Αρχείο ετικέτας Διζωνική

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση και το δημοψήφισμα του Ν. Παπαδόπουλου.

Καθώς ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος προβάλλει εν είδει ευαγγελίου την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, επιμένει να θεωρεί τις επικείμενες εκλογές δημοψήφισμα για την πορεία που προκρίνει ο κυπριακός λαός για τη λύση του Κυπριακού. Αν ο κ. Παπαδόπουλος κερδίσει τις εκλογές, θα έχουμε εφαρμογή της «Νέας Στρατηγικής». Αν ο κ. Παπαδόπουλος χάσει ή χειρότερα μείνει έξω από τον δεύτερο γύρο, τότε θα αναγκαστεί να πετάξει τη «Νέα Στρατηγική» στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Διάβασα λοιπόν με ενδιαφέρον την πρόταση του κ. Παπαδόπουλου, ώστε να αποφασίσω τι θα ψηφίσω στο … δημοψήφισμα και σας μεταφέρω εδώ τις σκέψεις μου:

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση της Κύπρου αποτελείται από 37 σελίδες. Οι 20 από αυτές αποτελούν μνημόσυνο της πολιτικής Αναστασιάδη, ενώ άλλες 3 με 4 περίπου αναφέρονται στις πάγιες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, τις οποίες υιοθετούν στην ουσία όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Στο σύνολό της η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής της «πρόταξης», που εφάρμοσε ο Σπύρος Κυπριανού και τσάκισε το εθνικό μας πρόβλημα στα βράχια. 

Περίπου 6 με 7 σελίδες της ούτω καλούμενης «Νέας Στρατηγικής» αναφέρονται σε ανάγκη αναβάθμισης της Εθνικής Φρουράς η οποία, κατά τον ισχυρισμό του Ν. Παπαδόπουλου, έχει υποβαθμιστεί την τελευταία δεκαετία. Εκείνος που σύνταξε το κείμενο ξέχασε ότι επί διακυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου, δεκάδες οχήματα και άρματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης συντήρησης και δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια, με αποτέλεσμα μέχρι κι ο Λάζαρος Μαύρος να επικρίνει τότε την κυβέρνηση Παπαδόπουλου για πλήρη εγκατάλειψη της Εθνικής Φρουράς.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα ο Ν. Παπαδόπουλος να κάνει την Εθνική Φρουρά ισχυρότερη από τον τουρκικό στρατό. Λεφτά εξάλλου υπάρχουν να φάνε κι οι κότες, συνεπώς έφτασε ο καιρός να δώσουμε μερικά δισεκατομμύρια ακόμη για εξοπλισμούς,  προκειμένου να φοβίσουμε τους Τούρκους, οι οποίοι βεβαίως δεν θα αντιδράσουν, δεν θα ενισχύσουν κι αυτοί τον κατοχικό στρατό, δεν θα φέρουν ας πούμε και μερικούς S400 εδώ από αυτούς που αγόρασαν από την ομόδοξή μας ορθόδοξη Ρωσία. Θα κάτσουν να μας κοιτάνε να εξοπλιζόμαστε, παγωμένοι από την αμηχανία και το φόβο.  Δεν ξέρω η όλη δαπάνη για την ενίσχυση τι θα συνεπάγεται σε μίζες, πάντως είναι κοινό μυστικό ότι κάποιοι που δεν είχαν να φαν έγιναν εκατομμυριούχοι από τις χοντρές μίζες της άμυνας…

Στις υπόλοιπες 6 σελίδες που απομένουν, η «Νέα Στρατηγική» υποτίθεται ότι αναλύει το πώς θα επιτύχουμε την ωραιότατη λύση που υπόσχεται. Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα υπέροχο ευχολόγιο, που θα μπορούσε να το είχε γράψει ένας από τους μελωδούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, για να το ψάλλουμε στις θείες λειτουργίες, αλλά όχι ένας σοβαρός αναλυτής που ασχολείται με την πολιτική. Απλούστατα διότι αυτά που ευαγγελίζεται η «Νέα Στρατηγική» θυμίζει την παροιμία «εν με τον νουν μας που κάμνουμεν παϊράμιν». ΘΑ κάνουμε εκείνο, ΘΑ κάνουμε ετούτο, ΘΑ γωνιάσουμε την Τουρκία εκεί, θα την σαπίσουμε στο ξύλο παραπέρα. Η απόλυτη φαντασίωση για έναν ιδανικό υπερεθνικιστικό «αυνανισμό».

Αναλύει π.χ. πώς θα επιβάλουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις θέσεις μας, έτσι ώστε να προκαλέσουμε (εμείς) κόστος στην Τουρκία. Ακριβώς όπως το 2006, που ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ πήρε από το χέρι τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τον οδήγησε στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, λέγοντας του να υπογράψει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της κατοχικής Τουρκίας κι ο Τάσσος την υπέγραψε χωρίς να κάνει χρήση του βέτο, χωρίς να θέσει οποιονδήποτε όρο, χωρίς να διασφαλίσει ούτε και ένα αντάλλαγμα, χωρίς να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα, που κατέχουν έδαφος χώρας μέλους της Ε.Ε., χωρίς να αναγνωρίσει η κατοχική δύναμη την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς καν να επιτρέψει τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της και βεβαίως με την κατοχή της μισής μας πατρίδας να συνεχίζεται.

Αναλύει επίσης πώς θα εκμεταλλευτούμε το φυσικό μας αέριο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη ότι σε τούτο το ζήτημα έχουν δυστυχώς λόγο κι άλλοι, όπως π.χ. οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι και οι Ρώσοι. Θεωρεί δεδομένο πως η διαχείριση του ενεργειακού πλούτου της ανατολικής Μεσογείου είναι γούστο και καπέλο του Ν. Παπαδόπουλου ή του όποιου άλλου προέδρου. Παιδαριώδης αντίληψη αν όχι παντελής άγνοια των γεωστρατηγικών συσχετισμών της περιοχής.

Προτάσσει η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» προϋποθέσεις για να δεχτεί να συνεχιστούν οι συνομιλίες, όπως έκαναν στο παρελθόν οι Μακάριος και Κυπριανού,  με αποτέλεσμα στο τέλος να υποχρεωθούν να βάλουν  την υπογραφή τους, ο πρώτος το 1977 κι ο δεύτερος το 1979, κάτω από τη συμφωνία ότι η βάση της λύσης του Κυπριακού προβλήματος θα είναι η Δικοινοτική Ομοσπονδία. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 2006, κι αφού στο μεταξύ απορρίψαμε το «Σχέδιο Ανάν», ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τη δική του υπογραφή επαναβεβαίωσε τις προηγούμενες δύο συμφωνίες, διασαφηνίζοντας μάλιστα ότι βάση της λύσης είναι η ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΚΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ.  Σημειώστε ότι, από τραγική ειρωνία, μόνο αυτοί οι τρεις από τους οκτώ προέδρους μας υπέγραψαν αυτή τη βάση λύσης, την οποία ωστόσο οι υποστηρικτές του Ν. Παπαδόπουλου απορρίπτουν. Απορρίπτουν δηλαδή τη λύση που υπέγραψαν οι πρόεδροι που αυτοί οι ίδιοι υποστήριζαν κι ο πατέρας εκείνου που υποστηρίζουν σήμερα. Ασύλληπτο το βάθος και το εύρος της πολιτικής ανακολουθίας.

