Αρχείο ετικέτας ΔΔΟ

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση και το δημοψήφισμα του Ν. Παπαδόπουλου.

Καθώς ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος προβάλλει εν είδει ευαγγελίου την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, επιμένει να θεωρεί τις επικείμενες εκλογές δημοψήφισμα για την πορεία που προκρίνει ο κυπριακός λαός για τη λύση του Κυπριακού. Αν ο κ. Παπαδόπουλος κερδίσει τις εκλογές, θα έχουμε εφαρμογή της «Νέας Στρατηγικής». Αν ο κ. Παπαδόπουλος χάσει ή χειρότερα μείνει έξω από τον δεύτερο γύρο, τότε θα αναγκαστεί να πετάξει τη «Νέα Στρατηγική» στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Διάβασα λοιπόν με ενδιαφέρον την πρόταση του κ. Παπαδόπουλου, ώστε να αποφασίσω τι θα ψηφίσω στο … δημοψήφισμα και σας μεταφέρω εδώ τις σκέψεις μου:

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση της Κύπρου αποτελείται από 37 σελίδες. Οι 20 από αυτές αποτελούν μνημόσυνο της πολιτικής Αναστασιάδη, ενώ άλλες 3 με 4 περίπου αναφέρονται στις πάγιες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, τις οποίες υιοθετούν στην ουσία όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Στο σύνολό της η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής της «πρόταξης», που εφάρμοσε ο Σπύρος Κυπριανού και τσάκισε το εθνικό μας πρόβλημα στα βράχια. 

Περίπου 6 με 7 σελίδες της ούτω καλούμενης «Νέας Στρατηγικής» αναφέρονται σε ανάγκη αναβάθμισης της Εθνικής Φρουράς η οποία, κατά τον ισχυρισμό του Ν. Παπαδόπουλου, έχει υποβαθμιστεί την τελευταία δεκαετία. Εκείνος που σύνταξε το κείμενο ξέχασε ότι επί διακυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου, δεκάδες οχήματα και άρματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης συντήρησης και δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια, με αποτέλεσμα μέχρι κι ο Λάζαρος Μαύρος να επικρίνει τότε την κυβέρνηση Παπαδόπουλου για πλήρη εγκατάλειψη της Εθνικής Φρουράς.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα ο Ν. Παπαδόπουλος να κάνει την Εθνική Φρουρά ισχυρότερη από τον τουρκικό στρατό. Λεφτά εξάλλου υπάρχουν να φάνε κι οι κότες, συνεπώς έφτασε ο καιρός να δώσουμε μερικά δισεκατομμύρια ακόμη για εξοπλισμούς,  προκειμένου να φοβίσουμε τους Τούρκους, οι οποίοι βεβαίως δεν θα αντιδράσουν, δεν θα ενισχύσουν κι αυτοί τον κατοχικό στρατό, δεν θα φέρουν ας πούμε και μερικούς S400 εδώ από αυτούς που αγόρασαν από την ομόδοξή μας ορθόδοξη Ρωσία. Θα κάτσουν να μας κοιτάνε να εξοπλιζόμαστε, παγωμένοι από την αμηχανία και το φόβο.  Δεν ξέρω η όλη δαπάνη για την ενίσχυση τι θα συνεπάγεται σε μίζες, πάντως είναι κοινό μυστικό ότι κάποιοι που δεν είχαν να φαν έγιναν εκατομμυριούχοι από τις χοντρές μίζες της άμυνας…

Στις υπόλοιπες 6 σελίδες που απομένουν, η «Νέα Στρατηγική» υποτίθεται ότι αναλύει το πώς θα επιτύχουμε την ωραιότατη λύση που υπόσχεται. Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα υπέροχο ευχολόγιο, που θα μπορούσε να το είχε γράψει ένας από τους μελωδούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, για να το ψάλλουμε στις θείες λειτουργίες, αλλά όχι ένας σοβαρός αναλυτής που ασχολείται με την πολιτική. Απλούστατα διότι αυτά που ευαγγελίζεται η «Νέα Στρατηγική» θυμίζει την παροιμία «εν με τον νουν μας που κάμνουμεν παϊράμιν». ΘΑ κάνουμε εκείνο, ΘΑ κάνουμε ετούτο, ΘΑ γωνιάσουμε την Τουρκία εκεί, θα την σαπίσουμε στο ξύλο παραπέρα. Η απόλυτη φαντασίωση για έναν ιδανικό υπερεθνικιστικό «αυνανισμό».

Αναλύει π.χ. πώς θα επιβάλουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις θέσεις μας, έτσι ώστε να προκαλέσουμε (εμείς) κόστος στην Τουρκία. Ακριβώς όπως το 2006, που ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ πήρε από το χέρι τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τον οδήγησε στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, λέγοντας του να υπογράψει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της κατοχικής Τουρκίας κι ο Τάσσος την υπέγραψε χωρίς να κάνει χρήση του βέτο, χωρίς να θέσει οποιονδήποτε όρο, χωρίς να διασφαλίσει ούτε και ένα αντάλλαγμα, χωρίς να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα, που κατέχουν έδαφος χώρας μέλους της Ε.Ε., χωρίς να αναγνωρίσει η κατοχική δύναμη την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς καν να επιτρέψει τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της και βεβαίως με την κατοχή της μισής μας πατρίδας να συνεχίζεται.

Αναλύει επίσης πώς θα εκμεταλλευτούμε το φυσικό μας αέριο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη ότι σε τούτο το ζήτημα έχουν δυστυχώς λόγο κι άλλοι, όπως π.χ. οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι και οι Ρώσοι. Θεωρεί δεδομένο πως η διαχείριση του ενεργειακού πλούτου της ανατολικής Μεσογείου είναι γούστο και καπέλο του Ν. Παπαδόπουλου ή του όποιου άλλου προέδρου. Παιδαριώδης αντίληψη αν όχι παντελής άγνοια των γεωστρατηγικών συσχετισμών της περιοχής.

Προτάσσει η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» προϋποθέσεις για να δεχτεί να συνεχιστούν οι συνομιλίες, όπως έκαναν στο παρελθόν οι Μακάριος και Κυπριανού,  με αποτέλεσμα στο τέλος να υποχρεωθούν να βάλουν  την υπογραφή τους, ο πρώτος το 1977 κι ο δεύτερος το 1979, κάτω από τη συμφωνία ότι η βάση της λύσης του Κυπριακού προβλήματος θα είναι η Δικοινοτική Ομοσπονδία. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 2006, κι αφού στο μεταξύ απορρίψαμε το «Σχέδιο Ανάν», ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τη δική του υπογραφή επαναβεβαίωσε τις προηγούμενες δύο συμφωνίες, διασαφηνίζοντας μάλιστα ότι βάση της λύσης είναι η ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΚΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ.  Σημειώστε ότι, από τραγική ειρωνία, μόνο αυτοί οι τρεις από τους οκτώ προέδρους μας υπέγραψαν αυτή τη βάση λύσης, την οποία ωστόσο οι υποστηρικτές του Ν. Παπαδόπουλου απορρίπτουν. Απορρίπτουν δηλαδή τη λύση που υπέγραψαν οι πρόεδροι που αυτοί οι ίδιοι υποστήριζαν κι ο πατέρας εκείνου που υποστηρίζουν σήμερα. Ασύλληπτο το βάθος και το εύρος της πολιτικής ανακολουθίας.

