Αρχείο ετικέτας Ελευθερία

Θέλουμε λύση, όχι διάλυση, αλλά πείτε μας επιτέλους ποια είναι η λύση

ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑ ΚΑΤΟΧΗΣΗ λογική μένει άναυδη μπροστά στον παροξυσμό που έχει καταλάβει τα μικρά κόμματα, καθώς η διαδικασία των συνομιλιών προχωρεί χωρίς – μέχρι στιγμής τουλάχιστον- οποιεσδήποτε ενδείξεις αδιεξόδου. Βλέποντας μάλιστα μέσα από τις δημοσκοπήσεις ότι η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων βλέπει με θετικό μάτι τον Μουσταφά Ακιντζί, τα κόμματα αυτά βάλθηκαν να τον “αποδομήσουν” με κάθε τρόπο. Άσχετα αν τους λείπει το έρεισμα και με τις έωλες αιτιάσεις τους εκτίθενται ανεπανόρθωτα στα μάτια της κοινής γνώμης.

Οι πολιτικοί έχασαν εδώ και πολύ καιρό την εμπιστοσύνη των πολιτών. Διότι κουβαλούν στις πλάτες τους τεράστες ευθύνες για την καταστροφή αυτού του τόπου.  Σε τούτο λοιπόν το πλαίσιο – πάρτε το αν θέλετε είτε σοβαρά είτε αστεία– όταν όλοι αυτοί κατηγορούν τον κ. Ακιντζί με ένα τρόπο τόσο αφελή κι  άγαρμπο, διαστρεβλώνοντας λόγια και πράξεις του που εύκολα αντιλαμβάνεται και κρίνει με το δικό του νου ο μέσος πολίτης, πετυχαίνουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. 

Δεν κάνω τον συνήγορο του κ. Ακιντζί. Υπερασπίζομαι τον τον εαυτό μου και τον κάθε Κύπριο πολίτη από εκείνους οι οποίοι προφανέστετα υποτιμούν τη νοημοσύνη μας. Έχουμε το δικαίωμα και την αξίωση, έπειτα από τόσες ήττες και συμφορές που προκάλεσαν στον τόπο μας οι πολιτικοί,  ν’ αρχίσουν επιτέλους να μας λένε την αλήθεια. Βαρεθήκαμε τα ψέματα και τη μικροπολιτική. Αρνούμαστε να γίνουμε το όχημα στις μωροφιλοδοξίες του οποιουδήποτε. Απαιτούμε επιτέλους σοβαρότητα, ευθύνη και συνετή διαχείριση των κοινών και πολύ περισσότερο του εθνικού μας ζητήματος, από την έκβαση του οποίου εξαρτάται η επιβίωσή μας σε τούτο τον τόπο.

Διότι το μεγάλο ερώτημα είναι πού το πάνε επιτέλους αυτοί, της συγκεκριμένης σχολής σκέψης, σε ό,τι αφορά το Κυπριακό. Τι ακριβώς επιδιώκουν, πού θέλουν να μας οδηγήσουν και πώς θεωρούν ότι συμβάλλουν εποικοδομητικά προς την κατεύθυνση μιας λύσης του Κυπριακού, όπως εκείνοι τουλάχιστον την ευαγγελίζονται. Με το να κάνουν καθημερινά δηλώσεις γεμάτες διαστρεβλώσεις, αυθαίρετες παρερμηνείες των πάντων και καταστροφικές προφητείες;

Το πρόσφατο σύνθημα «λύση, όχι διάλυση», αποτελεί ένα ακόμη ευφυολόγημα ανάμεσα στα πολλά που κατά καιρούς έχει παραγάγει η ομολογουμένως ευρηματική τους φαιά ουσία, όταν αυτή εμπνέεται από την ανάγκη τους να δουν κι αυτές τι συνομιλίες να αναστέλλονται επ’ αόριστον. Εντάξει λοιπόν: Λύση κι όχι διάλυση. Αλλά ποια λύση; Δεν απαντούν ποτέ αυτό το ερώτημα. Το αφήνουν να αιωρείται στη φαντασία μας. Για ό,τι έχει άμεση ή έμμεση σχέση με την προσπάθεια λύσης του Κυπριακού, κοσκινίζουν κάθε πρόταση, κάθε φράση, κάθε λέξη, δίνουν αυθαίρετες καταστροφικές ερμηνείες και τις παπαγαλίζουν καθημερινά. Για το πώς θα λυθεί όμως το Κυπριακό, δεν έχουν να πουν τίποτα.