Ισχυρίζεται η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» ότι θα παρεμποδίσει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, το οποίο όμως ανακηρύχθηκε το 1983 όταν οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την τότε «Νέα Στρατηγική» του Σπύρου Κυπριανού κι αναβαθμίστηκε με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 και την αναγνώριση της Επιτροπής Αποζημιώσεων το 2008, συνεπεία της τότε αντίστοιχης «Νεας Στρατηγικής» του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Τέλος δεν παραλείπει η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση  να εισηγηθεί συνεργασία με τους Τουρκοκύπριους σε διάφορους τομείς, χωρίς να ξεκαθαρίζει ωστόσο πώς θα γίνει αυτή η «συνεργασία» της Κυπριακής Δημοκρατίας με κάποιους οι οποίοι είναι ουσιαστικά πολίτες της. Η ασάφεια αυτή δίνει στον καθένα το δικαίωμα να υποπτεύεται ότι η  «Νέα Στρατηγική» προκρίνει συγκεκαλυμμένα συνεργασία με το ψευδοκράτος (όπως περίπου γίνεται με τον κανονισμό Τάσσου Παπαδοπουλου για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής) και σχέση «καλής γειτονίας» με αυτό.

Τέλος επιτρέψτε μου να εξηγήσω γιατί την χαρακτηρίζω «Νέα Στρατηγική για τη διχοτόμηση».  Διότι πρόκειται για τη συνέχεια της πολιτικής την οποία άσκησε

Ο Μακάριος από το 1974 ως το 1977, διακηρύσσοντας τον μακροχρόνιο αγώνα και κατέληξε στο να υπογράψει τελικά το 1977 μαζί με τον Ντενκτάς την πρώτη συμφωνία κορυφής, για μετατροπή της Κύπρου σε δικοινοτική ομοσπονδία, δηλαδή μια χώρα με δύο πολιτείες, η καθεμιά από τις οποίες θα είχε τη δικά της όργανα, κυβέρνηση, βουλή, δημόσια υπηρεσία, δυνάμεις ασφαλείας και φυσικά έδαφος, καθώς βέβαια θα υπάγονται και οι δύο παράλληλα στο κεντρικό, ομοσπονδιακό κράτος. 

Ο Σπύρος Κυπριανού και οδήγησε στην απενοχοποίηση της Τουρκίας, με συνέπειανα υπογράψει τελικά και εκείνος νέα συμφωνία με τον Ντενκτάς για ομοσπονδιακή βάση της λύσης, να απενοχοποιήσει την Τουρκία από τις ευθύνες της για την εισβολή και κατοχή, με αποτέλεσμα να αρθεί το εις βάρος της αμερικανικό εμπάργκο πώλησης όπλων, με αποτέλεσμα επίσης να βρει την ευκαιρία η Τουρκία και ο Ντενκτάς να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 και βεβαίως να μην καταφέρει ποτέ με εκείνη τη στρατηγική να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να περάσουν 15 χρόνια από την εισβολή χωρίς να λυθεί το Κυπριακό. Πράγμα που είχε βέβαια ως συνέπεια την απρόσκοπτη κι ανεξέλεγκτη έλευση των Τούρκων εποίκων και την παγίωση των κατοχικών τετελεσμένων και της ντε φάκτο διχοτόμησης. 

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, με αποτέλεσμα να ενοχοποιήσει τον κυπριακό Ελληνισμό για τη μη λύση του Κυπριακού και να απενοχοποιήσει την Τουρκία, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την αναβάθμιση του ψευδοκράτους με τον κανονισμό για εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής με σφραγίδες του κατοχικού καθεστώτος, την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας χωρίς όρους, τον μαζικό και ανεξέλεγκτο αριθμό προσφυγών το ΕΔΑΔ για αποζημώσεις, έπειτα από ανόητες προτροπές δικηγόρων, του νυν αρχιεπισκόπου και άλλων επισκόπων, καθώς και του «πιο έξυπνου Έλληνα»,  ότι με αυτές θα προκαλούσαμε κόστος στην Τουρκία. Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, στο πλαίσιο της στρατηγικής της, δεν αποθάρρυνε τις μαζικές προσφυγές (όπως προσπάθησαν ανεπιτυχώς να κάνουν κάποιοι άλλοι, συνετοί πολιτικοί και νομικοί), με αποτέλεσμα τελικά το ΕΔΑΔ να αναγνωρίσει την επιτροπή αποζημιώσεων του κατοχικού καθεστώτος. 

Με λίγα λόγια η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής που έβγαλε την Τουρκία από τη δύσκολη θέση όσες φορές το χρειάστηκε αυτό η κατοχική δύναμη και της επέτρεψε να παγιώσει και να εδραιώσει, για μισό αιώνα τώρα, την ντε φάκτο διχοτόμηση και την τουρκοποίηση της μισής μας πατρίδας.

Προφανώς εφόσον πούμε ΝΑΙ στο «δημοψήφισμα», η γνωστή μας εδώ και 43 χρόνια «Νέα Στρατηγική» θα μας οδηγήσει αισίως στο τέλος του ατέλειωτου μέχρι σήμερα δρόμου, που ονομάζεται Κυπριακό: στην αναγνώριση δυο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, όπως εξάλλου εισηγήθηκε σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, ένα χρόνο πριν τον καλέσει ο υποψήφιος πρόεδρος Ν. Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του.

Οι αλλεργίες του Ν. Παπαδόπουλου και η διχοτόμηση.

«Δεν έχω αλλεργία με την Ομοσπονδία», ανακοίνωσε προχτές ο Ν. Παπαδόπουλος, ο οποίος έχει, ωστόσο, αλλεργία με την αλήθεια. Διότι στην ίδια ανακοίνωσή αράδιασε ξανά τις γνωστές διαστρεβλώσεις για το τι έχει αποδεχτεί η δική μας πλευρά στις συνομιλίες για λύση. Επανέλαβε δηλαδή τη συνήθη τακτική του να δαιμονοποιεί τα πάντα όσα σχετίζονται με το Κυπριακό, με προφανέστατο στόχο να παραμείνουμε έτσι όπως είμαστε τα τελευταία 43 χρόνια, με την Τουρκία να κατέχει τη μισή μας πατρίδα. 

Μάλιστα για να μην μας μείνει καμία αμφιβολία ότι θα μας οδηγήσει στη διχοτόμηση, μας παρέμεψε για άλλη μια φορά στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, που αποτελεί τον ασφαλέστερο οδηγό για την μονιμοποίηση και (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) νομιμοποίηση του σημερινού παράνομου στάτους κβο. Να θυμίσω ότι, με αυτή την ίδια στρατηγική, που την βάφτισε «νέα» αλλά είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες, μάς οδήγησαν στο παρελθόν οι ομοϊδεάτες του στις μεγαλύτερες μας ήττες μετά την τουρκική εισβολή.

