε σε μια ελεύθερη χώρα, απαλλαγμένη από ξένους στρατούς και κατοχή, διότι περπατάμε προσεκτικά, μην τυχόν και πατήσουμε τις πεπονόφουσκες ή πέσουμε στις παγίδες των ξένων κι οπωσδήποτε πάντοτε με τον πισινό μας τοίχο τοίχο, προ του κινδύνου να διεισδύσει αιφνιδίως κανένας επικίνδυνος αγγλοαμερικανικός δάχτυλος.

 

Η επιτομή του οπορτουνισμού

Τα κόμματα του ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου χώρου» διαβουλεύονται, λέει, για κοινό υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές, καθώς τους ενώνει κοινή γραμμή στο Κυπριακό. Κοινή γραμμή δηλαδή για το πώς ΔΕΝ θα λυθεί το Κυπριακό, ώστε να διαιωνίζεται, μέχρι την οριστική νομιμοποίησή της, η διχοτόμηση. Στην πραγματικότητα πρόκειται για κοινή γραμμή όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και μαζί με τους Γκρίζους Λύκους, το ντενκτασικό κατεστημένο και το βαθύ κράτος της Τουρκίας.

Όχι δεν καθόλου υπερβολικό αυτό που γράφω. Είναι απλά η αλήθεια: Μόνο στο πως ΔΕΝ θα λυθεί το Κυπριακό συμφωνούν μεταξύ τους και με τους Τούρκους. Στο πώς θα ΛΥΘΕΙ διαφωνούν και μεταξύ τους και με τους Τούρκους (ή τουλάχιστον έτσι λένε δημόσια).

Καθημερινά βγάζουν ανακοινώσεις ή κάνουν δηλώσεις μηδενίζοντας κι απορρίπτοντας τα πάντα, τις πλείστες φορές διαστρεβλώνοντας την αλήθεια. Είναι η γνωστή παλιά πονεμένη ιστορία που ζούμε εδώ και 43 χρόνια. Με τη δική τους συνδρομή και τις αφορμές που της έδιναν, η Τουρκία κατάφερε να κρατά την Κύπρο μοιρασμένη από το 1974 μέχρι σήμερα και να ελπίζει στην οριστική διχοτόμηση. Ναι, λοιπόν, είναι αλήθεια ότι στο να υπονομεύουν με κάθε τρόπο τις προσπάθειες λύσης του Κυπριακού έχουν κοινή γραμμή.

Αλλά στο πιο σημαντικό ζήτημα, για την επιβίωση του ελληνισμού σε τούτο τον τόπο, που είναι το πώς θα λυθεί το Κυπριακό, διαφωνούν. Διότι ΕΔΕΚ, Συμμαχία, Αλληλεγγύη και Οικολόγοι απορρίπτουν τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ως βάση λύσης ενώ το ΔΗΚΟ την υποστηρίζει. Πού είναι λοιπόν η κοινή γραμμή, όταν διαφωνούν στο πιο ουσιαστικό, που εξναιη μορφή της επιδιωκόμενης λύσης; Η απάντηση είναι πολύ απλή:

Για τους εραστές της προεδρικής καρέκλας και τους επίδοξους αυλικούς και παρακοιμώμενους, το πώς θα λυθεί το Κυπριακό είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια που δεν τους απασχολεί. Αφού έτσι κι αλλιώς θα συνεχίσουν να κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να μην λυθεί ποτέ. Ανεξαρτήτως κόστους. Νυν υπέρ πάντων η καρέκλα.

 

Όταν ο Ζακ πήρε τον Τάσσο από το χέρι ή αλλιώς η «νέα στρατηγική»…

Να σταματήσει επιτέλους ο κατήφορος στο Κυπριακό, διακήρυξε χτες ο  Νικόλας Παπαδόπουλος, σε μια προεκλογική ομιλία ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2018, στο πλαίσιο της προεκλογικής εκστρατείας που ξεκίνησε εδώ και 4 χρόνια περίπου και τώρα μπαίνει στην τελική ευθεία. Το Κυπριακό λοιπόν βρίσκεται σε κατήφορο, διότι γίνονται συνομιλίες. Αν δεν γινόταν τίποτα δεν θα υπήρχε κατήφορος. Θα βαδίζαμε σε «ισιοτόπιν»… 

Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ έκανε αναφορά και στην περιβόητη «νέα στρατηγική» του ενδιάμεσου χώρου. Διαβάζοντας κανείς αυτή τη στρατηγική, σίγουρα θα την βρει απλή κι εύκολη στην αποστήθιση, ειδικά για όσους δεν ασχολούνται και πολύ με το Κυπριακό, αλλά πρέπει να έχουν να λένε κάτι γι’ αυτό, εφόσον επέλεξαν για χόμπι τους την πολιτική και στο πλαίσιο αυτού του χόμπι θέλουν να μας κυβερνήσουν κιόλας. 