Έτσι περνά ο καιρός και τα χρόνια κι όπως αυτοί αμέτρητες φορές προσευχήθηκαν στο Θεό να τα διαλύσει όλα στις συνομιλίες είτε ο Ντενκτάς, είτε ο Έρογλου, είτε η Τουρκία με την αδιαλλαξία της, με την ίδια λογική κι η τουρκική διπλωματία από την πλευρά της τρίβει τα χέρια της από χαρά ελπίζοντας βάσιμα ότι, για μια ακόμη φορά, οι «ανυπότακτοι πατριώτες» θα την βγάλουν από τη δύσκολη θέση και θα φορτώσουν σ’ εμάς την ευθύνη ενός τυχόν νέου ναυαγίου.  Για να συνεχίσει βέβαια η Τουρκία την κατοχή και τον εκτουρκισμό της Κύπρου και να περιμένει το χρόνο απλά να επισημοποιήσει τη διχοτόμηση.

Ο 19χρονος που συγκλόνισε την ανθρωπότητα.

Όταν ήμουν δάσκαλος, το 1990, έγραψα για τους μαθητές μου αυτό το κείμενο – αφιέρωμα στον παγκόσμιο ήρωα της Ελευθερίας Ευαγόρα Παλληκαρίδη.

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣΔυο μοίρες μοίραναν τον Βαγορή τη μέρα που γεννήθηκε.  Η μια, η κακή, που του ‘ταξε να πεθάνει μόλις στα δεκαεννιά του και η  άλλη, η καλή, που, μη μπορώντας να αλλάξει εντελώς την κατάρα ετούτη, του ‘ταξε να πεθάνει όπως ταιριάζει σε ένα σωστό παλληκάρι.

Κάπως έτσι πρέπει να ‘γινε και ξύπνησε ο Βαγορής τα μικρά του τα βλέφαρα, στον ίσκιο μιας σημαίας ξενικής, αλλόκοτης, που καθόλου δεν ταίριαζε με το τοπίο που αντικρίζανε τα ονειροπόλα του μάτια.  Και αν οι ξενόφερτοι στρατιώτες στεκόντανε εμπρός της με σεβασμό και σε στάση προσοχής χαιρετώντας την, η σημαία ετούτη καθόλου δεν μιλούσε στην καρδιά του. Βάραινε κάθε στιγμή σαν μουντή πινελιά στα χαμόγελα των παιδιών, σαν αόρατη αυσίδα στις ψυχές των μεγάλων. Ετούτη η σημαία του βάραινε την καρδιά.

Μονάχα η άλλη ξεσήκωνε θύελλες μέσα του. Εκείνη που καθρεφτίζει την ξάστερη απεραντοσύνη του ουρανού ένα ανοιξιάτικο πρωινό, ανήμερα Ανάστασης και τους λευκούς αφρούς που γέννησαν σε ένα ακρογυάλι μυστικό την Αφροδίτη. Ήταν η δικιά του σημαία, η ελληνική.

Γόνος μιας ανύποπτης μούσας, απ’ τις αμέτρητες που γέννησε τούτη η μικρή πατρίδα, τραγούδησε τη ζωή, το φως, την αγάπη, μα πάνω απ’ όλα τη λευτεριά και την Ελλάδα.

Ο άνεμος που φύσηξε εκείνο τον Απρίλη του 55 έβαλε φωτιά στο νου και στην καρδιά του. Μια σιωπηλή βραδιά έβαλε κι αυτός το χέρι στο Ευαγγέλιο και είπε τον όρκο της φυλής, τον ιερό: «Απ’ τον πατέρα κι απ’ τη μάνα κι απ’ τους προγόνους όλους πιο ιερή η πατρίδα». Ήταν μαθητής της πέμπτης τάξης του γυμνασίου, όταν ξεχύθηκε με άλλους στους δρόμους με την καρδιά πλημμυρισμένη, ανεμίζοντας τη δικιά μας σημαία, φωνάζοντας συνθήματα, πετροβολώντας τη ξένη αυτοκρατορία.  Σκύλιαζαν οι Εγγλέζοι. Χτυπούσαν με τα ηλεκτροφόρα τους ρόπαλα, λες και μπορούσανε μ’ αυτά να γονατίσουν τις αδάμαστες ψυχές, να τις κάνουν να απαρνηθούν τη λευτεριά. Μα γελαστήκαν.