Με αυτή την παλιά και αποτυχημένη «νέα» στραγηγική επέτρεψαν στους Τούρκους να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 (επί Σπύρου Κυπριανού), να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 (επί Τάσσου Παπαδόπουλου), με σφραγίδες του ψευδοκράτους και στην αναγνώριση από το ΕΔΑΔ της επιτροπής αποζημιώσεων του ψευδοκράτους, το 2008 (συνεπεία των μαζικών προσφυγών, με την ενθάρρυνση της κυβέρνησης Παπαδόπουλου). Γι’ αυτό και κάθε φορά που γράφω για την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική», την αποκαλώ «Νέα Στρατηγική για τη Διχοτόμηση της Κύπρου», διότι με αυτή ο κ. Παπαδόπουλος απλά θα μας οδηγήσει στο επόμενο και τελευταίο βήμα, την αναγνώριση του ψευδοκράτους, είτε επίσημα είτε ανεπίσημα, όπως ισχύει με την Ταϊβάν. 

Η προσπάθειά του να θολώσει τα νερά και να μας πείσει δεν έχει καμία σημασία αν είναι υπέρ ή εναντίον της ομοσπονδίας, αποτελεί μια βάναυση προσβολή της νοημοσύνης εκείνων τους οποίους θέλει να κυβερνήσει. Επιμένει ότι έχει σημασία το περιεχόμενο και όχι το όνομα.  Αλλά το αν θα έχουμε ομοσπονδία με δύο πολιτείες ή ενιαίο κράτος όπως είναι η Κυπριακή Δημοκρατία του διάτρητου σήμερα Συντάγματός της, αυτό δεν έχει να κάνει με το περιεχόμενο της λύσης; Δηλαδή είναι δυνατόν το περιεχόμενο ενός ενιαίου κράτους να είναι το ίδιο με ενός ομοσπονδιακού; Κι αν για χάρην συζήτησης δεχτούμε ότι έχει βάση αυτός ο παραλογισμός, ότι δηλαδή δεν έχει σημασία η μορφή της λύσης αλλά το περιεχόμενο, τότε γιατί ο Σιζόπουλος κι η Θεοχάρους καταφέρονται ενάντια στην ομοσπονδία κι όπου κάτσουν κι όπου σταθούν λένε ότι είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση;

Αλλά προσέξτε τι κρύβεται πίσω από αυτή τη δήλωση: η ομοσπονδία είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση άρα, αν δεν βρεθεί η ιδανική λύση που υποτίθεται ότι αυτοί «διεκδικούν» (και η οποία βεβαίως δεν θα βρεθεί ποτέ) τότε καλύτερα να πάμε σε διχοτόμηση. Μας το είπε εξάλλου και ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ότι η καλύτερη λύση, υπό τις συνθήκες, είναι η αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης χώρας, πάνω στη γη των πατέρων μας. Να δώσουμε δηλαδή τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και να κοιμόμαστε μετά ήσυχοι ότι δεν κινδυνεύουμε πια. Έπειτα από εκείνη τη  αναίσχυντη πρόταση του κ. Συρίγου, ο Νικόλας Παπαδόπουλος τον κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, για να μας αναπτύξει τις σκέψεις του για τη διχοτόμηση με το σωστό περιεχόμενο.

Ο Ν. Παπαδόπουλος είναι πρόεδρος του ΔΗΚΟ και την ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού την άφησε προίκα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ. Πρώτος που την συμφώνησε και την υπέγραψε ήταν ο Μακάριος, δεύτερος ο Σπύρος Κυπριανού και τρίτος ο πατέρας του Ν. Παπαδόπουλου, Τάσσος Παπαδόπουλος. Μάλιστα σε συνεντεύξεις του ο Τάσσος δήλωνε ότι θεωρούσε τον εαυτό του πατέρα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, διότι αυτός την κατέθεσε στο τραπέζι των συνομιλιών και τη διαπραγματεύτηκε με τον Ντενκτάς. Δήλωσε επίσης ότι τυχόν εγκατάλειψη της ομοσπονδίας θα οδηγήσει στη διχοτόμηση της Κύπρου. 

Σήμερα ο Ν. Παπαδόπουλος αποφεύγει να απαντήσει ευθέως, μιλά για αλλεργίες και άλλα νοσήματα, και με το γνωστό, απύθμενο πολιτικό του θράσος ζητά από τους ανθυποψήφιούς του να διευκρινίσουν αυτοί τι είδους λύση θέλουν. Ο ίδιος πάντως δεν χρειάζεται να διευκρινίσει. Είναι καθαρό ότι, μετά τις προηγούμενες εθνικές ήττες που έχουμε υποστεί με τη στρατηγική που ευαγγελίζεται, θα μας οδηγήσει, αν εκλεγεί φυσικά, στην χειρότερη και μη αναστρέψιμη ήττα του ελληνισμού στην Κύπρο, τη διχοτόμηση. 

«Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει».

Πώς μια χθεσινή δήλωση του Μ. Σιζόπουλου καταγγέλλει εμμέσως πλην σαφώς τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον Τάσσο Παπαδόπουλο και το ΔΗΚΟ ότι επιχείρησαν να οδηγήσουν την Κύπρο «στη χειρότερη μορφή διχοτόμησης», αφήνοντας τον Ν. Παπαδόπουλο εκτεθειμένο απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου, στην ιστορία του κόμματός του, αλλά και του ιδίου του αειμνήστου πατέρα του.

Μια δήλωση του Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι ο Ν. Παπαδόπουλος περίπου συμφωνεί με τη θέση της ΕΔΕΚ ότι «η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης», έδωσε στον ΔΗΣΥ και στο ΑΚΕΛ την ευκαιρία να καλέσουν τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Ο ίδιος ωστόσο επέλεξε να απαντήσει εύγλωττα …διά της σιωπής του.

Αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι ο τελευταίος που έβαλε την υπογραφή του κάτω από τη λύση της ΔΔΟ ήταν το 2006 ο πρόεδρος Παπαδόπουλος (που ήταν και πρόεδρος του ΔΗΚΟ), ο αμέσως προηγούμενος ήταν το 1979 ο πρόεδρος Κυπριανού (που ήταν επίσης πρόεδρος του ΔΗΚΟ) και ο πρώτος ήταν το 1977 ο πρόεδρος Μακάριος (ο οποίος έδωσε τις ευλογίες του για την ίδρυση του ΔΗΚΟ). Συνεπώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι την ΔΔΟ την κληροδότησε στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ, ότι με άλλα λόγια «στο ΔΗΚΟ ανήκει κι αυτή η μεγάλη νίκη» και μόνο ένας πολιτικός απατεώνας μπορεί να διαστρέψει την ιστορία κάτα τρόπο που να απαλλάσσει το ΔΗΚΟ από αυτή την ευθύνη. 

