Αρχείο ετικέτας διχοτόμηση

Αυτό που φοβάστε θα το πάθετε…

Στο κλεφτοκράτος που ζούμε, η εκάστοτε κυβέρνηση ξέρει πως, όποτε χρειαστεί ριάλια, θα πρέπει να χώσει το χέρι της στην τσέπη του φορολογούμενου να του τα πάρει. Στις πλείστες περιπτώσεις τα παίρνει από το υστέρημά του, διότι αυτούς που έχουν παραπανίσια λεφτά δεν τους ενοχλεί, μην τυχόν «κακοφανιστούν» και τα βγάλουν έξω. Τους φωνάζει κάθε κάμποσα χρόνια και κάνουν …διακανονισμό.

Μια από τις πιο ξεδιάντροπες έμμεσες φορολογίες είναι αυτή που επιβάλλει η εκάστοτε κυβέρνηση στα καύσιμα, που αποτελούν στην Κύπρο είδος πρώτης ανάγκης, αφού εδώ και σχεδόν 60 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας, το κλεφτοκράτος δεν κατάφερε ακόμη να διασφαλίσει στον πολίτη του αξιόπιστο σύστημα δημοσίων συγκοινωνιών. Διότι πολύ απλά δεν περισσεύουν λεφτά για όραμα όταν προτεραιότητα είναι μόνίμως το πάρτι και η μάσα.

Επειδή λοιπόν ο κόσμος χρειάζεται το αυτοκίνητό του για να πάει δουλειά να βγάλει το ψωμί του κι επειδή από το λιγοστό ψωμί που βγάζει θέλει να τρώει και το κλεφτοκράτος, κάποιοι συμπολίτες μας αποφάσισαν να βάζουν καύσιμα στα αυτοκίνητά τους όχι εδώ στο κλεφτοκράτος αλλά δίπλα στο ψευδοκράτος. Κι επειδή για κάποιο μυστήριο λόγο τα καύσιμα στο ψευδοκράτος δεν είναι ψευδοκαύσιμα αλλά κινούν τα αυτοκίνητα κανονικά, το φαινόμενο άρχισε να διογκώνεται.

Συμπτωματικά έφτασε ο καιρός να ανοίξει το οδόφραγμα της Δερύνειας. Φοβούμενη όμως η κυβέρνηση του κλεφτοκράτους ότι μες στο κατακαλόκαιρο θα μπορεί ευκολότερα να διαρρέει, μέσω Δερύνειας, τουρισμός προς τα κατεχόμενα και επιπλέον ευκολότερα επίσης θα πηγαίνουν μαζικά οι πολίτες του κλεφτοκράτους να γεμίζουν από το ψευδοκράτος, αποφάσισε να μην ανοίξει προς το παρόν το οδόφραγμα. Μάλιστα, λειτουργώντας με τη γνωστή κουτοπόνηρη πολιτική κουλτούρα αυτού του κλεφτοκράτους, παρακάλεσε τον δήμαρχο της κατεχόμενης Αμμοχώστου να μας δηλώσει ότι δεν βιάζεται να δει το οδόφραγμα να ανοίγει.

Προσωπικά εμένα ολίγον με ενδιαφέρει αν θα ανοίξει το οδόφραγμα. Ενόσω δεν λύνεται το Κυπριακό και η μισή μου πατρίδα παραμένει κατεχόμενη από την Τουρκία, με τους κατοίκους της ξεριζωμένους στην άλλη μισή, δεν με ενδιαφέρει πόσα και ποια οδοφράγματα είναι ανοιχτά. Με ενδιαφέρει να ελευθερωθεί και να επανενωθεί η πατρίδα μου, με μια λύση που και οι δύο πλευρές να θεωρούν ισοζυγισμένη, ώστε να μπορεί να λειτουργήσει και να διασφαλίσει ειρήνη και ασφάλεια στα παιδιά μου και σ’ όλες τις επόμενες γενιές.

Σ’ αυτούς όμως που πολεμούν με λύσσα τη λύση, διότι φοβούνται τον ανταγωνισμό μιας νομιμοποιημένης πλέον οικονομικής δραστηριότητας στα κατεχόμενα, θα πω ένα πράγμα και θέλουν ας το ακούσουν, θέλουν ας το βάλουν από το ένα αυτί κι ας το βγάλουν από το άλλο:

Αυτό που φοβάστε ότι θα πάθετε με τη λύση, θα το πάθετε 10 φορές χειρότερα χωρίς τη λύση. Διότι αν νομιμοποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο το ψευδοκράτος ως ανεξάρτητη από εμάς κρατική ή οικονομική οντότητα και πια δεν θα έχουμε κανένα λόγο και κανένα έλεγχο εμείς στην οικονομική ανάπτυξη αυτής της άλλης χώρας, ό,τι συμβαίνει σήμερα με τα καύσιμα ή με τα τσιγάρα, θα αρχίσει να γίνεται και στον τουρισμό και  στη Γεωργία (γι’ αυτό έφεραν νερό από την Τουρκία με αγωγό) και στο εμπόριο και στις υπηρεσίες και σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Όταν θα μπορεί ο Τούρκος και ο οποιοσδήποτε άλλος επιχειρηματίας να επενδύσει ελεύθερα και νόμιμα στην τουρκική πλέον βόρεια Κύπρο, θα κάνει τις τιμές του χώμα για να μας κλείσει. Και θα μπορεί να τις κάνει χώμα διότι η οικονομική ευχέρεια ενός Τούρκου ή άλλου διεθνούς εμβέλειας επιχειρηματία είναι πολύ μεγαλύτερη από του αντίστοιχου Κύπριου και δεν θα μπορέσει ο Κύπριος να ανταγωνιστεί, εκτός κι αν πουληθει το κλεφτοκράτος μας απ’ εδώ αύτανδρο σε ξένους μεγαλοκαρχαρίες.

Όπως τώρα πάνε συμπολίτες μας και γεμίζουν εκεί τα αυτοκίνητά τους, αύριο θα κάνουν πολύ περισσότερες αγορές και, καθώς παράλληλα θα αυξάνεται  ο τουρκικός πληθυσμός, εμείς θα καταντήσουμε κάποια στιγμή μειοψηφία σ’ αυτό το νησί και τσιράκι των Τούρκων. Διότι η ζωή δεν ρυθμίζεται με περιοριστικούς ή εκδικητικούς νόμους, πολιτικής σκοπιμότητας. Η ζωή ρυθμίζεται από τις ανάγκες των ανθρώπων. Κι όταν χάσουμε την Κύπρο, τότε θα καταλάβουμε πόσο ηλίθιοι ήμασταν. Αν το καταλάβουμε φυσικά, διότι οι ηλίθιοι σπάνια αντιλαμβάνονται την ηλιθιότητά τους.

YA TAKSIM YA OLUM!

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, μιλώντας κάπου την Κυπριακή, διευκρίνισε ότι δεν σκέφτεται λύση δύο κρατών στην Κύπρο, όπως τον κατηγορούν κάποιοι τώρα τελευταία, αλλά στόχος του παραμένει η λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, στη βάση των του διεθνούς δικαίου, του Πλαισίου Γκουτέρες και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ.
 
Η «λύση δύο κρατών» είναι ένας επικαιροποιημένος και σαφώς πιο συγκεκριμένος όρος για να πει κανείς τη Διχοτόμηση. Τη Διχοτόμηση για την οποία διαδήλωναν το 1958 εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι στις τουρκικές μεγαλουπόλεις, κραδαίνοντας πλακάτ με το σύνθημα «Ya Taxim, Ya Olum» (Διχοτόμηση ή Θάνατος) ενώ η τουρκική κυβέρνηση εξέδιδε ανακοίνωση ότι «αποφάσισε οριστικά και αμετάκλητα υπέρ της εφαρμογής της διχοτόμησης ή οποία αποτελεί μονόδρομο».
 