Όταν σε κάποια διαδήλωση τον πιάσανε και ήτανε έτοιμοι να τον δικάσουν, ο Βαγορής πέταξε σε μια γωνιά τη σάκα του, τους έρωτες, τα όνειρά του κι ανέβηκε αντάρτης στα βουνά. Άφησε πίσω του μονάχα ένα γράμμα, ένα σημείωμα, ποίημα κι αυτό, για τους συμμαθητές του. «Θα πάρω μιαν ανηφοριά…»

Έφυγε ο Βαγορής, για να μη γυρίσει ποτέ στο άδειο θρανίο. Κάπου, σε μια ενέδρα, θα τον πιάσουν. Το δικαστήριο τους θα τον καταδικάσει σε θάνατο. Θα είναι μόλις δεκαεννιά χρονών.

Οι αρχαίοι Έλληνες ήθελαν τους ήρωές τους ημίθεους. Μα ο Βαγορής, ένας κοινός θνητός, ένας μαθητάκος του σκολειού, ένα παιδί θα υψωθεί κι από ημίθεος ακόμα πιο ψηλά καθώς, σέρνοντας τα ματωμένα βήματα ενός κορμιού τσακισμένου πια απ’ τα βασανιστήρια, θα ανέβει σταθερά κι αγέρωχα την αγχόνη.

Εκεί μπροστά στους δήμιούς του, θα τραγουδήσει τον «Ύμνο στην Ελευθερία», τον εθνικό μας ύμνο. Όταν θα ανοίξει η καταπακτή, η εγγλέζικη αυτοκρατορία, θα μπορέσει βέβαια να πάρει το άψυχο κορμί του για να το θάψει μέσα στην αυλή των φυλακών, αφού ακόμα και νεκρό τον ήθελε φυλακισμένο. Η ψυχή του όμως θα κυμματίζει λεύτερη, όπως λεύτερος είναι πάντα ο Βαγορής, μες στις καρδιές των Ελλήνων για να μας θυμίζει πως: «…Τώρα κι αν είναι χειμωνιά θα ‘ρθει το καλοκαίρι, τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά…»

Σου το χρωστάμε, η Κύπρος να γίνει ξανά ελεύθερη πατρίδα…

ΑΥΞΕΝΤΙΟΥΕσύ έδωσες τη ζωή σου για την ελευθερία κι όμως το χωριό σου είναι, η Λύση, είναι 40 τόσα χρόνια σκλαβωμένο ακόμη, όπως και η μισή μας πατρίδα. Θα κάνουμε, Γρηγόρη, αυτό που πρέπει για να ελευθερωθεί η αγαπημένη σου Λύση. Να ξαναγίνει ολόκληρη η Κύπρος, μια πατρίδα για όλους τους Κύπριους, ελεύθερη και ενωμένη. 

Σ’ ευχαριστούμε, Γρηγόρη, που μας έμαθες ότι αξίζει κανείς να πεθαίνει για τον τόπο του. Έχουμε χρέος αυτό να το θυμόμαστε, για να συγκρίνουμε τη δική σου θυσία, με τα εύκολα συνθήματα, τα κούφια λόγια και τις απατηλές διακηρύξεις, που δεν είχαν αντίκρυσμα σε πράξεις ανδρείας ή πολιτικής τόλμης και κράτησαν την πατρίδα μας για 40 χρόνια διχοτομημένη και τουρκοπατημένη. 

Θα βάλουμε ένα τεράστιο Χ στους πολιτικούς εκείνους, που αποδείχτηκαν ανάξιοι της θυσίας σου, που επένδυσαν στο εθνικό μας ζήτημα για ίδιον όφελος, που αντί να υπηρετήσουν την αρετή, όπως εσύ, υπηρέτησαν τα συμφέροντα του κατεστημένου, επιτρέποντας τη συντήρηση της τουρκικής κατοχής για σχεδόν μισό αιώνα. 

