Αρχείο ετικέτας Γιατί θέλω να λυθεί το Κυπριακό

Φτάνει πια με τα τούρκικα επιχειρήματα!

kypros apo psilaΛοιπόν ακούστε ένα πράγμα! Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν διαλύεται! Σταματήστε πια μερικοί να υιοθετείτε συνέχεια τις τουρκικές θέσεις! Έχουμε ατράντακτη επιχειρηματολογία από έγκριτους συνταγματολόγους, διεθνούς κύρους ότι, με τη λύση, το νέο ομοσπονδιακό κράτος θα αποτελεί συνέχεια και μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Να τελειώσει λοιπόν αυτή η εθνικά επιζήμια εμμονή σας να βλέπετε διαρκώς την Κυπριακή Δημοκρατία να διαλύεται! Ούτε στην διεθνή διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Τι έγινε στο Μπούργκεστοκ το 2004, επί Τάσσου Παπαδόπουλου; Διαλύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία μετά την τότε διεθνή διάσκεψη; Τώρα γιατί θα διαλυθεί; Ποια είναι η διαφορά; Επειδή έτσι βολεύεται η απορριπτική καταστροφολογία;

Βαρεθήκαμε την ακατάσχετη κινδυνολογία, τον αρνητισμό και τη μιζέρια σας! Εκατό φορές το χρόνο βλέπετε την Κυπριακή Δημοκρατία να διαλύεται! ΕΥΤΥΧΩΣ δεν διαλύθηκε ποτέ κι ούτε θα διαλυθεί, σταματήστε να βλέπετε φαντάσματα!

Όσο για την απαίτησή σας να αναγράφεται ρητώς η συνέχεια μέσα στο νέο σύνταγμα, εντάξει είναι λογικότατη και μακάρι να μπορέσουμε να το πετύχουμε. Αλλά οι όμοιοι σας στα κατεχόμενα, που γυρεύουν αφορμές να τα τινάξουν όλα στον αέρα και να συνεχίσουμε την πορεία προς τη διχοτόμηση, παίζουν όπως κι εσείς το παιχνίδι των λέξεων, προκειμένου να κολλάμε και να μην προχωρούμε παραπέρα. Μήπως για τον ίδιο άραγε λόγο επιμένετε κι εσείς;

Είτε είναι γραμμένο είτε όχι η ουσία είναι αυτή: Εφόσον η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, του 1960, θα συνεχίσει να ισχύει, όπως και οι διεθνείς συμβάσεις της χώρας μας κι εφόσον η ιδιότητές της ως μέλος της Ε.Ε. και του ΟΗΕ θα παραμείνουν αμετάβλητες, το νέο κράτος, που θα δημιουργηθεί ΑΝ λυθεί το Κυπριακό, θα ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ και ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Τελεία και παύλα! Σταματήστε επιτέλους να δίνετε διαρκώς επιχειρήματα στους Τούρκους!

 

Η Σαλαμίνα κι οι Γκρίζοι Λύκοι…

ΣΑΛΑΜΙΝΑΕίδα πρωί πρωί στο ίντερνετ φωτογραφίες των Νικόλα Παπαδόπουλου και Μαρίνου Σιζόπουλου, σε μια (οικτρά αποτυχημένη) εκδήλωση διαμαρτυρίας που συνδιοργάνωσαν μαζί με το ΕΛΑΜ εναντίον της παράστασης της «Αντιγόνης» στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας. Ξανά βέβαια (κι όπως πάντα δηλαδή) στην ίδια ακριβώς συχνότητα με το ντενκτασικό κατεστημένο και τους Γκρίζους Λύκους στα κατεχόμενα, που ήταν επίσης σφόδρα εναντίον της παράστασης.