Ισχυρίζεται η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» ότι θα παρεμποδίσει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, το οποίο όμως ανακηρύχθηκε το 1983 όταν οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την τότε «Νέα Στρατηγική» του Σπύρου Κυπριανού κι αναβαθμίστηκε με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 και την αναγνώριση της Επιτροπής Αποζημιώσεων το 2008, συνεπεία της τότε αντίστοιχης «Νεας Στρατηγικής» του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Τέλος δεν παραλείπει η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση  να εισηγηθεί συνεργασία με τους Τουρκοκύπριους σε διάφορους τομείς, χωρίς να ξεκαθαρίζει ωστόσο πώς θα γίνει αυτή η «συνεργασία» της Κυπριακής Δημοκρατίας με κάποιους οι οποίοι είναι ουσιαστικά πολίτες της. Η ασάφεια αυτή δίνει στον καθένα το δικαίωμα να υποπτεύεται ότι η  «Νέα Στρατηγική» προκρίνει συγκεκαλυμμένα συνεργασία με το ψευδοκράτος (όπως περίπου γίνεται με τον κανονισμό Τάσσου Παπαδοπουλου για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής) και σχέση «καλής γειτονίας» με αυτό.

Τέλος επιτρέψτε μου να εξηγήσω γιατί την χαρακτηρίζω «Νέα Στρατηγική για τη διχοτόμηση».  Διότι πρόκειται για τη συνέχεια της πολιτικής την οποία άσκησε

Ο Μακάριος από το 1974 ως το 1977, διακηρύσσοντας τον μακροχρόνιο αγώνα και κατέληξε στο να υπογράψει τελικά το 1977 μαζί με τον Ντενκτάς την πρώτη συμφωνία κορυφής, για μετατροπή της Κύπρου σε δικοινοτική ομοσπονδία, δηλαδή μια χώρα με δύο πολιτείες, η καθεμιά από τις οποίες θα είχε τη δικά της όργανα, κυβέρνηση, βουλή, δημόσια υπηρεσία, δυνάμεις ασφαλείας και φυσικά έδαφος, καθώς βέβαια θα υπάγονται και οι δύο παράλληλα στο κεντρικό, ομοσπονδιακό κράτος. 

Ο Σπύρος Κυπριανού και οδήγησε στην απενοχοποίηση της Τουρκίας, με συνέπειανα υπογράψει τελικά και εκείνος νέα συμφωνία με τον Ντενκτάς για ομοσπονδιακή βάση της λύσης, να απενοχοποιήσει την Τουρκία από τις ευθύνες της για την εισβολή και κατοχή, με αποτέλεσμα να αρθεί το εις βάρος της αμερικανικό εμπάργκο πώλησης όπλων, με αποτέλεσμα επίσης να βρει την ευκαιρία η Τουρκία και ο Ντενκτάς να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 και βεβαίως να μην καταφέρει ποτέ με εκείνη τη στρατηγική να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να περάσουν 15 χρόνια από την εισβολή χωρίς να λυθεί το Κυπριακό. Πράγμα που είχε βέβαια ως συνέπεια την απρόσκοπτη κι ανεξέλεγκτη έλευση των Τούρκων εποίκων και την παγίωση των κατοχικών τετελεσμένων και της ντε φάκτο διχοτόμησης. 

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, με αποτέλεσμα να ενοχοποιήσει τον κυπριακό Ελληνισμό για τη μη λύση του Κυπριακού και να απενοχοποιήσει την Τουρκία, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την αναβάθμιση του ψευδοκράτους με τον κανονισμό για εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής με σφραγίδες του κατοχικού καθεστώτος, την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας χωρίς όρους, τον μαζικό και ανεξέλεγκτο αριθμό προσφυγών το ΕΔΑΔ για αποζημώσεις, έπειτα από ανόητες προτροπές δικηγόρων, του νυν αρχιεπισκόπου και άλλων επισκόπων, καθώς και του «πιο έξυπνου Έλληνα»,  ότι με αυτές θα προκαλούσαμε κόστος στην Τουρκία. Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, στο πλαίσιο της στρατηγικής της, δεν αποθάρρυνε τις μαζικές προσφυγές (όπως προσπάθησαν ανεπιτυχώς να κάνουν κάποιοι άλλοι, συνετοί πολιτικοί και νομικοί), με αποτέλεσμα τελικά το ΕΔΑΔ να αναγνωρίσει την επιτροπή αποζημιώσεων του κατοχικού καθεστώτος. 

Με λίγα λόγια η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής που έβγαλε την Τουρκία από τη δύσκολη θέση όσες φορές το χρειάστηκε αυτό η κατοχική δύναμη και της επέτρεψε να παγιώσει και να εδραιώσει, για μισό αιώνα τώρα, την ντε φάκτο διχοτόμηση και την τουρκοποίηση της μισής μας πατρίδας.

Προφανώς εφόσον πούμε ΝΑΙ στο «δημοψήφισμα», η γνωστή μας εδώ και 43 χρόνια «Νέα Στρατηγική» θα μας οδηγήσει αισίως στο τέλος του ατέλειωτου μέχρι σήμερα δρόμου, που ονομάζεται Κυπριακό: στην αναγνώριση δυο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, όπως εξάλλου εισηγήθηκε σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, ένα χρόνο πριν τον καλέσει ο υποψήφιος πρόεδρος Ν. Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του.

1

Οι αλλεργίες του Ν. Παπαδόπουλου και η διχοτόμηση.

«Δεν έχω αλλεργία με την Ομοσπονδία», ανακοίνωσε προχτές ο Ν. Παπαδόπουλος, ο οποίος έχει, ωστόσο, αλλεργία με την αλήθεια. Διότι στην ίδια ανακοίνωσή αράδιασε ξανά τις γνωστές διαστρεβλώσεις για το τι έχει αποδεχτεί η δική μας πλευρά στις συνομιλίες για λύση. Επανέλαβε δηλαδή τη συνήθη τακτική του να δαιμονοποιεί τα πάντα όσα σχετίζονται με το Κυπριακό, με προφανέστατο στόχο να παραμείνουμε έτσι όπως είμαστε τα τελευταία 43 χρόνια, με την Τουρκία να κατέχει τη μισή μας πατρίδα. 

Μάλιστα για να μην μας μείνει καμία αμφιβολία ότι θα μας οδηγήσει στη διχοτόμηση, μας παρέμεψε για άλλη μια φορά στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, που αποτελεί τον ασφαλέστερο οδηγό για την μονιμοποίηση και (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) νομιμοποίηση του σημερινού παράνομου στάτους κβο. Να θυμίσω ότι, με αυτή την ίδια στρατηγική, που την βάφτισε «νέα» αλλά είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες, μάς οδήγησαν στο παρελθόν οι ομοϊδεάτες του στις μεγαλύτερες μας ήττες μετά την τουρκική εισβολή.

Με αυτή την παλιά και αποτυχημένη «νέα» στραγηγική επέτρεψαν στους Τούρκους να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 (επί Σπύρου Κυπριανού), να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 (επί Τάσσου Παπαδόπουλου), με σφραγίδες του ψευδοκράτους και στην αναγνώριση από το ΕΔΑΔ της επιτροπής αποζημιώσεων του ψευδοκράτους, το 2008 (συνεπεία των μαζικών προσφυγών, με την ενθάρρυνση της κυβέρνησης Παπαδόπουλου). Γι’ αυτό και κάθε φορά που γράφω για την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική», την αποκαλώ «Νέα Στρατηγική για τη Διχοτόμηση της Κύπρου», διότι με αυτή ο κ. Παπαδόπουλος απλά θα μας οδηγήσει στο επόμενο και τελευταίο βήμα, την αναγνώριση του ψευδοκράτους, είτε επίσημα είτε ανεπίσημα, όπως ισχύει με την Ταϊβάν. 