Ορίστε λοιπόν ποια είναι η νέα στρατηγική: «Θα πρέπει να αξιοποιήσουμε την ιδιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας ως μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης και να προκαλέσουμε στην Τουρκία το πολιτικό και οικονομικό κόστος που θα την κάνει να αλλάξει στάση». 

Να το αναλύσω λίγο εκτενέστερα αυτό, για να καταλαβαίνουν και οι χομπίστες της πολιτικής. Επιτρέψτε μου όμως να μην ξεκινήσω με την Ε.Ε., διότι αυτή την έχουμε έτσι κι αλλιώς «του χεριού μας». Θα ξεκινήσω με την πατρίδα του Ξανθού Γένους, τη μεγάλη μας φίλη Ρωσία. Με ένα τηλεφώνημα του ο Αναστασιάδης μπορεί να κάνει τον Πούτιν μπαρούτι με την Τουρκία. Να του εξηγήσει ότι στην Κύπρο πριν από 43 χρόνια, το 1974, έγινε τουρκική εισβολή κι ότι η Τουρκία κρατά ακόμη το 40% του εδάφους του νησιού. Μόλις το μάθει αυτό ο Βλαδίμηρος θα νευριάσει τόσο πολύ,  που θα «σύρει ίσια πάνω»  όλες τις συμφωνίες και οικονομικές συναλλαγές δισεκατομμυρίων ευρώ Ρωσίας – Τουρκίας. Διότι εννοείται ότι το χρήμα και τα συμφέροντα δεν έχουν καμία αξία για τον Ρώσο πρόεδρο. Η Κύπρος είναι πολύ πιο πολύτιμη για την Ορθόδοξη Ρωσία από ότι οι μωαμεθανοί Τούρτζοι. Άρα ένα το κρατούμενο: Έχουμε μαζί μας τη Ρωσία. 

Πάμε τώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Κύπρος εκτός από χώρα μέλος της Ε.Ε. είναι και η υπερδύναμη της περιοχής μας, σωστά; Ως υπερδύναμη λοιπόν και ιδιαίτερα εφόσον είναι και η ισχυρότερη χώρα μέλος της Ε.Ε. (πάνω κι από τη Γερμανία εννοείται) έχει τη δύναμη και τα κότσια να προκαλέσει πολιτικό και οικονομικό κόστος στην Τουρκία. Έχει τη δύναμη να εξαναγκάσει την Ευρωπαϊκή Ένωση να επιβάλει οικονομικό εμπάργκο στην Τουρκία και να απαγορεύσει εντελώς στους Τούρκους πολίτες να εισέρχονται στην Ευρωπαϊκη Ένωση. Τα οικονομικά συμφέροντα δισεκατομμυρίων που παίζονται ανάμεσα στην Ε.Ε. και την Τουρκία είναι μηδέν μπροστά στα συμφέροντα της Ε.Ε. με την Κύπρο. Η Ε.Ε. θα αναγκαστεί να κάνει αυτό που θέλουμε εμείς, αφού μάλιστα διαθέτουμε και βέτο. 

Μάλιστα, αφού μιλάμε για βέτο, θα ήθελα να σας θυμίσω την προηγούμενη φορά που η Κύπρος «προκάλεσε κόστος» στην  Τουρκία, με την απειλή του βέτο.  Ο Νικόλας Παπαδόπουλος γνωρίζει πάρα πολύ καλά αυτό το παράδειγμα, διότι πρόεδρος τότε ήταν ο πατέρας του, ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος:

Τον Δεκέμβριο του 2006 ο Τάσσος πήγε στην σύνοδο του Συμβουλίου της ΕΕ στις Βρυξέλες αποφασισμένος να θέσει βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, εκτός αν η Άγκυρα συμφωνούσε να υπογράψει πρωτόκολλο με το οποίο θα άνοιγε τα τουρκικά λιμάνια στα κυπριακά πλοία. Μάλιστα επέμενε πεισματικά ότι δεν επρόκειτο να δεχτεί τίποτα λιγότερο από αυτό κι ότι αν δεν το έπαιρνε, θα έθετε βέτο. Τι έγινε τελικά; Ο Τάσσος μπήκε στη σύνοδο και δέχτηκε να ξεκινήσουν οι ενταξιακές της Τουρκίας, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντάλλαγμα, πέρα από μια αόριστη δήλωση της Τουρκίας ότι το θέμα του ανοίγματος των τουρκικών λιμανιών στα κυπριακά πλοία θα εξεταζόνταν αργότερα.

