Αρχείο ετικέτας Εθνικό Συμβούλιο

Δεν βαρέθηκε να συνέρχεται το Εθνικό Συμβούλιο;

ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΣυνέρχεται σήμερα το Εθνικό Συμβούλιο για να ανασκοπήσει την πορεία του Κυπριακού…

Αλήθεια δεν βαρέθηκαν μισό αιώνα να ανασκοπούν την διχοτόμηση της Κύπρου, χωρίς κανένα αποτέλεσμα;

Ιδιαίτερα εκείνοι που, σε κάθε φάση του Κυπριακού όλα αυτά τα χρόνια, γυρεύουν αφορμές για να την σκαπουλάρουμε από τις όποιες πρωτοβουλίες για λύση του ζητήματος, για πόσα χρόνια ακόμη θα επιμένουν στο παραμύθι της Χαλιμάς ότι η ιδανική για μας λύση θα βρεθεί κάποτε στο … αόριστο μέλλον, όταν εδώ και 50 χρόνια κάθε νέα μεσολαβητική πρόταση είναι χειρότερη από τις προηγούμενες και το μόνο που μένει πάνω στο έδαφος της Κυπρου και μέσα στις ψυχές μας, σαν σκληρή πραγματικότητα, είναι η διχοτόμηση;

Η Τουρκία ήθελε πάντα τη διχοτόμηση της Κύπρου και δεν το απέκρυψε ποτέ. Επομένως κάνει νόημα το γιατί, σε κάθε φάση του Κυπριακού επιδιώκει το ναυάγιο των συνομιλιών, με δική μας ευθύνη. Διότι ξέρει ότι μόνο με τη δική μας αρνητική στάση θα τα καταφέρει τελικά κάποια στιγμή να μονιμοποιήσει αυτό που ήδη ισχύει ντε φάκτο τα τελευταία 40 χρόνια.

Αυτό που δεν κάνει νόημα είναι το γιατί κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ επιμένουν ότι πρέπει να κάνουμε ακριβώς αυτό που επιδιώκει η Τουρκία: δηλαδή να αποχωρήσουμε από τις συνομιλίες και να φορτωθούμε εμείς την ευθύνη, μέσα από μια τάχατες «αλλαγή στρατηγικής», που δεν έχει κανένα πολιτικό έρεισμα και στηρίζεται μόνο σε αερολογίες για να μην πω αρλούμπες.

Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι αλλαγή στρατηγικής αλλά αποφασιστικότητα για λύση. Ενόσω ταλαντευόμαστε μεταξύ του «θέλω» και «δεν θέλω» και ενόσω νομίζουμε ότι το παγκόσμιο πολιτικό παιχνίδι είναι όπως τις «κουμέρες» που παίζαμε μικροί κι ενόσω κάποιοι πολιτικοί εδώ στην Κύπρο χτίζουν καριέρες πάνω στην ύπαρξη του Κυπριακού ζητήματος, η μόνη κερδισμένη από την πάροδο του χρόνου θα είναι η Τουρκία, που θα κρατήσει για πάντα και θα τουρκέψει την μισή μας (ελληνική για χιλιετίες) πατρίδα.

Το εθνικό συμβούλιο να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων…

DIXOTOMISI3Το Εθνικό Συμβούλιο συνέρχεται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη συνεδρία, για να αποφασίσει τα παραπέρα βήματα στο Κυπριακό. Εδώ και μερικούς μήνες υποστηρίζω στα γραφόμενά μου ότι η πλευρά μας πρέπει να είναι απόλυτα προετοιμασμένη για μια τελική διαπραγμάτευση του Κυπριακού. Οι επόμενοι μήνες είναι πραγματικά κρίσιμοι. Οι δύο πλευρές θα πιεστούν στο μέγιστο βαθμό για να προχωρήσουν σε συμφωνία για λύση του Κυπριακού. Αν ούτε αυτή τη φορά προκύψει η επιθυμητή λύση κι η διεθνής κοινότητα θεωρήσει ότι η πλευρά μας δεν επιδιώκει με ειλικρίνεια ένα τίμιο συμβιβασμό, η Κύπρος θα οδηγηθεί στη διχοτόμηση.

Με τη αναγνώριση του απευθείας εμπορίου της Ε.Ε. με τα κατεχόμενα και την αναγνώριση της τουρκοκυπριακής «επιτροπής αποζημιώσεων», η Ευρώπη έχει ήδη προχωρήσει σε δύο πολιτικές πράξεις που φέρνουν το ψευδοκράτος πολύ πιο κοντά στην διεθνή αναγνώριση των θεσμών και λειτουργιών του, έστω και χωρίς την αναγνώριση του σαν «ανεξάρτητο κράτος».

