Αρχείο ετικέτας διάλυση

Μέσα στα λύματα και τα σκουπίδια επωάζεται η επόμενη καταστροφή…

ΜίζεςΑπό τα λύματα στα σκουπίδια κι από εκεί σε κάθε δημόσιο έργο. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις σε τούτο τον τόπο, θα βρεις από κάτω τις αηδιαστικές σαύρες των σκανδάλων να τρέχουν να χωστούν.

Ας πάρουμε ως αφορμή για τούτο το σχόλιο το τελευταίο αλλά ουχί έσχατον σκάνδαλο των ΧΥΤΑ. Απλά δηλαδή ένα από τα δεκάδες ανάλογα σκάνδαλα, τα περισσότερα από τα οποία παραμένουν καλά κρυμμένα και θα παραμείνουν έτσι μέχρις ότου κάποιο τυχαίο γεγονός ή κάποιος τίμιος άνθρωπος βρεθεί σε θέση να τα αποκαλύψει. Το συγκεκριμένο σκάνδαλο χρονολογείται και εξελίσσεται από το 2008, εδώ και οκτώ ολόκληρα χρόνια. Σοβαρά πιστεύετε τώρα ότι δεν το είχε πάρει χαμπάρι κανείς; Ή μήπως έτρωγαν από αυτό πολλοί σε όλα τα επίπεδα της πυραμίδας που το σκέπαζε;

Ο Βέργας πίστευε ότι εκλέχτηκε δήμαρχος για να γίνει εκατομμυριούχος, κλέβοντας τις τσέπες του φορολογούμενου πολίτη. Όσοι νομίζουν ότι αυτός ήταν μια θλιβερή μεμονωμένη περίπτωση, είναι αφελείς. Ο Βέργας ήταν απόλυτα συστημικός. Δεν αποτελούσε την εξαίρεση αλλά τον κανόνα. Στην πραγματικότητα «θλιβερές» μεμονωμένες περιπτώσεις σε τούτο τον τόπο είναι οι τίμιοι, αφού το πλιάτσικο του δημοσίου χρήματος καθιερώθηκε από την ασύδοτη κομματοκρατία σαν αυτονόητη «αποζημίωση» των κρατικών αρχόντων και αξιωματούχων και των κομμάτων που βρίσκονται πίσω από αυτούς, κάτι δηλαδή σαν αυτό που λένε «τα τυχερά του επαγγέλματος»…

Συμφωνώ ότι η γενίκευση απαλλάσσει τους συγκεκριμένους, σε κάθε περίπτωση, ενόχους από τις ευθύνες τους. Αλλά τι να κάνουμε που η διαφθορά στην Κύπρο είναι παντού; Σε κάθε δημόσια πράξη που αφορά προσφορές, αξιολογήσεις, αναθέσεις, εκτελέσεις έργων, αγορές και πωλήσεις, εξετάσεις, βαθμολογίες, προσλήψεις, μεταθέσεις κτλ κτλ.; Τίποτα δεν έμεινε ανέγγιχτο, τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Τα κόμματα, με τους βαλτούς τους, τρύπωσαν παντού, σαν τερμίτες που τρώνε ό,τι τρώγεται, στο σαρακοφαγωμένο σώμα αυτής της χώρας. Ακόμα και τίμιοι δημόσιοι λειτουργοί, που θα ήθελαν πολύ να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, αιφνιδιάζονται και αδρανοποιούνται κάτω από την πίεση των κομματικών παρεμβάσεων και σιωπούν, για να μην υποστούν τις συνέπειες της τιμιότητάς τους.

Παρόλα αυτά, τα κόμματα συνεχίζουν, χωρίς ίχνος τσίπας, να ορίζουν το δημόσιο βίο αυτής της χώρας με τα ίδια μυαλά, λες και δεν ευθύνονται για τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα, τη διάλυση του κράτους και των θεσμών και εν τέλει της οικονομίας. Δεν ντρέπονται καθόλου να εκδίδουν ανελλιπώς και σε καθημερινή βάση ανακοινώσεις ή να βγαίνουν οι αρχηγοί και εκπρόσωποί τους στα ράδια και στις τηλεοράσεις για να νουθετήσουν τους πολίτες και να υποδυθούν τους προστάτες μας.

