Αρχείο ετικέτας Αναστασιάδης

Ο Αναστασιάδης να ανταποκριθεί αμέσως στην πρόταση Ακιντζί.

Αν ο Νίκος Αναστασιάδης εξακολουθεί να θέλει λύση του Κυπριακού, στη βάση της δέσμευσης που ανέλαβε προκειμένου να επανεκλεγεί στην προεδρία της Δημοκρατίας, οφείλει να χαιρετίσει σήμερα και χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή τη δήλωση του Μουσταφά Ακιντζί για αποδοχή του Πλαισίου Γκουτέρες, το οποίο προνοεί μεταξύ άλλων την κατάργηση των εγγυήσεων του 1960.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης καλεί μήνες τώρα την τουρκική πλευρά να δηλώσει ότι αποδέχεται το Πλαίσιο Γκουτέρες και τη βάση λύσης που προνοούν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, δηλαδή την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Η απάντηση από τον Ακιντζί ήρθε μεν καθυστερημένα, αλλά ήρθε σε μια στιγμή που το ντενκτασικό κατεστημένο στα κατεχόμενα βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην Τουρκία για λύση διχοτόμησης της Κύπρου.

Αν υπάρχουν ακόμη Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι που θέλουν επανένωση της Κύπρου και όχι το διαμελισμό της (που θα μετατρέψει την Κύπρο τουρκικό νησί σε βάθος χρόνου), οφείλουν τώρα να ενώσουν δυνάμεις. Για τη σωτηρία της κοινής μας πατρίδας.

 

This is Dihotomisis. Mind the gap!

Επιτρέφοντας στο προεδρικό μέγαρο, έπειτα από το δείπνο του με τον Ακιντζί, ο πρόεδρος Αναστασιάδης ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους ποια θα είναι τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό. Με ένα ύφος ήρεμο, θα ‘λεγα αμέριμνο, ο πρόεδρος δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να επαναρχίσει ο διάλογος, αν και εφόσον βέβαια επιθυμεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να διορίσει ειδικό απεσταλμένο, που θα έρθει εδώ να διερευνήσει τη δυνατότητα επανέναρξης. 

Αν και εφόσον επιθυμεί λοιπόν ο Γενικός Γραμματέας… Ευτυχώς που δεν ρώτησε κανένας τον κ. Αναστασιάδη τι θα γίνει αν ο Γενικός Γραμματέας δεν επιθυμεί να διορίσει ειδικό απεσταλμένο. Διότι υποψιάζομαι ότι η απάντηση του προέδρου θα ήταν η εξής: «Εν πειράζει κοπέλια! Υγείαν!» 

Αλλά ας πούμε ότι διόρισε νέο ειδικό αντιπρόσωπο ο κ. Κουντέρες. Τι θα γίνει δηλαδή διαφορετικό από όλες τις προηγούμενες φορές; Ο άνθρωπος θα θέλει να μας λύσει το Κυπριακό κι εμείς θα τον βρίζουμε.  Το πολύ δύο μήνες μετά το διορισμό του οι γνωστοί αρκουδιάρηδες του πολιτικού μας πανηγυριού θα τον βγάλουν μεροληπτικό και φιλότουρκο, θα του αποδώσουν αλλότρια κίνητρα και φυσικά θα ζητήσουν από τον Αναστασιάδη να απαιτήσει την αποπομπή του. 

Την περασμένη Κυριακή, 15 Απριλίου, διάβαζα στα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «Ο Πολίτης» ότι ο κ. Αναστασιάδης διαβεβαίωσε κάποιους πολιτικούς αρχηγούς ότι δεν πρόκειται να επαναρχίσουν οι συνομιλίες για το Κυπριακό. Γι’ αυτό προφανώς και τους βλέπετε τόσο ήρεμους, πράους και φιλικούς προς τον Αναστασιάδη. Επειδή «εξηνέννοιασαν» που λέμε. Όχι συνομιλίες και λύση τώρα, που το τρένο της διχοτόμησης προσεγγίζει στο τερματικό. Μα τι λέω «προσεγγίζει»; Έφτασε ήδη. «This is «Dihotomisis. Mind the Gap!» 

 

Ανάρτησα το πιο κάτω άρθρο χθες, 16 Απριλίου 2018, λίγες ώρες πριν το δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί. Νομίζω πως και μετά το άρθρο αξίζει τον κόπο να το αναρτήσω ξανά:

Απόψε, στο …μυστικό δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί θα γίνει απλά ένα ακόμη βήμα προς τη διχοτόμηση. Όσες υπογραφές κι αν μαζέψουν οι ομάδες πρωτοβουλίας για τη λύση, όσες εκδηλώσεις κι αν γίνουν στα οδοφράγματα η διχοτόμηση έχει δρομολογηθεί και οι Αναστασιάδης – Ακιντζί αντί για ηγέτες της λύσης και του Νόμπελ Ειρήνης, θα χρισθούν τελικά από την ιστορία οι ηγέτες της καταστροφής, αυτοί που οδήγησαν, ως έσχατοι και μοιραίοι μηχανοδηγοί, το τρένο της διχοτόμησης στο τέρμα. 

Της διχοτόμησης που δρομολογήθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και, στη διάρκεια όλων των ετών που πέρασαν από τότε, μεθοδεύτηκε με συγκεκριμένες χωριστικές δράσεις σε διάφορα επίπεδα, ώστε η ζωή κι ο χρόνος να την εμπεδώσουν ως μοιραία κι αναμενόμενη κατάληξη:

  • Στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, στη δεκαετία του 1960, με πραξικοπηματικές ενέργειες σε πολιτικό επίπεδο αλλά και προβοκατόρικες πράξεις βίας, που προκάλεσαν επεισόδια και ένοπλες συγκρούσεις, με σκοπό να κυριαρχήσει το μίσος ανάμεσα στις δύο κοινότητες.  
  • Με το πραξικόπημα της χούντας εναντίον του Μακαρίου, στις 15 Ιουλίου 1974 και την ομιλία του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στις 20 Ιουλίου 1974, που έδωσαν στην Τουρκία το πρόσχημα προκειμένου να εισβάλει στην Κύπρο. Διότι ο ξεριζωμός 170 χιλιάδων ανθρώπων από τα σπίτια, τις περιουσίες και τις ζωές τους, καθώς κι η συνεπακόλουθη ντε φάκτο διχοτόμηση έπρεπε γίνει με βίαιο τρόπο, ώστε να μην φανεί ότι έγινε με τη συναίνεση Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων.
  • Με το δόγμα του ούτω καλούμενου «Μακροχρόνιου Αγώνα» (της απόλυτης απραξίας), που έδωσε στην Τουρκία την απόλυτη άνεση χρόνου να παγιώσει με την κατοχή τον γεωγραφικό και ψυχολογικό διαχωρισμό Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η απόλυτη απραξία από ελληνικής πλευράς αποδεικνείεται ως εκ του αποτελέσματος, αφού όχι μόνο δεν καταφέραμε να φύγει έστω και ένας Τούρκος στρατιώτης από τους 40 χιλιάδες, ή να αποτρέψουμε τον εποικισμό, ή να επιστρέψει έστω και ένας εκτοπισμένος στο σπίτι του, αλλά ούτε καν ένα καταδικαστικό ψήφισμα του ΟΗΕ που να κατονομάζει την Τουρκία ως ένοχη για παράνομη εισβολή και κατοχή στην Κύπρο δεν έχουμε εξασφαλίσει. Παρόλα αυτά συνεχίζουμε τον «Μακροχρόνιο Αγώνα» με τις γνωστές πολιτικές δυνάμεις να υπονομεύουν τις συνομιλίες, όποτε διεξάγονταν κάτω από συγκεκριμένες πρωτοβουλίες του ΟΗΕ για λύση και να συνεχίζουν να το πράττουν, σαν να μην πέρασαν πέρασαν 43 ολόκληρα χρόνια κατοχής. Συνεχίζουν με την ίδια απατηλή ρητορική, από το 1974 μέχρι σήμερα, να διευκολύνουν την τουρκική πολιτική της διχοτόμησης.  

Διότι, ναι, η διχοτόμηση είναι η λύση που πρωτίστως εξυπηρετεί την Τουρκία. Γιατί; Μα διότι έτσι διασφαλίζει, χωρίς καμία απολύτως όχληση από τους Ελληνοκύπριους, τον απόλυτο έλεγχο πάνω σε ένα αμιγώς τουρκικό κράτος, στο 40% του εδάφους της Κύπρου, που εκτείνεται στο βόρειο τμήμα του νησιού και θα αποτελεί ζώνη ασφαλείας στο μαλακό υπογάστριο της. Ένα κράτος προτεκτοράτο, μέσα στο οποίο μπορεί να διατηρεί στρατό και να στέλνει έποικους, αρχικά ως οικονομικούς μετανάστες και στη συνέχεια ως πολιτογραφημένους πλέον πολίτες.  Επιπλέον, με τη διεθνή αναγνώριση αυτού του κράτους, θα μπορεί να το αναπτύξει οικονομικά, σε όλους τους τομείς της οικονομίας στους οποίους δραστηριοποιείται και η Κυπριακή Δημοκρατία, με σκοπό να μας ανταγωνιστεί, διατηρώντας το συγκριτικό πλεονέκτημα της τεράστιας τουρκικής αγοράς, με την οποία θα συνδέεται το τουρκοκυπριακό κράτος. Με τον ειρηνικό αυτό τρόπο η Τουρκία θα επιδιώξει να μετατρέψει σε βάθος χρόνου την Κύπρο σε τουρκικό νησί, αφού οι Τούρκοι θα γίνουν πλειοψηφία ως προς τον αριθμό των κατοίκων αυτού του νησιού, ενώ το κράτος τους θα είναι οικονομικά ισχυρότερο.

Η διχοτόμηση βολεύει επίσης το ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο. Διότι αυτοί έστησαν τους μηχανισμούς νομής της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος σε δύο χωριστές περιοχές, όπως περίπου χωρίζουν τις περιοχές ελέγχου τους η σικελική μαφία και τα καρτέλ των ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής. Στα ταράφια τους λοιπόν ο καθένας, έχουν διασφαλίσει τα κέρδη τους, σε τρέχοντα χρόνο αδιαφορώντας πλήρως για το τι θα γίνει στο μέλλον.

Το Τουρκοκυπριακό κατεστημένο ουδόλως ανησυχεί, αν σε 20 χρόνια οι Τουρκοκύπριοι θα είναι μια ισχνή μειοψηφία μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, καθώς πλειοψηφία θα είναι πια οι εκ Τουρκίας έποικοι, οι οποίοι και θα διαμορφώσουν την πολιτική, κοινωνική, θρησκευτική και πολιτισμική κουλτούρα στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Η τουρκοκυπριακή ελίτ ευελπιστεί ότι θα παραμείνει ευνοούμενη και υπό τις νέες συνθήκες.

Το Ελληνοκυπριακό κατεστημένο επίσης ουδόλως ανησυχεί. Διότι θα συνεχίσει να πλουτίζει, κατακλέβοντας με όλους τους δυνατούς τρόπους εμάς τους ηλίθιους, πουλώντας μας πατριωτικά φούμαρα για μια καλύτερη λύση που θα επιτύχουμε στο μακρινό μέλλον, που μάλλον χρονικά θα συμπίπτει με τη Δευτέρα Παρουσία. Ώστε με την ανάσταση των νεκρών, να επιστρέψουν και όλοι οι πρόφυγες στα σπίτια τους. Δεν τους ενδιαφέρει αν με τη διχοτόμηση η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταντήσει σταδιακά η δεύτερη πληθυσμιακά και οικονομικά χώρα σ’ αυτό το νησί. Δεν τους ενδιαφέρει αν τα παιδιά μας θα γίνουν μισταρκοί των Τούρκων, για να επιβιώσουν. Αν και όταν φτάσουμε σε εκείνο το σημείο, αυτοί, προνομιούχοι και παραλήδες καθώς είναι, θα ανέβουν σε ένα αεροπλάνο και θα πάνε να ζήσουν αλλού. 

Εκείνοι που θα πάθουν τη μεγάλη ζημιά από τη διχοτόμηση είναι οι απλοί και μη προνομιούχοι Κύπριοι, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Ουσιαστικά αυτή θα είναι η χειρότερη και μη αναστρέψιμη καταστροφή, στο τέλος μιας αλυσίδας εθνικών και οικονομικών καταστροφών που μας έχουν φορτώσει οι ηγεσίες μας εδώ και 58 τόσα χρόνια. Αλλά πότε τους έκοψε για το τι θα συμβεί στον απλό κόσμο και θα τους κόψει τώρα; 

 

Να απενεργοποιήσει τις ωρολογιακές βόμβες

Συγχαρητήρια στον Νίκο Αναστασιάδη για τη νίκη του.

Στην πρώτη του πενταετία κατάφερε να διαχειριστεί την οικονομική καταστροφή που του παρέδωσε η προηγούμενη κυβέρνηση. Το πέτυχε χάρη στις θυσίες και την ιώβεια υπομονή του απλού κόσμου, που φορτώθηκε στην καμπούρα του όλο το βάρος.

