Αρχείο ετικέτας ΑΚΕΛ

Η δικαίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας κι οι πλανοδιοπώλες της μιζέριας

Ο Νίκος Αναστασιάδης κι οι συνεργάτες του, τα κόμματα ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ κι όλοι όσοι στήριξαν την απόφαση του Προέδρου της Δημοκρατίας να μεταβεί στη Γενεύη για τις συνομιλίες και τη Διάσκεψη για την Κύπρο, δικαιώθηκαν απόλυτα. Με εξαιρετική προεργασία και προετοιμασία για την πολύ σοβαρή δουλειά που είχαν να κάνουν εκεί, έδωσαν ένα πραγματικό ρεσιτάλ υπευθυνότητας κι επαγγελματισμού. 

Έχοντας προνοήσει για όλα τα σενάρια ως προς το χάρτη που θα παρέδιδε η τουρκική πλευρά, είχαν έτοιμη την επιστολή με τις παρατηρήσεις τους και την παρέδωσαν στον ΟΗΕ από την ίδια εκείνη στιγμή, σε αντίθεση με την τουρκική πλευρά που τρέχει ακόμη να συντάξει τη δική της επιστολή 24 ώρες μετά.

Στην ιστορική Διάσκεψη για την Ασφάλεια,  ο πρόεδρος Αναστασιάδης, δηλώνοντας ενώπιον όλων των συμμετεχόντων ότι θα μιλήσει τόσο ως πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και ως ηγέτης των Ελληνοκυπρίων, κατέθεσε μια σοβαρή, συγκροτημένη και παραγωγική πρόταση για το θέμα της ασφάλειας, πάνω στην οποία βασίστηκε η συζήτηση κι η συμφωνία των τριών εγγυητριών δυνάμεων για τα επόμενα βήματα, με πρώτη τη συνάντηση των τεχνοκρατών σε μία εβδομάδα. 

Στη Διάσκεψη της Γενεύης, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ήταν απλώς παρούσα, ήταν πρωταγωνίστρια και το ρόλο αυτό τον διεκδίκησε με το σπαθί της, με τη σοβαρή κι επιβλητική παρουσία του προέδρου και της αντιπροσωπείας της. Η ρητή αναφορά του Γ.Γ. σε επανένωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και των δύο κοινοτήτων της, ήταν μια ηχηρή κι αποστομωτική απάντηση όχι μόνο προς την Τουρκία, που θεωρεί την Κ.Δ. εκλιπούσα, αλλά και προς τους κομματάρχες εκείνους που λιποτάκτησαν και μποϋκόταραν με την απουσία τους την κυπριακή συμμετοχή στη Διάσκεψη. Εκείνους που, με τη θλιβερή τους ανακοίνωση λίγο πριν από τη Διάσκεψη, από μόνοι τους κατάργησαν την Κυπριακή Δημοκρατία κι αναβάθμισαν τον τουρκοκύπριο ηγέτη.

Τους αδικαιολογήτως απόντες από την κρισιμότερη εδώ και 43 χρόνια μάχη της πατρίδας, που επέλεξαν, αντί του καθήκοντος και της ευθύνης, να παίξουν ένα φτηνό μικροπολιτικό παιχνίδι φιγούρας κι εντυπώσεων, μετατρέποντας έτσι τους εαυτούς τους σε θλιβερούς πλανοδιοπώλες μιζέριας, άρνησης κι αυτοκαταστροφικής ηττοπάθειας. Την είσπραξη όμως θα την λάβουν όταν επιστρέψουν στην Κύπρο και θα αντικρίσουν στα μάτια αυτό το λαό. 

Νικητές και ηττημένοι…

ΒΟΥΛΗΠρώτο κόμμα λοιπόν η αποχή, που εκφράζει την απαξίωση του πολιτικού συστήματος στην συνείδηση των πολιτών.