Πριν από μερικές εβδομάδες κάποια κόμματα και οι κολαούζοι τους στα ΜΜΕ επικεντρώθηκαν στο σκάνδαλο της FOCUS, κατηγορώντας ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ για την εμπλοκή τους σ’ αυτό, λες κι αυτοί από την πλευρά τους ήταν οι άσπιλοι και αμόλυντοι. Δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα κακόγουστο κι αποκρουστικό θέατρο κι όχι μια τίμια προσπάθεια για εξυγίανση. Στην Πάφο φαγώθηκαν εκατομμύρια, με πρωταγωνιστές τοπικούς αξιωματούχους ΟΛΩΝ των κομμάτων και με συντονιστή τον εκλεκτό της ηγεσίας του ΔΗΚΟ, τέως δήμαρχο Βέργα. Αναρωτιέμαι όντως αν δεν ήξερε κανένας στην νέα ηγεσία του ΔΗΚΟ τι κουμάσι ήταν αυτός που προωθούσαν για αντιπρόεδρο του κόμματος κι αν τα υπόλοιπα κόμματα δεν είχαν ιδέα για το τι γινόταν εκεί πέρα.

Το προφανές είναι ότι τα σκάνδαλα δεν έγιναν εν αγνοία των κομμάτων αλλά υπό την κάλυψή τους. Μια αλληλοκάλυψη που θυμίζει το νόμο της σιωπής της σικελικής μαφίας. Σκάνδαλα και «σκανδαλάκια», από μικροαπάτες μέχρι και ξέπλυμα δισεκατομμυρίων κλεμμένων από το υστέρημα του σερβικού, του ρωσικού και του κυπριακού λαού. Σε κάθε περίπτωση όμως την νύφη την πλήρωσε ο απλός κοσμάκης, ο εργαζόμενος κι ο συνταξιούχος.

Μετά από το σκάνδαλο της οικονομίας, που μας γονάτισε κυριολεκτικά τα τελευταία τρία χρόνια, η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ εξήγγειλε «μέτρα για εξυγίανση και μεταρρυθμίσεις». Στην πραγματικότητα όλα τούτα τα μέτρα κι οι μεταρρυθμίσεις αφορούν το πώς θα αναχαιτιστούν μισθολογικές διεκδικήσεις και στην τελική τα εισοδήματα του απλού κόσμου. Καμία πραγματική μεταρρύθμιση, που να αφορά τον πλούτο και την ίση κατανομή βαρών δεν έχει γίνει.

Σε ό,τι αφορά τη διαπλοκή, το ρουσφέτι και τη διαφθορά κανένα ουσιαστικό μέτρο δεν έχει ληφθεί, καμία περαιτέρω νομοθετική πράξη δεν έχει θεσπιστεί για πάταξη του φαινομένου. Το σύστημα διαιωνίζεται ως έχει, λες και  δεν έχει συμβεί τίποτα. Τα κομματικά και οικονομικά κατεστημένα αρνούνται εγκαταλείψουν τα κεκτημένα τους. Αλλά μέσα στην μολυσμένη κύστη της διαφθοράς επωάζεται η επόμενη κρίση, η επόμενη καταστροφή, την οποία… μαντέψτε ποιοι θα πληρώσουν και πάλι…

Μήπως ο Τάσσος υπέγραψε τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νικόλα;

ΤΑΣΣΟΣ-ΤΑΛΑΤ-2Ο Νικόλας Παπαδόπουλος θέλει ή δεν θέλει λύση του Κυπριακού κι αν ναι, τι λύση θέλει; Ρωτώ επειδή τις τελευταίες εβδομάδες, κάθε φορά που μιλά για τον πρόεδρο Αναστασιάδη, τον καταγγέλλει ότι προσπαθεί να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία.

Αλλά είναι γνωστό ότι εδώ και 37 χρόνια έχουμε συμφωνήσει με τους Τ/κ ότι θα φτιάξουμε ένα ομοσπονδιακό κράτος στην Κύπρο, το οποίο θα αντικαταστήσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Θα πάψει δηλαδή να ισχύει το Σύνταγμα που έχουμε σήμερα, αυτό που προβλέπει Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο με βέτο, Τ/κ υπουργούς και βουλευτές, χωριστούς δήμους κτλ κτλ…

Οι τρεις συμφωνίες κορυφής, που συνυπέγραψαν με τους Ραούφ Ντενκτάς και Μεχμέτ Αλί Ταλάτ οι Μακάριος, Σπύρος Κυπριανού και Τάσσος Παπαδόπουλος, προβλέπουν ότι θα πρέπει να συμφωνήσουμε ένα νέο Σύνταγμα, που θα καθορίζει τη λειτουργία ενός νέου κράτους και που θα αποτελεί μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά δεν θα ονομάζεται Κυπριακή Δημοκρατία. Το πιο πιθανό είναι να ονομάζεται Κύπρος ή Ενωμένη Κύπρος.