Αναλογίστηκα πόσα χρόνια τώρα ακούω και βλέπω όλους εκείνους, τους μονίμως ανησυχούντες, να εξεγείρονται, να ολοφύρονται, να «νεκαλιούνται» κάθε φορά που υπάρχει μια υποψία, μια απειροελάχιστη πιθανότητα να φτάσουμε επιτέλους σε λύση. Πόσες αιτιάσεις έχουμε ακούσει, πόσες τερατολογίες, πόσα ψέματα και διαστρεβλώσεις για οτιδήποτε αφορά τη διαδικασία των συνομιλιών και πόσες εντέλει φορές δικαιώθηκε η ρήση του Σάμουελ Τζόνσον περί «πατριωτισμού» και μασκαράδων.  

Έπειτα θυμήθηκα τι πέτυχαν οι ίδιοι με τούτη ακριβώς την πολιτική τους όταν κυβέρνησαν αυτό τον τόπο:  Ότι, με αυτά τα μυαλά, μας οδήγησαν ακριβώς στα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ευαγγελίζονται. Αντί δηλαδή να κινήσουν γη και ουρανό για την απελευθέρωση της Κύπρου και για να επιτευχθεί εκείνη η (πάντα αόριστη) καλύτερη λύση, που υποτίθεται ότι θέλουν, άφησαν την Τουρκία να παγιώνει ανενόχλητη τη διχοτόμηση.Δεν έπεισαν ποτέ και κανένα στη διεθνή κοινότητα ότι επεδίωκαν με ειλικρίνεια τη λύση του Κυπριακού. Αλλά το χειρότερο είναι ότι (σε αντίθεση με τα όσα διακηρύσσουν) απέτυχαν να εκθέσουν την κατοχική Τουρκία και πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο: να απενοχοποιήσουν την Τουρκία, να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος της στην Κύπρο και να εκθέσουν εμάς (τα θύματα δηλαδή) σαν τους φταίχτες της όλης υπόθεσης.

Κι ύστερα αναρωτήθηκα ποια επιτέλους είναι η σοβαρή πρότασή τους για απελευθέρωση της Κύπρου. Απάντηση; ΚΑΜΙΑ! Αοριστολογίες και πολιτικάντικες αρλούμπες. «Νέα στρατηγική», «να καταγγείλουμε την Τουρκία για εισβολή και κατοχή», «να περιμένουμε την καλύτερη συγκυρία στο (ακαθόριστο) μέλλον». Ό,τι έλεγαν δηλαδή και τον καιρό που κυβερνούσαν και τα έκαναν μαντάρα. Διότι την Τουρκία έχει 42 ολόκληρα χρόνια που την καταγγέλλουμε. Την κατείγγειλαν όλοι οι πρόεδροι που μας κυβέρνησαν κι ανάμεσά τους οι Μακάριος, Κυπριανού και Παπαδόπουλος, οι οποίοι στο τέλος ήταν αυτοί που έβαλαν την υπογραφή τους κάτω από την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία…

Όχι λοιπόν, η χτεσινή τους (αποτυχημένη) διαμαρτυρία δεν ήταν μια ειλικρινής αντικατοχική εκδήλωση. Ήταν άλλη μια πολιτική παγαποντιά. Διότι, όσο κι αν προσβάλλονται όταν τους λες ότι δεν θέλουν λύση, όσο κι αν ωρύονται όταν τους λες ότι θέλουν τη διχοτόμηση (όπως και οι αντίστοιχοί τους στα κατεχόμενα και στην Τουρκία), η αλήθεια είναι μία: ότι εδώ και 42 χρόνια πολεμούν με λύσα κάθε πρωτοβουλία για λύση ενώ δεν έχουν (και δεν εφάρμοσαν όταν κυβερνούσαν) καμία απολύτως πολιτική για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της Κύπρου από την Τουρκία. Απλά εξυπηρετούν (άθελά τους ή όχι) την πολιτική που θέλει την Κύπρο μοιρασμένη και την Τουρκία να συνεχίζει να την τουρκεύει.

