Αρχείο ετικέτας Αναστασιάδης

Μετά την ογκοδέστατη συγκέντρωση, ο ρόλος του κ. Χαμπιαούρη τελείωσε.

Μετά τη χτεσινή τεράστια σε όγκο πορεία διαμαρτυρίας των εκπαιδευτικών προς το προεδρικό μέγαρο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης θα πρέπει να καλέσει στο γραφείο του τον Υπουργό Παιδείας κ. Χαμπιαούρη και να του ζητήσει ευγενικά να παραδώσει το χαρτοφυλάκιό του.

Μέχρι χτες, τόσο ο Υπουργός Παιδείας όσο και ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, αναφέρονταν στις ηγεσίες των εκπαιδευτικών οργανώσεων ως αντίδικούς τους. Από χτες το απόγευμα το αφήγημα αυτό κατέρρευσε. Η σύγκρουση είναι ανάμεσα στην κυβέρνηση και το σύνολο των εκπαιδευτικών, για τους οποίους ο κ. Χαμπιαούρης είναι και επισήμως πλέον «persona non graτa».  Είναι δηλαδή ανεπιθύμητος στον κυριότερό του εταίρο στη δημόσια εκπαίδευση, που είναι ο εκπαιδευτικός κόσμος.

Ο εξορθολογισμός στην παιδεία είναι αναγκαίος και πρέπει να γίνει. Αυτό το παραδέχονται και οι εκπαιδευτικές οργανώσεις. Τη σημαντικότατη αυτή δουλειά ωστόσο δεν μπορεί να την κάνει ο κ. Χαμπιαούρης. Όχι μόνο γιατί έχει απωλέσει εντελώς την αξιοπιστία του έναντι των εκπαιδευτικών αλλά και γιατί απέδειξε στην πράξη ότι δεν διαθέτει επαρκείς δεξιότητες.

Αυτός προκάλεσε το χάος. Η διαπραγμάτευση θα ήταν μεν δύσκολη αλλά αν στη θέση του Χαμπιαούρη ήταν άλλος, που ήξερε να διαχειριστεί επιδέξια τον διάλογο με τις εκπαιδευτικές οργανώσεις, θα μπορούσε να φέρει αισίως εις πέρας αυτή τη δύσκολη αποστολή. Η προσέγγισή του ήταν από το πρώτο πρώτο δευτερόλεπτο επιθετική, υπερφίαλη, ετσιθελική, αυθαίρετη ως προς τις διαδικασίες, πρόχειρη ως προς το περιεχόμενο και εκβιαστική ως προς τα χρονοδιαγράμματα. Για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα έδωσε στις οργανώσεις τελεσίγραφο δύο ημερών και μόλις αυτό έληξε, έστειλε τις αποφάσεις του για έγκριση στο Υπουργικό Συμβούλιο, δημιουργώντας τετελεσμένα γεγονότα.

Στη συνέχεια, κάλεσε τις οργανώσεις ξανά σε διάλογο, τονίζοντας ωστόσο ότι οι ειλημμένες αποφάσεις δεν επρόκειτο να αναιρεθούν. Ήταν δηλαδή ένα κάλεσμα του τύπου «ελάτε να κουβεντιάσουμε, αλλά δεν πρόκειται να αλλάξουν αυτά που αποφάσισα».  Στην ουσία δεν ήθελε διάλογο, απλά προσπάθησε να παίξει ένα επικοινωνιακό παιχνίδι, με στόχο να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον των εκπαιδευτικών, για να μπορέσει να επιβάλει σε χρόνο αστραπή και ετσιθελικά τον «εξορθολογισμό», χωρίς να τηρήσει καμία θεσμοθετημένη διαδικασία.

Ατυχώς για τον κ. Χαμπιαούρη και δυστυχώς για τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ο Υπουργός τα έκανε μαντάρα. Το επικοινωνιακό παιχνίδι τού γύρισε μπούμερανγκ κι έτσι αναγκάστηκε να παρέμβει ο Πρόεδρος, για να επαναφέρει το διάλογο στις ράγες. Ο κ. Χαμπιαούρης ωστόσο απέτυχε και μετά την παρέμβαση του Προέδρου να επιφέρει αποτέλεσμα. Βασικά δεν έκανε ούτε αυτή τη φορά κάτι το ουσιαστικό. Απλά συνέχισε το επικοινωνιακό παιχνίδι, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη αγανάκτιση στον εκπαιδευτικό κόσμο.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναγκάστηκε να παρέμβει για δεύτερη φορά. Προσπάθησε μάλιστα να ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση ο ίδιος, αυθημερόν, με τις οργανώσεις, ώστε να μην την αναθέσει ξανά στον Υπουργό, που αποδείχτηκε ότι δεν μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά.  Δυστυχώς όμως ήταν τόσο αρνητικό το κλίμα που είχε δημιουργήσει ο κ. Χαμπιαούρης, μαζί με τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο και τον Γενικό Ελεγκτή, που ήταν αδύνατον να επιτύχει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αυτό που ήθελε.  Διότι οι επικεφαλής των εκπαιδευτικών οργανώσεων δεν μπορούσαν να δεσμεύσουν έναν εξοργισμένο και βαθύτατα προσβεβλημένο εκπαιδευτικό κόσμο.

Η επιβεβλημένη εκ των πραγμάτων τρίτη παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, πρέπει να είναι επιτέλους καταλυτική, ώστε να αποκατασταθεί και το τρωθέν κύρος του θεσμού. Η παρέμβαση αυτή θα πρέπει να αφορά τα εξής:

  1. Αποδοχή της εισήγησης της πλειοψηφίας των κομμάτων για αναστολή των κυβερνητικών αποφάσεων και έναρξη θεσμοθετημένου διαλόγου, για εφαρμογή μέτρων εξορθολογισμού της δημόσιας εκπαίδευσης, μέσα σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
  2. Η αντικατάσταση του Υπουργου Παιδείας με άλλο πρόσωπο, ικανό να διεξάγει τον συγκεκριμένο διάλογο για τον εξορθολογισμό αλλά και γενικότερα να διαθέτει εκείνες τις διοικητικές δεξιότητες και την προσωπικότητα που θα τον καταστήσουν παραγωγικό και αποτελεσματικό, στη συνεργασία του με όλους τους εταίρους στο δημόσιο σχολείο.

