Αρχείο ετικέτας Διζωνική

Το τιτίβισμα του Κρις Τριανταφυλλίδη…

Tweet ΤριανταφυλλίδηΗ Ελένη Θεοχάρους διαφώνησε με τις – διαχρονικές από την εποχή της ίδρυσής του από τον Γλαύκο Κληρίδη – θέσεις του ΔΗΣΥ στο Κυπριακό κι αποχώρησε. Μπορεί να μην παραιτήθηκε κι από το προσοδοφόρο αξίωμα της ευρωβουλευτού, που της χάρισαν οι ψήφοι των συναγερμικών, αλλά τουλάχιστον της πιστώνεται το γεγονός ότι δεν θέλησε να παραμείνει σε ένα κόμμα με το οποίο διαφωνεί στο κρισιμότερο ζήτημα που αφορά το μέλλον αυτού του λαού.

Εύχομαι ότι το ίδιο θα πράξει και ο κ. Κρις Τριανταφυλλίδης, τόσο από τη θέση του διευθυντή του νομικού τμήματος του ΔΗΣΥ όσο από εκείνη του εκπροσώπου του κόμματος στην ομάδα των συμβούλων του Προέδρου της Δημοκρατίας για τις διαπραγματεύσεις.

Τόσο ο κ. Τριανταφυλλίδης όσο και η κ. Θεοχάρους δεν κατάφεραν να αποστασιοποιηθούν από τις παλιές δηκοϊκές τους καταβολές. Στην πραγματικότητα παρέμειναν ευλαβείς πιστοί των λεγόμενων  «διαχρονικών αρχών» του ΔΗΚΟ, που πηγάζουν από την παλιά σχολή σκέψης του κατεστημένου της γενιάς του ’60.

Με το χτεσινό του τιτίβισμα (tweet) στο Twitter,  ο κ. Τριανταφυλλίδης αδειάζει τον πρόεδρο Αναστασιάδη και τον ΔΗΣΥ και ταυτίζεται πλήρως με τον Νικόλα Παπαδόπουλο, τον Γιώργο Λιλλήκα, τον Μαρίνο Σιζόπουλο και Γιώργο Περδίκη. Επέλεξε λοιπόν, μ’ αυτή την αιφνιδιαστική του κίνηση, να προσχωρήσει στο στρατόπεδο της ανέξοδης, κενής ουσίας και περιεχομένου, συνθηματολογίας.

Στην πριν από το 1974 εποχή, η εύκολη συνθηματολογία υπέρ της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα -όταν πια η Ένωση είχε καταστεί ανέφικτος στόχος μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας- μας οδήγησε στην τουρκική εισβολή και στην ανείπωτη εθνική καταστροφή. Τουλάχιστον όμως τότε ο στόχος υπήρχε, έστω κι αν ήταν ανέφικτος.

Σήμερα, όλοι αυτοί που ανέξοδα συνθηματολογούν εναντίον των προσπαθειών για λύση, δεν έχουν να προτείνουν εναλλακτικά απολύτως τίποτα. Μιλούν αόριστα για μια «εναλλακτική στρατηγική» η οποία βρίσκεται μόνο στη σφαίρα του ονείρου και του απόλυτου τίποτα. Προτείνουν λοιπόν το απόλυτο τίποτα, μια πολιτική που πολύ απλά μεταφράζεται σε διατήρηση της τουρκικής κατοχής, εδραίωση της διχοτόμησης και μετατροπή της Κύπρου σταδιακά σε τουρκικό νησί.

Σε τούτο το στρατόπεδο αποφάσισε να παλινδρομήσει ο κ. Κρις Τριανταφυλλίδης. Θέλω να πιστεύω λοιπόν ότι έχει την πολιτική ευθιξία κι αξιοπρέπεια να αποχωρήσει άμεσα από το ΔΗΣΥ και να ενταχθεί σε ένα από τους λόχους που πολεμούν καθημερινά με πείσμα για τη συντήρηση του σημερινού διχοτομικού στάτους κβο.

Συμφωνούν με τον Λαβρόφ και διαφωνούν με τον εαυτό τους;

Λαβρόφ - ΚύπροςΌλοι οι Ελληνοκύπριοι εκτιμούμε τις δηλώσεις και γενικά τη στάση που δημόσια τήρησε ο Ρώσος ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ κατά την επίσκεψή του στο νησί. Άλλο όμως το να εκτιμάς τη ρωσική στάση και το να θέλεις ενδυνάμωση των φιλικών σχέσεων ανάμεσα στην Κύπρο και τη Ρωσία και άλλο η δουλοπρέπεια και οι τεμενάδες κάποιων κομμάτων και κομματιδίων εδώ στην Κύπρο απέναντι σε οτιδήποτε εκπορεύεται από τη Μόσχα.

Ο κ. Λαβρόφ είπε ότι:

  • H Ρωσία υποστηρίζει μια μια βιώσιμη και δίκαιη διευθέτηση του Κυπριακού στη βάση των σχετικών αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με αυστηρό σεβασμό των συμφερόντων και των δύο κυπριακών κοινοτήτων (συνέντευξη στο ΚΥΠΕ).
  • Παρακολουθεί με ενδιαφέρον και συμπάθεια την εντατικοποίηση των συνομιλιών (δηλώσεις με Γιαννάκη Ομήρου).
  • Η λύση του Κυπριακού δεν πρέπει να είναι δοτή απέξω, ότι στη διαδικασία των συνομιλιών δεν πρέπει να τεθούν χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησία και ότι οι τουρκικές εγγυήσεις πρέπει να τερματιστούν, με το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να αναλαμβάνει αναβαθμισμένο ρόλο για την ασφάλεια της Κύπρου (δηλώσεις με Αναστασιάδη και Κασουλίδη).

Όσοι θέλουμε λύση, υιοθετούμε και υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα όλες τις πιο πάνω θέσεις. Το τονίζω: ΟΛΕΣ ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ. Ισχύει όμως το ίδιο και για όλους εκείνους που λατρεύουν οτιδήποτε προέρχεται από τον Βλαδίμηρο Πούτιν αλλά την ίδια στιγμή – συμπτωματικά- ανησυχούν ασταμάτητα όποτε τρέχει διαδικασία συνομιλιών για λύση του Κυπριακού και προσπαθούν με κάθε τρόπο να την μποϊκοτάρουν;

  • Χαίρονται που η Ρωσία παρακολουθεί «με ενδιαφέρον και συμπάθεια» την εντατικοποίηση των συνομιλιών; Αν τους άρεσε αυτή η δήλωση, γιατί οι ίδιοι εκφράζουν καθημερινά και ανελλιπώς την αντίθετη άποψη;
  • Συμφωνούν ότι η λύση του Κυπριακού πρέπει να βασίζεται στις σχετικές αποφάσεις των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας «με αυστηρό σεβασμό των συμφερόντων και των δύο κοινοτήτων»; Διότι τα ψηφίσματα του Σ.Α. μιλούν για λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Πώς γίνεται λοιπόν να συμφωνούν, ενώ την ίδια στιγμή οι περισσότεροι από αυτούς έχουν αποκηρύξει την λύση της ΔΔΟ;

Στο πανηγύρι που ονομάζεται «πολιτική» σε τούτο τον τόπο, είναι βέβαια περιττό να ρωτήσω τους ενθουσιασμένους με τις δηλώσεις Λαβρόφ απορριπτικούς πολιτικούς γιατί δεν εξέφρασαν την απογοήτευση και τη διαμαρτυρία που συχνότατα εκφράζουν όταν αναφέρονται σε δηλώσεις δυτικών αξιωματούχων, ότι ο Ρώσος ΥΠΕΞ δεν είπε ούτε λέξη για αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων από την Κύπρο…

Το πάμε πάλι φιρί φιρί για πιστόλι στον κρόταφο;

COWBOY WITH PISTOLΤον Δεκέμβριο του 2006 ο Τάσσος Παπαδόπουλος πήγε στην σύνοδο του Συμβουλίου της ΕΕ στις Βρυξέλες αποφασισμένος να θέσει βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, εκτός αν η Άγκυρα συμφωνούσε να υπογράψει πρωτόκολλο με το οποίο θα άνοιγε τα τουρκικά λιμάνια στα κυπριακά πλοία.