Οι επόμενες ανάλογου τύπου πράξεις, θα μετατρέψουν το ψευδοκράτος σε ένα μόρφωμα τύπου Ταϊβάν, δηλαδή σε ένα κράτος μη αναγνωρισμένο επίσημα αλλά με εμπορικές συναλλαγές με όλους. Αυτό βέβαια θα είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από διχοτόμηση.

Επειδή διχοτόμηση σημαίνει ότι χάνεται για πάντα η κατεχόμενη γη μας, πράγμα ιστορικά απαράδεκτο, αλλά και επειδή η διχοτόμηση θα αποτελέσει την απαρχή του εκτουρκισμού της Κύπρου μέσω του ανεξέλεγκτου εποικισμού, η πολιτική μας ηγεσία οφείλει να σοβαρευτεί όσο ποτέ άλλοτε προηγουμένως.

Η διχοτόμηση πρέπει να αποφευχθεί οπωσδήποτε. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει με το κόστος μιας κακής λύσης. Μιας λύσης που θα θέσει υπό την ομηρία της Τουρκίας την Κύπρο, ή που θα θεσμοθετήσει χωριστικά προνόμια για την τουρκοκυπριακή κοινότητα, ώστε με την πρώτη αφορμή να μπορέσει βάσιμα και με νομικά κατοχυρωμένους τρόπους να αποσχιστεί και να δημιουργήσει ανεξάρτητη κρατική οντότητα.

Η πολιτική μας ηγεσία δεν νοείται να αναζητήσει δικαιολογίες για να διαφύγει από τη διαδικασία των συνομιλιών, διότι κάτι τέτοιο θα νομιμοποιήσει την άλλη πλευρά να διεκδικήσει την ανεξαρτησία της για «λόγους επιβίωσης», αίτημα που θα ακουστεί καθόλα λογικό στα αυτιά της διεθνούς κοινότητας, αν αυτή θεωρήσει ότι η δική μας πλευρά δεν θέλει λύση και ψάχνει προφάσεις για να την αποφύγει.

Αξιοποιώντας την αναβαθμισμένη γεωπολιτική θέση της Κύπρου, τη συμμαχία με τον Ισραήλ και τις καλές σχέσεις με τους Άραβες, το καλό για την χώρα μας κλίμα στις ΗΠΑ και το γεγονός ότι ανήκουμε στην ευρωπαϊκή οικογένεια, η πολιτική μας ηγεσία πρέπει να αποφασίσει επιτέλους τι είναι αυτό που θεωρούμε εμείς ως μία πραγματικά έντιμη, δίκαιη και λειτουργική λύση, στο πλαίσιο πάντα του ιστορικού συμβιβασμού που αποφασίσαμε εδώ και πολλά χρόνια να κάνουμε, προκειμένου να ελευθερώσουμε και να επανενώσουμε κάτω από συνθήκες ειρήνης το νησί μας.

Μιλώ για μια προσέγγιση του Κυπριακού ζητήματος ρεαλιστική από τη μια αλλά και διεκδικητική ταυτόχρονα από τη άλλη. Για μια λύση σαφώς καλύτερη από εκείνη που προέβλεπε το Σχέδιο Ανάν. Μια λύση που πρέπει να τη διεκδικήσουμε με επιμονή και χωρίς υποχωρήσεις σε ζητήματα αρχής. Διότι είναι προτιμότερο να μην λυθεί το τώρα το Κυπριακό, αν πρόκειται να έχουμε μια κακή λύση.

Αν στις συνομιλίες συμπεριφερθούμε με ρεαλισμό, ωριμότητα και ειλικρινή βούληση για συμφωνία, κανένας δεν θα επιμένει να παραβιάσουμε αρχές ή να μας επιβληθεί μια λύση που εκ των πραγμάτων δεν θα λειτουργήσει. Αν συμπεριφερθούμε σωστά, η διεθνής κοινότητα θα δείξει κατανόηση στην πλευρά μας κι αν δεν γίνει κατορθωτό τελικά να καταλήξουμε σε λύση, δεν θα επιτρέψει στην τουρκοκυπριακή κοινότητα να διεκδικήσει άμεση ή έμμεση αναγνώριση. Το αντίθετο θα συμβεί αν δεν καταφέρουμε να πείσουμε τη διεθνή κοινότητα για την ειλικρίνειά μας.