Αρχείο ετικέτας ΔΔΟ

Φτάνει πια με τα τούρκικα επιχειρήματα!

kypros apo psilaΛοιπόν ακούστε ένα πράγμα! Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν διαλύεται! Σταματήστε πια μερικοί να υιοθετείτε συνέχεια τις τουρκικές θέσεις! Έχουμε ατράντακτη επιχειρηματολογία από έγκριτους συνταγματολόγους, διεθνούς κύρους ότι, με τη λύση, το νέο ομοσπονδιακό κράτος θα αποτελεί συνέχεια και μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Να τελειώσει λοιπόν αυτή η εθνικά επιζήμια εμμονή σας να βλέπετε διαρκώς την Κυπριακή Δημοκρατία να διαλύεται! Ούτε στην διεθνή διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Τι έγινε στο Μπούργκεστοκ το 2004, επί Τάσσου Παπαδόπουλου; Διαλύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία μετά την τότε διεθνή διάσκεψη; Τώρα γιατί θα διαλυθεί; Ποια είναι η διαφορά; Επειδή έτσι βολεύεται η απορριπτική καταστροφολογία;

Βαρεθήκαμε την ακατάσχετη κινδυνολογία, τον αρνητισμό και τη μιζέρια σας! Εκατό φορές το χρόνο βλέπετε την Κυπριακή Δημοκρατία να διαλύεται! ΕΥΤΥΧΩΣ δεν διαλύθηκε ποτέ κι ούτε θα διαλυθεί, σταματήστε να βλέπετε φαντάσματα!

Όσο για την απαίτησή σας να αναγράφεται ρητώς η συνέχεια μέσα στο νέο σύνταγμα, εντάξει είναι λογικότατη και μακάρι να μπορέσουμε να το πετύχουμε. Αλλά οι όμοιοι σας στα κατεχόμενα, που γυρεύουν αφορμές να τα τινάξουν όλα στον αέρα και να συνεχίσουμε την πορεία προς τη διχοτόμηση, παίζουν όπως κι εσείς το παιχνίδι των λέξεων, προκειμένου να κολλάμε και να μην προχωρούμε παραπέρα. Μήπως για τον ίδιο άραγε λόγο επιμένετε κι εσείς;

Είτε είναι γραμμένο είτε όχι η ουσία είναι αυτή: Εφόσον η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, του 1960, θα συνεχίσει να ισχύει, όπως και οι διεθνείς συμβάσεις της χώρας μας κι εφόσον η ιδιότητές της ως μέλος της Ε.Ε. και του ΟΗΕ θα παραμείνουν αμετάβλητες, το νέο κράτος, που θα δημιουργηθεί ΑΝ λυθεί το Κυπριακό, θα ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ και ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Τελεία και παύλα! Σταματήστε επιτέλους να δίνετε διαρκώς επιχειρήματα στους Τούρκους!

Η Σαλαμίνα κι οι Γκρίζοι Λύκοι…

ΣΑΛΑΜΙΝΑΕίδα πρωί πρωί στο ίντερνετ φωτογραφίες των Νικόλα Παπαδόπουλου και Μαρίνου Σιζόπουλου, σε μια (οικτρά αποτυχημένη) εκδήλωση διαμαρτυρίας που συνδιοργάνωσαν μαζί με το ΕΛΑΜ εναντίον της παράστασης της «Αντιγόνης» στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας. Ξανά βέβαια (κι όπως πάντα δηλαδή) στην ίδια ακριβώς συχνότητα με το ντενκτασικό κατεστημένο και τους Γκρίζους Λύκους στα κατεχόμενα, που ήταν επίσης σφόδρα εναντίον της παράστασης.

Αναλογίστηκα πόσα χρόνια τώρα ακούω και βλέπω όλους εκείνους, τους μονίμως ανησυχούντες, να εξεγείρονται, να ολοφύρονται, να «νεκαλιούνται» κάθε φορά που υπάρχει μια υποψία, μια απειροελάχιστη πιθανότητα να φτάσουμε επιτέλους σε λύση. Πόσες αιτιάσεις έχουμε ακούσει, πόσες τερατολογίες, πόσα ψέματα και διαστρεβλώσεις για οτιδήποτε αφορά τη διαδικασία των συνομιλιών και πόσες εντέλει φορές δικαιώθηκε η ρήση του Σάμουελ Τζόνσον περί «πατριωτισμού» και μασκαράδων.  

Έπειτα θυμήθηκα τι πέτυχαν οι ίδιοι με τούτη ακριβώς την πολιτική τους όταν κυβέρνησαν αυτό τον τόπο:  Ότι, με αυτά τα μυαλά, μας οδήγησαν ακριβώς στα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ευαγγελίζονται. Αντί δηλαδή να κινήσουν γη και ουρανό για την απελευθέρωση της Κύπρου και για να επιτευχθεί εκείνη η (πάντα αόριστη) καλύτερη λύση, που υποτίθεται ότι θέλουν, άφησαν την Τουρκία να παγιώνει ανενόχλητη τη διχοτόμηση.Δεν έπεισαν ποτέ και κανένα στη διεθνή κοινότητα ότι επεδίωκαν με ειλικρίνεια τη λύση του Κυπριακού. Αλλά το χειρότερο είναι ότι (σε αντίθεση με τα όσα διακηρύσσουν) απέτυχαν να εκθέσουν την κατοχική Τουρκία και πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο: να απενοχοποιήσουν την Τουρκία, να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος της στην Κύπρο και να εκθέσουν εμάς (τα θύματα δηλαδή) σαν τους φταίχτες της όλης υπόθεσης.

