Αρχείο ετικέτας διαφθορά

Η απόλυτη παρακμή, η πιο ταιριαστή γαρνιτούρα στην ξεφτίλα.

Αφού λοιπόν όλοι οι ανθυποψήφιοι του κ. Λιλλήκα «τον έβγαλαν τρελό», ότι δηλαδή δεν προσπάθησε κανένας να τον εξαγοράσει για να αποσυρθεί από την προεκλογική κούρσα, μπορώ κι εγώ ως πολίτης να γράψω τις σκέψεις μου, χωρίς να φωτογραφίζω οποιονδήποτε από αυτούς, αφού είναι όλοι αθώοι. 

Εδώ και χρόνια σε τούτη την «Μπανανία», κάθε φορά που νομίζουμε ότι πιάσαμε πάτο, ανακαλύπτουμε πως όχι, ο πάτος είναι ακόμη πιο κάτω. Και συνεχίζουμε να βυθιζόμαστε όλο και πιο βαθιά στο βόθρο με τα λύματα ενός διεφαρμένου κατεστημένου, που μας έχει ρημάξει κυριολεκτικά τις ζωές. Άλλοτε με εθνικές συμφορές, που τις πληρώσαμε με αίμα και δάκρυ κι άφησαν ανοιχτές πληγές στο σώμα αυτής της χώρας (βλέπε πραξικόπημα και εισβολή), άλλοτε με τα αμέτρητα οικονομικά σκάνδαλα που υφάρπαξαν από τα δημόσια ταμεία δισεκατομμύρια ευρώ μέχρι σήμερα και πληρώσαμε εμείς στο τέλος το λογαριασμό για να κάνουν πάρτι άλλοι, άλλοτε  με απάτες που σάρωσαν τις οικονομίες δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων (βλέπε χρηματιστήριο) κι άλλοτε με οικονομικές καταστροφές που στέρησαν τα όνειρα δεκάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων κι οδήγησαν σε συνθήκες ανέχειας δεκάδες χιλιάδες οικογένειες.

Αλλά να ξέρετε πως όλα όσα πάθαμε μέχρι σήμερα δεν οφείλονται κατά κύριο λόγο σε αστοχία ή ατυχία, ή άλλους μετρήσιμους παράγοντες. Αυτή είναι η λάθος διάγνωση. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που παράγει την κακοδαιμονία μας σε τούτο τον τόπο είναι το ηθικό μας έλλειμα. Είμαστε επισήμως μια βαθύτατα διεφθαρμένη χώρα, με μια διεφθαρμένη ηγεσία, που συντηρεί την προσοδοφόρα για τους προνομιούχους του συστήματος διαφθορά και ένα διεφθαρμένο λαό που, αντί να τιμωρήσει τους διεφθαρμένους, κοιτά πώς θα χωσει κι αυτός λίγο το δάχτυλό του στο μέλι και, αν δεν τα καταφέρει, πληρώνει στο τέλος αδιαμαρτύρητα το μάρμαρο.  Η αναγλησία, η ιδιοτέλεια και η απληστία, έχουν υποκαταστήσει την κοινωνική ευαισθησία, τη συλλογική ευθύνη, την αλληλεγγύη. Στιγμές μόνο ανασύρουμε τη συνείδησή μας από το βόθρο, όταν ένα κοινωνικό ή πολιτικό σοκ μας τραντάξει συθέμελα, αλλά και πάλι την επόμενη στιγμή βυθιζόμαστε. 

Έπειτα από κάθε συμφορά κοιτάμε πώς με τα γιατροσόφια της αυταπάτης μας θα κλείσουμε άρον άρον τις πληγές, αφήνοντας ωστόσο από μέσα το πύον να τις σαπίζει. Δεν κοιτάμε να θεραπεύσουμε την κύριά μας αρρώστεια, εκείνη που έσπειρε όλες τις πληγές πάνω στο σώμα μας και δεν είναι άλλη από την καλπάζουσαι πλέον γάγγραινα της διαφθοράς. 

Όταν φτάσαμε στο σημείο να πρέπει να διαλέξουμε τον επόμενο πρόεδρό μας στη λογική «το μη χείρον βέλτιστον», φανταστείτε που καταντήσαμε. Να μας υπόσχονται ότι θα αποκαταστήσουν την αξιοπιστία οι πιο αναξιόπιστοι. Ότι θα τερματίσουν το ψέμα εκείνοι που δεν λένε σχεδόν ποτέ την αλήθεια. Ότι θα πατάξουν τη διαπλοκή οι πιο διαπλεκόμενοι. Ότι θα πολεμήσουν το κατεστημένο εκείνοι που γεννήθηκαν, ανδρώθηκαν και τρέφονται από το κατεστημένο και το κουβαλάνε μέσα στο DNA τους. 