Αλλά έχει ενδιαφέρον να δούμε και πώς έγινε η όλη φάση: Λίγο πριν αρχίσει η σύνοδος κορυφής,  ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Τόνυ Μπλερ κι ο καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ συναντήθηκαν με τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Σύμφωνα με τη γλαφυρή μαρτυρία του Ολλανδού διπλωμάτη Pieter de Goijer, που αποκάλυψαν τα Wikileaks, έγινε το εξής περιστατικό:

«…O πρόεδρος Σιράκ είπε: “Τάσσο, κοίτα… Ο Τόνυ, ο Γκέρχαρντ  κι εγώ πιστεύουμε ότι (η δήλωση της Τουρκίας) είναι μια πολύ καλή ιδέα. Δεν έχουμε χρόνο. Ξέρω ότι θα συμφωνήσεις”. Έπειτα ο Σιράκ σηκώθηκε, πλησίασε τον Παπαδόπουλο και του είπε: “Τώρα ας πάμε μέσα στη συνάντηση”.

Έπειτα από αυτό ο Σιράκ οδήγησε τον ελαφρώς σαστισμένο Παπαδόπουλο στη σύνοδο του Συμβουλίου. Έτσι λειτουργεί εν τέλει η Ευρώπη: οι μεγάλες χώρες συνασπίζονται όταν πρέπει να “καθαρίσουν” με ενοχλητικά ζητήματα που θέτουν οι μικροί…»

Η φοβερή εκείνη επιτυχία του Τάσσου Παπαδόπουλου, που ήταν όπως περίπου κατέληξε η μάχη του Δον Κιχώτη με τους ανεμόμυλους, δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί τον φωτεινό φάρο που σηματοδοτεί την περίφημη «νέα στρατηγική» του ενδιάμεσου χώρου. Ακριβώς με την ίδια αποφασιστικότητα κι ανυποχώρητη στάση, όπως εκείνη του Τάσσου Παπαδόπουλου τότε και του Δον Κιχώτη παλαιότερα,  να συνεχίσουμε να κάνουμε τρύπες στο νερό, με την τουρκική κατοχή να συνεχίζεται ομαλά στους αιώνες των αιώνων, χωρίς τον κίνδυνο να πάρει το Κυπριακό τον κατήφορο και να λυθεί. Διότι με τη λύση είναι πολλά τα συμφέροντα που θα κινδυνέψουν και πολλές πολιτικές καριέρες θα φαλιρίσουν. 

 

«Στερούνται σοβαρότητας και αξιοπιστίας»…

Συνεδρίασε σήμερα η Γραμματεία του ΔΗΚΟ και εξέδωσε ανακοίνωση για τη Διάσκεψη της Γενεύης. Αφού απαρίθμησε κάμποσα αρνητικά και ελάχιστα θετικά (σημειωμένα με αρνητικούς αστερίσκους), κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Γενεύη υπήρξε ένα φιάσκο κι ότι πρέπει να αλλάξουμε ρότα και εφαρμόσουμε την ούτω καλούμενη «νέα στρατηγική» φάντασμα, η οποία συνίσταται από τον «ενδιάμεσο χώρο» ως θεραπεία διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν.

Αφού λοιπόν έριξε στα τάρταρα τον Αναστασιάδη και την πολιτική του, το ΔΗΚΟ δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει την Ελλάδα για την συνεισφορά της:

«Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας στην κυβέρνηση της Ελλάδας και ιδιαίτερα στον Υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Κοτζιά, ο οποίος παρέμεινε αταλάντευτος στη θέση για κατάργηση των εγγυήσεων και πλήρη αποχώρηση του τουρκικού στρατού.

Σε χτεσινή ανακοίνωσή της ωστόσο η Γενική Γραμματεία του Πρωθυπουργού της Ελληνικής Δημοκρατίας τόνισε ότι η πολιτική της Ελλάδος είναι στην πραγματικότητα η πολιτική Αναστασιάδη: 

«Ο Έλληνας Πρωθυπουργός είναι σε διαρκή συνεννόηση και στηρίζει τις προσπάθειες του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, για δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, στη βάση των Αποφάσεων του ΟΗΕ, χωρίς εγγυήσεις και κατοχικά στρατεύματα, προς όφελος του συνόλου του Κυπριακού λαού.»

Η ανακοίνωση ήταν μάλιστα ιδιαίτερα αιχμηρή για όσους διαδίδουν ότι υπάρχει διάσταση απόψεων μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου:

«…δημοσιεύματα που παρουσιάζουν υποτιθέμενη διάσταση απόψεων ανάμεσα σε Αθήνα και Λευκωσία ή ερμηνεύουν ως ανελαστική τη στάση της ελληνικής πλευράς στερούνται σοβαρότητας και αξιοπιστίας.»

