Αρχείο ετικέτας Εκλογές

Να αλλάξει ο αντισυνταγματικός εκλογικός νόμος, όχι το Σύνταγμα!

Έχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το σύστημα της απλής αναλογικής δεν είναι ούτε το πιο δίκαιο ούτε το πιο δημοκρατικό. Εκλέγει βουλευτές με πολύ λιγότερους σταυρούς προτίμησης από άλλους που μένουν εκτός, στην ίδια εκλογική περιφέρεια  κι ως εκ των πραγμάτων αποκλείει την εκλογή ανεξάρτητων προσωπικοτήτων.

Δικάζοντας την προσφυγή του Ανδρέα Μιχαηλίδη κατά της απόφασης της βουλής να επικυρώσει την εκλογή του βουλευτή της Αλληλεγγύης Γιώργου Παπαδόπουλου, το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση της βουλής, κρίνοντας ότι  η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας είναι διάχυτη στο μέρος IV του Συντάγματος και αυτή επιτάσσει την εκλογή των βουλευτών από το λαό, και ότι ο νόμος,  δυνάμει του οποίου έγινε βουλευτής ο κ. Παπαδόπουλος, αντιβαίνει τις πρόνοιες των σχετικών με την εκλογή βουλευτών άρθρων του Συντάγματος.

Στην πραγματικότητα ο υφιστάμενος εκλογικός νόμος  δε δίνει στο λαό την ευχέρεια να εκλέγει τα πρόσωπα που θέλει να είναι βουλευτές του, αλλά να ψηφίζει το κόμμα της προτίμησής του  και με βάση τη δύναμη του κάθε κόμματος  να  γίνεται η όλη διαδικασία κατανομής των βουλευτικών εδρών. Οι σταυροί προτίμησης των υποψηφίων δεν θεωρούνται ψήφοι, εξού και συμβαίνει το προφανέστατα άδικο να εκλέγονται βουλευτές με λιγότερους σταυρούς προτίμησης από άλλους στην ίδια περιφέρεια, ακριβώς επειδή η λαϊκή κυριαρχία καθορίζει το σύνολο των εδρών του κάθε κόμματος, ανεξαρτήτως προσώπων.

Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει προκαλέσει νομικό και πολιτικό μπάχαλο, καθώς κάποια κόμματα θέτουν ζήτημα αλλαγής του Συντάγματος ενώ άλλα κόμματα θέτουν ευλόγως το ερώτημα γιατί θα πρέπει να αλλάξει το Σύνταγμα, ώστε να πληρώνεται οπωσδήποτε μια κενωθείσα έδρα από τον επόμενο επιλαχόντα του ιδίου κόμματος (χωρίς αναπληρωματική εκλογή) όταν οποιοσδήποτε βουλευτής μπορεί ανά πάσα στιγμή να εγκαταλείψει το κόμμα του, παίρνοντας μαζί του την έδρα του σε άλλο κόμμα.

Είναι προφανές ότι κυοφορείται άλλη μια εμβαλωματική λύση σε μια χώρα στην οποία οι νόμοι έγιναν λάστιχο για να εξυπηρετούν κάθε φορά πολιτικές, οικονομικές και άλλες σκοπιμότητες. Το Σύνταγμα μια χαρά ορίζει την έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας ως προς την εκλογή βουλευτών. Ο αντισυνταγματικός  νόμος πρέπει να αλλάξει για να συμμορφωθεί με το σύνταγμα κι όχι το Σύνταγμα να συμμορφωθεί με τον αντισυνταγματικό νόμο.

Θα πρέπει να εξεταστεί πολύ σοβαρά η υιοθέτηση ενός πλειοψηφικού συστήματος παρόμοιου με εκείνου που ισχύει στο Ηνωμένο Βασίλειο, με 56 μονοεδρικές περιφέρειες και με τον ίδιο αριθμό εδρών ανά επαρχία, όπως ισχύει σήμερα, ή με λιγότερες έδρες ανά επαρχία και αριθμό εδρών επικρατείας.

