Αρχείο ετικέτας διχοτόμηση

Η απενοχοποίηση της διχοτόμησης…

DIXOTOMISI LOGO BLAKEIAS«Η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση, αλλά έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου, μέσω της λύσης του Κυπριακού». Με αυτή την απλοϊκή και ιστορικά ατεκμηρίωτη θέση κάποιοι Ελληνοκύπριοι πολιτικοί και αναλυτές απενοχοποιούν την διχοτόμηση κι ενοχοποιούν τις προσπάθειες για λύση. Επικαλούνται μάλιστα και το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου (εν ενεργεία ΥΠΕΞ της Τουρκίας) καθώς και άλλα συγγράμματα, δίνοντας περισσότερη έμφαση στο τι γράφει ένας πολιτικός (που μπορεί να εξυπηρετεί δικές του προσωπικές σκοπιμότητες) παρά στο τι τεκμηριώνεται από τα ίδια τα γεγονότα.

Αν η Τουρκία δεν ήθελε διχοτόμηση αλλά έλεγχο «ολόκληρης της Κύπρου μέσω της λύσης του Κυπριακού»:

  • Δεν θα αποχωρούσαν οι ΤΚ από την Κυπριακή Δημοκρατία το 1964, διότι το Σύνταγμά μας ως έχει παρέχει στην Τουρκία τη δυνατότητα να ελέγχει τη λειτουργία του κυπριακού κράτους.
  • Δεν θα προχωρούσε στο γεωγραφικό διαχωρισμό, πρώτα το 1963 όταν οι ΤΚ κλείστηκαν στους θύλακες τους και έπειτα το 1974 με τις μαζικές ανταλλαγές πληθυσμών.

Πολύ πιο εύκολα θα έλεγχε η Τουρκία την Κύπρο σαν ενιαίο κράτος, χωρίς γεωγραφικό διαχωρισμό των 2 κοινοτήτων κι αν την εξυπηρετούσε η λύση δεν θα μιλούσαμε σήμερα για τουρκική αδιαλλαξία που παρεμποδίζει τη λύση του Κυπριακού.

Η Τουρκία ήθελε και εξακολουθεί να προτιμά τη διχοτόμηση, ως την καλύτερη γι’ αυτήν λύση και με την πάροδο 40 ετών την έχει σχεδόν επιτύχει, δυστυχώς με τη βοήθεια της δικής μας πλευράς.

Όσα συνέβησαν στο Κυπριακό από το 1963 μέχρι σήμερα, τεκμηριώνουν επαρκώς την άποψη ότι η διχοτόμηση δεν ήταν μόνο επιλογή της Τουρκίας αλλά και μεγάλης μερίδας του ελληνοκυπριακού πολιτικοοικονομικού κατεστημένου. Στο μυαλό όσων την υποστηρίζουν φαντάζει σαν μια «καθαρή λύση»: γεωγραφικό και πολιτικό διαζύγιο με τους Τουρκοκύπριους και η Τουρκία να μην έχει τρόπο παρέμβασης στα εσωτερικά του δικού μας κράτους.

Πρόκειται βέβαια για μια αφελέστατη αντίληψη. Από τη στιγμή που η Τουρκία θα κάνει δικό της το βόρειο τμήμα της Κύπρου, ο κυπριακός Ελληνισμός θα υποστεί τη χειρότερη ήττα της ιστορίας του σ’ αυτό το νησί. Όχι μόνο θα χάσει για πάντα τη μισή Κύπρο αλλά θα τεθεί πραγματικά υπό ομηρία και στο υπόλοιπο μισό, καθώς θα παραμείνει κάτω από την απειλή του τουρκικού στρατού, την ίδια ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι έποικοι θα μεταφέρονται στην Κύπρο, για να την μετατρέψουν σε νησί με τουρκική πλειοψηφία.