Μικρό το αντάλλαγμα που ζητούσε, αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η μισή Κύπρος βρισκόταν υπό τουρκική κατοχή από το 1974. Πήρε προφανώς μαζί του ο Τάσσος μικρό καλάθι ελπίζοντας να το φέρει πίσω γεμάτο, γιαυτό κι επέμενε πεισματικά μέχρι λίγο πριν από την έναρξη της συνόδου ότι δεν επρόκειτο να δεχτεί οτιδήποτε λιγότερο από το άνοιγμα των λιμανιών.

Παρά τις πιέσεις των Ευρωπαίων ωστόσο ο Ερντογάν αρνήθηκε μέχρι τέλους να δεχτεί κάτι τέτοιο. Το μόνο που δέχτηκε ήταν να υπογράψει μια αόριστη δήλωση ότι η Άγκυρα είχε την πρόθεση να υπογράψει ένα τέτοιο πρωτόκολλο κάποια στιγμή στο μέλλον…

Λίγο πριν αρχίσει η σύνοδος κορυφής,  ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας κι ο καγκελάριος της Γερμανίας συναντήθηκαν με τον Τάσσο Παπαδόπουλο και, σύμφωνα με μαρτυρία του Ολλανδού διπλωμάτη Pieter de Goijer που αποκάλυψαν τα Wikileaks:

«…O πρόεδρος Σιράκ είπε: «Τάσσο, κοίτα… Ο Τόνυ (Μπλερ), ο Γκέρχαρντ (Σρέντερ) κι εγώ πιστεύουμε ότι (η δήλωση της Τουρκίας) είναι μια πολύ καλή ιδέα. Δεν έχουμε χρόνο. Ξέρω ότι θα συμφωνήσεις». Έπειτα ο Σιράκ σηκώθηκε, πλησίασε τον Παπαδόπουλο και του είπε: «Τώρα ας πάμε μέσα στη συνάντηση».

Έπειτα από αυτό ο Σιράκ οδήγησε τον ελαφρώς σαστισμένο Παπαδόπουλο στη σύνοδο του Συμβουλίου. Έτσι λειτουργεί εν τέλει η Ευρώπη: οι μεγάλες χώρες συνασπίζονται όταν πρέπει να «καθαρίσουν» με ενοχλητικά ζητήματα που θέτουν οι μικροί…»

Τελικά ο Τάσσος Παπαδόπουλος αναγκάστηκε να πει το μεγάλο ΝΑΙ στο να ξεκινήσουν οι ενταξιακές της Τουρκίας, παίρνοντας ως αντάλλαγμα το απόλυτο τίποτα. Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, παρά τις προγενέστερες βαρύγδουπες δηλώσεις του ιδίου και των συνεργατών του στην τότε κυβέρνηση. 

Σήμερα ακούμε πάλι τα ίδια παχιά λόγια, παριστάνουμε τους βαρύμαγκες, ότι περίπου εμείς αποφασίζουμε στην ΕΕ κι οι άλλες 27 χώρες μέλη στέκονται σούζα. Παθαίνουμε αλλά δεν μαθαίνουμε από τα παθήματά μας. Η αλήθεια είναι πως, ενόσω η Γερμανία κι η Γαλλία έχουν λόγους να μην προχωρεί η ενταξιακή διαδικασία για την Τουρκία, θα μπορούμε κι εμείς να παριστάνουμε τον Βεληγκέκα. Να φωνάζουμε πως αν η Τουρκία δεν ανοίξει την Αμμόχωστο ή έστω τα λιμάνια (ναι, έντεκα χρόνια μετά, περιμένουμε ακόμη να τα ανοίξει), εμείς θα θέτουμε βέτο. 

Μόλις οι ισχυρές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφασίσουν ότι η Τουρκία θα προχωρήσει, τότε ο Ολάντ θα πλησιάσει τον πρόεδρο Αναστασιάδη και θα του πει «Νίκο, ο Ντέιβιντ, η Άνγκελα κι εγώ αποφασίσαμε ότι είναι καλή ιδέα να ανοίξουν τα κεφάλαια 23 και 24. Νομίζω ότι συμφωνείς κι εσύ. Πάμε τώρα μέσα να ξεκινήσουμε τη Σύνοδο». Έπειτα θα πιάσουν μπράτσο τον ελαφρώς σαστισμένο Αναστασιάδη και θα προχωρήσουν στην αίθουσα. 

Η Μέρκελ πήγε προχτές στην Τουρκία κι υποσχέθηκε στην τουρκική ηγεσία μερικά δισεκατομμύρια ευρώ και το άνοιγμα ενταξιακών κεφαλαίων, με αντάλλαγμα η Άγκυρα να συγκρατεί πρόσφυγες από τη Συρία από του να καταφεύγουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για όσους δεν κατάλαβαν καλά η πρώτη χώρα που θα ωφεληθεί από μια τέτοια κίνηση της Τουρκίας είναι η Ελλάδα, διότι προφανώς από την Τουρκία οι πρόσφυγες πρώτα φεύγουν προς την Ελλάδα κι από εκεί προς οπουδήποτε αλλού. Η Αθήνα ευλόγως έθεσε μόνο ένα θέμα και το πέτυχε: να μην δοθεί στην Τουρκία το ελεύθερο για κοινές περιπολίες με την Ελλάδα στο Αιγαίο.

Βεβαίως οι υποσχέσεις της Μέρκελ δεν επηρεάζουν, προς το παρόν τουλάχιστον, τα κυπριακά συμφέροντα.  Υποσχέθηκε στην Τουρκία να ανοίξει το κεφάλαιο 17, για το οποίο δεν είχε ένσταση η Κύπρος αλλά η Γαλλία, η οποία έδωσε προφανώς το πράσινο φως στην Γερμανίδα Καγεκλάριο. Αν όμως οι ισχυροί αποφασίσουν αργότερα να ανοίξουν και τα κεφάλαια 23 και 24, για τα οποία ενίσταται η Κύπρος, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτό θα γίνει ό,τι και να λέμε τώρα μεταξύ μας εμείς για να χαιρόμαστε μόνοι μας.