Αυτό λοιπόν εννοεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος όταν μιλά για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας; Εκφράζει την αντίθεσή του στη λύση του Κυπριακού; Ή μήπως εννοεί ότι δεν συμφωνεί με τη βάση της λύσης που υπέγραψε ο ίδιος ο πατέρας του στις 8 Ιουλίου 2006 και είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία; Μήπως κι ο πατέρας του, με την υπογραφή του αυτή, συμφώνησε στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Ο «πατριωτισμός» της ήττας…

«Και τι περιμένεις από ανθρώπους
που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους
και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους.
Απαθώς
τότε
κι…..
απαθώς
σήμερα
ζητάνε απλώς
διαζύγιο.
Τέτοιοι ρουφιάνοι
δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε».

(Παντελής Μηχανικός, Ίτε, Κατάθεση, 1975)

pendtadaktylos1Μέρες σαν κι αυτή, που είναι τόσο καθαρή η ατμόσφαιρα, νομίζεις πως αν απλώσεις τα χέρια θα αγγίξεις τον Πενταδάκτυλο. Τα δάχτυλά σου θα ασπρίσουν απ’ τον ασβέστη, του ζωγραφισμένου εδώ και δεκαετίες πάνω στο δικό μας βουνό το εμβλήματος της μεγάλης μας ήττας…

Μα λέω ότι Ελληνοκύπριος που αποδέχεται ή το χειρότερο βολεύεται μ’ αυτή την ήττα, 40 χρόνια τώρα και κάθε φορά που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα πρωτοβουλία για λύση κι απελευθέρωση της πατρίδας του από την Τουρκία, αρχίζει να «ανησυχεί» και να γυρεύει αφορμές  και προφάσεις να αναβληθεί, να ματαιωθεί η προσπάθεια, ας μη μιλά ούτε για τον Αυξεντίου, ούτε για τον Παλληκαρίδη, ούτε για άλλον τίμιο πατριώτη, που έδωσε τη ίδια τη ζωή του για να ελευθερωθεί τούτος ο τόπος.  Ούτε ο Αυξεντίου, ούτε ο Παλληκαρίδης θυσιάστηκαν για αυτή την ντροπή!

Εκείνος που νομίζει ότι η Κύπρος δεν έχει πρόβλημα αν η Κερύνεια, το Βαρώσι, η Μόρφου, η Καρπασία, η Γιαλούσα… είναι 40 τόσα χρόνια κάτω από την μπότα του Τούρκου κι αν η Τουρκία μαγαρίζει τα σπίτια μας με δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες και εκατοντάδες χιλιάδες έποικους…

Εκείνος που  δεν τον χαλά η σκέψη ότι πουλάμε τη γη μας στον κατακτητή, με κίνδυνο να μην έχουμε να ορίσουμε τίποτα πια εκεί μετά από λίγα χρόνια…

Εκείνος που λέει πως κι αν ακόμα η μισή μας πατρίδα γίνει μια επαρχία της Τουρκίας, θα ‘ναι η συνείδησή μας ήσυχη γιατί εμείς δεν βάλαμε από κάτω την υπογραφή μας σε κάτι τέτοιο (λες κι έχει σημασία αν θα έχουμε βάλει ή όχι υπογραφή σε ένα κακό που αφήσαμε να συμβεί)…

Εκείνος λοιπόν μπορεί, αν θέλει, να ονομάσει τον εαυτό του βολεμένο, αδιάφορο, καιροσκόπο, φοβικό… Πάντως πατριώτης δεν δικαιούται να αυτοαποκαλείται. Δεν έχει πατριώτη που αποδέχεται ή το χειρότερο βολεύεται με τούτη την κηλίδα πάνω στο βουνό μας.