Η προσπάθειά του να θολώσει τα νερά και να μας πείσει δεν έχει καμία σημασία αν είναι υπέρ ή εναντίον της ομοσπονδίας, αποτελεί μια βάναυση προσβολή της νοημοσύνης εκείνων τους οποίους θέλει να κυβερνήσει. Επιμένει ότι έχει σημασία το περιεχόμενο και όχι το όνομα.  Αλλά το αν θα έχουμε ομοσπονδία με δύο πολιτείες ή ενιαίο κράτος όπως είναι η Κυπριακή Δημοκρατία του διάτρητου σήμερα Συντάγματός της, αυτό δεν έχει να κάνει με το περιεχόμενο της λύσης; Δηλαδή είναι δυνατόν το περιεχόμενο ενός ενιαίου κράτους να είναι το ίδιο με ενός ομοσπονδιακού; Κι αν για χάρην συζήτησης δεχτούμε ότι έχει βάση αυτός ο παραλογισμός, ότι δηλαδή δεν έχει σημασία η μορφή της λύσης αλλά το περιεχόμενο, τότε γιατί ο Σιζόπουλος κι η Θεοχάρους καταφέρονται ενάντια στην ομοσπονδία κι όπου κάτσουν κι όπου σταθούν λένε ότι είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση;

Αλλά προσέξτε τι κρύβεται πίσω από αυτή τη δήλωση: η ομοσπονδία είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση άρα, αν δεν βρεθεί η ιδανική λύση που υποτίθεται ότι αυτοί «διεκδικούν» (και η οποία βεβαίως δεν θα βρεθεί ποτέ) τότε καλύτερα να πάμε σε διχοτόμηση. Μας το είπε εξάλλου και ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ότι η καλύτερη λύση, υπό τις συνθήκες, είναι η αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης χώρας, πάνω στη γη των πατέρων μας. Να δώσουμε δηλαδή τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και να κοιμόμαστε μετά ήσυχοι ότι δεν κινδυνεύουμε πια. Έπειτα από εκείνη τη  αναίσχυντη πρόταση του κ. Συρίγου, ο Νικόλας Παπαδόπουλος τον κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, για να μας αναπτύξει τις σκέψεις του για τη διχοτόμηση με το σωστό περιεχόμενο.

Ο Ν. Παπαδόπουλος είναι πρόεδρος του ΔΗΚΟ και την ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού την άφησε προίκα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ. Πρώτος που την συμφώνησε και την υπέγραψε ήταν ο Μακάριος, δεύτερος ο Σπύρος Κυπριανού και τρίτος ο πατέρας του Ν. Παπαδόπουλου, Τάσσος Παπαδόπουλος. Μάλιστα σε συνεντεύξεις του ο Τάσσος δήλωνε ότι θεωρούσε τον εαυτό του πατέρα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, διότι αυτός την κατέθεσε στο τραπέζι των συνομιλιών και τη διαπραγματεύτηκε με τον Ντενκτάς. Δήλωσε επίσης ότι τυχόν εγκατάλειψη της ομοσπονδίας θα οδηγήσει στη διχοτόμηση της Κύπρου. 

Σήμερα ο Ν. Παπαδόπουλος αποφεύγει να απαντήσει ευθέως, μιλά για αλλεργίες και άλλα νοσήματα, και με το γνωστό, απύθμενο πολιτικό του θράσος ζητά από τους ανθυποψήφιούς του να διευκρινίσουν αυτοί τι είδους λύση θέλουν. Ο ίδιος πάντως δεν χρειάζεται να διευκρινίσει. Είναι καθαρό ότι, μετά τις προηγούμενες εθνικές ήττες που έχουμε υποστεί με τη στρατηγική που ευαγγελίζεται, θα μας οδηγήσει, αν εκλεγεί φυσικά, στην χειρότερη και μη αναστρέψιμη ήττα του ελληνισμού στην Κύπρο, τη διχοτόμηση. 

 

«Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει».

Πώς μια χθεσινή δήλωση του Μ. Σιζόπουλου καταγγέλλει εμμέσως πλην σαφώς τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον Τάσσο Παπαδόπουλο και το ΔΗΚΟ ότι επιχείρησαν να οδηγήσουν την Κύπρο «στη χειρότερη μορφή διχοτόμησης», αφήνοντας τον Ν. Παπαδόπουλο εκτεθειμένο απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου, στην ιστορία του κόμματός του, αλλά και του ιδίου του αειμνήστου πατέρα του.

Μια δήλωση του Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι ο Ν. Παπαδόπουλος περίπου συμφωνεί με τη θέση της ΕΔΕΚ ότι «η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης», έδωσε στον ΔΗΣΥ και στο ΑΚΕΛ την ευκαιρία να καλέσουν τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Ο ίδιος ωστόσο επέλεξε να απαντήσει εύγλωττα …διά της σιωπής του.

Αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι ο τελευταίος που έβαλε την υπογραφή του κάτω από τη λύση της ΔΔΟ ήταν το 2006 ο πρόεδρος Παπαδόπουλος (που ήταν και πρόεδρος του ΔΗΚΟ), ο αμέσως προηγούμενος ήταν το 1979 ο πρόεδρος Κυπριανού (που ήταν επίσης πρόεδρος του ΔΗΚΟ) και ο πρώτος ήταν το 1977 ο πρόεδρος Μακάριος (ο οποίος έδωσε τις ευλογίες του για την ίδρυση του ΔΗΚΟ). Συνεπώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι την ΔΔΟ την κληροδότησε στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ, ότι με άλλα λόγια «στο ΔΗΚΟ ανήκει κι αυτή η μεγάλη νίκη» και μόνο ένας πολιτικός απατεώνας μπορεί να διαστρέψει την ιστορία κάτα τρόπο που να απαλλάσσει το ΔΗΚΟ από αυτή την ευθύνη. 

Παρόλα αυτά ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, διεκδικώντας το ρόλο του κολαούζου του κ. Ν. Παπαδόπουλου, ανακοίνωσε ότι πάνω κάτω ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ θεωρεί τη λύση που μας κληροδότησε το ΔΗΚΟ σαν τη “χειρότερη μορφή διχοτόμησης” και παρέπεμψε στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του υποψήφιου προέδρου.  Είναι, ωστόσο, απορίας άξιον γιατί έκανε αυτή τη δήλωση ο κολαούζος. Για να ευχαριστήσουμε, ως κυπριακός λαός, τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ που παραδέχεται ότι το κόμμα του μας φόρτωσε τη «χειρότερη μορφή διχοτόμησης»; Αν όντως αυτό πιστεύει ο κ. Παπαδόπουλος, γιατί δεν το λέει ο ίδιος, γιατί δεν αποκηρύσσει την ΔΔΟ επίσημα και γιατί βάζει κολαούζους να μας το πούνε;

Όμως “χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει” γι΄αυτό κι ο Μ. Σιζόπουλος παρέπεψε στη «Νέα Στρατηγική» για τη Διχοτόμηση, εκεί όπου ο Ν. Παπαδόπουλος εμμέσως πλην σαφώς αποκηρύττει την ΔΔΟ ως βάση λύσης.  Όποιος διαθέτει στοιχειώδη πολιτική κρίση αντιλαμβάνεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί τον ασφαλέστερο και γρηγορότερο δρόμο προς την αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης τουρκικής χώρας πάνω στην κατεχόμενη γη των προγόνων μας. Υπέρ της λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών (διχοτόμηση) είχε εξάλλου τοποθετηθεί σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, τον οποίο, ένα χρόνο αργότερα, κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, προκειμένου να αναπτύξει τις σκέψεις του.

Όσο για την θέση του κολαούζου του κ. Παπαδόπουλου, προέδρου της ΕΔΕΚ Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι τάχα η ΔΔΟ είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης, αποτελεί τη χειρότερη μορφή πολιτικής απατεωνιάς. Διχοτόμηση με οριστική παράδοση της μισής μας πατρίδας στην Τουρκία είναι με μαθηματική ακρίβεια το τέρμα του δρόμου που επιμένουν να ακολουθήσουμε ο Ν. Παπαδόπουλος και οι κολαούζοι του. Κι η θέση αυτή δεν είναι δική μου, είναι θέση την οποία υποστήριξε με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο ο αμείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος, σε συνεντεύξεις του όταν ήταν πρόεδρος αυτής της χώρας: ότι τυχόν εγκατάλειψη της ΔΔΟ θα οδηγήσει την Κύπρο στη διχοτόμηση. Τελεία και παύλα.