Αυτό τον εφιάλτη θεωρούν κάποιοι δικοί μας σαν τη καλύτερη λύση για όλους. Πλην όμως δεν μπορούσαν και δεν μπορούν ακόμη ούτε και σήμερα να το πουν ξεκάθαρα στο λαό. Πώς να πεις στον Κερυνιώτη ότι η Κερύνεια πρέπει να δοθεί στην Τουρκία, για να μας αφήσει ήσυχους στο νότο; Πώς να πεις το αντίστοιχο στον Μορφίτη, στον Γιαλουσίτη και πάει λέγοντας;

Γι’ αυτό το λόγο εφαρμόζουν την πολιτική της διχοτόμησης χωρίς την υπογραφή μας. Από το 1963 μέχρι το 1974 στήριζαν πράξεις που θα προκαλούσαν την Τουρκία να δημιουργήσει στην Κύπρο διχοτομικά δεδομένα διά της βίας, ώστε να μπορούν την ίδια στιγμή που εξυπηρετείται ο στόχος της διχοτόμησης, να καταγγέλλουν την Τουρκία ότι εκείνη ευθύνεται, αποσείοντας ταυτόχρονα από πάνω τους κάθε ευθύνη.

Το πραξικόπημα του 1974 υπήρξε η κορύφωση της ανόητης αυτής πολιτικής, διότι το πραξικόπημα δεν έγινε για την Ένωση με την Ελλάδα, όπως είπαν στους ενωτικούς πατριώτες. Έγινε για να δοθεί η αφορμή στην Τουρκία να κάνει εισβολή στην Κύπρο και να καταλάβει την επαρχία Κερύνειας, με στόχο τη διχοτόμηση.

Είχε προηγηθεί το 1967 η επίθεση της Εθνικής Φρουράς στην Κοφίνου, η οποία οδήγησε στην αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας, ούτως ώστε σε περίπτωση τουρκικής εισβολής να μην υπάρχει επαρκής άμυνα και να μην εξελιχθεί ουσιαστικά η εισβολή σε πόλεμο Ελλάδας – Τουρκίας στην Κύπρο.

Ακόμα πιο πριν, το 1963, ο Μακάριος αποφάσισε μονομερώς να αλλάξει το Σύνταγμα, που ο ίδιος υπέγραψε στις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, δίδοντας αφορμή στην τουρκική πλευρά να κάνει την ανταρσία που οδήγησε στην πρώτη διχοτόμηση και στην «πράσινη γραμμή», την οποία ο Μακάριος έσπευσε να υπογράψει … για να επιτευχθεί η κατάπαυση του πυρός…  Πάντα η πλευρά μας έδιδε την αφορμή, που η Τουρκία περίμενε πλήρως προετοιμασμένη για τη διχοτόμηση, ώστε μετά να λέμε πως ότι έγινε έγινε χωρίς τη θέλησή μας…

Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η τακτική διαφοροποιήθηκε κάπως. Μετατράπηκε σε «μακροχρόνιο αντικατοχικό αγώνα» και «δεν ξεχνώ». Κι ενώ οι θεωρητικοί αυτής της πολιτικής λένεμεταξύ τους «τζείνοι ποτζεί, εμείς ποδά τζι ένας τοίχος ψηλός μες στην μέσην που να μεν περνούν ούτε τα πουλιά» στους δημόσιους λόγους τους είναι οι πιο μεγάλοι πατριώτες: «Οι Έλληνες της Κύπρου λένε ΟΧΙ σε ξενόφερτες φιλοτουρκικές λύσεις!». Την ίδια στιγμή καταδικάζουν a priori σαν «ατιμωτική» και «φιλοτουρκική» κάθε πρωτοβουλία που ξεκινά στο Κυπριακό και αρχίζουν να την πυροβολούν από μακριά, με στόχο να την εξουδετερώσουν όσο γίνεται πιο γρήγορα. Με στόχο φυσικά η διχοτόμηση (χωρίς την υπογραφή μας) να έρθει με την πάροδο του χρόνου, ήσυχα και απλά.