2

O λιμενεργάτης κι η πατρίδα που θέλει να την αγαπήσουμε…

Mustafa_Akıncı«Η Τουρκία είναι λιμάνι για τους Τουρκοκύπριους», αναφώνησε αίφνης εχτές ο Μουσταφά Ακιντζί αποδεχόμενος, με μια συγκλονιστική παρησσία, τον τίτλο του λιμενεργάτη της Άγκυρας, που του έχουν από καιρό τώρα αποδώσει οι εδώ στην ελληνοκυπριακή κοινότητα φοβικοί και καχύποπτοι, σε σχέση με τη λύση του Κυπριακού, καθώς κι οι επιτήδειοι ψευδοπατριώτες, κρυφοί εραστές της διχοτόμησης. Έτσι μου ‘ρχεται όμως να του πω δυο κουβέντες:

Αγαπητέ κύριε Ακιντζί, η δήλωσή του ήταν ατυχέστατη κι αξιοθρήνητη και δεν με ενδιαφέρει αν επεδίωκες να εξυπηρετήσεις επικοινωνικές σκοπιμότητες μέσα στη δική σου κοινότητα.

Κάποτε οι Ελληνοκύπριοι είχαμε ως όραμα την Ένωση με την Ελλάδα. Εγκαταλείψαμε αυτό το όραμα εδώ και δεκαετίες. Από την εισβολή και μετά μάλιστα υποχωρήσαμε ακόμη πιο πέρα. Δεχτήκαμε η μικρή Κύπρος (που θα μπορούσε να ήταν απλά ένας δήμος) να πάψει πια να είναι ενιαία χώρα και να γίνει ομοσπονδία, με δύο πολιτείες, ώστε εσείς οι Τουρκοκύπριοι να έχετε τη δική σας περιοχή, για να αισθάνεστε ασφαλείς…

Δεν ξέρω σε ποια άλλη χώρα του κόσμου η μειοψηφία του 20% απολαμβάνει τόσα προνόμια, αλλά εμείς εδώ τα δεχτήκαμε, για να αφήσουμε επιτέλους πίσω μας τις έχθρες του παρελθόντος, για τις οποίες φέρουμε κι εμείς (όπως κι εσείς και πιο πολύ βέβαια η Τουρκία) μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Είπαμε να κοιτάξουμε μπροστά, να βρούμε μια λύση που να είναι όσο γίνεται πιο δίκαιη και για τις δυο κοινότητες, ώστε να μην έχουμε ποτέ ξανά στο μέλλον τα ίδια που είχαμε πριν από 40 και 50 χρόνια.

Αποτελεί λοιπόν ανυπόφορη οχληρία για τα αυτιά μας κι αβάσταχτη δοκιμασία για την υπομονή μας να ακούμε σήμερα, σ’ αυτή τη φάση των συνομιλιών, τον ηγέτη των Τουκοκυπρίων να μας μιλά για λιμάνια ξένα. Αν δεν είσαι ακόμη βέβαιος, κύριε Ακιντζί, ότι λιμάνι των Τουρκοκυπρίων είναι η Κύπρος και νομίζεις πως είναι η Τουρκία, ζήτα συγνώμη και φύγε από τις συνομιλίες, μέχρι να αποφασίσεις τι θέλεις.

Διότι αν επιμένεις ότι το λιμάνι των Τουρκοκυπρίων είναι η Τουρκία, τότε τι σκατά λύση πάμε να κάνουμε; Να «κοτσιανιάσουμε» την Κύπρο στην Τουρκία; Και ποιος θα βγει κερδισμένος, κύριε Ακιντζί; Εσείς, οι Τουρκοκύπριοι; Είμαι σίγουρος ότι δεν είσαι τόσο αφελής, ώστε να πιστεύεις αυτό το πράγμα. Αν η Κύπρος διχοτομηθεί, θα τουρκέψει. Ούτε τα δικά μας παιδιά θα έχουν μέλλον σε τούτο τον τόπο, αλλά ούτε και τα δικά σας. Μια μικρή αξιοθρήνητη μειοψηφία, θα μείνετε κι εσείς,  με παιδιά νεο-γενίτσαρους, γαλουχημένους στην ισλαμική παιδεία του Ερντογάν και των επιγόνων του.