Οι έδρες κάθε επαρχίας, π.χ. οι 20 της Λευκωσίας, θα κατανεμηθούν ανά περιοχή, αναλόγως της κατανομής του πληθυσμού, με περίπου ίσο αριθμό ψηφορόρων ανά περιφέρεια. Με το σύστημα αυτό, κάθε περιοχή θα έχει πλέον τον βουλευτή της. π.χ. η Πιτσιλιά, τα Κοκκινοχώρια, συμπλέγματα αγροτικών δήμων και κοινοτήτων, προάστεια των πόλεων και αστικές περιφέρειες ανά πόλη.

Έτσι  διασφαλίζεται απόλυτα η δημοκρατικότητα του συστήματος, καθώς σε κάθε περιφέρεια θα εκλέγεται εκείνος που έλαβε τις περισσότερες ψήφους. Πέρα από το ότι δεν υπάρχει περίπτωση να εκλεγεί στην ίδια περιφέρεια βουλευτής με λιγότερους σταυρούς προτίμησης από άλλον, δεν θα παρατηρείται ούτε κι αυτή η μεγάλη ανομοιομορφία σε αριθμό σταυρών προτίμησης μεταξύ των εκλεγέντων βουλευτών που παρατηρείται σήμερα και δεν θα πρόκειται για σταυρούς αλλά για ψήφους. Δεν θα δούμε δηλαδή το φαινόμενο να έχουμε βουλευτές που έλαβαν 5 χιλιάδες ψήφους και βουλευτές που έλαβαν 900.

Με την υιοθέτηση αυτής της μορφής πλειοψηφικού συστήματος, αποφεύγεται ο κίνδυνος να γίνει ξανά αυτό που έγινε το 1976, με το διαφορετικό τότε πλειοψηφικό, όταν ο ΔΗΣΥ με ποσοστό 27% παγκυπρίως δεν κατάφερε να εκλέξει ούτε ένα βουλευτή. Διότι τότε εκλογικές περιφέρειες ήταν οι 6 επαρχίες κι όποιο κόμμα ή συνδυασμός πλειοψηφούσε σε κάθε επαρχία έπαιρνε όλες τις έδρες της. Τότε λοιπόν συνασπίστηκαν όλοι οι άλλοι εναντίον του ΔΗΣΥ και δεν τον άφησαν να πλειοψηφίσει σε καμία επαρχία. Αλλά με 56 περιφέρειες τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.

Οι ψηφοφόροι θα μπορούν να επιλέξουν τον καλύτερο για την περιοχή τους ίσως και πέραν της κομματικής τους προτίμησης, ενώ θα δοθεί και σε ανεξάρτητες προσωπικότητες η ευκαιρία να διεκδικήσουν εκλογή στη βουλή, κάτι που με το σημερινό σύστημα αποκλείεται. Έτσι αίρονται και οι λόγοι για τους οποίους συζητείται σήμερα η οριζόντια ψηφοφορία. Το πλειοψηφικό με μονοεδρικές περιφέρειες είναι σαφώς πιο δημοκρατικό ακόμη κι από το σύστημα της απλής αναλογικής.

 

 

«Ψήφος κατά συνείδηση” θα είναι η πιο αξιοπρεπής απόφαση.

Τα κόμματα που στήριξαν τις υποψηφιότητες των χαμένων του α’ γύρου των εκλογών διατηρούν κεφαλαιώδεις διαφωνίες με τους μονομάχους του β’ γύρου. Διαφωνίες που δεν μπορεί να γεφυρωθούν στο διάστημα που απομένει μέχρι την Κυριακή. 

Στη Γερμανία, προκειμένου να συσταθεί νέος κυβερνητικός συνασπισμός υπό την Άνγκελα Μέρκελ, διεξάγονται συζητήσεις εδώ και μήνες για να εκπονηθεί ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης πάνω στο οποίο να συκλίνουν όλα τα κόμματα του συνασπισμού.

