Αρχείο ετικέτας ΔΗΚΟ

Όποτε ακούω τον Κουλία συνειδητοποιώ ότι είμαι θρήσκος.

Όποτε ακούω τον ακροδεξιό βουλευτή Ζαχαρία Κουλία να μιλά σε ραδιόφωνο ή τηλεόραση, συνειδητοποιώ ότι κατά βάθος είμαι θρήσκος. Χωρίς να το καταλάβω βάζω τον σταυρό μου και επαναλαμβάνω αυθόρμητα τις φράσεις: «Κύριε Ελέησον, Κύριε Ελέησον, αν εν κακόν τζι εξόρισ’ το!”. Επίσης οφείλω να ομολογήσω ότι κλονίζεται η πίστη μου και λέω στον Θεό: «Μα Πλάστη μου, πόσες αμαρτίες κάναμε επιτέλους εμείς σε τούτο το νησί κι επέτρεψες να εκλεγεί τούτος ο τύπος βουλευτής;”

Αμέσως μετά όμως καταλαβαίνω ότι κακώς τα βάζω με τον Θεό. Η εξήγηση έχει να κάνει με το γεγονός ότι ζούμε σε δημοκρατία και πρέπει όλα τα στρώματα του λαού να εκπροσωπούνται στη βουλή. Είναι αλήθεια ότι έχουμε ένα ποσοστό Κυπραίων που είναι φτύμμα κόλλημα ο Κουλίας. Κάτι χώρκατοι (δεν εννοώ χωρικοί), φωναλλάες, που τους συναντάς σε ξένα αεροδρόμια ή στο Selfridges κι αρχίζεις να παριστάνεις τον Ισπανό, για να μην καταλάβει ο άλλος κόσμος ότι εσύ και ο χώρκατος είσαστε από την ίδια χώρα.

Είχα λοιπόν καιρό να τον ακούσω και τον άκουσα σήμερα τυχαία στην εκπομπή του Λάζαρου Μαύρου. Έπαθα πολιτισμικό σοκ! Ο Θεός να μην σας το δείξει! Αν τολμούσε να μιλήσει έτσι στον καφενέν της Τρασιυπέδουλας, όσο ευγενικοί και να είναι εκεί οι άνθρωποι, θα τον είχαν πετάξει έξω. Με γλώσσα πεζοδρομίου κατηγορούσε εκείνους που εργάστηκαν λέει εναντίον της υποψηφιότητας του προέδρου του κόμματος. Θυμίζω ότι πριν από μερικά χρόνια ο τότε πρόεδρος του ΔΗΚΟ έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία της βουλής κι ο Κουλίας τον μποϊκόταρε. Αρνήθηκε να ψηφίσει τον πρόεδρο του κόμματός του και ψήφισε άλλον, με αποτέλεσμα να εκλεγεί ο άλλος. Έκανε δηλαδή αυτό που σήμερα καταδικάζει σαν δεσπότης της Ιεράς Εξέτασης. Αλλά έτσι λειτουργεί αυτός ο τύπος ανθρώπων. Οι ίδιοι δικαιούνται να κάνουν ό,τι θέλουν, γούστο τους καουμποϊλίκι τους που λέμε, αλλά την ίδια ώρα δικαιούνται να κατηγορούν, να μειώνουν και να προσβάλλουν τους άλλους, με θράσος χιλίων πιθήκων. 

Προφανώς η έννοια της «τσίπας” είναι άγνωστη στον Ζαχαρία Κουλία κι αυτό είναι γνωστό από τότε που ο μέγας πατριώτης επιχωμάτωσε (μόλωσε) αντιαρματική τάφρο της Εθνικής Φρουράς στην Πύλα, διότι πήρε άδεια λέει από την Πολεοδομία να αξιοποιήσει τη γη του, μέσα στην οποία ήταν η τάφρος. Παρόλο που ο διοικητής του στρατοπέδου, στο οποίο ανήκε η τάφρος, χαρακτήρισε ουσιώδους σημασίας την ύπαρξή της, ο Ζαχαρίας Κουλίας έκρινε στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι τα ριάλια ήταν πιο σημαντικά από την πατρίδα. Η πατρίδα εξάλλου πωλείται φτηνά στη βουλή, στα ράδια, στις τηλεοράσεις και οπουδήποτε αλλού μπορεί κανείς να πουλήσει πατριωτική μούρη. 