Στο Κυπριακό διεύρυνε τις συγκλίσεις με την τουρκική πλευρά και μαζί με την Ελλάδα έθεσαν για πρώτη φορά το θέμα των εγγυήσεων, επιτυγχάνοντας να γίνει παραδεκτό από τον Γ.Γ. του ΟΗΕ, στο τελικό του πλαίσιο-εισήγηση για τη λύση, ότι οι ξένες εγγυήσεις είναι απαράδεκτες.

Στην δεύτερή θητεία του οφείλει να πράξει ότι είναι πολιτικώς κι ανθρωπίνως δυνατόν για να τερματιστεί όσο πιο γρήγορα γίνεται η τουρκική κατοχή κι η ντε φάκτο διχοτόμηση, να απενεργοποιήσει δηλαδή την ωρολογιακή βόμβα του Κυπριακού, του θανάσιμου αυτού κινδύνου που απειλεί την ειρήνη, την ασφάλεια και την ίδια την επιβίωση του ελληνισμού σ’ αυτό το νησί.

Στο εξίσου κεφαλαιώδες ζήτημα της θεραπείας του νοσηρού πολιτικού συστήματος, της κομματοκρατίας, της ημετεροκρατίας, της διαπλοκής και της διαφθοράς, δεν άλλαξε σχεδόν τίποτα στη διάρκεια της πρώτης του θητείας. Η Κύπρος παραμένει όμηρος του συστήματος και των συμφερόντων του βολεμένου πολιτικοοικονομικού κατεστημένου.

Αν δεν αποφασίσει επιτέλους ο Νίκος Αναστασιάδης να βάλει νυστέρι στο απόστημα κι αν συνεχίσει να στηρίζεται σε τούτο το ιδιοτελές κι άπληστο σύστημα, που κολακεύει και εξυπηρετεί την εξουσία, αλλά την ίδια στιγμή εξαχρειώνει την ηθική διάσταση της πολιτικής, επιτρέποντας την υπονόμευση της ευνομίας και την εξάρθρωση των θεσμών, θα έχει ολοκληρώσει την πολιτική του σταδιοδρομία με ένα τεράστιο πλην. Γιατί αυτό το σύστημα ήταν και παραμένει άλλη μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του κράτους και της κοινωνίας μας. Εκράγηκε ήδη μία φορά επί διακυβέρνησης Χριστόφια, με τις γνωστές τραγικές συνέπειες. Αν αφεθεί να εκραγεί για δεύτερη φορά, ο όλεθρος που θα σκορπίσει, δεν θα έχει προηγούμενο.

 

Ο Κύκλωπας Αναστασιάδης κι ο «Κανένας» που τελικά έχει όνομα…

Ο Πολύφημος είχε ήδη φάει έξι συντρόφους του Οδυσσέα, μέχρι να βρει τον τρόπο ο πολυμήχανος βασιλιάς της Ιθάκης να τον εξουδετερώσει, μπήγοντάς του στο ένα και μοναδικό μάτι που είχε στο μέτωπο ένα πυρωμένο κοντάρι. Φρόντισε όμως από πριν να τον μεθύσει, προσφέροντάς του γλυκό κρασί και τόσο ευχαριστήθηκε ο γιγαντόσωμος Κύκλωπας, που υποσχέθηκε στον Οδυσσέα ότι θα τον φάει τελευταίο. Μάλιστα, πριν τον πάρει ύπνος, τον ρώτησε πώς τον λένε κι ο Οδυσσέας του απάντησε «είμαι ο Κανένας». 

Μόλις έφαγε την κονταριά στο μάτι, ο Κύκλωπας πετάχτηκε από τον ύπνο του κι άρχισε να μουγκρίζει σφαδάζοντας από τον πόνο. Μαζεύτηκαν τότε ανήσυχοι οι άλλοι Κύκλωπες έξω από τη σπηλιά του και τον ρωτούσαν τι έπαθε. «Με τύφλωσε, με τύφλωσε», φώναζε ο Πολύφημος. «Ποιος;» τον ρωτούσαν οι άλλοι. «Ο Κανένας, ο Κανένας!» έσκουζε εκείνος, οπότε έφυγαν γελώντας, διότι νόμισαν ότι ο αδελφός τους ήταν μεθυσμένος και έλεγε ασυναρτησίες.

Στη συνέχεια ο Οδυσσέας κι οι σύντροφοί του κατάφεραν να δραπετεύσουν από τη σπηλιά, αφού δέθηκαν πρώτα κάτω από τις κοιλιές των προβάτων, ώστε να μην μπορεί να τους βρει ψαχουλεύοντας ο τυφλός Κύκλωπας. 

Κάπως έτσι, κρυφά, κάτω από τις κοιλιές των προβάτων ψηφοφόρων, φαίνεται να κινούνται αυτές τις μέρες κάποιοι στο ΔΗΚΟ, υπέρ της υποψηφιότητας Μαλά, προκειμένου να εκδικηθούν την εσωτερική τους αντιπολίτευση που, όπως ισχυρίζονται, «πριμοδότησε» τον Μαλά πριν από τον πρώτο γύρο για να μην περάσει ο Νικόλας στον δεύτερο, με σκοπό να ευνοηθεί ο Αναστασιάδης. Ενώ λοιπόν η ηγεσία του ΔΗΚΟ κάλεσε επίσημα τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν στον δεύτερο γύρο τον … «ΚΑΝΕΝΑ» φαίνεται τελικά ότι κι αυτός ο «Κανένας» έχει όνομα και λέγεται Μαλάς.

Την Κυριακή το βράδυ ωστόσο θα μάθουμε αν τα κατάφεραν τελικά να μπήξουν το πυρωμένο κοντάρι στο μάτι του Κύκλωπα Αναστασιάδη ή αν ο Κύκλωπας τους έκανε μια μπουκιά και τους κατάπιε. 

(Σημ.: Τις πληροφορίες για παρασκηνιακές κινήσεις υπέρ του κ. Μαλά γράφει σε σημερινό του δημοσίευμα ο «Φιλελεύθερος»)

 

 

«Ψήφος κατά συνείδηση» θα είναι η πιο αξιοπρεπής απόφαση.

Τα κόμματα που στήριξαν τις υποψηφιότητες των χαμένων του α’ γύρου των εκλογών διατηρούν κεφαλαιώδεις διαφωνίες με τους μονομάχους του β’ γύρου. Διαφωνίες που δεν μπορεί να γεφυρωθούν στο διάστημα που απομένει μέχρι την Κυριακή. 