Φανταστείτε μέσα σε τούτη την κατάντια να φτάναμε και στο σημείο να δούμε σ’ αυτές τις εκλογές κάποιον παραλή να θέλει να γίνει πρόεδρός μας και να μας κυβερνήσει, εξαγοράζοντας με τα λεφτά του ανθυποψήφιούς του για αποσυρθούν, πολιτικούς παράγοντες για να ταχθούν υπέρ του, ψηφοφόρους για να του πουλήσουν την ψήφο τους. Θα ήταν η απόλυτη παρακμή, ο πάτος των πάτων, η πιο ταιριαστή γαρνιτούρα στην ξεφτίλα μιας ξεφτιλισμνένης κοινωνίας, η απόλυτη επιβεβαίωση στα σημεία του Σύμπαντος ότι δεν έχουμε καμία απολύτως ελπίδα σωτηρίας σε τούτο τον τόπο. Ευτυχώς όμως, κανένας δεν έκανε κάτι τέτοιο. Ευτυχώς διότι, ακούγοντας τον κ. Λιλλήκα, προς στιγμήν ανησύχησα… 

 

 

Εγώ έτσι θα ψηφίσω…

ΚΑΛΠΗΠροβληματίστηκα πολύ αν θα ψηφίσω αυτή την Κυριακή αλλά αποφάσισα τελικά ότι θα ψηφίσω διότι, από τότε που έκλεισα τα 18, ουδέποτε απέφυγα τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες μου ως πολίτης.

Ποιους να ψηφίσω όμως είναι το ερώτημα. Τα παλιά κόμματα, που ευθύνονται για την εξάρθρωση των θεσμών του κράτους, τη διαπλοκή και την τεράστια οικονομική καταστροφή που ήρθε ως εύλογη συνέπεια ή τα νέα κόμματα, που επαγγέλλονται την αλλαγή, όταν οι ηγέτες είναι κι αυτοί «παλαιοκομματικοί», ζυμωμένοι εδώ και δεκαετίες μέσα στο ίδιο σύστημα;

Ξέρω πως, ό,τι και να ψηφίσω, θα γίνω έτσι κι αλλιώς συνένοχος για πολιτικές ματσαράγκες που έχουν συμβεί ή θα συμβούν στο μέλλον. Αποφάσισα λοιπόν να ζυγίσω τα υπέρ και τα κατά του καθενός, ιεραρχώντας τις αρχές μου με βάση τις προτεραιότητες που επιβάλουν οι σημερινές πολιτικές συγκυρίες.

Θα ψηφίσω εκείνους που στηρίζουν λύση του Κυπριακού, μέσω των διακοινοτικών συνομιλιών, στη συμφωνημένη (μεταξύ των δύο πλευρών) βάση, που προνοεί μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ομοσπονδία δύο πολιτειών και θα διασφαλίζει την πλήρη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, καθώς και του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Αντίθετα θα αποκλείσω εντελώς από τις επιλογές μου εκείνους που επιμένουν σε απατηλές ψευδοπατριωτικές φανφάρες, εκείνους που δεν έχουν σοβαρή και συγκροτημένη πρόταση για λύση και το μόνο που κάνουν είναι να διαστρεβλώνουν και να δαιμονοποιούν όσα συζητιούνται στις συνομιλίες, προπαγανδίζοντας ουσιαστικά υπέρ της αναβολής της λύσης επ’ αόριστο, με αποτέλεσμα να διαιωνίζεται η τουρκική κατοχή κι η καταστροφική διχοτόμηση. 

Θα ψηφίσω εκείνους που τοποθετήθηκαν ευθαρσώς κι απερίφραστα υπέρ των δικαιωμάτων ομάδων ανθρώπων που για χρόνια υπέστησαν κοινωνικό στιγματισμό. Θα αποκλείσω εντελώς εκείνους που εκφράζονται και λειτουργούν με εμφανή ή καμουφλαρισμένο ρατσισμό και ξενοφοβία. Για να φέρω ένα τρανταχτό παράδειγμα, θα αποκλείσω εντελώς τους βουλευτές εκείνους που ψήφισαν ενάντια στο Σύμφωνο Συμβίωσης, ή τήρησαν αποχή, η αδικαιολογήτως απουσίαζαν από τη βουλή όταν γινόταν αυτή η κρίσιμη ψηφοφορία.