Ήδη μέχρι στιγμής έχει προχωρήσει αρκετά το θέμα. Ιδιαίτερα μετά την απόφαση της Ε.Ε. για απευθείας εμπόριο με τα κατεχόμενα και την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για αναγνώριση της τουρκικής Επιτροπής Αποζημιώσεων, ο δρόμος για έμμεση αναγνώριση του ψευδοκράτους και νομιμοποίηση της διχοτόμησης έχει ανοίξει για τα καλά.

Η πολιτική μπαμπεσιά δεν έγκειται στο ότι αυτοί θέλουν τη διχοτόμηση. Είναι δικαίωμα τους να την πιστεύουν και να την προωθούν. Η μπαμπεσιά έγκειται στο ότι δεν το λένε ξεκάθαρα στους πολίτες. Αντίθετα,  καπηλεύονται τα ιερά και τα όσια αυτού του λαού και διεγείρουν τα γνήσια πατριωτικά του αισθήματα με συνθήματα ακριβώς αντίθετα από αυτό που έχουν στο μυαλό τους και που αποτελεί ουσιαστικά την πιο ατιμωτική για εμάς λύση στην οποία θα μπορούσε να καταλήξει το Κυπριακό.  Μάλιστα, ενώ παραμυθιάζουν το λαό με συνθήματα που δεν τα πιστεύουν, έχουν το θράσος να κατηγορούν εκείνους που θέλουν τη λύση περίπου ως … προδότες!

Με τον ίδιο τρόπο θα τους κατηγορούν και σε λίγα χρόνια όταν η διχοτόμηση θα οριστικοποιηθεί. Θα λένε ότι «χάσαμε τον καιρό μας να συνομιλούμε»… Χωρίς να λένε φυσικά πώς αλλιώς θα λύναμε το πρόβλημα, αν δεν συνομιλούσαμε. Σημασία θα έχει τότε να πείσουν τον κόσμο ότι η διχοτόμηση προήλθε από την … «πολιτική του καλού παιδιού» κι όχι από την άγονη δική τους πολιτική της διχοτόμησης.  Και φυσικά δεν θα μπουν στον κόπο να εξηγήσουν γιατί έγινε τελικά η διχοτόμηση αφού ούτε εμείς τη θέλαμε αλλά (σύμφωνα με αυτούς) ούτε και η Τουρκία!

Επιμονή και διεκδικητικότητα για μια έντιμη λύση

Να μην εγκαταλείψουμε τις συμφωνίες που υπέγραψαν οι Μακάριος, Κυπριανού και Παπαδόπουλος.

proedroi2Απόλυτα ορθή η στάση του προέδρου Αναστασιάδη που, με το καλημέρα της πρωτοβουλίας για το Κυπριακό, έστειλε το μήνυμα ότι οι Ελληνοκύπριοι -όσο κι αν θέλουν πολύ μια λύση του Κυπριακού σύντομα – θα διεκδικήσουν με αποφασιστικότητα το δίκαιο και  δεν πρόκειται να αποδεχτούν συνομοσπονδιακές ή άλλες διχοτομικού τύπου απαιτήσεις των Τούρκων, ούτε παραβίαση των διεθνών αρχών δικαίου, ή οτιδήποτε που θα βρίσκεται έξω από το πλαίσιο ενός έντιμου  ιστορικού συμβιβασμού, στη βάση της Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, σαν μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Την ίδια στιγμή θα πρέπει και κάποιοι εδώ, στη δική μας πλευρά, να καταλάβουν ότι θα ήταν καταστροφή και ουσιαστικά σιωπηρή αποδοχή της διχοτόμησης το να εγκαταλείψουμε τις συμφωνίες κάτω από τις οποίες έβαλαν τις υπογραφές τους οι πρόεδροι Μακάριος (1977), Κυπριανού (1978) και Τάσσος Παπαδόπουλος (2006), συμφωνίες που καθορίζουν ρητώς ότι η βάση της λύσης θα είναι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Δεν ξέρω αν αυτό αποτελεί ιστορική ειρωνεία, αλλά τις τρεις αυτές συμφωνίες υψηλού επιπέδου υπέγραψαν οι τρεις πρόεδροι της λεγόμενης σκληρής γραμμής, τις παρακαταθήκες των οποίων επικαλούνται συχνά όσοι εισηγούνται να εγκαταλείψουμε τις συμφωνίες και να αναζητήσουμε άλλες λύσεις.