 

Η δυναμική των «Νέων Στρατηγικών» και ποιος την έχει μεγαλύτερη.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσβλέπουν να εμπλακούν με την Τουρκία σε σχέδια που θα αυξήσουν την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια, όπως ο Νότιος Διάδρομος φυσικού αερίου (Southern Corridor) και το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου…» Τη δήλωση αυτή  έκανε προχτές το βράδυ (9 Ιουλίου 2017) ο αμερικανός ΥΠΕΞ, Ρεξ Τίλερσον, σε συνέδριο για το Πετρέλαιο, στην Κωνσταντινούπολη, ξεκαθαρίζοντας για άλλη μια φορά προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι η Τουρκία θεωρείται από τους Δυτικούς ως μέρος της εξίσωσης που αφορά το φυσικό αέριο της περιοχής μας.

Παρά τις αμφιβολίες που διατηρούν για την αξιοπιστία του Ερντογάν κι ανεξάρτητα από το τι μπορεί να σχεδιάζουν  για το μέλλον, προς το παρόν ΗΠΑ και Ρωσία διαγκωνίζονται ποια από τις δύο θα προσφέρει τα πιο δελεαστικά ανταλλάγματα στην Τουρκία προκειμένου να διατηρεί την εύνοιά της, δεδομένου ότι πρόκειται για μια τεράστια αγορά και ταυτόχρονα μια χώρα κλειδί σε σχέση με τη διατήρηση των ισορροπιών και της ασφάλειας στην περιοχή.

Μέσα σε τούτο το πλαίσιο κι έπειτα από το ναυάγιο των συνομιλιών για λύση του Κυπριακού στο Crans-Montana, είχαμε από τη μια τα κόμματα του ούτω καλούμενου «Ενδιάμεσου Χώρου» να επαναδιατρανώνουν τη διακήρυξή τους για μια «Νέα Στρατηγική» κι από την άλλη την Τουρκία να μιλά κι αυτή από την πλευρά της για μια δική της «Νέα Στρατηγική», για λύση «έξω από τις παραμέτρους του ΟΗΕ».  Οι παράμετροι του ΟΗΕ αναφέρονται στη βάση λύσης της  ΔΔΟ (Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας), την οποία συμφώνησαν  εκ μέρους των δύο πλευρών οι Μακάριος και Ντενκτάς το 1977 και επαναβεβαίωσαν οι Κυπριανού και Ντενκτάς το 1979 και οι Παπαδόπουλος και Ταλάτ το 2006.

Η «Νέα Στρατηγική» της Τουρκίας λοιπόν συνεπάγεται εγκατάλειψη της ΔΔΟ, κάτι βεβαίως που επιδιώκουν και τα τέσσερα από τα πέντε κόμματα του «Ενδιάμεσου», τα οποία αποκήρυξαν εδώ και καιρό αυτή τη λύση. Η διαφορά ανάμεσα στις δύο «Νέες Στρατηγικές» αφορά το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Η Τουρκία προφανώς θα επιδιώξει αναβάθμιση του ψευδοκράτους, δηλαδή τη μονιμοποίηση και νομιμοποίηση της Διχοτόμησης. Από την πλευρά τους τα τέσσερα από τα πέντε κόμματα του «Ενδιάμεσου» απορρίπτουν και την ΔΔΟ αλλά και τη Διχοτόμηση, ή τουλάχιστον αυτό ισχυρίζονται δημόσια, παρόλο που πολλά στελέχη των κομμάτων αυτών και υποστηρικτές τους ομολογούν κατ’ ιδίαν ότι προτιμούν τη διχοτόμηση από τη ΔΔΟ. Το πέμπτο κόμμα του «Ενδιάμεσου», δηλαδή το ΔΗΚΟ, δεν απορρίπτει μεν την ΔΔΟ, αλλά τη θέλει με το «σωστό περιεχόμενο», ένα «σωστό περιεχόμενο» που, δεν έχει ξεκαθαρίσει ακριβώς πώς είναι,  στα 40 τόσα χρόνια των συνομιλιών.

Πάντως και ανεξάρτητα από το γεγονός ότι άλλοι του Ενδιάμεσου θέλουν τη ΔΔΟ και άλλοι όχι, η λύση που επιδιώκουν θα πρέπει οπωσδήποτε να διαλαμβάνει τα εξής:  Αποχώρηση όλων των Τούρκων στρατιωτών μέχρι και τον τελευταίο, πριν την εφαρμογή της συμφωνίας, άμεση κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, επιστροφή όλων των εκτοπισμένων στις περιουσίες τους, με πλήρη δικαιώματα του ιδιοκτήτη και όχι του χρήστη, αποχώρηση όλων των εποίκων, εφαρμογή συστήματος διακυβέρνησης χωρίς εκ περιτροπής προεδρία, χωρίς βέτο και χωρίς τα προνόμια που οι Τουρκοκύπριοι διαθέτουν με βάση το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αντιλαμβάνεστε ότι οι πιο πάνω θέσεις δεν πρόκειται να γίνουν αποδεκτές από την τουρκική πλευρά, συνεπώς δεν υπάρχει περίπτωση συμφωνημένης λύσης. Άρα θα παραμένει η κατάσταση ως έχει, με την κατοχή να συνεχίζεται, τους 40 χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες να παραμένουν, τους έποικους να αυξάνονται και να πληθύνονται, τους εκτοπισμένους να παραμένουν εκτοπισμένοι μακριά από τις περιουσίες τους, την Κύπρο να παραμένει διχοτομημένη. Την ίδια στιγμή η Κυπριακή Δημοκρατία θα λειτουργεί με ένα σύνταγμα το οποίο προβλέπει Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο με βέτο και ποσόστωση σε όλα τα θεσμικά όργανα, όπως το Υπουργικό Συμβούλιο, τη Βουλή των Αντιπροσώπων, την Εισαγγελία κλπ καθώς και στη Δημόσια Υπηρεσία και στα σώματα ασφαλείας. Ταυτοχρόνως θα παραμένει σε ισχύ η Συνθήκη Εγγυήσεως, που καθιστά την Τουρκία εγγυήτρια δύναμη με επεμβατικό δικαίωμα…

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι του «Ενδιάμεσου» επιμένουν ότι με τη «Νέα Στατηγική» τους θα προκαλέσουν πολιτικό και οικονομικό κόστος στην Τουρκία. Διότι από τη μια έχουμε λέει τους υδρογονάνθρακες κι από την άλλη είμαστε και χώρα μέλος της Ε.Ε.. Πιστεύουν δηλαδή στα σοβαρά ότι μπορεί η Κύπρος να παίξει παιχνίδι με τους υδρογονάνθρακες. αν αλλιώς είναι η βούληση των μεγάλων δυνάμεων κι ότι μπορεί στην Ε.Ε. να μοιράζει παιχνίδι και να βάζει βέτο, όπου και όποτε γουστάρει, ακόμη κι αν διαφορετική είναι η άποψη της Γερμανίας και της Γαλλίας.  Ξέχασαν ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος πήγε το 2006 κι υπόγραψε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, χωρίς βέτο και χωρίς να απαιτήσει πρώτα από την κατοχική Τουρκία να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία ή έστω να ανοίξει τα λιμάνια της για τα κυπριακά πλοία. Ξέχασαν ότι κυβέρνησαν συνολικά 19 χρόνια την Κύπρο μετά την εισβολή και το μόνο που κατάφεραν με την τάχα «διεκδικητική πολιτική» τους ήταν να απενοχοποιήσουν την Τουρκία αντί να την βάλουν στη γωνιά., όπως κοκορεύονταν ότι θα έκαναν.

Η «Νέα Στρατηγική» του «Ενδιάμεσου» δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια πολιτική απάτη που, όχι μόνο δεν έχει τη δυνατότητα να προωθήσει λύση του Κυπριακού ή να ελευθερώσει την Κύπρο από την τουρκική κατοχή, αλλά αντίθετα θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια την Κύπρο στη διχοτόμηση μια ώρα γρηγορότερα, προς δικαίωσιν όλων εκείνων (των οπαδών του Ενδιάμεσου) που δεν κρύβουν την προτίμησή τους στη διχοτόμηση, αφού εδώ και χρόνια επαναλαμβάνουν κατ’ ιδίαν το επαίσχυντο σύνθημα «τζείνοι πο’ τζει τζι εμείς πο’ δα».

