Αρχείο ετικέτας Βουλή

Οι έσχατοι έσονται πρώτοι…

ΒΟΥΛΗ ΚΥΠΡΟΣH Kύπρος πρέπει να είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο όπου την προεδρία του κοινοβουλίου αξιώνουν, με ένα εκθαμφωτικό τσαμπουκά, τα μικρότερα σε λαϊκό έρεισμα κόμματα. Τα οποία μάλιστα θεωρούν πολιτικώς ηθικό και πρέπον να αποκλείσουν με κάθε «θεμιτό» τρόπο από αυτή την δυνατότητα τα μεγαλύτερα κόμματα, που εκπροσωπούν πολλαπλάσια μερίδα του λαού. Προφανώς έτσι γίνεται αντιληπτή η έννοια της δημοκρατίας σε τούτη την «όμορφη και παράξενη πατρίδα».

Αν ονομάσει κανείς το φαινόμενο αλαζονικό, ετσιθελικό, ή πολιτικώς άηθες, κινδυνεύει να τον λοιδορήσουν κι από πάνω. Διότι το πολιτειακό (προσοχή «πολιτειακό» έγραψα, όχι «πελατειακό») μας σύστημα – καλώς ή κακώς- υποχρεώνει τα μεγάλα κόμματα να προσκυνούν τα μικρά, προκειμένου να κυβερνήσουν τον τόπο. Με αποτέλεσμα οι ηγέτες των μικρών κομμάτων να έχουν πιστέψει πια ότι δημοκρατία σημαίνει τα μικρότερα κόμματα να αντιπαρέρχονται και να απαξιώνουν τη λαϊκή βούληση, όπως αυτή κατεγράφη ελάχιστες ημέρες πριν, στις εκλογές και να ορέγονται την προεδρία της βουλής, παρότι δεν εκπροσωπούν παρά μόνο ένα μικρό ποσοστό του λαού, πάντως πολύ μικρότερο από το 4% ή το 6% που τους έδωσαν όσοι πήγαν τελικά στις κάλπες.

Σε μια χώρα στην οποία οι πολίτες είναι μονίμως κομπάρσοι σ΄ ένα κακόγουστο πολιτικό θέατρο, η διαφορά ανάμεσα σ’ ένα κόμμα του 30% ή του 26% από ένα κόμμα του 4%, δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Λες κι ο λαός ψήφισε μόνο τα μικρά κόμματα. Τα μεγάλα τα ψήφισαν οι μύγες.

Νικητές και ηττημένοι…

ΒΟΥΛΗΠρώτο κόμμα λοιπόν η αποχή, που εκφράζει την απαξίωση του πολιτικού συστήματος στην συνείδηση των πολιτών.

 Το ΑΚΕΛ είναι αναμφίβολα ο μεγάλος χαμένος των εκλογών. Διότι, όχι μόνο δεν παραδέχτηκε τις τεράστιες ευθύνες του, αλλά ζήτησε και τα ρέστα, την ώρα που ο λαός υπέφερε τις συνέπειες της οικονομικής καταστροφής, που ενέσκυψε επί της διακυβέρνησής του.

 Τα μικρά, νέα ή … αναπαλαιωμένα, κόμματα που μπήκαν στη βουλή, μπορεί να χαίρονται διότι μπήκαν στη βουλή, αλλά είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι δεν κατάφερε ούτε αυτά να πείσει το 32% των δυσαρεστημένων. Απλά επωφελήθηκαν -μερικώς το καθένα τους- από τη δυσαρέσκεια όσων προσήλθαν στις κάλπες.

Μπορεί το κίνημα Οικολόγων να επαίρεται, κατά τρόπο ασύμμετρα αλαζονικό, ότι είναι ο νικητής των εκλογών επειδή αύξησε σημαντικά το ποσοστό του, αλλά το γεγονός ότι δύο νέα κόμματα προσπέρασαν τους Οικολόγους, δεν τεκμηριώνει την θριαμβολογία του.

 Από τα μικρά κόμματα αναμφίβολα ο μεγάλος χαμένος είναι η ΕΔΕΚ, η οποία έχασε σημαντικό ποσοστό ψήφων και έδρες, χωρίς εύλογη αιτία, πέραν του γεγονότος ότι αδυνατεί να πείσει. Σε αντίθεση δηλαδή με το ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ, που δικαιούνται να αποδίδουν τις απώλειές τους στη “φθορά της εξουσίας”.

 Ο ΔΗΣΥ υπέστη μείωση των ποσοστών του, αλλά ήταν ίσως η λιγότερη ζημιά που θα μπορούσε να είχε υποστεί, κάτω από το βάρος της οικονομικής δυσχέρειας και της γενικότερης απαξίωσης της πολιτικής εκ μέρους των πολιτών. Δεδομένου μάλιστα ότι παραμένει με μεγάλη διαφορά η πρώτη πολιτική δύναμη του τόπου.

 Αναμφίβολα ο μεγάλος νικητής των εκλογών είναι ο Νικόλας Παπαδόπουλος, που κατάφερε να πλησιάσει (πάντοτε επί του συνόλου όσων ψήφισαν) τα ποσοστά που πήρε στις προηγούμενες βουλευτικές, παρά την εσωστρέφεια που ταλαιπωρεί το κόμμα του.