Η Κύπρος θα πάει μπροστά, όχι επειδή ένα από τα κόμματα του βαθέως κατεστημένου χρησιμοποιεί αυτό το σλόγκαν, αλλά όταν επιτέλους ξεπεράσουμε τον κακό, υστερόβουλο εαυτό μας. 

Έτσι αποφάσισα να ψηφίσω εγώ. Καλή ψήφο σε όλους σας!  

3

Μέσα στα λύματα και τα σκουπίδια επωάζεται η επόμενη καταστροφή…

ΜίζεςΑπό τα λύματα στα σκουπίδια κι από εκεί σε κάθε δημόσιο έργο. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις σε τούτο τον τόπο, θα βρεις από κάτω τις αηδιαστικές σαύρες των σκανδάλων να τρέχουν να χωστούν.

Ας πάρουμε ως αφορμή για τούτο το σχόλιο το τελευταίο αλλά ουχί έσχατον σκάνδαλο των ΧΥΤΑ. Απλά δηλαδή ένα από τα δεκάδες ανάλογα σκάνδαλα, τα περισσότερα από τα οποία παραμένουν καλά κρυμμένα και θα παραμείνουν έτσι μέχρις ότου κάποιο τυχαίο γεγονός ή κάποιος τίμιος άνθρωπος βρεθεί σε θέση να τα αποκαλύψει. Το συγκεκριμένο σκάνδαλο χρονολογείται και εξελίσσεται από το 2008, εδώ και οκτώ ολόκληρα χρόνια. Σοβαρά πιστεύετε τώρα ότι δεν το είχε πάρει χαμπάρι κανείς; Ή μήπως έτρωγαν από αυτό πολλοί σε όλα τα επίπεδα της πυραμίδας που το σκέπαζε;

Ο Βέργας πίστευε ότι εκλέχτηκε δήμαρχος για να γίνει εκατομμυριούχος, κλέβοντας τις τσέπες του φορολογούμενου πολίτη. Όσοι νομίζουν ότι αυτός ήταν μια θλιβερή μεμονωμένη περίπτωση, είναι αφελείς. Ο Βέργας ήταν απόλυτα συστημικός. Δεν αποτελούσε την εξαίρεση αλλά τον κανόνα. Στην πραγματικότητα «θλιβερές» μεμονωμένες περιπτώσεις σε τούτο τον τόπο είναι οι τίμιοι, αφού το πλιάτσικο του δημοσίου χρήματος καθιερώθηκε από την ασύδοτη κομματοκρατία σαν αυτονόητη «αποζημίωση» των κρατικών αρχόντων και αξιωματούχων και των κομμάτων που βρίσκονται πίσω από αυτούς, κάτι δηλαδή σαν αυτό που λένε «τα τυχερά του επαγγέλματος»…

Συμφωνώ ότι η γενίκευση απαλλάσσει τους συγκεκριμένους, σε κάθε περίπτωση, ενόχους από τις ευθύνες τους. Αλλά τι να κάνουμε που η διαφθορά στην Κύπρο είναι παντού; Σε κάθε δημόσια πράξη που αφορά προσφορές, αξιολογήσεις, αναθέσεις, εκτελέσεις έργων, αγορές και πωλήσεις, εξετάσεις, βαθμολογίες, προσλήψεις, μεταθέσεις κτλ κτλ.; Τίποτα δεν έμεινε ανέγγιχτο, τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Τα κόμματα, με τους βαλτούς τους, τρύπωσαν παντού, σαν τερμίτες που τρώνε ό,τι τρώγεται, στο σαρακοφαγωμένο σώμα αυτής της χώρας. Ακόμα και τίμιοι δημόσιοι λειτουργοί, που θα ήθελαν πολύ να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, αιφνιδιάζονται και αδρανοποιούνται κάτω από την πίεση των κομματικών παρεμβάσεων και σιωπούν, για να μην υποστούν τις συνέπειες της τιμιότητάς τους.

Παρόλα αυτά, τα κόμματα συνεχίζουν, χωρίς ίχνος τσίπας, να ορίζουν το δημόσιο βίο αυτής της χώρας με τα ίδια μυαλά, λες και δεν ευθύνονται για τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα, τη διάλυση του κράτους και των θεσμών και εν τέλει της οικονομίας. Δεν ντρέπονται καθόλου να εκδίδουν ανελλιπώς και σε καθημερινή βάση ανακοινώσεις ή να βγαίνουν οι αρχηγοί και εκπρόσωποί τους στα ράδια και στις τηλεοράσεις για να νουθετήσουν τους πολίτες και να υποδυθούν τους προστάτες μας.