Αλλά τι μου ήρθε τώρα κι έγραψα αυτές τις σκέψεις; Μα επειδή έχουμε μπροστά μας μια νέα προσπάθεια που ξεκίνησε ήδη για λύση του Κυπριακού προβλήματος -ενός προβλήματος που απασχολεί τα Ηνωμένα Έθνη εδώ και 63 χρόνια- και κάποιοι άρχισαν πάλι να βαράνε τις σάλπιγγες της αυτοκαταστροφής. Με διαστρεβλώσεις και μαξιμαλιστικές, εθνικιστικές θέσεις, δαιμονοποιούν οτιδήποτε σχετίζεται με την διαδικασία των συνομιλιών. Μια τακτική που ακολουθούν και επαναλαμβάνουν κάθε φορά που εξελίσσεται πρωτοβουλία για το Κυπριακό.  Χαρακτηρίζω «αυτοκαταστροφή» αυτό που κάνουν, διότι η μη λύση είναι ολοφάνερο ότι οδηγεί την πατρίδα μας στη μονιμοποίηση της διχοτόμησης, δηλαδή στη μεγαλύτερη ήττα και καταστροφή του Ελληνισμού στην Κύπρο από καταβολής της χιλιόχρονης ιστορίας του σε τούτο το νησί. 

Το ξαναγράφω λοιπόν και το υπογραμμίζω: Κανένας πραγματικός πατριώτης δεν μπορεί να ανέχεται άλλο την de facto και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να επιτρέψει την οριστική (de jure) διχοτόμηση.  Κανένας πραγματικός πατριώτης δεν θα ζητούσε ποτέ διαζύγιο από την κατεχόμενή μας πατρίδα.

Θέλετε να πάμε μπροστά ή να κολλήσουμε στη μιζέρια μας;

DIXOTOMISI SIMAIESΚύριοι της ΚΕ του ΔΗΚΟ,

Σήμερα είναι τέτοια η μέρα, που ο Πενταδάκτυλος φαίνεται πεντακάθαρα. Κοιτάξτε τον καλά πριν μπείτε στην αίθουσα της συνεδρίασης. Κοιτάξτε τη σημαία του ψευδοκράτους κι αφού συζητήσετε με τη συνείδησή σας για το…

  • Πού βρισκόμαστε, έπειτα από 40 ολόκληρα χρόνια τουρκικής κατοχής,
  • Πόσο κοντά είμαστε στην οριστική διχοτόμηση και τι θα σημαίνει για τα παιδιά μας μια τέτοια εξέλιξη…

Κι αφού προβληματιστείτε:

  • Για τις συνέπειες που θα έχει για την ακρωτηριασμένη Κυπριακή Δημοκρατία τυχόν αποχώρησή μας αυτή τη στιγμή από τις συνομιλίες,
  • Για το αν θέλουμε τους Αμερικανούς, το Ισραήλ και την ΕΕ υπέρ μας (με θετικό πνεύμα) ή εναντίον μας  (με την ξεροκεφαλιά μας) στους επόμενους δύσκολους μήνες,
  • Για το αν θα μπορέσουμε να εκμεταλλευθούμε ή όχι τους υδρογονάνθρακές μας, σε περίπτωση που κοντρατιστούμε άνευ λόγου και αιτίας με όλους τους πιο πάνω…

Κι αφού ζυγίσετε κατά πόσο η λύση του Κυπριακού θα βοηθήσει ή όχι ετούτο τον τόπο να βγει από την ανυπόφορη οικονομική κρίση σχεδόν άμεσα…

ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ αν συμφωνείτε με τον κ. Νικόλα Παπαδόπουλο, που θέλει την ελληνοκυπριακή πλευρά να αποχωρήσει από τις συνομιλίες, με τις ατεκμηρίωτες δικαιολογίες που έχει προβάλει και οι οποίες δεν αντέχουν σε καμία σοβαρή ανάλυση, ούτε μπορούν να πείσουν οποιονδήποτε τρίτο για το δίκιο μας, εφόσον αποτελούν εξόφθαλμα διαστρέβλωση του κοινού ανακοινωθέντος.

Με άλλα λόγια αν θέλετε να ταυτιστείτε ουσιαστικά με εκείνους τους λίγους, που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα σε τούτο τον τόπο και βρίσκουν από την πέτρα αφορμές για να τερματιστεί η πρωτοβουλία και να μείνουμε όπως είμαστε, μέσα στο τρένο της οριστικής διχοτόμησης να πλησιάζει επικίνδυνα στο τέρμα.

Πάντως να ξέρετε κάτι. Ο κόσμος έχει πάρει τη δική του απόφασή: Θέλει συνομιλίες, απαιτεί από τους ηγέτες του να επιτύχουν μέσα από αυτές τις συνομιλίες μια έντιμη, λειτουργική και βιώσιμη λύση στο πλαίσιο του ιστορικού συμβιβασμού της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και είναι έτοιμος να πει ναι, σε μια τέτοια λύση.