Η λύση του Κυπριακού δεν θα επιτευχθεί με τις αερολογίες του «Ενδιάμεσου», αλλά με τη συμμετοχή της Κύπρου στους ενεργειακούς σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων και του Ισραήλ στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Οι σχεδιασμοί αυτοί, είτε μας αρέσει είτε όχι, περιλαμβάνουν στην εξίσωση και την Τουρκία. Μας το έχουν πει όλοι (και οι δυτικοί και ο Ισραήλ) σε όλες τις γλώσσες που αντιλαμβάνεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Αν ο δικός μας ο εγκέφαλος αδυνατεί να το αντιληφθεί, το πρόβλημα στο τέλος δεν θα είναι δικό τους αλλά δικό μας. Η συμμετοχή της Τουρκίας δεν θα είναι κατ’ ανάγκη εις βάρος μας, αντίθετα μπορεί και πρέπει να αποβεί υπέρ μας. Διότι η συμμετοχή της Τουρκίας στο ενεργειακό παιχνίδι θα είναι το δέλεαρ για να πειθαναγκαστεί σε μια δίκαιη και ισοζυγισμένη λύση του Κυπριακού.

Αν πάρει ο νους μας αέρα κι αρχίσουμε να πιστεύουμε ότι εμείς μοιράζουμε την τράπουλα στην περιοχή, στο τέλος θα καταφέρουμε να μείνουμε στα κρύα του λουτρού. Αν ο Ισραήλ αποφασίσει να προχωρήσει σε ενεργειακή συνεργασία με την Τουρκία, παρακάμπτοντας την Κυπριακή Δημοκρατία ή – το χειρότερο- περνώντας αγωγό μέσω του ψευδοκράτους, αυτό θα ισοδυναμεί για εμάς με όλεθρο. Θα πρόκειται για τη χειρότερη μας ήττα από το 1974, διότι θα σημαίνει ότι χάσαμε το παιχνίδι.

Σε αντίθεση με την εντελώς αβάσιμη ρητορική του «Ενδιάμεσου», η στρατηγική που ακολουθείται τα τελευταία δέκα χρόνια είναι η ορθή, διότι έβαλε την Κύπρο στο ενεργειακό παιχνίδι, την κατέστησε εταίρο και σύμμαχο του Ισραήλ κι αναβάθμισε καθοριστικά τη γεωστρατηγική της θέση. Αυτή η πολιτική πρέπει να συνεχιστεί με προσοχή ως προς τα όρια των δυνατοτήτων μας και χωρίς ούτε στιγμή να εγκαταλείπουμε το στόχο της λύσης του Κυπριακού στη συμφωνημένη βάση, που δεσμεύει και την Τουρκία και της αφαιρεί τα προσχήματα υπέρ της διχοτόμησης.  Εκείνοι που εισηγούνται να εγκαταλείψουμε τις παραμέτρους του ΟΗΕ, εξυπηρετούν τους τουρκικούς στόχους και πρέπει επιτέλους να συνέλθουν, διότι αρκετά υπόφερε αυτός ο λαός από την ανεπάρκεια της ηγεσίας του για πολλές δεκαετίες.

 

Όταν ο Τσαβούσογλου ξεδιάντροπα απειλεί ότι τελειώσαμε με τον ΟΗΕ…

«Καιρός να αναζητήσουμε άλλες λύσεις, έξω από τις παραμέτρους των Ηνωμένων Εθνών» δήλωσε ο Τσαβούσογλου, καθώς έφευγε νευριασμένος από το αποτυχημένο δείπνο του Crans-Montana και εξαγγέλλοντας έτσι ουσιαστικά τη «νέα στρατηγική» της Τουρκίας για λύση του Κυπριακού.

Να θεωρήσουμε τη δήλωσή του σαν απειλή; Εξαρτάται…

Αν εννοούσε ότι αποκλείουν πλέον τη λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, κάποιοι εδώ θα ανακουφιστούν. Ήδη διάβασα στα κοινωνικά δίχτυα τα γνωστά εδώ και χρόνια σχόλια του τύπου «ευτυχώς που μας έσωσαν ξανα οι Τούρκοι με την αδιαλλαξία τους». «Μας έσωσαν…» Από τι μας έσωσαν; Μα από την Διζωνική Ομοσπονδία φυσικά! Από μικρός ακούω αυτές τις πελλάρες, κάθε φορά που αποτυγχάνει μια πρωτοβουλία για λύση, ότι δηλαδή μας έσωσε η Τουρκία, ο Ντενκτάς, ο Έρογλου, ο Ακιντζί, γενικά η τουρκική αδιαλλαξία, από την «κακή λύση» που θέλουν να μας επιβάλουν οι βυσσοδομούντες ξένοι. 

«Μας έσωσαν» λοιπόν οι Τούρκοι, διότι εκείνοι είναι βλάκες κι εμείς έξυπνοι. Είναι βλάκες οι Τούρκοι και δεν καταλαβαίνουν ότι η μη λύση συμφέρει σ’ εμάς. Οι βλάκες νομίζουν ότι η μη λύση συμφέρει σ’ εκείνους!  Ενώ στην πραγματικότητα εμείς οι έξυπνοι και φύσει ανώτεροι Ελληνοκύπριοι θα είμαστε αυτοί που θα ζουν εδώ «άνεννοιας», με τους 40 χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες να μας προσέχουν, με την κατοχή να συνεχίζεται και με τον ανεξέλεγκτο εποικισμό που μεταβάλλει σταδιακά το δημογραφιό χαρακτήρα της Κύπρου, μετατρέποντάς την σε τουρκικό νησί…

«Μας έσωσαν!»

Διότι τώρα θα εφαρμόσουμε την περιβόητη «νέα στρατηγική». Θα καταγγείλουμε (ξανά) την Τουρκία για την εισβολή της στην Κύπρο. Σε ένα πλανήτη που καίγεται με πολέμους, με εκατόμβες νεκρών, με πρόσφυγες, με αφόρητες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με δυστυχία παντού, η διεθνής κοινότητα θα συγκινηθεί, διότι πριν 43 χρόνια η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο και θα οργανώσει σταυροφορία για να έρθει εδώ να μας ελευθερώσει! Ούτε που έκοψε ως τώρα ο νους μας γιατί άραγε δεν υπήρξε ποτέ, είτε από τα Ηνωμένα Έθνη είτε από άλλη χώρα (πλην της Ελλάδος), ξεκάθαρη καταδίκη της τουρκικής εισβολής, παρόλο που την καταγγείλαμε παντού και σε όλους τους τόνους, άπειρες φορές από το 1974 μέχρι σήμερα.

«Θα της προκαλέσουμε κόστος» λένε οι ακόμα πιο έξυπνοι. Εμείς, η Κύπρος των 700 χιλιάδων κατοίκων θα προκαλέσουμε κόστος της Τουρκίας των 90 εκατομμυρίων. Πώς; Διότι είμαστε λέει κράτος μέλος της Ε.Ε. κι έχουμε δικαίωμα βέτο. Το είδαμε το δικαίωμα βέτο μας και το 2006 όταν ήταν να ξεκινήσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας και ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπέγραψε χωρίς να θέσει ούτε βέτο ούτε όρο στην κατοχική δύναμη. Όχι γιατί δεν ήθελε  φυσικά αλλά διότι δεν μπορούσε. 