Αυτό ήταν εξάλλου και το όραμα που πολλές φορές ανέπτυξε ο Ραούφ Ντενκτάς στα 40 κρίσιμα χρόνια που υπήρξε ηγέτης των Τουρκοκυπρίων, ιδιαίτερα μετά την τουρκική εισβολή, όταν ο τότε Τούρκος πρωθυπουργός Μπουλέντ Ετσεβίτ διακήρυξε ότι το Κυπριακό λύθηκε, έπειτα από την κατάληψη του 36% του εδάφους της Κύπρου.
 
Από το 1974 και μετά, όταν ο Μακάριος εξήγγειλε τον ψευδεπίγραφο «Μακροχρόνιο Αγώνα», οι πρόσφυγες και γενικά ολόκληρη η Ελληνοκυπριακή Κοινότητα έπεσε θύμα απάτης από συγκεκριμένη μερίδα της πολιτικής ηγεσίας ότι τάχα παραμένει αταλάντευτα κι ανυποχώρητα υπέρ της εξεύρεσης μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού, αλλά πάντοτε υπονομεύοντας είτε τις προσπάθειες έναρξης των συνομιλιών είτε των ιδίων των συνομιλιών, όταν άρχιζαν έπειτα από πιέσεις της διεθνούς κοινότητας.
 
Η υπονόμευση ήταν παράλληλη κι από πλευράς του ντενκτασικού κατεστημένου αλλά και του βαθέως κράτους της Τουρκίας, όμως εκείνοι ήταν ξεκάθαρα ορκισμένοι υπέρ της διχοτόμησης. Οι δικοί μας; Είναι κανείς τόσο αφελής ώστε να πιστεύει πως, όσο πιο πολύ παγιώνεται το διχοτομικό στάτους κβο στην κετεχόμενη από την Τουρκία Κύπρο, διανοίγονται προοπτικές για λύση διαφορετική από τη διχοτόμηση;
 
Στο μεταξύ, όλα αυτά τα χρόνια, από την εισβολή μέχρι σήμερα, οι ίδιοι αυτοί μεσσίες της καλύτερης λύσης, που θα έρθει κατά τη Δευτέρα Παρουσία, άρχισαν να «ανακαλύπτουν» μέσα σε τουρκικά βιβλία ότι τάχα η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση αλλά λύση, για να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Την ίδια στιγμή όμως μας λένε ότι το Κυπριακό δεν λύνεται λόγω της αδιαλλαξίας της Τουρκίας. Με άλλα λόγια απενοχοποιούν τη Διχοτόμηση και ενοχοποιούν τη λύση, ενώ την ίδια ώρα λένε ότι για τη μη λύση ευθύνεται αποκλειστικά η Τουρκία η οποία θέλει λύση…
 
Παράλληλα βγήκαν κατά καιρούς ακαδημαϊκοί και αναλυτές οι οποίοι μας εξήγησαν ότι πρέπει να παρεμποδίσουμε τα τουρκικά σχέδια, αντοπροτείνοντας (εμείς) τη λύση δύο κρατών στην Κύπρο, δηλαδή τη διχοτόμηση. Μας λένε δηλαδή να ξεχάσουμε για πάντα τους τόπους μας, την ιστορία μας και τη σκληρή πραγματικότητα ότι θα καταστούμε μια θλιβερή μειοψηφία πάνω σε τούτο το νησί, όταν ο βορράς θα γεμίσει Τούρκους υπηκόους, επειδή κρίνουν ότι εμείς δεν έχουμε τη δύναμη να επιτύχουμε μια λογική και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, βασισμένη στις αρχές του διεθνούς δικαίου.
 
Ηττοπαθείς και χωρίς τη δυνατότητα να δουν πέρα από τη μύτη τους, θεωρούν ότι ο κυπριακός Ελληνισμός μπορεί να έχει μέλλον και θα είναι πιο ασφαλής σε τούτο το νησί, όταν ταμπουρωθεί στο νότο, έχοντας σύνορα με την Τουρκία από τη Δερύνεια ως τον Λιμνίτη και μετατρέψει τον πόθο της επιστροφής σε τραγούδια του τύπου «Πάλι Με Χρόνια Με Καιρούς Πάλι Δικά Μας Θα ‘Ναι».
 

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΦΛΕΡΤ ΜΕ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, με την πυθική απάντηση που έδωσε στο περιοδικό LIFO όταν τον ρώτησαν αν οι συνθήκες  ευνοούν πλέον πιο πολύ τη διχοτόμηση παρά μια ομοσπονδιακή μορφή λύσης, άφησε ουσιαστικά ανοικτό το ενδεχόμενο να δεχτούμε τελικά αυτή τη λύση, που οραματιζόταν για δεκαετίες ο Ραούφ Ντενκτάς και σχεδιάζε η Τουρκία από το 1955. Συγκεκριμένα ο πρόεδρος δήλωσε πως:
«Θα ήταν αδιανόητο αυτήν τη στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία, έχοντας στη βάση της όσα έχουν συμφωνηθεί στο παρελθόν, δηλαδή την επανένωση της Κύπρου μέσω μιας διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, να συζητάμε κάτι διαφορετικό. Όμως, λαμβάνοντας υπόψη τις αξιώσεις των Τούρκων, τις αρνητικές συνέπειες της παράτασης του αδιεξόδου, θα ήταν καλό να προβληματιστεί η ελληνοκυπριακή ηγεσία, η κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις ως προς το πώς αντιμετωπίζεται η τουρκική αδιαλλαξία, η αδυναμία επίτευξης λύσης, αλλά και το πώς θα υπάρξει η αναγκαία ειρήνη και σταθερότητα στην Κύπρο.»
Αλλά έτσι θα διασφαλιστεί η ασφάλεια και η ειρήνη; Με το να παραχωρήσουμε οριστικά και επίσημα τη μισή μας πατρίδα στην Τουρκία, ώστε ανεξέλεγκτα πλέον εκεί μέσα να φέρει όσους έποικους θέλει και να την αναπτύξει οικονομικά, με τη στήριξη της τεράστιας τουρκικής αγοράς, ώστε να μας ανταγωνίζεται σε όλους τους τομείς της οικονομία, με στόχο να μας καταστήσει οικονομικά εξαρτώμενους της; 
 
Αν ο κ. Αναστασιάδης αποτύχει να λύσει το Κυπριακό και οδηγηθούμε στη διχοτόμηση, το όνομά του θα γραφτεί με μαύρα γράμματα στην ιστορία, ως ο ανάξιος εκείνος ηγέτης που, διά των πράξεων ή παραλείψεών του, παρέδωσε οριστικά τη μισή Κύπρο στην Τουρκία κι υποθήκευσε το μέλλον των Ελλήνων στην άλλη μισή, μετατρέποντάς τους σε μειοψηφία, πάνω σε ένα νησί που τους ανήκε για χιλιετίες.
 