4

Αυτός ο τύπος δεν χάνει ποτέ!

Έχει έναν απολαυστικό ευρωβουλευτή που λέγεται Κώστας Μαυρίδης. Αν δεν ασχολιόταν με την πολιτική θα μπορούσε να ήταν υπέροχος μυθιστοριογράφος, διότι πραγματικά ζει σε μια δική του εικονική πραγματικότητα την οποία, όχι μόνο δεν εγκαταλείπει ποτέ, αλλά αξιώνει να την ζει μαζί του κι όλος ο υπόλοιπος κόσμος. 

Τον έστειλε το ΔΗΚΟ στην Ευρώπη για να αποτελεί εκεί ζωντανό τεκμήριο για ποιο λόγο τούτος ο λαός έπαθε τόσες συμφορές μέχρι σήμερα και γιατί ακόμη η πατρίδα του παραμένει υπό κατοχήν εδώ και μισό αιώνα…

Αυτός λοιπόν ήταν σε ένα τηλεοπτικό πάνελ λίγο πριν ανακοινωθούν τα exit poll του β’ γύρου. Ήταν απόλυτα σίγουρος ότι οι ψηφοφόροι που ψήφισαν Παπαδόπουλο στον α’ γύρο θα έριχναν όλοι, συλλόβροτοι που λέμε, λευκό, υπακούοντας στην οδηγία να μην ψηφίσουν κανένα. Πρόβλεψε μάλιστα ότι αυτά τα αποτελέσματα που θα άρχιζαν να βγαίνουν σε λίγο, θα τα συζητούσαμε στην Κύπρο για πολλά χρόνια μετά, θα αποτελούσαν δηλαδή ιστορικό γεγονός.

Λίγα λεπτά μετά άρχισαν να ανακοινώνονται τα exit poll, άρχισε η ροή των αποτελεσμάτων κι όλοι καταλάβαμε ότι οι ψηφοφόροι έγραψαν τις οδηγίες του ΔΗΚΟ της ΕΔΕΚ και της Θεοχάρους στα παλιά τους τα παπούτσια. Τους γύρισαν την πλάτη και ψήφισαν εκείνον που ήθελαν κι όχι τον «κανένα”.

Τι έκανε ο Μαυρίδης; Τίποτε! Συνέχισε να λέει ότι ο κόσμος έκανε αυτό που του ζήτησαν. Πραγματικά τούτος ο τύπος δεν χάνει ποτέ!

 

Ο μεγαλύτερος εχθρός του Ν. Παπαδόπουλου

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος διεξήγαγε μια προεκλογική εκστρατεία διαρκείας τεσσάρων ετών. Στην πραγματικότητα την ξεκίνησε από τις αρχές του 2014, όταν απέσυρε το ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση. Για τέσσερα ολόκληρα χρόνια προσπάθησε ανεπιτυχώς να πείσει τους πολίτες για την ορθότητα των θέσεων του και να προβάλει τον εαυτό του σαν τον ικανότερο για να κυβερνήσει τον τόπο.  Δεν απέτυχε απλώς. Απέτυχε παταγωδώς. Τερμάτισε τρίτος με διαφορά, καθώς δεν κατάφερε να πείσει ουτε καν τους ψηφοφόρους των κομμάτων που τον υποστήριξαν. 

Μόλις ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα, ο ίδιος και το επιτελείο του επιδόθηκαν σε «κυνήγι μαγισσών”. Μέσα σε χρόνο ρεκόρ εντόπισαν τις «μάγισες” κι αφού τις πέρασαν από συνοπτικές διαδικασίες τις έκαψαν στην πυρά. Μάλιστα για την έξαλλη, εκδικητική τους αυτή συμπεριφορά επικαλέστηκαν την «οργή του δηκοϊκού κόσμου”. Στην πραγματικότητα οργή έχει μόνο ο Ν. Παπαδόπουλος και το επιτελείο του, που ονειρεύονταν την εξουσία κι έμειναν στα κρύα του λουτρού.