Οι ξένουν θεωρούν ότι το Κυπριακό θα λυθεί τους επόμενους μήνες κι αυτό εννοούσε η Μέρκελ όταν είπε προχτές στην Άγκυρα ότι, παράλληλα με τη βοήθεια προς την Τουρκία, είναι έτοιμη να παράσχει βοήθεια και προς στην Κύπρο.  Οι ενεργειακοί σχεδιασμοί στην περιοχή μας -σχεδιασμοί που δεν αφορούν μόνο τους υδρογονάνθρακες αλλά και τα συμφέροντα όλων των χωρών της ανατολικής Μεσογείου- επιβάλλουν λύση του Κυπριακού σύντομα. Ο διεθνής παράγοντας δεν θα περιμένει να ξεμπερδέψουμε εμείς με τις βουλευτικές μας, τις δημοτικές μας, τις προεδρικές μας και πάει λέγοντας…

Εξ αιτίας των υδρογονανθράκων λοιπόν το Κυπριακό φτάνει στο τέλος της μακράς του διαδρομής. Αν η πολιτική μας ηγεσία (και πάνω από όλους ο πρόεδρος) συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα των στιγμών και διεκδικήσουν στις συνομιλίες την πλήρη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών καθώς και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου στη νέα ομοσπονδιακή δομή του κυπριακού κράτους (όπως έχουμε ενυπογράφως συμφωνήσει), τότε ναι, μπορούμε και πρέπει να πετύχουμε μια λύση που να είναι προς όφελος όλων των Κυπρίων. 

 Αντίθετα, θα βρεθούμε προ εκλήξεων αν συνεχίσουμε τη μικροπολιτική υστερία, με την αντιπολίτευση να δαιμονοποιεί τα πάντα χωρίς καμία παραγωγική κι εποικοδομητική συνδρομή σε σχέση με την ουσία του Κυπριακού και τον πρόεδρο Αναστασιάδη να πιστεύει ότι έχει άπλετο χρόνο στη διάθεσή του μέχρι να εξαντλήσει την τρέχουσα θητεία του ή ακόμη χειρότερα αν αρχίσει να κάνει σκέψεις για το πώς θα διασφαλίσει δεύτερη πενταετία.

Αν πάμε έτσι, θα καταληφθούμε πάλι την κρίσιμη στιγμή εξ απίνης, απροετοίμαστοι για την τελική διαπραγμάτευση, για την τελική δηλαδή μάχη των μαχών στην οποία θα κριθεί το μέλλον μας σε τούτο το νησί κι αντί να πάμε για μαλλί θα βγούμε χειρότερα κουρεμένοι από ότι τον Μάρτιο του 2013, οπότε το να μιλάμε μετά για πιστόλια στον κρόταφο κι άλλες τέτοιες ιστορίες για αγρίους, θα είναι απλά φτηνιάρικες δικαιολογίες.

ΔΔΟ με το σωστό περιεχόμενο ή διχοτόμηση;

TASSOS TALATΟ Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν ένας άνθρωπος ζυμωμένος μια ολόκληρη ζωή με το Κυπριακό. Από τη πολύ νεαρή του ηλικία έλαβε μέρος στον αντιαποικιακό αγώνα κι εντάχθηκε ενεργότατα στην πολιτική ζωή του τόπου με το που ιδρύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία. Από τότε κι ως το τέλος της ζωής του ήταν στο μετερίζι.

Ήταν πολιτικός της σκληρής γραμμής, αλλά ουδέποτε παρεξέκλινε από την λογική του εφικτού στην ατραπό επικίνδυνων φαντασιώσεων που καταλήγουν σε πολιτικό αριβισμό. Από τα πρώτα μετά την εισβολή χρόνια, αποδέχτηκε το γεγονός ότι η Διζωνική Ομοσπονδία είναι η μόνη ρεαλιστική λύση για το Κυπριακό κι ως διαπραγματευτής, από τον καιρό του Μακαρίου, αυτή τη λύση συζητούσε με τον Ντενκτάς. Πρότεινε μάλιστα και χάρτη στον οποίο – σύμφωνα με δική του εξομολόγηση – περιέλαβε στα όρια της ελληνοκυπριακής πολιτείας και το κατεχόμενο χωριό του, την Άσσια (Κώστα Χρ. Τζωρτζή: «Τάσσος Παπαδόπουλος – Αναμνήσεις από την Άσσια»).

Σε αρκετές δηλώσεις και συνεντεύξεις του επέμενε πως, αν εγκαταλείψουμε τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, θα οδηγηθούμε στη διχοτόμηση. Τόνιζε ωστόσο πάντα ο Τάσσος ότι η λύση της ΔΔΟ έπρεπε οπωσδήποτε να διασφαλίζει την πλήρη εφαρμογή των αρχών του διεθνούς δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών και φυσικά -εφόσον ενταχθήκαμε στην ΕΕ- του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου. Αυτά εννοούσε όταν δήλωνε συχνά ότι θέλει «Διζωνική Ομοσπονδία με το σωστό περιεχόμενο». Το είπε αυτό ακόμη και στο ιστορικό διάγγελμα με το οποίο κάλεσε το λαό να πει όχι στο σχέδιο Ανάν, ενώ δύο χρόνια αργότερα, το 2006, συνυπέγραψε με τον Μεχμέτ Αλή Ταλάτ την συμφωνία της 8ης Ιουλίου για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία στην Κύπρο. 

Ο εκτελεστικός διευθυντής του Κέντρου Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος, Χρύσης Παντελίδης, σε άρθρο του στην ιστοσελίδα του Κέντρου (δείτε το αυτούσιο πατώντας εδώ) καταγράφει τις απόψεις του Τάσσου, όπως ο ίδιος τις είχε περιλάβει σε αρθρογραφία του από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80.

Όπως επισημαίνει ο κ. Παντελίδης, ο Τάσσος Παπαδόπουλος από τότε έγραφε:

«Προσωπικά θεωρώ ότι η μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μια διεθνής προσωπικότητα, όπως και η μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι απαιτητές προϋποθέσεις για οποιαδήποτε λύση. Διαφορετικά, απλώς νομιμοποιούμε και μονιμοποιούμε τη διχοτόμηση, έστω κι αν την ονομάζουν κάποιοι επανένωση. Το «σωστό περιεχόμενο» μιας Ομοσπονδίας στην οποία θα μπορεί να μετεξελιχθεί η Κυπριακή Δημοκρατία είναι επτά (ή οκτώ) απαραίτητες ιδιότητες, που σύμφωνα με τους διεθνούς φήμης συνταγματολόγους, διακρίνουν την Ομοσπονδία από τη Συνομοσπονδία»

Τα επτά ή οκτώ σημεία που ο Τάσσος θεωρούσε απαραίτητο να εφαρμοστούν σε μια ΔΔΟ με το σωστό περιεχόμενο ήταν τα εξής:

“1. Το αποκλειστικό δικαίωμα μόνο της Κεντρικής Κυβέρνησης (όχι των περιφερειών) να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες με άλλα κράτη. 2. Η διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών σε όλους τους πολίτες του, έστω και σε αντιπαράθεση ή κατ’ επιβολή στις περιφερειακές διοικήσεις. 3. Η ευθύνη για την άμυνα του κράτους. 4. Η χορήγηση της υπηκοότητας του Κράτους. 5. Η επιβολή αυτόνομης και δικής του φορολογίας, πέραν και υπεράνω των φορολογιών που επιβάλλουν οι περιφέρειες. 6. Η έκδοση ενός και μοναδικού νομίσματος του Κράτους και η διατήρηση συναλλαγματικών αποθεμάτων. 7. Η διατήρηση Ομοσπονδιακών Οργάνων (Ανώτατο Δικαστήριο, στρατό, ομοσπονδιακή αστυνομία κλπ) για επιβολή του σεβασμού στο Ομοσπονδιακό Σύνταγμα. Μερικοί συνταγματολόγοι προσθέτουν, ως όγδοη απαραίτητη ιδιότητα και την «αξιοποίηση εθνικών φυσικών πόρων και το σχεδιασμό της εθνικής οικονομίας, με τον οποίο σχεδιασμό, οι περιφέρειες οφείλουν να συμμορφώνονται”.