Αν νομίζει ότι θα εισπράξει την ευαρέσκεια των γνωστών κρυπτοδιχοτομικών κομμάτων, που εδώ και δεκαετίες εξαπατούν το λαό παριστάνοντας τους ευαγγελιστές του ψευδεπίγραφου Μακροχρόνιου Αγώνα για μια τάχα καλύτερη λύση στο μέλλον, διαπράττει μέγα σφάλμα. Διότι οι πρώτοι που θα τον καταδικάσουν σαν προδότη, διότι διχοτόμησε την Κύπρο, θα είναι αυτοί ακριβώς οι πολιτικοί υποκριτές, που υπογείως προάγουν με κάθε τρόπο τη διχοτόμηση, αλλά φοβούνται να το ομολογήσουν δημόσια.
 
Αλλά το τι θα του σούρουν οι κρυπτοδιχομικοί είναι το λιγότερο, μπροστά στην αμείλικτη ετυμηγορία της ιστορίας και τις κατάρες των μελλοντικών γενεών που θα συνοδεύουν το όνομά του για πάντα. Ας σταματήσει λοιπόν ο πρόεδρος να τείνει ευήκοον ους στο διχοτομικό περιβάλλον που του διασφάλισε το βαθύ κράτος του διεφθαρμένου, διχοτομικού κατεστημένου κι ας ασκήσει με αποφασιστικότητα ειλικρινή πολιτική λύσης, με πλήρη αξιοποίηση των ισχυρών συμμαχιών που έχουν διασφαλίσει στην Κυπριακή Δημοκρατία οι γεωπολιτικές συγκυρίες.

This is Dihotomisis. Mind the gap!

Επιτρέφοντας στο προεδρικό μέγαρο, έπειτα από το δείπνο του με τον Ακιντζί, ο πρόεδρος Αναστασιάδης ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους ποια θα είναι τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό. Με ένα ύφος ήρεμο, θα ‘λεγα αμέριμνο, ο πρόεδρος δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να επαναρχίσει ο διάλογος, αν και εφόσον βέβαια επιθυμεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να διορίσει ειδικό απεσταλμένο, που θα έρθει εδώ να διερευνήσει τη δυνατότητα επανέναρξης.

Αν και εφόσον επιθυμεί λοιπόν ο Γενικός Γραμματέας… Ευτυχώς που δεν ρώτησε κανένας τον κ. Αναστασιάδη τι θα γίνει αν ο Γενικός Γραμματέας δεν επιθυμεί να διορίσει ειδικό απεσταλμένο. Διότι υποψιάζομαι ότι η απάντηση του προέδρου θα ήταν η εξής: «Εν πειράζει κοπέλια! Υγείαν!»

Αλλά ας πούμε ότι διόρισε νέο ειδικό αντιπρόσωπο ο κ. Κουντέρες. Τι θα γίνει δηλαδή διαφορετικό από όλες τις προηγούμενες φορές; Ο άνθρωπος θα θέλει να μας λύσει το Κυπριακό κι εμείς θα τον βρίζουμε.  Το πολύ δύο μήνες μετά το διορισμό του οι γνωστοί αρκουδιάρηδες του πολιτικού μας πανηγυριού θα τον βγάλουν μεροληπτικό και φιλότουρκο, θα του αποδώσουν αλλότρια κίνητρα και φυσικά θα ζητήσουν από τον Αναστασιάδη να απαιτήσει την αποπομπή του.

Την περασμένη Κυριακή, 15 Απριλίου, διάβαζα στα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «Ο Πολίτης» ότι ο κ. Αναστασιάδης διαβεβαίωσε κάποιους πολιτικούς αρχηγούς ότι δεν πρόκειται να επαναρχίσουν οι συνομιλίες για το Κυπριακό. Γι’ αυτό προφανώς και τους βλέπετε τόσο ήρεμους, πράους και φιλικούς προς τον Αναστασιάδη. Επειδή «εξηνέννοιασαν» που λέμε. Όχι συνομιλίες και λύση τώρα, που το τρένο της διχοτόμησης προσεγγίζει στο τερματικό. Μα τι λέω «προσεγγίζει»; Έφτασε ήδη. «This is «Dihotomisis. Mind the Gap!»

 

Ανάρτησα το πιο κάτω άρθρο χθες, 16 Απριλίου 2018, λίγες ώρες πριν το δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί. Νομίζω πως και μετά το άρθρο αξίζει τον κόπο να το αναρτήσω ξανά:

Απόψε, στο …μυστικό δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί θα γίνει απλά ένα ακόμη βήμα προς τη διχοτόμηση. Όσες υπογραφές κι αν μαζέψουν οι ομάδες πρωτοβουλίας για τη λύση, όσες εκδηλώσεις κι αν γίνουν στα οδοφράγματα η διχοτόμηση έχει δρομολογηθεί και οι Αναστασιάδης – Ακιντζί αντί για ηγέτες της λύσης και του Νόμπελ Ειρήνης, θα χρισθούν τελικά από την ιστορία οι ηγέτες της καταστροφής, αυτοί που οδήγησαν, ως έσχατοι και μοιραίοι μηχανοδηγοί, το τρένο της διχοτόμησης στο τέρμα. 

Της διχοτόμησης που δρομολογήθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και, στη διάρκεια όλων των ετών που πέρασαν από τότε, μεθοδεύτηκε με συγκεκριμένες χωριστικές δράσεις σε διάφορα επίπεδα, ώστε η ζωή κι ο χρόνος να την εμπεδώσουν ως μοιραία κι αναμενόμενη κατάληξη:

  • Στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, στη δεκαετία του 1960, με πραξικοπηματικές ενέργειες σε πολιτικό επίπεδο αλλά και προβοκατόρικες πράξεις βίας, που προκάλεσαν επεισόδια και ένοπλες συγκρούσεις, με σκοπό να κυριαρχήσει το μίσος ανάμεσα στις δύο κοινότητες.  
  • Με το πραξικόπημα της χούντας εναντίον του Μακαρίου, στις 15 Ιουλίου 1974 και την ομιλία του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στις 20 Ιουλίου 1974, που έδωσαν στην Τουρκία το πρόσχημα προκειμένου να εισβάλει στην Κύπρο. Διότι ο ξεριζωμός 170 χιλιάδων ανθρώπων από τα σπίτια, τις περιουσίες και τις ζωές τους, καθώς κι η συνεπακόλουθη ντε φάκτο διχοτόμηση έπρεπε γίνει με βίαιο τρόπο, ώστε να μην φανεί ότι έγινε με τη συναίνεση Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων.
  • Με το δόγμα του ούτω καλούμενου «Μακροχρόνιου Αγώνα» (της απόλυτης απραξίας), που έδωσε στην Τουρκία την απόλυτη άνεση χρόνου να παγιώσει με την κατοχή τον γεωγραφικό και ψυχολογικό διαχωρισμό Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η απόλυτη απραξία από ελληνικής πλευράς αποδεικνείεται ως εκ του αποτελέσματος, αφού όχι μόνο δεν καταφέραμε να φύγει έστω και ένας Τούρκος στρατιώτης από τους 40 χιλιάδες, ή να αποτρέψουμε τον εποικισμό, ή να επιστρέψει έστω και ένας εκτοπισμένος στο σπίτι του, αλλά ούτε καν ένα καταδικαστικό ψήφισμα του ΟΗΕ που να κατονομάζει την Τουρκία ως ένοχη για παράνομη εισβολή και κατοχή στην Κύπρο δεν έχουμε εξασφαλίσει. Παρόλα αυτά συνεχίζουμε τον «Μακροχρόνιο Αγώνα» με τις γνωστές πολιτικές δυνάμεις να υπονομεύουν τις συνομιλίες, όποτε διεξάγονταν κάτω από συγκεκριμένες πρωτοβουλίες του ΟΗΕ για λύση και να συνεχίζουν να το πράττουν, σαν να μην πέρασαν πέρασαν 43 ολόκληρα χρόνια κατοχής. Συνεχίζουν με την ίδια απατηλή ρητορική, από το 1974 μέχρι σήμερα, να διευκολύνουν την τουρκική πολιτική της διχοτόμησης.  

