Αρχείο ετικέτας διαπλοκή

Μέσα στα λύματα και τα σκουπίδια επωάζεται η επόμενη καταστροφή…

ΜίζεςΑπό τα λύματα στα σκουπίδια κι από εκεί σε κάθε δημόσιο έργο. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις σε τούτο τον τόπο, θα βρεις από κάτω τις αηδιαστικές σαύρες των σκανδάλων να τρέχουν να χωστούν.

Ας πάρουμε ως αφορμή για τούτο το σχόλιο το τελευταίο αλλά ουχί έσχατον σκάνδαλο των ΧΥΤΑ. Απλά δηλαδή ένα από τα δεκάδες ανάλογα σκάνδαλα, τα περισσότερα από τα οποία παραμένουν καλά κρυμμένα και θα παραμείνουν έτσι μέχρις ότου κάποιο τυχαίο γεγονός ή κάποιος τίμιος άνθρωπος βρεθεί σε θέση να τα αποκαλύψει. Το συγκεκριμένο σκάνδαλο χρονολογείται και εξελίσσεται από το 2008, εδώ και οκτώ ολόκληρα χρόνια. Σοβαρά πιστεύετε τώρα ότι δεν το είχε πάρει χαμπάρι κανείς; Ή μήπως έτρωγαν από αυτό πολλοί σε όλα τα επίπεδα της πυραμίδας που το σκέπαζε;

Ο Βέργας πίστευε ότι εκλέχτηκε δήμαρχος για να γίνει εκατομμυριούχος, κλέβοντας τις τσέπες του φορολογούμενου πολίτη. Όσοι νομίζουν ότι αυτός ήταν μια θλιβερή μεμονωμένη περίπτωση, είναι αφελείς. Ο Βέργας ήταν απόλυτα συστημικός. Δεν αποτελούσε την εξαίρεση αλλά τον κανόνα. Στην πραγματικότητα «θλιβερές» μεμονωμένες περιπτώσεις σε τούτο τον τόπο είναι οι τίμιοι, αφού το πλιάτσικο του δημοσίου χρήματος καθιερώθηκε από την ασύδοτη κομματοκρατία σαν αυτονόητη «αποζημίωση» των κρατικών αρχόντων και αξιωματούχων και των κομμάτων που βρίσκονται πίσω από αυτούς, κάτι δηλαδή σαν αυτό που λένε «τα τυχερά του επαγγέλματος»…

Συμφωνώ ότι η γενίκευση απαλλάσσει τους συγκεκριμένους, σε κάθε περίπτωση, ενόχους από τις ευθύνες τους. Αλλά τι να κάνουμε που η διαφθορά στην Κύπρο είναι παντού; Σε κάθε δημόσια πράξη που αφορά προσφορές, αξιολογήσεις, αναθέσεις, εκτελέσεις έργων, αγορές και πωλήσεις, εξετάσεις, βαθμολογίες, προσλήψεις, μεταθέσεις κτλ κτλ.; Τίποτα δεν έμεινε ανέγγιχτο, τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Τα κόμματα, με τους βαλτούς τους, τρύπωσαν παντού, σαν τερμίτες που τρώνε ό,τι τρώγεται, στο σαρακοφαγωμένο σώμα αυτής της χώρας. Ακόμα και τίμιοι δημόσιοι λειτουργοί, που θα ήθελαν πολύ να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, αιφνιδιάζονται και αδρανοποιούνται κάτω από την πίεση των κομματικών παρεμβάσεων και σιωπούν, για να μην υποστούν τις συνέπειες της τιμιότητάς τους.

Παρόλα αυτά, τα κόμματα συνεχίζουν, χωρίς ίχνος τσίπας, να ορίζουν το δημόσιο βίο αυτής της χώρας με τα ίδια μυαλά, λες και δεν ευθύνονται για τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα, τη διάλυση του κράτους και των θεσμών και εν τέλει της οικονομίας. Δεν ντρέπονται καθόλου να εκδίδουν ανελλιπώς και σε καθημερινή βάση ανακοινώσεις ή να βγαίνουν οι αρχηγοί και εκπρόσωποί τους στα ράδια και στις τηλεοράσεις για να νουθετήσουν τους πολίτες και να υποδυθούν τους προστάτες μας.