 Το ΑΚΕΛ είναι αναμφίβολα ο μεγάλος χαμένος των εκλογών. Διότι, όχι μόνο δεν παραδέχτηκε τις τεράστιες ευθύνες του, αλλά ζήτησε και τα ρέστα, την ώρα που ο λαός υπέφερε τις συνέπειες της οικονομικής καταστροφής, που ενέσκυψε επί της διακυβέρνησής του.

 Τα μικρά, νέα ή … αναπαλαιωμένα, κόμματα που μπήκαν στη βουλή, μπορεί να χαίρονται διότι μπήκαν στη βουλή, αλλά είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι δεν κατάφερε ούτε αυτά να πείσει το 32% των δυσαρεστημένων. Απλά επωφελήθηκαν -μερικώς το καθένα τους- από τη δυσαρέσκεια όσων προσήλθαν στις κάλπες.

Μπορεί το κίνημα Οικολόγων να επαίρεται, κατά τρόπο ασύμμετρα αλαζονικό, ότι είναι ο νικητής των εκλογών επειδή αύξησε σημαντικά το ποσοστό του, αλλά το γεγονός ότι δύο νέα κόμματα προσπέρασαν τους Οικολόγους, δεν τεκμηριώνει την θριαμβολογία του.

 Από τα μικρά κόμματα αναμφίβολα ο μεγάλος χαμένος είναι η ΕΔΕΚ, η οποία έχασε σημαντικό ποσοστό ψήφων και έδρες, χωρίς εύλογη αιτία, πέραν του γεγονότος ότι αδυνατεί να πείσει. Σε αντίθεση δηλαδή με το ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ, που δικαιούνται να αποδίδουν τις απώλειές τους στη “φθορά της εξουσίας”.

 Ο ΔΗΣΥ υπέστη μείωση των ποσοστών του, αλλά ήταν ίσως η λιγότερη ζημιά που θα μπορούσε να είχε υποστεί, κάτω από το βάρος της οικονομικής δυσχέρειας και της γενικότερης απαξίωσης της πολιτικής εκ μέρους των πολιτών. Δεδομένου μάλιστα ότι παραμένει με μεγάλη διαφορά η πρώτη πολιτική δύναμη του τόπου.

 Αναμφίβολα ο μεγάλος νικητής των εκλογών είναι ο Νικόλας Παπαδόπουλος, που κατάφερε να πλησιάσει (πάντοτε επί του συνόλου όσων ψήφισαν) τα ποσοστά που πήρε στις προηγούμενες βουλευτικές, παρά την εσωστρέφεια που ταλαιπωρεί το κόμμα του.

Το κοντοπόδαρο ψέμα, το ΑΚΕΛ κι ο νέος Μωάμεθ…

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑΤο περασμένο Σάββατο ο φίλος Άντρος Κυπριανού διέψευσε κατηγορηματικά τις διαπιστώσεις των διεθνών οίκων αξιολόγησης, της Τρόικας και της κυβέρνησης ότι η κυπριακή οικονομία βρίσκεται σε πορεία ανάκαμψης. Το ΑΚΕΛ θεωρεί , αντίθετα, ότι η οικονομία πάει από το κακό στο χειρότερο. «Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια», είπε ο Άντρος, επισημαίνοντας ότι σύντομα θα φανεί η αλήθεια, ότι περίπου πάμε κατά διαόλου.

Θυμίζω ότι το ΑΚΕΛ είχε και πάλι την αντίθετη άποψη με αυτή των οίκων αξιολόγησης και επί κυβέρνησης Χριστόφια. Παρά τις αλλεπάλληλες υποβαθμίσεις της κυπριακης οικονομίας και τον αποκλεισμό μας από τις διεθνείς αγορές, το ΑΚΕΛ δεν έβλεπε σοβαρούς λόγους ανησυχίας και, παρά τις καθημερινές προειδοποιήσεις από όλους  – εντός και εκτός Κύπρου- ότι θα έπρεπε να ληφθούν μέτρα επειγόντως, η κυβέρνηση Χριστόφια θεωρούσε τις προτροπές υπερβολικές και επιτηδευμένες, με στόχο να πληγεί ο «απλός άνθρωπος».