Διότι, ναι, η διχοτόμηση είναι η λύση που πρωτίστως εξυπηρετεί την Τουρκία. Γιατί; Μα διότι έτσι διασφαλίζει, χωρίς καμία απολύτως όχληση από τους Ελληνοκύπριους, τον απόλυτο έλεγχο πάνω σε ένα αμιγώς τουρκικό κράτος, στο 40% του εδάφους της Κύπρου, που εκτείνεται στο βόρειο τμήμα του νησιού και θα αποτελεί ζώνη ασφαλείας στο μαλακό υπογάστριο της. Ένα κράτος προτεκτοράτο, μέσα στο οποίο μπορεί να διατηρεί στρατό και να στέλνει έποικους, αρχικά ως οικονομικούς μετανάστες και στη συνέχεια ως πολιτογραφημένους πλέον πολίτες.  Επιπλέον, με τη διεθνή αναγνώριση αυτού του κράτους, θα μπορεί να το αναπτύξει οικονομικά, σε όλους τους τομείς της οικονομίας στους οποίους δραστηριοποιείται και η Κυπριακή Δημοκρατία, με σκοπό να μας ανταγωνιστεί, διατηρώντας το συγκριτικό πλεονέκτημα της τεράστιας τουρκικής αγοράς, με την οποία θα συνδέεται το τουρκοκυπριακό κράτος. Με τον ειρηνικό αυτό τρόπο η Τουρκία θα επιδιώξει να μετατρέψει σε βάθος χρόνου την Κύπρο σε τουρκικό νησί, αφού οι Τούρκοι θα γίνουν πλειοψηφία ως προς τον αριθμό των κατοίκων αυτού του νησιού, ενώ το κράτος τους θα είναι οικονομικά ισχυρότερο.

Η διχοτόμηση βολεύει επίσης το ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο. Διότι αυτοί έστησαν τους μηχανισμούς νομής της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος σε δύο χωριστές περιοχές, όπως περίπου χωρίζουν τις περιοχές ελέγχου τους η σικελική μαφία και τα καρτέλ των ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής. Στα ταράφια τους λοιπόν ο καθένας, έχουν διασφαλίσει τα κέρδη τους, σε τρέχοντα χρόνο αδιαφορώντας πλήρως για το τι θα γίνει στο μέλλον.

Το Τουρκοκυπριακό κατεστημένο ουδόλως ανησυχεί, αν σε 20 χρόνια οι Τουρκοκύπριοι θα είναι μια ισχνή μειοψηφία μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, καθώς πλειοψηφία θα είναι πια οι εκ Τουρκίας έποικοι, οι οποίοι και θα διαμορφώσουν την πολιτική, κοινωνική, θρησκευτική και πολιτισμική κουλτούρα στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Η τουρκοκυπριακή ελίτ ευελπιστεί ότι θα παραμείνει ευνοούμενη και υπό τις νέες συνθήκες.

Το Ελληνοκυπριακό κατεστημένο επίσης ουδόλως ανησυχεί. Διότι θα συνεχίσει να πλουτίζει, κατακλέβοντας με όλους τους δυνατούς τρόπους εμάς τους ηλίθιους, πουλώντας μας πατριωτικά φούμαρα για μια καλύτερη λύση που θα επιτύχουμε στο μακρινό μέλλον, που μάλλον χρονικά θα συμπίπτει με τη Δευτέρα Παρουσία. Ώστε με την ανάσταση των νεκρών, να επιστρέψουν και όλοι οι πρόφυγες στα σπίτια τους. Δεν τους ενδιαφέρει αν με τη διχοτόμηση η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταντήσει σταδιακά η δεύτερη πληθυσμιακά και οικονομικά χώρα σ’ αυτό το νησί. Δεν τους ενδιαφέρει αν τα παιδιά μας θα γίνουν μισταρκοί των Τούρκων, για να επιβιώσουν. Αν και όταν φτάσουμε σε εκείνο το σημείο, αυτοί, προνομιούχοι και παραλήδες καθώς είναι, θα ανέβουν σε ένα αεροπλάνο και θα πάνε να ζήσουν αλλού. 

Εκείνοι που θα πάθουν τη μεγάλη ζημιά από τη διχοτόμηση είναι οι απλοί και μη προνομιούχοι Κύπριοι, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Ουσιαστικά αυτή θα είναι η χειρότερη και μη αναστρέψιμη καταστροφή, στο τέλος μιας αλυσίδας εθνικών και οικονομικών καταστροφών που μας έχουν φορτώσει οι ηγεσίες μας εδώ και 58 τόσα χρόνια. Αλλά πότε τους έκοψε για το τι θα συμβεί στον απλό κόσμο και θα τους κόψει τώρα; 

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση και το δημοψήφισμα του Ν. Παπαδόπουλου.

Καθώς ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος προβάλλει εν είδει ευαγγελίου την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, επιμένει να θεωρεί τις επικείμενες εκλογές δημοψήφισμα για την πορεία που προκρίνει ο κυπριακός λαός για τη λύση του Κυπριακού. Αν ο κ. Παπαδόπουλος κερδίσει τις εκλογές, θα έχουμε εφαρμογή της «Νέας Στρατηγικής». Αν ο κ. Παπαδόπουλος χάσει ή χειρότερα μείνει έξω από τον δεύτερο γύρο, τότε θα αναγκαστεί να πετάξει τη «Νέα Στρατηγική» στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Διάβασα λοιπόν με ενδιαφέρον την πρόταση του κ. Παπαδόπουλου, ώστε να αποφασίσω τι θα ψηφίσω στο … δημοψήφισμα και σας μεταφέρω εδώ τις σκέψεις μου:

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση της Κύπρου αποτελείται από 37 σελίδες. Οι 20 από αυτές αποτελούν μνημόσυνο της πολιτικής Αναστασιάδη, ενώ άλλες 3 με 4 περίπου αναφέρονται στις πάγιες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, τις οποίες υιοθετούν στην ουσία όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Στο σύνολό της η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής της «πρόταξης», που εφάρμοσε ο Σπύρος Κυπριανού και τσάκισε το εθνικό μας πρόβλημα στα βράχια. 