Θέλω να θυμίσω επιπλέον ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο πρόεδρος του ΟΧΙ το 2004, ουδέποτε εγκατάλειψε τη λογική του έντιμου συμβιβασμού στη δεδομένη βάση, αφού 2 χρόνια μετά το ΟΧΙ υπέγραψε τη συμφωνία της 8ης Ιουλίου, στην οποία ρητώς αναφέρεται ότι επιδιώκεται λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Εξάλλου ο Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν ο συνομιλητής της Ελληνοκυπριακής πλευράς το 1977, όταν ο Μακάριος αποφάσισε να αποδεχθεί αυτή τη βάση λύσης.

Όσοι μιλούν για σχέδια β’ και άλλες εναλλακτικές πορείες προς το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, δεν καθοδηγούν σοφά το λαό. Αντίθετα εισηγούνται περιπέτειες που θα μας οδηγήσουν στη διχοτόμηση. Αναρωτιέμαι σε ποια βάση θα μπορέσουμε ποτέ να συμφωνήσουμε με τους Τουρκοκύπριους, αν δεν καταφέρουμε να συμφωνήσουμε σ’ αυτήν που συζητάμε τώρα και που είναι το έσχατο σημείο στο οποίο τέμνονται οι αντίρροπες τάσεις των δύο κοινοτήτων. Αν εμείς εγκαταλείψουμε τις συμφωνίες προς ένα ενιαίο κράτος, όπως αυτό που έχουμε σήμερα (που είναι έτσι κι αλλιώς δικοινοτικό, με χωριστικές διατάξεις), η Τουρκία θα κινηθεί ελεύθερα και χωρίς καμία δέσμευση πλέον προς την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή της διχοτόμησης. Θα επιτύχει έτσι τον ιστορικό της στόχο κι αυτό θα αποτελέσει την αρχή του τέλους για τους Έλληνες της Κύπρου.

Δεν κακίζω εκείνους που κατακεραυνώνουν τη στάση της τουρκικής πλευράς. Πολύ καλά κάνουν τη δεδομένη στιγμή. Όμως εύχομαι ότι στην κρίσιμη ώρα των αποφάσεων, θα τοποθετηθούν με ιστορική ευθύνη και δεν θα αφήσουν τη χώρα να συρθεί στη διχοτόμηση, είτε μέσα από μια κακή λύση είτε απορρίπτοντας ένα έντιμο συμβιβασμό (αν και εφόσον βέβαια προκύψει), σκεπτόμενοι με ουτοπικό μαξιμαλισμό και πάντως έξω από τα πλαίσια του πολιτικού ρεαλισμού. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος μίλησε πολλές φορές για ρεαλισμό σε ότι αφορά τα της οικονομίας της Κύπρου. Εύχομαι ότι με την ίδια λογική θα προσεγγίσει και την τελική λύση του εθνικού μας ζητήματος. 

Σημειώνω με ικανοποίηση τις σημερινές διευκρινίσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι συνεχίζονται οι προσπάθειες για έκδοση κοινού ανακοινωθέντος, καθώς και του ΑΚΕΛ που συνεχίζει να τηρεί μια καθόλα υπεύθυνη στάση στο θέμα του Κυπριακού. 