Κι ύστερα αναρωτήθηκα ποια επιτέλους είναι η σοβαρή πρότασή τους για απελευθέρωση της Κύπρου. Απάντηση; ΚΑΜΙΑ! Αοριστολογίες και πολιτικάντικες αρλούμπες. «Νέα στρατηγική», «να καταγγείλουμε την Τουρκία για εισβολή και κατοχή», «να περιμένουμε την καλύτερη συγκυρία στο (ακαθόριστο) μέλλον». Ό,τι έλεγαν δηλαδή και τον καιρό που κυβερνούσαν και τα έκαναν μαντάρα. Διότι την Τουρκία έχει 42 ολόκληρα χρόνια που την καταγγέλλουμε. Την κατείγγειλαν όλοι οι πρόεδροι που μας κυβέρνησαν κι ανάμεσά τους οι Μακάριος, Κυπριανού και Παπαδόπουλος, οι οποίοι στο τέλος ήταν αυτοί που έβαλαν την υπογραφή τους κάτω από την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία…

Όχι λοιπόν, η χτεσινή τους (αποτυχημένη) διαμαρτυρία δεν ήταν μια ειλικρινής αντικατοχική εκδήλωση. Ήταν άλλη μια πολιτική παγαποντιά. Διότι, όσο κι αν προσβάλλονται όταν τους λες ότι δεν θέλουν λύση, όσο κι αν ωρύονται όταν τους λες ότι θέλουν τη διχοτόμηση (όπως και οι αντίστοιχοί τους στα κατεχόμενα και στην Τουρκία), η αλήθεια είναι μία: ότι εδώ και 42 χρόνια πολεμούν με λύσα κάθε πρωτοβουλία για λύση ενώ δεν έχουν (και δεν εφάρμοσαν όταν κυβερνούσαν) καμία απολύτως πολιτική για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της Κύπρου από την Τουρκία. Απλά εξυπηρετούν (άθελά τους ή όχι) την πολιτική που θέλει την Κύπρο μοιρασμένη και την Τουρκία να συνεχίζει να την τουρκεύει.

Το τιτίβισμα του Κρις Τριανταφυλλίδη…

Tweet ΤριανταφυλλίδηΗ Ελένη Θεοχάρους διαφώνησε με τις – διαχρονικές από την εποχή της ίδρυσής του από τον Γλαύκο Κληρίδη – θέσεις του ΔΗΣΥ στο Κυπριακό κι αποχώρησε. Μπορεί να μην παραιτήθηκε κι από το προσοδοφόρο αξίωμα της ευρωβουλευτού, που της χάρισαν οι ψήφοι των συναγερμικών, αλλά τουλάχιστον της πιστώνεται το γεγονός ότι δεν θέλησε να παραμείνει σε ένα κόμμα με το οποίο διαφωνεί στο κρισιμότερο ζήτημα που αφορά το μέλλον αυτού του λαού.

Εύχομαι ότι το ίδιο θα πράξει και ο κ. Κρις Τριανταφυλλίδης, τόσο από τη θέση του διευθυντή του νομικού τμήματος του ΔΗΣΥ όσο από εκείνη του εκπροσώπου του κόμματος στην ομάδα των συμβούλων του Προέδρου της Δημοκρατίας για τις διαπραγματεύσεις.

Τόσο ο κ. Τριανταφυλλίδης όσο και η κ. Θεοχάρους δεν κατάφεραν να αποστασιοποιηθούν από τις παλιές δηκοϊκές τους καταβολές. Στην πραγματικότητα παρέμειναν ευλαβείς πιστοί των λεγόμενων  «διαχρονικών αρχών» του ΔΗΚΟ, που πηγάζουν από την παλιά σχολή σκέψης του κατεστημένου της γενιάς του ’60.

Με το χτεσινό του τιτίβισμα (tweet) στο Twitter,  ο κ. Τριανταφυλλίδης αδειάζει τον πρόεδρο Αναστασιάδη και τον ΔΗΣΥ και ταυτίζεται πλήρως με τον Νικόλα Παπαδόπουλο, τον Γιώργο Λιλλήκα, τον Μαρίνο Σιζόπουλο και Γιώργο Περδίκη. Επέλεξε λοιπόν, μ’ αυτή την αιφνιδιαστική του κίνηση, να προσχωρήσει στο στρατόπεδο της ανέξοδης, κενής ουσίας και περιεχομένου, συνθηματολογίας.

Στην πριν από το 1974 εποχή, η εύκολη συνθηματολογία υπέρ της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα -όταν πια η Ένωση είχε καταστεί ανέφικτος στόχος μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας- μας οδήγησε στην τουρκική εισβολή και στην ανείπωτη εθνική καταστροφή. Τουλάχιστον όμως τότε ο στόχος υπήρχε, έστω κι αν ήταν ανέφικτος.

Σήμερα, όλοι αυτοί που ανέξοδα συνθηματολογούν εναντίον των προσπαθειών για λύση, δεν έχουν να προτείνουν εναλλακτικά απολύτως τίποτα. Μιλούν αόριστα για μια «εναλλακτική στρατηγική» η οποία βρίσκεται μόνο στη σφαίρα του ονείρου και του απόλυτου τίποτα. Προτείνουν λοιπόν το απόλυτο τίποτα, μια πολιτική που πολύ απλά μεταφράζεται σε διατήρηση της τουρκικής κατοχής, εδραίωση της διχοτόμησης και μετατροπή της Κύπρου σταδιακά σε τουρκικό νησί.