Στην Κύπρο εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, σε διάστημα λίγων ημερών και με τις δεδομένες θέσεις τους, που γνωρίζουμε, οποιαδήποτε συμφωνία θα είναι και θα φαίνεται καιροσκοπική.

Στη Γερμανία το σύστημα είναι κοινοβουλευτικό και προκειμένου να συσταθεί κυβέρνηση πρέπει να διασφαλιστεί κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Στην Κύπρο, με το προεδρικό σύστημα, δεν τίθεται τέτοιο ζητημα. Ο πρόεδρος εκλέγεται για να διορίσει κυβέρνηση και να κυβερνήσει. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που χρειάζεται η κυβέρνηση για να περνά τα νομοσχέδιά της μπορεί να διασφαλίζεται μέσα από συναίνεση για κάθε νομοσχέδιο ξεχωριστά, όπως εξάλλου έγινε και στη διάρκεια σχεδόν ολόκληρης της προηγούμενης πενταετίας.

Η μόνη ενδεδειγμένη υπό τις συνθήκες απόφαση όλων όσοι έχασαν στις εκλογές είναι να προτρέψουν το λαό να ψηφίσει κατά συνείδηση. Θα είναι, αν μη τι άλλο, ένα ελπιδοφόρο βήμα προς τα εμπρός, για να αρχίσει επιτέλους το βεβαρημένο πολιτικό σύστημα να εγκαταλείπει τις παθογένειες του παρελθόντος και τις ευκαιριακές συμμαχίες που δεν εδράζονται σε αρχές αλλά στην κατανομή του μέλιτος της εξουσίας.

 

Η Νέα Στρατηγική του Χριστάκη Καπηλιώτη είναι κάπως πιο πειστική…

Τις προάλλες ήταν σε μεσημβρινή εκπομπή ο υποψήφιος Ν. Παπαδόπουλος κι αμέσως μετά ο υποψήφιος Χριστάκης Καπηλιώτης. Οι θέσεις τους στο Κυπριακό ήταν πολύ κοντά, με τη διαφορά ότι του κ. Καπηλιώτη η πρόταση ήταν – αν μη τι άλλο- κάπως πιο … πειστική.

Όταν ο δημοσιογράφος ρώτησε τον κ. Καπηλιώτη πώς θα λύσει το Κυπριακό, εφόσον θα αποσύρει από το τραπέζι όλες τις «υποχωρήσεις” της Ε/κ πλευράς, είπε ότι θα εξαναγκάσει την Τουρκία να υποχωρήσει, δίνοντας σε όλες τις ισχυρές χώρες βάσεις και στρατιωτικές διευκολύνσεις την Κύπρο. Θα έχουμε δηλαδή εδώ στρατεύματα και πολεμικά πλοία της Ρωσίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Βρετανίας και άλλων, θα είμαστε δηλαδή μια πολυεθνική στρατιωτική βάση. Το μόνο που διέφυγε του κ. Καπηλιώτη ήταν να ρωτήσει όλες αυτές τις χώρες αν ενδιαφέρονται για την προσφορά του.

Ο Ν. Παπαδόπουλος όμως ήταν εξαιρετικά άνετος και αισόδοξος όταν έλεγε ότι θα αποσύρει όλα όσα συμφωνήθηκαν τα τελευταία 9 χρόνια και ότι στη συνέχεια θα επιτύχει μια λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων. Ότι θα πάει δηλαδή και θα πει στην τουρκική πλευρά ότι θέλει μια λύση που να διασφαλίζει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων και εύκολα θα του την υπογράψουν. Γιατί; Διότι επιτέλους αυτός θα καταφέρει να στριμώξει την Τουρκία εφαρμόζοντας τη λεγόμενη «Νέας Στρατηγικής” του.