Πριν από μερικές εβδομάδες κάποια κόμματα και οι κολαούζοι τους στα ΜΜΕ επικεντρώθηκαν στο σκάνδαλο της FOCUS, κατηγορώντας ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ για την εμπλοκή τους σ’ αυτό, λες κι αυτοί από την πλευρά τους ήταν οι άσπιλοι και αμόλυντοι. Δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα κακόγουστο κι αποκρουστικό θέατρο κι όχι μια τίμια προσπάθεια για εξυγίανση. Στην Πάφο φαγώθηκαν εκατομμύρια, με πρωταγωνιστές τοπικούς αξιωματούχους ΟΛΩΝ των κομμάτων και με συντονιστή τον εκλεκτό της ηγεσίας του ΔΗΚΟ, τέως δήμαρχο Βέργα. Αναρωτιέμαι όντως αν δεν ήξερε κανένας στην νέα ηγεσία του ΔΗΚΟ τι κουμάσι ήταν αυτός που προωθούσαν για αντιπρόεδρο του κόμματος κι αν τα υπόλοιπα κόμματα δεν είχαν ιδέα για το τι γινόταν εκεί πέρα.

Το προφανές είναι ότι τα σκάνδαλα δεν έγιναν εν αγνοία των κομμάτων αλλά υπό την κάλυψή τους. Μια αλληλοκάλυψη που θυμίζει το νόμο της σιωπής της σικελικής μαφίας. Σκάνδαλα και «σκανδαλάκια», από μικροαπάτες μέχρι και ξέπλυμα δισεκατομμυρίων κλεμμένων από το υστέρημα του σερβικού, του ρωσικού και του κυπριακού λαού. Σε κάθε περίπτωση όμως την νύφη την πλήρωσε ο απλός κοσμάκης, ο εργαζόμενος κι ο συνταξιούχος.

Μετά από το σκάνδαλο της οικονομίας, που μας γονάτισε κυριολεκτικά τα τελευταία τρία χρόνια, η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ εξήγγειλε «μέτρα για εξυγίανση και μεταρρυθμίσεις». Στην πραγματικότητα όλα τούτα τα μέτρα κι οι μεταρρυθμίσεις αφορούν το πώς θα αναχαιτιστούν μισθολογικές διεκδικήσεις και στην τελική τα εισοδήματα του απλού κόσμου. Καμία πραγματική μεταρρύθμιση, που να αφορά τον πλούτο και την ίση κατανομή βαρών δεν έχει γίνει.

Σε ό,τι αφορά τη διαπλοκή, το ρουσφέτι και τη διαφθορά κανένα ουσιαστικό μέτρο δεν έχει ληφθεί, καμία περαιτέρω νομοθετική πράξη δεν έχει θεσπιστεί για πάταξη του φαινομένου. Το σύστημα διαιωνίζεται ως έχει, λες και  δεν έχει συμβεί τίποτα. Τα κομματικά και οικονομικά κατεστημένα αρνούνται εγκαταλείψουν τα κεκτημένα τους. Αλλά μέσα στην μολυσμένη κύστη της διαφθοράς επωάζεται η επόμενη κρίση, η επόμενη καταστροφή, την οποία… μαντέψτε ποιοι θα πληρώσουν και πάλι…

Focus στη διαπλοκή…

ΠεντακοσάευραΑπό τη μία εταιρία στην άλλη, κι από τη μία τσέπη στην άλλη, για να μην φαίνονται με την πρώτη ματιά από πού ήρθαν τα λεφτά και πού πήγαν. Αν δεν υπήρχε ο φόβος ότι θα εκτεθούν, οι εισφορές θα γίνονταν απευθείας στα κόμματα, και δεν θα περνούσαν μέσα από λαβύρινους για να μετατραπούν σε εισιτήρια φοιτητών που θα έρχονταν για να ψηφίσουν

Θα μου πείτε, γιατί να εκτεθούν αφού οι χρηματοδοτήσεις των κομμάτων δεν ήταν παράνομες; Μα διότι για να δώσει μια εταιρία όπως η FOCUS 850 χιλιάδες για τα εισιτήρια φοιτητών ενός κόμματος και 650 χιλιάδες για τα αντίστοιχα άλλου, προφανώς επεδίωκε εύνοια ή/και ανταλλάγματα. Εκτός αν πρέπει να πιστέψουμε ότι ο ιδιοκτήτης της -ή ενδεχομένως όποιος άλλος ήταν πίσω από αυτόν- τα έδωσε διότι είναι πολύ «large» άνθρωπος και «καλό πλάσμα».