Παρόλα αυτά ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, διεκδικώντας το ρόλο του κολαούζου του κ. Ν. Παπαδόπουλου, ανακοίνωσε ότι πάνω κάτω ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ θεωρεί τη λύση που μας κληροδότησε το ΔΗΚΟ σαν τη “χειρότερη μορφή διχοτόμησης” και παρέπεμψε στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του υποψήφιου προέδρου.  Είναι, ωστόσο, απορίας άξιον γιατί έκανε αυτή τη δήλωση ο κολαούζος. Για να ευχαριστήσουμε, ως κυπριακός λαός, τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ που παραδέχεται ότι το κόμμα του μας φόρτωσε τη «χειρότερη μορφή διχοτόμησης»; Αν όντως αυτό πιστεύει ο κ. Παπαδόπουλος, γιατί δεν το λέει ο ίδιος, γιατί δεν αποκηρύσσει την ΔΔΟ επίσημα και γιατί βάζει κολαούζους να μας το πούνε;

Όμως “χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει” γι΄αυτό κι ο Μ. Σιζόπουλος παρέπεψε στη «Νέα Στρατηγική» για τη Διχοτόμηση, εκεί όπου ο Ν. Παπαδόπουλος εμμέσως πλην σαφώς αποκηρύττει την ΔΔΟ ως βάση λύσης.  Όποιος διαθέτει στοιχειώδη πολιτική κρίση αντιλαμβάνεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί τον ασφαλέστερο και γρηγορότερο δρόμο προς την αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης τουρκικής χώρας πάνω στην κατεχόμενη γη των προγόνων μας. Υπέρ της λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών (διχοτόμηση) είχε εξάλλου τοποθετηθεί σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, τον οποίο, ένα χρόνο αργότερα, κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, προκειμένου να αναπτύξει τις σκέψεις του.

Όσο για την θέση του κολαούζου του κ. Παπαδόπουλου, προέδρου της ΕΔΕΚ Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι τάχα η ΔΔΟ είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης, αποτελεί τη χειρότερη μορφή πολιτικής απατεωνιάς. Διχοτόμηση με οριστική παράδοση της μισής μας πατρίδας στην Τουρκία είναι με μαθηματική ακρίβεια το τέρμα του δρόμου που επιμένουν να ακολουθήσουμε ο Ν. Παπαδόπουλος και οι κολαούζοι του. Κι η θέση αυτή δεν είναι δική μου, είναι θέση την οποία υποστήριξε με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο ο αμείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος, σε συνεντεύξεις του όταν ήταν πρόεδρος αυτής της χώρας: ότι τυχόν εγκατάλειψη της ΔΔΟ θα οδηγήσει την Κύπρο στη διχοτόμηση. Τελεία και παύλα.

Όταν ο Τσαβούσογλου ξεδιάντροπα απειλεί ότι τελειώσαμε με τον ΟΗΕ…

«Καιρός να αναζητήσουμε άλλες λύσεις, έξω από τις παραμέτρους των Ηνωμένων Εθνών» δήλωσε ο Τσαβούσογλου, καθώς έφευγε νευριασμένος από το αποτυχημένο δείπνο του Crans-Montana και εξαγγέλλοντας έτσι ουσιαστικά τη «νέα στρατηγική» της Τουρκίας για λύση του Κυπριακού.

Να θεωρήσουμε τη δήλωσή του σαν απειλή; Εξαρτάται…

Αν εννοούσε ότι αποκλείουν πλέον τη λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, κάποιοι εδώ θα ανακουφιστούν. Ήδη διάβασα στα κοινωνικά δίχτυα τα γνωστά εδώ και χρόνια σχόλια του τύπου «ευτυχώς που μας έσωσαν ξανα οι Τούρκοι με την αδιαλλαξία τους». «Μας έσωσαν…» Από τι μας έσωσαν; Μα από την Διζωνική Ομοσπονδία φυσικά! Από μικρός ακούω αυτές τις πελλάρες, κάθε φορά που αποτυγχάνει μια πρωτοβουλία για λύση, ότι δηλαδή μας έσωσε η Τουρκία, ο Ντενκτάς, ο Έρογλου, ο Ακιντζί, γενικά η τουρκική αδιαλλαξία, από την «κακή λύση» που θέλουν να μας επιβάλουν οι βυσσοδομούντες ξένοι. 

«Μας έσωσαν» λοιπόν οι Τούρκοι, διότι εκείνοι είναι βλάκες κι εμείς έξυπνοι. Είναι βλάκες οι Τούρκοι και δεν καταλαβαίνουν ότι η μη λύση συμφέρει σ’ εμάς. Οι βλάκες νομίζουν ότι η μη λύση συμφέρει σ’ εκείνους!  Ενώ στην πραγματικότητα εμείς οι έξυπνοι και φύσει ανώτεροι Ελληνοκύπριοι θα είμαστε αυτοί που θα ζουν εδώ «άνεννοιας», με τους 40 χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες να μας προσέχουν, με την κατοχή να συνεχίζεται και με τον ανεξέλεγκτο εποικισμό που μεταβάλλει σταδιακά το δημογραφιό χαρακτήρα της Κύπρου, μετατρέποντάς την σε τουρκικό νησί…

«Μας έσωσαν!»

Διότι τώρα θα εφαρμόσουμε την περιβόητη «νέα στρατηγική». Θα καταγγείλουμε (ξανά) την Τουρκία για την εισβολή της στην Κύπρο. Σε ένα πλανήτη που καίγεται με πολέμους, με εκατόμβες νεκρών, με πρόσφυγες, με αφόρητες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με δυστυχία παντού, η διεθνής κοινότητα θα συγκινηθεί, διότι πριν 43 χρόνια η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο και θα οργανώσει σταυροφορία για να έρθει εδώ να μας ελευθερώσει! Ούτε που έκοψε ως τώρα ο νους μας γιατί άραγε δεν υπήρξε ποτέ, είτε από τα Ηνωμένα Έθνη είτε από άλλη χώρα (πλην της Ελλάδος), ξεκάθαρη καταδίκη της τουρκικής εισβολής, παρόλο που την καταγγείλαμε παντού και σε όλους τους τόνους, άπειρες φορές από το 1974 μέχρι σήμερα.

«Θα της προκαλέσουμε κόστος» λένε οι ακόμα πιο έξυπνοι. Εμείς, η Κύπρος των 700 χιλιάδων κατοίκων θα προκαλέσουμε κόστος της Τουρκίας των 90 εκατομμυρίων. Πώς; Διότι είμαστε λέει κράτος μέλος της Ε.Ε. κι έχουμε δικαίωμα βέτο. Το είδαμε το δικαίωμα βέτο μας και το 2006 όταν ήταν να ξεκινήσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας και ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπέγραψε χωρίς να θέσει ούτε βέτο ούτε όρο στην κατοχική δύναμη. Όχι γιατί δεν ήθελε  φυσικά αλλά διότι δεν μπορούσε. 

Ακόμη και χτες, έπειτα από το ρεσιτάλ αδιαλλαξίας της τουρκικής πλευράς, ο Γ.Γ. του ΟΗΕ, περιορίστηκε στο να εκφράσει τη λύπη του και να μας ευχηθεί «ό,τι καλύτερο». Δεν καταλόγισε ευθύνες. Εύκολα οι γνωστοί βλάκες (και συγνώμη για την έκφραση αλλά αυτή είναι η γνώμη μου) θα αρχίσουν να κατηγορούν τώρα και τον Γκουτέρες σαν «φιλότουρκο». Διότι ως εκεί τους βοηθά ο νους τους. Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι δυστυχώς λειτουργούν τα πράγματα μέσα στην κυνική διεθνή ρεαλπολιτίκ. 