Πλην όμως η «Νέα Στρατηγική” δεν είναι καθόλου νέα. Είναι μια συρραφή μεγαλόστομων συνθημάτων παλαιότερων εποχών (τα οποία κατέληξαν σε οικτρές ήττες), που είναι ωστόσο καλά διατυπωμένα υπό τη μορφή επιχειρημάτων και με τεχνοκρατικό πακετάρισμα.

Δείγματα της «αποτελεσματικότητας” της στρατηγικής αυτής είχαμε:

Το 1977, όταν ο Μακάριος από τις εξαγγελίες για μακροχρόνιο αγώνα απελευθέρωσης κατέληξε σε συμφωνία με τον Ντενκτάς για δικοινοτική ομοσπονδία.

Το 1979 όταν ο Σπύρος Κυπριανού από το «δεν συζητώ με τον Ντενκτάς” κατέληξε σε δεύτερη συμφωνία για δικοινοτική ομοσπονδία.

Το 1983 όταν ο Σπύρος Κυπριανού διακήρυττε ότι ο Ντενκτάς δεν θα τολμήσει ποτέ να ανακηρύξει ανεξάρτητο κράτος και ο Ντενκτάς το ανακήρυξε.

Το 2004 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπέγραψε τον κανονισμό για εμπόριο του ψευδοκράτους με δικές του σφραγίδες μέσω της πράσινης γραμμής, πράγμα που σήμανε την πρώτη επίσημη πράξη αναβάθμισης του ψευδοκράτους

Το 2006 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος δέχτηκε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην Ε.Ε., χωρίς να θέσει ούτε βέτο, ούτε οποιοδήποτε όρο και χωρίς η κατοχική δύναμη να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία ή έστω να δεχτεί τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της.

Το 2006 όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, συμφώνησε με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ ξανά ότι η βάση λύσης θα είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, χωρίς τον αστερίσκο «*με το σωστό περιεχόμενο”…

Έχοντας λοιπόν υπόψη όλες τις πιο πάνω επιτυχίες της στρατηγικής αυτής, ο Ν. Παπαδόπουλος υπόσχεται στον κυπριακό ελληνισμό λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντά του, αποσύροντας όλα τα συμφωνηθέντα.

Στο μεταξύ βεβαίως και ενόσω η άλλη πλευρά θα απορρίπτει τη λύση που έχει στο μυαλό του ο κ. Παπαδόπουλος, η τουρκική κατοχή θα συνεχίζεται, οι 40 χιλιάδες πάνοπλοι Τούρκοι στρατιώτες θα παραμένουν μέσα στην πατρίδα μας, όπως και όλοι οι έποικοι, ούτε και ένας εκτοπισμένος δεν θα επιστρέψει στο σπίτι του, ο Ερντογάν θα συνεχίσει να χτίζει ισλαμικά σχολεία και μεγαλοπρεπή τεμένη για να ισλαμοποιήσει τα κατεχόμενα, η διχοτόμηση θα παγιώνεται με το χρόνο και φυσικά κανείς δεν μας εγγυάται ότι θα γλυτώσουμε την επισημοποιηση της διχοτόμησης αν ανακοινώσουμε στην διεθνή κοινότητα ξαφνικά ότι μετανιώσαμε και θέλουμε να ξεκινήσουμε φτου κι απ΄την αρχή τις διαπραγματεύσεις με τους δικούς μας όρους…

(Μπορείτε να διαβάσετε αν θέλετε άρθρο που έγραψα με θέμα την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική” πατώντας εδώ: «ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΝΕΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ”)
 

 

 

Η απόλυτη παρακμή, η πιο ταιριαστή γαρνιτούρα στην ξεφτίλα.