Το αλισβερίσι με τις τράπεζες και το κεφάλαιο, η ανοχή και εν τέλει η ενθάρρυνση της διαφθοράς, ταυτόχρονα με την απουσία κοινωνικής ευθύνης και συνείδησης ήταν (και φοβάμαι πως εξακολουθούν να είναι ακόμη) οι μεγαλύτεροι από τους κακοήθεις όγκους του καρκίνου που ονομάζεται «κομματοκρατία» και που κατέφαγε τα σπλάχνα αυτής της χώρας και του λαού της.

Η Τρόικα, τα κόμματα και το φαγοπότι…

troika_cyprus_781019701Αρχίζω λέγοντας ότι κακώς βρεθήκαμε σε Μνημόνιο και κάτω από τον έλεγχο της Τρόικας και πολύ κακώς ακόμα δεν τιμωρήθηκε κανένας από αυτούς που μας έριξαν σ’ αυτό το χάλι και στην ανάγκη να μας υποδεικνύουν ΞΕΝΟΙ τι πρέπει να κάνουμε μέσα στο σπίτι μας. Το χειρότερο μάλιστα είναι ότι κάποιοι από εκείνους που ευθύνονται βγαίνουν και μιλούν, παραδίδοντας μαθήματα ηθικής, πολιτικής και οικονομίας!

Την ίδια στιγμή όμως – που κακίζω το γεγονός ότι μας κουβάλησαν εδώ την Τρόικα- θεωρώ ΠΟΛΥ ΥΠΟΠΤΟ το γεγονός ότι κόμματα και ΜΜΕ διαστρεβλώνουν διαρκώς και με γελοίο τρόπο πολλές φορές (που υποτιμά τη νοημοσύνη μας), όλες τις θέσεις τις Τρόικας.

Π.χ. είπε χτες η Βελκουλέσκου: Προσέξτε να μην ξεφύγει πάλι το μισθολόγιο της δημόσιας υπηρεσίας, μετά το ξεπάγωμα των μισθών το 2016. Μάλιστα αν είναι δυνατόν μειώστε το κι οπωσδήποτε σκεφτείτε τρόπους ώστε οι αυξήσεις στο δημόσιο να μην δίνονται αυτόματα σε όλους αλλά με αξιολογικά κριτήρια ΣΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ.

Εγώ προσωπικά δεν βρίσκω τίποτε το μεμπτό σ’ αυτή τη δήλωση. Μείωση του κρατικού μισθολογίου ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΜΕΙΩΘΟΥΝ ΟΙ ΜΙΣΘΟΙ των δημοσίων υπαλλήλων αλλά να έχουμε μια ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ και ΠΙΟ ΑΠΟΔΟΤΙΚΗ δημόσια υπηρεσία. ΝΑ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΠΑΛΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΝΑ ΔΙΟΡΙΖΟΥΝ ΑΒΕΡΤΑ τους δικούς τους για να εξυπηρετούν τα ρουσφέτια τους. Να μην κάνουν δηλαδή τα κόμματα αυτό που έκαναν μέχρι σήμερα ΦΟΡΤΩΝΟΝΤΑΣ ΜΑΣ ΦΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ.

Επίσης συμφωνώ ότι για να έχουμε μια πραγματικά καλή δημόσια υπηρεσία, πρέπει οι καλοί δημόσιοι υπάλληλοι να έχουν κίνητρα για να είναι καλοί, σε σχέση με τις προαγωγές και τις αυξήσεις. Ενόσω συνεχίζεται το σημερινό σύστημα, που ΟΛΟΙ θα πάρουν τις αυξήσεις τους, είτε δουλεύουν σαν γαϊδούρια είτε κοπροσκυλιάζουν όλη μέρα και ενόσω οι προαγωγές γίνονται με βάση την αρχαιότητα ή τα πρόσθετα ακαδημαϊκά προσόντα, χωρίς να παίζει κανένα ρόλο το πόσο καλός είναι ένας υπάλληλος, θα έχουμε απλά την ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑΣ και μια ελάχιστα αποδοτική δημόσια υπηρεσία.