Θα εφαρμόσουν λέει οι του λεγόμενου «ενδιάμεσου» μια «νέα στρατηγική» για να προκαλέσουν κόστος στην Τουρκία! Ποιοι; Εκείνοι που δεν κατάφεραν να πείσουν για το δίκιο μας κανέναν στη διεθνή κοινότητα. Ούτε καν τους ομοϊδεάτες τους στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

Τώρα θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, τα τίναξαν στον αέρα οι Τούρκοι και σου έφταιξαν οι δικοί μας; Απαντώ: Ναι ΚΑΙ οι δικοί μας. Αυτοί που σιγοντάριζαν εδώ και 43 χρόνια την τουρκική αδιαλλαξία και προσεύχονταν να τα τινάξουν οι Τούρκοι στον αέρα, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι με τον ούτω καλούμενο «μακροχρόνιο αγώνα» (της μάσας και της ρεμούλας) θα βρεθεί τάχα μια καλύτερη και πιο δίκαιη λύση και το λένε ακόμη. Αυτοί που άφηναν τα χρόνια να περνάνε και να παγιώνουν σε τρόπο ζωής την τουρκική κατοχή. Οι ψεύτες που μιλάνε δημόσια για αγώνες και κουρουφέξαλα, ενώ στον ιδιωτικό τους κύκλο λένε το γνωστό διχοτομικό σλόγκαν «τζείνοι πο’ τζει τζι εμείς πο’ δα».

Μου φταίνε λοιπόν κι αυτοί διότι με την πολιτική τους εξυπηρέτησαν την Τουρκία. Σε κάθε πρωτοβουλία για λύση έκαναν τα πάντα για να αποτύχει κι έχουν σήμερα το απύθμενο θράσος να μας ρωτάνε γιατί δεν λύθηκε τόσα χρόνια το Κυπριακό. Ποιοι; Αυτοί που έκαναν τα πάντα για να μην λυθεί κι ευχαριστούσαν το Θεό όποτε η Τουρκία τα τίναζε όλα στον αέρα, για να συνεχίζεται η κατοχή και η διχοτόμηση, που εξυπηρετεί μόνο την ίδια. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να ισχυρίζονται ότι τάχα η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση, αλλά λύση, για να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Εφόσον, βρε εξυπνάκηδες, ήθελε λύση η Τουρκία και όχι διχοτόμηση τότε γιατί δεν το έλυσε μέχρι σήμερα το Κυπριακό και συνεχίζεται η διχοτόμηση; Αλλά ξέρετε γιατί το λένε; Για να «αθωώσουν» την έννοια της διχοτόμησης και να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι δεν είναι και τόσο κακή λύση τελικά, αφού δεν την θέλει η Τουρκία…

Ας μη μιλήσω για τους Τουρκοκύπριους, που ακολουθούν σαν τραγικά αθύρματα τη μοίρα που τους προδιέγραψε η Τουρκία, τη μοίρα της αφομοίωσης τους με το τουρκικό στοιχείο και της οριστικής πολιτιστικής και πολιτισμικής εξαφάνισής τους. Όταν συνειδητοποιήσουν τις συνέπειες της χτεσινής αποτυχίας κι αντιληφθούν ότι έχουν καταστεί οριστικά και χωρίς ορατή ελπίδα σωτηρίας όμηροι της Τουρκίας και του Ερντογάν, θα τραβάνε κι αυτοί τα μαλλιά τους χειρότερα από εμάς.

Στο διά ταύτα όμως: Δεν κατηγορώ τον Αναστασιάδη. Έκανε ό,τι μπορούσε. Αντιστάθηκε όσο και όπως έπρεπε. Υποχώρησε ως το σημείο που μπορούσε να υποχωρήσει. Αν υποχωρούσε παραπάνω, θα είχε παραβιάσει αρχές και η λύση, αν ερχόταν, θα ήταν μοιραία θνησιγενής. Οι Τούρκοι ήταν εκείνοι που τίναξαν στον αέρα τη λύση. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα είναι εξαιρετικά σοβαρά. Ο ΟΗΕ δεν πρόκειται να αναλάβει νέα πρωτοβουλία, τουλάχιστον στο προβλεπτό μέλλον. Ο Τσαβούσογλου μάς απειλεί πλέον απροσχημάτιιστα ότι η Τουρκία θα λύσει αλλιώς το Κυπριακό, έξω από τις παραμέτρους του ΟΗΕ.

Είναι η ώρα που χρειαζόμαστε υπεύθυνη ηγεσία. Να μας οδηγήσει με ασφάλεια έξω από το λαβύρινθο, πριν μας καταπιεί ο Μινώταυρος της διχοτόμησης. Δυστυχώς όμως η πολιτική σκηνή αυτής της χώρας είναι σαν τη σκηνή του Καραγκιόζη. Με κάμποσους πολιτικά ανεπαρκείς και τραγικά ελαφρόμυαλους να «κατσιαρίζουν» κάθε μέρα στα κανάλια, νομίζοντας ότι απευθύνονται σε ψηφοφόρους πιο ελαφρόμυαλους από αυτούς, με την ελπίδα να πάρουν τις ψήφους τους, όχι για να προσφέρουν στον τόπο (αφού έτσι κι αλλιώς δεν έχουν τις ικανότητες να προσφέρουν) αλλά για να ικανοποιήσουν τις μωροφιλοδοξίες τους. Ελπίδα μ’ αυτούς δεν έχουμε και τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Έχουμε παιδιά, έχουμε μια πατρίδα που απειλείται από μια ξεδιάντροπη Τουρκία.

Αλήθεια, έφτασε η ώρα όσοι σοβαροί άνθρωποι απέμεναν σε τούτο τον τόπο να δούν τι μπορούμε να κάνουμε, για να σωθούμε. Αλλιώς, μόνο ο Θεός αν μας λυπηθεί.

Οι «γενναιόδωρες προσφορές» φάντασμα και τα απτά πλούσια δώρα.

Μέσα στο περιορισμένο πολιτικό λεξιλόγιό του κι ανάμεσα στα αμέτρητα άλλα ψέματα που έχει πει μέχρι σήμερα, ο Νικόλας Παπαδόπουλος λέει συχνά και το ψέμα με τις υποτιθέμενες «γενναιόδωρες προσφορές» του Αναστασιάδη προς την τουρκική πλευρά. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που κάνει ο Αναστασιάδης στις συνομιλίες είναι η διαχείριση της θλιβερής κληρονομιάς που μας άφησε το ίδιο το κόμμα του κ. Παπαδόπουλου, το ΔΗΚΟ. Διαχείριση των δεσμεύσεων και των τετελεσμένων που στοιβάχτηκαν πάνω στη καμπούρα μας, σ’ όλες αυτές τις δεκαετίες του λεγόμενου «Μακροχρόνιου Αγώνα», από τραγικά αδέξιους και ερασιτεχνικούς χειρισμούς ηγετών μας που προέρχονταν ή στηρίζονταν από το ΔΗΚΟ. Χειρισμούς που χάρισαν στους Τούρκους όχι υποτιθέμενες «γενναιόδωρες προσφορές» αλλά πραγματικά και απτά πλούσια δώρα:

Πρώτο δώρο: Η Διζωνική (ή αλλιώς διπεριφερειακή) Δικοινοτική Ομοσπονδία. Ο μέγιστος αυτός συμβιβασμός, ήταν απόφαση του προέδρου Μακαρίου και τη συμφώνησε στην πρώτη «συμφωνία υψηλού επιπέδου» με τον Ντενκτάς, το 1977. 