Οι πιο πάνω κινήσεις πρέπει να γίνουν από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη αμέσως και χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή, διότι τα σχολεία ανοίγουν σε λίγες ημέρες και, χωρίς τη συνεργασία των εκπαιδευτικών, ομαλή λειτουργία τους δεν πρόκειται να υπάρξει, όσο κι αν κομπάζουν περί του αντιθέτου οι κύριοι Χαμπιαούρης και Προδρόμου.

13

Τα λόμπι του Χαμπιαούρη και το Μαρί του Αναστασιάδη.

Ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Γονέων Μέσης Εκπαίδευσης, εκφράζει με έναν τραγελαφικά συμβολικό τρόπο το χάσμα γενεών στην Κύπρο. Καθώς ο ίδιος, εν ριπή οφθαλμού και χωρίς να έχει συγκαλέσει συλλογικά όργανα, αποφασίζει σε όλες τις περιπτώσεις ότι οι θέσεις του Υπουργού Παιδείας είναι ορθές και μη αμφισβητήσιμες, οι μαθητές της Μέσης Εκπαίδευσης συντάσσονται με τους καθηγητές. Τόση πειθώ διαθέτει ο κ. Νικηφόρου, που στο τέλος έβαλε τα παιδιά να τσακώνονται με τους γονείς τους.

Όντας όμως ο  Κυριάκος Νικηφόρου Εθελοντής Πενταετούς Υπηρεσίας (Ε.Π.Υ.) στην Εθνική Φρουρά, δηλαδή κρατικός υπάλληλος, οφείλει να διευκρινίσει δημοσίως κατά πόσον οι ώρες που διαθέτει σε συσκέψεις και συνεντεύξεις στα ΜΜΕ,  ή συνοδεύοντας τον κύριο Χαμπιαούρη, με την υπουργική λιμουζίνα, στις επισκέψεις του στα σχολεία (όπως μαθαίνουμε από εκπαιδευτικούς που τους είδαν μαζί), είναι ώρες που αφαιρούνται από την κανονική του άδεια ή από τον μισθό που του πληρώνουμε οι φορολογούμενοι.

Ανάλογες διευκρινίσεις οφείλει να δώσει και ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Γονέων Δημοτικής Εκπαίδευσης Μορφάκης Σολομωνίδης, ο οποίος ήταν επίσης κρατικός λειτουργός, καθότι ήταν αστυνομικός, αποσπασμένος στη νομική υπηρεσία, για να οδηγεί το αυτοκίνητο του Γενικού Εισαγγελέα. Μόλις πριν από λίγες ημέρες εκατέλειψε την δημόσια υπηρεσία, αφού προσελήφθη από τον φίλο του κυρίου Χαμπιαούρη, πρόεδρο της ΕΔΕΚ, Μαρίνο Σιζόπουλο, στη θέση του Διευθυντή της ΕΔΕΚ.

Ο τέως σωφέρ του Γενικού Εισαγγελέα ήταν πάντως ο πρώτος που βγήκε να στηρίξει τον κ. Χαμπιαούρη τον περασμένο Μάιο, όταν ο υπουργός προκάλεσε και πάλι σύγκρουση και χάος στη δημόσια εκπαίδευση, εμπλέκοντας χωρίς κανένα λόγο το δημοτικό σχολείο του Αλεθρικού στον θλιβερότατο θάνατο ενός δεκάχρονου παιδιού. Στην προσπάθεια του κ. Χαμπιαούρη τότε να πουλήσει φιγούρα από τηλεοράσεως, εκμεταλλευόμενος άκομψα και ανοίκεια ένα τόσο τραγικό περιστατικό, ο κ. Μορφάκης βρέθηκε αμέσως στο πλευρό του.

Ήταν μάλιστα και ο πρώτος – αν θυμάστε- που έθεσε θέμα γιατί οι δάσκαλοι που εκλέγονται στην ηγεσία της ΠΟΕΔ να μην είναι στα σχολεία, την ίδια ώρα που ο ίδιος, όντας σωφέρ του Γενικού Εισαγγελέα, ασχολείτο από ραδιοφώνου και τηλεοράσεως με την υπεράσπιση του κ. Χαμπιαούρη. Στο ερώτημα αν η προσπάθεια του κ. Χαμπιαούρη για διάλυση των εκπαιδευτικών οργανώσεων ήταν φαεινή ιδέα του κ. Μορφάκη ή αν ο κ. Μορφάκης ήταν δασκαλεμένος από τον κ. Χαμπιαούρη να θέσει πρώτος το θέμα, ο καθένας ας το απαντήσει με τη δική του κρίση.

Ως πολίτης πάντως αγανακτώ με την κουτοπονηριά του τραγελαφικού συστήματος εξουσίας σ’ αυτή την Μπανανία. Διότι η κουτοπονηριά κατά κανόνα καταλήγει σε … ατύχημα, που δυστυχώς το πληρώνουμε στο τέλος εμείς, οι πολίτες, κάτι που βεβαίως έγινε πολλές φορές μέχρι σήμερα.  Αν ο κ. Χαμπιαούρης νομίζει ότι τα κουτοπόνηρα «λόμπι» αντισταθμίζουν την απουσία διοικητικών ικανοτήτων, πλανάται πλάνην οικτράν. Όταν δεν κάνεις για υπουργός, δεν κάνεις. Τελεία!

Όσο για τον πρόεδρο Αναστασιάδη, τον έχω προειδοποιήσει και θα τον προειδοποιώ σε κάθε μου άρθρο για το θέμα. Ο κ. Χαμπιαούρης και όποιος άλλος μαζί με αυτόν επινόησαν την ανόητη, υπερφίαλη στρατηγική, της ετσιθελικής επιβολής ενός πρόχειρου, ούτω καλούμενου «εξορθολογισμού» στην εκπαίδευση, χωρίς να προηγηθεί θεσμοθετημένος διάλογος, θα τον βάλουν σε πολύ μεγάλους μπελάδες.