Σε τούτο το στρατόπεδο αποφάσισε να παλινδρομήσει ο κ. Κρις Τριανταφυλλίδης. Θέλω να πιστεύω λοιπόν ότι έχει την πολιτική ευθιξία κι αξιοπρέπεια να αποχωρήσει άμεσα από το ΔΗΣΥ και να ενταχθεί σε ένα από τους λόχους που πολεμούν καθημερινά με πείσμα για τη συντήρηση του σημερινού διχοτομικού στάτους κβο.

Συμφωνούν με τον Λαβρόφ και διαφωνούν με τον εαυτό τους;

Λαβρόφ - ΚύπροςΌλοι οι Ελληνοκύπριοι εκτιμούμε τις δηλώσεις και γενικά τη στάση που δημόσια τήρησε ο Ρώσος ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ κατά την επίσκεψή του στο νησί. Άλλο όμως το να εκτιμάς τη ρωσική στάση και το να θέλεις ενδυνάμωση των φιλικών σχέσεων ανάμεσα στην Κύπρο και τη Ρωσία και άλλο η δουλοπρέπεια και οι τεμενάδες κάποιων κομμάτων και κομματιδίων εδώ στην Κύπρο απέναντι σε οτιδήποτε εκπορεύεται από τη Μόσχα.

Ο κ. Λαβρόφ είπε ότι:

  • H Ρωσία υποστηρίζει μια μια βιώσιμη και δίκαιη διευθέτηση του Κυπριακού στη βάση των σχετικών αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με αυστηρό σεβασμό των συμφερόντων και των δύο κυπριακών κοινοτήτων (συνέντευξη στο ΚΥΠΕ).
  • Παρακολουθεί με ενδιαφέρον και συμπάθεια την εντατικοποίηση των συνομιλιών (δηλώσεις με Γιαννάκη Ομήρου).
  • Η λύση του Κυπριακού δεν πρέπει να είναι δοτή απέξω, ότι στη διαδικασία των συνομιλιών δεν πρέπει να τεθούν χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησία και ότι οι τουρκικές εγγυήσεις πρέπει να τερματιστούν, με το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να αναλαμβάνει αναβαθμισμένο ρόλο για την ασφάλεια της Κύπρου (δηλώσεις με Αναστασιάδη και Κασουλίδη).

Όσοι θέλουμε λύση, υιοθετούμε και υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα όλες τις πιο πάνω θέσεις. Το τονίζω: ΟΛΕΣ ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ. Ισχύει όμως το ίδιο και για όλους εκείνους που λατρεύουν οτιδήποτε προέρχεται από τον Βλαδίμηρο Πούτιν αλλά την ίδια στιγμή – συμπτωματικά- ανησυχούν ασταμάτητα όποτε τρέχει διαδικασία συνομιλιών για λύση του Κυπριακού και προσπαθούν με κάθε τρόπο να την μποϊκοτάρουν;

  • Χαίρονται που η Ρωσία παρακολουθεί «με ενδιαφέρον και συμπάθεια» την εντατικοποίηση των συνομιλιών; Αν τους άρεσε αυτή η δήλωση, γιατί οι ίδιοι εκφράζουν καθημερινά και ανελλιπώς την αντίθετη άποψη;
  • Συμφωνούν ότι η λύση του Κυπριακού πρέπει να βασίζεται στις σχετικές αποφάσεις των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας «με αυστηρό σεβασμό των συμφερόντων και των δύο κοινοτήτων»; Διότι τα ψηφίσματα του Σ.Α. μιλούν για λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Πώς γίνεται λοιπόν να συμφωνούν, ενώ την ίδια στιγμή οι περισσότεροι από αυτούς έχουν αποκηρύξει την λύση της ΔΔΟ;

Στο πανηγύρι που ονομάζεται «πολιτική» σε τούτο τον τόπο, είναι βέβαια περιττό να ρωτήσω τους ενθουσιασμένους με τις δηλώσεις Λαβρόφ απορριπτικούς πολιτικούς γιατί δεν εξέφρασαν την απογοήτευση και τη διαμαρτυρία που συχνότατα εκφράζουν όταν αναφέρονται σε δηλώσεις δυτικών αξιωματούχων, ότι ο Ρώσος ΥΠΕΞ δεν είπε ούτε λέξη για αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων από την Κύπρο…

Το πάμε πάλι φιρί φιρί για πιστόλι στον κρόταφο;

COWBOY WITH PISTOLΤον Δεκέμβριο του 2006 ο Τάσσος Παπαδόπουλος πήγε στην σύνοδο του Συμβουλίου της ΕΕ στις Βρυξέλες αποφασισμένος να θέσει βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, εκτός αν η Άγκυρα συμφωνούσε να υπογράψει πρωτόκολλο με το οποίο θα άνοιγε τα τουρκικά λιμάνια στα κυπριακά πλοία.

Μικρό το αντάλλαγμα που ζητούσε, αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η μισή Κύπρος βρισκόταν υπό τουρκική κατοχή από το 1974. Πήρε προφανώς μαζί του ο Τάσσος μικρό καλάθι ελπίζοντας να το φέρει πίσω γεμάτο, γιαυτό κι επέμενε πεισματικά μέχρι λίγο πριν από την έναρξη της συνόδου ότι δεν επρόκειτο να δεχτεί οτιδήποτε λιγότερο από το άνοιγμα των λιμανιών.