Τώρα, Γρηγόρη, τα ψέματα τελείωσαν. Δεν μας παίρνει άλλο. Πρέπει ότι είναι να κάνουμε για την πατρίδα μας, να το κάνουμε τώρα. Αλλιώς θα τη χάσουμε για πάντα. Με γνώμονα τη σύνεση και τη λογική θα προχωρήσουμε με θάρρος κι αποφασιστικότητα μπροστά, να διεκδικήσουμε ξανά την ελευθερία αυτού του τόπου. Αιωνία σου η μνήμη!

Γεννήθηκε για να γίνει ήρωας…

ΑΥΞΕΝΤΙΟΥΌταν οι Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετό του, ο Γρηγόρης ήξερε ότι έπρεπε να πεθάνει. Όλοι οι άνθρωποι έχουν μια βαθιά επίγνωση της αποστολής που γεννήθηκαν για να υπηρετήσουν. Η Κύπρος χρειαζόταν αληθινούς ήρωες. Η ελευθερία ήθελε όραμα και το χρέος μνήμη. «Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» είχε πει κάποτε ο ποιητής. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου είχε και τα δύο.  

Τρία χρόνια ύστερα από τη θυσία του, η Κύπρος ήταν για πρώτη φορά, έπειτα από αιώνες σκλαβιάς, μια ελεύθερη πατρίδα. Μπορεί το όνειρο της Ένωσης να μην είχε πραγματωθεί, όμως είχαμε μπροστά μας το όραμα. Κρίμα που η πολιτική ηγεσία αποδείχτηκε κατώτερη της ιστορίας και με πράξεις ανώριμες έδωσε στην Τουρκία τις αφορμές που έψαχνε για να ακρωτηριάσει το σώμα της Κύπρου.

Πενήντα επτά χρόνια μετά, οφείλουμε να θυμηθούμε το χρέος απέναντι στο Γρηγόρη και όλους όσοι πρόσφεραν στην πατρίδα ότι πιο πολύτιμο είχαν: την ίδια τη ζωή τους. Πενήντα επτά χρόνια μετά, οφείλουμε να συνέλθουμε από το λήθαργο, να θυμηθούμε επιτέλους ότι η μισή Κύπρος βρίσκεται στα χέρια της Τουρκίας, ότι στον Πενταδάκτυλο απάνω είναι χαραγμένο ένα σύμβολο ντροπής, ότι έχουμε χρέος να δώσουμε ξανά ελπίδα και όραμα στον τόπο μας, σ’ εμάς και στις γενιές που έρχονται.

Μέσα από μια έντιμη, δίκαιη και λειτουργική συμφωνία ιστορικού συμβιβασμού με την Τ/κ κοινότητα. Διότι μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ελευθερώσουμε την πατρίδα μας.  Να ελευθερώσουμε και τη Λύση, την κωμόπολη που γέννησε αυτό τον μεγάλο ήρωα, στη μνήμη του οποίου σκύβουμε σήμερα ευλαβικά το κεφάλι.  

Ο «πατριωτισμός» της ήττας…

«Και τι περιμένεις από ανθρώπους
που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους
και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους.
Απαθώς
τότε
κι…..
απαθώς
σήμερα
ζητάνε απλώς
διαζύγιο.
Τέτοιοι ρουφιάνοι
δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε».

(Παντελής Μηχανικός, Ίτε, Κατάθεση, 1975)

pendtadaktylos1Μέρες σαν κι αυτή, που είναι τόσο καθαρή η ατμόσφαιρα, νομίζεις πως αν απλώσεις τα χέρια θα αγγίξεις τον Πενταδάκτυλο. Τα δάχτυλά σου θα ασπρίσουν απ’ τον ασβέστη, του ζωγραφισμένου εδώ και δεκαετίες πάνω στο δικό μας βουνό το εμβλήματος της μεγάλης μας ήττας…

Μα λέω ότι Ελληνοκύπριος που αποδέχεται ή το χειρότερο βολεύεται μ’ αυτή την ήττα, 40 χρόνια τώρα και κάθε φορά που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα πρωτοβουλία για λύση κι απελευθέρωση της πατρίδας του από την Τουρκία, αρχίζει να «ανησυχεί» και να γυρεύει αφορμές  και προφάσεις να αναβληθεί, να ματαιωθεί η προσπάθεια, ας μη μιλά ούτε για τον Αυξεντίου, ούτε για τον Παλληκαρίδη, ούτε για άλλον τίμιο πατριώτη, που έδωσε τη ίδια τη ζωή του για να ελευθερωθεί τούτος ο τόπος.  Ούτε ο Αυξεντίου, ούτε ο Παλληκαρίδης θυσιάστηκαν για αυτή την ντροπή!