Ενώ λοιπόν εγώ βρίσκω απόλυτα λογικές αυτές τις θέσεις , σχεδόν όλα τα κόμματα χτες βγήκαν να … κακίσουν τη Βελκουλέσκου ή να εκφράσουν τις ανησυχίες τους γι’ αυτά που είπε… Γιατί άραγε;

Αξίζει πάντως κανείς να μελετήσει αυτό το φαινόμενο και να βγάλει τα συμπεράσματά του. Γιατί τα κόμματα δεν λένε λέξη για τα μέτρα που εισηγείται η Τρόικα για φορολόγηση του πλούτου; Γιατί δεν λένε ότι η Τρόικα προτείνει και αντισταθμιστικά μέτρα για τις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού και τους απλούς εργαζόμενους; Γιατί τα κόμματα επιδίδονται σ’ αυτή τη συστηματική διαστρέβλωση και γιατί προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο να πιστεύει ότι η Τρόικα είναι εδώ για να μας καταστρέψει;

Μήπως επειδή δεν πρέπει να αλλάξει τίποτα σε τούτο τον τόπο; Μήπως επειδή τα κόμματα κατάλαβαν ότι το φαγοπότι δεν τελείωσε ακόμη και προσπαθούν να διασφαλίσουν τις … μερίδες τους;

Ούτε οι νεκροί στο Μαρί ούτε η οικονομική συμφορά συγκίνησαν το σύστημα…

ΜΑΡΙ - ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΝΕΚΡΩΝΠριν από τρία χρόνια, στη ναυτική βάση στο Μαρί, έσκασε η μολυσμένη κύστη της διαθοράς, που για πολλά χρόνια διογκώνονταν μέσα στα ζωτικά όργανα αυτής της χώρας.

Το παραμύθι που μας πουλούσε το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, για να μας αποκοιμίζει ήσυχα κι ειρηνικά, ότι τάχατες ζούμε σε μια από τις πιο ευημερούσες χώρες στον κόσμο, είμαστε από τους πιο προνομιούχους λαούς στον πλανήτη, το διαμάντι της ανθρωπότητας κι ομφαλός της γης, μετατράπηκε ξαφνικά σε μια μια οδυνηρή πραγματικότητα, μέσα στο θάνατο, τη φρίκη και τον πόνο που σκόρπισε η φονική έκρηξη.

Δεκατρείς αθώοι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους εξ αιτίας της εγκληματικής αμέλειας του σαθρού κρατικού μας συστήματος, αλλά και συγκεκριμένων προσώπων, που ενήργησαν με ασύγνωστη ανευθυνότητα, ερασιτεχνισμό κι αναλγησία. Όπως διαπίστωσε η μονομελής ερευνητική επιτροπή κι αργότερα το δικαστήριο, οι ονομαστικές ευθύνες ξεκινούν από τον τότε πρόεδρο της δημοκρατίας και στενούς του συνεργάτες κι απλώνονται στα αρμόδια κρατικά όργανα, όπως το υπουργείο άμυνας και το ΓΕΕΦ.

Παρόλα αυτά, κάποιοι από τους υπαίτιους, δεν είχαν καν τη στοιχειώδη ευαισθησία να ζητήσουν συγνώμη για τις προσωπικές τους ευθύνες. Αντίθετα τις μετέθεσαν σε άλλους και, το χειρότερο, προσπάθησαν να αμαυρώσουν τη μνήμη εκείνων που χάθηκαν τόσο άδικα.  Έφτασαν στο σημείο οι κολαούζοι τους να διαδίδουν ότι τα ίδια τα θύματα της συμφοράς, είχαν βάλει φωτιά στα εκρηκτικά ξεπίτηδες.