Στη Γερμανία, προκειμένου να συσταθεί νέος κυβερνητικός συνασπισμός υπό την Άνγκελα Μέρκελ, διεξάγονται συζητήσεις εδώ και μήνες για να εκπονηθεί ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης πάνω στο οποίο να συκλίνουν όλα τα κόμματα του συνασπισμού.

Στην Κύπρο εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, σε διάστημα λίγων ημερών και με τις δεδομένες θέσεις τους, που γνωρίζουμε, οποιαδήποτε συμφωνία θα είναι και θα φαίνεται καιροσκοπική.

Στη Γερμανία το σύστημα είναι κοινοβουλευτικό και προκειμένου να συσταθεί κυβέρνηση πρέπει να διασφαλιστεί κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Στην Κύπρο, με το προεδρικό σύστημα, δεν τίθεται τέτοιο ζητημα. Ο πρόεδρος εκλέγεται για να διορίσει κυβέρνηση και να κυβερνήσει. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που χρειάζεται η κυβέρνηση για να περνά τα νομοσχέδιά της μπορεί να διασφαλίζεται μέσα από συναίνεση για κάθε νομοσχέδιο ξεχωριστά, όπως εξάλλου έγινε και στη διάρκεια σχεδόν ολόκληρης της προηγούμενης πενταετίας.

Η μόνη ενδεδειγμένη υπό τις συνθήκες απόφαση όλων όσοι έχασαν στις εκλογές είναι να προτρέψουν το λαό να ψηφίσει κατά συνείδηση. Θα είναι, αν μη τι άλλο, ένα ελπιδοφόρο βήμα προς τα εμπρός, για να αρχίσει επιτέλους το βεβαρημένο πολιτικό σύστημα να εγκαταλείπει τις παθογένειες του παρελθόντος και τις ευκαιριακές συμμαχίες που δεν εδράζονται σε αρχές αλλά στην κατανομή του μέλιτος της εξουσίας.

 

Τα ιπτάμενα γαϊδούρια και η αλήθεια για το «κούρεμα» του 2013.

Ο υποψήφιος Ν. Παπαδόπουλος και οι γύρω του, συνεχίζουν να αυτοπροβάλλονται σαν οι πιο αξιόπιστοι, λέγοντας διαρκώς ψέματα και διαστρεβλώσεις. Ειδικά η τεχνική του κ. Παπαδόπουλου στο ψέμα, πρέπει να διδάσκεται πλέον σε σχολές υποκριτικής, καθώς είναι τόσο πειστικός την ώρα που ψεύδεται, που αν πει ότι ο γάϊδαρος πετάει, οι ψηφοφόροι του θα βάλουν στις στέγες τους σκιάχτρα για να διώχνουν τα ιπτάμενα γαϊδούρια που αφοδεύουν στα κεραμίδια.

Στο θέμα με το λεγόμενο «κούρεμα» του 2013, ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο Πινόκιο και ο Βαρώνος Μινχάουζεν συνεχίζουν να πουλάνε το ίδιο παραμύθι, το οποίο ομολογουμένως πιάνει τόπο, λόγω της ανεπαρκούς επικοινωνιακής πολιτικής του Αναστασιάδη. Ο Ν. Παπαδόπουλος, ο Πινόκιο και ο Βαρώνος Μινχάουζεν έχουν πείσει ότι οι διαστρεβλώσεις τους είναι αλήθεια μια μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων, που δεν διαβάζουν και δεν ακούνε ειδήσεις ή άλλα διαβάζουν και ακούνε και άλλα καταλαβαίνουν.

Ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για το κλείσιμο της Λαϊκής και για το κούρεμα της Τράπεζας Κύπρου είναι προσωπικά ο Ν. Παπαδόπουλος. Υπήρξε ο πρωτοστάτης του «ΟΧΙ», έχοντας πλήρη συναίσθηση του γεγονότος ότι οι επιλογές ήταν μόνο δύο: είτε να μπει ειδικό τέλος σε όλες τις καταθέσεις είτε να γίνει αυτό που έγινε τελικά. Ο Ν. Παπαδόπουλος, πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών της βουλής, καθώς και όσοι βουλευτές ψήφισαν ΟΧΙ, ήξεραν πολύ καλά ότι το ΟΧΙ σήμαινε κλεισιμο της Λαϊκής και κούρεμα της Τράπεζας Κύπρου.

Θα προσπαθήσω με πολύ απλά λόγια να θυμήσω τι έγινε τότε. Επιβάλλεται η χρήση της μνήμης και της λογικής μας, μέσα σ’ αυτό τον καταιγισμό ψεμάτων, διαστρεβλώσεων και βολίδων ηλιθιότητας.

Τον Μάρτη του 2013 ο Αναστασιάδης παρέλαβε από τον Χριστόφια μια κατεστραμμένη οικονομία. Η Κύπρος ήταν εκτός αγορών, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μας δάνειζε κανείς. Τα χρήματα από το ρωσικό δάνειο, ύψους 2.5 δις ευρώ, είχαν τελειώσει και το κράτος έφτασε στο σημείο να μαζεύει λεφτά από ταμεία εργαζομένων για να μπορέσει να πληρώσει τους μισθούς των κρατικών υπαλλήλων και άλλες του υποχρεώσεις. Ο Χριστόφιας περίμενε μάταια να του δανείσει ο Πούτιν άλλα 5 δις ευρώ, με μια αφελέστατη και εκτός πραγματικότητας προσδοκία που δεν ερμηνεύεται με πολιτικούς όρους. Θυμίζω ότι το πρώτο δάνειο των 2,5 δις δεν είχε ακόμη εξοφληθεί και ότι το επιτόκιο εκείνου του δανείου ήταν 4,5% (αργότερα και επί Αναστασιάδη το επιτόκιο κατέβηκε στο 2,5%).

Ξεκινώντας για το κρίσιμο Eurogroup της 15ης Μαρτίου 2013, ο Αναστασιάδης δεσμεύθηκε ότι δεν επρόκειτο να δεχτεί κούρεμα καταθέσεων, πιστεύοντας ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι θα αντιμετώπιζαν το όλο ζήτημα με πολιτικούς και όχι οικονομικούς όρους. Ήταν μία επίσης αφελής πολιτικά προσδοκία, το να αναμένει ο Αναστασιάδης ότι θα δίνονταν χρήματα από τις τσέπες των Ευρωπαίων φορολογουμένων χωρίς όρους, για να σπονσαριστεί ένα άκρως διεφθαρμένο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο, που ρήμαξε οικονομικά το δημόσιο χρήμα και μετέτρεψε το τραπεζικό μας σύστημα σε καζίνο, στο οποίο πόνταραν οι ανά τον πλανήτη τυχοδιώκτες.