Βασίστηκαν στον Νικηφόρου και τον Μορφάκη και σε μια κοινή γνώμη που διάκειται αρνητικά έναντι κάθε προσπάθειας των εκπαιδευτικών να προασπίσουν τα κεκτημένα τους. Όσο όμως κι αν η κοινή γνώμη δεν βλέπει με καλό μάτι τα ωφελήματα των εκπαιδευτικών, την ίδια στιγμή έχει πλήρη επίγνωση του τι συμβαίνει στην Κύπρο.

Ξέρει η κοινή γνώμη γιατί κλήθηκε ο μέσος πολίτης να πληρώσει με αίμα την οικονομική κατάστροφή, όταν άλλοι έβγαζαν τα λεφτά τους έξω, χωρίς να τους ελέγχει κανείς. Ξέρει γιατί έχασαν χιλιάδες άνθρωποι τις δουλειές τους και δεκάδες χιλιάδες άλλοι είδαν τους μισθούς τους να συρρικνώνονται. Ξέρει γιατί δεκάδες χιλιάδες οικογένειες δεν τα βγάζουν πέρα, γιατί δεν μπορούν να αγοράσουν ούτε καν τα είδη πρώτης ανάγκης,  γιατί καταφεύγουν στα κοινωνικά παντοπωλεία, γιατί βλέπουν τα παιδιά τους να φεύγουν για να βρουν δουλειά στα ξένα, γιατί οι γέροντες γονιοί τους μόλις που μετά βίας καταφέρνουν να ζουν, με συντάξεις πείνας.

Ξέρει η κοινή γνώμη ποιοι έσυραν αυτο το λαό στη δυστυχία. Είδε ελάχιστους από αυτούς να φυλακίζονται ενώ οι υπόλοιποι συνεχίζουν πάνω στην καμπούρα μας τις καταχρήσεις. Εκείνοι μάλιστα οι ελάχιστοι που τιμωρήθηκαν, άρχισαν να ήδη να βγαίνουν από τη φυλακή, πριν καν εκτίσουν τη μισή τους ποινή. Ακούει η κοινή γνώμη τι αίσχη γίνονταν στον Συνεργατισμό, όταν ανέλαβε τη διαχείρισή του η παρούσα διακυβέρνηση, ΜΕΤΑ από την καταστροφή της κυπριακής οικονομίας κι όταν έξω ο κόσμος δυστυχούσε.

Ξέρει η κοινή γνώμη πως, μπορεί η κυβέρνηση Αναστασιάδη να βελτίωσε τους δείκτες της οικονομίας, κάτω από την εποπτεία της Τρόικας και βάζοντας πάλι τον απλό φορολογούμενο να πληρώσει το λογαριασμό άλλων, αλλά εκείνους τους  «άλλους», δηλαδή το βρόμικο σύστημα της διαπλοκής και της διαφθοράς, δεν τους αγγίζει. Αντίθετα  «αξιοποιεί» το σύστημα καταλλήλως.

Γιαυτό και η κοινή γνώμη είναι αυτή τη στιγμή ένα μείγμα από εκρηκτικά κλεισμένα σε στιβαγμένα κιβώτια, που ωστόσο κουφοβράζει. Απέξω νομίζεις πως δεν συμβαίνει τίποτα, πως δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος. Μπορείς να τα βάλεις και μέσα στην αυλή σου, λένε στον Αναστασιάδη οι «έξυπνοι» του περιβάλλοντός του.  Εντάξει, έχουν φουσκώσει λίγο τα κιβώτια, αλλά  δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Τους ρίχνουμε από πάνω και νερό!

Μια τυχαία σπίθα να πεταχτεί, όπως π.χ. μια συγκέντρωση έξω από το προεδρικό που παραδόξως υπήρξε πολύ μεγαλύτερη από ότι υπολόγιζαν, που υπήρξε πολύ πιο μαχητική, μια σπίθα που ξέφυγε και πέρασε μέσα σε ένα από τα διογκωμένα κιβώτια της καταπιεσμένης λαϊκής οργής και θα τότε θα δούμε στον ουρανό ένα μανιτάρι πολύ μεγαλύτερο, ένα ωστικό κύμα πολύ πιο σαρωτικό, από εκείνο που μας έτυχε στο Μαρί, πριν από εφτά χρόνια.

Αν και αυτή μου η πολιτική εκτίμηση ηχεί πιο πολύ σαν προφητεία, καλώ τον κ. Αναστασιάδη να την λάβει πολύ σοβαρά υπόψη, πριν αναγκαστεί να τρέχει αλλόφρων, μαζεύοντας συντρίμια που δεν θα μαζεύονται.

29

ΜΕ ΤΟΝ κ. ΧΑΜΠΙΑΟΥΡΗ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ

Σήμερα θα δοκιμάσω το ταλέντο μου ως προφήτης. Μετά που είδα ένα «ρεπορτάζ» σε ιδιωτικό κανάλι, χτες βράδυ, ρισκάρω να προφητέψω ότι ο Υπουργός Παιδείας Κώστας Χαμπιαούρης θα δώσει στον πρόεδρο Αναστασιάδη την ευκαιρία να γράψει ως πρόεδρος ιστορία. Τι είδους ιστορία, μην με ρωτάτε, δεν ξέρω να πω περισσότερα.

Το φαινόμενο Χαμπιαούρης είναι έτσι κι αλλιώς σπάνιο. Προσωπικά δεν θυμάμαι άλλον υπουργό αυτής της χώρας  να έχει απασχολήσει τόσες πολλές φορές την κοινή γνώμη μέσα σε πέντε μόνο μήνες.

Ξεκίνησε τη θητεία του διαβεβαιώνοντας τον αρχηγό του ΕΛΑΜ ότι μοιράζεται μαζί του τις ίδιες αξίες, αφήνοντας στην κρίση μας το ποιες αξίες εννοεί, όταν ο αρχηγός της «Χρυσής Αυγής», που επίσης συμμερίζεται τις ίδιες αξίες με το ΕΛΑΜ και τον κ. Χαμπιαούρη, εμφανίζεται σε πολλά βίντεο να εξυμνεί τον Χίτλερ.