Δεύτερο δώρο: Η Αμμόχωστος παραμένει υπό τουρκική κατοχή μέχρι σήμερα, ενώ θα μπορούσαμε να την είχαμε πάρει πίσω το 1978. Τότε προτάθηκε το λεγόμενο «Δυτικό Πλαίσιο» για λύση του Κυπριακού και είχε ως πρόταξη την επιστροφή της Αμμοχώστου, ως ένδειξη καλής θέλησης της τουρκικής πλευράς, απλά για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες. Ήταν μόλις τέσσερα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και η πόλη δεν είχε υποστεί τη φθορά του χρόνου. Ο τότε πρόεδρος Σπύρος Κυπριανού (που ήταν και πρόεδρος του ΔΗΚΟ), απέρριψε εντελώς την ιδέα. Δεν ήθελε ούτε καν να συνομιλήσει. Ένα χρόνο μετά έσπευδε να διορθώσει το λάθος, προτάσσοντας το θέμα της Αμμοχώστου στη συμφωνία του με τον Ντενκτάς, αλλά ήταν ήδη πολύ αργά.

Τρίτο δώρο: Επαναβεβαιώνεται η Διζωνική (ή αλλιώς διπεριφερειακή) Δικοινοτική Ομοσπονδία από τον Σπύρο Κυπριανού. Το 1979, ένα χρόνο μετά που απέρριψε χωρίς συζήτηση το «Δυτικό Πλαίσιο» και ουσιαστικά εγκατέλειψε την Αμμόχωστο στη διάθεση της Τουρκίας, έσπευσε να συνομολογήσει με τον Ραούφ Ντενκτάς την δεύτερη «συμφωνία υψηλού επιπέδου», ότι αναζητούμε δηλαδή τη λύση που είχε απορρίψει ένα χρόνο πριν…

Τέταρτο δώρο: Δημιουργία συνθηκών για να μπορέσει ο Ντενκτάς να ανακηρύξει την ούτω καλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Το 1983 ο πρόεδρος Σπύρος Κυπριανού κάνει ξανά ερασιτεχνικούς χειρισμούς όταν ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Χαβιέ Πέρες Ντε Κουεγιάρ προτείνει τους λεγόμενους «Δείχτες» για λύση του Κυπριακού. Οι κάκιστοι χειρισμοί του Σπύρου Κυπριανού φορτώνουν στην δική μας πλευρά την ευθύνη για την απόρριψη των δεικτών και δίνουν στον Ντενκτάς την ευκαιρία να ανακηρύξει το ψευδοκράτος.

Πέμπτο δώρο: Το 2004 ο Τάσσος Παπαδόπουλος απενοχοποιεί την Τουρκία και φορτώνει την ευθύνη για την απόρριψη του «Σχεδίου Ανάν» στην καμπούρα των θυμάτων της εισβολής και κατοχής, των Ελληνοκυπρίων. Το σχέδιο το είχε απορρίψει ο Ραούφ Ντενκτάς τον Μάρτη του 2003 και, για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού, ο ΟΗΕ κατηγόρησε ευθέως και με δριμύτητα την τουρκική πλευρά για το αδιέξοδο. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, με τελείως άστοχη εκτίμηση της κατάστασης και εντελώς ερασιτεχνικούς χειρισμούς, κατάφερε να επανέλθει το «Σχέδιο Ανάν» στο τραπέζι των συνομιλιών και μάλιστα, για να το πετύχει αυτό, συμφώνησε τον Φεβρουάριο του 2004 να μπει η διαδικασία σε ένα ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα και κάτω από επιδιαιτησία, για να βρεθεί λύση μέσα σε ενάμιση μήνα.

Έκτο δώρο: Αναβάθμιση του ψευδοκράτους το 2004. Ο τότε πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος δέχτηκε τον «Κανονισμό της Πράσινης Γραμμής» σύμφωνα με τον οποίο οι Τουρκοκύπριοι μπορούν πλέον να διεξάγουν εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, χωρίς της σφραγίδες της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά μόνο με τις σφραγίδες του Τουρκοκυπριακού Εμπορικού Επιμελητηρίου. 

Έβδομο δώρο: Έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο τότε πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος δέχτηκε να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις της κατοχικής δύναμης, χωρίς να θέσει ούτε βέτο ούτε όρο και χωρίς κανένα ουσιαστικό αντάλλαγμα.

Όγδοο δώρο: Επιβεβαιώνεται για τρίτη φορά και μάλιστα μετά την απόρριψη του «Σχεδίου Ανάν» η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, στην τρίτη «συμφωνία υψηλού επιπέδου» που υπέγραψε το 2006 ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. 

Τα πιο πάνω πλούσια δώρα αποτελούν ιστορικές πραγματικότητες, σε αντίθεση με τις ούτω καλούμενες «γενναιόδωρες προσφορές» που αναφέρει κάθε λίγο και λιγάκι ο Νικόλας Παπαδόπουλος και δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα φάντασμα της φτωχής πολιτικής του αντίληψης. 

 

 

«Εγιώ στραώνω τζαι πουλώ…»

Παραμονές του δημοψηφίσματος της 24ης Απριλίου 2004, ο Σερντάρ Ντενκτάς του Ραούφ, φιλοξενήθηκε για δείπνο στην Στράκκα από τον τότε πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο. Λίγες ημέρες πριν ο Τάσσος είχε καλέσει τους Ελληνοκύπριους να πουν ένα βροντερό ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Το ίδιο ακριβώς έκαναν και οι Ντενκτάσηδες στα κατεχόμενα. Όταν ρωτήθηκε ο Σερντάρ γιατί του παρέθεσε δείπνο ο Τάσσος Παπαδόπουλος, απάντησε με νόημα: «ταιριάζουν τα άστρα μας».  Τι ήθελε όμως να πει ο ποιητής;

Σε συνέντευξή του για τη σημερινή έκδοση της «Καθημερινής» ο πρόεδρος του τουρκοκυπριακού Δημοκρατικού Κόμματος, Σερντάρ Ντενκτάς, δήλωσε ότι προκρίνει λύση δύο κρατών στην Κύπρο. Το ντενκτασικό κατεστημένο δεν έκρυψε ποτέ ότι στόχος του είναι η διχοτόμηση της Κύπρου σε δύο χωριστά κράτη. Το ερώτημα είναι τι θέλει το δικό μας αντίστοιχο κατεστημένο, που καλεί σε δείπνο τους Ντενκτάσηδες και τα …άστρα τους. Οι δικοί μας ισχυρίζονται ότι θέλουν μια λύση καλύτερη από αυτήν που συζητείται στις συνομιλίες και οι περισσότεροι από αυτούς απορρίπτουν – όπως και ο Ντενκτάς – την ομοσπονδία. Με τη διαφορά ότι ο Ντενκτάς λέει ότι δεν θέλει την ομοσπονδία διότι προκρίνει τη διχοτόμηση, ενώ οι δικοί μας δεν θέλουν την ομοσπονδία αλλά δεν λένε ακριβώς τι θέλουν…