Όλα τα πιο πάνω αποτελούν και σήμερα ανυποχώρητες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς. Εμείς, που ευχόμαστε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας να προκύψει -από τις συνομιλίες που διεξάγονται τώρα- λύση του Κυπριακού μέσα στους επόμενους μήνες, θεωρούμε απαραίτητη προϋποθεση να διασφαλιστεί πλήρως η εφαρμογή των αρχών που καθόρισε ο Τάσσος Παπαδόπουλος.

Συνεπώς δεν τίθεται θέμα να δεχτούμε την “όποια λύση” αλλά μόνο μια λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με το σωστό περιεχόμενο. Εφόσον όλες οι πιο πάνω αρχές έχουν διασφαλιστεί, καμία ένσταση δεν θα δικαιούται (και δεν θα έχει λόγο) να προβάλει η δική μας πλευρά ως προς την πολιτειακή μορφή της λύσης που έχουμε αποδεχθεί, με τις υπογραφές των Μακαρίου, Κυπριανού και Παπαδόπουλου.

Γιαυτό θεωρώ άτοπη και εθνικά επιζήμια την όποια συζήτηση συνεχίζεται μέχρι σήμερα σε σχέση με το αν πρέπει η λύση να είναι ΔΔΟ ή κάτι άλλο. Το “κάτι άλλο” αποτελεί επιπόλαια και τυχοδιωκτική αοριστία, απαράδεκτη από κάθε άποψη, μετά από 41 χρόνια συνομιλιών για λύση του Κυπριακού σε μια κοινά αποδεκτή βάση. Διότι πέρα από την ΔΔΟ, η μόνη συγκεκριμένη εισήγηση που έχουμε ακούσει είναι η “αιρετική λύση” που έχει καταγράψει στο ομώνυμο βιβλίο του ο δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός και δεν είναι άλλη από την λύση δύο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, δηλαδή τη διχοτόμηση.

Αυτό μας φέρνει ξανά στα λόγια του Τάσσου Παπαδόπουλου ότι, τυχόν υπαναχώρησή μας από την λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας θα μας οδηγήσει στη διχοτόμηση. Ας το θυμούνται αυτό πρώτοι και καλύτεροι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι συνεχίζουν τη δική του πολιτική και κυρίως όσοι από αυτούς εγκατέλειψαν τη ΔΔΟ χωρίς να αντιπροτείνουν απολύτως τίποτε το εφικτό.

Μετά τις τουρκικές εκλογές θα ξέρουμε αν πάμε για λύση…

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΑΚΚΙΝΤΖΙΗ χθεσινή συνάντηση Αναστασιάδη – Ακιντζί επιβεβαίωσε δυο πράγματα: Ότι ευλόγως (διότι έπεται διαπραγμάτευση) εξακολουθούν να υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των δύο πλευρών σε κεφαλαιώδους σημασίας ζητήματα αλλά και ότι υπάρχει ευτυχώς έντονη διάθεση οι διαφορές να γεφυρωθούν και να καταλήξουν οι συνομιλίες σε συμφωνία, η οποία στη συνέχεια να τεθεί σε δημοψηφίσματα.

Ο Ακιντζί υπαναχώρησε από την αρχικά ανεπιφύλακτη αποδοχή του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου. Σύμφωνα με τη δική του εκδοχή, οι δύο πλευρές ερμηνεύουν διαφορετικά το πώς θα υλοποιηθεί πρακτικά η «διζωνικότητα» της ομοσπονδίας. Στην πραγματικότητα ωστόσο ο Ακιντζί δεν έχει περιθώρια διαφορετικών ερμηνειών σε τούτο το θέμα, διότι το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο δεν είναι το κρεβάτι του Προκρούστη. Οι ελευθερίες της διακίνησης, εγκατάστασης και περιουσίας σε όλη την έκταση της Κύπρου πρέπει να θεωρούνται αυτονότητες για όλους τους Κύπριους πολίτες. Οτιδήποτε συνιστά παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών, δεν μπορεί είτε να βαφτιστεί με το ζόρι «Κεκτημένο» είτε να υιοθετηθεί ως «πρωτογενές δίκαιο».

Θα ήταν τραγική πλάνη ο Τουρκοκύπριος ηγέτης να αναμένει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ή ο ΟΗΕ ή οποιαδήποτε από τις ενδιαφερόμενες μεγάλες δυνάμεις θα ασκήσουν πιέσεις προς την Κυπριακή Δημοκρατία να αποδεχτεί το ανήκουστο: την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως «πρωτογεγενές δίκαιο». Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί, όχι μόνο διότι δεν υφίσταται νομικό και ηθικό έρεισμα, αλλά και διότι θα δημιουργήσει επικίνδυνο προηγούμενο σε διεθνές επίπεδο.

Συνεπώς εκτιμώ ότι ο Ακιντζί θα υποχωρήσει ξανά στα όρια της λογικής, για να μην εκτεθεί ως αδιάλλακτος και να χρεωθεί ενδεχόμενο ναυάγιο. Ο λόγος για τον οποίο έχει σκληρύνει τη στάση του είναι προφανής: Θα «παραχωρήσει» την πλήρη εφαρμογή των ελευθεριών για να λάβει ανταλλάγματα σε άλλα θέματα και κυρίως στο περιουσιακό με ανάδειξη των δικαιωμάτων του χρήστη και στην εκ περιτροπής προεδρία.

Το περιουσιακό είναι ωστόσο συνυφασμένο με το εδαφικό. Η πίεση που προκαλεί ο καθορισμός κριτηρίων για τους ιδιοκτήτες και τους χρήστες των περιουσιών που πέρασαν σε άλλα χέρια, ενισχύει σε πρακτικό επίπεδο την αυτονόητη αξίωση της ελληνοκυπριακής πλευράς για εδαφικές αναπροσαρμογές υπέρ της ελληνοκυπριακής πολιτείας. Τα εδάφη που θα αφαιρεθούν από το σημερινό ψευδοκράτος για να περιληφθούν στην ελληνοκυπριακή πολιτεία πρέπει να επιτρέπουν στην μεγάλη πλειοψηφία των εκτοπισμένων να επιστρέψουν (αν θέλουν) στα σπίτια και στις περιουσίες υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση. Αυτό μπορεί να γίνει με την «επιστροφή» του ελληνοκυπριακού τομέα της Αμμοχώστου, μεγάλων κοινοτήτων της επαρχίας Αμμοχώστου και της επαρχίας Λευκωσίας που βρίσκονται κοντά στη σημερινή γραμμή Αττίλα καθώς επίσης της Μόρφου, του Ριζοκαρπάσου και μέρους τουλάχιστον της Καρπασίας.

Αν γίνει κάτι τέτοιο εξάλλου, πρακτικά θα εξουδετερωθεί και ο κίνδυνος που ανησυχεί τους Τουρκοκύπριους μήπως οι Ελληνοκύπριοι γίνουμε περισσότεροι από αυτούς στη δική τους πολιτεία. Αν εκατό χιλιάδες Ελληνοκύπριοι δικαιούνται να επιστρέψουν υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση, θα είναι εξαιρετικά απίθανο να βρεθούν κάποια στιγμή στην τουρκοκυπριακή πολιτεία περισσότεροι Ελληνοκύπριοι παρά Τουρκοκύπριοι, ακόμη κι αν όλοι οι Ελληνοκύπριοι εκτοπισμένοι, ως τον τελευταίο, αποφασίσουν να επιστρέψουν στις πόλεις και τα χωριά τους.