Πριν από μερικές εβδομάδες κάποια κόμματα και οι κολαούζοι τους στα ΜΜΕ επικεντρώθηκαν στο σκάνδαλο της FOCUS, κατηγορώντας ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ για την εμπλοκή τους σ’ αυτό, λες κι αυτοί από την πλευρά τους ήταν οι άσπιλοι και αμόλυντοι. Δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα κακόγουστο κι αποκρουστικό θέατρο κι όχι μια τίμια προσπάθεια για εξυγίανση. Στην Πάφο φαγώθηκαν εκατομμύρια, με πρωταγωνιστές τοπικούς αξιωματούχους ΟΛΩΝ των κομμάτων και με συντονιστή τον εκλεκτό της ηγεσίας του ΔΗΚΟ, τέως δήμαρχο Βέργα. Αναρωτιέμαι όντως αν δεν ήξερε κανένας στην νέα ηγεσία του ΔΗΚΟ τι κουμάσι ήταν αυτός που προωθούσαν για αντιπρόεδρο του κόμματος κι αν τα υπόλοιπα κόμματα δεν είχαν ιδέα για το τι γινόταν εκεί πέρα.

Το προφανές είναι ότι τα σκάνδαλα δεν έγιναν εν αγνοία των κομμάτων αλλά υπό την κάλυψή τους. Μια αλληλοκάλυψη που θυμίζει το νόμο της σιωπής της σικελικής μαφίας. Σκάνδαλα και «σκανδαλάκια», από μικροαπάτες μέχρι και ξέπλυμα δισεκατομμυρίων κλεμμένων από το υστέρημα του σερβικού, του ρωσικού και του κυπριακού λαού. Σε κάθε περίπτωση όμως την νύφη την πλήρωσε ο απλός κοσμάκης, ο εργαζόμενος κι ο συνταξιούχος.

Μετά από το σκάνδαλο της οικονομίας, που μας γονάτισε κυριολεκτικά τα τελευταία τρία χρόνια, η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ εξήγγειλε «μέτρα για εξυγίανση και μεταρρυθμίσεις». Στην πραγματικότητα όλα τούτα τα μέτρα κι οι μεταρρυθμίσεις αφορούν το πώς θα αναχαιτιστούν μισθολογικές διεκδικήσεις και στην τελική τα εισοδήματα του απλού κόσμου. Καμία πραγματική μεταρρύθμιση, που να αφορά τον πλούτο και την ίση κατανομή βαρών δεν έχει γίνει.

Σε ό,τι αφορά τη διαπλοκή, το ρουσφέτι και τη διαφθορά κανένα ουσιαστικό μέτρο δεν έχει ληφθεί, καμία περαιτέρω νομοθετική πράξη δεν έχει θεσπιστεί για πάταξη του φαινομένου. Το σύστημα διαιωνίζεται ως έχει, λες και  δεν έχει συμβεί τίποτα. Τα κομματικά και οικονομικά κατεστημένα αρνούνται εγκαταλείψουν τα κεκτημένα τους. Αλλά μέσα στην μολυσμένη κύστη της διαφθοράς επωάζεται η επόμενη κρίση, η επόμενη καταστροφή, την οποία… μαντέψτε ποιοι θα πληρώσουν και πάλι…

2

Εξηγήστε του Νικόλα, διότι είναι κρίμα…

nikolas-papadopoulos-640x400Αν η αγωνία του Νικόλα Παπαδόπουλου ότι Αναστασιάδης, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ θέλουν (ναι έτσι είπε: «θέλουν») να διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία είναι γνήσια κι όχι φτηνός πολιτικαντισμός, τότε το παιδί είναι κρίμα.

Κάποιος πρέπει να του εξηγήσει ότι αυτή την μορφή λύσης, που συζητά ο Αναστασιάδης στις συνομιλίες, την προσδιόρισε κατά τρόπο σαφέστατο με την υπογραφή του ο πατέρας του, Τάσσος Παπαδόπουλος, στη συμφωνία υψηλού επιπέδου με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, στις 8 Ιουλίου 2006.  Ίσως τότε ο Νικόλας να μην ενδιαφερόταν και πολύ για το Κυπριακό και να μην ρώτησε τον πατέρα του αν με την υπογραφή του ήθελε να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Κάποιος λοιπόν ας του εξηγήσει ότι δεν μιλάμε για διάλυση αλλά για μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα ομοσπονδιακό κράτος, όπως το συμφώνησε ο Τάσσος Παπαδόπουλος. 