Στο Eurogroup ο Αναστασιάδης άρχισε να αναπτύσσει πολιτικά επιχειρήματα, μιλώντας για τη σημασία της Κύπρου σε ένα ζωτικής σημασίας γεωπολιτικό χώρο και κάτι άλλες τέτοιες θεωρίες, με την αυταπάτη ότι θα ίδρωνετο αυτί των Ευρωπαίων. Αφού τελείωσε το λογύδριό του, τον ρώτησαν πολύ λογικά πώς θα καλύψει τα ελλείμματα των εκτεθειμένων τραπεζών, από τη στιγμή που το κράτος ήταν σχεδόν φαλιρισμένο και δεν είχε ούτε μία, προκειμένου να στηρίξει τις τράπεζες. Αλλά και φαλιρισμένο να μην ήταν το κράτος, πάλι ήταν αδύνατον να καλύψει την θεόρατη τρύπα των τραπεζών.

Η λύσεις που πρότειναν ήταν:

1. Για να μπορέσει το κράτος να καλύψει τις χρηματοδοτικές του ανάγκες και να σταθεί στα πόδια του, να μας δανείσουν 10 δις ευρώ, με χαμηλό τόκο 2,5%, αλλά και με πολύ αυστηρούς όρους, που προέβλεπαν μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις καθώς και μια σειρά μεταρρυθμίσεων, για νοικοκύρεμα του κράτους, κάτω από ένα πρόγραμμα (Μνημόνιο) που θα επιτηρείτο τακτικά από αντιπροσώπους των τριών θεσμών που μας δάνεισαν: δηλαδή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

2. Σε ό,τι αφορά τις τράπεζες, η θέση του Eurogroup ήταν με πρακτικούς όρους το κλείσιμο της Λαϊκής και το κούρεμα των καταθέσεων της Τράπεζας Κύπρου όσο χρειαζόταν για να καλυφθεί η τρύπα, την οποία υπολόγισαν οι εταίροι μας με πολύ μεγάλη συγκαταβατικότητα. Διότι έκαναν τα στραβά μάτια στα πολλά δισεκατομμύρια κόκκινων δανείων, επιτρέποντάς μας έτσι να τα διαχειριστούμε μακροπρόθεσμα. Αν περιλάμβαναν και αυτά τα ποσά μέσα στις ανάγκες αναχρηματοδότησης των τραπεζών, τότε θα είχαμε κυριολεκτικά διαλυθεί. Επέμεναν όμως ότι τα υποκαταστήματα των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα έπρεπε άμεσα να πωληθούν, μαζί με τα κόκκινα δάνειά τους στην Ελλάδα, διότι κάτω από το βάρος της κρίσης της ελληνικής οικονομίας, υπήρχε ο κίνδυνος να φορτωθούν οι κυπριακές τράπεζες υπέρογκα ελληνικά κόκκινα δάνεια, που θα οδηγούσαν στο απόλυτο φαλίρισμα ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου και την οικονομία του τόπου μαζί.

Ο Αναστασιάδης, προκειμένου να μην κλείσει η Λαϊκή και να μην κινδυνεύσει με κλείσιμο ή κούρεμα καταθέσεων η Τράπεζα Κύπρου, αντιπρότεινε εναλλακτικά να μπει ένα ειδικό εφάπαξ τέλος σε όλες τις καταθέσεις στις τράπεζες της Κύπρου, ύψους 6.7% για τις καταθέσεις κάτω από 100 χιλιάδες και 9,9% για καταθέσεις πάνω από 100 χιλιάδες ευρώ. Το τέλος αυτό, σε ένα τραπεζικό σύστημα που είχε τα υψηλότερα επιτόκια στην Ευρώπη κι από τα υψηλότερα στον πλανήτη, θα ισοδυναμούσε με αποκοπή τόκων που εισέπραξαν οι καταθέτες τα τελευταία 1.5 με 2 χρόνια. Το Eurogroup έκανε αποδεκτή την εισήγηση.

Μόλις όμως έγινε γνωστή η συμφωνία Αναστασιάδη-Eurogroup, το ανεύθυνο πολιτικό μας σινάφι θεώρησε ότι ήταν μια κακή συμφωνία. Προφανώς διότι απαιτούσαμε να πληρώσουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι από την τσέπη τους τον λογαριασμό του πάρτι που έστησαν  εδώ στην Κύπρο τα λαμόγια, πάνω στην καμπούρα του απλού λαού και των ανύποπτων καταθετών. Άρχισαν λοιπόν να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και να επικαλούνται την ευρωπαϊκή οδηγία για προστασία των καταθέσεων μέχρι 100 χιλιάδων ευρώ.

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών της βουλής, μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ το πρωί του Σαββάτου 16 Μαρτίου, το ξημέρωμα μετά το Eurogroup, διερωτήθηκε γιατί  να πληρώσουν οι καταθέτες των υγιειών τραπεζών (ποσό που ισοδυναμούσε με τους τόκους 2 ετών) για να μην κλείσουν οι δύο προβληματικές τράπεζες.  Άρα ήξερε πολύ καλά ότι, αν δεν δεχόμασταν τη συμφωνία Αναστασιάδη-Eurogroup, θα γινόταν αυτό που έγινε τελικά, δηλαδή το κλείσιμο της προβληματικής Λαϊκής και το κούρεμα σχεδόν στο μισό της Τράπεζας Κύπρου.

Μετά τη φασαρία που έκαναν οι Κύπριοι, ερμηνεύοντας την εφάπαξ φορολογία των καταθέσων σαν «κούρεμα» και μάλιστα παράνομο για τις καταθέσεις κάτω από 100 χιλιάδες ευρώ, έγινε νέο τηλεφωνικό Eurogroup τη Δευτέρα 18 Μαρτίου, στο οποίο οι Εταίροι αντιπρότειναν, αν θέλαμε, να φολολογήσουμε (εφάπαξ) μόνο τις καταθέσεις άνω των 100 χιλιάδων, με μεγαλύτερο όμως τέλος, που θα έφτανε περίπου το 13% (ώστε να καλυφθεί η διαφορά από τη μη φορολόγηση των καταθέσεων κάτω των 100 χιλιάδων).  Την αντιπρόταση αυτή και πάλι την απέρριψε το ανεύθυνο πολιτικό μας σινάφι, που προτίμησε τελικά να ψηφίσει στη Βουλή ΟΧΙ, κλείνοντας έτσι τη Λαϊκή Τράπεζα και κουρεύοντας κατά 45% τις καταθέσεις της Τράπεζας Κύπρου, αποσπώντας την και από τους μετόχους της.