Είμαι σίγουρος ότι δεν είναι αυτό που θέλεις. Σταμάτα λοιπόν τις ανόητες δηλώσεις και κάνε ό,τι περνά από το χέρι σου για να βρείτε λύση. Είναι τώρα η ώρα που πρέπει η Τουρκία κι εσύ να κάνετε γενναίες κινήσεις στο εδαφικό και στο θέμα των εγγυήσεων. Αν θέλεις λύση μέσα στο 2016, μην αγχώνεσαι να πείσεις τα Ηνωμένα Έθνη να καλέσουν πενταμερή και να μας πιάσουν από το λαιμό να το λύσουμε. Αν εσείς κάνετε τις δέουσες κινήσεις, σύμφωνα με τη λογική, την ηθική και το διεθνές δίκαιο (και πάντως όχι με τον ετσιθελισμό του κατακτητή) το Κυπριακό θα λυθεί, σε λίγες μέρες, πολύ πριν από το τέλος του 2016.

Επιτέλους αν πρόκειται να δει ποτέ χαϊρι αυτό το νησί κι αν πρόκειται κάποτε να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας σε μια καλύτερη πατρίδα, πρέπει πρώτα να την αγαπήσουμε κι όχι μια ζωή να γυρεύουμε ξένα λιμάνια για να αράξουμε την αυτοκαταστροφική μας ιδιοσυγκρασία. Ακούς κύριε Ακιντζί; Τα λέω σε σένα όχι μόνο για να τ’ ακούσεις εσύ αλλά και κάποιοι εδώ, στη δική μας κοινότητα, που βολεύτηκαν με την ντε φάκτο διχοτόμηση, άραξαν πάνω στους μαλακούς καναπέδες των κούφιων συνθημάτων και δεν κατάλαβαν ακόμη πόσο απαίσιο τέρας θα είναι η ντε γιούρε διχοτόμηση, αν η Τουρκία καταφέρει να την επιβάλει. 

2

Ηρεμήστε!

kypros apo psilaΜεγάλο άγχος έχει καταλάβει και καταβάλει τα κόμματα που ανησυχούν όποτε γίνονται συνομιλίες για λύση του Κυπριακού. Δεν περνά μέρα που να μην βγάλουν ανακοίνωση, ότι πάμε κατά βαρβάρων. Εντάξει βέβαια, το καταλαβαίνω απόλυτα ότι είναι όλα μέρος του πολιτικού θεάτρου, αλλά όχι και να το καταντήσουμε «θέατρο σκιών» του Ευγενίου Σπαθάρη…

Όταν από τον πολιτικό λόγο απουσιάζει η βάσιμη επιχειρηματολογία, η ανάλυση κι η σοβαρότητα, απουσιάζει εν τέλει η ευθύνη απέναντι στο μέλλον αυτού του τόπου, απέναντι στον καθένα πολίτη ξεχωριστά. Διότι η Κύπρος βρίσκεται σε ένα καθοριστικό και κομβικό σημείο της ιστορίας της. Το φλεγόμενο πολιτικό τοπίο της περιοχής από τη μια κι η ανακάλυψη των υδρογοναθράκων στη λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου από την άλλη, ορίζουν ένα νέο, αναβαθμισμένο ρόλο στην Κύπρο, με τεράστιες προοπτικές για το μέλλον μας. Προοπτικές που είτε θα αξιοποιηθούν είτε θα χαθούν οριστικά και θα τρέχουμε ξωπίσω το τρένο, με τις βαλίτσες στο χέρι και δεν θα το φτάνουμε.