Αφού λοιπόν όλοι οι ανθυποψήφιοι του κ. Λιλλήκα «τον έβγαλαν τρελό”, ότι δηλαδή δεν προσπάθησε κανένας να τον εξαγοράσει για να αποσυρθεί από την προεκλογική κούρσα, μπορώ κι εγώ ως πολίτης να γράψω τις σκέψεις μου, χωρίς να φωτογραφίζω οποιονδήποτε από αυτούς, αφού είναι όλοι αθώοι. 

Εδώ και χρόνια σε τούτη την «Μπανανία”, κάθε φορά που νομίζουμε ότι πιάσαμε πάτο, ανακαλύπτουμε πως όχι, ο πάτος είναι ακόμη πιο κάτω. Και συνεχίζουμε να βυθιζόμαστε όλο και πιο βαθιά στο βόθρο με τα λύματα ενός διεφαρμένου κατεστημένου, που μας έχει ρημάξει κυριολεκτικά τις ζωές. Άλλοτε με εθνικές συμφορές, που τις πληρώσαμε με αίμα και δάκρυ κι άφησαν ανοιχτές πληγές στο σώμα αυτής της χώρας (βλέπε πραξικόπημα και εισβολή), άλλοτε με τα αμέτρητα οικονομικά σκάνδαλα που υφάρπαξαν από τα δημόσια ταμεία δισεκατομμύρια ευρώ μέχρι σήμερα και πληρώσαμε εμείς στο τέλος το λογαριασμό για να κάνουν πάρτι άλλοι, άλλοτε  με απάτες που σάρωσαν τις οικονομίες δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων (βλέπε χρηματιστήριο) κι άλλοτε με οικονομικές καταστροφές που στέρησαν τα όνειρα δεκάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων κι οδήγησαν σε συνθήκες ανέχειας δεκάδες χιλιάδες οικογένειες.

Αλλά να ξέρετε πως όλα όσα πάθαμε μέχρι σήμερα δεν οφείλονται κατά κύριο λόγο σε αστοχία ή ατυχία, ή άλλους μετρήσιμους παράγοντες. Αυτή είναι η λάθος διάγνωση. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που παράγει την κακοδαιμονία μας σε τούτο τον τόπο είναι το ηθικό μας έλλειμα. Είμαστε επισήμως μια βαθύτατα διεφθαρμένη χώρα, με μια διεφθαρμένη ηγεσία, που συντηρεί την προσοδοφόρα για τους προνομιούχους του συστήματος διαφθορά και ένα διεφθαρμένο λαό που, αντί να τιμωρήσει τους διεφθαρμένους, κοιτά πώς θα χωσει κι αυτός λίγο το δάχτυλό του στο μέλι και, αν δεν τα καταφέρει, πληρώνει στο τέλος αδιαμαρτύρητα το μάρμαρο.  Η αναγλησία, η ιδιοτέλεια και η απληστία, έχουν υποκαταστήσει την κοινωνική ευαισθησία, τη συλλογική ευθύνη, την αλληλεγγύη. Στιγμές μόνο ανασύρουμε τη συνείδησή μας από το βόθρο, όταν ένα κοινωνικό ή πολιτικό σοκ μας τραντάξει συθέμελα, αλλά και πάλι την επόμενη στιγμή βυθιζόμαστε. 

Έπειτα από κάθε συμφορά κοιτάμε πώς με τα γιατροσόφια της αυταπάτης μας θα κλείσουμε άρον άρον τις πληγές, αφήνοντας ωστόσο από μέσα το πύον να τις σαπίζει. Δεν κοιτάμε να θεραπεύσουμε την κύριά μας αρρώστεια, εκείνη που έσπειρε όλες τις πληγές πάνω στο σώμα μας και δεν είναι άλλη από την καλπάζουσαι πλέον γάγγραινα της διαφθοράς. 