Περίπου 6 με 7 σελίδες της ούτω καλούμενης «Νέας Στρατηγικής» αναφέρονται σε ανάγκη αναβάθμισης της Εθνικής Φρουράς η οποία, κατά τον ισχυρισμό του Ν. Παπαδόπουλου, έχει υποβαθμιστεί την τελευταία δεκαετία. Εκείνος που σύνταξε το κείμενο ξέχασε ότι επί διακυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου, δεκάδες οχήματα και άρματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης συντήρησης και δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια, με αποτέλεσμα μέχρι κι ο Λάζαρος Μαύρος να επικρίνει τότε την κυβέρνηση Παπαδόπουλου για πλήρη εγκατάλειψη της Εθνικής Φρουράς.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα ο Ν. Παπαδόπουλος να κάνει την Εθνική Φρουρά ισχυρότερη από τον τουρκικό στρατό. Λεφτά εξάλλου υπάρχουν να φάνε κι οι κότες, συνεπώς έφτασε ο καιρός να δώσουμε μερικά δισεκατομμύρια ακόμη για εξοπλισμούς,  προκειμένου να φοβίσουμε τους Τούρκους, οι οποίοι βεβαίως δεν θα αντιδράσουν, δεν θα ενισχύσουν κι αυτοί τον κατοχικό στρατό, δεν θα φέρουν ας πούμε και μερικούς S400 εδώ από αυτούς που αγόρασαν από την ομόδοξή μας ορθόδοξη Ρωσία. Θα κάτσουν να μας κοιτάνε να εξοπλιζόμαστε, παγωμένοι από την αμηχανία και το φόβο.  Δεν ξέρω η όλη δαπάνη για την ενίσχυση τι θα συνεπάγεται σε μίζες, πάντως είναι κοινό μυστικό ότι κάποιοι που δεν είχαν να φαν έγιναν εκατομμυριούχοι από τις χοντρές μίζες της άμυνας…

Στις υπόλοιπες 6 σελίδες που απομένουν, η «Νέα Στρατηγική» υποτίθεται ότι αναλύει το πώς θα επιτύχουμε την ωραιότατη λύση που υπόσχεται. Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα υπέροχο ευχολόγιο, που θα μπορούσε να το είχε γράψει ένας από τους μελωδούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, για να το ψάλλουμε στις θείες λειτουργίες, αλλά όχι ένας σοβαρός αναλυτής που ασχολείται με την πολιτική. Απλούστατα διότι αυτά που ευαγγελίζεται η «Νέα Στρατηγική» θυμίζει την παροιμία «εν με τον νουν μας που κάμνουμεν παϊράμιν». ΘΑ κάνουμε εκείνο, ΘΑ κάνουμε ετούτο, ΘΑ γωνιάσουμε την Τουρκία εκεί, θα την σαπίσουμε στο ξύλο παραπέρα. Η απόλυτη φαντασίωση για έναν ιδανικό υπερεθνικιστικό «αυνανισμό».

Αναλύει π.χ. πώς θα επιβάλουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις θέσεις μας, έτσι ώστε να προκαλέσουμε (εμείς) κόστος στην Τουρκία. Ακριβώς όπως το 2006, που ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ πήρε από το χέρι τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τον οδήγησε στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, λέγοντας του να υπογράψει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της κατοχικής Τουρκίας κι ο Τάσσος την υπέγραψε χωρίς να κάνει χρήση του βέτο, χωρίς να θέσει οποιονδήποτε όρο, χωρίς να διασφαλίσει ούτε και ένα αντάλλαγμα, χωρίς να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα, που κατέχουν έδαφος χώρας μέλους της Ε.Ε., χωρίς να αναγνωρίσει η κατοχική δύναμη την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς καν να επιτρέψει τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της και βεβαίως με την κατοχή της μισής μας πατρίδας να συνεχίζεται.

Αναλύει επίσης πώς θα εκμεταλλευτούμε το φυσικό μας αέριο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη ότι σε τούτο το ζήτημα έχουν δυστυχώς λόγο κι άλλοι, όπως π.χ. οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι και οι Ρώσοι. Θεωρεί δεδομένο πως η διαχείριση του ενεργειακού πλούτου της ανατολικής Μεσογείου είναι γούστο και καπέλο του Ν. Παπαδόπουλου ή του όποιου άλλου προέδρου. Παιδαριώδης αντίληψη αν όχι παντελής άγνοια των γεωστρατηγικών συσχετισμών της περιοχής.

Προτάσσει η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» προϋποθέσεις για να δεχτεί να συνεχιστούν οι συνομιλίες, όπως έκαναν στο παρελθόν οι Μακάριος και Κυπριανού,  με αποτέλεσμα στο τέλος να υποχρεωθούν να βάλουν  την υπογραφή τους, ο πρώτος το 1977 κι ο δεύτερος το 1979, κάτω από τη συμφωνία ότι η βάση της λύσης του Κυπριακού προβλήματος θα είναι η Δικοινοτική Ομοσπονδία. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 2006, κι αφού στο μεταξύ απορρίψαμε το «Σχέδιο Ανάν», ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τη δική του υπογραφή επαναβεβαίωσε τις προηγούμενες δύο συμφωνίες, διασαφηνίζοντας μάλιστα ότι βάση της λύσης είναι η ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΚΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ.  Σημειώστε ότι, από τραγική ειρωνία, μόνο αυτοί οι τρεις από τους οκτώ προέδρους μας υπέγραψαν αυτή τη βάση λύσης, την οποία ωστόσο οι υποστηρικτές του Ν. Παπαδόπουλου απορρίπτουν. Απορρίπτουν δηλαδή τη λύση που υπέγραψαν οι πρόεδροι που αυτοί οι ίδιοι υποστήριζαν κι ο πατέρας εκείνου που υποστηρίζουν σήμερα. Ασύλληπτο το βάθος και το εύρος της πολιτικής ανακολουθίας.

Ισχυρίζεται η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» ότι θα παρεμποδίσει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, το οποίο όμως ανακηρύχθηκε το 1983 όταν οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την τότε «Νέα Στρατηγική» του Σπύρου Κυπριανού κι αναβαθμίστηκε με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 και την αναγνώριση της Επιτροπής Αποζημιώσεων το 2008, συνεπεία της τότε αντίστοιχης «Νεας Στρατηγικής» του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Τέλος δεν παραλείπει η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση  να εισηγηθεί συνεργασία με τους Τουρκοκύπριους σε διάφορους τομείς, χωρίς να ξεκαθαρίζει ωστόσο πώς θα γίνει αυτή η «συνεργασία» της Κυπριακής Δημοκρατίας με κάποιους οι οποίοι είναι ουσιαστικά πολίτες της. Η ασάφεια αυτή δίνει στον καθένα το δικαίωμα να υποπτεύεται ότι η  «Νέα Στρατηγική» προκρίνει συγκεκαλυμμένα συνεργασία με το ψευδοκράτος (όπως περίπου γίνεται με τον κανονισμό Τάσσου Παπαδοπουλου για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής) και σχέση «καλής γειτονίας» με αυτό.

Τέλος επιτρέψτε μου να εξηγήσω γιατί την χαρακτηρίζω «Νέα Στρατηγική για τη διχοτόμηση».  Διότι πρόκειται για τη συνέχεια της πολιτικής την οποία άσκησε

Ο Μακάριος από το 1974 ως το 1977, διακηρύσσοντας τον μακροχρόνιο αγώνα και κατέληξε στο να υπογράψει τελικά το 1977 μαζί με τον Ντενκτάς την πρώτη συμφωνία κορυφής, για μετατροπή της Κύπρου σε δικοινοτική ομοσπονδία, δηλαδή μια χώρα με δύο πολιτείες, η καθεμιά από τις οποίες θα είχε τη δικά της όργανα, κυβέρνηση, βουλή, δημόσια υπηρεσία, δυνάμεις ασφαλείας και φυσικά έδαφος, καθώς βέβαια θα υπάγονται και οι δύο παράλληλα στο κεντρικό, ομοσπονδιακό κράτος. 

Ο Σπύρος Κυπριανού και οδήγησε στην απενοχοποίηση της Τουρκίας, με συνέπειανα υπογράψει τελικά και εκείνος νέα συμφωνία με τον Ντενκτάς για ομοσπονδιακή βάση της λύσης, να απενοχοποιήσει την Τουρκία από τις ευθύνες της για την εισβολή και κατοχή, με αποτέλεσμα να αρθεί το εις βάρος της αμερικανικό εμπάργκο πώλησης όπλων, με αποτέλεσμα επίσης να βρει την ευκαιρία η Τουρκία και ο Ντενκτάς να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 και βεβαίως να μην καταφέρει ποτέ με εκείνη τη στρατηγική να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να περάσουν 15 χρόνια από την εισβολή χωρίς να λυθεί το Κυπριακό. Πράγμα που είχε βέβαια ως συνέπεια την απρόσκοπτη κι ανεξέλεγκτη έλευση των Τούρκων εποίκων και την παγίωση των κατοχικών τετελεσμένων και της ντε φάκτο διχοτόμησης. 