Όσο κι αν προσπαθούσαν κάποιοι να πείσουν τον κ. Χριστόφια ότι τα πράγματα θα γίνονταν πολύ χειρότερα για τον απλό άνθρωπο, αν δεν λαμβάνονταν άμεσα και πάντως έγκαιρα τα μέτρα, ο τότε πρόεδρος αποκαλούσε «μανδαρίνους» τους αρμοδίους του Υπ. Οικονομικών, πρόσβαλλε δημόσια τον ίδιο τον Υπουργό Οικονομικών ως άπειρο και αποκαλούσε «κλεφταράδες των λαών» τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναδεικνύοντας τον εαυτό του σε «περήφανο κομμουνιστή».

«Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια» έλεγαν και τότε οι του ΑΚΕΛ και επέμεναν ότι οι ο χρόνος θα αποδείκνυε πόσο ψεύτες ήταν όλοι εκείνοι που «κινδυνολογούσαν» για την κυπριακή οικονομία. Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο το γεγονός ότι το ΑΚΕΛ διακηρύσσει από τον Μάρτιο του 2013 μέχρι σήμερα ότι η κυπριακή οικονομία καταστράφηκε μέσα σε μια νύχτα, σε εκείνο το καταραμένο το Eurogroup, στο οποίο ο Αναστασιάδης βρέθηκε χωρίς κανένα λόγο, απλώς και μόνο διότι του φώναξαν οι φιλοι του να τον τρατάρουν καφέ…

Ποιος του είπε να πάει εκεί και ποιος του είπε να δεχτεί το Μνημόνιο; Θα μπορούσε, σύμφωνα με το ΑΚΕΛ, να τους πει ένα βροντερό ΟΧΙ, να φεύγαμε από το ευρώ, να πηγαίναμε πίσω στη λίρα και τότε αμέσως θα λύνονταν όλα μας τα προβλήματα: Ούτε χρέη, ούτε ανεργία, ούτε οικονομική κρίση. Ο Αναστασιάδης όμως διάλεξε τον λάθος δρόμο: Κατέστρεψε την οικονομία και συνεχίζει να την καταστρέφει κι ας λένε ότι θέλουν οι διεθνείς οίκοι και οι κλεφταράδες των λαών ότι «πάμε καλά». Εδώ στην Κύπρο ο απλός άνθρωπος υποφέρει, ενώ – αν φεύγαμε από το ευρώ- ο απλός άνθρωπος θα ζούσε σήμερα ζωή και κότα, σε συνέχεια της χρυσής πενταετίας Χριστόφια.

«Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια» έλεγε το ΑΚΕΛ και όταν ο Αναστασιάδης υπέγραφε το Μνημόνιο. «Κάθε φορά που θα έρχεται εδώ η Τρόικα, θα έχει όλο και περισσότερες απαιτήσεις, θα μας επιβάλλει κάθε φορά χειρότερα μνημόνια και δεν θα έχουμε καμία ελπίδα να βγούμε από μέσα», έλεγε το ΑΚΕΛ κι άλλοι μαζί του (Λιλλήκας, ΕΔΕΚ, Περδίκης κτλ).

Η Τρόικα ήρθε από τότε 4 φορές και μας είπε – αντίθετα- ότι «πάμε καλά».  Όλοι μας δίνουν συγχαρητήρια ότι τα πράγματα εξελίσσονται καλύτερα από ότι προβλεπόταν στο σχέδιο. Αλλά, σύμφωνα με το ΑΚΕΛ, «το ψέμα έχει κοντά ποδάρια» και όλα αυτά τα μουσκουρούθκια δεν πρέπει να τα πιστεύουμε, διότι να βγούμε από το Μνημόνιο, πάντα θα υπάρχει η … ελπίδα να επιβεβαιωθούν όλες εκείνες οι συμφορές που είχαν προφητεύσει το ΑΚΕΛ και οι άλλοι νεοφανείς προφήτες της κυπριακής πολιτικής ζωής. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!