Μέρες του 2004;

ΜΠΟΥΡΚΕΝΣΤΟΚ 2004Μίλησα με τέσσερις πολιτικούς τον τελευταίο καιρό για το Κυπριακό και μου είπαν ότι δεν πρόκειται να λυθεί διότι η Τουρκία δεν θέλει λύση.  Προφανώς αυτή η άποψη είναι ευρέως διαδεδομένη ανάμεσα στην πολιτική μας ηγεσία, οπότε άρχισα να υποψιάζομαι καταστάσεις παρόμοιες με το 2004. Τότε που οι εξελίξεις μάς βρήκαν απροετοίμαστους, διότι πιστεύαμε ότι ο Ντενκτάς με την στήριξη της Άγκυρας που (όπως και σήμερα) δεν ήθελε λύση…

Μ’ αυτή την λανθασμένη εκτίμηση ο Τάσσος αποδέχτηκε τον οδικό χάρτη που προνοούσε χρονοδιαγράμματα, εντατική διαπραγμάτευση, επιδιαιτησία και τέλος δημοψηφίσματα.  Όταν ο Τάσσος και οι άλλοι κατάλαβαν ότι τα πράγματα ήταν σοβαρά, ήταν ανέτοιμοι για ουσιαστική διαπραγμάτευση, διότι δεν είχαμε κοινή θέση σαν ελληνική πλευρά. Μέσα στο αλαλούμ της ασυνεννοησίας και της προχειρότητας, δεν διαπραγματεύθηκαν το σχέδιο, αλλά το φόρτωσαν στην καμπούρα μας για να πούμε ΟΧΙ.

Μας υποσχέθηκαν φυσικά τότε μια καλύτερη λύση. Μάλιστα ο πιο έξυπνος από όλους μίλησε για το ΟΧΙ που θα τσιμεντώσει το ΝΑΙ… Δέκα χρόνια μετά από εκείνες τις δύσκολες μέρες βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πρωτοβουλία. Όμως η σοβαρότητα της κατάστασης μοιάζει να ξεπερνά τη συλλογική σοβαρότητα και ευθύνη των ηγετών μας. Εύχομαι ωστόσο να μην είναι έτσι τα πράγματα, να μην τα πήραν πάλι όλα στο σορολόπ. Διότι η διαφορά είναι ότι τώρα δεν θα έχει ούτε Ρωσία ούτε Κίνα για να καταφύγουμε κοντά τους να πούμε τον πόνο μας, όπως κάναμε το 2004… Όλοι θα μας υποδείξουν διακριτικά πως αν δεν λυθεί το Κυπριακό, θα πάμε για διχοτόμηση.

Εύχομαι ότι θα καταφέρουμε να κερδίσουμε κάτι πολύ καλύτερο από αυτό. Διότι αν μας μείνει η διχοτόμηση, κάποιοι πολιτικοί θα πρέπει επιτέλους να πάνε φυλακή, καθώς αυτή θα είναι ασυγκρίτως η χειρότερη καταστροφή που θα έχουν επιφέρει στον τόπο.

Διζωνική ή διχοτόμηση;

DIXOTOMISI3Ένας φίλος στο Facebook μου υπέβαλε ένα ερώτημα από αυτά που απασχολούν έντονα τον κόσμο κάθε φορά που συζητείται πρωτοβουλία λύσης. Απάντησα πολύ σύντομα, στο θέμα αυτό που χρήζει βεβαίως πολύ μεγαλύτερης ανάλυσης. Όμως έστω και μέσα από τη σύντομη αυτή διατύπωση, δίνω το στίγμα της λογικής που υποστηρίζω.

ΕΡΩΤΗΜΑ:  Παρακαλώ ανάλυσε το εξής:

1. Τους κινδύνους για εμάς στο νότο από μια μελλοντική αναγνώριση του ψευδοκράτους, πέρα από τη φανερή απώλεια εδαφών, περιουσιών κτλ…

2. Τους κινδύνους για εμάς στο νότο από μια πιθανή διζωνική λύση, η οποία για διάφορους λόγους μπορεί να αποτύχει και να οδηγήσει σε κάποιας μορφής σύγκρουση των δύο κοινοτήτων.