Το Κυπριακό είναι πολύπλοκο πρόβλημα, αλλά μπορεί να λυθεί ακόμη και σε ένα μήνα από σήμερα, αν υπάρξει ειλικρινής διάθεση κι από τις δύο πλευρές να τα βρουν, στη βάση των αρχών του διεθνούς δικαίου και να εφαρμόσουν την μεταξύ τους συμφωνία με καλή πίστη και πλήρη σεβασμό της μίας κοινότητας προς την άλλη.

Όλα ωστόσο βρίσκονται υπό την αίρεση των διαθέσεων και των τελικών προθέσεων της Τουρκίας, η οποία βρίσκεται τώρα σε προεκλογική περίοδο και στο μέσο μιας πολυπίπεδης κρίσης που πηγάζει από εσωγενείς και εξωγενείς παράγοντες. Αυτό δεν είναι λόγος απαισιοδοξίας, διότι στην Άγκυρα συμφέρει αυτή τη στιγμή η επίλυση ενός από τα πολλά της προβλήματα, του προβλήματος εκείνου που παρακωλύει όχι μόνο την ευρωπαϊκή της πορεία αλλά και τους ενεργειακούς της σχεδιασμούς στην περιοχή.

Άρα μια αρκετά συγκρατημένη αισιοδοξία μπορεί να δικαιολογείται. Ως εκεί όμως. Αμέσως μετά τις τουρκικές βουλευτικές εκλογές, δηλαδή μέσα στους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο θα εκδηλωθούν ξεκάθαρα οι πραγματικές τουρκικές προθέσεις και θα ξέρουμε αν πάμε για λύση ή για ένα νέο άγονο και επαχθές (και για τις δύο κοινότητες) αδιέξοδο.

Εξηγήστε του Νικόλα, διότι είναι κρίμα…

nikolas-papadopoulos-640x400Αν η αγωνία του Νικόλα Παπαδόπουλου ότι Αναστασιάδης, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ θέλουν (ναι έτσι είπε: «θέλουν») να διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία είναι γνήσια κι όχι φτηνός πολιτικαντισμός, τότε το παιδί είναι κρίμα.

Κάποιος πρέπει να του εξηγήσει ότι αυτή την μορφή λύσης, που συζητά ο Αναστασιάδης στις συνομιλίες, την προσδιόρισε κατά τρόπο σαφέστατο με την υπογραφή του ο πατέρας του, Τάσσος Παπαδόπουλος, στη συμφωνία υψηλού επιπέδου με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, στις 8 Ιουλίου 2006.  Ίσως τότε ο Νικόλας να μην ενδιαφερόταν και πολύ για το Κυπριακό και να μην ρώτησε τον πατέρα του αν με την υπογραφή του ήθελε να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Κάποιος λοιπόν ας του εξηγήσει ότι δεν μιλάμε για διάλυση αλλά για μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα ομοσπονδιακό κράτος, όπως το συμφώνησε ο Τάσσος Παπαδόπουλος. 

Επίσης, επειδή  φαίνεται πως ο Νικόλας δεν έχει μελετήσει και πολύ την ιστορία, κάποιος πρέπει να του δώσει να διαβάσει το Σύνταγμα αυτής της χώρας και να του εξηγήσει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος δικοινοτικό, με Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο που διαθέτει βέτο, με καθορισμένο αριθμό Τουρκοκυπρίων υπουργών και βουλευτών, με ποσόστωση μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στην δημόσια υπηρεσία και στις δυνάμεις ασφαλείας και με χωριστούς δήμους σε κάθε πόλη. Αυτό το κράτος έχει μάλιστα ως εγγυήτρια δύναμη, με επεμβατικά δικαιώματα, την Τουρκία. 

Το γεγονός ότι από το 1964 που το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με εισήγηση των Βρετανών, αναγνώρισε τη συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας μόνο με τους Ελληνοκύπριους και χωρίς τους Τουρκοκύπριους στα πόστα τους, η αναγνώριση εκείνη ήταν προσωρινή, εφόσον κλήθηκε η κυβέρνηση της Κύπρου να κάνει τα πάντα για να λυθεί σύντομα (σύντομα πριν από 51 χρόνια) το Κυπριακό ζήτημα και η ανώμαλη κατάσταση που δημιουργήθηκε τότε. Ανά πάσα στιγμή υφίσταται ο κίνδυνος η διεθνής κοινότητα να άρει την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αν πεισθεί πως, είτε η κυβέρνηση είτε η ελληνοκυπριακή κοινότητα, δεν λειτουργούμε θετικά προς την κατεύθυνση της λύσης. Πρέπει επίσης κάποιος να υποδείξει στο Νικόλα πως, αν ακολουθήσουμε τις δικές του συμβουλές, θα οδηγήσουμε τις συνομιλίες σε ναυάγιο, με πιθανότατο τον κίνδυνο η διεθνής κοινότητα να αναβαθμίσει το ψευδοκράτος και να οδηγηθούμε στη διχοτόμηση.

Αν ο Νικόλας θέλει να προστατεύσει την Κυπριακή Δημοκρατία όπως είναι σήμερα (χωρίς τους Τουρκοκύπριους),  δηλαδή ένα διαβρωμένο από τη διαφθορά κράτος, που επέτρεψε τόσα χρόνια στο κατεστημένο να τρώει και να πίνει από την τσέπη μας, τότε κάποιος πρέπει να πει στον Νικόλα ότι ένα χιλιόμετρο από τα γραφεία του ΔΗΚΟ και δώδεκα χιλιόμετρα από τη Στράκκα βρίσκεται ένα συρματόπλεγμα και πίσω από το συρματόπλεγμα σαράντα χιλιάδες πάνοπλοι Τούρκοι στρατιώτες. Να του εξηγήσει ακόμη ότι πίσω από το συρματόπλεγμα είναι οι τουρκοπατημένες πόλεις και τα χωριά μας κι ότι υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες εκτοπισμένοι συμπατριώτες μας, που έχουν σπίτια και περιουσίες εκεί πίσω.

Να εξηγήσει κάποιος στον Νικόλα ότι προσπαθούμε να λύσουμε το Κυπριακό, έτσι ώστε οι Τούρκοι στρατιώτες να φύγουν και το νόμιμο κυπριακό κράτος να απλώσει ξανά την κυριαρχία του σε όλο το έδαφος του νησιού μας και όχι μόνο στο μισό. Αυτό το κράτος, σύμφωνα με την υπογραφή του Τάσσου Παπαδόπουλου, θα είναι ομοσπονδιακό, με δύο πολιτείες, μια ελληνοκυπριακή στο νότο και μια τουρκοκυπριακή στο βορρά και φυσικά με το κεντρικό ομοσπονδιακό κράτος να έχει την εξουσία του πάνω και στις δύο πολιτείες.

Αυτό το ομοσπονδιακό κράτος θα είναι η Κυπριακή Δημοκρατία. Εξηγήστε του το γιατί από το άγχος του κι από την αγανάκτισή του ότι πάνε να του διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία και δεν θα προλάβει να γίνει πρόεδρος, μπορεί να πάθει τίποτα κι είναι κρίμα, γιατί είναι ακόμη μικρός και με φιλοδοξίες για το μέλλον.