Στους πρώτους τρεις μήνες της θητείας του δεν έμεινε μέρα που δεν τον είδαμε στις ειδήσεις. Τη μια ομιλία εδώ, την άλλη δεντροφύτευση εκεί, την παράλλη εγκαίνια στη Λεμεσό, επίσκεψη στην Πάφο, συνάντηση με τον τάδε, δείπνο με τον δείνα, αναχώρηση για ταξίδι, επιστροφή από ταξίδι και πάει λέγοντας. Η παρουσία του στα ΜΜΕ ήταν περίπου όση εμάς στο Facebook.

Ύστερα ήρθε το τραγικό γεγονός με το παιδί στο Αλεθρικό και μέσα στο σοκ μας, κατάφερε πάλι ο κ. Χαμπιαούρης να γίνει πρωταγωνιστής. Με ένα μαγικό τρόπο κατάφερε να θέσει υπό κατηγορία τον δάσκαλο του παιδιού και το σχολείο κι απείλησε την ηγεσία της ΠΟΕΔ που πήγε στο σχολείο του Αλεθρικού ότι θα τους στείλει αστυνομία να τους συλλάβει αν δεν φύγουν αμέσως από εκεί. Κι όταν αυτοί του έστειλαν ένα SMS σε προσωπικό επίπεδο (διότι γνωρίζονται προσωπικά εδώ και χρόνια) λέγοντάς του ότι δεν μπορεί να χτίσει καλές σχέσεις με τέτοια συμπεριφορά, κατάγγειλε στο Υπουργικό Συμβούλιο ότι του στέλνουν απειλητικά μηνύματα.

Ύστερα ήρθε εξορθολογισμός, ο οποίος είναι σίγουρα αναγκαίος. Όμως ο κ. Χαμπιαούρης κατάφερε και πάλι με τον μοναδικό του τρόπο να τα τινάξει όλα στον αέρα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Χειρίστηκε με τόση αδεξιότητα το όλο ζήτημα, που προκάλεσε χάος. Μάλιστα έβαλε και λάδι στη φωτιά δίνοντας σε ΜΜΕ την «πληροφορία» ότι τάχα οι εκπαιδευτικοί άρχισαν να τον βρίζουν, να χτυπούν τα χέρια στο τραπέζι και να φεύγουν χτυπώντας τις πόρτες.

Αφού τα έκανε μαντάρα, αναγκάστηκε να επέμβει ο πρόεδρος Αναστασιάδης για να ξεκινήσει ο διάλογος με όλα τα ζητήματα στο τραπέζι ανοικτά. Την επόμενη μέρα ωστόσο ιδιωτικό κανάλι βγάζει την πληροφορία ότι μετά τη σύσκεψη συνδικαλιστής τράβηξε από το χέρι τον κ. Χαμπιαούρη και τον απείλησε ότι θα τα «τουμπάρουν» όλα αν δεν τους δώσει τον συνδικαλιστικό χρόνο. Φυσικά η «πληροφορία» αυτή, που προφανώς βασίστηκε στην πλούσια φαντασία του κ. Χαμπιαούρη, δυναμίτισε ξανά το κλίμα, που είχε βελτιωθεί μετά την παρέμβαση Αναστασιάδη.

Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, συμβουλεύω όλους όσοι έρχονται σε διαβούλευση με τον κ. Χαμπιαούρη να μην απευθύνονται ποτέ προς αυτόν σε προσωπικό ή φιλικό επίπεδο, αλλά μόνο τυπικά και αυστηρώς υπηρεσιακά. Να μην τον πλησιάζετε σε απόσταση που τον φτάνει το χέρι σας, διότι μπορεί να πει ότι τον δείρατε. Ούτε σε απόσταση που μπορεί να φτάνουν τυχόν σάλια σας καθώς μιλάτε, διότι μπορεί να πει ότι τον φτύσατε. Γενικώς προσέχετε τα λόγια και τις χειρονομίες σας, αν δεν θέλετε να γίνετε θέμα στα δελτία ειδήσεων.

Δυστυχώς η ανάγκη του κ. Χαμπιαούρη για αυτοπροβολή ξεπερνά την δύναμη αυτοσυγκράτησης που διαθέτει και πολύ φοβάμαι πως ξεπερνά κατά πολύ και τις δεξιότητές του ως υπουργός.

Η προφητεία μου λοιπόν προς τον πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι ότι με αυτόν τον υπουργό δεν τα είδε ακόμη όλα.  Έρχονται κι άλλα.  Η κυβέρνησή Αναστασιάδη θα μείνει στην ιστορία, βγάζοντας φήμη, ή όπως λένε στα τούρκικα «nam», ή όπως έλεγαν οι παππούδες μας «νάμιν».

13

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΦΛΕΡΤ ΜΕ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, με την πυθική απάντηση που έδωσε στο περιοδικό LIFO όταν τον ρώτησαν αν οι συνθήκες  ευνοούν πλέον πιο πολύ τη διχοτόμηση παρά μια ομοσπονδιακή μορφή λύσης, άφησε ουσιαστικά ανοικτό το ενδεχόμενο να δεχτούμε τελικά αυτή τη λύση, που οραματιζόταν για δεκαετίες ο Ραούφ Ντενκτάς και σχεδιάζε η Τουρκία από το 1955. Συγκεκριμένα ο πρόεδρος δήλωσε πως:
«Θα ήταν αδιανόητο αυτήν τη στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία, έχοντας στη βάση της όσα έχουν συμφωνηθεί στο παρελθόν, δηλαδή την επανένωση της Κύπρου μέσω μιας διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, να συζητάμε κάτι διαφορετικό. Όμως, λαμβάνοντας υπόψη τις αξιώσεις των Τούρκων, τις αρνητικές συνέπειες της παράτασης του αδιεξόδου, θα ήταν καλό να προβληματιστεί η ελληνοκυπριακή ηγεσία, η κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις ως προς το πώς αντιμετωπίζεται η τουρκική αδιαλλαξία, η αδυναμία επίτευξης λύσης, αλλά και το πώς θα υπάρξει η αναγκαία ειρήνη και σταθερότητα στην Κύπρο.»
Αλλά έτσι θα διασφαλιστεί η ασφάλεια και η ειρήνη; Με το να παραχωρήσουμε οριστικά και επίσημα τη μισή μας πατρίδα στην Τουρκία, ώστε ανεξέλεγκτα πλέον εκεί μέσα να φέρει όσους έποικους θέλει και να την αναπτύξει οικονομικά, με τη στήριξη της τεράστιας τουρκικής αγοράς, ώστε να μας ανταγωνίζεται σε όλους τους τομείς της οικονομία, με στόχο να μας καταστήσει οικονομικά εξαρτώμενους της; 
 