Ακόμη και χτες, έπειτα από το ρεσιτάλ αδιαλλαξίας της τουρκικής πλευράς, ο Γ.Γ. του ΟΗΕ, περιορίστηκε στο να εκφράσει τη λύπη του και να μας ευχηθεί «ό,τι καλύτερο». Δεν καταλόγισε ευθύνες. Εύκολα οι γνωστοί βλάκες (και συγνώμη για την έκφραση αλλά αυτή είναι η γνώμη μου) θα αρχίσουν να κατηγορούν τώρα και τον Γκουτέρες σαν «φιλότουρκο». Διότι ως εκεί τους βοηθά ο νους τους. Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι δυστυχώς λειτουργούν τα πράγματα μέσα στην κυνική διεθνή ρεαλπολιτίκ. 

Θα εφαρμόσουν λέει οι του λεγόμενου «ενδιάμεσου» μια «νέα στρατηγική» για να προκαλέσουν κόστος στην Τουρκία! Ποιοι; Εκείνοι που δεν κατάφεραν να πείσουν για το δίκιο μας κανέναν στη διεθνή κοινότητα. Ούτε καν τους ομοϊδεάτες τους στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

Τώρα θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, τα τίναξαν στον αέρα οι Τούρκοι και σου έφταιξαν οι δικοί μας; Απαντώ: Ναι ΚΑΙ οι δικοί μας. Αυτοί που σιγοντάριζαν εδώ και 43 χρόνια την τουρκική αδιαλλαξία και προσεύχονταν να τα τινάξουν οι Τούρκοι στον αέρα, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι με τον ούτω καλούμενο «μακροχρόνιο αγώνα» (της μάσας και της ρεμούλας) θα βρεθεί τάχα μια καλύτερη και πιο δίκαιη λύση και το λένε ακόμη. Αυτοί που άφηναν τα χρόνια να περνάνε και να παγιώνουν σε τρόπο ζωής την τουρκική κατοχή. Οι ψεύτες που μιλάνε δημόσια για αγώνες και κουρουφέξαλα, ενώ στον ιδιωτικό τους κύκλο λένε το γνωστό διχοτομικό σλόγκαν «τζείνοι πο’ τζει τζι εμείς πο’ δα».

Μου φταίνε λοιπόν κι αυτοί διότι με την πολιτική τους εξυπηρέτησαν την Τουρκία. Σε κάθε πρωτοβουλία για λύση έκαναν τα πάντα για να αποτύχει κι έχουν σήμερα το απύθμενο θράσος να μας ρωτάνε γιατί δεν λύθηκε τόσα χρόνια το Κυπριακό. Ποιοι; Αυτοί που έκαναν τα πάντα για να μην λυθεί κι ευχαριστούσαν το Θεό όποτε η Τουρκία τα τίναζε όλα στον αέρα, για να συνεχίζεται η κατοχή και η διχοτόμηση, που εξυπηρετεί μόνο την ίδια. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να ισχυρίζονται ότι τάχα η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση, αλλά λύση, για να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Εφόσον, βρε εξυπνάκηδες, ήθελε λύση η Τουρκία και όχι διχοτόμηση τότε γιατί δεν το έλυσε μέχρι σήμερα το Κυπριακό και συνεχίζεται η διχοτόμηση; Αλλά ξέρετε γιατί το λένε; Για να «αθωώσουν» την έννοια της διχοτόμησης και να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι δεν είναι και τόσο κακή λύση τελικά, αφού δεν την θέλει η Τουρκία…

Ας μη μιλήσω για τους Τουρκοκύπριους, που ακολουθούν σαν τραγικά αθύρματα τη μοίρα που τους προδιέγραψε η Τουρκία, τη μοίρα της αφομοίωσης τους με το τουρκικό στοιχείο και της οριστικής πολιτιστικής και πολιτισμικής εξαφάνισής τους. Όταν συνειδητοποιήσουν τις συνέπειες της χτεσινής αποτυχίας κι αντιληφθούν ότι έχουν καταστεί οριστικά και χωρίς ορατή ελπίδα σωτηρίας όμηροι της Τουρκίας και του Ερντογάν, θα τραβάνε κι αυτοί τα μαλλιά τους χειρότερα από εμάς.

Στο διά ταύτα όμως: Δεν κατηγορώ τον Αναστασιάδη. Έκανε ό,τι μπορούσε. Αντιστάθηκε όσο και όπως έπρεπε. Υποχώρησε ως το σημείο που μπορούσε να υποχωρήσει. Αν υποχωρούσε παραπάνω, θα είχε παραβιάσει αρχές και η λύση, αν ερχόταν, θα ήταν μοιραία θνησιγενής. Οι Τούρκοι ήταν εκείνοι που τίναξαν στον αέρα τη λύση. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα είναι εξαιρετικά σοβαρά. Ο ΟΗΕ δεν πρόκειται να αναλάβει νέα πρωτοβουλία, τουλάχιστον στο προβλεπτό μέλλον. Ο Τσαβούσογλου μάς απειλεί πλέον απροσχημάτιιστα ότι η Τουρκία θα λύσει αλλιώς το Κυπριακό, έξω από τις παραμέτρους του ΟΗΕ.

Είναι η ώρα που χρειαζόμαστε υπεύθυνη ηγεσία. Να μας οδηγήσει με ασφάλεια έξω από το λαβύρινθο, πριν μας καταπιεί ο Μινώταυρος της διχοτόμησης. Δυστυχώς όμως η πολιτική σκηνή αυτής της χώρας είναι σαν τη σκηνή του Καραγκιόζη. Με κάμποσους πολιτικά ανεπαρκείς και τραγικά ελαφρόμυαλους να «κατσιαρίζουν» κάθε μέρα στα κανάλια, νομίζοντας ότι απευθύνονται σε ψηφοφόρους πιο ελαφρόμυαλους από αυτούς, με την ελπίδα να πάρουν τις ψήφους τους, όχι για να προσφέρουν στον τόπο (αφού έτσι κι αλλιώς δεν έχουν τις ικανότητες να προσφέρουν) αλλά για να ικανοποιήσουν τις μωροφιλοδοξίες τους. Ελπίδα μ’ αυτούς δεν έχουμε και τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Έχουμε παιδιά, έχουμε μια πατρίδα που απειλείται από μια ξεδιάντροπη Τουρκία.

Αλήθεια, έφτασε η ώρα όσοι σοβαροί άνθρωποι απέμεναν σε τούτο τον τόπο να δούν τι μπορούμε να κάνουμε, για να σωθούμε. Αλλιώς, μόνο ο Θεός αν μας λυπηθεί.

 

Πρόεδρε, μην επιτρέψεις να καταργηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία!

Το πιστεύω κι εγώ ακράδαντα ότι διακυβεύεται η ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Διάσκεψη της Γενεύης. Για τελείως διαφορετικούς λόγους όμως από εκείνους που επικαλούνται οι του «ενδιάμεσου χώρου».

Αυτοί λένε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταργηθεί αν δεν κληθεί από τον Γ.Γ. του ΟΗΕ να μετάσχει στην Διάσκεψη κι ότι με την λεγόμενη πενταμερή θα εξομοιωθει με το ψευδοκράτος κτλ κτλ. Επίσης, επανέρχονται διαρκώς και εμμονικά στην άποψή τους ότι η Κ.Δ. θα καταργηθεί με τη λύση «που πάνε να μας επιβάλουν» κι ότι θα χάσουμε την κρατική μας υπόσταση και το ένα και το άλλο. Μονίμως ηττοπαθείς δηλαδή, μας βλέπουν πάντα χαμένους από χέρι. Στην πραγματικότητα όμως η Κυπριακή Δημοκρατία κινδυνεύει μόνο από τα δικά τους μυαλά κι από κανέναν άλλον.

Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι αυτό που υπάρχει σήμερα και πρέπει επιτέλους να το καταλάβουν. Αυτή η χώρα έχει ένα συγκεκριμένο Σύνταγμα. Με μια απλή αναζήτηση μέσα στο ίντερνετ μπορεί ο καθένας να το βρει και να το διαβάσει.