Εκείνος που νομίζει ότι η Κύπρος δεν έχει πρόβλημα αν η Κερύνεια, το Βαρώσι, η Μόρφου, η Καρπασία, η Γιαλούσα… είναι 40 τόσα χρόνια κάτω από την μπότα του Τούρκου κι αν η Τουρκία μαγαρίζει τα σπίτια μας με δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες και εκατοντάδες χιλιάδες έποικους…

Εκείνος που  δεν τον χαλά η σκέψη ότι πουλάμε τη γη μας στον κατακτητή, με κίνδυνο να μην έχουμε να ορίσουμε τίποτα πια εκεί μετά από λίγα χρόνια…

Εκείνος που λέει πως κι αν ακόμα η μισή μας πατρίδα γίνει μια επαρχία της Τουρκίας, θα ‘ναι η συνείδησή μας ήσυχη γιατί εμείς δεν βάλαμε από κάτω την υπογραφή μας σε κάτι τέτοιο (λες κι έχει σημασία αν θα έχουμε βάλει ή όχι υπογραφή σε ένα κακό που αφήσαμε να συμβεί)…

Εκείνος λοιπόν μπορεί, αν θέλει, να ονομάσει τον εαυτό του βολεμένο, αδιάφορο, καιροσκόπο, φοβικό… Πάντως πατριώτης δεν δικαιούται να αυτοαποκαλείται. Δεν έχει πατριώτη που αποδέχεται ή το χειρότερο βολεύεται με τούτη την κηλίδα πάνω στο βουνό μας.

Αλλά τι μου ήρθε τώρα κι έγραψα αυτές τις σκέψεις; Μα επειδή έχουμε μπροστά μας μια νέα προσπάθεια που ξεκίνησε ήδη για λύση του Κυπριακού προβλήματος -ενός προβλήματος που απασχολεί τα Ηνωμένα Έθνη εδώ και 63 χρόνια- και κάποιοι άρχισαν πάλι να βαράνε τις σάλπιγγες της αυτοκαταστροφής. Με διαστρεβλώσεις και μαξιμαλιστικές, εθνικιστικές θέσεις, δαιμονοποιούν οτιδήποτε σχετίζεται με την διαδικασία των συνομιλιών. Μια τακτική που ακολουθούν και επαναλαμβάνουν κάθε φορά που εξελίσσεται πρωτοβουλία για το Κυπριακό.  Χαρακτηρίζω «αυτοκαταστροφή» αυτό που κάνουν, διότι η μη λύση είναι ολοφάνερο ότι οδηγεί την πατρίδα μας στη μονιμοποίηση της διχοτόμησης, δηλαδή στη μεγαλύτερη ήττα και καταστροφή του Ελληνισμού στην Κύπρο από καταβολής της χιλιόχρονης ιστορίας του σε τούτο το νησί. 

Το ξαναγράφω λοιπόν και το υπογραμμίζω: Κανένας πραγματικός πατριώτης δεν μπορεί να ανέχεται άλλο την de facto και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να επιτρέψει την οριστική (de jure) διχοτόμηση.  Κανένας πραγματικός πατριώτης δεν θα ζητούσε ποτέ διαζύγιο από την κατεχόμενή μας πατρίδα.