Αλλά τι λιγότερο από ξεδιαντροπιά και κακοήθεια θα ανέμενε κανείς από εκείνους που βούλιαξαν μέσα στο έλος της κομματοκρατίας κι εμπέδωσαν στο υποσυνείδητό τους ότι η διαπλοκή και η διαθφορά αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του συστήματος και βασικούς κανόνες του παιχνιδιού;

Η έκρηξη στο Μαρί ταρακούνησε συθέμελα την κυπριακή κοινωνία αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε να γκρεμίσει το σαθρό πολιτικοοικονομικό σύστημα αυτής της χώρας. Αυτό το σύστημα που μας οδήγησε, μετά την έκρηξη και στην οικονομική καταστροφή, σύροντας στην ανέχεια και στη  δυστυχία χιλιάδες οικογένειες.  Και συνεχίζει ακόμα, με τις ίδιες πρακτικές και τα ίδια μυαλά, να μας έλκει σε μια καταστροφική κούρσα προς το χάος.

Οι σημερινοί κυβερνώντες πλανώνται πλάνην οικτράν αν νομίζουν ότι η βελτίωση των οικονομικών δεικτών θα σώσει την Κύπρο. Ενόσω η κομματοκρατία εξακολουθεί να συντηρεί το διαπλεκόμενο και διεφθαρμένο αυτό σύστημα, η Κύπρος δεν έχει καμία ελπίδα για κάτι καλύτερο από τις συμφορές που έζησε από το 1960 μέχρι σήμερα.

Μια χώρα που γκρεμίζεται…

ΚΥΠΡΟΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣΤο 2004 αποφάσισα να παρατήσω μια επιτυχημένη καριέρα στην Κύπρο και να φύγω για την Ελλάδα. Όχι, δεν είχα κανένα πρόβλημα στη δουλειά και στην προσωπική μου ζωή. Ήμουν ωστόσο φοβερά απογοητευμένος με την πατρίδα μου.

Η Κύπρος ήταν μια χώρα με διαβρωμένους θεσμούς και αξίες. Τα κόμματα είχαν ήδη αλώσει τα πάντα. Μοίρασαν μεταξύ τους και την τελευταία καρέκλα της κρατικής μηχανής και κάθισαν σ’ αυτές τους ημέτερούς τους ανεξαρτήτως ικανοτήτων και αξίας.

Στα ανώτατα στρώματα της κρατικής ιεραρχίας και σε πόστα κλειδιά για την οργάνωση κι ανάπτυξη της χώρας, βρίσκονταν ήδη οι πενηντάρηδες που διορίστηκαν στην δημόσια υπηρεσία με προσόν την … κομματική τους ταυτότητα, στις δεκαετίες του 70 και του 80… 

Η αναξιοκρατία (παράγωγο του ρουσφετιού και της κομματοκρατίας) δεν μπορούσε να μην έχει τις συνέπειές της.  Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι η πραγματική και όχι πλασματική ευημερία μιας χώρας, εδράζεται στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους και των θεσμών του, στο σεβασμό των νόμων και στην ανυστερόβουλη υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου. Τα κόμματα δεν μπορούσαν να αντιληφθούν το πρόβλημα, διότι αυτό το τερατούργημα ήταν έργο των χειρών τους.

Η νοοτροπία της ιδιοτέλειας, του βολέματος, του γρήγορου κέρδους και της εύκολης ζωής και η συναφής διάβρωση των αξιών εμπότισε και τη νοοτροπία του απλού κόσμου και μια επαρχιώτικη έπαρση αντικατέστησε την ανθρωπιά που συναντούσες στην Κύπρο σε παλιότερες εποχές.

Φεύγοντας για την Ελλάδα, ήμουν σίγουρος και το έλεγα στους δικούς μου ανθρώπους, ότι η Κύπρος θα πλήρωνε σύντομα πολύ βαρύ τίμημα για τον εν γένει ηθικό της ξεπεσμό σε όλα τα επίπεδα. 

Βεβαίως πολύ γρήγορα διαπίστωσα ότι και στην Ελλάδα η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη. Η εικόνα της ευημερίας και της προόδου που εξέπεμπε εκείνη την εποχή η χώρα γρήγορα διαπίστωσα ότι ήταν εξίσου απατηλή με αυτή της Κύπρου. Σε λιγότερο από 2 χρόνια αποφάσισα να επιστρέψω. 