Η Κυπριακή Δημοκρατία ΔΕΝ είναι αυτό που υπάρχει σήμερα, ούτε πολιτικά, ούτε γεωγραφικά. Τα θεμελιώδη άρθρα του Συντάγματός μας μιλούν για Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο με βέτο, για ποσοστώσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στο Υπ. Συμβούλιο, στη Βουλή, στην κρατική και ημικρατική υπηρεσία, για χωριστούς δήμους σε κάθε πόλη κτλ κτλ. Επίσης η Κ.Δ. έχει, σύμφωνα με τη Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960, που ισχύει σήμερα, τρεις εγγυήτριες δυνάμεις με μονομερές δικαίωμα επέμβασης: Την Ελλάδα, την Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο. ΑΥΤΗ είναι η Κυπριακή Δημοκρατία.

Αυτό το μπαλωμένο όπως-όπως, με βάση το «δίκαιο της ανάγκης» κράτος εξακολουθεί, ευτυχώς, να είναι το επίσημα αναγνωρισμένο κράτος της Κύπρου (σε αντίθεση με το ψευδοκράτος στο βορρά που θεωρείται από τη διεθνή κοινότητα παράνομο-αποσχιστικό μόρφωμα), επειδή το 1964 το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με ψήφισμα που πρότεινε το Ηνωμένο Βασίλειο, ζήτησε από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας να καλέσει τις δύο κοινότητες σε συνομιλίες, για να λυθεί το πρόβλημα που προέκυψε από την τουρκοκυπριακή ανταρσία και την αποχώρηση των Τ/κ από όλες τις εξουσίες του κράτους. Εμμέσως πλην σαφώς δηλαδή, ο ΟΗΕ αναγνώρισε την κυβέρνηση Μακαρίου ως νόμιμη, παρά το γεγονός ότι θεμελιώδη του Συντάγματος αδρανοποιήθηκαν, με βάση το δίκαιο της ανάγκης.

Είναι ουσιώδες όμως να θυμόμαστε ότι η διεθνής κοινότητα, από το 1964 μέχρι σήμερα, θεωρεί την κατάσταση στην Κύπρο ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ. Πολύ περισσότερο μετά και την παρανομία της τουρκικής εισβολής του 1974 και της κατοχής που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Αν το Κυπριακό κριθεί ως μη επιλυτέο πρόβλημα, η διεθνής κοινότητα θα κληθεί να αποφασίσει ποια κατάσταση θα θεωρεί πια ως ΜΟΝΙΜΗ διευθέτηση στην Κύπρο και τότε τα πράγματα ίσως να μην είναι και πολύ ευχάριστα για εμάς, ιδιαίτερα αν κριθούμε εμείς υπεύθυνοι για τη μη επίλυση του Κυπριακού.

Αν η διεθνής κοινότητα κηρύξει ως μη επιλυτέο το Κυπριακό, η Κυπριακή Δημοκρατία, όπως αυτή καθορίζεται από το ίδιο το Σύνταγμά της, θα πάψει να υπάρχει. Διότι αλίμονο και σ’ εμάς τους ίδιους αν συνεχίσει να υπάρχει, με αυτό το Σύνταγμα που έχουμε σήμερα. Αυτό θα σημαίνει ότι οι Τούρκοι θα έχουν ένα δικό τους κράτος στο βορρά, αναγνωρισμένο ή ήμιαγνωρισμένο (τύπου Ταϊβάν) κι εμείς την Κυπριακή Δημοκρατία στο νότο, ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΚΗ με τους Τουρκοκύπριους!

Άρα, αν το Κυπριακό κριθεί μη επιλυτέο, με δική μας ευθύνη, ξεχάστε την Κυπριακή Δημοκρατία. Θα πρέπει το Σύνταγμα της χώρας μας να αλλάξει αναγκαστικά καθώς και η γεωγραφική της έκταση. Τα σύνορά μας από την Κερύνεια θα βρεθούν στην Δερύνεια και στη Λήδρας και στον Αστρομερίτη και θα πρέπει οριστικά να χωνέψουμε άλλη μια ήττα του ελληνισμού, που θα χάσει τη μισή του πατρίδα στην Κύπρο. Από Κύπρος, θα γίνουμε νότια Κύπρος. Περιττό να πω ότι σε μια τέτοια περίπτωση το νέο ελληνοκυπριακό κράτος της μισής Κύπρου, θα πρέπει να ανταγωνίζεται με ένα τουρκικό κράτος στο βορρά που, στην εξέλιξη του χρόνου μπορεί να καταστεί πληθυσμιακά μεγαλύτερο και οικονομικά ισχυρότερο από το δικό μας, με τη στήριξη της τεράστιας τουρκικής οικονομίας. 

Περιττό να πω ότι αυτός είναι ο στόχος της Τουρκίας κι αυτό θα προσπαθήσει να κάνει στη Γενεύη. Θα προσπαθήσει δηλαδή να ρίξει πάνω μας την ευθύνη ενός αδιεξόδου, ή – το χειρότερο- ενός ναυαγίου, ώστε να πετύχει τη διχοτόμηση της Κύπρου. Ως νομικό έρεισμα θα επικαλεστεί ακόμη και το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, που δίνει στους Τ/κ μερίδιο σε όλες τις εξουσίες. Θα ζητήσει αναγνώριση του ψευδοκράτους, ως αντιστάθμισμα για το μερίδιο εξουσίας που οι Τ/κ έχουν στην Κ.Δ.  Όσοι δικοί μας, Έλληνες και Ελληνοκύπριοι, πιστεύουν ότι η λύση δύο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, δηλαδή η Διχοτόμηση, (όπως προτείνει ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, ο δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός και άλλοι) είναι καλύτερη από την ομοσπονδία, πλανώνται πλάνην οικτράν και με την αυταπάτη τους αυτή μας οδηγούν στη χειρότερη ήττα της ιστορίας μας.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης καλείται να κάνει στη Γενεύη εξαιρετικά λεπτούς χειρισμούς. Από τη μια να υπερασπιστεί τις απόλυτα λογικές θέσεις αρχών της ελληνικής πλευράς κι από την άλλη να πείσει τη διεθνή κοινότητα ότι είναι απόλυτα ειλικρινής στην αναζήτηση μιας δίκαιης και λειτουργικής λύσης, προς το συμφέρον και των δύο κοινοτήτων. Λυπούμαι να πω ότι οι κομματάρχες που κουβάλησε εκεί μαζί του δεν είναι και οι καλύτεροι σύμβουλοι. Δυστυχώς δεν έχουν αποδείξει μέχρι στιγμής ότι διαθέτουν την απαιτούμενη πολιτική οξυδέρκεια και κρίση. Ανήκουν εξάλλου στην ίδια σχολή σκέψης που χάρισε στο παρελθόν νίκες στην Τουρκία και ήττες σ’ εμάς, βγάζοντας εκείνη από τη δύσκολη θέση και βάζοντας εμάς. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς θεωρούν τη διχοτόμηση σαν συγκριτικά καλύτερη λύση από την ΔΔΟ, ίσως να την θεωρούν κατα βάθος καλύτερη κι από την Κυπριακή Δημοκρατία του Συντάγματός μας.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης έχει πολύ σοβαρή δουλειά να κάνει στη Γενεύη. Από τους δικούς του χειρισμούς, εξαρτάται κυριολεκτικά το μέλλον του ελληνισμού σ’ αυτό το νησί. Ας σταματήσει λοιπόν να προσπαθεί να πείσει κάοιους κομματάρχες, διότι δεν τετραγωνίζεται ο κύκλος. Άλλα θέλει ο ίδιος, άλλα θέλουν αυτοί. Όσες φορές προσπάθησε να βρει την χρυσή τομή ανάμεσα σε δύο διαμετρικά αντίθετες απόψεις, έμεινε στο τέλος ο ίδιος εκτεθειμένος για ανακολουθία. Ο πρόεδρος πρέπει να επικεντρωθεί στο στόχο του να φτάσουμε σε λύση ή αν όχι, να είναι ξεκάθαρο πέραν πάσης αμφιβολίας ότι για τη μη λύση δεν ευθυνόμαστε εμείς. Μόνο έτσι θα μπορέσει να υπερασπιστεί την ιστορική συνέχεια αυτού του λαού στην πατρίδα του, μόνο έτσι θα διαφυλάξει και τη συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, είτε διά της μετεξέλιξής της σε ομοσπονδία, είτε δια της μη αναγνώρισης ή αναβάθμισης του Τ/κ ψευδοκράτους.  