Θέλετε να πάμε μπροστά ή να κολλήσουμε στη μιζέρια μας;

DIXOTOMISI SIMAIESΚύριοι της ΚΕ του ΔΗΚΟ,

Σήμερα είναι τέτοια η μέρα, που ο Πενταδάκτυλος φαίνεται πεντακάθαρα. Κοιτάξτε τον καλά πριν μπείτε στην αίθουσα της συνεδρίασης. Κοιτάξτε τη σημαία του ψευδοκράτους κι αφού συζητήσετε με τη συνείδησή σας για το…

  • Πού βρισκόμαστε, έπειτα από 40 ολόκληρα χρόνια τουρκικής κατοχής,
  • Πόσο κοντά είμαστε στην οριστική διχοτόμηση και τι θα σημαίνει για τα παιδιά μας μια τέτοια εξέλιξη…

Κι αφού προβληματιστείτε:

  • Για τις συνέπειες που θα έχει για την ακρωτηριασμένη Κυπριακή Δημοκρατία τυχόν αποχώρησή μας αυτή τη στιγμή από τις συνομιλίες,
  • Για το αν θέλουμε τους Αμερικανούς, το Ισραήλ και την ΕΕ υπέρ μας (με θετικό πνεύμα) ή εναντίον μας  (με την ξεροκεφαλιά μας) στους επόμενους δύσκολους μήνες,
  • Για το αν θα μπορέσουμε να εκμεταλλευθούμε ή όχι τους υδρογονάνθρακές μας, σε περίπτωση που κοντρατιστούμε άνευ λόγου και αιτίας με όλους τους πιο πάνω…

Κι αφού ζυγίσετε κατά πόσο η λύση του Κυπριακού θα βοηθήσει ή όχι ετούτο τον τόπο να βγει από την ανυπόφορη οικονομική κρίση σχεδόν άμεσα…

ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ αν συμφωνείτε με τον κ. Νικόλα Παπαδόπουλο, που θέλει την ελληνοκυπριακή πλευρά να αποχωρήσει από τις συνομιλίες, με τις ατεκμηρίωτες δικαιολογίες που έχει προβάλει και οι οποίες δεν αντέχουν σε καμία σοβαρή ανάλυση, ούτε μπορούν να πείσουν οποιονδήποτε τρίτο για το δίκιο μας, εφόσον αποτελούν εξόφθαλμα διαστρέβλωση του κοινού ανακοινωθέντος.

Με άλλα λόγια αν θέλετε να ταυτιστείτε ουσιαστικά με εκείνους τους λίγους, που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα σε τούτο τον τόπο και βρίσκουν από την πέτρα αφορμές για να τερματιστεί η πρωτοβουλία και να μείνουμε όπως είμαστε, μέσα στο τρένο της οριστικής διχοτόμησης να πλησιάζει επικίνδυνα στο τέρμα.

Πάντως να ξέρετε κάτι. Ο κόσμος έχει πάρει τη δική του απόφασή: Θέλει συνομιλίες, απαιτεί από τους ηγέτες του να επιτύχουν μέσα από αυτές τις συνομιλίες μια έντιμη, λειτουργική και βιώσιμη λύση στο πλαίσιο του ιστορικού συμβιβασμού της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και είναι έτοιμος να πει ναι, σε μια τέτοια λύση.

Δεν θα συγχωρέσει εύκολα εκείνους που θα μείνουν έξω από αυτό τον αγώνα, πολύ περισσότερο εκείνους που θα έχουν παρεμβάλει εμπόδια.  Διότι τούτος ο κόσμος έχει ξυπνήσει. Έχει καταλάβει πόσο εξαπατήθηκε όλα αυτά τα χρόνια από εκείνους που του υπόσχονταν μια καλύτερη λύση του Κυπριακού, συντηρώντας από την άλλη ένα σύστημα διαφθοράς, που διέλυσε τελικά το κράτος και την οικονομία κι έριξε στην μιζέρια και στην ανέχεια ετούτο τον κόσμο.

Ετούτος ο κόσμος έχει την απαίτηση από τους ηγέτες του να επανορθώσουν και  να τον βγάλουν όσο πιο γρήγορα γίνεται από την μιζέρια, με μια λύση του Κυπριακού, που θα ανταποκρίνεται στο όραμα για μια καλύτερη Κύπρο του αύριο.

Αποφασίστε λοιπόν αν θα αγωνιστείτε γι’ αυτό το όραμα, ή αν θα μπείτε οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, ως ξεπερασμένοι. 