Συμπτωματικά, την ίδια μέρα που άκουσα αυτή τη δήλωση του Άντρου, είδα στο YouTube ένα βίντεο με τον Αμπού Μπακρ αλ Μπαγντάντι ηγέτη των εξτρεμιστών σουνιτών μουσουλμάνων του ISIL (Islamic State of Irak & Levante), που κατέλαβαν περιοχές του Ιράκ και της Συρίας. Στο βίντεο αυτό, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Μπαγντάτι διακηρύσσει ότι είναι ο νέος Μωάμεθ κι ότι όλοι οι μουσουλμάνοι στον κόσμο πρέπει να τον υπακούουν. Πόσοι τον έχουν πιστέψει;  Μα εκατοντάδες χιλιάδες πιστοί.

Γιατί συνέδεσα τα δύο αυτά άσχετα μεταξύ τους θέματα; Πρώτον διότι συνέβησαν την ίδια μέρα και δεύτερον διότι και τα δύο αποδεικνύουν πώς,  όταν λέει κάτι κάποιος πολιτικός, στρατιωτικός ή θρησκευτικός ηγέτης ή ηγήτορας, όσο απίστευτο ή «κουφό» κι αν είναι αυτό, θα βρεθούν από μερικές χιλιάδες μέχρι και μερικά εκατομμύρια άνθρωποι να τον πιστέψουν…  Έτσι θεμελιώνονται οι εξουσίες: πάνω στην τυφλή υπακοή των προθύμων.

Νενικήκαμεν!

ΧΑΡΑΥΓΗ - ΝΙΚΗΟΧΙ στις κρατικοποιήσεις και ας τρώγωμεν πέτρες! 

Από χθες το βράδυ, η  Τρόικα ντροπιασμένη αναζητά τρόπους να βγει από τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται, ούτως ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να μας δίνει τα χρήματα που η ίδια έχει ανάγκη και υποχρέωση να μας δώσει.

Γίνονται μάλιστα σκέψεις να κατέβουν εσπευσμένα στην Κύπρο η καγκελάριος Μέρκελ, ο πρωθυπουργός Κάμερον και ο πρόεδρος Ολάντ, οι οποίοι και θα παραστούν σε έκτακτη συνεδρία της Βουλής την Τρίτη, για να ζητήσουν συγνώμη από τους βουλευτές, όχι μόνο για το θράσος της Τρόικας να ζητήσει από τους Κύπριους ιδιωτικοποιήσεις αλλά και για τους αυστηρούς όρους του Μνημονίου.

Όρους που τείνουν να ξηλώσουν την άψογη από το 1960 μέχρι σήμερα λειτουργία του κυπριακού κράτους και των θεσμών του, ενός κράτους μοντέλου, που θα έπρεπε να λειτουργεί ως παράδειγμα όχι μόνο για όλες τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ αλλά και για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Όπως χαρακτηριστικά γράφει και η εφημερίδα Χαραυγή στον πρωτοσέλιδο τίτλο της, πρόκεται για μια τεράστια νίκη της κυπριακής κοινωνίας, η οποία σύσσωμη τάσσεται κατά των αποκρατικοποιήσεων. Απ’ άκρη σ’ άκρη σ’ ολόκληρο το νησί, ακούς τον κόσμο αγανακτισμένο, να λέει ΟΧΙ στις αποκρατικοποιήσεις κι ας τρώγωμεν πέτρες.