Όμως ενόσω ήμουν εκεί και στο συχνό μου πήγαινε έλα μεταξύ Λάρνακας και Αθήνας, γρήγορα σταμάτησα να ταξιδεύω με την «ΗΛΙΟΣ». Με την εικόνα της ανοργανωσιάς και της επιπολαιότητας που έβλεπα, είπα στους δικούς μου ανθρώπους ότι «αυτοί θα ρίξουν αεροπλάνο». 

Η αεροπορική τραγωδία του 2005 ήταν η απαρχή της κατάρρευσης αυτού του κράτους. Ήταν το πρώτο ισχυρό τράνταγμα, που αποκάλυψε τα χίλια μύρια προβλήματα της χώρας. Δυστυχώς όλοι πίστεψαν τότε ότι ήταν απλά μια … ατυχία. Ένα ανθρώπινο λάθος. Αυτή η λανθασμένη διάγνωση μας επέστρεψε γρήγορα στον εφησυχασμό.

Τρία χρόνια αργότερα ξεκίνησε η οικονομική κρίση, χωρίς αυτή η χώρα και η ηγεσία της να μπορέσει να την αντιμετωπίσει. Ήρθε καπάκι η έκρηξη στο Μαρί, που επισφράγησε την αποτυχία κράτους και πολιτικών να συγκρατήσουν την ραγδαία πια κατάρρευση. Ενάμισι χρόνο μετά το Μαρί, τινάχτηκε στον αέρα το τραπεζικό σύστημα που οδήγησε την οικονομία της χώρας στο γύψο.

Τα όσα βγαίνουν σχεδόν καθημερινά στην επιφάνεια, μοιάζουν με κατολίσθηση τις συνέπειες της οποίας δεν μπορεί κανείς ακόμη να προβλέψει με ακρίβεια. Διότι δυστυχώς τα αίτια έχουν πολύ βαθιές ρίζες και μαγική θεραπεία δεν υπάρχει. Πολύ περισσότερο που και οι νυν κυβερνώντες μέχρι στιγμής διαπρέπουν πολύ περισσότερο στα λόγια παρά στα έργα…  

Γιατί έκανα τόση φασαρία…

AnastaspanigiriΑγαπητοί μου φίλοι των social media, τις τελευταίες 3 ημέρες σας έπρηξα κυριολεκτικά με τις συνεχείς αναφορές μου στις διεργασίες για τους ημικρατικούς οργανισμούς. Πιθανόν κάποιοι από εσάς να νομίσατε ότι έχω κάποιου είδους προσωπικό ενδιαφέρον ή συμφέρον. Καμία σχέση. Ούτε εγώ ούτε κάποιο άλλο πρόσωπο του περιβάλλοντός μου ενδιαφέρθηκαν για κάτι τέτοιο.

Ο λόγος που επέμενα σε τόσο έντονο – σχεδόν ψυχωτικό – βαθμό, είναι επειδή θεωρώ το διορισμό των μελών των ημικρατικών ως ένα κομβικό σημείο στη διακυβέρνηση Αναστασιάδη, ως μία πράξη ύψιστης πολιτικής ευθύνης, που θα καταδείξει τον τρόπο που αυτός ο πρόεδρος αντιλαμβάνεται το ρόλο του στην αποκατάσταση των θεσμών και την εξυγίανση του κράτους. Ιδιαίτερα μετά από το ισχυρότατο σοκ της καταστροφής της οικονομίας του τόπου, που έφερε στο φως σοβαρότατα σκάνδαλα και ατασθαλίες του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου.

Το κράτος αυτό διαβρώθηκε από ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και οι ημικρατικοί οργανισμοί υπήρξαν βασική εστία μόλυνσης. Σ’ αυτούς (όπως και στην υπόλοιπη δημόσια υπηρεσία και στους δήμους) παίχτηκε κατά κύριο λόγο το παιγνίδι της «μοιρασιάς», της μίζας, του βολέματος και της ευνοιοκρατίας, του ρουφετιού και της αναξιοκρατίας. Με άλλα λόγια εδώ έγινε το πάρτι των κομμάτων, από την τσέπη του αφελούς και καταταλαιπωρημένου αυτού κόσμου.

