Αρχείο ετικέτας διχοτόμηση. κατοχή

«ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩ»

«Την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω». Το απόσπασμα αυτό από τον όρκο που έδιναν οι Αθηναίοι έφηβοι πριν καταταγούν στον στρατό, καθιέρωσε ο Γλαύκος Κληρίδης ως το πολιτικό μότο που απέδιδε την πολιτική του φιλοσοφία σε σχέση με το Κυπριακό. Επρόκειτο ουσιαστικά για δήλωση εναντίον της διχοτόμησης της Κύπρου, εναντίον δηλαδή της διπλής ένωσης ή της λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών και με αυτή την ίδια φιλοσοφία εξελέγη δις στην προεδρία της Δημοκρατίας ο νυν πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης. Πλην όμως είναι πλέον πολλοί και αυξάνονται διαρκώς εκείνοι που διατείνονται επίμονα ότι ο κ. Αναστασιάδης έχει εγκαταλείψει την κληριδική γραμμή.

Λέγοντας «δεν θα παραδώσω την πατρίδα μου μικρότερη» ο Κληρίδης εννοούσε ότι δεν θα συμφωνούσε ποτέ με μια λύση που θα μοίραζε την Κύπρο στα δύο, θα καθιστούσε το μισό νησί καθαρά τουρκικό και θα συρρίκνωνε την πατρίδα των Ελληνοκυπρίων στο νότο. Κάτι τέτοιο ήταν για τον Κληρίδη προδοσία, μια εθνική και πολιτική αποκοτιά, που θα έδινε στην Τουρκία την ευκαιρία να καταστήσει την Κύπρο τουρκικό νησί, σε βάθος εικοσαετίας, με δημογραφικούς και οικονομικούς όρους (εποικισμός και ισχυροποίηση της – νόμιμης πλέον- οικονομικής δραστηριότητας του τουρκοκυπριακού κράτους).

Αυτή ωστόσο την προδοσία προωθεί σταθερά από το 1960 μέχρι σήμερα το ελληνοκυπριακό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, που αποτελεί και το βαθύ κράτος πίσω από την Κυπριακή Δημοκρατία. Προωθεί τη διχοτόμηση του νησιού, σε παράλληλη δράση με το τουρκικό βαθύ κράτος και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο.

Για να διασφαλίσει τα πρόσκαιρα και εν πολλοίς αθέμιτα συμφέροντά του, το διεφθαρμένο ελληνοκυπριακό κατεστημένο αποφάσισε ότι είναι προς το συμφέρον του να συντηρεί εσαεί την προσωρινότητα της κατάστασης, το «δίκαιο της ανάγκης», και τις τρύπες στο Σύνταγμα της χώρας και στις διαδικασίες που αυτό προβλέπει. Διότι εξουσία ή συμμετοχή σ’ αυτήν σήμαινε πάντα σ’ αυτή την «μπανανία» συμμετοχή στο πάρτι των δισεκατομμυρίων που κλάπηκαν από το υστέρημα του κυπριακού λαού.

Το διεφθαρμένο κατεστημένο δεν ήθελε ποτέ λύση. Ήθελε διχοτόμηση, την ίδια δηλαδή λύση που ήθελε ο Ραούφ Ντενκτάς και η Τουρκία. Απλά δεν τόλμησε ποτέ να το πει ξεκάθαρα. Έκρυψε την προτίμησή του προς αυτή την προδοσία, πίσω από «μακροχρόνιους αγώνες» και άλλες ψευδοπατριωτικές μπαρούφες, προς επίρρωση του ρητού του Σάμιουελ Τζόνσον ότι «ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο του κάθε απατεώνα». Εξυπηρέτησε την τουρκική αδιαλλαξία και εξυπηρετήθηκε από αυτήν, σε μια άτυπη συναλλαγή, που συντήρησε την ντε φάκτο διχοτόμηση για σχεδόν 60 χρόνια.