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, με αποτέλεσμα να ενοχοποιήσει τον κυπριακό Ελληνισμό για τη μη λύση του Κυπριακού και να απενοχοποιήσει την Τουρκία, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την αναβάθμιση του ψευδοκράτους με τον κανονισμό για εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής με σφραγίδες του κατοχικού καθεστώτος, την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας χωρίς όρους, τον μαζικό και ανεξέλεγκτο αριθμό προσφυγών το ΕΔΑΔ για αποζημώσεις, έπειτα από ανόητες προτροπές δικηγόρων, του νυν αρχιεπισκόπου και άλλων επισκόπων, καθώς και του «πιο έξυπνου Έλληνα»,  ότι με αυτές θα προκαλούσαμε κόστος στην Τουρκία. Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, στο πλαίσιο της στρατηγικής της, δεν αποθάρρυνε τις μαζικές προσφυγές (όπως προσπάθησαν ανεπιτυχώς να κάνουν κάποιοι άλλοι, συνετοί πολιτικοί και νομικοί), με αποτέλεσμα τελικά το ΕΔΑΔ να αναγνωρίσει την επιτροπή αποζημιώσεων του κατοχικού καθεστώτος. 

Με λίγα λόγια η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής που έβγαλε την Τουρκία από τη δύσκολη θέση όσες φορές το χρειάστηκε αυτό η κατοχική δύναμη και της επέτρεψε να παγιώσει και να εδραιώσει, για μισό αιώνα τώρα, την ντε φάκτο διχοτόμηση και την τουρκοποίηση της μισής μας πατρίδας.

Προφανώς εφόσον πούμε ΝΑΙ στο «δημοψήφισμα», η γνωστή μας εδώ και 43 χρόνια «Νέα Στρατηγική» θα μας οδηγήσει αισίως στο τέλος του ατέλειωτου μέχρι σήμερα δρόμου, που ονομάζεται Κυπριακό: στην αναγνώριση δυο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, όπως εξάλλου εισηγήθηκε σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, ένα χρόνο πριν τον καλέσει ο υποψήφιος πρόεδρος Ν. Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του.

Οι διυλίζοντες τον κώνωπα της λύσης, την δε κάμηλον της διχοτόμησης καταπίνοντες

Τα ψέματα που επαναλαβάνουν καθημερινά ο Ν. Παπαδόπουλος και οι λοιποί του απορριπτικού μετώπου όταν αναφέρονται στο Κυπριακό, δεν είναι καινούρια. Όπως ούτε και η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική». Στην πραγματικότητα πρόκειται για συστατικά στοιχεία μιας προπαγάνδας που χρονολογείται από το 1974 και έπειτα και που δαιμονοποιεί τα πάντα σε σχέση με το λύση του Κυπριακού, ενώ παράλληλα ευαγγελίζεται μια λύση που φαντάζει σε όλες τις πτυχές της δίκαιη, σύγχρονη, μοντέρνα, ιδανική. Μια λύση απλά ανέφικτη. 

Ανάλογη προπαγάνδα υπήρχε και πριν από το 1974.  Επινοήθηκε αμέσως μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 1963-64 και δαιμονοποιούσε ασταμάτητα την τότε επιδιωκόμενη λύση του Κυπριακού,  για επιστροφή των Τ/κ στην Κυπριακή Δημοκρατία, προβάλλοντας ως εφικτό τον ανέφικτο εθνικό πόθο της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα, τόσο πριν από την εισβολή όσο και μετά, στόχος τους ήταν και παραμένει η διχοτόμηση της Κύπρου, ως η πιο «καθαρή» λύση. Αυτός ήταν εξάλλου και ο σκοπός του πραξικοπήματος του 1974, που έγινε για να δοθεί στην Τουρκία πρόσχημα, προκειμένου να εισβάλει και να καταλάβει διά της βίας μέρος της Κύπρου, ώστε να μεταφερθούν εκεί οι Τ\κ. Ήταν αναγκαίο να γίνει ο γεωγραφικός διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων με τη βία, διότι κανένας από τους σούπερ πατριώτες πολιτικάντηδες και άλλους μεγαλοπαράγους, που πουλούσαν στον αφελή λαό πατριωτικά φούμαρα περί Ένωσης, δεν τολμούσε να του πει την αλήθεια ότι, προκειμένου να επιτευχθεί η «εθνική ολοκλήρωση» που οραματίζονταν μέσα στο στενό τους μυαλό, θα έπρεπε δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι να εγκαταλείψουν την γη των πατέρων τους, για να πάνε στη θέση τους οι Τουρκοκύπριοι.

Στο κόλπο δεν ήταν μόνο η χούντα του Ιωαννίδη, που διενήργησε το πραξικόπημα. Ήταν ενημεροι και πολλοί άλλοι, γι’ αυτό εξάλλου και τα κρισιμότερα στοιχεία του φακέλου της Κύπρου δεν έχουν ακόμη έρθει στο φως, διότι πολλοί θρύλοι θα καταρρεύσουν κι ο αφελής αυτός λαός, που έχυσε αίμα και δάκρυ για την ελευθερία και την υπεράσπιση αυτού του τόπου, θα πέσει από τα σύννεφα όταν μάθει την αλήθεια, πώς του την είχαν στημένη εκείνοι τους οποίους πίστεψε, λάτρεψε και δόξασε.

Η πολιτική της διχοτόμησης συνεχίστηκε και μετά την εισβολή, πρώτα με τον ούτω καλούμενο «μακροχρόνιο αγώνα», στη διάρκεια του οποίου οι εκτοπισμένοι προσπαθούσαν να σταθούν στα πόδια τους, να μεγαλώσουν και να μορφώσουν τα παιδιά τους και να ξαναχτίσουν τις ζωές τους σε άλλους τόπους, την ίδια ώρα που το ανάλγητο κατεστημένο έτρωγε τον αγλέουρα από το λεγόμενο «οικονομικό θαύμα» στα χρόνια μετά την εισβολή. Πρόκειται για το κατεστημένο που υπέσκαψε το κράτος και τους θεσμούς του, αντικαθιστώντας τις έννοιες της ευνομίας και της αξιοκρατίας με την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι και τη διαπλοκή, τα παράγωγα δηλαδή του καρκίνου της διαφθοράς, που κατέφαγε τα σωθικά αυτής της κοινωνίας.

Οι διαπρύσιοι ρήτορες της «δίκαιης λύσης» ουδέποτε επεδίωξαν με ειλικρίνεια μια δίκαιη λύση. Στην πραγματικότητα έγνοια τους και σκοπός τους ήταν πάντα το πώς θα υπέσκαπταν από το πρώτο δευτερόλεπτο την κάθε νέα προσπάθεια. Μόλις εμφανιζόταν στον ορίζοντα μια νέα πρωτοβουλία άρχιζε αμέσως η μαύρη προπαγάνδα της δαιμονοποίησης. Σε παράλληλη δράση με το ντενκτασικό κατεστημένο και την Τουρκία έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να πάμε σε ναυάγιο, ώστε ο χρόνος να συνεχίσει να διαρρέει προς την μονιμοποίηση και τελικά τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο, που ένα χρόνο πριν (1η Απριλίου 2015) έλεγε στο Φιλελεύθερο ότι η καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, με την αναγνώριση του ψευδοκράτους (πάνω στη γη των πατέρων μας) και η ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να μην έχουμε σύνορα μεταξύ μας οι δύο (ανεξάρτητες) χώρες.