Εκείνες τις ημέρες, που έπρεπε να ληφθούν κρίσιμες αποφάσεις, διάφοροι ανεύθυνοι, που θύμιζαν γυρολόγους πανηγυριών, γύριζαν στα κανάλια και στα ραδιόφωνα κι έλεγαν διάφορες ανοησίες, όπως π.χ. να φύγουμε από το ευρώ και να πάμε στη λίρα ή ότι υπήρχαν και άλλοι τρόποι να βγούμε από την κρίση, αλλά χωρίς ποτέ να λένε ποιοι ήταν αυτοί οι τρόποι. Κάποιοι από εκείνους τους γυρολόγους βγήκαν ξανά σήμερα στην επιφάνεια και διεκδικούν πολιτικό ρόλο, ενόψει των προεδρικών εκλογών.

Φήμες, τις οποίες δεν υιοθετώ μεν αλλά και δεν απορρίπτω (απλά δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή ψέματα) λένε ότι στη φορολόγηση όλων των καταθέσεων αντέδρασε παρασκηνιακά η Ρωσία, που δεν ήθελε να πειράξουμε τη Ρωσική Εμπορική Τράπεζα. Αν αυτό ισχύει, τότε υπάρχει και πρόσθετη εξήγηση για το αγέρωχο ΟΧΙ της πατριωτικής μας βουλής. Είναι γνωστό εξάλλου ότι στη Λαϊκή Τράπεζα είχαν τις καταθέσεις τους Ρώσοι που ο Πούτιν ήθελε να τιμωρήσει, γιατί κρατούσαν ρωσικά χρήματα εκτός Ρωσίας και ήταν η εποχή τότε που ζητούσε επιτακτικά να τα επιστρέψουν πίσω στην πατρίδα. Το κλείσιμο της Λαϊκής ήταν μια τιμωρία για τους «παράνομους» Ρώσους καταθέτες, που ικανοποιούσε και τη ρωσική κυβέρνηση.

Άλλη μια φήμη λέει ότι το κρίσιμο εκείνο βράδυ στο Eurogroup, όταν ο Αναστασιάδης ζητούσε το έλεος των εταίρων μας για την Κύπρο, διότι είναι πολύ μικρή για να πληρώσει τόσο μεγάλο τίμημα, κάποιοι του θύμισαν ότι στην Κύπρο έγινε το μεγαλύτερο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας και φυσικά μιλούσαν για το ξέπλυμα των χρημάτων που έκλεψε ο Μιλόσεβιτς από τον σερβικό λαό, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, στη Λαϊκή Τράπεζα, με τη συμμετοχή γνωστού δικηγορικού γραφείου…

Πολλοί,  κατά τη γνώμη μου ανόητοι, κατηγόρησαν τότε τον Αναστασιάδη ότι δεν έδωσε ανταλλάγματα στη Ρωσία, προκειμένου να μας χορηγήσει εκείνη δάνειο, ώστε να μην χρειαστούμε τους Ευρωπαίους.  Πλην όμως οι Ρώσοι μας έχουν πει πολλές φορές πως δεν επιδιώκουν ρόλο στην Κύπρο. Δεν είναι διατεθειμένοι για χάρη μας να τα βάλουν είτε με τη Δύση είτε με την Τουρκία. Ο Χριστόφιας περίμενε την απάντησή του Πούτιν για δάνειο πολλούς μήνες, καθυστερώντας τις συζητήσεις με την Τρόικα από τις αρχές του 2012, με αποτέλεσμα το οικονομικό μας πρόβλημα να μεγεθύνεται με γεωμετρική πρόοδο. Ο Πούτιν όμως δεν του έκανε τη χάρη, πολύ απλά γιατί δεν εξυπηρετούνταν με τον τρόπο εκείνο τα ρωσικά συμφέροντα. Ούτε στον Αναστασιάδη έδωσε δάνειο και δεν φταίει ο Σαρρής γι’ αυτό, όπως ισχυρίζονται οι ανόητοι. Οι Ρώσοι μάς υπέδειξαν ότι βοήθεια μόνο από την Ευρωπαϊκή Ένωση (στην οποία ανήκουμε) θα έπρεπε να αναμένουμε. Μάλιστα ο Ρώσος πρωθυπουργός Μεντβέντεφ, όταν ρωτήθηκε εκείνες τις ημέρες από δημοσιογράφο αν η Ρωσία θα ενδιαφερόταν για το κυπριακό φυσικό αέριο, απάντησε ωμά ότι «ακόμη δεν έγιναν επιβεβαιωτικές διατρήσεις για να ξέρουμε ότι υπάρχει αέριο και πως ούτως η άλλως έχει και η Τουρκία συμφέροντα εκεί»… Παρά την ξεκάθαρη απάντηση των Ρώσων, οι ανόητοι δεν έπαψαν μέχρι και σήμερα να λένε ότι θα μπορούσαμε να ζητήσουμε τη βοήθεια των Ρώσων…

Οι πολιτικοί γυρολόγοι επικαλούνται συχνά δηλώσεις είτε του Ντράγκι είτε του Ντάσελμπουμ είτε άλλων, για να μας πείσουν ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι, ότι τάχα οι Ευρωπαίοι «κατάλαβαν» το λάθος τους και ζήτησαν συγνώμη ή άλλαξαν την απόφαση και ο Αναστασιάδης εξαπάτησε τη βουλή και άλλα τέτοια φληναφήματα. Απλά λένε ψέματα. Πιάνονται από μια φράση ή από μια λέξη μέσα στη δήλωση των Ντράγκι και Ντάισελπλουμ, που την είπαν στην προσπάθειά τους να αποφύγουν ανόητες ερωτήσεις το κυπριακό Μνημόνιο και διαστρεβλώνουν τερατωδώς τη δήλωση. Αν όμως κανείς αναλύσει προσεκτικά τις δηλώσεις Ντράγκι και Ντάισελπλουμ, θα δει ότι στην πραγματικότητα λένε αυτά που ξέρουμε, αυτά που έγραψα πιο πάνω και τίποτε άλλο.