«Ο άδρωπος εν ο τόπος» κι ένα ποίημα του Μόντη…

Salamina-FA«Χρόνια σκλαβκιές ατελείωτες
Τον πάτσον τζιαι τον κλώτσον τους
Εμείς τζιαμαί, ελιές τζιαι τερατσιές πάνω στον ρότσον τους*

Το συγκλονιστικό αυτό ποίημα του μεγάλου μας ποιητή Κώστα Μόντη, έτυχε ευρείας κοινοχρησίας και προώθησης από εκείνους που βλέπουν με (μονίμως) καχύποπτο μάτι τις πρωτοβουλίες για λύση του Κυπριακού.  Διερμηνεύοντας το αντιστασιακό μήνυμα του ποιητή αντιτάσσουν, ως απάντηση στη ρεαλπολιτίκ, τον ανυποχώρητο αγώνα μέχρι την απελευθέρωση και την εθνική δικαίωση.

Είναι αλήθεια πως ετούτο το νησί γνώρισε πολλούς κατακτητές. Αλλά εμείς πάντα εδώ, με το εθνικό μας γινάτι ατσάκιστο,  σαν ελιές και τερατσιές  αιωνόβιες, χώσαμε βαθιά τις ρίζες μας στο χώμα της πατρίδας και κάρπισαν οι παραδόσεις μας και των προπάππων οι καταβολές, πάνω στην άγονη πέτρα της σκλαβιάς.  Γιαυτό κρατήσαμε τούτη τη γη πάντα δική μας.

Όμως το ΄74 έγινε για πρώτη φορά ξεριζωμός σ’ αυτό τον τόπο. Άνθρωποι μαζικά εκτοπιστηκαν κι οι ρίζες μας με τα χώματα των προγόνων μας κόπηκαν με τη βία. Το ξαναλέω: για ΠΡΩΤΗ φορά έγινε αυτό στη  μακραίωνη ιστορία μας σε τούτο το νησί. Όλες τις προηγούμενες φορές οι κατακτητές έρχονταν εδώ αλλά δεν μας έδιωξαν ποτέ από τα σπίτια και τη γη μας.

Μια πολύ σοφή λαϊκή παροιμία της Κύπρου λέει «ο άδρωπος εν ο τόπος – ο τόπος εν γέρημος», που σημαίνει ότι τον τόπο, τη χώρα, την πατρίδα την κάνουν οι άνθρωποί της. Χωρίς αυτούς δεν υπάρχει ο τόπος.

Εδώ και 40 χρόνια είμαστε μακριά από τον τόπο μας, που τον κατοικούν σήμερα άλλοι.  Όσοι ήταν τότε στη μέση ηλικία έφυγαν σχεδόν όλοι από τη ζωή. Οι τότε νέοι είναι σήμερα γέροι και τα τότε παιδιά ετοιμάζονται να υποδεχτούν στη ζωή τους τα εγγόνια τους. Δυο ολόκληρες γενιές δεν γνώρισαν καθόλου την Κερύνεια, την Αμμόχωστο, τη Μόρφου την Καρπασία…

Οι άνθρωποι αποκαταστάθηκαν αλλού, συνδέθηκαν με άλλους τόπους. Η ζωή δεν είναι μια όμορφη ιστορία γραμμένη από τα χέρια ενός ρομαντικού συγγραφέα. Ο άνθρωπος υπηρετεί τις βιολογικές του ανάγκες και το θυμικό του προσαρμόζεται σ’ αυτές. Όσο και να λέμε ότι ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τη γη που μας γέννησε, η μνήμη αδυνατίζει, ο δεσμός με τη γη υποκύπτει στη φθορά του χρόνου, οι αντιστάσεις αμβλύνονται…

Την αγάπη μας για τούτη την πατρίδα θα τη δείξουμε όχι μόνο με τα όμορφα λόγια και τα συνθήματα (που έχουν κι αυτά την αξία τους) αλλά κυρίως με την αποτροπή της διχοτόμησης. Αυτής της κατάρας, της καταστροφής  που θα μας αποξενώσει για πάντα πολιτικά και ψυχολογικά από την κατεχόμενη μας πατρίδα και θα θέσει σε κίνδυνο το μέλλον μας σε τούτο το νησί.

Ο χρόνος του μακροχρόνιου έληξε. Με συνέπειες καταστροφικές για την ουσία του αγώνα. Διότι δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένας ψευδεπίγραφος αγώνας, που έδωσε χώρο και χρόνο στην Τουρκία να πολλαπλασιάσει και να εδραιώσει τα διχοτομικά δεδομένα. Τώρα είναι η ώρα της λύσης του Κυπριακού και πρέπει να την διεκδικήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Μέσω της πολιτικής και όχι των συνθημάτων. Διότι τα συνθήματα δεν έλυσαν ποτέ κανένα πολιτικό πρόβλημα. 