Δεν είναι επίσης τυχαία η πρόσφατη δήλωση του Μ. Σιζόπουλου ότι η βάση λύσης που συμφώνησαν και υπέγραψαν οι Μακάριος, Σπ. Κυπριανού και Τ. Παπαδόπουλος, δηλαδή η ομοσπονδία, είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης. Μια δήλωση από την οποία συνάγεται ότι η …άλλη διχοτόμηση (αυτή που μας εισηγήθηκε ο Συρίγος και όχι μόνο) είναι σίγουρα καλύτερη από την ομοσπονδία. Άσχετα αν αυτή τη λύση επικαλούνται συχνά και οι Τούρκοι από την άλλη πλευρά ως σχέδιο Β’. Συνεπώς, για το απορριπτικό στρατόπεδο, το Σχέδιο Β’ των Τούρκων δεν είναι η χειρότερη διχοτόμηση. Είναι κατά την άποψή τους καλύτερη από τη λύση που συζητούμε στις συνομιλίες…

Έχοντας λοιπόν οριστικά αποφασίσει αυτό το πράγμα, συνεχίζουν την προπαγάνδα που παρατείνει το σημερινό στάτους κβο, με σκοπό κάποτε αδιαμαρτύρητα ο λαός να ξεχάσει το αίμα και τον ιδρώτα που έχυσαν οι προηγούμενες γενιές για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο και να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τη διχοτόμηση ως την πιο λογική λύση, «αφού η άλλη που συζητάμε είναι χειρότερη».

Θα συνεχίσουν λοιπόν να πουλάνε στον λαό πατριωτικά «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Θα συνεχίσουν μας λένε ότι δεν τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τουρκο έποικο, ενώ με τη διχοτόμηση θα μπορούν να έρθουν εδώ εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι δίχως να μπορούμε εμείς να το εμποδίσουμε. Ότι τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τούρκο στρατιώτη να παραμείνει, όταν δεκάδες χιλιάδες πάνοπλοι στρατιώτες θα συνεχίσουν να μας σημαδεύουν, με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται το δικαίωμα των «χρηστών» που παράνομα μπήκαν στα σπίτια μας, όταν τίποτα δεν θα μας επιστραφεί με τη διχοτόμηση και τα σπίτια μας θα παραμείνουν για πάντα στους «χρήστες». Ό,τι τάχα δε δέχονται να αποκτήσουν δικαιώματα ελεύθερης πρόβασης στην Κύπρο οι Τούρκοι πολίτες, σε ποσόστωση 4 προς 1 με τους Έλληνες πολίτες, όταν 90 εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες θα έχουν την ελευθερία πρόσβασης στην κατεχόμενη γη μας με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται τα «βέτο», την εκ περιτροπής προεδρία και τις αναλογίες στην κρατική μηχανή, όταν οι Τούρκοι θα έχουν υπό τη δική τους διαχείριση μια ανεξάρτητη χώρα μέσα στην ίδια την πατρίδα μας, με τη διχοτόμηση.

Λοιπόν, ψεύδονται ασύστολα. Μπορεί όντως να μην δέχονται αυτά που ισχυρίζονται μέσα τις από τερατώδεις υπερβολές της προπαγάνδας τους, όμως στην πραγματικότητα μάς οδηγούν στο να αποδεχτούμε σιωπηρά και αδιαμαρτήρητα πολύ χειρότερα από αυτά που απορρίπτουν. Δηλαδή, κατά τη ρήση του Ιησού, διϋλίζουν το κουνούπι αλλά καταπίνουν ολόκληρη καμήλα. Την καμήλα της διχοτόμησης.

Οι αλλεργίες του Ν. Παπαδόπουλου και η διχοτόμηση.

«Δεν έχω αλλεργία με την Ομοσπονδία», ανακοίνωσε προχτές ο Ν. Παπαδόπουλος, ο οποίος έχει, ωστόσο, αλλεργία με την αλήθεια. Διότι στην ίδια ανακοίνωσή αράδιασε ξανά τις γνωστές διαστρεβλώσεις για το τι έχει αποδεχτεί η δική μας πλευρά στις συνομιλίες για λύση. Επανέλαβε δηλαδή τη συνήθη τακτική του να δαιμονοποιεί τα πάντα όσα σχετίζονται με το Κυπριακό, με προφανέστατο στόχο να παραμείνουμε έτσι όπως είμαστε τα τελευταία 43 χρόνια, με την Τουρκία να κατέχει τη μισή μας πατρίδα. 

Μάλιστα για να μην μας μείνει καμία αμφιβολία ότι θα μας οδηγήσει στη διχοτόμηση, μας παρέμεψε για άλλη μια φορά στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, που αποτελεί τον ασφαλέστερο οδηγό για την μονιμοποίηση και (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) νομιμοποίηση του σημερινού παράνομου στάτους κβο. Να θυμίσω ότι, με αυτή την ίδια στρατηγική, που την βάφτισε «νέα» αλλά είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες, μάς οδήγησαν στο παρελθόν οι ομοϊδεάτες του στις μεγαλύτερες μας ήττες μετά την τουρκική εισβολή.

Με αυτή την παλιά και αποτυχημένη «νέα» στραγηγική επέτρεψαν στους Τούρκους να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 (επί Σπύρου Κυπριανού), να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 (επί Τάσσου Παπαδόπουλου), με σφραγίδες του ψευδοκράτους και στην αναγνώριση από το ΕΔΑΔ της επιτροπής αποζημιώσεων του ψευδοκράτους, το 2008 (συνεπεία των μαζικών προσφυγών, με την ενθάρρυνση της κυβέρνησης Παπαδόπουλου). Γι’ αυτό και κάθε φορά που γράφω για την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική», την αποκαλώ «Νέα Στρατηγική για τη Διχοτόμηση της Κύπρου», διότι με αυτή ο κ. Παπαδόπουλος απλά θα μας οδηγήσει στο επόμενο και τελευταίο βήμα, την αναγνώριση του ψευδοκράτους, είτε επίσημα είτε ανεπίσημα, όπως ισχύει με την Ταϊβάν. 