Επίσης, επειδή  φαίνεται πως ο Νικόλας δεν έχει μελετήσει και πολύ την ιστορία, κάποιος πρέπει να του δώσει να διαβάσει το Σύνταγμα αυτής της χώρας και να του εξηγήσει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος δικοινοτικό, με Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο που διαθέτει βέτο, με καθορισμένο αριθμό Τουρκοκυπρίων υπουργών και βουλευτών, με ποσόστωση μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στην δημόσια υπηρεσία και στις δυνάμεις ασφαλείας και με χωριστούς δήμους σε κάθε πόλη. Αυτό το κράτος έχει μάλιστα ως εγγυήτρια δύναμη, με επεμβατικά δικαιώματα, την Τουρκία. 

Το γεγονός ότι από το 1964 που το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με εισήγηση των Βρετανών, αναγνώρισε τη συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας μόνο με τους Ελληνοκύπριους και χωρίς τους Τουρκοκύπριους στα πόστα τους, η αναγνώριση εκείνη ήταν προσωρινή, εφόσον κλήθηκε η κυβέρνηση της Κύπρου να κάνει τα πάντα για να λυθεί σύντομα (σύντομα πριν από 51 χρόνια) το Κυπριακό ζήτημα και η ανώμαλη κατάσταση που δημιουργήθηκε τότε. Ανά πάσα στιγμή υφίσταται ο κίνδυνος η διεθνής κοινότητα να άρει την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αν πεισθεί πως, είτε η κυβέρνηση είτε η ελληνοκυπριακή κοινότητα, δεν λειτουργούμε θετικά προς την κατεύθυνση της λύσης. Πρέπει επίσης κάποιος να υποδείξει στο Νικόλα πως, αν ακολουθήσουμε τις δικές του συμβουλές, θα οδηγήσουμε τις συνομιλίες σε ναυάγιο, με πιθανότατο τον κίνδυνο η διεθνής κοινότητα να αναβαθμίσει το ψευδοκράτος και να οδηγηθούμε στη διχοτόμηση.

Αν ο Νικόλας θέλει να προστατεύσει την Κυπριακή Δημοκρατία όπως είναι σήμερα (χωρίς τους Τουρκοκύπριους),  δηλαδή ένα διαβρωμένο από τη διαφθορά κράτος, που επέτρεψε τόσα χρόνια στο κατεστημένο να τρώει και να πίνει από την τσέπη μας, τότε κάποιος πρέπει να πει στον Νικόλα ότι ένα χιλιόμετρο από τα γραφεία του ΔΗΚΟ και δώδεκα χιλιόμετρα από τη Στράκκα βρίσκεται ένα συρματόπλεγμα και πίσω από το συρματόπλεγμα σαράντα χιλιάδες πάνοπλοι Τούρκοι στρατιώτες. Να του εξηγήσει ακόμη ότι πίσω από το συρματόπλεγμα είναι οι τουρκοπατημένες πόλεις και τα χωριά μας κι ότι υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες εκτοπισμένοι συμπατριώτες μας, που έχουν σπίτια και περιουσίες εκεί πίσω.

Να εξηγήσει κάποιος στον Νικόλα ότι προσπαθούμε να λύσουμε το Κυπριακό, έτσι ώστε οι Τούρκοι στρατιώτες να φύγουν και το νόμιμο κυπριακό κράτος να απλώσει ξανά την κυριαρχία του σε όλο το έδαφος του νησιού μας και όχι μόνο στο μισό. Αυτό το κράτος, σύμφωνα με την υπογραφή του Τάσσου Παπαδόπουλου, θα είναι ομοσπονδιακό, με δύο πολιτείες, μια ελληνοκυπριακή στο νότο και μια τουρκοκυπριακή στο βορρά και φυσικά με το κεντρικό ομοσπονδιακό κράτος να έχει την εξουσία του πάνω και στις δύο πολιτείες.

Αυτό το ομοσπονδιακό κράτος θα είναι η Κυπριακή Δημοκρατία. Εξηγήστε του το γιατί από το άγχος του κι από την αγανάκτισή του ότι πάνε να του διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία και δεν θα προλάβει να γίνει πρόεδρος, μπορεί να πάθει τίποτα κι είναι κρίμα, γιατί είναι ακόμη μικρός και με φιλοδοξίες για το μέλλον.

6

Η Τρόικα, τα κόμματα και το φαγοπότι…

troika_cyprus_781019701Αρχίζω λέγοντας ότι κακώς βρεθήκαμε σε Μνημόνιο και κάτω από τον έλεγχο της Τρόικας και πολύ κακώς ακόμα δεν τιμωρήθηκε κανένας από αυτούς που μας έριξαν σ’ αυτό το χάλι και στην ανάγκη να μας υποδεικνύουν ΞΕΝΟΙ τι πρέπει να κάνουμε μέσα στο σπίτι μας. Το χειρότερο μάλιστα είναι ότι κάποιοι από εκείνους που ευθύνονται βγαίνουν και μιλούν, παραδίδοντας μαθήματα ηθικής, πολιτικής και οικονομίας!