 

Φτάνει πια με τα τούρκικα επιχειρήματα!

kypros apo psilaΛοιπόν ακούστε ένα πράγμα! Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν διαλύεται! Σταματήστε πια μερικοί να υιοθετείτε συνέχεια τις τουρκικές θέσεις! Έχουμε ατράντακτη επιχειρηματολογία από έγκριτους συνταγματολόγους, διεθνούς κύρους ότι, με τη λύση, το νέο ομοσπονδιακό κράτος θα αποτελεί συνέχεια και μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Να τελειώσει λοιπόν αυτή η εθνικά επιζήμια εμμονή σας να βλέπετε διαρκώς την Κυπριακή Δημοκρατία να διαλύεται! Ούτε στην διεθνή διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Τι έγινε στο Μπούργκεστοκ το 2004, επί Τάσσου Παπαδόπουλου; Διαλύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία μετά την τότε διεθνή διάσκεψη; Τώρα γιατί θα διαλυθεί; Ποια είναι η διαφορά; Επειδή έτσι βολεύεται η απορριπτική καταστροφολογία;

Βαρεθήκαμε την ακατάσχετη κινδυνολογία, τον αρνητισμό και τη μιζέρια σας! Εκατό φορές το χρόνο βλέπετε την Κυπριακή Δημοκρατία να διαλύεται! ΕΥΤΥΧΩΣ δεν διαλύθηκε ποτέ κι ούτε θα διαλυθεί, σταματήστε να βλέπετε φαντάσματα!

Όσο για την απαίτησή σας να αναγράφεται ρητώς η συνέχεια μέσα στο νέο σύνταγμα, εντάξει είναι λογικότατη και μακάρι να μπορέσουμε να το πετύχουμε. Αλλά οι όμοιοι σας στα κατεχόμενα, που γυρεύουν αφορμές να τα τινάξουν όλα στον αέρα και να συνεχίσουμε την πορεία προς τη διχοτόμηση, παίζουν όπως κι εσείς το παιχνίδι των λέξεων, προκειμένου να κολλάμε και να μην προχωρούμε παραπέρα. Μήπως για τον ίδιο άραγε λόγο επιμένετε κι εσείς;

Είτε είναι γραμμένο είτε όχι η ουσία είναι αυτή: Εφόσον η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, του 1960, θα συνεχίσει να ισχύει, όπως και οι διεθνείς συμβάσεις της χώρας μας κι εφόσον η ιδιότητές της ως μέλος της Ε.Ε. και του ΟΗΕ θα παραμείνουν αμετάβλητες, το νέο κράτος, που θα δημιουργηθεί ΑΝ λυθεί το Κυπριακό, θα ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ και ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Τελεία και παύλα! Σταματήστε επιτέλους να δίνετε διαρκώς επιχειρήματα στους Τούρκους!

 

Η Σαλαμίνα κι οι Γκρίζοι Λύκοι…

ΣΑΛΑΜΙΝΑΕίδα πρωί πρωί στο ίντερνετ φωτογραφίες των Νικόλα Παπαδόπουλου και Μαρίνου Σιζόπουλου, σε μια (οικτρά αποτυχημένη) εκδήλωση διαμαρτυρίας που συνδιοργάνωσαν μαζί με το ΕΛΑΜ εναντίον της παράστασης της «Αντιγόνης» στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας. Ξανά βέβαια (κι όπως πάντα δηλαδή) στην ίδια ακριβώς συχνότητα με το ντενκτασικό κατεστημένο και τους Γκρίζους Λύκους στα κατεχόμενα, που ήταν επίσης σφόδρα εναντίον της παράστασης.

Αναλογίστηκα πόσα χρόνια τώρα ακούω και βλέπω όλους εκείνους, τους μονίμως ανησυχούντες, να εξεγείρονται, να ολοφύρονται, να «νεκαλιούνται» κάθε φορά που υπάρχει μια υποψία, μια απειροελάχιστη πιθανότητα να φτάσουμε επιτέλους σε λύση. Πόσες αιτιάσεις έχουμε ακούσει, πόσες τερατολογίες, πόσα ψέματα και διαστρεβλώσεις για οτιδήποτε αφορά τη διαδικασία των συνομιλιών και πόσες εντέλει φορές δικαιώθηκε η ρήση του Σάμουελ Τζόνσον περί «πατριωτισμού» και μασκαράδων.  

Έπειτα θυμήθηκα τι πέτυχαν οι ίδιοι με τούτη ακριβώς την πολιτική τους όταν κυβέρνησαν αυτό τον τόπο:  Ότι, με αυτά τα μυαλά, μας οδήγησαν ακριβώς στα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ευαγγελίζονται. Αντί δηλαδή να κινήσουν γη και ουρανό για την απελευθέρωση της Κύπρου και για να επιτευχθεί εκείνη η (πάντα αόριστη) καλύτερη λύση, που υποτίθεται ότι θέλουν, άφησαν την Τουρκία να παγιώνει ανενόχλητη τη διχοτόμηση.Δεν έπεισαν ποτέ και κανένα στη διεθνή κοινότητα ότι επεδίωκαν με ειλικρίνεια τη λύση του Κυπριακού. Αλλά το χειρότερο είναι ότι (σε αντίθεση με τα όσα διακηρύσσουν) απέτυχαν να εκθέσουν την κατοχική Τουρκία και πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο: να απενοχοποιήσουν την Τουρκία, να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος της στην Κύπρο και να εκθέσουν εμάς (τα θύματα δηλαδή) σαν τους φταίχτες της όλης υπόθεσης.

Κι ύστερα αναρωτήθηκα ποια επιτέλους είναι η σοβαρή πρότασή τους για απελευθέρωση της Κύπρου. Απάντηση; ΚΑΜΙΑ! Αοριστολογίες και πολιτικάντικες αρλούμπες. «Νέα στρατηγική», «να καταγγείλουμε την Τουρκία για εισβολή και κατοχή», «να περιμένουμε την καλύτερη συγκυρία στο (ακαθόριστο) μέλλον». Ό,τι έλεγαν δηλαδή και τον καιρό που κυβερνούσαν και τα έκαναν μαντάρα. Διότι την Τουρκία έχει 42 ολόκληρα χρόνια που την καταγγέλλουμε. Την κατείγγειλαν όλοι οι πρόεδροι που μας κυβέρνησαν κι ανάμεσά τους οι Μακάριος, Κυπριανού και Παπαδόπουλος, οι οποίοι στο τέλος ήταν αυτοί που έβαλαν την υπογραφή τους κάτω από την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία…

Όχι λοιπόν, η χτεσινή τους (αποτυχημένη) διαμαρτυρία δεν ήταν μια ειλικρινής αντικατοχική εκδήλωση. Ήταν άλλη μια πολιτική παγαποντιά. Διότι, όσο κι αν προσβάλλονται όταν τους λες ότι δεν θέλουν λύση, όσο κι αν ωρύονται όταν τους λες ότι θέλουν τη διχοτόμηση (όπως και οι αντίστοιχοί τους στα κατεχόμενα και στην Τουρκία), η αλήθεια είναι μία: ότι εδώ και 42 χρόνια πολεμούν με λύσα κάθε πρωτοβουλία για λύση ενώ δεν έχουν (και δεν εφάρμοσαν όταν κυβερνούσαν) καμία απολύτως πολιτική για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της Κύπρου από την Τουρκία. Απλά εξυπηρετούν (άθελά τους ή όχι) την πολιτική που θέλει την Κύπρο μοιρασμένη και την Τουρκία να συνεχίζει να την τουρκεύει.

2