Οι αβαθείς δηλώσεις μετά το Εθνικό Συμβούλιο κι η λύση που έρχεται…

kypros apo psilaΟι επόμενοι μήνες θα μας οδηγήσουν στο ιστορικό ραντεβού με τη λύση του εθνικού μας ζητήματος. Διότι αυτό απαιτούν σχεδιασμοί των ΗΠΑ, Ισραήλ και ΕΕ στην περιοχή μας, σε σχέση με την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του Ισραήλ και της Κύπρου. Θα πρέπει αυτή η λύση να διασφαλίσει στην πατρίδα μας, σε μας και στα παιδιά μας, ένα πραγματικά καλύτερο αύριο.

Οι μέχρι στιγμής ενδείξεις από τη στάση της τουρκικής πλευράς στις συνομιλίες, δεν είναι διόλου ενθαρρυντικές. Ο πρόεδρος ενημέρωσε το Εθνικό Συμβούλιο ότι η τουρκική πλευρά παρουσιάζεται στις συνομιλίες με τις πιο μαξιμαλιστικές θέσεις.

Αλλά έτσι παίζεται το παιγνίδι όταν πρόκειται για διαπραγματεύσεις. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Με θέσεις μάλιστα πολύ πιο πίσω από αυτές που έχουμε αποδεχτεί σε προηγούμενες συνομιλίες. Πολύ περισσότερο διότι έχουμε μαζί μας το διεθνές δίκαιο: είμαστε η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του νησιού και σχεδόν το 40% της χώρας μας βρίσκεται κάτω από την παράνομη στρατιωτική κατοχή της Τουρκίας.

Καμία απολύτως υποχώρηση δεν πρέπει να υπάρξει πριν η τουρκική πλευρά υποχωρήσει πρώτη… Εδώ θα δοθεί η μάχη για δίκαιη λύση στο εθνικό μας ζήτημα κι όχι με τα μεγάλα λόγια και τα κούφια συνθήματα, που επέτρεψαν για 40 χρόνια τώρα στην Τουρκία να παραμένει μέσα στο σπίτι μας: Στις συνομιλίες, τις οποίες θα παρακολουθούν στενά οι ΗΠΑ και η ΕΕ. Δυο δυνάμεις που δεν θέλουν σε καμία περίπτωση την ηγεμονία της Τουρκίας στην περιοχή (οι ΗΠΑ επειδή δεν θέλει το Ισραήλ αυτή την εξέλιξη και η ΕΕ διότι δεν θέλουν η Γερμανία και η Γαλλία).

Οι ισχυροί τρίτοι έχουν κάθε λόγο να στηρίξουν μια λύση στο Κυπριακό που δεν θα επιτρέπει στην Τουρκία να ελέγχει την εκμετάλλευση των κυπριακών υδρογονανθράκων αλλά και την πολιτική μιας χώρας μέλους της ΕΕ. Μια λύση του Κυπριακού που θα είναι για το κοινό όφελος Κύπρου, Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά σε καμία περίπτωση ετεροβαρή υπέρ της Τουρκίας.

Η εικόνα που εξέπεμψαν σήμερα με τις δηλώσεις τους οι περισσότεροι πολιτικοί αρχηγοί, μετά τη συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου, ήταν θλιβερή. Όπως θλιβερή είναι κι η σημαία του ψευδοκράτους πάνω στον Πενταδάκτυλο, όπως θλιβερή είναι και γενικά η κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η Κύπρος, ντε φάκτο διχοτομημένη και οικονομικά κατεστραμμένη. Μια κατάσταση στην οποία οδήγησαν αυτή τη χώρα τα κόμματα και οι ανεπαρκείς κατά καιρούς ηγέτες της. Δηλώσεις αβαθείς, μη σοβαρές, ανεύθυνες, κουβέντες του καφενέ, που σε καμία περίπτωση δεν μεταφράζονται σε έξωθεν καλή μαρτυρία γι’ αυτούς που καλούνται με τη συλλογική τους ευθύνη να μας οδηγήσουν σε μια τίμια λύση κι αποτροπή της καταστροφικής διχοτόμησης.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει να τους ενημερώνει και να ζητά από όλους συλλογική συνδιαχείριση του ύψιστου εθνικού μας ζητήματος με αίσθημα ευθύνης. Όμως ας μην περιμένει και πολλά πράγματα. Κάποιοι από αυτούς δεν πρόκειται να ξεκολλήσουν ποτέ από τα ξοφλημένα στερεότυπα της πολιτικής μας κουλτούρας. Ας κοιτάξει πώς θα χειριστεί ο ίδιος το θέμα, με τη βοήθεια και στήριξη εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που πιστεύουν στη λύση αλλά και επιστημόνων-εμπειρογνωμόνων για κάθε θέμα που συζητείται στο τραπέζι των συνομιλιών.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης θα σηκώσει όλο το βάρος της διαπραγμάτευσης και της ευθύνης για τη λύση κι αυτή η λύση τα ταυτιστεί οριστικά με την υστεροφημία του, στην ιστορία αυτού του τόπου. Οφείλει να κάνει τα πάντα, έτσι ώστε αυτός ο τόπος να αποκτήσει όραμα και μέλλον.

Το άρθρο για τον Νικόλα και μια απάντηση στον Ντίνο Ηλιάδη…

DIXOTOMISI SIMAIESΑγαπητέ κ. Ηλιάδη,

Ευχαριστώ που κάνατε τον κόπο να διαβάσετε και να απαντήσετε στο άρθρο μου με τίτλο «Ο Νικόλας και η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας». Λυπάμαι ωστόσο διότι,  παρόλο που γράφω πολύ απλά ελληνικά, δεν κατάφερα να γίνω κατανοητός, με αποτέλεσμα να έχετε στηρίξει όλη σας την απάντηση πάνω σε μια προφανέστατη παρερμηνεία:

Σε κανένα σημείο του άρθρου μου δεν ισχυρίστηκα ότι οι συμφωνίες υψηλού επιπέδου προνοοούν τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αντίθετα έχω γράψει ότι δεν αντιλαμβάνομαι γιατί χρησιμοποιεί αυτό το σύνθημα ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος.

Πριν μπω στην ουσία της απάντησης θα ήθελα να μου επιτρέψετε το δικαίωμα να γράφω, ως πολίτης αυτού του τόπου, τις απόψεις μου για το Κυπριακό, χωρίς κατ’ ανάγκη να διαθέτω νομικές περγαμηνές. Εδώ και 40 χρόνια μιλούν οι δικηγόροι κι ακόμα η Τουρκία βρίσκεται, με το στρατό και τους εποίκους της, μέσα στο σπίτι μας.  Ας μιλήσει λοιπόν κι ένας απλός άνθρωπος.