Αν ο κ. Αναστασιάδης αποτύχει να λύσει το Κυπριακό και οδηγηθούμε στη διχοτόμηση, το όνομά του θα γραφτεί με μαύρα γράμματα στην ιστορία, ως ο ανάξιος εκείνος ηγέτης που, διά των πράξεων ή παραλείψεών του, παρέδωσε οριστικά τη μισή Κύπρο στην Τουρκία κι υποθήκευσε το μέλλον των Ελλήνων στην άλλη μισή, μετατρέποντάς τους σε μειοψηφία, πάνω σε ένα νησί που τους ανήκε για χιλιετίες.
 
Αν νομίζει ότι θα εισπράξει την ευαρέσκεια των γνωστών κρυπτοδιχοτομικών κομμάτων, που εδώ και δεκαετίες εξαπατούν το λαό παριστάνοντας τους ευαγγελιστές του ψευδεπίγραφου Μακροχρόνιου Αγώνα για μια τάχα καλύτερη λύση στο μέλλον, διαπράττει μέγα σφάλμα. Διότι οι πρώτοι που θα τον καταδικάσουν σαν προδότη, διότι διχοτόμησε την Κύπρο, θα είναι αυτοί ακριβώς οι πολιτικοί υποκριτές, που υπογείως προάγουν με κάθε τρόπο τη διχοτόμηση, αλλά φοβούνται να το ομολογήσουν δημόσια.
 
Αλλά το τι θα του σούρουν οι κρυπτοδιχομικοί είναι το λιγότερο, μπροστά στην αμείλικτη ετυμηγορία της ιστορίας και τις κατάρες των μελλοντικών γενεών που θα συνοδεύουν το όνομά του για πάντα. Ας σταματήσει λοιπόν ο πρόεδρος να τείνει ευήκοον ους στο διχοτομικό περιβάλλον που του διασφάλισε το βαθύ κράτος του διεφθαρμένου, διχοτομικού κατεστημένου κι ας ασκήσει με αποφασιστικότητα ειλικρινή πολιτική λύσης, με πλήρη αξιοποίηση των ισχυρών συμμαχιών που έχουν διασφαλίσει στην Κυπριακή Δημοκρατία οι γεωπολιτικές συγκυρίες.
 

Ξεπλένει τον υπουργό που διόρισε.

«Δεν θα επιτρέψω να μετατραπεί το κράτος σε συνδικαλιστικό φέουδο», δήλωσε χτες το βράδυ ο πρόεδρος Αναστασιάδης, στην προσπάθεά του να ξεπλύνει την αμετροέπεια του Υπουργού Παιδείας, που ο ίδιος διόρισε.

Eίναι γνωστό ότι ο ΔΗΣΥ και κατ» επέκταση ο πρόεδρος Αναστασιάδης τυγχάνουν ευρείας υποστήριξης μέσα στις τάξεις των δασκάλων. H προσκείμενη στον ΔΗΣΥ κίνηση ΠΑΔΕΔ εδώ και δεκαετίες προεδρεύει, με την ψήφο των δασκάλων, της συνδικαλιστικής οργάνωσης  ΠΟΕΔ.

Όλοι αυτοί λοιπόν δάσκαλοι που ψήφισαν τον κ. Αναστασιάδη πριν από δυόμισι μήνες στις προεδρικές εκλογές, δέχτηκαν πριν από λίγες ημέρες αναίτια και ανοίκεια επίθεση από τον Υπουργό Παιδείας, έπειτα από το τραγικό γεγονός του θανάτου ενός παιδιού.   Όπως ανέλυσα σε άρθρο που ανάρτησα το περασμένο Σάββατο με τίτλο «το φρένο είναι δίπλα από το γκάζι κ. Χαμπιαούρη» θεωρώ ότι  ο υπουργός έδρασε υπό την επήρεια του εθισμού του στην καθημερινή αυτοπροβολή στα ΜΜΕ.

Ωστοσο χτες το βράδυ ο κ. Αναστασιάδης προτίμησε να φτύσει όλους εκείνους τους δασκάλους που τον ψήφισαν μήνες, προκειμένου να στηρίξει τη ματαιοδοξία του υπουργού που ίδιος διόρισε. Γενίκευσε ο πρόεδρος, μιλώντας γενικά για συμπεριφορές των συντεχνιών, χωρίς να τοποθετηθεί στο συγκεκριμένο γεγονός, χωρίς να ελέγξει τη συμπεριφορά του κ. Χαμπιαούρη που δικαιολογημένα προκάλεσε την οργή των δασκάλων. Το μόνο που – ευτυχώς- δεν ζήτησε ο κ. Αναστασιάδης είναι να πουν και συγγνώμη οι δάσκαλοι στον υπουργό, που τους πρόσβαλε.  Διότι οι υπήκοοι οφείλουν να προσπέφτουν με τεμενάδες απέναντι στους άρχοντες, στους αυλικούς και γενικώς στους εκπροσώπους και φορείς της αυτοκρατορικής εξουσίας.

Αυτή τη νοοτροπία καταμαρτυρούν οι χτεσινές δηλώσεις του προέδρου, την αλαζονεία της εξουσίας που προοιωνίζεται μεγάλα κακά στο μέλλον. Τολμώ  να κάνω γραπτώς αυτή την πρόβλεψη:Τις άστοχες και αλλότριες προς το δημόσιο συμφέρον επιλογές (και) αυτού του προέδρου θα τις πληρώσει ξανά ο λαός πολύ ακριβά, αλλά θα τις πληρώσει κι ο ίδιος. Διότι τα παθήματα του προηγούμενουπροέδρου δεν του έγιναν μαθήματα. Σημειώστε αυτό που σας γράφω σήμερα και θα το θυμηθείτε.  «Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια». Φοβάμαι ότι τα χειρότερα έπονται.