Μάρκος Δράκος – ένας ήρωας διπλά και τριπλά προδομένος…

ΜΑΡΚΟΣ ΔΡΑΚΟΣ - ΑΓΑΛΜΑΟ Μάρκος Δράκος ήταν μόνο 25 χρονών όταν πέρασε στην αθανασία, πολεμώντας για την ελευθερία αυτού του τόπου. Ήταν λες και γεννήθηκε για να γίνει ήρωας. Πίστευε ότι ο άνθρωπος πρέπει να δίνεται στην πατρίδα κι είχε μια βαθιά πίστη στο Θεό, που μίκραινε μέσα του το φόβο και γιγάντωνε το θάρρος.

Ήταν στη δράση από την πρώτη μέρα του αγώνα, όταν ανέλαβε την μεγάλη ευθύνη να ανατινάξει με την ομάδα τον ραδιοφωνικό σταθμό στη Λευκωσία και στους 21 μήνες που ακολούθησαν, ήταν παρών σε μεγάλες, ιστορικές στιγμές της αντιαποικιακής δράσης της ΕΟΚΑ. Έφυγε όμως προδομένος…

Κοντά στα μεσάνυχτα της Παρασκευής 18 Ιανουαρίου 1957, ο 25χρονος «Λυκούργος» και οι σύντροφοί του, έπεσαν σε ενέδρα των Άγγλων, σε περιοχή ανατολικά της Ευρύχου. Στα αιφνιδιαστικά πυρά, απάντησαν αμέσως. Ωστόσο το όπλο του Μάρκου έπαθε εμπλοκή κι οι Άγγλοι τον γάζωσαν με 40 σφαίρες. Έπεσε νεκρός καθώς γύρω μαίνονταν άγρια καταιγίδα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Άγγλοι βρέθηκαν σε εκείνη την περιοχή, εκείνη την ώρα και κάτω από εκείνες τις καιρικές συνθήκες, διότι κάποιοι τους είχαν δώσει από πριν τις πληροφορίες για τις κινήσεις τους.

ΜΑΡΚΟΣ ΔΡΑΚΟΣΑλλά ο Μάρκος δεν προδόθηκε μόνο τη νύχτα που χτυπήθηκε. Προδόθηκε πολλές φορές μετά. Από μια πολιτική ηγεσία που έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο, όχι μόνο από πολιτική ανωριμότητα, που θα μπορούσε να συγχωρεθεί, αλλά κι από υστεροβουλία κι ιδιοτέλεια. Μια πολιτική ηγεσία που πάτησε πάνω στη θυσία εκείνων που τα έδωσαν όλα, για να τα … πάρει όλα. Που μοιράστηκε εξουσίες και θέσεις κι έχτισε μια χάρτινη πολιτεία πάνω στην άμμο της απάτης. Ναι κι αυτό ήταν προδοσία.

Μια ηγεσία που κατάφερε να δώσει τη μισή Κύπρο στην Τουρκία. Κάποιοι από εκείνους που βρίσκονταν είτε στην εξουσία είτε στην αντιπολίτευση – πάντως μέσα στα πράγματα-  το έκαναν συνειδητά, πίστεψαν δηλαδή ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσουμε την … ελληνικότητα μας στο υπόλοιπο κομμάτι. Είναι αυτοί που, για τον ίδιο ακριβώς λόγο, ούτε και σήμερα θέλουν επανένωση της Κύπρου. Αλλά δεν τολμούν να το πουν καθαρά. Πατούν πάνω στο αίμα του Μάρκου και των άλλων πραγματικών ηρώων για καλύψουν πίσω από εύκολες κι ανέξοδες ψευδοπατριωτικές τους κορώνες την πολιτική της διχοτόμησης χωρίς υπογραφή.

Γιαυτό λέω πως ο Μάρκος κι ο Ευαγόρας κι ο Γρηγόρης κι ο Μάτσης κι ο Δημητρίου κι ο Γεωργάλας κι ο Καραολής και τόσοι άλλοι… έφυγαν διπλά και τριπλά προδομένοι…