Δεν το θέτω τυχαία. Κάποιοι συμπολίτες μας φοβούνται πιο πολύ το 2 από το 1 και στην ουσία επιλέγουν σιωπηρά τη διχοτόμηση. Θέλω να πιστεύω ότι δεν έχουν δίκιο. Θα ήταν πολύ χρήσιμη η δική σου σύγκριση των κινδύνων της κάθε περίπτωσης.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Θα σου απαντήσω πολύ γενικά εδώ το εξόφθαλμο. 

1. Με την μονιμοποίηση της διχοτόμησης και αναγνώριση έμμεσα ή άμεσα του ψευδοκράτους, ο εποικισμός θα συνεχιστεί ανεξέλεγκτα και κάθε οικονομική δραστηριότητα στα κατεχόμενα θα λειτουργεί ανταγωνιστικά προς εμάς. Ο εποικισμός είναι θέμα χρόνου να καταστήσει την Κύπρο τουρκικό νησί, με μειοψηφία Ελληνοκυπρίων κατοίκων. Άρα, όχι μόνο απέναντι στην ιστορία μας που καταγράφει χιλιετίες ελληνικής παρουσίας και πολιτισμού σ’ αυτό το νησί, αλλά και γι’ αυτή καθαυτή την ασφάλεια των παιδιών μας, οφείλουμε να αποφύγουμε τη διχοτόμηση. 

2. Με την Ομοσπονδία, διασφαλίζουμε το ενιαίο του κράτους, τη μία διεθνή προσωπικότητα κτλ. Παρά το γεγονός ότι η διζωνικότητα του κράτους είναι δυστυχώς το αποτέλεσμα γεγονότων που προηγήθηκαν στην πολιτική μας ιστορία (σε μεγάλο βαθμό από δικά μας λάθη και πια δεν διορθώνεται με κανένα τρόπο), υπάρχει σ’ αυτήν κι ένα θετικό: ότι με την σχετική αυτοδιοίκησή τους οι δύο πολιτείες, δεν θα ανακατεύονται πολύ η μια στα ζητήματα της άλλης, πέρα από τα θέματα που θα βρίσκονται στη δικαιοδοσία της κεντρικής κυβέρνησης. Με την λύση, εννοείται ότι πρέπει να ρυθμιστούν όλα τα ζητήματα που μας ανησυχούν, όπως ο τερματισμός του εποικισμού που είναι το πιο επικίνδυνο ζήτημα (για τους λόγους που σημειώνω πιο πάνω), καθώς και τα θέματα της οικονομίας που θα λειτουργεί πια κάτω από ενιαίο σχεδιασμό. 

ΑΝ αποτύχει το σύστημα, τότε και μόνο τότε θα επέλθει η διχοτόμηση και πιθανή αναγνώριση ψευδοκράτους. Ειλικρινά δεν βλέπω για ποιο λόγο πρέπει να πάμε απευθείας στη λογική της διχοτόμησης, με το φόβο και μόνο ότι μπορεί να συμβεί αργότερα. Προσπάθεια μας θα πρέπει να είναι να μην συμβεί ποτέ!

Περιστασιακοί…

Αν ετούτο μόνο μας άξιζε

Αρχαίων πράξεων ευκλεών η στείρα επίκληση

Χωρίς συνέπεια

Χωρίς συνέχεια

Περιστασιακοί να διαβούμε και φεύγοντας

Μέσα στο τίποτα να βυθιστούμε.

Καράβι Κερύνειας

 

 

 

 

Οι υδρογονάνθρακες θέτουν το Κυπριακό σε διαδικασία προσγείωσης…

sum_aerio1Η ανακάλυψη των υδρογονανθράκων έχει χοντρύνει πολύ το παιγνίδι στην περιοχή μας και στο ίδιο το Κυπριακό ζήτημα. Τα συμφέροντα είναι τεράστια κι οι μεγάλες δυνάμεις,  που ελέγχουν την περιοχή, ξέρουν ότι πρέπει να επιτευχθεί σύντομα μια συμφωνία, που θα καλύπτει τα συμφέροντα και το λαβείν όλων των εμπλεκομένων, ώστε να αποφευχθούν ανεπιθύμητες παρεξηγήσεις ή και συγκρούσεις, μεταξύ «φίλων και συμμάχων».