Αρχίζετε την απάντηση σας με το εξής:  «Δεν ξέρω με ποιες νομικές ή άλλες περγαμηνές, ο κ. Κωνσταντίνος Οδυσσέως, ερμηνεύει τη Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου Μακαρίου-Ντενκτάς του 1977 (και Κυπριανού-Ντενκτάς, 1979 και Παπαδόπουλου-Ταλάτ, 2006) για να καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι οι Συμφωνίες αυτές «…διαλύουν την Κυπριακή Δημοκρατία» –όπως επακριβώς γράφει»

Επαναλαμβάνω λοιπόν ότι εγώ σε κανένα σημείο του άρθρου μου δεν έχω ισχυριστεί αυτό που μου αποδίδετε. Εγώ είπα ότι οι συμφωνίες υψηλού επιπέδου προνοούν ότι «στη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα λειτουργήσει ένα άλλο, ομοσπονδιακό κράτος». Πράγμα το οποίο ωστόσο εσείς αμφισβητείτε. Μάλιστα με ειρωνεύεστε γράφοντας τα εξής: «Μήπως αυτή τη φράση τη συνάγει από το πνεύμα του κειμένου –αφού στο γράμμα των ‘4 Κατευθυντηρίων Γραμμών’ δεν υπάρχει; Ή την επινοεί, για να …επιχειρηματολογήσει; Μήπως, πάλι την οσμίζεται, όπως μόνο αυτός μπορεί, επειδή βολεύει τους σκοπούς του άρθρου του;»

Ρωτώ λοιπόν εσάς κ. Ηλιάδη, που προφανώς διαθέτετε νομικές περγαμηνές που εγώ δεν διαθέτω, να μου ερμηνεύσετε τις κατευθυντήριες γραμμές της Συμφωνίας Μακαρίου – Ντενκτάς και να μου εξηγήσετε γιατί υποστηρίζετε ότι αυτό που έγραψα εγώ, δηλαδή ότι «στη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα λειτουργήσει ένα άλλο, ομοσπονδιακό κράτος» είναι μόνο στη φαντασία μου και δεν υπάρχει στην συμφωνία Μακαρίου Ντενκτάς.

Ορίστε αυτούσιες οι 4 κατευθυντήριες γραμμές της Συμφωνίας Μακαρίου – Ντενκτάς:

1. Επιζητούμε μια ανεξάρτητη, αδέσμευτη δικοινοτική ομόσπονδη Δημοκρατία.

2. Το έδαφος υπό τη διοίκηση της κάθε κοινότητας πρέπει να συζητηθεί υπό το φως της οικονομικής βιωσιμότητας ή παραγωγικότητας και της ιδιοκτησίας γης.

3. Θέματα αρχών όπως η ελευθερία διακίνησης, ελευθερία εγκατάστασης, το δικαίωμα περιουσίας και άλλα εξειδικευμένα ζητήματα, είναι ανοικτά για συζήτηση, λαμβάνοντας υπόψη τη θεμελιώδη βάση ενός δικοινοτικού ομοσπονδιακού συστήματος και ορισμένες πρακτικές δυσκολίες, οι οποίες μπορεί να προκύψουν για την τουρκοκυπριακή κοινότητα.

4. Οι εξουσίες και αρμοδιότητες της κεντρικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης θα είναι τέτοιες, ώστε να διασφαλίζουν την ενότητα της χώρας λαμβανομένου υπόψη και του δικοινοτικού χαρακτήρα του κράτους. 

Θα περιμένω πραγματικά με πολύ ενδιαφέρον να μου εξηγήσετε για τι είδους κράτος μιλά η πιο πάνω συμφωνία, εφόσον εσείς λέτε ότι ΔΕΝ μιλά για ομοσπονδία!  Εγώ βλέπω να αναφέρεται άμεσα ή έμμεσα ότι το πολιτειακό σύστημα της Κύπρου θα μετατραπεί σε ομοσπονδιακό και στις τέσσερις κατευθυντήριες γραμμές.

Μήπως εννοείτε ότι δεν μιλά για αντικατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας; Μα η ΚΔ δεν είναι ομοσπονδιακό κράτος και προφανώς εξυπακούεται ότι υφιστάμενο Σύνταγμα θα αλλάξει. Στη διατύπωση «επιζητούμε μια ανεξάρτητη, αδέσμευτη, δικοινοτική, ομόσπονδη Δημοκρατία» το ρήμα «επιζητούμε» τι νόημα έχει; Ασφαλώς δεν μπορεί να σημαίνει ότι επιζητούμε κάτι το οποίο έχουμε, διότι αυτό το οποίο έχουμε …το έχουμε, δεν το επιζητούμε. Επιπλέον βρείτε μου στη συμφωνία πού αναφέρεται  το όνομα της Κυπριακής Δημοκρατίας, διότι εγώ δεν το βρίσκω πουθενά. Επομένως, στο ερώτημα «θα αντικατασταθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, από ένα άλλο ομοσπονδιακό κράτος;» η απάντηση που προκύπτει από τη Συμφωνία Μακαρίου – Ντενκτάς είναι «ναι». 

Έχοντας λοιπόν αυτή τη συμφωνία ως προηγούμενο, όπως επίσης και τη Συμφωνία Κυπριανού – Ντενκτάς, που επικαλείται τις 4 κατευθυντήριες γραμμές της συμφωνίας Μακαρίου – Ντενκτάς, αλλά και τη συμφωνία Παπαδόπουλου – Ταλάτ, που καθορίζει ρητώς τη «δέσμευση (των δύο κοινοτήτων) για την επανένωση της Κύπρου με βάση μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και πολιτική ισότητα, όπως καθορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας» επιμένουμε ως ελληνική πλευρά στην πιο κάτω θέση, την οποία κι εγώ προσωπικά υποστηρίζω πλήρως (όπως έγραψα και στο άρθρο μου):

Ότι αυτό το νέο κράτος θα είναι η ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω ότι θα διαλυθεί η ΚΔ για να ιδρυθεί νέο κράτος!

Επομένως θεωρώ εξίσου άστοχο κι αυτό που γράφετε πιο κάτω: «Αν όμως, οι Συμφωνίες του 1977, 1979 και 2006, διέλυσαν την Κ.Δ., τότε πώς το νέο κράτος, το οποίο θα προκύψει θα αποτελεί συνέχεια της Κ.Δ. (που διαλύθηκε!!!);»

Καταλήγετε με την εξής παράγραφο: «Επιπλέον, ο κ. Οδυσσέως συνάγει, ότι «Αν επρόκειτο για ίδρυση ενός εντελώς νέου κράτους θα έπρεπε να γίνουν ξανά ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ κλπ. κλπ…». Υποβαθμίζει, δηλ., τη χρησιμότητα και αναγκαιότητα για λεπτομερή και σαφή διατύπωση των όρων και προνοιών της βάσης των συνομιλιών και υιοθετεί τη μέθοδο της (διαβόητης) εποικοδομητικής ασάφειας και συμπερασματικής ερμηνείας της. Αλλά, στο ‘Κοινό Ανακοινωθέν’, υπάρχει η διατύπωση, ότι «…το νέο κράτος που θα προκύψει, μετά από τα δημοψηφίσματα των δύο κοινοτήτων… κλπ. κλπ…». Πώς ερμηνεύει, ο κ. Οδυσσέως, αυτή τη φράση («το κράτος που θα π ρ ο κ ύ ψ ε ι»); Πώς μπορεί να προκύψει κάτι, που ήδη υπάρχει; Αυτό που υπάρχει (μετ-)εξελίσσεται ή διαφοροποιείται• δεν προκύπτει! Ακόμα και η ίδια η λέξη «π ρ ο κ ύ π τ ω», που είναι ταυτόσημη με τη λέξη «α π ο ρ ρ έ ω», αποκαλύπτει τις προθέσεις των συντακτών».

Σας απαντώ:  Έπειτα από 40 χρόνια κατοχής και με την φάκτο διχοτόμηση να έχει πλέον δημιουργήσει μη αναστρέψιμα τετελεσμένα, ΔΕΝ έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου να περιμένουμε δεν ξέρω κι εγώ για πόσα άλλα χρόνια ακόμη, επιτρέποντας στην Τουρκία να παραμένει εδώ. Είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι η Τουρκία πρέπει να φύγει από την Κύπρο αύριο το πρωί. Επομένως δεν βρίσκω κανένα λόγο γιατί πρέπει να γυρεύουμε από την πέτρα αφορμές για να μην συνομιλήσουμε. Διότι δυστυχώς περί αυτού πρόκειται κι αυτό συμβαίνει (τουλάχιστον από συγκεκριμένες πολιτικές παρατάξεις) εδώ και 40 χρόνια.