Μην παίζετε την τύχη μας στα ζάρια!

ΒΟΥΛΗ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΠολύ πρόχειρη μου ακούγεται η δικαιολογία ότι το ΔΗΚΟ χωρίστηκε στα δύο, επειδή αιφνιδιάστηκε την τελευταία στιγμή, όταν ο ΔΗΣΥ απέρριψε τις τροποποιήσεις του.  Όταν ο ψηφίζει ο πρόεδρος του κόμματος και περισσότεροι από τους μισούς βουλευτές του τον βλέπουν να σηκώνει το χέρι αλλά να κάνουν ότι κοιτούν το ταβάνι και μετά να σηκώνουν αυτοί τα χέρια τους στην αποχή, αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί σε …αιφνιδιασμό.

Δεν ξέρω αν ήταν καθαρά λόγοι αρχής που τους υποχρέωσαν να μπλοκάρουν τις αποκρατικοποιήσεις ή αν ήθελαν (τουλάχιστον οι 4 από αυτούς) να στείλουν το μήνυμα στον Νικόλα ότι θα βρίσκει διαρκώς μπροστά του την ενδοκομματική αντιπολίτευση.

Έχω διατυπώσει τις εντονότατες διαφωνίες μου για τη στάση του Νικόλα Παπαδόπουλου στο Κυπριακό, αλλά ως πολίτης θα εξοργιστώ αν διαπιστώσω ότι κάποιοι παίζουν πίσω από την πλάτη του υπόγεια παιγνίδια επικράτησης μέσα στο ΔΗΚΟ,  χρησιμοποιώντας τα δύο ύψιστα εθνικά ζητήματα του τόπου, δηλαδή το Κυπριακό και την Οικονομική κρίση.

Αν κάποιοι έχουν ουσιαστικές (και όχι τεχνητές) διαφωνίες με τον πρόεδρο του κόμματός τους, οφείλουν να βγουν και να διατυπώσουν τις δικές τους απόψεις καθαρά και τίμια, διότι αυτά τα δύο ζητήματα – ιδιαίτερα το Κυπριακό- ξεπερνούν τα όποια στενά κομματικά πλαίσια. Το οφείλουν στην πατρίδα και στην ιστορία, που γράφεται και θα γραφτεί τους επόμενους μήνες.

Όλοι ανεξαίρετα οι πολιτικοί πρέπει να αντιληφθούν ότι ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να παίζουν στα ζάρια τα εθνικά μας ζητήματα, για τον οποιοδήποτε μικροπολιτικό λόγο. Είναι σαν να χορεύουν πάνω στην Αγία Τράπεζα. Να μην ξεχνούν ούτε δευτερόλεπτο ότι υπάρχουν ως πολιτικά πρόσωπα επειδή ο κόσμος τους εμπιστεύεται με την ψήφο του. Δεν τους ψηφίζει για να παίζουν τα παιγνίδια τους. Έχουν χρέος να συμπεριφέρονται με ύψιστο αίσθημα ΕΥΘΥΝΗΣ απέναντι σε τούτο τον τόπο, που τόσο πολύ έχουν ταλαιπωρήσει.

Τα γενναία ΟΧΙ που βολεύουν το κατεστημένο…

OXIΝα γράψουν ιστορία με απόρριψη του πλάνου των αποκρατικοποιήσεων, κάλεσαν τους υπουργούς τους κάποιοι στο ΔΗΚΟ.

Έτσι γράφεται στην Κύπρο η ιστορία. Με το να μην αλλάζει τίποτα, να μην ενοχλούνται τα συμφέροντα των θρασύτατων εταίρων του διεφθαρμένου κατεστημένου, ούτε κι όταν πια το σύστημα έχει ξοφλήσει και χρεοκοπήσει τη χώρα.

Ιστορία επίσης γράφεις όταν με γενναία ΟΧΙ υπερασπίζεσαι τα καλά και συμφέροντα του κατεστημένου, αφήνοντας τη χώρα στο έλεος του Θεού. Π.χ. τώρα να πούμε ΟΧΙ στις αποκρατικοποιήσεις κι ας μην μας δώσουν τη δόση. Να βγούμε κι από το Μνημόνιο κι από το ευρώ και θα περνάμε καλύτερα.

Όπως τον περασμένο Μάρτιο που είπαμε ένα ηρωικό ΟΧΙ στη πρώτη απόφαση του Eurogroup για να δεχτούμε μια χειρότερη λύση λίγες μέρες αργότερα.

Παρομοίως και με το Κυπριακό. Κάθε 10 χρόνια λέμε ένα ηρωικό ΟΧΙ χωρίς εναλλακτικό πλάνο, επιτρέποντας έτσι στην Τουρκία να συνεχίζει να κρατά και να εκτουρκίζει τη μισή Κύπρο. Η κατοχή, ο εκτουρκισμός και τελικά η διχοτόμηση είναι μια χαρά, εφόσον δεν έρχονται άλλοι να αλλάξουν κάτι σ’ αυτό τον ιερό χάρτη της μάσας, της ασυδοσίας, της ρεμούλας.

Έτσι γράφουμε ιστορία εμείς, οι σημερινοί Κύπριοι!