Οι Αμερικάνοι κι οι Ευρωπαίοι θα πιέσουν έντονα και μέχρι τέλους για μια συμφωνία στο Κυπριακό. που να είναι αποδεκτή από Κύπρο, Ελλάδα και Τουρκία, ενώ στο γενικότερο πλαίσιο θα επιδιώξουν βελτίωση των συσχετισμών και συνθηκών υπέρ του Ισραήλ, ώστε να μπορέσει απρόσκοπτα, σε συνεργασία με τις πιο πάνω χώρες και με άλλες της περιοχής (Αίγυπτο και Λίβανο κατά κύριο λόγο), να αξιοποιήσει τα δικά του αποθέματα. 

Η συνεργασία της Ρωσίας είναι αναγκαία κι ένας συμβιβασμός φαίνεται σαν η πιο πιθανή εξέλιξη στο Συριακό πρόβλημα. Ταυτόχρονα η Ευρώπη θα ασκήσει τις δικές της πιέσεις προς τη ρωσική πλευρά, η οποία δεν θα δυσκολευθεί να συνεργαστεί, εφόσον διασφαλίζει τα συμφέροντά της μέσω των ευρύτατων εμπορικών συναλλαγών της με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Συνεπώς θα πρέπει λαός και ηγεσία σ’ αυτό τον τόπο να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι το Κυπριακό βρίσκεται σε … διαδικασία προσγείωσης. Να προσγειωθούμε κι εμείς στην πραγματικότητα και  να δούμε πώς, μέσα από την όποια διαδικασία, θα φτάσουμε σε μια δίκαιη και λειτουργική λύση στο Κυπριακό πρόβλημα, για το καλό το δικό μας και των παιδιών μας.

Ο χθεσινός καταιγισμός ανακοινώσεων των κομμάτων, σε σχέση με τη νέα διαδικασία συνομιλιών, που ξεκινά με απευθείας επαφές των διαπραγματευτών με Ελλάδα και Τουρκία,  μου προκάλεσε για μια ακόμη φορά απογοήτευση, καθώς μαρτυρεί την αδυναμία της πολιτικής μας ηγεσίας να σοβαρευτεί και να αρθεί στο ύψος των κρίσιμων περιστάσεων. Αποκαλύπτει προχειρότητα κι απουσία αναλυτικής σκέψης, έλλειψη προνοητικότητας και στοιχειώδους ικανότητας για πρόβλεψη των επόμενων κινήσεων στη σκακιέρα του Κυπριακού.

Στην προκειμένη περίπτωση θα έπρεπε να εθεωρείτο αυτονόητο ότι o Τουρκοκύπριος διαπραγματευτής θα διεκδικούσε απευθείας επαφές με την Αθήνα, από τη στιγμή που διεκδικεί ο δικός μας απευθείας με την Άγκυρα. Η δικαιολογία ότι η Τουρκία είναι η κατοχική δύναμη, ενώ η Ελλάδα απλά ένα ενδιαφερόμενο μέρος, είναι μεν σωστή ως επιχείρημα, αλλά αυτού του είδους οι ελιγμοί δεν πιάνουν τόπο στη διεθνή διπλωματία, όταν οι ισχυροί έχουν φανερά κουραστεί  αφόρητα με ένα πρόβλημα που εκκρεμεί εδώ και 60 χρόνια και θεωρούν εμπαιγμό τις νομικίστικες και άλλες αιτιάσεις που εκτροχιάζουν την διαδικασία λύσης, σε μια χρονική στιγμή που τα συμφέροντά τους επιβάλλουν συμφωνία στο Κυπριακό εδώ και τώρα. 