Παρά τις πιέσεις των Ευρωπαίων ωστόσο ο Ερντογάν αρνήθηκε μέχρι τέλους να δεχτεί κάτι τέτοιο. Το μόνο που δέχτηκε ήταν να υπογράψει μια αόριστη δήλωση ότι η Άγκυρα είχε την πρόθεση να υπογράψει ένα τέτοιο πρωτόκολλο κάποια στιγμή στο μέλλον…

Λίγο πριν αρχίσει η σύνοδος κορυφής,  ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας κι ο καγκελάριος της Γερμανίας συναντήθηκαν με τον Τάσσο Παπαδόπουλο και, σύμφωνα με μαρτυρία του Ολλανδού διπλωμάτη Pieter de Goijer που αποκάλυψαν τα Wikileaks:

«…O πρόεδρος Σιράκ είπε: «Τάσσο, κοίτα… Ο Τόνυ (Μπλερ), ο Γκέρχαρντ (Σρέντερ) κι εγώ πιστεύουμε ότι (η δήλωση της Τουρκίας) είναι μια πολύ καλή ιδέα. Δεν έχουμε χρόνο. Ξέρω ότι θα συμφωνήσεις». Έπειτα ο Σιράκ σηκώθηκε, πλησίασε τον Παπαδόπουλο και του είπε: «Τώρα ας πάμε μέσα στη συνάντηση».

Έπειτα από αυτό ο Σιράκ οδήγησε τον ελαφρώς σαστισμένο Παπαδόπουλο στη σύνοδο του Συμβουλίου. Έτσι λειτουργεί εν τέλει η Ευρώπη: οι μεγάλες χώρες συνασπίζονται όταν πρέπει να «καθαρίσουν» με ενοχλητικά ζητήματα που θέτουν οι μικροί…»

Τελικά ο Τάσσος Παπαδόπουλος αναγκάστηκε να πει το μεγάλο ΝΑΙ στο να ξεκινήσουν οι ενταξιακές της Τουρκίας, παίρνοντας ως αντάλλαγμα το απόλυτο τίποτα. Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, παρά τις προγενέστερες βαρύγδουπες δηλώσεις του ιδίου και των συνεργατών του στην τότε κυβέρνηση. 

Σήμερα ακούμε πάλι τα ίδια παχιά λόγια, παριστάνουμε τους βαρύμαγκες, ότι περίπου εμείς αποφασίζουμε στην ΕΕ κι οι άλλες 27 χώρες μέλη στέκονται σούζα. Παθαίνουμε αλλά δεν μαθαίνουμε από τα παθήματά μας. Η αλήθεια είναι πως, ενόσω η Γερμανία κι η Γαλλία έχουν λόγους να μην προχωρεί η ενταξιακή διαδικασία για την Τουρκία, θα μπορούμε κι εμείς να παριστάνουμε τον Βεληγκέκα. Να φωνάζουμε πως αν η Τουρκία δεν ανοίξει την Αμμόχωστο ή έστω τα λιμάνια (ναι, έντεκα χρόνια μετά, περιμένουμε ακόμη να τα ανοίξει), εμείς θα θέτουμε βέτο. 

Μόλις οι ισχυρές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφασίσουν ότι η Τουρκία θα προχωρήσει, τότε ο Ολάντ θα πλησιάσει τον πρόεδρο Αναστασιάδη και θα του πει «Νίκο, ο Ντέιβιντ, η Άνγκελα κι εγώ αποφασίσαμε ότι είναι καλή ιδέα να ανοίξουν τα κεφάλαια 23 και 24. Νομίζω ότι συμφωνείς κι εσύ. Πάμε τώρα μέσα να ξεκινήσουμε τη Σύνοδο». Έπειτα θα πιάσουν μπράτσο τον ελαφρώς σαστισμένο Αναστασιάδη και θα προχωρήσουν στην αίθουσα. 

Η Μέρκελ πήγε προχτές στην Τουρκία κι υποσχέθηκε στην τουρκική ηγεσία μερικά δισεκατομμύρια ευρώ και το άνοιγμα ενταξιακών κεφαλαίων, με αντάλλαγμα η Άγκυρα να συγκρατεί πρόσφυγες από τη Συρία από του να καταφεύγουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για όσους δεν κατάλαβαν καλά η πρώτη χώρα που θα ωφεληθεί από μια τέτοια κίνηση της Τουρκίας είναι η Ελλάδα, διότι προφανώς από την Τουρκία οι πρόσφυγες πρώτα φεύγουν προς την Ελλάδα κι από εκεί προς οπουδήποτε αλλού. Η Αθήνα ευλόγως έθεσε μόνο ένα θέμα και το πέτυχε: να μην δοθεί στην Τουρκία το ελεύθερο για κοινές περιπολίες με την Ελλάδα στο Αιγαίο.

Βεβαίως οι υποσχέσεις της Μέρκελ δεν επηρεάζουν, προς το παρόν τουλάχιστον, τα κυπριακά συμφέροντα.  Υποσχέθηκε στην Τουρκία να ανοίξει το κεφάλαιο 17, για το οποίο δεν είχε ένσταση η Κύπρος αλλά η Γαλλία, η οποία έδωσε προφανώς το πράσινο φως στην Γερμανίδα Καγεκλάριο. Αν όμως οι ισχυροί αποφασίσουν αργότερα να ανοίξουν και τα κεφάλαια 23 και 24, για τα οποία ενίσταται η Κύπρος, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτό θα γίνει ό,τι και να λέμε τώρα μεταξύ μας εμείς για να χαιρόμαστε μόνοι μας.