Αυτή είναι λοιπόν η αλήθεια σε ό,τι αφορά το κούρεμα καταθέσεων του 2013 και όλα τα άλλα είναι παραμύθια, για αντιπολιτευτικούς λόγους. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη τήρησε σχεδόν κατά γράμμα τους όρους της Τρόϊκας και κατάφερε να αναστρέψει την πορεία της κυπριακής οικονομίας, που κατευθυνόταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τη χρεοκοπία. Είναι όμως επίσης αλήθεια ότι τήρησε ευλαβικά μόνο όσους όρους αφορούσαν τον απλό κοσμάκη. Όρους που αφορούσαν συμφέροντα του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, η κυβέρνηση τούς έκανε στην άκρη και δεν εφαρμόστηκαν ποτέ. Τα λεφτά που έπρεπε να αντληθούν απ’ εκεί, αντλήθηκαν είτε από τις τσέπες και πάλι του απλού κοσμάκη είτε μπήκαν στα ταμεία του κράτους από αλλού, από ευνοϊκές συγκυρίες, όπως π.χ. η αύξηση του τουρισμού. Είναι επίσης γνωστό ότι τις ημέρες εκείνες, αμέσως μετά το Eurogroup, που οι τράπεζες παρέμειναν κλειστές για να μην μπορεί ο απλός κοσμάκης να βγάλει από εκεί μέσα τα λεφτά του, κάποιοι προνομιούχοι έβγαλαν από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μέχρι μερικά εκατομμύρια.  Σ’ αυτά είναι που ελέγχεται η κυβέρνηση Αναστασιάδη. Τα άλλα όλα που λένε οι πολιτικοί γυρολόγοι δεν αφορούν σοβαρούς ανθρώπους, αλλά μόνο εκείνους που τους πιστεύουν.

 

Salto mortale…

Με βουτιά στο κενό ισοδυναμεί η απόφασή του προέδρου Αναστασιάδη να τραβήξει στα άκρα την άνευ προηγουμένου κόντρα του με τα Ηνωμένα Έθνη, απειλώντας ότι θα δημοσιεύσει απόρρητα «πρακτικά» από τις συνομιλίες στο Crans-Montana.

Εύχομαι να έχει μετρήσει καλά τις δυνάμεις του. Εύχομαι να ξέρει τι κάνει και να είναι απόλυτα βέβαιος ότι το σχοινί του bungee jumping θα μας κρατήσει και δεν θα σπάσει. Γιατί, αν σπάσει, τότε μιλάμε για απονενοημένο διάβημα, για πήδημα θανάτου, που θα καταβαραθρώσει την εθνική μας υπόθεση, θα σκοτώσει το όραμά μας για ένα καλύτερο αύριο, την προοπτική μας για εθνική επιβίωση σε τούτο το νησί. 

Θα μου πείτε, «μα είναι τόσο τραγικά τα πράγματα»; Αν τα κάνουμε θάλασσα, ναι, θα είναι ακόμη πιο τραγικά απ΄ότι μπορεί να φανταστεί αυτή τη στιγμή ακόμη κι  ο πιο απαισιόδοξος Ελληνοκύπριος. Διότι αν  οδηγηθούμε στη διχοτόμηση της Κύπρου, με δική μας ευθύνη, θα πρόκειται για τη χειρότερη ήττα στην ιστορία του ελληνισμού σε τούτο το νησί. Θα έχουμε χάσει οριστικά τη μισή μας πατρίδα και μάλιστα κατά τρόπο που θα παρέχει στην Τουρκία την ευχέρεια να ενεργεί ανεξέλεγκτα ως προς την αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα του νησιού, ως προς τον εκτουρκισμό και εξισλαμισμό της κατεχόμενής μας πατρίδας, ως προς τον στόχο της να καταστήσει την τουρκική χώρα στην Κύπρο στρατιωτικά και οικονομικά ισχυρότερη από την Κυπριακή Δημοκρατία. Στην καλύτερη περίπτωση ίσως μπορέσουμε να επιστρέψουμε σε διαδικασία συνομιλιών για λύση, αλλά με βεβαρυμένη τη θέση μας, ή αλλιώς με την ουρά στα σκέλια.

Αν ο Αναστασιάδης βγάλει την Κύπρο κερδισμένη από αυτή την οξύτατη αντιπαράθεση, τότε μαγκιά του. Αν όμως μας κατακρημνίσει, ας μην αυταπατάται ότι τουλάχιστον θα έχει ανεβάσει το προσωπικό του πολιτικό γόητρο, απέναντι στην ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη, ενόψει εκλογών. Μπορεί να υπάρχει μια αφελής, φωνασκούσα μειοψηφία, που αγοράζει σαν μεταξωτές κορδέλες τα φύκια της κενής ουσιαστικού περιεχομένου «πατριωτικής» συνθηματολογίας, αλλά η πλειοψηφία αυτού του λαού έμαθε μέσα από τα πολλά παθήματά μας σε τούτο τον τόπο και διατηρεί μια εκπληκτική ευθυκρισία σε ό,τι αφορά τα κοινά. Αν αποδειχτεί στο τέλος ότι ο Αναστασιάδης έκανε salto mortale, παίρνοντας κι εμάς στο λαιμό του, αυτό θα είναι και το προσωπικό του πολιτικό βατερλώ, το δικό του Μαρί… 

 

Γιατί παίζουμε ξύλο με τον ΟΗΕ…

Θα προσπαθήσω να εξηγήσω με απλά λόγια για ποιο λόγο εμείς, δηλαδή η κυβέρνησή μας και η Ελλάδα, παίζουμε ξύλο με τα Ηνωμένα Έθνη για το ποιος φταίει για το ναυάγιο στο Crans-Montana, ενώ την ίδια στιγμή η Τουρκία παραμένει στο απυρόβλητο, παρόλο που συνεχίζει να κατέχει παράνομα το 36% του κυπριακού εδάφος και να παγιώνει με όλους τους τρόπους τη διχοτόμηση του νησιού.  Υπάρχουν δύο διαφορετικά αφηγήματα για το ποιος έκανε το φάουλ στο ελβετικό θέρετρο.

ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ λέει ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης έκανε τα πάντα για να φτάσουμε σε λύση, δηλαδή ότι δέχτηκε την εκ περιτροπής προεδρία με σταθμισμένη ψήφο,  την αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στη διακυβέρνηση καθώς και το δικαίωμα Τούρκων υπηκόων να εγκαθίστανται στην Κύπρο σε αναλογία 1 προς 4 σε σχέση με τον αριθμό  Ελλήνων υπηκόων αντιστοίχως, με τον όρο βεβαίως ότι η Τουρκία θα αποδεχόταν πλήρη και άμεση κατάργηση της συνθήκης εγγυήσεως καθώς και πλήρη αποχώρηση του τουρκικού στρατού από την Κύπρο. Λέει επίσης ότι παρόλα αυτά η Τουρκία επέμενε πεισματικά στις θέσεις της για συνέχιση των εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων και για παραμονή τουρκικών στρατευμάτων. Μάλιστα ο κ. Κοτζιάς περιέγραψε γλαφυρά το περιστατικό όταν ο Γ.Γ. του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, πήρε χαρτί και καλαμάρι για να καταγράψει πρόχειρα τις θέσεις των δύο πλευρών. Όταν πήγε, λέει, να γράψει αυτά που του έλεγε πριν ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο Τούρκος υπουργός αντέδρασε λέγοντάς του «εγώ δεν είπα ποτέ κάτι τέτοιο«. Έτσι λοιπόν οδηγηθήκαμε στο ναυάγιο λόγω της τουρκικής αδιαλλαξίας που επέμενε μέχρι τέλους στις απαράδεκτες θέσεις της. Μάλιστα εμείς επικαλούμαστε και τις δημόσιες προκλητικές δηλώσεις του Τσαβούσογλου ότι η απαίτηση για μηδέν εγγυήσεις και μηδέν στρατό είναι όνειρο απατηλό και πρέπει να ξυπνήσουμε.