Την ίδια στιγμή όμως – που κακίζω το γεγονός ότι μας κουβάλησαν εδώ την Τρόικα- θεωρώ ΠΟΛΥ ΥΠΟΠΤΟ το γεγονός ότι κόμματα και ΜΜΕ διαστρεβλώνουν διαρκώς και με γελοίο τρόπο πολλές φορές (που υποτιμά τη νοημοσύνη μας), όλες τις θέσεις τις Τρόικας.

Π.χ. είπε χτες η Βελκουλέσκου: Προσέξτε να μην ξεφύγει πάλι το μισθολόγιο της δημόσιας υπηρεσίας, μετά το ξεπάγωμα των μισθών το 2016. Μάλιστα αν είναι δυνατόν μειώστε το κι οπωσδήποτε σκεφτείτε τρόπους ώστε οι αυξήσεις στο δημόσιο να μην δίνονται αυτόματα σε όλους αλλά με αξιολογικά κριτήρια ΣΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ.

Εγώ προσωπικά δεν βρίσκω τίποτε το μεμπτό σ’ αυτή τη δήλωση. Μείωση του κρατικού μισθολογίου ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΜΕΙΩΘΟΥΝ ΟΙ ΜΙΣΘΟΙ των δημοσίων υπαλλήλων αλλά να έχουμε μια ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ και ΠΙΟ ΑΠΟΔΟΤΙΚΗ δημόσια υπηρεσία. ΝΑ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΠΑΛΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΝΑ ΔΙΟΡΙΖΟΥΝ ΑΒΕΡΤΑ τους δικούς τους για να εξυπηρετούν τα ρουσφέτια τους. Να μην κάνουν δηλαδή τα κόμματα αυτό που έκαναν μέχρι σήμερα ΦΟΡΤΩΝΟΝΤΑΣ ΜΑΣ ΦΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ.

Επίσης συμφωνώ ότι για να έχουμε μια πραγματικά καλή δημόσια υπηρεσία, πρέπει οι καλοί δημόσιοι υπάλληλοι να έχουν κίνητρα για να είναι καλοί, σε σχέση με τις προαγωγές και τις αυξήσεις. Ενόσω συνεχίζεται το σημερινό σύστημα, που ΟΛΟΙ θα πάρουν τις αυξήσεις τους, είτε δουλεύουν σαν γαϊδούρια είτε κοπροσκυλιάζουν όλη μέρα και ενόσω οι προαγωγές γίνονται με βάση την αρχαιότητα ή τα πρόσθετα ακαδημαϊκά προσόντα, χωρίς να παίζει κανένα ρόλο το πόσο καλός είναι ένας υπάλληλος, θα έχουμε απλά την ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑΣ και μια ελάχιστα αποδοτική δημόσια υπηρεσία.

Ενώ λοιπόν εγώ βρίσκω απόλυτα λογικές αυτές τις θέσεις , σχεδόν όλα τα κόμματα χτες βγήκαν να … κακίσουν τη Βελκουλέσκου ή να εκφράσουν τις ανησυχίες τους γι’ αυτά που είπε… Γιατί άραγε;

Αξίζει πάντως κανείς να μελετήσει αυτό το φαινόμενο και να βγάλει τα συμπεράσματά του. Γιατί τα κόμματα δεν λένε λέξη για τα μέτρα που εισηγείται η Τρόικα για φορολόγηση του πλούτου; Γιατί δεν λένε ότι η Τρόικα προτείνει και αντισταθμιστικά μέτρα για τις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού και τους απλούς εργαζόμενους; Γιατί τα κόμματα επιδίδονται σ’ αυτή τη συστηματική διαστρέβλωση και γιατί προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο να πιστεύει ότι η Τρόικα είναι εδώ για να μας καταστρέψει;

Μήπως επειδή δεν πρέπει να αλλάξει τίποτα σε τούτο τον τόπο; Μήπως επειδή τα κόμματα κατάλαβαν ότι το φαγοπότι δεν τελείωσε ακόμη και προσπαθούν να διασφαλίσουν τις … μερίδες τους;

 

Ο Ερτογάν κι ο ψηλός τοίχος που δεν περνούν από πάνω ούτε τα πουλιά…

DIXOTOMISI SIMAIESΟ Ερτογάν συνεχίζει να βαράει το νταούλι της διχοτόμησης. Επιμένει στην παρθενογένεση του ομοσπονδιακού κράτους, με ιδρυτικά κράτη την Κυπριακή Δημοκρατία και το … ψευδοκράτος.