Ο πρόεδρος του ελληνοκυπριακού Δημοκρατικού Κόμματος, Νικόλας Παπαδόπουλος, σε πρόσφατη συνέντευξή του, επανέλαβε για πολλοστή φορά τον ισχυρισμό τού ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου χώρου» ότι η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση αλλά μια ομοσπονδιακή λύση που θα της επιτρέπει να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Αυτή η επιμονή του Νικόλα και των όμορων δυνάμεων ΕΛΑΜ, ΕΔΕΚ, Συμμαχίας, Αλληλεγγύης και Οικολόγων να μας πείσουν ότι η διχοτόμηση δεν είναι τουρκική λύση, τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει;  

Γιατί ο Νικόλας Παπαδόπουλος κάλεσε ως ομιλητή στο τελευταίο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον Άγγελο Συρίγο, ο οποίος σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2014, συμφώνησε ουσιαστικά με τον Ντενκτάς ότι η καλύτερη λύση για το Κυπριακό είναι η λύση δύο κρατών; Γιατί έπειτα ο Νικόλας ένιωσε την ανάγκη να υπερασπιστεί τον Άγγελο Συρίγο, χαρακτηρίζοντας τις θέσεις του εξαιρετικές, όταν αυτός επικρίθηκε για τις διχοτομικές του θέσεις;

Οι Ντενκτάσηδες των κατεχομένων δεν σταματούν ποτέ να βάλλουν εναντίον των συνομιλιών για λύση, σε καθημερινή βάση, αφού βεβαίως στόχος τους (και το λένε με το στόμα τους) είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, διότι ξέρουν ότι, ενόσω παραμένει το Κυπριακό άλυτο, η διχοτόμηση παγιώνεται. Οι αντίστοιχοι δικοί μας, που επίσης δεν σταματούν ποτέ να βάλλουν εναντίον των συνομιλιών, σε καθημερινή βάση, διακηρύττουν ότι στόχος τους είναι μια λύση καλύτερη από την ομοσπονδία που συζητούμε στις συνομιλίες, μια λύση που βεβαίως (όπως ισχυρίζονται δημοσίως) δεν θα είναι η διχοτόμηση…

Την ίδια ώρα ωστόσο προσπαθούν αγωνιωδώς να μας πείσουν ότι η διχοτόμηση δεν είναι η λύση που θέλει η Τουρκία και καλούν στα μνημόσυνα τον Συρίγο, που συμφωνεί με τον Ντενκτάς για δημιουργία δύο κρατών στην Κύπρο, να μας αναλύσει τις απόψεις του.

Ο διχοτομικός Ραούφ Ντενκτάς διαχειρίστηκε το Κυπριακό εκ μέρους της Τουρκίας για σχεδόν 40 χρόνια. Αν η Τουρκία δεν ήθελε τη διχοτόμηση δεν θα τον είχε εκεί τόσα χρόνια να κουμαντάρει τους Τουρκοκύπριους. Ούτε θα προσπαθούσε να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε θα μάζευε τους Τουρκοκύπριους στο βορρά. Αν η Τουρκία δεν ήθελε διχοτόμηση αλλά μια λύση που θα της επιτρέπει να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο, αυτή η λύση είναι πολύ απλή:  η επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία και στα σπίτια που διέμεναν πριν από την τουρκική εισβολή του 1974. Διότι το Σύνταγμα και η Συνθήκη Εγγυήσεως αυτής της χώρας επιτρέπει μια χαρά στην Τουρκία να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο, πολύ περισσότερο αν οι Τουρκοκύπριοι βρίσκονται διασκορπισμένοι σ’ ολόκληρο το νησί κι όχι μαζεμένοι στο βόρειο τμήμα. 

Το συντηρούμενο από το βαθύ κράτος της Τουρκίας ντενκτασικό κατεστημένο στα κατεχόμενα επαναλαμβάνει εδώ και δεκαετίες και με διάφορους τρόπους την προσήλωσή του στη διχοτόμηση. Η Τουρκία μοίρασε την Κύπρο στα δύο κι είναι εδώ και 40 χρόνια απρόθυμη να λύσει το Κυπριακό στη βάση της ομοσπονδίας, συντηρώντας και εμπεδώνοντας την ντε φάκτο διχοτόμηση με στόχο να την μονιμοποιήσει. Αλλά ο Νικόλας και οι λοιποί του ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου» προσπαθούν να μας πείσουν ότι όχι, η διχοτόμηση δεν είναι η λύση που θέλουν οι Τούρκοι…

Στη δημοκρατία είναι θεμιτό και συμβαίνει συχνά ο πολιτικός άλλα να λέει στο λαό κι άλλα να έχει στο μυαλό του. Δικαιούται να πουλά την πολιτική του πραμάτεια ντελαλίζοντας όσα ψέματα θέλει, δουλεύοντας έτσι κανονικά τα εκ φύσεως κορόιδα. Υπάρχει εξάλλου και μια εύστοχη κυπριακή παροιμία που λέει: «εγιώ στραώνω τζαι πουλώ τζι εσύ άμπλεπε τζαι γόραζε»…

Φτάνει πια με τα τούρκικα επιχειρήματα!

kypros apo psilaΛοιπόν ακούστε ένα πράγμα! Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν διαλύεται! Σταματήστε πια μερικοί να υιοθετείτε συνέχεια τις τουρκικές θέσεις! Έχουμε ατράντακτη επιχειρηματολογία από έγκριτους συνταγματολόγους, διεθνούς κύρους ότι, με τη λύση, το νέο ομοσπονδιακό κράτος θα αποτελεί συνέχεια και μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Να τελειώσει λοιπόν αυτή η εθνικά επιζήμια εμμονή σας να βλέπετε διαρκώς την Κυπριακή Δημοκρατία να διαλύεται! Ούτε στην διεθνή διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Τι έγινε στο Μπούργκεστοκ το 2004, επί Τάσσου Παπαδόπουλου; Διαλύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία μετά την τότε διεθνή διάσκεψη; Τώρα γιατί θα διαλυθεί; Ποια είναι η διαφορά; Επειδή έτσι βολεύεται η απορριπτική καταστροφολογία;

Βαρεθήκαμε την ακατάσχετη κινδυνολογία, τον αρνητισμό και τη μιζέρια σας! Εκατό φορές το χρόνο βλέπετε την Κυπριακή Δημοκρατία να διαλύεται! ΕΥΤΥΧΩΣ δεν διαλύθηκε ποτέ κι ούτε θα διαλυθεί, σταματήστε να βλέπετε φαντάσματα!