Αλλά εκτός από τον πρόεδρο, είδαμε τις τελευταίες ημέρες και το άλλο γνωστό φαινόμενο; Τις αναμενόμενες κινήσεις αντιπερισπασμού απέναντι σε ό,τι ελέγχει ή δυσαρεστεί την εκάστοτε  εξουσία. Παρεμβάσεις που  μοιάζουν να είναι και σ’ αυτή την περίπτωση υποβολιμαίες από τους κυβερνώντες.

Ακούσαμε λοιπόν τον πρόεδρο της Παγκύπριας Συνομοσπονδίας Συνδέσμων Γονέων και τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Γονέων Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες να βάλλουν κι αυτοί εναντίον των δασκάλων, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, άσχετους εν πάση περιπτώσει με το συγκεκριμένο γεγονός. Σε μια τόσο καθαρή περίπτωση, κατά την οποία ένας υπουργός, για τη δική του αυτοπροβολή και μόνο. επιτίθεται εναντίον των δασκάλων και δημιουργεί πρόβλημα εκ του μη όντος, εκμεταλλευόμενος  το θάνατο ενός δεκάχρονου παιδιού, εκπρόσωποι των γονέων κάνουν στην ουσία πλάτες στην ματαιοδοξία αυτού του υπουργού και τα βάζουν με τους δασκάλους των παιδιών τους. Προκειμένου δηλαδή να ευλογήθούν από την εξουσία, δε διστάζουν να τα βάλουν με αυτούς που είναι κάθε μέρα μαζί με τα παδιά τους κι αναλώνουν τη μισή τους ζωή για τη μόρφωση τους. Διότι κάθε σύστημα εξουσίας, στις καίριες στιγμές, επιστρατεύει τους χρήσιμους … στυλοβάτες του.

Σε κάθε περίπτωση η ΠΟΕΔ οφείλει να απαντήσει με παρρησία στην αλαζονεία του κ. Αναστασιάδη. Αν μη τι άλλο για να διασώσει την αξιοπρέπεια των δασκάλων. Όχι μόνο η ΠΟΕΔ αλλά και η ΠΑΔΕΔ, η προεδρεύουσα κίνηση που πρόσκειται στον ΔΗΣΥ.  Πρέπει επιτέλους η εξουσία, της οποίας  η αλαζονεία στοίχισε τόσο ακριβά στο λαό αυτής της χώρας, να αντιληφθεί ότι κανένας μας δεν είναι δεδομένος. Ότι επιτέλους είμαστε πολίτες με δικαιώματα κι όχι απλά οι μαλάκες της παρέας.

5

Ο Αναστασιάδης να ανταποκριθεί αμέσως στην πρόταση Ακιντζί.

Αν ο Νίκος Αναστασιάδης εξακολουθεί να θέλει λύση του Κυπριακού, στη βάση της δέσμευσης που ανέλαβε προκειμένου να επανεκλεγεί στην προεδρία της Δημοκρατίας, οφείλει να χαιρετίσει σήμερα και χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή τη δήλωση του Μουσταφά Ακιντζί για αποδοχή του Πλαισίου Γκουτέρες, το οποίο προνοεί μεταξύ άλλων την κατάργηση των εγγυήσεων του 1960.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης καλεί μήνες τώρα την τουρκική πλευρά να δηλώσει ότι αποδέχεται το Πλαίσιο Γκουτέρες και τη βάση λύσης που προνοούν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, δηλαδή την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Η απάντηση από τον Ακιντζί ήρθε μεν καθυστερημένα, αλλά ήρθε σε μια στιγμή που το ντενκτασικό κατεστημένο στα κατεχόμενα βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην Τουρκία για λύση διχοτόμησης της Κύπρου.

Αν υπάρχουν ακόμη Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι που θέλουν επανένωση της Κύπρου και όχι το διαμελισμό της (που θα μετατρέψει την Κύπρο τουρκικό νησί σε βάθος χρόνου), οφείλουν τώρα να ενώσουν δυνάμεις. Για τη σωτηρία της κοινής μας πατρίδας.

 

This is Dihotomisis. Mind the gap!

Επιτρέφοντας στο προεδρικό μέγαρο, έπειτα από το δείπνο του με τον Ακιντζί, ο πρόεδρος Αναστασιάδης ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους ποια θα είναι τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό. Με ένα ύφος ήρεμο, θα ‘λεγα αμέριμνο, ο πρόεδρος δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να επαναρχίσει ο διάλογος, αν και εφόσον βέβαια επιθυμεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να διορίσει ειδικό απεσταλμένο, που θα έρθει εδώ να διερευνήσει τη δυνατότητα επανέναρξης.

Αν και εφόσον επιθυμεί λοιπόν ο Γενικός Γραμματέας… Ευτυχώς που δεν ρώτησε κανένας τον κ. Αναστασιάδη τι θα γίνει αν ο Γενικός Γραμματέας δεν επιθυμεί να διορίσει ειδικό απεσταλμένο. Διότι υποψιάζομαι ότι η απάντηση του προέδρου θα ήταν η εξής: «Εν πειράζει κοπέλια! Υγείαν!»

Αλλά ας πούμε ότι διόρισε νέο ειδικό αντιπρόσωπο ο κ. Κουντέρες. Τι θα γίνει δηλαδή διαφορετικό από όλες τις προηγούμενες φορές; Ο άνθρωπος θα θέλει να μας λύσει το Κυπριακό κι εμείς θα τον βρίζουμε.  Το πολύ δύο μήνες μετά το διορισμό του οι γνωστοί αρκουδιάρηδες του πολιτικού μας πανηγυριού θα τον βγάλουν μεροληπτικό και φιλότουρκο, θα του αποδώσουν αλλότρια κίνητρα και φυσικά θα ζητήσουν από τον Αναστασιάδη να απαιτήσει την αποπομπή του.