Αντί λοιπόν τα κόμματα να επιχειρήσουν μια ρεαλιστική, πραγματιστική ανάλυση των καταστάσεων και να τοποθετηθούν επιτέλους με σοβαρότητα και ευθύνη μπροστά στα νέα δεδομένα και στις διαφαινόμενες, στους επόμενους μήνες, ραγδαίες εξελίξεις, αναλώθηκαν και πάλι στις γνωστές … «ανησυχίες», μεμψιμοιρίες, προειδοποιήσεις, «νεκαλητά»…  Απλά διότι τα κλισέ στην Κύπρο δεν αλλάζουν. Σαράντα χρόνια κατοχής κι αυτοί το χαβά τους… Τα ίδια συνθήματα, τα ίδια κουτοπόνηρα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί μεγάλη μερίδα της πολιτικής μας ηγεσίας όχι από το 1974 αλλά θα έλεγα από το 1963 μέχρι σήμερα.

Από τότε που ξεκίνησαν τα φριχτά μας λάθη, που λες και τα κάναμε σκόπιμα, για να εξυπηρετήσουμε το μεγάλο στόχο της Τουρκίας: τη διχοτόμηση της Κύπρου. Από τότε που ξεκίνησαν τα απατηλά, ουτοπικά συνθήματα της καταστροφής. Εκείνα που εξοστράκισαν το ρεαλισμό από την πολιτική μας κουλτούρα και μας οδήγησαν σε αλλεπάλληλες ήττες. Δίνοντας τα προσχήματα στην εξτρεμιστική κλίκα του Ντενκτάς να επιβάλει την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων από την Κυπριακή Δημοκρατία και να ξεκινήσει το τρένο που μας οδήγησε στην τουρκική εισβολή του 1974 και την ντροπιαστική εδώ και 40 χρόνια κατοχή της μισής μας πατρίδας.

Το 1963 ήμουν αγέννητος. Σήμερα πλησιάζω τα 50. Ε λοιπόν ΒΑΡΕΘΗΚΑ! Η Κύπρος χάνεται κι αυτοί χτενίζονται. Με την ίδια επαρχιώτικη επιχειρηματολογία που καμία σχέση δεν έχει με την ρεαλπολιτίκ, στη βάση της οποίας λειτουργούν οι διεθνείς σχέσεις και η διπλωματία. Μοιάζουν να μην αντιλαμβάνονται ότι αυτή τη φορά τα πράγματα δεν είναι όπως πριν.

Αλλά όσοι νομίζουν ότι θα περάσει κι αυτή η πρωτοβουλία χωρίς αποτέλεσμα, πλανώνται πλάνην οικτράν.  Αν δεν επιτύχουμε ούτε αυτή τη φορά τη λύση του Κυπριακού, με μια δίκαιη και τίμια συμφωνία απελευθέρωσης από την Τουρκία και ενοποίησης της Κύπρου, πολύ απλά θα οριστικοποιηθεί η διχοτόμηση του νησιού, είτε με επίσημη είτε με ανεπίσημη (τύπου Ταϊβάν) αναγνώριση του τουρκοκυπριακού μορφώματος στο βορρά σαν ανεξάρτητη κρατική οντότητα. Μια εξέλιξη άκρως καταστροφική, για τους Έλληνες της Κύπρου, που θα δουν την μισή τους πατρίδα να χάνεται για πάντα και οριστικά, αφού θα ανήκει πια σε μια άλλη χώρα, πλήρως ελεγχόμενη από την Τουρκία. Κι αυτό βέβαια δεν θα είναι το τέλος του προβλήματος αλλά η αρχή ενός πολύ χειρότερου: της αλλαγής της δημογραφικής σύνθεσης του νησιού με την ανεξέλεγκτη κάθοδο εποίκων, που θα συνεπάγεται ουσιαστικά τουρκοποίηση της πατρίδας μας και εξαναγκασμό των παιδιών μας να ζήσουν σ’ αυτό τον τόπο σαν μειοψηφία.