Το Κυπριακό πρέπει να λυθεί! Όχι με την «οποιαδήποτε λύση», όπως ανόητα διατείνονται εκείνοι που συμπεριφέρονται τελικά σαν να μην θέλουν καμία λύση. Να λυθεί κατά τρόπο ώστε να διασφαλίζεται το ζητούμενο: Ειρήνη, πολιτική σταθερότητα κι ευημερία για τις τωρινές και μέλλουσες γενιές. Συνεπώς η λύση πρέπει να κριθεί από την πλειοψηφία και στις δύο κοινότητες του νησιού δίκαιη. Διότι αν κριθεί άδικη, πρώτον δεν θα εγκριθεί αλλά και να εγκριθεί κάτω από πίεση, θα αποτελεί μόνιμα ωρολογιακή βόμβα που θα εκραγεί ανά πάσα στιγμή στο μέλλον.

Πέρα όμως από δίκαιη, η λύση πρέπει οπωσδήποτε να διασφαλίζει την πλήρη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών καθώς επίσης και του ευρωπαϊκού κεκτημένου, εφόσον η Κύπρος θα εξακολουθήσει (ως συνέχεια και μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας) να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μόνον εφόσον τηρούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις θα ψηφίσουμε ΝΑΙ. Αν όλα τα πιο πάνω δεν διασφαλίζονται, τότε δεν θα φτάσουμε καν σε συμφωνία, διότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης ξέρει πολύ καλά ότι δεν πρόκειται η συμφωνία να εκριθεί στο δημοψήφισμα.

Οι αφορισμοί, οι αυθαίρετες ερμηνείες, οι διαστρεβλώσεις, οι τερατολογίες και γενικά η δαιμονοποίηση των πάντων όσων έχουν να κάνουν με τις συνομιλίες και τις εξελίξεις σε σχέση με το Κυπριακό, δεν προσφέρουν τίποτα στην διεκδικητικότητα που οφείλει ο πρόεδρος να εξαντλήσει στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, Δεν αποτελούν παραγωγικές προτάσεις, παρά μόνο αποτελούν προσπάθεια να παραπλανηθούν και να εκφοβιστούν οι πολίτες, σε μια προφανέστατη προσπάθεια νέας αναβολής της λύσης.

Αν η λύση αναβληθεί ξανά, θα αναβληθεί για σοβαρούς λόγους: επειδή δεν έχουν τηρηθεί οι αρχές που σημείωσα πιο πάνω, για λόγους δηλαδή τους οποίους ακόμη κι εμείς που θέλουμε τόσο πολύ τη λύση θα κατανοήσουμε και θα συμμεριστούμε. Όχι πάντως για τους λόγους που με τόση ελαφρότητα πλασάρονται από τα γνωστά κόμματα σε καθημερινή βάση, σαν να πρόκειται αποσπάσματα από ονειροκρίτη σε ερμηνεία εφιάλτη.

Αρνητικές δηλώσεις που γίνονται από τουρκικής πλευράς, μας εκνευρίζουν όλους κι όχι μόνο αυτούς που «ανησυχούν». Ανησυχούμε κι εμείς όταν ακούμε τέτοια πράγματα, αλλά είμαστε πιο ψύχραιμοι. Ξέρουμε ότι η πολιτική είναι ένα θέατρο κι ότι στο πλαίσιο αυτού του θεάτρου, γίνονται και δηλώσεις για εσωτερική κατανάλωση.  Δεν αρπάζομαστε λοιπόν εμείς από δηλώσεις εσωτερικής κατανάλωσης της τουρκικής πλευράς και δεν μας διαφεύγει επίσης το γεγονός ότι βρισκόμαστε στο μέσο μιας διαπραγμάτευσης, στη διάρκεια της οποίας και οι δύο πλευρές θα προσπαθήσουν να κερδίσουν όσα περισσότερα μπορούν.

Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το αποτέλεσμα. Εκείνο θα κρίνουμε και τότε θα αποφασίσουμε. Γιαυτό θέλω να δώσω μια συμβουλή σε όσους είναι μέρα νύχτα αγχωμένοι: Ηρεμήστε! Το άγχος καταστρέφει τον ανθρώπινο οργανισμό. Αν η λύση δεν είναι καλή, δεν θα έρθει καν μπροστά μας κι αν έρθει θα πούμε όχι. Ας ελπίζουμε όμως κι ας προσευχόμαστε να βρεθεί λύση, στο πλαίσιο των αρχών που καθορίσαμε. Διότι η κατοχή, η διχοτόμηση και η τουρκοποίηση της πατρίδας μας πρέπει να τελειώσει όσο γίνεται πιο γρήγορα, για χίλους δυο λόγους.

Τούτος ο τόπος δικαιούται να ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον κι αυτή ακριβώς την ελπίδα διεκδικούμε και θέλουμε να επαληθεύσει η λύση του Κυπριακού, που ελπίζουμε να εξευρεθεί το συντομότερο δυνατόν.

 

Δηλώσεις πανηγύρια…

σιζοπουλοςΈκανε ολόκληρες δηλώσεις σήμερα ο κ. Σιζόπουλος διότι θα υιοθετηθεί λέει το ευρώ στα κατεχόμενα πριν από τη λύση του Κυπριακού. Επεσήμανε ότι αυτό παραβιάζει την τάδε συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι ότι «είναι απορίας άξιον» πώς η κυπριακή κυβέρνηση δεν αντιδρά σε αυτό το πράγμα, κι ότι αποτελεί αναβάθμιση του ψευδοκράτους και νίκη της Τουρκίας… και έλεγε έλεγε έλεγε ο άνθρωπος διάφορες πελλάρες που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Ο Ακκιντζί δεν είπε ότι θα εφαρμόσει το ευρώ τώρα διότι φυσικά δεν μπορεί, δεν δικαιούται να κάνει κάτι τέτοιο. Είπε ότι θα προετοιμαστούν για να μπορέσουν να περάσουν στο ευρώ ένα χρόνο μετά τη λύση του Κυπριακού.

Περιττό να πω ότι αυτή και μόνη η πράξη επιβεβαιώνει πως το νέο ομοσπονδιακό κράτος θα είναι συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας γιαυτό θα είναι μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Αλλά ο κ. Σιζόπουλος όχι μόνο απέφυγε να επισημάνει αυτό το γεγονός αλλά αντίθετα προτίμησε να το ρίξει στην κοροϊδία του λαού, ως συνήθως.

Επειδή όμως ο λαός δεν είναι ηλίθιος όπως νομίζει ο κ. Σιζόπουλος και κάποιοι άλλοι, κάθε δήλωση αυτού του επιπέδου την καταγράφει και θα ανοίξει τα κατάστιχά του στις επόμενες εκλογές, όποιες και όποτε γίνουν αυτές.

Το πιο τραγικό είναι το ότι, δηλώσεις όπως οι σημερινές του κ. Σιζόπουλου, αποκαλύπτουν το «επίπεδο πάτος» που έχει πιάσει η πολιτική ζωή του τόπου. Μετά που τα κόμματα κατάστρεψαν την Κύπρο, οι πολιτικοί αντί να σοβαρευτούν γίνονται όλο και χειρότεροι.

 

41 χρόνια ήττας και ταπείνωσης είναι αβάσταχτα.

kypros apo psila“Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία.” Θέλει αρετήν, που δεν ζυγιάζει τα πράγματα με την πειραγμένη ζυγαριά της σκοπιμότητας και της ιδιοτέλειας. Η Κύπρος είναι κατεχόμενη εδώ και 41 χρόνια, είναι μοιρασμένη εδώ και μισό αιώνα. Αυτή η ταπείνωση κράτησε πολύ. Πρέπει να τελειώσει όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ατομικοί μικροϋπολογισμοί και μικροπολιτικές υστεροβουλίες δεν χωρούν στο μέγα ζήτημα της πατρίδας.