Οι ξένουν θεωρούν ότι το Κυπριακό θα λυθεί τους επόμενους μήνες κι αυτό εννοούσε η Μέρκελ όταν είπε προχτές στην Άγκυρα ότι, παράλληλα με τη βοήθεια προς την Τουρκία, είναι έτοιμη να παράσχει βοήθεια και προς στην Κύπρο.  Οι ενεργειακοί σχεδιασμοί στην περιοχή μας -σχεδιασμοί που δεν αφορούν μόνο τους υδρογονάνθρακες αλλά και τα συμφέροντα όλων των χωρών της ανατολικής Μεσογείου- επιβάλλουν λύση του Κυπριακού σύντομα. Ο διεθνής παράγοντας δεν θα περιμένει να ξεμπερδέψουμε εμείς με τις βουλευτικές μας, τις δημοτικές μας, τις προεδρικές μας και πάει λέγοντας…

Εξ αιτίας των υδρογονανθράκων λοιπόν το Κυπριακό φτάνει στο τέλος της μακράς του διαδρομής. Αν η πολιτική μας ηγεσία (και πάνω από όλους ο πρόεδρος) συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα των στιγμών και διεκδικήσουν στις συνομιλίες την πλήρη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών καθώς και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου στη νέα ομοσπονδιακή δομή του κυπριακού κράτους (όπως έχουμε ενυπογράφως συμφωνήσει), τότε ναι, μπορούμε και πρέπει να πετύχουμε μια λύση που να είναι προς όφελος όλων των Κυπρίων. 

 Αντίθετα, θα βρεθούμε προ εκλήξεων αν συνεχίσουμε τη μικροπολιτική υστερία, με την αντιπολίτευση να δαιμονοποιεί τα πάντα χωρίς καμία παραγωγική κι εποικοδομητική συνδρομή σε σχέση με την ουσία του Κυπριακού και τον πρόεδρο Αναστασιάδη να πιστεύει ότι έχει άπλετο χρόνο στη διάθεσή του μέχρι να εξαντλήσει την τρέχουσα θητεία του ή ακόμη χειρότερα αν αρχίσει να κάνει σκέψεις για το πώς θα διασφαλίσει δεύτερη πενταετία.

Αν πάμε έτσι, θα καταληφθούμε πάλι την κρίσιμη στιγμή εξ απίνης, απροετοίμαστοι για την τελική διαπραγμάτευση, για την τελική δηλαδή μάχη των μαχών στην οποία θα κριθεί το μέλλον μας σε τούτο το νησί κι αντί να πάμε για μαλλί θα βγούμε χειρότερα κουρεμένοι από ότι τον Μάρτιο του 2013, οπότε το να μιλάμε μετά για πιστόλια στον κρόταφο κι άλλες τέτοιες ιστορίες για αγρίους, θα είναι απλά φτηνιάρικες δικαιολογίες.

ΔΔΟ με το σωστό περιεχόμενο ή διχοτόμηση;

TASSOS TALATΟ Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν ένας άνθρωπος ζυμωμένος μια ολόκληρη ζωή με το Κυπριακό. Από τη πολύ νεαρή του ηλικία έλαβε μέρος στον αντιαποικιακό αγώνα κι εντάχθηκε ενεργότατα στην πολιτική ζωή του τόπου με το που ιδρύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία. Από τότε κι ως το τέλος της ζωής του ήταν στο μετερίζι.

Ήταν πολιτικός της σκληρής γραμμής, αλλά ουδέποτε παρεξέκλινε από την λογική του εφικτού στην ατραπό επικίνδυνων φαντασιώσεων που καταλήγουν σε πολιτικό αριβισμό. Από τα πρώτα μετά την εισβολή χρόνια, αποδέχτηκε το γεγονός ότι η Διζωνική Ομοσπονδία είναι η μόνη ρεαλιστική λύση για το Κυπριακό κι ως διαπραγματευτής, από τον καιρό του Μακαρίου, αυτή τη λύση συζητούσε με τον Ντενκτάς. Πρότεινε μάλιστα και χάρτη στον οποίο – σύμφωνα με δική του εξομολόγηση – περιέλαβε στα όρια της ελληνοκυπριακής πολιτείας και το κατεχόμενο χωριό του, την Άσσια (Κώστα Χρ. Τζωρτζή: «Τάσσος Παπαδόπουλος – Αναμνήσεις από την Άσσια»).

Σε αρκετές δηλώσεις και συνεντεύξεις του επέμενε πως, αν εγκαταλείψουμε τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, θα οδηγηθούμε στη διχοτόμηση. Τόνιζε ωστόσο πάντα ο Τάσσος ότι η λύση της ΔΔΟ έπρεπε οπωσδήποτε να διασφαλίζει την πλήρη εφαρμογή των αρχών του διεθνούς δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών και φυσικά -εφόσον ενταχθήκαμε στην ΕΕ- του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου. Αυτά εννοούσε όταν δήλωνε συχνά ότι θέλει «Διζωνική Ομοσπονδία με το σωστό περιεχόμενο». Το είπε αυτό ακόμη και στο ιστορικό διάγγελμα με το οποίο κάλεσε το λαό να πει όχι στο σχέδιο Ανάν, ενώ δύο χρόνια αργότερα, το 2006, συνυπέγραψε με τον Μεχμέτ Αλή Ταλάτ την συμφωνία της 8ης Ιουλίου για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία στην Κύπρο. 

Ο εκτελεστικός διευθυντής του Κέντρου Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος, Χρύσης Παντελίδης, σε άρθρο του στην ιστοσελίδα του Κέντρου (δείτε το αυτούσιο πατώντας εδώ) καταγράφει τις απόψεις του Τάσσου, όπως ο ίδιος τις είχε περιλάβει σε αρθρογραφία του από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80.