Κι εμείς εδώ το δικό μας βιολί… Επιβεβαιώνεται – λένε όλοι – ότι ορθά επιμένουμε σε κοινό ανακοινωθέν. Για να μην δώσουμε στους Τούρκους την ευκαιρία να μας σύρουν σε συνομιλίες στις οποίες θα θέτουν τέτοιες απαράδεκτες θέσεις… Κι εγώ λέω, ναι σωστά επιμένουμε σε κοινό ανακοινωθέν, αλλά… τα κόμματά μας συμφωνούν σε ένα κοινό ανακοινωθέν μεταξύ τους, ΠΡΙΝ ΠΑΜΕ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΜΕ ΚΟΙΝΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΥΣ; Διότι είχα την εντύπωση ότι κάποιες πολιτικές δυνάμεις έχουν ήδη απορρίψει την Διζωνική Ομοσπονδία. Επομένως, τι κοινό ανακοινωθέν ζητούν να συμφωνηθεί;

Αλλά είναι και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: Αυτά που σήμερα ο Ερτογάν ΔΕΝ διαπραγματεύεται, όπως προκλητικά δηλώνει μπροστά σε Ευρωπαίους επίσημους, τα είχαν αποδεχτεί οι Τούρκοι σε προηγούμενες φάσεις αυτής της ατέρμονης διαδικασίας των συνομιλιών. Αυτό ούτε το σχολιάζουμε, ούτε το επικαλούμαστε. Αλλά πώς να επικαλεστούμε εκείνα που οι ίδιοι απορρίψαμε;

Η ατμομηχανή του Κυπριακού έχει μετατραπεί σε ταχεία που πλησιάζει ολοένα και πιο κοντά στη διχοτόμηση. Προς ικανοποίηση της Τουρκίας – που μεθοδεύει τη διχοτόμηση από το 1955 μέχρι σήμερα – αλλά και κάποιων δικών μας, που προτιμούν ένα τοίχο ψηλό μες στην μέσην, «που να μεν ρέσσουν που πάνω ούτε τα πουλιά»…

 

Μια χώρα που γκρεμίζεται…

ΚΥΠΡΟΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣΤο 2004 αποφάσισα να παρατήσω μια επιτυχημένη καριέρα στην Κύπρο και να φύγω για την Ελλάδα. Όχι, δεν είχα κανένα πρόβλημα στη δουλειά και στην προσωπική μου ζωή. Ήμουν ωστόσο φοβερά απογοητευμένος με την πατρίδα μου.

Η Κύπρος ήταν μια χώρα με διαβρωμένους θεσμούς και αξίες. Τα κόμματα είχαν ήδη αλώσει τα πάντα. Μοίρασαν μεταξύ τους και την τελευταία καρέκλα της κρατικής μηχανής και κάθισαν σ’ αυτές τους ημέτερούς τους ανεξαρτήτως ικανοτήτων και αξίας.

Στα ανώτατα στρώματα της κρατικής ιεραρχίας και σε πόστα κλειδιά για την οργάνωση κι ανάπτυξη της χώρας, βρίσκονταν ήδη οι πενηντάρηδες που διορίστηκαν στην δημόσια υπηρεσία με προσόν την … κομματική τους ταυτότητα, στις δεκαετίες του 70 και του 80… 

Η αναξιοκρατία (παράγωγο του ρουσφετιού και της κομματοκρατίας) δεν μπορούσε να μην έχει τις συνέπειές της.  Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι η πραγματική και όχι πλασματική ευημερία μιας χώρας, εδράζεται στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους και των θεσμών του, στο σεβασμό των νόμων και στην ανυστερόβουλη υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου. Τα κόμματα δεν μπορούσαν να αντιληφθούν το πρόβλημα, διότι αυτό το τερατούργημα ήταν έργο των χειρών τους.

Η νοοτροπία της ιδιοτέλειας, του βολέματος, του γρήγορου κέρδους και της εύκολης ζωής και η συναφής διάβρωση των αξιών εμπότισε και τη νοοτροπία του απλού κόσμου και μια επαρχιώτικη έπαρση αντικατέστησε την ανθρωπιά που συναντούσες στην Κύπρο σε παλιότερες εποχές.