Θέλει τόλμην. Να ξεπεράσουμε τους φόβους που εδράζονται σε καχυποψία και σε τραυματικές εμπειρίες άλλων εποχών.  Να εγκαταλείψουμε τις αιτιάσεις που γεννούν υπεκφυγές. Να κάνουμε τώρα ότι περνά από το χέρι μας, για να γίνει αυτό το νησί η πατρίδα που θέλουμε, η μικρή σε μέγεθος αλλά μεγάλη σε σημαντικότητα στο σύγχρονο γεωπολιτικό γίγνεσθαι. Να θεραπεύσουμε τις πληγές που ανοίξαμε στο σώμα της, να ξαναγίνει η Κύπρος μας μάνα για όλα τα παιδιά της.

 

Η Κύπρος είναι η μάνα μου και τα παιδιά της αδέρφια μου

keryneia2Την ψυχή μου νιώθω ακρωτηριασμένη κάθε φορά που κοιτώ στον Πενταδάκτυλο τη “σημαία”. Τις ανέφελες μέρες, ατενίζω ώρα πολλή τις λεπτομέρειες. Τα χωριά, τα δάση, τις ανακλάσεις που μαρτυρούν την χωρίς εμάς εκεί συνέχεια.

Χρόνια ολόκληρα μέσα στον ύπνο μου περπατούσα, ανακαλώντας παιδικές μου παραστάσεις, από τις άχτιστες ακόμη τότε κοιλάδες δυτικά της Λευκωσίας, να φτάνω στις γαλάζιες μου τις θάλασσες της Κερύνειας. Γύρω μου πράσινο και μυρωδιές, σποραδικές αποτυπώσεις χωριών κι άλλων τοπίων, αρχειοθετημένες ευλαβικά μες στα λευκώματα της ανεξίτηλης μου μνήμης κι έτσι σκαρφάλωνα, ανάλαφρα κι ακούραστα μέχρις απάνω το βουνό κι από τη Λάπηθο μετά ροβολούσα τρέχοντας ως τη θάλασσα.

Άλλοτε πάλι στο παλιό Βολγκσβάγκεν του ΄60, με το ράδιο στα πόδια να παίζει Πουλόπουλο και να κοιτάω μπροστά το τοπίο με τα μύρια χρώματα ανάμεσα σε δάση και λειβάδια και θάλασσες, στον ατέλειωτο δρόμο ως τον Απόστολο, στην άκρη της Κύπρου. Αγαπώ τα παιδιά με τα κοντοτσιάτταλα στο παγκέτο του δρόμου, που γελώντας μάς ραντίζουν νερά με τις πιτσικλίστρες τους του Κατακλυσμού.

Η Κύπρος είναι η μάνα μου και τα παιδιά της είναι όλα τους αδέρφια μου. Δεν με νοιάζει αν μιλάνε ελληνικά ή τούρκικα ή αρμένικα. Θέλω να γελώ με τις χαρές τους, θέλω να κλαίω με τις λύπες τους, θέλω να τους δώσω το χέρι και να τους πω, τελείωσε πια, αδέλφια μου, ο εφιάλτης. Ότι μας πλήγωσε να το φυσήξει μακριά μας ο άνεμος. Να φτιάξουμε απ΄την αρχή ξανά την Κύπρο μας που μας στέρησαν, την Κύπρο μας που τη λατρεύουμε, την Κύπρο μας που μας αξίζει.

1

Γιάννης Μαρθάρης: η δική μου επέτειος.

 Πατήστε εδώ για να δείτε το άρθρο στην ιστοσελίδα του Γιάννη Μαρθάρη.

Στις 26 του Απρίλη συμπληρώνεται 1 χρόνος που διάβηκα τον δικό μου Ρουβίκωνα, πέρασα για πρώτη φορά τα οδοφράγματα. Ήταν μια καθοριστική στιγμή για μένα. Ένας κόσμος μέσα μου γκρεμίστηκε, είδα πόσο μοιάζουμε μεταξύ μας οι 2 κοινότητες. Είδα έναν τοίχο που χωρίζει την Λευκωσία, μερικές τρύπες που περνάνε μόνο αρουραίοι από κει. Εκείνη την στιγμή μέσα μου γεννήθηκε ένας άλλος κόσμος. Το είχα πάρει απόφαση. Αυτός ο τοίχος, ο τοίχος του πόνου πρέπει να πέσει.