Όπως επισημαίνει ο κ. Παντελίδης, ο Τάσσος Παπαδόπουλος από τότε έγραφε:

«Προσωπικά θεωρώ ότι η μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μια διεθνής προσωπικότητα, όπως και η μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι απαιτητές προϋποθέσεις για οποιαδήποτε λύση. Διαφορετικά, απλώς νομιμοποιούμε και μονιμοποιούμε τη διχοτόμηση, έστω κι αν την ονομάζουν κάποιοι επανένωση. Το «σωστό περιεχόμενο» μιας Ομοσπονδίας στην οποία θα μπορεί να μετεξελιχθεί η Κυπριακή Δημοκρατία είναι επτά (ή οκτώ) απαραίτητες ιδιότητες, που σύμφωνα με τους διεθνούς φήμης συνταγματολόγους, διακρίνουν την Ομοσπονδία από τη Συνομοσπονδία»

Τα επτά ή οκτώ σημεία που ο Τάσσος θεωρούσε απαραίτητο να εφαρμοστούν σε μια ΔΔΟ με το σωστό περιεχόμενο ήταν τα εξής:

“1. Το αποκλειστικό δικαίωμα μόνο της Κεντρικής Κυβέρνησης (όχι των περιφερειών) να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες με άλλα κράτη. 2. Η διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών σε όλους τους πολίτες του, έστω και σε αντιπαράθεση ή κατ’ επιβολή στις περιφερειακές διοικήσεις. 3. Η ευθύνη για την άμυνα του κράτους. 4. Η χορήγηση της υπηκοότητας του Κράτους. 5. Η επιβολή αυτόνομης και δικής του φορολογίας, πέραν και υπεράνω των φορολογιών που επιβάλλουν οι περιφέρειες. 6. Η έκδοση ενός και μοναδικού νομίσματος του Κράτους και η διατήρηση συναλλαγματικών αποθεμάτων. 7. Η διατήρηση Ομοσπονδιακών Οργάνων (Ανώτατο Δικαστήριο, στρατό, ομοσπονδιακή αστυνομία κλπ) για επιβολή του σεβασμού στο Ομοσπονδιακό Σύνταγμα. Μερικοί συνταγματολόγοι προσθέτουν, ως όγδοη απαραίτητη ιδιότητα και την «αξιοποίηση εθνικών φυσικών πόρων και το σχεδιασμό της εθνικής οικονομίας, με τον οποίο σχεδιασμό, οι περιφέρειες οφείλουν να συμμορφώνονται”.

Όλα τα πιο πάνω αποτελούν και σήμερα ανυποχώρητες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς. Εμείς, που ευχόμαστε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας να προκύψει -από τις συνομιλίες που διεξάγονται τώρα- λύση του Κυπριακού μέσα στους επόμενους μήνες, θεωρούμε απαραίτητη προϋποθεση να διασφαλιστεί πλήρως η εφαρμογή των αρχών που καθόρισε ο Τάσσος Παπαδόπουλος.

Συνεπώς δεν τίθεται θέμα να δεχτούμε την “όποια λύση” αλλά μόνο μια λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με το σωστό περιεχόμενο. Εφόσον όλες οι πιο πάνω αρχές έχουν διασφαλιστεί, καμία ένσταση δεν θα δικαιούται (και δεν θα έχει λόγο) να προβάλει η δική μας πλευρά ως προς την πολιτειακή μορφή της λύσης που έχουμε αποδεχθεί, με τις υπογραφές των Μακαρίου, Κυπριανού και Παπαδόπουλου.

Γιαυτό θεωρώ άτοπη και εθνικά επιζήμια την όποια συζήτηση συνεχίζεται μέχρι σήμερα σε σχέση με το αν πρέπει η λύση να είναι ΔΔΟ ή κάτι άλλο. Το “κάτι άλλο” αποτελεί επιπόλαια και τυχοδιωκτική αοριστία, απαράδεκτη από κάθε άποψη, μετά από 41 χρόνια συνομιλιών για λύση του Κυπριακού σε μια κοινά αποδεκτή βάση. Διότι πέρα από την ΔΔΟ, η μόνη συγκεκριμένη εισήγηση που έχουμε ακούσει είναι η “αιρετική λύση” που έχει καταγράψει στο ομώνυμο βιβλίο του ο δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός και δεν είναι άλλη από την λύση δύο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, δηλαδή τη διχοτόμηση.

Αυτό μας φέρνει ξανά στα λόγια του Τάσσου Παπαδόπουλου ότι, τυχόν υπαναχώρησή μας από την λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας θα μας οδηγήσει στη διχοτόμηση. Ας το θυμούνται αυτό πρώτοι και καλύτεροι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι συνεχίζουν τη δική του πολιτική και κυρίως όσοι από αυτούς εγκατέλειψαν τη ΔΔΟ χωρίς να αντιπροτείνουν απολύτως τίποτε το εφικτό.

Μετά τις τουρκικές εκλογές θα ξέρουμε αν πάμε για λύση…

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΑΚΚΙΝΤΖΙΗ χθεσινή συνάντηση Αναστασιάδη – Ακιντζί επιβεβαίωσε δυο πράγματα: Ότι ευλόγως (διότι έπεται διαπραγμάτευση) εξακολουθούν να υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των δύο πλευρών σε κεφαλαιώδους σημασίας ζητήματα αλλά και ότι υπάρχει ευτυχώς έντονη διάθεση οι διαφορές να γεφυρωθούν και να καταλήξουν οι συνομιλίες σε συμφωνία, η οποία στη συνέχεια να τεθεί σε δημοψηφίσματα.