Ο Κληρίδης ήταν εναντίον της διχοτόμησης, όμως το βαθύ κράτος, που διέπει τα πάντα σ’ αυτή τη τη χώρα, δεν άφησε ούτε τον Κληρίδη, ούτε κανέναν άλλον να δουλέψει απερίσπαστα προς την κατεύθυνση της λύσης. Η προτροπή για ροκάνισμα του χρόνου, σαν σιγόντο στην τουρκική αδιαλλαξία, ήταν πάντοτε η επωδός κι εκδηλώθηκε σε όλες τις περιπτώσεις και με όλους τους φανερούς και υπόγειους τρόπους. Γι’ αυτό βρισκόμαστε πλέον μια ανάσα από τη διχοτόμηση, που θα σημάνει την αρχή του τέλους του ελληνισμού στην Κύπρο.

Τα αιματηρά γεγονότα της 21ης Δεκεμβρίου και τα όσα ακολούθησαν…

ΦΑΣΑΡΙΕΣ 1963Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Παρασκευής προς το Σάββατο 21 Δεκεμβρίου, η αστυνομία προέβη σε έλεγχο τουρκοκυπριακού αυτοκινήτου στην οδό Ερμού στη Λευκωσία, με την υποψία ότι μετέφερε οπλισμό. Στο αυτοκίνητο υπήρχαν 2 άντρες και μια γυναίκα, η ιερόδουλη Τζεμαλιέ. Οι Τουρκοκύπριοι αρνήθηκαν επίμονα να δεχθούν τον αστυνομικό έλεγχο και σύντομα μαζεύτηκαν στην περιοχή δεκάδες Τουρκοκύπριοι από τους γειτονικούς μαχαλάδες.

Το επεισόδιο δεν άργησε να εξελιχθεί σε πιστολίδι κι από τις δύο πλευρές. Δύο Τουρκοκύπριοι, ένας άντρας και η  ιερόδουλη Τεμαλιέ έπεσαν νεκροί. Ακολούθησαν άγριες συμπλοκές σε άλλα σημεία της Λευκωσίας.

Τις επόμενες ημέρες, οι Τουρκοκύπριοι αποσκίρτησαν από την Κυπριακή Δημοκρατία και κλείστηκαν στους τουρκομαχαλάδες δημιουργώντας τους πρώτους χωριστικούς θύλακες, ενώ τα βίαια επεισόδια, που έμειναν γνωστά σαν «οι φασαρίες του ’63» επεκτάθηκαν στοιχίζοντας τη ζωή σε εκατοντάδες ανθρώπους, οπλισμένους και άμαχους, καθώς οι Τουρκοκύπριοι προσπάθησαν να διευρύνουν και να περιφρουρήσουν τους θύλακές τους και ιδιαίτερα το θύλακα Ομορφίτας – Αγίρτας, που περιελάμβανε το δρόμο Λευκωσίας Κερύνειας.

Στις 30 Δεκεμβρίου και έπειτα από συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών, ο διοικητής των βρετανικών βάσεων χάραξε πάνω στο χάρτη της Λευκωσίας, με πράσινο μελάνι, την διαχωριστική γραμμή, που διχοτόμησε για πρώτη φορά την Κύπρο κι ονομάστηκε από το χρώμα του μελανιού «Πράσινη Γραμμή».

Τα ματωμένα Χριστούγεννα του 1963, μόλις τρία χρόνια μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ξέσπασε η βία που σοβούσε για πολύ καιρό, καθώς η εκατέρωθεν καχυποψία και τα αποσχιστικά σχέδια των Τούρκων, οδήγησαν τις δύο κοινότητες σε μυστικούς εξοπλισμούς και προετοιμασίες. Το επεισόδιο με την Τουρκοκύπρια ιερόδουλη ήταν η σπίθα που τίναξε στον αέρα το συναιτερικό κράτος ΕΚ και ΤΚ κι από τότε η Κυπριακή Δημοκρατία συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά, μόνο με τους Ελληνοκύπριους, με την έγκριση κι αναγνώριση του ΟΗΕ και με βάση το «Δίκαιο της ανάγκης».