Ο δηκοϊκός κόσμος όχι μόνο δεν οργίστηκε αλλά τους έγραψε κυριολεκτικά στα παλιά του τα παπούτσια, όταν τον κάλεσαν να μην ψηφίσει κανέναν στον β’ γύρο. Οι μισοί δηκοϊκοί ψήφισαν τον Αναστασιάδη και το ένα τρίτο τον Μαλά. Εκείνοι που «οργίστηκαν” μαζί με τον κ. Παπαδόπουλο κι ακολούθησαν την οδηγία του να μην ψηφίσουν κανένα ήταν μόνο ένας στους έξι δηκοϊκούς, ή αν προτιμάτε μόνο το 15% των ψηφοφόρων του ΔΗΚΟ. 

Στην πραγματικότητα οι φταίχτες για την ήττα του κ. Παπαδόπουλου ήταν κατά πρώτο λόγο ο ίδιος και κατά δεύτερο το επιτελείο του. Ο ίδιος διότι, στα τέσσερα χρόνια της προεκλογικής του εκστρατείας,  επικοινωνιακά ήταν μονίμως αλαζονικός, εριστικός, ισοπεδωτικός, ανακριβής, διαστρεβλωτικός, μηδενιστής και δεν έλεγε σχεδόν ποτέ την αλήθεια.  Προσέγγιζε τους πολίτες με έναν παλαιοκομματικού τύπου λαϊκισμό που απροκάλυπτα υποτιμούσε τη νοημοσύνη τους και τους έκανε να νιώθουν σαν ιθαγενείς που προσπαθεί ο εξυπνότερος από αυτούς πλανοδιοπώλης να τους πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. 

Από πλευράς ουσίας, ήταν ολοφάνερα αδιάβαστος, ιδίως στα του Κυπριακού και σε καμία περίπτωση δεν έπεισε ότι διαθέτει τις ικανότητες να διαχειριστεί τα δύσκολα και πολύπλοκα προβλήματα αυτής της χώρας. Η εκδικητική μετεκλογική συμπεριφορά του, έφερε στο φως τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε τα εσωτερικά ζητήματα του κόμματός του. Σε όλη του την πολιτική παρουσία ως στέλεχος του ΔΗΚΟ, αρχικά ως αναπληρωτής πρόεδρος και στη συνέχεια ως πρόεδρος, ουδέποτε λειτούργησε συναινετικά. Λειτούργησε πάντοτε συγκρουσιακά και διαιρετικά. Αρχικά υπέσκαπτε τον Κάρογιαν και τις αποφάσεις του κι όταν έγινε ο ίδιος πρόεδρος του κόμματος, παραγγώνισε και παραμέρισε ιστορικά στελέχη, στήνοντας γύρω του μια ομάδα η οποία ανέλαβε να διαχειρίζεται το κόμμα, λες κι ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος που έγινε εταιρία. Με παρόμοιο τρόπο λειτούργησε και εκτός κόμματος. Συγκρουσιακός κι επιθετικός εναντίον όλων, δεν κατάφερε να χτίσει γέφυρες με κανέναν, εκτός από κάποια μικρότερα κόμματα του ακραίου «ενδιάμεσου” χώρου, που απλά υποκλίθηκαν στην υποψηφιότητά του.

Το επιτελείο του ευθύνεται για το ότι σχεδίασε και στήριξε αυτή την εντελώς λανθασμένη επικοινωνιακή τακτική, την οποία ακολουθούσαν κι οι ίδιοι πιστά, λες κι ήταν τα «οργισμένα νιάτα” που θα ξήλωναν το κατεστημένο, την ίδια στιγμή που η τακτική τους μύριζε από μακριά ναφθαλίνη του κατεστημένου και του παλαιοκομματισμού.

Η δική μου προσωπική εκτίμηση, με την εικοσιπεντάχρονη εμπειρία μου στον τομέα της μαζικής επικοινωνίας, είναι πως ο κ. Παπαδόπουλος στην πραγματικότητα δεν εκφράζει ούτε τους μισούς από εκείνους που τον ψήφισαν.  Οι περισσότεροι τον ψήφισαν εξ ανάγκης διότι δεν είχαν άλλη επιλογή, καθώς δεν εμπιστεύονται τον Αναστασιάδη και το ΑΚΕΛ, ενώ η επιλογή Λιλλήκα ήταν χαμένη ψήφος. Όσους κι αν διώξει από το ΔΗΚΟ, όσο κι αν επιβάλει διά πυρός και σιδήρου την εξουσία του μέσα στο κόμμα, ο μεγαλύτερός του εχθρός θα είναι πάντα εκεί, να τον υπονομεύει και να του χαλά τα ευγενή (ή όπως αλλιώς θέλετε χαρακτηρίστε τα) σχέδια. Κι ο μεγαλύτερός του εχθρός είναι αυτός που βλέπετε στη φωτογραφία. 