Πέρασαν 11 χρόνια από το ηρωικό μας ΟΧΙ, μόνο που εγώ δεν το υποστήριξα για να διατηρήσω το στάτους κβο, αλλά για να βρεθεί κάτι καλύτερο. 11 χρόνια μετά όχι μόνο δεν κάναμε απολύτως τίποτα, αλλά καταφέραμε να χρεοκοπήσουμε οικονομικά, ηθικά, μα κυρίως κοινωνικά. Η 24 Απριλίου δεν μπορεί να ναι μέρα για εορτασμούς αλλά για προβληματισμό.Την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του 2004 όπου χώρισαν τον λαό σε πατριώτες και προδότες δεν θα την ανεχθώ πια. Δεν θα απορρίψω τίποτα εκ προοιμίου. Ξεκινώ από μια λευκή κόλλα χαρτί.

Οι πολεμούντες την ΔΔΟ κάνουν ότι μπορούν για να την παγιώσουν. Με την ανοχή/συνενοχή των κυβερνήσεων μας οι 2 ζώνες μέσω της επιτροπής αποζημιώσεων αρχίζουν να σχηματίζονται. Το περιουσιακό οδεύει σιγά σιγά αλλά σταθερά προς την λύση του. Ενώ αρνούμαστε να δεχτούμε την δικοινοτική πτυχή του Κυπριακού δεν κάνουμε σαν πολιτεία τίποτα για να έρθουν οι 2 κοινότητες πιο κοντά. Το ελπιδοφόρο όμως είναι πως κάνουν οι απλοί πολίτες, και από τις 2 πλευρές.

Εκεί λοιπόν που άρχισε να με πιάνει η απελπισία εμφανίστηκε ο Ακκιντζί. Ότι βολικότερο μπορούσε να μας συμβεί για μια λύση βιώσιμη, το δίκαιη πήγε περίπατο. Οι Τουρκοκύπριοι ετοιμάζονται για την δική τους επανάσταση. Θέλω πολύ να εκλεγεί, για να πέσουν οι μάσκες. Αρκετά κρυφτήκαμε πίσω από τον Έρογλου τον βολικό μας βάρβαρο. Εμείς θέλουμε αλλά δεν θέλουν αυτοί. Η Τουρκία πλέον ελάχιστα ασχολείται με την Κύπρο, έχει σοβαρότερα προβλήματα, και ναι δεν είμαστε το κέντρο της γης.

Θέλω να δω πολιτικές καριέρες που κτίστηκαν πάνω στον πόνο και τα πατριωτικά αισθήματα του λαού να καταστρέφονται. Θέλω η επικείμενη προσπάθεια για την λύση να γίνει τσουνάμι που θα καθαρίσει τον πολιτικό μας στάβλο. Θέλω να γίνει η δύναμη που θα ρίξει εκείνο τον τοίχο, και πλέον να περνάνε από κει ελεύθεροι άνθρωποι σε μια ελεύθερη πατρίδα.

Όπως πανέμορφα τραγουδά ο Σιδηρόπουλος:

Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή

για αυτό και χάθηκες στα σφαιριστήρια και μες στα γήπεδα την Κυριακή.

Τώρα καθώς κοιτάς τα διυλιστήρια ρωτάς ποιοι σ’ έχουν βάλει στο κλουβί.

Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει τρελαθεί.

Μια πλαστική ανέμισες σημαία, πίστεψες σ’ έναν άγνωστο θεό

κρέμασες το μυαλό σε μια κεραία ειδήσεις σίριαλ και τσίχλα ροκ.

Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν τα λάθη κλέβουν τον καιρό;

Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν το ψέμα σέρνει τον χορό;

Γιάννης Μαρθάρης – Ιστολόγιο.