Δεν θα συγχωρέσει εύκολα εκείνους που θα μείνουν έξω από αυτό τον αγώνα, πολύ περισσότερο εκείνους που θα έχουν παρεμβάλει εμπόδια.  Διότι τούτος ο κόσμος έχει ξυπνήσει. Έχει καταλάβει πόσο εξαπατήθηκε όλα αυτά τα χρόνια από εκείνους που του υπόσχονταν μια καλύτερη λύση του Κυπριακού, συντηρώντας από την άλλη ένα σύστημα διαφθοράς, που διέλυσε τελικά το κράτος και την οικονομία κι έριξε στην μιζέρια και στην ανέχεια ετούτο τον κόσμο.

Ετούτος ο κόσμος έχει την απαίτηση από τους ηγέτες του να επανορθώσουν και  να τον βγάλουν όσο πιο γρήγορα γίνεται από την μιζέρια, με μια λύση του Κυπριακού, που θα ανταποκρίνεται στο όραμα για μια καλύτερη Κύπρο του αύριο.

Αποφασίστε λοιπόν αν θα αγωνιστείτε γι’ αυτό το όραμα, ή αν θα μπείτε οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, ως ξεπερασμένοι. 

Μια χώρα που γκρεμίζεται…

ΚΥΠΡΟΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣΤο 2004 αποφάσισα να παρατήσω μια επιτυχημένη καριέρα στην Κύπρο και να φύγω για την Ελλάδα. Όχι, δεν είχα κανένα πρόβλημα στη δουλειά και στην προσωπική μου ζωή. Ήμουν ωστόσο φοβερά απογοητευμένος με την πατρίδα μου.

Η Κύπρος ήταν μια χώρα με διαβρωμένους θεσμούς και αξίες. Τα κόμματα είχαν ήδη αλώσει τα πάντα. Μοίρασαν μεταξύ τους και την τελευταία καρέκλα της κρατικής μηχανής και κάθισαν σ’ αυτές τους ημέτερούς τους ανεξαρτήτως ικανοτήτων και αξίας.

Στα ανώτατα στρώματα της κρατικής ιεραρχίας και σε πόστα κλειδιά για την οργάνωση κι ανάπτυξη της χώρας, βρίσκονταν ήδη οι πενηντάρηδες που διορίστηκαν στην δημόσια υπηρεσία με προσόν την … κομματική τους ταυτότητα, στις δεκαετίες του 70 και του 80… 

Η αναξιοκρατία (παράγωγο του ρουσφετιού και της κομματοκρατίας) δεν μπορούσε να μην έχει τις συνέπειές της.  Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι η πραγματική και όχι πλασματική ευημερία μιας χώρας, εδράζεται στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους και των θεσμών του, στο σεβασμό των νόμων και στην ανυστερόβουλη υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου. Τα κόμματα δεν μπορούσαν να αντιληφθούν το πρόβλημα, διότι αυτό το τερατούργημα ήταν έργο των χειρών τους.

Η νοοτροπία της ιδιοτέλειας, του βολέματος, του γρήγορου κέρδους και της εύκολης ζωής και η συναφής διάβρωση των αξιών εμπότισε και τη νοοτροπία του απλού κόσμου και μια επαρχιώτικη έπαρση αντικατέστησε την ανθρωπιά που συναντούσες στην Κύπρο σε παλιότερες εποχές.

Φεύγοντας για την Ελλάδα, ήμουν σίγουρος και το έλεγα στους δικούς μου ανθρώπους, ότι η Κύπρος θα πλήρωνε σύντομα πολύ βαρύ τίμημα για τον εν γένει ηθικό της ξεπεσμό σε όλα τα επίπεδα. 

Βεβαίως πολύ γρήγορα διαπίστωσα ότι και στην Ελλάδα η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη. Η εικόνα της ευημερίας και της προόδου που εξέπεμπε εκείνη την εποχή η χώρα γρήγορα διαπίστωσα ότι ήταν εξίσου απατηλή με αυτή της Κύπρου. Σε λιγότερο από 2 χρόνια αποφάσισα να επιστρέψω. 

Όμως ενόσω ήμουν εκεί και στο συχνό μου πήγαινε έλα μεταξύ Λάρνακας και Αθήνας, γρήγορα σταμάτησα να ταξιδεύω με την «ΗΛΙΟΣ». Με την εικόνα της ανοργανωσιάς και της επιπολαιότητας που έβλεπα, είπα στους δικούς μου ανθρώπους ότι «αυτοί θα ρίξουν αεροπλάνο». 