Έχω γράψει πολλές φορές την προσωπική μου άποψη ότι η διχοτόμηση της Κύπρου ήταν και εξακολουθεί να παραμένει ο πρώτιστος στόχος της Τουρκίας. Δυστυχώς και για λόγους που κατά τη γνώμη μου οφείλονται σε τραγική πλάνη από μέρους τους, υπήρχαν και τότε και εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα Ελληνοκύπριοι πολιτικοί και άλλοι παράγοντες που επίσης προτιμούν τη διχοτόμηση, για να έχουμε μια «καθαρή λύση» στην Κύπρο. Αυτοί, με τις πράξεις τους, ουσιαστικά έδωσαν στην Τουρκία τις αφορμές που έψαχνε για να προχωρήσει σε όλες τις διχοτομικές της κινήσεις, ώστε η διχοτόμηση να φαίνεται ότι προέρχεται από βίαιες τουρκικές πράξεις και όχι με την έγκρισή μας.

Τα γεγονότα του ’63 που προκάλεσαν την πρώτη διχοτόμηση, τα γεγονότα του 67 που οδήγησαν στην αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας και το πραξικόπημα του 1974, που οδήγησε στην τουρκική εισβολή, ήταν οι πιο χαρακτηριστικές αφορμές που δόθηκαν στους Τούρκους κι έχω ισχυρούς λόγους να πιστεύω ότι πίσω από αυτές τις αφορμές και πέρα από την «επίσημη εκδοχή» ότι «το νόμιμο κράτος οφείλει να επιβάλει την τάξη», υπήρχε και η σκοτεινή σκοπιμότητα της διχοτόμησης.

Οι οπαδοί της λεγόμενης «καθαρής λύσης», είναι αυτοί που – και στις δύο πλευρές- τορπιλλίζουν κάθε προσπάθεια για λύση του Κυπριακού, έτσι ώστε ο χρόνος να επιβάλει ως εκ των πραγμάτων τη διχοτόμηση, χωρίς την υπογραφή μας.

Μάλιστα εδώ και χρόνια καλλιεργείται από Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριους θεωρητικούς ότι η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση της Κύπρου, αλλά … έλεγχο ολόκληρης της χώρας, μέσω της λύσης του Κυπριακού. Προσπαθούν δηλαδή ουσιασικά να «απενοχοποιήσουν» τη διχοτόμηση (που είναι και δική τους επιλογή) και να εκφοβίσουν το λαό ότι σε περίπτωση λύσης, η Τουρκία θα κρατά όμηρο την Κύπρο.

Αλλά η εξέλιξη των γεγονότων όλα αυτά τα χρόνια τους διαψεύδει.  Όλες οι πράξεις της τουρκικής πλευράς, από το 1960 και μετά, ήταν πράξεις χωριστικές, διχοτομικές γιαυτό και μιλάμε (δικαιολογημένα) για τουρκική αδιαλλαξία στο Κυπριακό. Ακόμη και τώρα προσπαθούν να διασφαλίσουν μέσα από μια ενδεχόμενη συμφωνία λύσης, το δικαίωμά τους να αποσχιστούν και πάλι, να προχωρήσουν δηλαδή προς τη διχοτόμηση σε ένα κατοπινό στάδιο.

Αν η Τουρκία ήθελε να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, δεν θα υπήρχε λόγος να αποχωρήσουν οι Τουρκοκύπριοι από την Κυπριακή Δημοκρατία. Μια χαρά θα μπορούσε η Τουρκία να μας ελέγχει μέσα από τα προνόμια που το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας παρέχει στην τουρκοκυπριακή κοινότητα.