Ποιος έχει το κόλλημα;

AkelΓια «δογματικές εμμονές» κατηγορεί τον πρόεδρο Αναστασιάδη το ΑΚΕΛ διότι, λέει, προωθεί εγγυήσεις του ΝΑΤΟ αντί εγγυήσεων της Τουρκίας, σε περίπτωση λύσης του Κυπριακού…

Ας πούμε τώρα θεωρητικά ότι έχουμε συμφωνήσει σε όλα τα άλλα με τους ΤΚ και έμεινε μόνο αυτό το ζήτημα. Οι ΤΚ επιμένουν ότι – για να αισθάνονται ασφάλεια- θέλουν οπωσδήποτε την Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη – όπως ισχύει με τη Συνθήκη Εγγυήσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας- όμως τελικά πείθονται ή πειθαναγκάζονται από τους Αμερικάνους να δεχτούν εγγυήσεις του ΝΑΤΟ αντί της Τουρκίας, εφόσον μέσα στο ΝΑΤΟ βρίσκονται τόσο η Τουρκία όσο και η Ελλάδα (χωρίς ωστόσο να μπορεί καμία από τις δύο να επέμβει μονομερώς).

ΕΡΩΤΗΜΑ: Ποιος από τους δύο θα έχει το «δογματικό κόλλημα»; Ο Αναστασιάδης που θα πει ναι ή το ΑΚΕΛ που θα πει όχι;

Ο Κατσουρίδης κι ο αναμάρτητος…

Katsouridis_NicosΌλη η ιστορία λοιπόν σήμερα (20 Δεκεμβρίου 2013) ήταν για να στείλουν στο σπίτι του τον Νίκο Κατσουρίδη. Αυτή ήταν η γραμμή του Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος, μετά από την λαμπρή σταδιοδρομία του στα πολιτικά πράγματα του τόπου, ως Γ.Γ. του ΑΚΕΛ και Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εξακολουθεί να ελέγχει την Κεντρική Επιτροπή.

Το πικρό αυτό πολιτικό τέλος του κ. Κατσουρίδη σίγουρα δεν του άξιζε και μάλιστα από το κόμμα που υπηρέτησε σαν καλός στρατιώτης και ουκ ολίγες φορές ξελάσπωσε με τις πειστικές του δημόσιες, κοινοβουλευτικές και τηλεοπτικές εμφανίσεις, ακόμα και κατά τις προεδρικές εκλογές του 2008, που κέρδισε ο τέως πρόεδρος.

Ο κ. Χριστόφιας ωστόσο φαίνεται ότι δεν κατάλαβε (παράξενο να μην καταλαβαίνει ο κ. Χριστόφιας – δεν μας ξανάτυχε) πόσο σημαντικός στάθηκε, για το κόμμα και για τον ίδιο, ο κ. Κατσουρίδης και λησμόνησε ότι ο ένας από τους δύο ανθρώπους που τον πήραν από τον καφενέ του κυρού του στο Δίκωμο και τον προώθησαν στην πολιτική ήταν ο πατέρας Κατσουρίδης.

Αλλά δεν έφτανε μόνο το ότι τον έστειλαν στην σύνταξη. Άφησαν και σκιές να αιωρούνται πάνω από την υστεροφημία του. Προφανώς ο κ. Χριστόφιας, όντας άμεμπτος και αναμάρτητος ο ίδιος, πρώτος έβαλε τον λίθον κατά του Κατσουρίδη. Έκρινε ότι έπρεπε να καθαρίσει το κόμμα! Οπότε τώρα που το καθάρισε κι αφού προηγουμένως έσωσε όχι μόνο το ΑΚΕΛ και την Ομόνοια, αλλά και την Κύπρο ολόκληρη και φυσικά αφού ακόμα βρίσκεται σε μάχιμη ηλικία (είναι μικρότερος από τον Αναστασιάδη) γιατί να μην υποβάλει ξανά υποψηφιότητα για Γ.Γ. του ΑΚΕΛ κι αργότερα για πρόεδρος της Δημοκρατίας, ώστε να του δοθεί η δυνατότητα να … ολοκληρώσει το έργο του;