Η αεροπορική τραγωδία του 2005 ήταν η απαρχή της κατάρρευσης αυτού του κράτους. Ήταν το πρώτο ισχυρό τράνταγμα, που αποκάλυψε τα χίλια μύρια προβλήματα της χώρας. Δυστυχώς όλοι πίστεψαν τότε ότι ήταν απλά μια … ατυχία. Ένα ανθρώπινο λάθος. Αυτή η λανθασμένη διάγνωση μας επέστρεψε γρήγορα στον εφησυχασμό.

Τρία χρόνια αργότερα ξεκίνησε η οικονομική κρίση, χωρίς αυτή η χώρα και η ηγεσία της να μπορέσει να την αντιμετωπίσει. Ήρθε καπάκι η έκρηξη στο Μαρί, που επισφράγησε την αποτυχία κράτους και πολιτικών να συγκρατήσουν την ραγδαία πια κατάρρευση. Ενάμισι χρόνο μετά το Μαρί, τινάχτηκε στον αέρα το τραπεζικό σύστημα που οδήγησε την οικονομία της χώρας στο γύψο.

Τα όσα βγαίνουν σχεδόν καθημερινά στην επιφάνεια, μοιάζουν με κατολίσθηση τις συνέπειες της οποίας δεν μπορεί κανείς ακόμη να προβλέψει με ακρίβεια. Διότι δυστυχώς τα αίτια έχουν πολύ βαθιές ρίζες και μαγική θεραπεία δεν υπάρχει. Πολύ περισσότερο που και οι νυν κυβερνώντες μέχρι στιγμής διαπρέπουν πολύ περισσότερο στα λόγια παρά στα έργα…  

Πάμε ξανά: Το πρόβλημα είναι συστημικό!

φαύλος κύκλοςΠέμπτη αυτοκτονία στις φυλακές. Ας το καταλάβει επιτέλους ο πρόεδρος ότι η Κύπρος έχει συστημικό πρόβλημα. Βαθιά σήψη. Αυτό τον τόπο τον διέλυσαν τα κόμματα και οι πελατειακές τους σχέσεις, που άπλωσαν τη διαπλοκή και τη διαφθορά σαν γάγγραινα σε ολόκληρο σώμα της Κύπρου.

Ό,τι θερίζουμε σήμερα είναι η σπορά που έσπειρε η ηγεσία μας με τη δική μας έγκριση. Ένα κράτος με διαβρωμένους από τη διαφθορά θεσμούς, με ανίκανους ημέτερους σε θέσεις κλειδιά και πολιτικούς, των οποίων η ιδιοτέλεια ξεπερνά τις ικανότητες τους.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης πάει να κλείσει ένα χρόνο στην εξουσία και κινδυνεύει να γίνει ψευδός (μασσός) από τα βαρύγδουπα ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ. Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έγινε καμία ουσιαστική αλλαγή, και δεν τιμωρήθηκε κανένας από τους φταίχτες για το κατάντημα μας. Μάλιστα στους διορισμούς για τους ημικρατικούς απλά έκανε, σε συνεργασία με τους κομματάρχες, ότι και οι προηγούμενοι πρόεδροι.

Ο πρόεδρος μοιάζει να μην έχει συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος και προσπαθεί με …παρακλήσεις να ξορκίσει τον τυφώνα.

Ας πιάσει τα μηνύματα και τα σημάδια με αυτά που συμβαίνουν τώρα, διότι αύριο δεν θα χωράει ο νους του πώς θα είναι τα χειρότερα.

Γιατί έκανα τόση φασαρία…

AnastaspanigiriΑγαπητοί μου φίλοι των social media, τις τελευταίες 3 ημέρες σας έπρηξα κυριολεκτικά με τις συνεχείς αναφορές μου στις διεργασίες για τους ημικρατικούς οργανισμούς. Πιθανόν κάποιοι από εσάς να νομίσατε ότι έχω κάποιου είδους προσωπικό ενδιαφέρον ή συμφέρον. Καμία σχέση. Ούτε εγώ ούτε κάποιο άλλο πρόσωπο του περιβάλλοντός μου ενδιαφέρθηκαν για κάτι τέτοιο.