Την περασμένη Κυριακή, 15 Απριλίου, διάβαζα στα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «Ο Πολίτης» ότι ο κ. Αναστασιάδης διαβεβαίωσε κάποιους πολιτικούς αρχηγούς ότι δεν πρόκειται να επαναρχίσουν οι συνομιλίες για το Κυπριακό. Γι’ αυτό προφανώς και τους βλέπετε τόσο ήρεμους, πράους και φιλικούς προς τον Αναστασιάδη. Επειδή «εξηνέννοιασαν» που λέμε. Όχι συνομιλίες και λύση τώρα, που το τρένο της διχοτόμησης προσεγγίζει στο τερματικό. Μα τι λέω «προσεγγίζει»; Έφτασε ήδη. «This is «Dihotomisis. Mind the Gap!»

 

Ανάρτησα το πιο κάτω άρθρο χθες, 16 Απριλίου 2018, λίγες ώρες πριν το δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί. Νομίζω πως και μετά το άρθρο αξίζει τον κόπο να το αναρτήσω ξανά:

Απόψε, στο …μυστικό δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί θα γίνει απλά ένα ακόμη βήμα προς τη διχοτόμηση. Όσες υπογραφές κι αν μαζέψουν οι ομάδες πρωτοβουλίας για τη λύση, όσες εκδηλώσεις κι αν γίνουν στα οδοφράγματα η διχοτόμηση έχει δρομολογηθεί και οι Αναστασιάδης – Ακιντζί αντί για ηγέτες της λύσης και του Νόμπελ Ειρήνης, θα χρισθούν τελικά από την ιστορία οι ηγέτες της καταστροφής, αυτοί που οδήγησαν, ως έσχατοι και μοιραίοι μηχανοδηγοί, το τρένο της διχοτόμησης στο τέρμα. 

Της διχοτόμησης που δρομολογήθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και, στη διάρκεια όλων των ετών που πέρασαν από τότε, μεθοδεύτηκε με συγκεκριμένες χωριστικές δράσεις σε διάφορα επίπεδα, ώστε η ζωή κι ο χρόνος να την εμπεδώσουν ως μοιραία κι αναμενόμενη κατάληξη:

  • Στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, στη δεκαετία του 1960, με πραξικοπηματικές ενέργειες σε πολιτικό επίπεδο αλλά και προβοκατόρικες πράξεις βίας, που προκάλεσαν επεισόδια και ένοπλες συγκρούσεις, με σκοπό να κυριαρχήσει το μίσος ανάμεσα στις δύο κοινότητες.  
  • Με το πραξικόπημα της χούντας εναντίον του Μακαρίου, στις 15 Ιουλίου 1974 και την ομιλία του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στις 20 Ιουλίου 1974, που έδωσαν στην Τουρκία το πρόσχημα προκειμένου να εισβάλει στην Κύπρο. Διότι ο ξεριζωμός 170 χιλιάδων ανθρώπων από τα σπίτια, τις περιουσίες και τις ζωές τους, καθώς κι η συνεπακόλουθη ντε φάκτο διχοτόμηση έπρεπε γίνει με βίαιο τρόπο, ώστε να μην φανεί ότι έγινε με τη συναίνεση Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων.
  • Με το δόγμα του ούτω καλούμενου «Μακροχρόνιου Αγώνα» (της απόλυτης απραξίας), που έδωσε στην Τουρκία την απόλυτη άνεση χρόνου να παγιώσει με την κατοχή τον γεωγραφικό και ψυχολογικό διαχωρισμό Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η απόλυτη απραξία από ελληνικής πλευράς αποδεικνείεται ως εκ του αποτελέσματος, αφού όχι μόνο δεν καταφέραμε να φύγει έστω και ένας Τούρκος στρατιώτης από τους 40 χιλιάδες, ή να αποτρέψουμε τον εποικισμό, ή να επιστρέψει έστω και ένας εκτοπισμένος στο σπίτι του, αλλά ούτε καν ένα καταδικαστικό ψήφισμα του ΟΗΕ που να κατονομάζει την Τουρκία ως ένοχη για παράνομη εισβολή και κατοχή στην Κύπρο δεν έχουμε εξασφαλίσει. Παρόλα αυτά συνεχίζουμε τον «Μακροχρόνιο Αγώνα» με τις γνωστές πολιτικές δυνάμεις να υπονομεύουν τις συνομιλίες, όποτε διεξάγονταν κάτω από συγκεκριμένες πρωτοβουλίες του ΟΗΕ για λύση και να συνεχίζουν να το πράττουν, σαν να μην πέρασαν πέρασαν 43 ολόκληρα χρόνια κατοχής. Συνεχίζουν με την ίδια απατηλή ρητορική, από το 1974 μέχρι σήμερα, να διευκολύνουν την τουρκική πολιτική της διχοτόμησης.  

Διότι, ναι, η διχοτόμηση είναι η λύση που πρωτίστως εξυπηρετεί την Τουρκία. Γιατί; Μα διότι έτσι διασφαλίζει, χωρίς καμία απολύτως όχληση από τους Ελληνοκύπριους, τον απόλυτο έλεγχο πάνω σε ένα αμιγώς τουρκικό κράτος, στο 40% του εδάφους της Κύπρου, που εκτείνεται στο βόρειο τμήμα του νησιού και θα αποτελεί ζώνη ασφαλείας στο μαλακό υπογάστριο της. Ένα κράτος προτεκτοράτο, μέσα στο οποίο μπορεί να διατηρεί στρατό και να στέλνει έποικους, αρχικά ως οικονομικούς μετανάστες και στη συνέχεια ως πολιτογραφημένους πλέον πολίτες.  Επιπλέον, με τη διεθνή αναγνώριση αυτού του κράτους, θα μπορεί να το αναπτύξει οικονομικά, σε όλους τους τομείς της οικονομίας στους οποίους δραστηριοποιείται και η Κυπριακή Δημοκρατία, με σκοπό να μας ανταγωνιστεί, διατηρώντας το συγκριτικό πλεονέκτημα της τεράστιας τουρκικής αγοράς, με την οποία θα συνδέεται το τουρκοκυπριακό κράτος. Με τον ειρηνικό αυτό τρόπο η Τουρκία θα επιδιώξει να μετατρέψει σε βάθος χρόνου την Κύπρο σε τουρκικό νησί, αφού οι Τούρκοι θα γίνουν πλειοψηφία ως προς τον αριθμό των κατοίκων αυτού του νησιού, ενώ το κράτος τους θα είναι οικονομικά ισχυρότερο.