Λαμβάνοντας υπόψη την κρισιμότητα της κατάστασης, θεωρώ ότι δεν μας συμφέρει να χάνουμε τον καιρό μας απορρίπτοντας με νομικισμούς και υπερβολές πρωτοβουλίες που θα ανοίξουν το δρόμο των συνομιλιών. 

Η διατύπωση στο Κοινό Ανακοινωθέν σίγουρα θα μπορούσε να ήταν πιο ξεκάθαρη. Αλλά κατανοώ ότι έπρεπε να διασκεδαστούν και οι ανησυχίες των απλών ανθρώπων στην άλλη πλευρά. Επιμένω όμως με έμφαση ότι με αυτή τη διατύπωση διασφαλίζεται ότι το νέο κράτος θα είναι μετεξέλιξη της ΚΔ, εφόσον όλες οι συμφωνίες, συμμαχίες και λοιπές νομικές πράξεις αυτού του νομικού προσώπου που λέγεται ΚΔ θα ισχύουν και για το διάδοχο κράτος.  Αυτό – όπως γνωρίζετε – δεν αποτελεί δική μου άποψη (εξάλλου εγώ δεν διαθέτω νομικές περγαμηνές) αλλά  άποψη συνταγματολόγων ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΥΡΟΥΣ, που συμβουλεύουν την Κυπριακή Δημοκρατία επί του Κυπριακού Ζητήματος.  

Η πιο πάνω παραδοχή είναι πολύ πιο ισχυρή, από την διατύπωση που εσείς επικαλείστε ως προβληματική, δηλαδή ότι το νέο κράτος «θα προκύψει από δημοψηφίσματα»… Στην πραγματικότητα η διατύπωση αυτή καθορίζει με ποια διαδικασία θα εγκριθεί η λύση. Δεν σημαίνει ίδρυση νέου κράτους, έπειτα από τη διάλυση της ΚΔ, αλλά δημιουργία νέου κράτους ως συνέχεια της ΚΔ, εφόσον το νέο κράτος κληρονομεί όλες τις νομικές πράξεις της ΚΔ.

Εξάλλου, θα πρέπει να θυμίσω ότι αναλογη διατύπωση με το «θα προκύψει» υπάρχει και στις κατευθυντήριες γραμμές Μακαρίου – Ντενκτάς: «Επιζητούμε μια ανεξάρτητη, αδέσμευτη δικοινοτική ομόσπονδη Δημοκρατία»… Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται ειδικός γλωσσολόγος να εξηγήσει ότι οι δύο αυτές διατυπώσεις βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος.     

Γνωρίζω και σέβομαι τη σχέση σας με την οικογένεια Παπαδόπουλου, αλλά ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος είναι εις εκ των πρωταγωνιστών της πολιτικής ζωής του τόπου και είναι επόμενο να τυγχάνει κριτικής. Αυτό επιβάλλει εξάλλου και η υγιής λειτουργία της δημοκρατίας, τα δημόσια πρόσωπα να βρίσκονται διαρκώς υπό κρίσιν.  Επομένως θα ήταν καλά να διαβάζετε με μεγαλύτερη ψυχραιμία αυτά που γράφονται, για να μην παρερμηνεύετε το νόημα τους.  

 

Αντιγράφω αυτούσια την απάντηση του κ. Ηλιάδη, στην οποία ανταπάντησα πιο πάνω: 

«Ο ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ Κ.Δ.» –
Δεν ξέρω με ποιες νομικές ή άλλες περγαμηνές, ο κ. Κωνσταντίνος Οδυσσέως, ερμηνεύει τη Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου Μακαρίου-Ντενκτάς του 1977 (και Κυπριανού-Ντενκτάς, 1979 και Παπαδόπουλου-Ταλάτ, 2006) για να καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι οι Συμφωνίες αυτές «…διαλύουν την Κυπριακή Δημοκρατία» –όπως επακριβώς γράφει.
Δεν ξέρω πού είδε τη φράση, ότι «με τη λύση του Κυπριακού- στη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα λειτουργήσει ένα άλλο, ομοσπονδιακό κράτος», φράση την οποία τοποθετεί στην αρχή του άρθρου του και πάνω στην οποία βασίζει όλη την …επιχειρηματολογία του, ανακηρύσσοντάς την… «βάση των συνομιλιών»!
Μήπως αυτή τη φράση τη συνάγει από το πνεύμα του κειμένου –αφού στο γράμμα των ‘4 Κατευθυντηρίων Γραμμών’ δεν υπάρχει; Ή την επινοεί, για να …επιχειρηματολογήσει; Μήπως, πάλι την οσμίζεται, όπως μόνο αυτός μπορεί, επειδή βολεύει τους σκοπούς του άρθρου του;
Αλλά, το άρθρο του κ. Οδυσσέως, εκτός από αυθαίρετα δομημένο, είναι και αντιφατικό.
Εξηγούμαι: Γράφει: «…το νέο κράτος θα αποτελεί συνέχεια της Κ.Δ. Αυτό εξυπακούεται κι από το Κοινό Ανακοινωθέν, που ρητώς αναφέρει ότι το νέο κράτος θα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης κλπ. κλπ…». Αν όμως, οι Συμφωνίες του 1977, 1979 και 2006, διέλυσαν την Κ.Δ., τότε πώς το νέο κράτος, το οποίο θα προκύψει θα αποτελεί συνέχεια της Κ.Δ. (που διαλύθηκε!!!); Εκτός κι αν υπαινίσσεται, ότι με το Κοινό Ανακοινωθέν της 11ης Φεβρουαρίου 2014, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης …διόρθωσε τα λάθη των Μακαρίου, Κυπριανού και Παπαδόπουλου!!!
Επιπλέον, ο κ. Οδυσσέως συνάγει, ότι «Αν επρόκειτο για ίδρυση ενός εντελώς νέου κράτους θα έπρεπε να γίνουν ξανά ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ κλπ. κλπ…». Υποβαθμίζει, δηλ., τη χρησιμότητα και αναγκαιότητα για λεπτομερή και σαφή διατύπωση των όρων και προνοιών της βάσης των συνομιλιών και υιοθετεί τη μέθοδο της (διαβόητης) εποικοδομητικής ασάφειας και συμπερασματικής ερμηνείας της. Αλλά, στο ‘Κοινό Ανακοινωθέν’, υπάρχει η διατύπωση, ότι «…το νέο κράτος που θα προκύψει, μετά από τα δημοψηφίσματα των δύο κοινοτήτων… κλπ. κλπ…». Πώς ερμηνεύει, ο κ. Οδυσσέως, αυτή τη φράση («το κράτος που θα π ρ ο κ ύ ψ ε ι»); Πώς μπορεί να προκύψει κάτι, που ήδη υπάρχει; Αυτό που υπάρχει (μετ-)εξελίσσεται ή διαφοροποιείται• δεν προκύπτει! Ακόμα και η ίδια η λέξη «π ρ ο κ ύ π τ ω», που είναι ταυτόσημη με τη λέξη «α π ο ρ ρ έ ω», αποκαλύπτει τις προθέσεις των συντακτών.

ΣΗΜ.: Αντιπαρέρχομαι τις ειρωνείες του, για τον Νικόλα Παπαδόπουλο, όπως και την υπόλοιπη …αναλυτική του επιχειρηματολογία.