Όταν φτάσαμε στο σημείο να πρέπει να διαλέξουμε τον επόμενο πρόεδρό μας στη λογική «το μη χείρον βέλτιστον”, φανταστείτε που καταντήσαμε. Να μας υπόσχονται ότι θα αποκαταστήσουν την αξιοπιστία οι πιο αναξιόπιστοι. Ότι θα τερματίσουν το ψέμα εκείνοι που δεν λένε σχεδόν ποτέ την αλήθεια. Ότι θα πατάξουν τη διαπλοκή οι πιο διαπλεκόμενοι. Ότι θα πολεμήσουν το κατεστημένο εκείνοι που γεννήθηκαν, ανδρώθηκαν και τρέφονται από το κατεστημένο και το κουβαλάνε μέσα στο DNA τους. 

Φανταστείτε μέσα σε τούτη την κατάντια να φτάναμε και στο σημείο να δούμε σ’ αυτές τις εκλογές κάποιον παραλή να θέλει να γίνει πρόεδρός μας και να μας κυβερνήσει, εξαγοράζοντας με τα λεφτά του ανθυποψήφιούς του για αποσυρθούν, πολιτικούς παράγοντες για να ταχθούν υπέρ του, ψηφοφόρους για να του πουλήσουν την ψήφο τους. Θα ήταν η απόλυτη παρακμή, ο πάτος των πάτων, η πιο ταιριαστή γαρνιτούρα στην ξεφτίλα μιας ξεφτιλισμνένης κοινωνίας, η απόλυτη επιβεβαίωση στα σημεία του Σύμπαντος ότι δεν έχουμε καμία απολύτως ελπίδα σωτηρίας σε τούτο τον τόπο. Ευτυχώς όμως, κανένας δεν έκανε κάτι τέτοιο. Ευτυχώς διότι, ακούγοντας τον κ. Λιλλήκα, προς στιγμήν ανησύχησα… 

 

 

Οι έσχατοι έσονται πρώτοι…

ΒΟΥΛΗ ΚΥΠΡΟΣH Kύπρος πρέπει να είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο όπου την προεδρία του κοινοβουλίου αξιώνουν, με ένα εκθαμφωτικό τσαμπουκά, τα μικρότερα σε λαϊκό έρεισμα κόμματα. Τα οποία μάλιστα θεωρούν πολιτικώς ηθικό και πρέπον να αποκλείσουν με κάθε «θεμιτό” τρόπο από αυτή την δυνατότητα τα μεγαλύτερα κόμματα, που εκπροσωπούν πολλαπλάσια μερίδα του λαού. Προφανώς έτσι γίνεται αντιληπτή η έννοια της δημοκρατίας σε τούτη την «όμορφη και παράξενη πατρίδα”.

Αν ονομάσει κανείς το φαινόμενο αλαζονικό, ετσιθελικό, ή πολιτικώς άηθες, κινδυνεύει να τον λοιδορήσουν κι από πάνω. Διότι το πολιτειακό (προσοχή «πολιτειακό” έγραψα, όχι «πελατειακό”) μας σύστημα – καλώς ή κακώς- υποχρεώνει τα μεγάλα κόμματα να προσκυνούν τα μικρά, προκειμένου να κυβερνήσουν τον τόπο. Με αποτέλεσμα οι ηγέτες των μικρών κομμάτων να έχουν πιστέψει πια ότι δημοκρατία σημαίνει τα μικρότερα κόμματα να αντιπαρέρχονται και να απαξιώνουν τη λαϊκή βούληση, όπως αυτή κατεγράφη ελάχιστες ημέρες πριν, στις εκλογές και να ορέγονται την προεδρία της βουλής, παρότι δεν εκπροσωπούν παρά μόνο ένα μικρό ποσοστό του λαού, πάντως πολύ μικρότερο από το 4% ή το 6% που τους έδωσαν όσοι πήγαν τελικά στις κάλπες.