 

 

2

Δικάζει άλλους για τις δικές του αποτυχίες.

Ο Ν. Παπαδόπουλος έμεινε έξω από τον β’ γύρο των προεδρικών, αφού απέτυχε να πείσει το εκλογικό σώμα και πρωτίστως τους ψηφοφόρους των κομμάτων που τον υποστήριξαν, ότι μπορεί να κυβερνήσει την Κύπρο. 

Την επομένη της αποτυχίας του, είχε την έντιμη, αξιοπρεπή και δημοκρατική επιλογή να αποστραφεί τις γνωστές αλλοτινές αριβίστικες συμμαχίες μεταξύ α’ και β’ γύρου, για ανταλλαγή υποστήριξης με υπουργεία και άλλα πόστα, να διατυπώσει τη διαφωνία του και με τους δύο προκριθέντες υποψήφιους και να καλέσει τους ψηφοφόρους να κάνουν αυτό που τους υποβάλλει η συνείδησή τους. 

Αντί γι’ αυτό όμως, ο Ν. Παπαδόπουλος επέλεξε να μποϊκοτάρει τη δημοκρατία και με μια πρωτοφανή για τα δημοκρατικά θέσμια απόφαση κάλεσε το εκλογικό σώμα να μην ψηφίσει κανένα, κάτι που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως προτροπή προς τους ψηφοφόρους είτε να μην πάνε καθόλου στις κάλπες είτε να πάνε αλλά να ρίξουν οπωσδήποτε λευκό. Για δεύτερη φορά μέσα σε επτά ημέρες ωστόσο απέτυχε να πείσει τον λαό. Ακόμη κι οι ψηφοφόροι του δικού του κόμματος τού γύρισαν την πλάτη, ψηφίζοντας κατά 50% Αναστασιάδη και κατά 35% Μαλά.

Αν ζούσαμε σε μια χώρα με γνήσιο δημοκρατικό ήθος, ο Ν. Παπαδόπουλος θα είχε ήδη ανακοινώσει για λόγους πολιτικής ευθιξίας την παραίτησή του και στη συνέχεια θα καλούσε τους συνεργάτες του για ανάλυση της αποτυχίας, με διάθεση αυτοκριτικής. Αντίθετα και καθώς ζούμε στην Κύπρο, ο Ν. Παπαδόπουλος παραπέμπει σήμερα το απόγευμα στο πειθαρχικό του ΔΗΚΟ εκείνα τα στελέχη του κόμματος που διανοήθηκαν να αμφισβητήσουν την πολιτική του αυθεντία.

1

Ο Κύκλωπας Αναστασιάδης κι ο «Κανένας” που τελικά έχει όνομα…

Ο Πολύφημος είχε ήδη φάει έξι συντρόφους του Οδυσσέα, μέχρι να βρει τον τρόπο ο πολυμήχανος βασιλιάς της Ιθάκης να τον εξουδετερώσει, μπήγοντάς του στο ένα και μοναδικό μάτι που είχε στο μέτωπο ένα πυρωμένο κοντάρι. Φρόντισε όμως από πριν να τον μεθύσει, προσφέροντάς του γλυκό κρασί και τόσο ευχαριστήθηκε ο γιγαντόσωμος Κύκλωπας, που υποσχέθηκε στον Οδυσσέα ότι θα τον φάει τελευταίο. Μάλιστα, πριν τον πάρει ύπνος, τον ρώτησε πώς τον λένε κι ο Οδυσσέας του απάντησε «είμαι ο Κανένας”. 

Μόλις έφαγε την κονταριά στο μάτι, ο Κύκλωπας πετάχτηκε από τον ύπνο του κι άρχισε να μουγκρίζει σφαδάζοντας από τον πόνο. Μαζεύτηκαν τότε ανήσυχοι οι άλλοι Κύκλωπες έξω από τη σπηλιά του και τον ρωτούσαν τι έπαθε. «Με τύφλωσε, με τύφλωσε”, φώναζε ο Πολύφημος. «Ποιος;” τον ρωτούσαν οι άλλοι. «Ο Κανένας, ο Κανένας!” έσκουζε εκείνος, οπότε έφυγαν γελώντας, διότι νόμισαν ότι ο αδελφός τους ήταν μεθυσμένος και έλεγε ασυναρτησίες.