Η διχοτόμηση βολεύει επίσης το ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο. Διότι αυτοί έστησαν τους μηχανισμούς νομής της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος σε δύο χωριστές περιοχές, όπως περίπου χωρίζουν τις περιοχές ελέγχου τους η σικελική μαφία και τα καρτέλ των ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής. Στα ταράφια τους λοιπόν ο καθένας, έχουν διασφαλίσει τα κέρδη τους, σε τρέχοντα χρόνο αδιαφορώντας πλήρως για το τι θα γίνει στο μέλλον.

Το Τουρκοκυπριακό κατεστημένο ουδόλως ανησυχεί, αν σε 20 χρόνια οι Τουρκοκύπριοι θα είναι μια ισχνή μειοψηφία μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, καθώς πλειοψηφία θα είναι πια οι εκ Τουρκίας έποικοι, οι οποίοι και θα διαμορφώσουν την πολιτική, κοινωνική, θρησκευτική και πολιτισμική κουλτούρα στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Η τουρκοκυπριακή ελίτ ευελπιστεί ότι θα παραμείνει ευνοούμενη και υπό τις νέες συνθήκες.

Το Ελληνοκυπριακό κατεστημένο επίσης ουδόλως ανησυχεί. Διότι θα συνεχίσει να πλουτίζει, κατακλέβοντας με όλους τους δυνατούς τρόπους εμάς τους ηλίθιους, πουλώντας μας πατριωτικά φούμαρα για μια καλύτερη λύση που θα επιτύχουμε στο μακρινό μέλλον, που μάλλον χρονικά θα συμπίπτει με τη Δευτέρα Παρουσία. Ώστε με την ανάσταση των νεκρών, να επιστρέψουν και όλοι οι πρόφυγες στα σπίτια τους. Δεν τους ενδιαφέρει αν με τη διχοτόμηση η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταντήσει σταδιακά η δεύτερη πληθυσμιακά και οικονομικά χώρα σ’ αυτό το νησί. Δεν τους ενδιαφέρει αν τα παιδιά μας θα γίνουν μισταρκοί των Τούρκων, για να επιβιώσουν. Αν και όταν φτάσουμε σε εκείνο το σημείο, αυτοί, προνομιούχοι και παραλήδες καθώς είναι, θα ανέβουν σε ένα αεροπλάνο και θα πάνε να ζήσουν αλλού. 

Εκείνοι που θα πάθουν τη μεγάλη ζημιά από τη διχοτόμηση είναι οι απλοί και μη προνομιούχοι Κύπριοι, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Ουσιαστικά αυτή θα είναι η χειρότερη και μη αναστρέψιμη καταστροφή, στο τέλος μιας αλυσίδας εθνικών και οικονομικών καταστροφών που μας έχουν φορτώσει οι ηγεσίες μας εδώ και 58 τόσα χρόνια. Αλλά πότε τους έκοψε για το τι θα συμβεί στον απλό κόσμο και θα τους κόψει τώρα; 

 

Να απενεργοποιήσει τις ωρολογιακές βόμβες

Συγχαρητήρια στον Νίκο Αναστασιάδη για τη νίκη του.

Στην πρώτη του πενταετία κατάφερε να διαχειριστεί την οικονομική καταστροφή που του παρέδωσε η προηγούμενη κυβέρνηση. Το πέτυχε χάρη στις θυσίες και την ιώβεια υπομονή του απλού κόσμου, που φορτώθηκε στην καμπούρα του όλο το βάρος.

Στο Κυπριακό διεύρυνε τις συγκλίσεις με την τουρκική πλευρά και μαζί με την Ελλάδα έθεσαν για πρώτη φορά το θέμα των εγγυήσεων, επιτυγχάνοντας να γίνει παραδεκτό από τον Γ.Γ. του ΟΗΕ, στο τελικό του πλαίσιο-εισήγηση για τη λύση, ότι οι ξένες εγγυήσεις είναι απαράδεκτες.

Στην δεύτερή θητεία του οφείλει να πράξει ότι είναι πολιτικώς κι ανθρωπίνως δυνατόν για να τερματιστεί όσο πιο γρήγορα γίνεται η τουρκική κατοχή κι η ντε φάκτο διχοτόμηση, να απενεργοποιήσει δηλαδή την ωρολογιακή βόμβα του Κυπριακού, του θανάσιμου αυτού κινδύνου που απειλεί την ειρήνη, την ασφάλεια και την ίδια την επιβίωση του ελληνισμού σ’ αυτό το νησί.

Στο εξίσου κεφαλαιώδες ζήτημα της θεραπείας του νοσηρού πολιτικού συστήματος, της κομματοκρατίας, της ημετεροκρατίας, της διαπλοκής και της διαφθοράς, δεν άλλαξε σχεδόν τίποτα στη διάρκεια της πρώτης του θητείας. Η Κύπρος παραμένει όμηρος του συστήματος και των συμφερόντων του βολεμένου πολιτικοοικονομικού κατεστημένου.

Αν δεν αποφασίσει επιτέλους ο Νίκος Αναστασιάδης να βάλει νυστέρι στο απόστημα κι αν συνεχίσει να στηρίζεται σε τούτο το ιδιοτελές κι άπληστο σύστημα, που κολακεύει και εξυπηρετεί την εξουσία, αλλά την ίδια στιγμή εξαχρειώνει την ηθική διάσταση της πολιτικής, επιτρέποντας την υπονόμευση της ευνομίας και την εξάρθρωση των θεσμών, θα έχει ολοκληρώσει την πολιτική του σταδιοδρομία με ένα τεράστιο πλην. Γιατί αυτό το σύστημα ήταν και παραμένει άλλη μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του κράτους και της κοινωνίας μας. Εκράγηκε ήδη μία φορά επί διακυβέρνησης Χριστόφια, με τις γνωστές τραγικές συνέπειες. Αν αφεθεί να εκραγεί για δεύτερη φορά, ο όλεθρος που θα σκορπίσει, δεν θα έχει προηγούμενο.