Η προσπάθειά του να θολώσει τα νερά και να μας πείσει δεν έχει καμία σημασία αν είναι υπέρ ή εναντίον της ομοσπονδίας, αποτελεί μια βάναυση προσβολή της νοημοσύνης εκείνων τους οποίους θέλει να κυβερνήσει. Επιμένει ότι έχει σημασία το περιεχόμενο και όχι το όνομα.  Αλλά το αν θα έχουμε ομοσπονδία με δύο πολιτείες ή ενιαίο κράτος όπως είναι η Κυπριακή Δημοκρατία του διάτρητου σήμερα Συντάγματός της, αυτό δεν έχει να κάνει με το περιεχόμενο της λύσης; Δηλαδή είναι δυνατόν το περιεχόμενο ενός ενιαίου κράτους να είναι το ίδιο με ενός ομοσπονδιακού; Κι αν για χάρην συζήτησης δεχτούμε ότι έχει βάση αυτός ο παραλογισμός, ότι δηλαδή δεν έχει σημασία η μορφή της λύσης αλλά το περιεχόμενο, τότε γιατί ο Σιζόπουλος κι η Θεοχάρους καταφέρονται ενάντια στην ομοσπονδία κι όπου κάτσουν κι όπου σταθούν λένε ότι είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση;

Αλλά προσέξτε τι κρύβεται πίσω από αυτή τη δήλωση: η ομοσπονδία είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση άρα, αν δεν βρεθεί η ιδανική λύση που υποτίθεται ότι αυτοί «διεκδικούν» (και η οποία βεβαίως δεν θα βρεθεί ποτέ) τότε καλύτερα να πάμε σε διχοτόμηση. Μας το είπε εξάλλου και ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ότι η καλύτερη λύση, υπό τις συνθήκες, είναι η αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης χώρας, πάνω στη γη των πατέρων μας. Να δώσουμε δηλαδή τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και να κοιμόμαστε μετά ήσυχοι ότι δεν κινδυνεύουμε πια. Έπειτα από εκείνη τη  αναίσχυντη πρόταση του κ. Συρίγου, ο Νικόλας Παπαδόπουλος τον κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, για να μας αναπτύξει τις σκέψεις του για τη διχοτόμηση με το σωστό περιεχόμενο.

Ο Ν. Παπαδόπουλος είναι πρόεδρος του ΔΗΚΟ και την ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού την άφησε προίκα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ. Πρώτος που την συμφώνησε και την υπέγραψε ήταν ο Μακάριος, δεύτερος ο Σπύρος Κυπριανού και τρίτος ο πατέρας του Ν. Παπαδόπουλου, Τάσσος Παπαδόπουλος. Μάλιστα σε συνεντεύξεις του ο Τάσσος δήλωνε ότι θεωρούσε τον εαυτό του πατέρα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, διότι αυτός την κατέθεσε στο τραπέζι των συνομιλιών και τη διαπραγματεύτηκε με τον Ντενκτάς. Δήλωσε επίσης ότι τυχόν εγκατάλειψη της ομοσπονδίας θα οδηγήσει στη διχοτόμηση της Κύπρου. 

Σήμερα ο Ν. Παπαδόπουλος αποφεύγει να απαντήσει ευθέως, μιλά για αλλεργίες και άλλα νοσήματα, και με το γνωστό, απύθμενο πολιτικό του θράσος ζητά από τους ανθυποψήφιούς του να διευκρινίσουν αυτοί τι είδους λύση θέλουν. Ο ίδιος πάντως δεν χρειάζεται να διευκρινίσει. Είναι καθαρό ότι, μετά τις προηγούμενες εθνικές ήττες που έχουμε υποστεί με τη στρατηγική που ευαγγελίζεται, θα μας οδηγήσει, αν εκλεγεί φυσικά, στην χειρότερη και μη αναστρέψιμη ήττα του ελληνισμού στην Κύπρο, τη διχοτόμηση. 

«Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει».

Πώς μια χθεσινή δήλωση του Μ. Σιζόπουλου καταγγέλλει εμμέσως πλην σαφώς τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον Τάσσο Παπαδόπουλο και το ΔΗΚΟ ότι επιχείρησαν να οδηγήσουν την Κύπρο «στη χειρότερη μορφή διχοτόμησης», αφήνοντας τον Ν. Παπαδόπουλο εκτεθειμένο απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου, στην ιστορία του κόμματός του, αλλά και του ιδίου του αειμνήστου πατέρα του.

Μια δήλωση του Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι ο Ν. Παπαδόπουλος περίπου συμφωνεί με τη θέση της ΕΔΕΚ ότι «η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης», έδωσε στον ΔΗΣΥ και στο ΑΚΕΛ την ευκαιρία να καλέσουν τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Ο ίδιος ωστόσο επέλεξε να απαντήσει εύγλωττα …διά της σιωπής του.

Αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι ο τελευταίος που έβαλε την υπογραφή του κάτω από τη λύση της ΔΔΟ ήταν το 2006 ο πρόεδρος Παπαδόπουλος (που ήταν και πρόεδρος του ΔΗΚΟ), ο αμέσως προηγούμενος ήταν το 1979 ο πρόεδρος Κυπριανού (που ήταν επίσης πρόεδρος του ΔΗΚΟ) και ο πρώτος ήταν το 1977 ο πρόεδρος Μακάριος (ο οποίος έδωσε τις ευλογίες του για την ίδρυση του ΔΗΚΟ). Συνεπώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι την ΔΔΟ την κληροδότησε στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ, ότι με άλλα λόγια «στο ΔΗΚΟ ανήκει κι αυτή η μεγάλη νίκη» και μόνο ένας πολιτικός απατεώνας μπορεί να διαστρέψει την ιστορία κάτα τρόπο που να απαλλάσσει το ΔΗΚΟ από αυτή την ευθύνη. 

Παρόλα αυτά ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, διεκδικώντας το ρόλο του κολαούζου του κ. Ν. Παπαδόπουλου, ανακοίνωσε ότι πάνω κάτω ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ θεωρεί τη λύση που μας κληροδότησε το ΔΗΚΟ σαν τη “χειρότερη μορφή διχοτόμησης” και παρέπεμψε στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του υποψήφιου προέδρου.  Είναι, ωστόσο, απορίας άξιον γιατί έκανε αυτή τη δήλωση ο κολαούζος. Για να ευχαριστήσουμε, ως κυπριακός λαός, τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ που παραδέχεται ότι το κόμμα του μας φόρτωσε τη «χειρότερη μορφή διχοτόμησης»; Αν όντως αυτό πιστεύει ο κ. Παπαδόπουλος, γιατί δεν το λέει ο ίδιος, γιατί δεν αποκηρύσσει την ΔΔΟ επίσημα και γιατί βάζει κολαούζους να μας το πούνε;

Όμως “χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει” γι΄αυτό κι ο Μ. Σιζόπουλος παρέπεψε στη «Νέα Στρατηγική» για τη Διχοτόμηση, εκεί όπου ο Ν. Παπαδόπουλος εμμέσως πλην σαφώς αποκηρύττει την ΔΔΟ ως βάση λύσης.  Όποιος διαθέτει στοιχειώδη πολιτική κρίση αντιλαμβάνεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί τον ασφαλέστερο και γρηγορότερο δρόμο προς την αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης τουρκικής χώρας πάνω στην κατεχόμενη γη των προγόνων μας. Υπέρ της λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών (διχοτόμηση) είχε εξάλλου τοποθετηθεί σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, τον οποίο, ένα χρόνο αργότερα, κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, προκειμένου να αναπτύξει τις σκέψεις του.

Όσο για την θέση του κολαούζου του κ. Παπαδόπουλου, προέδρου της ΕΔΕΚ Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι τάχα η ΔΔΟ είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης, αποτελεί τη χειρότερη μορφή πολιτικής απατεωνιάς. Διχοτόμηση με οριστική παράδοση της μισής μας πατρίδας στην Τουρκία είναι με μαθηματική ακρίβεια το τέρμα του δρόμου που επιμένουν να ακολουθήσουμε ο Ν. Παπαδόπουλος και οι κολαούζοι του. Κι η θέση αυτή δεν είναι δική μου, είναι θέση την οποία υποστήριξε με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο ο αμείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος, σε συνεντεύξεις του όταν ήταν πρόεδρος αυτής της χώρας: ότι τυχόν εγκατάλειψη της ΔΔΟ θα οδηγήσει την Κύπρο στη διχοτόμηση. Τελεία και παύλα.