Από τη μια λοιπόν έχουμε τα δημοσιεύματα που καταφέρονται εναντίον του Κοτζιά κατηγορώντας τον για «ανελαστική στάση», ωσάν να ακολουθεί διαφορετική γραμμή από αυτήν του Αναστασιάδη.  Από την άλλη έχουμε το ΔΗΚΟ και τα λοιπά κόμματα του «ενδιάμεσου χώρου», που εδώ και εβδομάδες επιμένουν να υποδεικνύουν «διάσταση απόψεων ανάμεσα σε Αθήνα και Λευκωσία», καθώς ευχαριστούν την ελληνική κυβέρνηση για την στήριξή της, την ίδια ώρα που κακίζουν σαν καταστροφικούς τους χειρισμούς Αναστασιάδη.

Με άλλα λόγια είναι σαν να λένε στην Ελλάδα «σας ευχαριστούμε που στηρίζετε την καταστροφική πολιτική Αναστασιάδη, την οποία θέλουμε να αλλάξουμε». Πράγματι λοιπόν εκείνος που έγραψε την ανακοίνωση του πρωθυπουργικού γραφείου, πρέπει (όπως λέμε στην Κύπρο) να νήστευε σαράντα μέρες για να γράψει τη φράση «στερούνται σοβαρότητας και αξιοπιστίας»… 

 

Ήθελαν να δώσουν μια νίκη στον Ερντογάν;

Απαντήστε ο καθένας με μυαλό σας αυτό το απλό ερώτημα: Ας πούμε ότι ο Αναστασιάδης έκανε εκείνο που ήθελαν οι Νικόλας, Σιζόπουλος, Περδικης και Θεοχάρους. Δηλαδή να μην πήγαινε στη διάσκεψη σήμερα, με τις δικαιολογίες που εκείνοι επικαλέστηκαν: Ότι ο πρώτος χάρτης που έδωσε χτες το βράδυ ο Ακιντζί δεν ήταν αυτός που θέλαμε και ότι τάχα με τη διάσκεψη θα αναβαθμιστεί ο Ακιντζί.

Μα όποιος διαθέτει κοινή λογική ξέρει ότι πάνω στον πρώτο χάρτη που έδωσαν οι Τούρκοι θα γίνει διαπραγμάτευση. Όσο για την τάχα αναβάθμιση του Ακιντζί, αυτό είναι ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας που βρίσκεται μόνο μέσα στο μυαλό των «ενδιάμεσων»

Σκεφτείτε λοιπόν τι θα γινόταν αν ο Αναστασιαδης δεν πήγαινε σήμερα στη διάσκεψη, με αυτές τις γελοίες δικαιολογίες. Η δική μου άποψη είναι ότι θα μας έβαζαν όλοι ένα μεγάλο Χ, ο Τσαβούσογλου θα πήγαινε πίσω στην Άγκυρα νικητής κι η Τουρκία θα διασφάλιζε την μονιμοποίηση της κατοχής της μισής μας πατρίδας.

Όποιος νομίζει ότι με τέτοια μυαλά υπάρχει περίπτωση να ελευθερώσουμε την πατρίδα μας, είναι αλλού ξημερωμένος. Η τραγική μας ιστορία είναι γεμάτη από ήττες που υποστήκαμε με κάτι τέτοια τσάμπα μαγκιλίκια του καρπαζοσυλλέκτη. Και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε δίνοντας στην Τουρκία όλες τις αφορμές που γύρευε για να αρπάξει και να κρατά μέχρι σήμερα τη μισή μας πατρίδα.

Στείλαμε με λεφτά από την τσέπη μας τους πολιτικούς αρχηγούς στη Γενεύη για να συμβουλεύουν τον πρόεδρο σωστά και με αίσθημα ευθύνης. Όχι για να παίζουν μικροπολιτικά παιχνίδια και να τον ωθούν σε αποκοτιές, που θα ενοχοποιήσουν την πλευρά μας και θα χαρίσουν μια εύκολη νίκη στον Ερντογάν.

1

Μποϊκοτάζ στην ομάδα της Κύπρου

Μποϋκοτάζ στην διάσκεψη για την Κύπρο, τραβώντας το χαλί κάτω από τα πόδια του προέδρου Αναστασιάδη, αποφάσισαν να κάνουν την τελευταία στιγμή οι 4 από τους 5 του ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου» χώρου. Επιμένουν στις δικές τους αβάσιμες, ηττοπαθείς και αυτοκαταστροφικές για τον κυπριακό ελληνισμό θέσεις, για να δικαιολογήσουν την απουσία τους από αυτή την ιστορική και εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή για την Κύπρο. Προς τιμήν του ο κ. Λιλλήκας αποφάσισε να είναι εκεί.

Ο λαός και η ιστορία θα τους κρίνει.

Την ίδια ώρα που η τουρκοκυπριακή ακροδεξιά αντιπολίτευση κατηγορεί τον Ακιντζί για ήττα των Τουρκοκυπρίων, την κατάθεση χάρτη χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η εκ περιτροπής προεδρία…