Ήλπιζα λοιπόν ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης θα είχε καταλάβει αυτό που ο Αβέρωφ κατάλαβε και διαχειρίστηκε οφείλω να πω πολύ πιο επιδέξια: ότι ο κόσμος είναι αηδιασμένος με τα κόμματα και τους πολιτικούς και ότι παρακολουθεί με εκνευρισμό την απροκάλυπτη και προκλητική παρέμβαση των κομμάτων για διαμοιρασμό των θέσεων στους ημικρατικούς. Διότι είναι σαν να λέει το πολιτικό σύστημα στον κόσμο πολύ απλά: «Κοίτα, ξέρουμε ότι είσαι νευριασμένος μαζί μας αλλά … στα τέτοια μας! Εμείς θα συνεχίσουμε το πάρτι, θα φάμε ότι τρώγεται κι εσύ κοροϊδάρα θα πληρώνεις ξανά και ξανά το λογαριασμό».

Ο Αβέρωφ λοιπόν είπε ότι δεν θα δώσει λίστα… Βεβαίως σύμφωνα με τις πληροφορίες μας τελικά πρότεινε συγκεκριμένα ονόματα, έστω και χωρίς … λίστα. Ο πρόεδρος Αναστασιάδης από την πλευρά του ωστόσο έδειξε για άλλη μια φορά την … καλοσύνη του προς τα κόμματα και τους ζήτησε κατάλογο!

Και ρωτώ: Από πού κι ως πού να ζητήσει κατάλογο από τα κόμματα; Δεν υπήρχαν άλλοι φορείς και ομάδες, δεν υπήρχαν προσωπικότητες εγνωσμένου κύρους και εμπειρογνώμονες να προτείνουν αυτοί ονόματα; Έπρεπε να προτείνουν πάλι τους δικούς τους τα κόμματα; Έπρεπε δηλαδή οι λύκοι που ρήμαξαν τα πρόβατα να διορίσουν και πάλι τους φύλακες που θα φυλάνε όσα πρόβατα απέμειναν αφάγωτα;

Βεβαίως δεν είμαι αφελής να πιστεύω ότι ο οποιοσδήποτε πρόεδρος δεν θα διόριζε και δικούς του ανθρώπους. Αλλά δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να προκαλέσει με αυτό τον τρόπο τον απλό πολίτη, συνεχίζοντας την παράδοση της κομματοκρατίας, με όσα κακά αυτή κουβαλά στην αμαρτωλή της πλάτη.

Για λόγους αρχής αλλά και για λόγους ουσίας τα κόμματα έπρεπε να είχαν παραμείνει – δημοσίως τουλάχιστον- βουβά και αμέτοχα. Και λυπάμαι πολύ που το λέω, αλλά σε μια εξαιρετικά κρίσιμη πολιτική του πράξη ο πρόεδρος Αναστασιάδης απέτυχε να φανεί αντάξιος της εμπιστοσύνης που του έδειξαν πολλοί από εκείνους που τον ψήφισαν.

Έτσι όπως στήθηκε το όλο σκηνικό ας μην μας θεωρήσει αφελείς να πιστέψουμε στο τέλος ότι αυτοί που επιλέχθηκαν δεν επιβλήθηκαν από τα κόμματα ή ότι δεν θα εξυπηρετήσουν εκείνους που τους πρότειναν για να πάρουν τις θέσεις…

(Σημ.: Αυτή είναι και η τελευταία μου ανάρτηση γι΄ αυτό το θέμα. Ό,τι είχα να πω το είπα)

Το πρόβλημα μας είναι η διαφθορά και η διαπλοκή…

syntaxiuxoiΤην προηγούμενη ανάρτησή μου, με τίτλο  «Τα γενναία ΟΧΙ που βολεύουν το κατεστημένο», την έβαλα και στο Facebook. Κάποιος φίλος έγραψε από κάτω ένα ενδιαφέρον σχόλιο. Έκρινα ότι θα είχε ενδιαφέρον να γράψω εδώ το σχόλιο και την απάντησή μου. 