Στη συνέχεια ο Οδυσσέας κι οι σύντροφοί του κατάφεραν να δραπετεύσουν από τη σπηλιά, αφού δέθηκαν πρώτα κάτω από τις κοιλιές των προβάτων, ώστε να μην μπορεί να τους βρει ψαχουλεύοντας ο τυφλός Κύκλωπας. 

Κάπως έτσι, κρυφά, κάτω από τις κοιλιές των προβάτων ψηφοφόρων, φαίνεται να κινούνται αυτές τις μέρες κάποιοι στο ΔΗΚΟ, υπέρ της υποψηφιότητας Μαλά, προκειμένου να εκδικηθούν την εσωτερική τους αντιπολίτευση που, όπως ισχυρίζονται, «πριμοδότησε” τον Μαλά πριν από τον πρώτο γύρο για να μην περάσει ο Νικόλας στον δεύτερο, με σκοπό να ευνοηθεί ο Αναστασιάδης. Ενώ λοιπόν η ηγεσία του ΔΗΚΟ κάλεσε επίσημα τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν στον δεύτερο γύρο τον … «ΚΑΝΕΝΑ” φαίνεται τελικά ότι κι αυτός ο «Κανένας” έχει όνομα και λέγεται Μαλάς.

Την Κυριακή το βράδυ ωστόσο θα μάθουμε αν τα κατάφεραν τελικά να μπήξουν το πυρωμένο κοντάρι στο μάτι του Κύκλωπα Αναστασιάδη ή αν ο Κύκλωπας τους έκανε μια μπουκιά και τους κατάπιε. 

(Σημ.: Τις πληροφορίες για παρασκηνιακές κινήσεις υπέρ του κ. Μαλά γράφει σε σημερινό του δημοσίευμα ο «Φιλελεύθερος”)

 

 

Ακροδεξιοί όχι κατ’ επιλογήν αλλά εκ φύσεως…

Το γεγονός ότι η σημερινή ηγεσία του ΔΗΚΟ δεν αντιλαμβάνεται τον ακροδεξιό προσανατολισμό της, μαρτυρεί ότι αυτό δεν συμβαίνει κατ’ επιλογήν αλλά εκ φύσεως.

Η απόφασή τους να μποϊκοτάρουν το β’ γύρο των εκλογών, καλώντας τους ψηφοφόρους τους να μην ψηφίσουν κανέναν από τους δύο υποψήφιους, δεν αποτελεί απλά μια ανώριμη ή τριτοκοσμική αντίληψη της δημοκρατίας, αποτελεί ακροδεξιού τύπου υπονόμευση της δημοκρατίας.

Σέβομαι και επικροτώ την απόφασή τους να σταθούν αταλάντευτοι στις δικές τους αρχές και μην μπουν στη διαδικασία της συνδιαλλαγής με τους δύο μονομάχους του β’ γύρου με τους οποίους διαφωνούν κάθετα στα σοβαρότερα ζητήματα. Όμως αυτό δεν αναιρεί την αλγεινή εντύπωση που μου προκάλεσε η προτροπή τους προς τους ψηφοφόρους να μην ψηφίσουν.

Μια έντιμη και δημοκρατική τοποθέτηση θα ήταν η εξής:

Συμπατριώτες και συμπατριώτισες, όπως γνωρίζετε, διαφωνούμε ριζικά και με τους δύο υποψήφιους σε κεφαλαιώδη ζητήματα αρχών. Δεν τους θεωρούμε κατάλληλους να μας κυβερνήσουν, ο μόνος κατάλληλος θα ήταν ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Συνεπώς δεν πρόκειται να θυσιάσουμε τις αρχές μας απλά για να πετύχουμε ένα συμβιβασμό για χάρη των υπουργικών θώκων και της νομής της εξουσίας. Έχοντας λοιπόν υπόψη σας αυτή μας τη θέση, σας καλούμε να πράξετε ό,τι σας υποβάλλει η συνειδησή σας.