Ο Ακιντζί υπαναχώρησε από την αρχικά ανεπιφύλακτη αποδοχή του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου. Σύμφωνα με τη δική του εκδοχή, οι δύο πλευρές ερμηνεύουν διαφορετικά το πώς θα υλοποιηθεί πρακτικά η «διζωνικότητα» της ομοσπονδίας. Στην πραγματικότητα ωστόσο ο Ακιντζί δεν έχει περιθώρια διαφορετικών ερμηνειών σε τούτο το θέμα, διότι το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο δεν είναι το κρεβάτι του Προκρούστη. Οι ελευθερίες της διακίνησης, εγκατάστασης και περιουσίας σε όλη την έκταση της Κύπρου πρέπει να θεωρούνται αυτονότητες για όλους τους Κύπριους πολίτες. Οτιδήποτε συνιστά παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών, δεν μπορεί είτε να βαφτιστεί με το ζόρι «Κεκτημένο» είτε να υιοθετηθεί ως «πρωτογενές δίκαιο».

Θα ήταν τραγική πλάνη ο Τουρκοκύπριος ηγέτης να αναμένει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ή ο ΟΗΕ ή οποιαδήποτε από τις ενδιαφερόμενες μεγάλες δυνάμεις θα ασκήσουν πιέσεις προς την Κυπριακή Δημοκρατία να αποδεχτεί το ανήκουστο: την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως «πρωτογεγενές δίκαιο». Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί, όχι μόνο διότι δεν υφίσταται νομικό και ηθικό έρεισμα, αλλά και διότι θα δημιουργήσει επικίνδυνο προηγούμενο σε διεθνές επίπεδο.

Συνεπώς εκτιμώ ότι ο Ακιντζί θα υποχωρήσει ξανά στα όρια της λογικής, για να μην εκτεθεί ως αδιάλλακτος και να χρεωθεί ενδεχόμενο ναυάγιο. Ο λόγος για τον οποίο έχει σκληρύνει τη στάση του είναι προφανής: Θα «παραχωρήσει» την πλήρη εφαρμογή των ελευθεριών για να λάβει ανταλλάγματα σε άλλα θέματα και κυρίως στο περιουσιακό με ανάδειξη των δικαιωμάτων του χρήστη και στην εκ περιτροπής προεδρία.

Το περιουσιακό είναι ωστόσο συνυφασμένο με το εδαφικό. Η πίεση που προκαλεί ο καθορισμός κριτηρίων για τους ιδιοκτήτες και τους χρήστες των περιουσιών που πέρασαν σε άλλα χέρια, ενισχύει σε πρακτικό επίπεδο την αυτονόητη αξίωση της ελληνοκυπριακής πλευράς για εδαφικές αναπροσαρμογές υπέρ της ελληνοκυπριακής πολιτείας. Τα εδάφη που θα αφαιρεθούν από το σημερινό ψευδοκράτος για να περιληφθούν στην ελληνοκυπριακή πολιτεία πρέπει να επιτρέπουν στην μεγάλη πλειοψηφία των εκτοπισμένων να επιστρέψουν (αν θέλουν) στα σπίτια και στις περιουσίες υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση. Αυτό μπορεί να γίνει με την «επιστροφή» του ελληνοκυπριακού τομέα της Αμμοχώστου, μεγάλων κοινοτήτων της επαρχίας Αμμοχώστου και της επαρχίας Λευκωσίας που βρίσκονται κοντά στη σημερινή γραμμή Αττίλα καθώς επίσης της Μόρφου, του Ριζοκαρπάσου και μέρους τουλάχιστον της Καρπασίας.

Αν γίνει κάτι τέτοιο εξάλλου, πρακτικά θα εξουδετερωθεί και ο κίνδυνος που ανησυχεί τους Τουρκοκύπριους μήπως οι Ελληνοκύπριοι γίνουμε περισσότεροι από αυτούς στη δική τους πολιτεία. Αν εκατό χιλιάδες Ελληνοκύπριοι δικαιούνται να επιστρέψουν υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση, θα είναι εξαιρετικά απίθανο να βρεθούν κάποια στιγμή στην τουρκοκυπριακή πολιτεία περισσότεροι Ελληνοκύπριοι παρά Τουρκοκύπριοι, ακόμη κι αν όλοι οι Ελληνοκύπριοι εκτοπισμένοι, ως τον τελευταίο, αποφασίσουν να επιστρέψουν στις πόλεις και τα χωριά τους.

Το Κυπριακό είναι πολύπλοκο πρόβλημα, αλλά μπορεί να λυθεί ακόμη και σε ένα μήνα από σήμερα, αν υπάρξει ειλικρινής διάθεση κι από τις δύο πλευρές να τα βρουν, στη βάση των αρχών του διεθνούς δικαίου και να εφαρμόσουν την μεταξύ τους συμφωνία με καλή πίστη και πλήρη σεβασμό της μίας κοινότητας προς την άλλη.

Όλα ωστόσο βρίσκονται υπό την αίρεση των διαθέσεων και των τελικών προθέσεων της Τουρκίας, η οποία βρίσκεται τώρα σε προεκλογική περίοδο και στο μέσο μιας πολυπίπεδης κρίσης που πηγάζει από εσωγενείς και εξωγενείς παράγοντες. Αυτό δεν είναι λόγος απαισιοδοξίας, διότι στην Άγκυρα συμφέρει αυτή τη στιγμή η επίλυση ενός από τα πολλά της προβλήματα, του προβλήματος εκείνου που παρακωλύει όχι μόνο την ευρωπαϊκή της πορεία αλλά και τους ενεργειακούς της σχεδιασμούς στην περιοχή.