ΤΟ ΑΛΛΟ ΑΦΗΓΗΜΑ αιωρείται από την επόμενη μέρα του ναυαγίου, μέσα από πληροφορίες από πηγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και λέει τα εξής: Ο Τσαβούσογλου δέχτηκε προφορικά πλήρη κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, αλλά ζήτησε την παραμονή ενός τουρκικού αγήματος στο στάτους της ΤΟΥΡΔΥΚ, με αντίστοιχο ελληνικό άγημα, όπως η ΕΛΔΥΚ (θυμίζω ότι η ΤΟΥΡΔΥΚ είχε 650 στρατιώτες και η ΕΛΔΥΚ 950). Το αφήγημα αυτό λέει ότι ο Τσαβούσογλου δήλωσε κατηγορηματικά ότι αυτές τις θέσεις δεν μπορούσε να τις δώσει γραπτώς, παρά μόνο στο τελικό κείμενο της συμφωνίας, πάνω στην οποία θα έπρεπε να μπουν οι υπογραφές. Πριν από εκείνο το στάδιο δεν μπορούσε, λέει, να δεσμεύσει την Τουρκία και ότι αν δεν φτάναμε στο τελικό κείμενο ήταν σαν μην είπε ποτέ κάτι τέτοιο. Παρόλ’ αυτά, λέει το αφήγημα, ο Αναστασιάδης επέμενε στη θέση για μηδέν εγγυήσεις και μηδέν στρατό γι’ αυτό κι όταν ο Γκουντέρες ρώτησε τον Τσαβουσογλου αν ισχύουν οι θέσεις του, για να τις γράψει πρόχειρα κάτω, ο Τσαβούσογλου του απάντησε «δεν σου είπα ποτέ κάτι τέτοιο«.  Με άλλα λόγια, το αφήγημα αυτό επιρρίπτει την ευθύνη για το ναυάγιο στον πρόεδρο Αναστασιάδη διότι ουσιαστικά απέρριψε την προφορική τουρκική πρόταση για μηδέν εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα, από τη στιγμή που επέμενε και σε μηδέν στρατό, απορρίπτοντας την παραμονή ΤΟΥΡΔΥΚ και ΕΛΔΥΚ. 

Από τη δήλωση του Έσπεν Μπαρθ Άιντα, ότι «η πραγματική θέση της Τουρκίας δεν είναι αυτή που λέει η ελληνική πλευρά» συνάγεται ότι ο Ειδικός Σύμβουλος του Γ.Γ. του ΟΗΕ, υιοθετεί το δεύτερο αφήγημα, δεν μπορεί όμως να αναφερθεί ξεκάθαρα στο τι (κατά τη δική του άποψη) έγινε στο Crans-Montana, πρώτον διότι δεσμεύεται από το απόρρητο των συνομιλιών και δεύτερον διότι αν πει ότι η Τουρκία δέχτηκε μηδέν εγγυήσεις και μηδέν επεμβατικά δικαιώματα, ο πρώτος που θα τον διαψεύσει θα είναι ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, είτε διότι όντως η Τουρκία δεν δέχτηκε ποτέ κάτι τέτοιο (όπως λέει το δικό μας αφήγημα) είτε διότι η Τουρκία δεν θέλει να κάνει αυτή την υποχώρηση πριν την τελική συμφωνία (όπως λέει το δεύτερο αφήγημα). Κατακεραυνώνοντας κυριολεκτικά τον Άιντα, ο πρόεδρος Αναστασιάδης προειδοποίησε ότι θα δώσει στη δημοσιότητα τα πρακτικά των συνομιλιών στο Crans-Montana. Αλλά αν υπήρξε όντως προφορική και υπό όρους δέσμευση του Τσαβούσογλου, αυτή λογικά δεν πρέπει να περιλαμβάνεται στα πρακτικά…

Κατά τα άλλα, φύγαμε από το Crans-Montana με ένα τραγικό ναυάγιο που αναβάλλει ξανά επ’ αόριστον τις όποιες προσπάθειες για λύση του Κυπριακού, διατηρεί την ντε φάκτο διχοτόμηση της πατρίδας μας, με τους εκτοπισμένους που έζησαν στην κατεχόμενη γη μας να φεύγουν σιγά σιγά από τη ζωή, με τον δημογραφικό χαρακτήρα του νησιού μας να μεταβάλλεται υπέρ των Τούρκων, με την κατεχόμενη Κύπρο να εκτουρκίζεται πολιτικά, πολιτισμικά και άλλως πως, με τους 43 χιλιάδες πάνοπλους Τούρκους στρατιώτες να συνεχίζουν να μας σημαδεύουν με τις κάννες τους. Το πιο τραγικό όμως είναι ότι φύγαμε και με την κατηγορία του φταίχτη να αιωρείται απειλητικά πάνω από τα κεφάλια μας, όπως συνάγεται από τα υπονοούμενα του εκπροσώπου του ΟΗΕ, ο οποίος θα συντάξει σε σύντομο χρονικό διάστημα την έκθεσή του για το πώς κατέληγε σε ναυάγιο η πιο ελπιδοφόρα μέχρι σήμερα προσπάθεια για λύση του Κυπριακού.

Αν οι οργισμένες εναντίον του Άιντα δηλώσεις του προέδρου Αναστασιάδη πιάνουν τόπο μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη, εκείνο που θα μετρήσει στα διεθνή κέντρα αποφάσεων είναι η άποψη του ΟΗΕ και μάλιστα σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο, που οι Ρώσοι είναι έτοιμοι να πουλήσουν S400 στον Ερντογάν, οι Αμερικάνοι δηλώνουν ότι θεωρούν την Τουρκία ενεργειακό σύμμαχό τους στην ανατολική Μεσόγειο κι οι Ισραηλινοί ετοιμάζονται για συμφωνίες μεταφοράς του φυσικού αερίου τους μέσω Τουρκίας…