Αυτή η πολιτικά ώριμη και έντιμη προτροπή, θέτει τον ψηφοφόρο μπροστά στις ευθύνες του, να πάρει ο ίδιος την απόφασή για το τι θα πράξει: είτε να ψηφίσει ένα από τους δύο υποψηφίους είτε να ρίξει στην κάλπη λευκό.

Αντίθετα, η προτροπή της ηγεσίας του ΔΗΚΟ μεταφράζεται πολιτικά σε μια παλαιοκομματικού τύπου προσπάθεια πατροναρίσματος των ψηφοφόρων, σαν να πρόκειται για πρόβατα στο μαντρί και σίγουρα η επιλογή αυτή θα μετρηθεί την Κυριακή το βράδυ στις κάλπες. Μέσα από την αποχή ή τα λευκά, θα διαπιστώσουμε πόσοι πείσθηκαν από αυτή την αναιδέστατη για τα δημοκρατικά ήθη απόφαση.

 

«Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει”.

Πώς μια χθεσινή δήλωση του Μ. Σιζόπουλου καταγγέλλει εμμέσως πλην σαφώς τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον Τάσσο Παπαδόπουλο και το ΔΗΚΟ ότι επιχείρησαν να οδηγήσουν την Κύπρο «στη χειρότερη μορφή διχοτόμησης”, αφήνοντας τον Ν. Παπαδόπουλο εκτεθειμένο απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου, στην ιστορία του κόμματός του, αλλά και του ιδίου του αειμνήστου πατέρα του.

Μια δήλωση του Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι ο Ν. Παπαδόπουλος περίπου συμφωνεί με τη θέση της ΕΔΕΚ ότι «η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης”, έδωσε στον ΔΗΣΥ και στο ΑΚΕΛ την ευκαιρία να καλέσουν τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Ο ίδιος ωστόσο επέλεξε να απαντήσει εύγλωττα …διά της σιωπής του.

Αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι ο τελευταίος που έβαλε την υπογραφή του κάτω από τη λύση της ΔΔΟ ήταν το 2006 ο πρόεδρος Παπαδόπουλος (που ήταν και πρόεδρος του ΔΗΚΟ), ο αμέσως προηγούμενος ήταν το 1979 ο πρόεδρος Κυπριανού (που ήταν επίσης πρόεδρος του ΔΗΚΟ) και ο πρώτος ήταν το 1977 ο πρόεδρος Μακάριος (ο οποίος έδωσε τις ευλογίες του για την ίδρυση του ΔΗΚΟ). Συνεπώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι την ΔΔΟ την κληροδότησε στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ, ότι με άλλα λόγια «στο ΔΗΚΟ ανήκει κι αυτή η μεγάλη νίκη” και μόνο ένας πολιτικός απατεώνας μπορεί να διαστρέψει την ιστορία κάτα τρόπο που να απαλλάσσει το ΔΗΚΟ από αυτή την ευθύνη. 

Παρόλα αυτά ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, διεκδικώντας το ρόλο του κολαούζου του κ. Ν. Παπαδόπουλου, ανακοίνωσε ότι πάνω κάτω ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ θεωρεί τη λύση που μας κληροδότησε το ΔΗΚΟ σαν τη “χειρότερη μορφή διχοτόμησης” και παρέπεμψε στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική” του υποψήφιου προέδρου.  Είναι, ωστόσο, απορίας άξιον γιατί έκανε αυτή τη δήλωση ο κολαούζος. Για να ευχαριστήσουμε, ως κυπριακός λαός, τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ που παραδέχεται ότι το κόμμα του μας φόρτωσε τη «χειρότερη μορφή διχοτόμησης”; Αν όντως αυτό πιστεύει ο κ. Παπαδόπουλος, γιατί δεν το λέει ο ίδιος, γιατί δεν αποκηρύσσει την ΔΔΟ επίσημα και γιατί βάζει κολαούζους να μας το πούνε;

Όμως “χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει” γι΄αυτό κι ο Μ. Σιζόπουλος παρέπεψε στη «Νέα Στρατηγική” για τη Διχοτόμηση, εκεί όπου ο Ν. Παπαδόπουλος εμμέσως πλην σαφώς αποκηρύττει την ΔΔΟ ως βάση λύσης.  Όποιος διαθέτει στοιχειώδη πολιτική κρίση αντιλαμβάνεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η «Νέα Στρατηγική” αποτελεί τον ασφαλέστερο και γρηγορότερο δρόμο προς την αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης τουρκικής χώρας πάνω στην κατεχόμενη γη των προγόνων μας. Υπέρ της λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών (διχοτόμηση) είχε εξάλλου τοποθετηθεί σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, τον οποίο, ένα χρόνο αργότερα, κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, προκειμένου να αναπτύξει τις σκέψεις του.