Σε μια χώρα στην οποία οι πολίτες είναι μονίμως κομπάρσοι σ΄ ένα κακόγουστο πολιτικό θέατρο, η διαφορά ανάμεσα σ’ ένα κόμμα του 30% ή του 26% από ένα κόμμα του 4%, δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Λες κι ο λαός ψήφισε μόνο τα μικρά κόμματα. Τα μεγάλα τα ψήφισαν οι μύγες.

1

Εγώ έτσι θα ψηφίσω…

ΚΑΛΠΗΠροβληματίστηκα πολύ αν θα ψηφίσω αυτή την Κυριακή αλλά αποφάσισα τελικά ότι θα ψηφίσω διότι, από τότε που έκλεισα τα 18, ουδέποτε απέφυγα τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες μου ως πολίτης.

Ποιους να ψηφίσω όμως είναι το ερώτημα. Τα παλιά κόμματα, που ευθύνονται για την εξάρθρωση των θεσμών του κράτους, τη διαπλοκή και την τεράστια οικονομική καταστροφή που ήρθε ως εύλογη συνέπεια ή τα νέα κόμματα, που επαγγέλλονται την αλλαγή, όταν οι ηγέτες είναι κι αυτοί «παλαιοκομματικοί», ζυμωμένοι εδώ και δεκαετίες μέσα στο ίδιο σύστημα;

Ξέρω πως, ό,τι και να ψηφίσω, θα γίνω έτσι κι αλλιώς συνένοχος για πολιτικές ματσαράγκες που έχουν συμβεί ή θα συμβούν στο μέλλον. Αποφάσισα λοιπόν να ζυγίσω τα υπέρ και τα κατά του καθενός, ιεραρχώντας τις αρχές μου με βάση τις προτεραιότητες που επιβάλουν οι σημερινές πολιτικές συγκυρίες.

Θα ψηφίσω εκείνους που στηρίζουν λύση του Κυπριακού, μέσω των διακοινοτικών συνομιλιών, στη συμφωνημένη (μεταξύ των δύο πλευρών) βάση, που προνοεί μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ομοσπονδία δύο πολιτειών και θα διασφαλίζει την πλήρη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, καθώς και του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Αντίθετα θα αποκλείσω εντελώς από τις επιλογές μου εκείνους που επιμένουν σε απατηλές ψευδοπατριωτικές φανφάρες, εκείνους που δεν έχουν σοβαρή και συγκροτημένη πρόταση για λύση και το μόνο που κάνουν είναι να διαστρεβλώνουν και να δαιμονοποιούν όσα συζητιούνται στις συνομιλίες, προπαγανδίζοντας ουσιαστικά υπέρ της αναβολής της λύσης επ’ αόριστο, με αποτέλεσμα να διαιωνίζεται η τουρκική κατοχή κι η καταστροφική διχοτόμηση. 

Θα ψηφίσω εκείνους που τοποθετήθηκαν ευθαρσώς κι απερίφραστα υπέρ των δικαιωμάτων ομάδων ανθρώπων που για χρόνια υπέστησαν κοινωνικό στιγματισμό. Θα αποκλείσω εντελώς εκείνους που εκφράζονται και λειτουργούν με εμφανή ή καμουφλαρισμένο ρατσισμό και ξενοφοβία. Για να φέρω ένα τρανταχτό παράδειγμα, θα αποκλείσω εντελώς τους βουλευτές εκείνους που ψήφισαν ενάντια στο Σύμφωνο Συμβίωσης, ή τήρησαν αποχή, η αδικαιολογήτως απουσίαζαν από τη βουλή όταν γινόταν αυτή η κρίσιμη ψηφοφορία.

Η Κύπρος θα πάει μπροστά, όχι επειδή ένα από τα κόμματα του βαθέως κατεστημένου χρησιμοποιεί αυτό το σλόγκαν, αλλά όταν επιτέλους ξεπεράσουμε τον κακό, υστερόβουλο εαυτό μας. 

Έτσι αποφάσισα να ψηφίσω εγώ. Καλή ψήφο σε όλους σας!  

3