Ο λόγος που επέμενα σε τόσο έντονο – σχεδόν ψυχωτικό – βαθμό, είναι επειδή θεωρώ το διορισμό των μελών των ημικρατικών ως ένα κομβικό σημείο στη διακυβέρνηση Αναστασιάδη, ως μία πράξη ύψιστης πολιτικής ευθύνης, που θα καταδείξει τον τρόπο που αυτός ο πρόεδρος αντιλαμβάνεται το ρόλο του στην αποκατάσταση των θεσμών και την εξυγίανση του κράτους. Ιδιαίτερα μετά από το ισχυρότατο σοκ της καταστροφής της οικονομίας του τόπου, που έφερε στο φως σοβαρότατα σκάνδαλα και ατασθαλίες του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου.

Το κράτος αυτό διαβρώθηκε από ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και οι ημικρατικοί οργανισμοί υπήρξαν βασική εστία μόλυνσης. Σ’ αυτούς (όπως και στην υπόλοιπη δημόσια υπηρεσία και στους δήμους) παίχτηκε κατά κύριο λόγο το παιγνίδι της «μοιρασιάς», της μίζας, του βολέματος και της ευνοιοκρατίας, του ρουφετιού και της αναξιοκρατίας. Με άλλα λόγια εδώ έγινε το πάρτι των κομμάτων, από την τσέπη του αφελούς και καταταλαιπωρημένου αυτού κόσμου.

Ήλπιζα λοιπόν ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης θα είχε καταλάβει αυτό που ο Αβέρωφ κατάλαβε και διαχειρίστηκε οφείλω να πω πολύ πιο επιδέξια: ότι ο κόσμος είναι αηδιασμένος με τα κόμματα και τους πολιτικούς και ότι παρακολουθεί με εκνευρισμό την απροκάλυπτη και προκλητική παρέμβαση των κομμάτων για διαμοιρασμό των θέσεων στους ημικρατικούς. Διότι είναι σαν να λέει το πολιτικό σύστημα στον κόσμο πολύ απλά: «Κοίτα, ξέρουμε ότι είσαι νευριασμένος μαζί μας αλλά … στα τέτοια μας! Εμείς θα συνεχίσουμε το πάρτι, θα φάμε ότι τρώγεται κι εσύ κοροϊδάρα θα πληρώνεις ξανά και ξανά το λογαριασμό».

Ο Αβέρωφ λοιπόν είπε ότι δεν θα δώσει λίστα… Βεβαίως σύμφωνα με τις πληροφορίες μας τελικά πρότεινε συγκεκριμένα ονόματα, έστω και χωρίς … λίστα. Ο πρόεδρος Αναστασιάδης από την πλευρά του ωστόσο έδειξε για άλλη μια φορά την … καλοσύνη του προς τα κόμματα και τους ζήτησε κατάλογο!

Και ρωτώ: Από πού κι ως πού να ζητήσει κατάλογο από τα κόμματα; Δεν υπήρχαν άλλοι φορείς και ομάδες, δεν υπήρχαν προσωπικότητες εγνωσμένου κύρους και εμπειρογνώμονες να προτείνουν αυτοί ονόματα; Έπρεπε να προτείνουν πάλι τους δικούς τους τα κόμματα; Έπρεπε δηλαδή οι λύκοι που ρήμαξαν τα πρόβατα να διορίσουν και πάλι τους φύλακες που θα φυλάνε όσα πρόβατα απέμειναν αφάγωτα;

Βεβαίως δεν είμαι αφελής να πιστεύω ότι ο οποιοσδήποτε πρόεδρος δεν θα διόριζε και δικούς του ανθρώπους. Αλλά δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να προκαλέσει με αυτό τον τρόπο τον απλό πολίτη, συνεχίζοντας την παράδοση της κομματοκρατίας, με όσα κακά αυτή κουβαλά στην αμαρτωλή της πλάτη.

Για λόγους αρχής αλλά και για λόγους ουσίας τα κόμματα έπρεπε να είχαν παραμείνει – δημοσίως τουλάχιστον- βουβά και αμέτοχα. Και λυπάμαι πολύ που το λέω, αλλά σε μια εξαιρετικά κρίσιμη πολιτική του πράξη ο πρόεδρος Αναστασιάδης απέτυχε να φανεί αντάξιος της εμπιστοσύνης που του έδειξαν πολλοί από εκείνους που τον ψήφισαν.

Έτσι όπως στήθηκε το όλο σκηνικό ας μην μας θεωρήσει αφελείς να πιστέψουμε στο τέλος ότι αυτοί που επιλέχθηκαν δεν επιβλήθηκαν από τα κόμματα ή ότι δεν θα εξυπηρετήσουν εκείνους που τους πρότειναν για να πάρουν τις θέσεις…

(Σημ.: Αυτή είναι και η τελευταία μου ανάρτηση γι΄ αυτό το θέμα. Ό,τι είχα να πω το είπα)

Αδιόρθωτοι!