Φεύγοντας για την Ελλάδα, ήμουν σίγουρος και το έλεγα στους δικούς μου ανθρώπους, ότι η Κύπρος θα πλήρωνε σύντομα πολύ βαρύ τίμημα για τον εν γένει ηθικό της ξεπεσμό σε όλα τα επίπεδα. 

Βεβαίως πολύ γρήγορα διαπίστωσα ότι και στην Ελλάδα η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη. Η εικόνα της ευημερίας και της προόδου που εξέπεμπε εκείνη την εποχή η χώρα γρήγορα διαπίστωσα ότι ήταν εξίσου απατηλή με αυτή της Κύπρου. Σε λιγότερο από 2 χρόνια αποφάσισα να επιστρέψω. 

Όμως ενόσω ήμουν εκεί και στο συχνό μου πήγαινε έλα μεταξύ Λάρνακας και Αθήνας, γρήγορα σταμάτησα να ταξιδεύω με την «ΗΛΙΟΣ». Με την εικόνα της ανοργανωσιάς και της επιπολαιότητας που έβλεπα, είπα στους δικούς μου ανθρώπους ότι «αυτοί θα ρίξουν αεροπλάνο». 

Η αεροπορική τραγωδία του 2005 ήταν η απαρχή της κατάρρευσης αυτού του κράτους. Ήταν το πρώτο ισχυρό τράνταγμα, που αποκάλυψε τα χίλια μύρια προβλήματα της χώρας. Δυστυχώς όλοι πίστεψαν τότε ότι ήταν απλά μια … ατυχία. Ένα ανθρώπινο λάθος. Αυτή η λανθασμένη διάγνωση μας επέστρεψε γρήγορα στον εφησυχασμό.

Τρία χρόνια αργότερα ξεκίνησε η οικονομική κρίση, χωρίς αυτή η χώρα και η ηγεσία της να μπορέσει να την αντιμετωπίσει. Ήρθε καπάκι η έκρηξη στο Μαρί, που επισφράγησε την αποτυχία κράτους και πολιτικών να συγκρατήσουν την ραγδαία πια κατάρρευση. Ενάμισι χρόνο μετά το Μαρί, τινάχτηκε στον αέρα το τραπεζικό σύστημα που οδήγησε την οικονομία της χώρας στο γύψο.

Τα όσα βγαίνουν σχεδόν καθημερινά στην επιφάνεια, μοιάζουν με κατολίσθηση τις συνέπειες της οποίας δεν μπορεί κανείς ακόμη να προβλέψει με ακρίβεια. Διότι δυστυχώς τα αίτια έχουν πολύ βαθιές ρίζες και μαγική θεραπεία δεν υπάρχει. Πολύ περισσότερο που και οι νυν κυβερνώντες μέχρι στιγμής διαπρέπουν πολύ περισσότερο στα λόγια παρά στα έργα…  

6

Πάμε ξανά: Το πρόβλημα είναι συστημικό!

φαύλος κύκλοςΠέμπτη αυτοκτονία στις φυλακές. Ας το καταλάβει επιτέλους ο πρόεδρος ότι η Κύπρος έχει συστημικό πρόβλημα. Βαθιά σήψη. Αυτό τον τόπο τον διέλυσαν τα κόμματα και οι πελατειακές τους σχέσεις, που άπλωσαν τη διαπλοκή και τη διαφθορά σαν γάγγραινα σε ολόκληρο σώμα της Κύπρου.

Ό,τι θερίζουμε σήμερα είναι η σπορά που έσπειρε η ηγεσία μας με τη δική μας έγκριση. Ένα κράτος με διαβρωμένους από τη διαφθορά θεσμούς, με ανίκανους ημέτερους σε θέσεις κλειδιά και πολιτικούς, των οποίων η ιδιοτέλεια ξεπερνά τις ικανότητες τους.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης πάει να κλείσει ένα χρόνο στην εξουσία και κινδυνεύει να γίνει ψευδός (μασσός) από τα βαρύγδουπα ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ. Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έγινε καμία ουσιαστική αλλαγή, και δεν τιμωρήθηκε κανένας από τους φταίχτες για το κατάντημα μας. Μάλιστα στους διορισμούς για τους ημικρατικούς απλά έκανε, σε συνεργασία με τους κομματάρχες, ότι και οι προηγούμενοι πρόεδροι.

Ο πρόεδρος μοιάζει να μην έχει συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος και προσπαθεί με …παρακλήσεις να ξορκίσει τον τυφώνα.

Ας πιάσει τα μηνύματα και τα σημάδια με αυτά που συμβαίνουν τώρα, διότι αύριο δεν θα χωράει ο νους του πώς θα είναι τα χειρότερα.