Άρα μια αρκετά συγκρατημένη αισιοδοξία μπορεί να δικαιολογείται. Ως εκεί όμως. Αμέσως μετά τις τουρκικές βουλευτικές εκλογές, δηλαδή μέσα στους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο θα εκδηλωθούν ξεκάθαρα οι πραγματικές τουρκικές προθέσεις και θα ξέρουμε αν πάμε για λύση ή για ένα νέο άγονο και επαχθές (και για τις δύο κοινότητες) αδιέξοδο.

Οι αβαθείς δηλώσεις μετά το Εθνικό Συμβούλιο κι η λύση που έρχεται…

kypros apo psilaΟι επόμενοι μήνες θα μας οδηγήσουν στο ιστορικό ραντεβού με τη λύση του εθνικού μας ζητήματος. Διότι αυτό απαιτούν σχεδιασμοί των ΗΠΑ, Ισραήλ και ΕΕ στην περιοχή μας, σε σχέση με την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του Ισραήλ και της Κύπρου. Θα πρέπει αυτή η λύση να διασφαλίσει στην πατρίδα μας, σε μας και στα παιδιά μας, ένα πραγματικά καλύτερο αύριο.

Οι μέχρι στιγμής ενδείξεις από τη στάση της τουρκικής πλευράς στις συνομιλίες, δεν είναι διόλου ενθαρρυντικές. Ο πρόεδρος ενημέρωσε το Εθνικό Συμβούλιο ότι η τουρκική πλευρά παρουσιάζεται στις συνομιλίες με τις πιο μαξιμαλιστικές θέσεις.

Αλλά έτσι παίζεται το παιγνίδι όταν πρόκειται για διαπραγματεύσεις. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Με θέσεις μάλιστα πολύ πιο πίσω από αυτές που έχουμε αποδεχτεί σε προηγούμενες συνομιλίες. Πολύ περισσότερο διότι έχουμε μαζί μας το διεθνές δίκαιο: είμαστε η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του νησιού και σχεδόν το 40% της χώρας μας βρίσκεται κάτω από την παράνομη στρατιωτική κατοχή της Τουρκίας.

Καμία απολύτως υποχώρηση δεν πρέπει να υπάρξει πριν η τουρκική πλευρά υποχωρήσει πρώτη… Εδώ θα δοθεί η μάχη για δίκαιη λύση στο εθνικό μας ζήτημα κι όχι με τα μεγάλα λόγια και τα κούφια συνθήματα, που επέτρεψαν για 40 χρόνια τώρα στην Τουρκία να παραμένει μέσα στο σπίτι μας: Στις συνομιλίες, τις οποίες θα παρακολουθούν στενά οι ΗΠΑ και η ΕΕ. Δυο δυνάμεις που δεν θέλουν σε καμία περίπτωση την ηγεμονία της Τουρκίας στην περιοχή (οι ΗΠΑ επειδή δεν θέλει το Ισραήλ αυτή την εξέλιξη και η ΕΕ διότι δεν θέλουν η Γερμανία και η Γαλλία).

Οι ισχυροί τρίτοι έχουν κάθε λόγο να στηρίξουν μια λύση στο Κυπριακό που δεν θα επιτρέπει στην Τουρκία να ελέγχει την εκμετάλλευση των κυπριακών υδρογονανθράκων αλλά και την πολιτική μιας χώρας μέλους της ΕΕ. Μια λύση του Κυπριακού που θα είναι για το κοινό όφελος Κύπρου, Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά σε καμία περίπτωση ετεροβαρή υπέρ της Τουρκίας.

Η εικόνα που εξέπεμψαν σήμερα με τις δηλώσεις τους οι περισσότεροι πολιτικοί αρχηγοί, μετά τη συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου, ήταν θλιβερή. Όπως θλιβερή είναι κι η σημαία του ψευδοκράτους πάνω στον Πενταδάκτυλο, όπως θλιβερή είναι και γενικά η κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η Κύπρος, ντε φάκτο διχοτομημένη και οικονομικά κατεστραμμένη. Μια κατάσταση στην οποία οδήγησαν αυτή τη χώρα τα κόμματα και οι ανεπαρκείς κατά καιρούς ηγέτες της. Δηλώσεις αβαθείς, μη σοβαρές, ανεύθυνες, κουβέντες του καφενέ, που σε καμία περίπτωση δεν μεταφράζονται σε έξωθεν καλή μαρτυρία γι’ αυτούς που καλούνται με τη συλλογική τους ευθύνη να μας οδηγήσουν σε μια τίμια λύση κι αποτροπή της καταστροφικής διχοτόμησης.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει να τους ενημερώνει και να ζητά από όλους συλλογική συνδιαχείριση του ύψιστου εθνικού μας ζητήματος με αίσθημα ευθύνης. Όμως ας μην περιμένει και πολλά πράγματα. Κάποιοι από αυτούς δεν πρόκειται να ξεκολλήσουν ποτέ από τα ξοφλημένα στερεότυπα της πολιτικής μας κουλτούρας. Ας κοιτάξει πώς θα χειριστεί ο ίδιος το θέμα, με τη βοήθεια και στήριξη εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που πιστεύουν στη λύση αλλά και επιστημόνων-εμπειρογνωμόνων για κάθε θέμα που συζητείται στο τραπέζι των συνομιλιών.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης θα σηκώσει όλο το βάρος της διαπραγμάτευσης και της ευθύνης για τη λύση κι αυτή η λύση τα ταυτιστεί οριστικά με την υστεροφημία του, στην ιστορία αυτού του τόπου. Οφείλει να κάνει τα πάντα, έτσι ώστε αυτός ο τόπος να αποκτήσει όραμα και μέλλον.