Κι αυτοί που μας κυβερνούν κι εμείς που παρακολουθούμε σαν μουγγοί θεατές τη διάλυση της χώρας.

Αίσχος! Είναι η μόνη λέξη που μπορεί να περιγράψει αυτό που γίνεται με τους ημικρατικούς. Η κομματοκρατία συνεχίζει απτόητη να διαβρώνει ό,τι απέμεινε (αν απέμεινε κάτι) όρθιο σ’ αυτό τον τόπο και την ίδια στιγμή εμπαίζεται ο αφελέστατος λαός, με όμορφα λόγια, τα οποία δυστυχώς φαίνεται να πιστεύει.Nikolas - Anastasiades

Αν ο πρόεδρος Αναστασιάδης ήθελε πραγματικά να κρατήσει μακριά από τους ημικρατικούς οργανισμούς τα κόμματα, όπως … δεσμεύθηκε (!):

  • Γιατί ζήτησε από τα κόμματα να του δώσουν ονόματα;
  • Γιατί κάθισε μαζί τους και παζάρεψε πόσες και ποιες θέσεις θα πάρει ο καθένας;
  • Από πού κι ως που ο Νικόλας Παπαδόπουλος αποφάσισε ποιοι 45 θα διοριστούν στην «μερίδα» του ΔΗΚΟ;  Όταν μάλιστα η ίδια η εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ είπε στο ραδιόφωνο ότι στάληκαν στο κόμμα ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ βιογραφικά, με ποια αρμοδιότητα ο Νικόλας διάλεξε από αυτά ΜΟΝΟ 45, χωρίς να δώσει ούτε και ένα όνομα παραπάνω στον Πρόεδρο της χώρας, για να διαλέξει;  Μήπως το ΔΗΚΟ, με τον νέο του ηγέτη, επιστρεφει στον χειρότερο παλιό εαυτό του, ως το κόμμα που ενδιαφέρεται μόνο για τα θεμιτά και αθέμιτα προνόμια της εξουσίας;
  • Από πού κι ως πού άξιοι πολίτες αυτού του τόπου, ικανοί να στελεχώσουν τα διοικητικά συμβούλια των ημικρατικών πρέπει να γλείφουν τους κομματάρχες, για να έχουν ελπίδα να προταθούν ως υποψήφιοι;
  • Τι είδους κουτοπονηριά ήταν πάλι αυτή με τα 800 βιογραφικά; Πού ήξεραν αυτοί οι 800 ότι στο προεδρικό δέχονται βιογραφικά; Πότε το προεδρικό ανακοίνωσε μια τέτοια διαδικασία; Μήπως ήταν ένας κουτοπόνηρος τρόπος για να πουν ότι … «αυτά είχε μπροστά του ο πρόεδρος και διάλεξε από αυτούς που έστειλαν βιογραφικά»;
  • Γιατί δεν ζητήθηκαν ονόματα, από τους εργαζόμενους και τις διευθύνσεις των ΙΔΙΩΝ των ημικρατικών; Ονόματα ανθρώπων που οι εργαζόμενοι και οι διευθύνσεις γνωρίζουν και μπορούν να πιστοποιήσουν την εμπειρογνωμοσύνη, την αξία και το ήθος τους; Γιατί δεν ζητήθηκαν ονόματα από προσωπικότητες εγνωσμένου κύρους αυτής της κοινωνίας; Από πού κι ως πού τα ΚΟΜΜΑΤΑ να είναι πάλι αρμόδια να προτείνουν;

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης έχει μερικές ώρες ακόμη να ξανασκεφτεί το όλο θέμα. Να αντιληφθεί ότι αυτό που γίνεται κι αυτό που πάει να ολοκληρωθεί είναι απλά η συντήρηση και συνέχεια ενός ξοφλημένου συστήματος, που έχει ΔΙΑΛΥΣΕΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ. Να χτυπήσει το χέρι του στο τραπέζι και να συμπεριφερθεί ως πρόεδρος και όχι σαν μαριονέτα των κομμάτων. Διότι έτσι όπως πάει, θα λουστεί στο τέλος τις ακόμη πιο οικτρές συνέπειες που θα έχει για τη χώρα η συνέχεια αυτής της αρρωστημένης κατάστασης.