Όσο για την απαίτησή σας να αναγράφεται ρητώς η συνέχεια μέσα στο νέο σύνταγμα, εντάξει είναι λογικότατη και μακάρι να μπορέσουμε να το πετύχουμε. Αλλά οι όμοιοι σας στα κατεχόμενα, που γυρεύουν αφορμές να τα τινάξουν όλα στον αέρα και να συνεχίσουμε την πορεία προς τη διχοτόμηση, παίζουν όπως κι εσείς το παιχνίδι των λέξεων, προκειμένου να κολλάμε και να μην προχωρούμε παραπέρα. Μήπως για τον ίδιο άραγε λόγο επιμένετε κι εσείς;

Είτε είναι γραμμένο είτε όχι η ουσία είναι αυτή: Εφόσον η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, του 1960, θα συνεχίσει να ισχύει, όπως και οι διεθνείς συμβάσεις της χώρας μας κι εφόσον η ιδιότητές της ως μέλος της Ε.Ε. και του ΟΗΕ θα παραμείνουν αμετάβλητες, το νέο κράτος, που θα δημιουργηθεί ΑΝ λυθεί το Κυπριακό, θα ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ και ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Τελεία και παύλα! Σταματήστε επιτέλους να δίνετε διαρκώς επιχειρήματα στους Τούρκους!

O λιμενεργάτης κι η πατρίδα που θέλει να την αγαπήσουμε…

Mustafa_Akıncı«Η Τουρκία είναι λιμάνι για τους Τουρκοκύπριους», αναφώνησε αίφνης εχτές ο Μουσταφά Ακιντζί αποδεχόμενος, με μια συγκλονιστική παρησσία, τον τίτλο του λιμενεργάτη της Άγκυρας, που του έχουν από καιρό τώρα αποδώσει οι εδώ στην ελληνοκυπριακή κοινότητα φοβικοί και καχύποπτοι, σε σχέση με τη λύση του Κυπριακού, καθώς κι οι επιτήδειοι ψευδοπατριώτες, κρυφοί εραστές της διχοτόμησης. Έτσι μου ‘ρχεται όμως να του πω δυο κουβέντες:

Αγαπητέ κύριε Ακιντζί, η δήλωσή του ήταν ατυχέστατη κι αξιοθρήνητη και δεν με ενδιαφέρει αν επεδίωκες να εξυπηρετήσεις επικοινωνικές σκοπιμότητες μέσα στη δική σου κοινότητα.

Κάποτε οι Ελληνοκύπριοι είχαμε ως όραμα την Ένωση με την Ελλάδα. Εγκαταλείψαμε αυτό το όραμα εδώ και δεκαετίες. Από την εισβολή και μετά μάλιστα υποχωρήσαμε ακόμη πιο πέρα. Δεχτήκαμε η μικρή Κύπρος (που θα μπορούσε να ήταν απλά ένας δήμος) να πάψει πια να είναι ενιαία χώρα και να γίνει ομοσπονδία, με δύο πολιτείες, ώστε εσείς οι Τουρκοκύπριοι να έχετε τη δική σας περιοχή, για να αισθάνεστε ασφαλείς…

Δεν ξέρω σε ποια άλλη χώρα του κόσμου η μειοψηφία του 20% απολαμβάνει τόσα προνόμια, αλλά εμείς εδώ τα δεχτήκαμε, για να αφήσουμε επιτέλους πίσω μας τις έχθρες του παρελθόντος, για τις οποίες φέρουμε κι εμείς (όπως κι εσείς και πιο πολύ βέβαια η Τουρκία) μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Είπαμε να κοιτάξουμε μπροστά, να βρούμε μια λύση που να είναι όσο γίνεται πιο δίκαιη και για τις δυο κοινότητες, ώστε να μην έχουμε ποτέ ξανά στο μέλλον τα ίδια που είχαμε πριν από 40 και 50 χρόνια.

Αποτελεί λοιπόν ανυπόφορη οχληρία για τα αυτιά μας κι αβάσταχτη δοκιμασία για την υπομονή μας να ακούμε σήμερα, σ’ αυτή τη φάση των συνομιλιών, τον ηγέτη των Τουκοκυπρίων να μας μιλά για λιμάνια ξένα. Αν δεν είσαι ακόμη βέβαιος, κύριε Ακιντζί, ότι λιμάνι των Τουρκοκυπρίων είναι η Κύπρος και νομίζεις πως είναι η Τουρκία, ζήτα συγνώμη και φύγε από τις συνομιλίες, μέχρι να αποφασίσεις τι θέλεις.

Διότι αν επιμένεις ότι το λιμάνι των Τουρκοκυπρίων είναι η Τουρκία, τότε τι σκατά λύση πάμε να κάνουμε; Να «κοτσιανιάσουμε» την Κύπρο στην Τουρκία; Και ποιος θα βγει κερδισμένος, κύριε Ακιντζί; Εσείς, οι Τουρκοκύπριοι; Είμαι σίγουρος ότι δεν είσαι τόσο αφελής, ώστε να πιστεύεις αυτό το πράγμα. Αν η Κύπρος διχοτομηθεί, θα τουρκέψει. Ούτε τα δικά μας παιδιά θα έχουν μέλλον σε τούτο τον τόπο, αλλά ούτε και τα δικά σας. Μια μικρή αξιοθρήνητη μειοψηφία, θα μείνετε κι εσείς,  με παιδιά νεο-γενίτσαρους, γαλουχημένους στην ισλαμική παιδεία του Ερντογάν και των επιγόνων του.

Είμαι σίγουρος ότι δεν είναι αυτό που θέλεις. Σταμάτα λοιπόν τις ανόητες δηλώσεις και κάνε ό,τι περνά από το χέρι σου για να βρείτε λύση. Είναι τώρα η ώρα που πρέπει η Τουρκία κι εσύ να κάνετε γενναίες κινήσεις στο εδαφικό και στο θέμα των εγγυήσεων. Αν θέλεις λύση μέσα στο 2016, μην αγχώνεσαι να πείσεις τα Ηνωμένα Έθνη να καλέσουν πενταμερή και να μας πιάσουν από το λαιμό να το λύσουμε. Αν εσείς κάνετε τις δέουσες κινήσεις, σύμφωνα με τη λογική, την ηθική και το διεθνές δίκαιο (και πάντως όχι με τον ετσιθελισμό του κατακτητή) το Κυπριακό θα λυθεί, σε λίγες μέρες, πολύ πριν από το τέλος του 2016.

Επιτέλους αν πρόκειται να δει ποτέ χαϊρι αυτό το νησί κι αν πρόκειται κάποτε να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας σε μια καλύτερη πατρίδα, πρέπει πρώτα να την αγαπήσουμε κι όχι μια ζωή να γυρεύουμε ξένα λιμάνια για να αράξουμε την αυτοκαταστροφική μας ιδιοσυγκρασία. Ακούς κύριε Ακιντζί; Τα λέω σε σένα όχι μόνο για να τ’ ακούσεις εσύ αλλά και κάποιοι εδώ, στη δική μας κοινότητα, που βολεύτηκαν με την ντε φάκτο διχοτόμηση, άραξαν πάνω στους μαλακούς καναπέδες των κούφιων συνθημάτων και δεν κατάλαβαν ακόμη πόσο απαίσιο τέρας θα είναι η ντε γιούρε διχοτόμηση, αν η Τουρκία καταφέρει να την επιβάλει.