Όσο για την θέση του κολαούζου του κ. Παπαδόπουλου, προέδρου της ΕΔΕΚ Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι τάχα η ΔΔΟ είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης, αποτελεί τη χειρότερη μορφή πολιτικής απατεωνιάς. Διχοτόμηση με οριστική παράδοση της μισής μας πατρίδας στην Τουρκία είναι με μαθηματική ακρίβεια το τέρμα του δρόμου που επιμένουν να ακολουθήσουμε ο Ν. Παπαδόπουλος και οι κολαούζοι του. Κι η θέση αυτή δεν είναι δική μου, είναι θέση την οποία υποστήριξε με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο ο αμείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος, σε συνεντεύξεις του όταν ήταν πρόεδρος αυτής της χώρας: ότι τυχόν εγκατάλειψη της ΔΔΟ θα οδηγήσει την Κύπρο στη διχοτόμηση. Τελεία και παύλα.

 

Η επιτομή του οπορτουνισμού

Τα κόμματα του ούτω καλούμενου «ενδιάμεσου χώρου” διαβουλεύονται, λέει, για κοινό υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές, καθώς τους ενώνει κοινή γραμμή στο Κυπριακό. Κοινή γραμμή δηλαδή για το πώς ΔΕΝ θα λυθεί το Κυπριακό, ώστε να διαιωνίζεται, μέχρι την οριστική νομιμοποίησή της, η διχοτόμηση. Στην πραγματικότητα πρόκειται για κοινή γραμμή όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και μαζί με τους Γκρίζους Λύκους, το ντενκτασικό κατεστημένο και το βαθύ κράτος της Τουρκίας.

Όχι δεν καθόλου υπερβολικό αυτό που γράφω. Είναι απλά η αλήθεια: Μόνο στο πως ΔΕΝ θα λυθεί το Κυπριακό συμφωνούν μεταξύ τους και με τους Τούρκους. Στο πώς θα ΛΥΘΕΙ διαφωνούν και μεταξύ τους και με τους Τούρκους (ή τουλάχιστον έτσι λένε δημόσια).

Καθημερινά βγάζουν ανακοινώσεις ή κάνουν δηλώσεις μηδενίζοντας κι απορρίπτοντας τα πάντα, τις πλείστες φορές διαστρεβλώνοντας την αλήθεια. Είναι η γνωστή παλιά πονεμένη ιστορία που ζούμε εδώ και 43 χρόνια. Με τη δική τους συνδρομή και τις αφορμές που της έδιναν, η Τουρκία κατάφερε να κρατά την Κύπρο μοιρασμένη από το 1974 μέχρι σήμερα και να ελπίζει στην οριστική διχοτόμηση. Ναι, λοιπόν, είναι αλήθεια ότι στο να υπονομεύουν με κάθε τρόπο τις προσπάθειες λύσης του Κυπριακού έχουν κοινή γραμμή.

Αλλά στο πιο σημαντικό ζήτημα, για την επιβίωση του ελληνισμού σε τούτο τον τόπο, που είναι το πώς θα λυθεί το Κυπριακό, διαφωνούν. Διότι ΕΔΕΚ, Συμμαχία, Αλληλεγγύη και Οικολόγοι απορρίπτουν τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ως βάση λύσης ενώ το ΔΗΚΟ την υποστηρίζει. Πού είναι λοιπόν η κοινή γραμμή, όταν διαφωνούν στο πιο ουσιαστικό, που εξναιη μορφή της επιδιωκόμενης λύσης; Η απάντηση είναι πολύ απλή:

Για τους εραστές της προεδρικής καρέκλας και τους επίδοξους αυλικούς και παρακοιμώμενους, το πώς θα λυθεί το Κυπριακό είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια που δεν τους απασχολεί. Αφού έτσι κι αλλιώς θα συνεχίσουν να κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να μην λυθεί ποτέ. Ανεξαρτήτως κόστους. Νυν υπέρ πάντων η καρέκλα.