ΣΧΟΛΙΟ: Προσπαθώ να βρω τα όρια του Πολιτισμού στην «Δημοκρατία της Εταιρείας» (κατά προτίμηση Γερμανικής) που οδεύει σχεδόν όλη η Ευρώπη. Τα όρια του πολιτισμού που κατάντησαν σήμερα, σχεδόν όλη την νότια Ευρώπη επαίτες. Επίσης έχετε απόλυτο δίκαιο για τις γενικεύσεις, παραλείψατε όμως να μου δώσετε ένα ειδικό παράδειγμα της επιτυχίας εφαρμογής του εν λόγω «πολιτισμού».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ζητάτε να σας πω παράδειγμα καλής εφαρμογής του καπιταλισμού: Σκανδιναβικές χώρες, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, ΗΠΑ, Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και πολλές άλλες. Χώρες με ελεύθερη αγορά (καπιταλισμός) αλλά και με αυξημένη κοινωνική ευθύνη και μέριμνα. 

Βεβαίως κανένα σύστημα δεν είναι τέλειο. Ακόμα και σ’ αυτές τις χώρες υπάρχουν άστεγοι, φτωχοί και άνθρωποι που αυτοκτονούν. Όμως από τα πολιτικοοικονομικά συστήματα που έχουν λειτουργήσει τα τελευταία 100 χρόνια, αυτό το μοντέλο υπήρξε και εξακολουθεί να είναι το πιο επιτυχημένο. 

Δυστυχώς οι κρατικές μηχανές αποδείχθηκαν σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις πηγές διαφθοράς, από τα βάθη της ιστορίας μέχρι σήμερα. Ο ιδιωτικός τομέας έχει κάθε λόγο να εφαρμόζει την αξιοκρατία και πιεζόμενος από τον ανταγωνισμό να αναβαθμίζει τις υπηρεσίες και την ποιότητα, εφόσον βέβαια λειτουργεί ορθολογικά και όχι με στρεβλώσεις, όπως συμβαίνει στην Κύπρο και σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου, στη λατινική Αμερική και αλλού. 

Το πρόβλημα του νότου δεν είναι ο καπιταλισμός αλλά η ΔΙΑΦΘΟΡΑ! Που είναι ριζωμένη στο DNA των ανθρώπων, πολύ περισσότερο εκείνων που βρίσκονται στην εξουσία ή σε πόστα οικονομικής διαχείρισης. Στις χώρες του ευρωπαϊκού βορρά και κυρίως στις Σκανδιναβικές χώρες, υπάρχει διαφάνεια και η λεγόμενη «πολιτική ορθότητα», που καθιστά τον κάθε πολίτη υπεύθυνο απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Αυτοί που κυβερνούν έχουν διαρκώς την έγνοια ότι το κράτος οφείλει να υπηρετεί τον πολίτη και όχι την τσέπη εκείνων που κυβερνούν. 

Στην Κύπρο και σε άλλες χώρες με προβληματικές οικονομίες, η έγνοια του πολίτη είναι να κλέψει (με φοροδιαφυγή και άλλους τρόπους) το κράτος, ενώ εκείνοι που κυβερνούν ελάχιστα ενδιαφέρονται για το αν το κράτος είναι όσο θα έπρεπε κοινωνικό. Βλέπουν τα έσοδα του κράτους σαν ένα θησαυροφυλάκιο στο οποίο πρέπει να βρουν τον τρόπο να βάλουν χέρι. Τα κόμματα έχουν κυριολεκτικά αλώσει τα πάντα όσα βρίσκονται στον έλεγχο της δημόσιας διοίκησης προάγοντας το ρουσφέτι και την αναξιοκρατία ενώ, την ίδια στιγμή, η διαπλοκή τους με το οικονομικό κατεστημένο κρατά πίσω τον έλεγχο και τη μέριμνα που θα έπρεπε διαρκώς και εναργώς η πολιτική εξουσία να ασκεί προς τον ιδιωτικό τομέα, ώστε να διασφαλίζονται τα κεκτημένα των εργαζομένων. 

Με λίγα λόγια στην Κύπρο και στις άλλες χώρες του νότου δεν φταίει το ότι είναι στραβός ο γιαλός αλλά το ότι στραβά αρμενίζουμε…