Η αυτοκαταστροφική υπεράσπιση μιας καταστροφικής προεδρίας…

ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ - ΠΟΛΥΒΙΟΥΠαρόλο που είπα να μην ασχοληθώ ξανά με το κεφάλαιο Χριστόφιας, νιώθω ότι πρέπει να πω δυο λόγια για τις μαζικές επιθέσεις που δέχεται ο νομικός κ. Πολυβίου από ηγετικά στελέχη του ΑΚΕΛ κι από τον ίδιο τον κ. Χριστόφια που κάθε τρεις και λίγο με τις δηλώσεις και συνεντεύξεις του υποβάλλει σε δοκιμασία την κοινή λογική και τις αντοχές μας.

Καταλαβαίνω τους ηθικούς λόγους που δεσμεύουν την ηγεσία του κόμματος με την αυτοκαταστροφική της επιμονή να υπερασπιστεί μέχρι … θανάτου την πιο αποτυχημένη διακυβέρνηση στην μέχρι σήμερα ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όμως η ηθική δεν έχει νόημα όταν αφορά μόνο τους δικούς μας ανθρώπους. Ηθική πρέπει να υπάρχει σε όλα και τα όρια της δεν πρέπει να παραβιάζονται ούτε στην πολιτική ούτε ακόμη και στην προπαγάνδα. Στην προκειμένη περίπτωση, οι προσωπικές επιθέσεις εναντίον ενός νομικού που ο ίδιος ο κ. Χριστόφιας διόρισε για να διερευνήσει τη φονική έκρηξη στο Μαρί, ξεπερνούν τις κόκκινες γραμμές του ήθους. 

Το πόρισμα του κ. Πολυβίου βασίστηκε πάνω σε τεκμήρια και μαρτυρίες και η ορθότητά του επιβεβαιώθηκε εμμέσως πλην σαφέστατα από την απόφαση του δικαστηρίου για τους 5 της υπόθεσης Μαρί. Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα της απόφασης του δικαστηρίου παραθέτω στο τέλος αυτής της ανάρτησης. Εκεί φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο κ. Χριστόφιας αρνήθηκε να συνεργαστεί με τη διεθνή κοινότητα για ασφαλή φύλαξη του φορτίου, διότι είχε σκοπό να το επιστρέψει πίσω στη Συρία ή το Ιράν. Καταγράφεται επίσης η εγκληματική αμέλεια κι ανευθυνότητα του τέως προέδρου, ο οποίος προειδοποιήθηκε κατά κόρον για τους κινδύνους αλλά κώφευσε…

Κώφευσε ακριβώς όπως και στις απεγνωσμένες προειδοποιήσεις όλων για την οικονομία του τόπου. Του έλεγαν ότι τρέχουμε προς τον γκρεμό κι αυτός πάτησε γκάζι!

Το ΑΚΕΛ μπορεί να προσπαθεί απεγνωσμένα να πείσει τους οπαδούς του και να έχει καταφέρει όντως να πείσει τους … μισούς. Όμως η κοινή γνώμη έχει ήδη διαμορφώσει την κρίση της. Ο κ. Χριστόφιας είναι ο βασικός υπαίτιος για την καταστροφή στο Μαρί και ένας εκ των πρωταγωνιστών της καταστροφής της κυπριακής οικονομίας.

 

Πιο κάτω είναι το χαρακτηριστικό απόσπασμα από την απόφαση του δικαστηρίου, που δικαιώνει το πόρισμα Πολυβίου:

Πώς στις 3.2.2009, η Κύπρος δεν είχε «the capabilities or facilities for storing, safe-keeping or disposing of such material in such quantities» και δέκα μέρες αργότερα κατόρθωσε να υπερπηδήσει τις δυσκολίες και να βεβαιώνει τα Ηνωμένα Έθνη ότι υπήρχαν «adequate and appropriate facilities for safe storage of the cargo»; Δεν έχουμε καμιά μαρτυρία που να εξηγεί τη θεαματική αυτή αλλαγή.

Το μόνο που τέθηκε ενώπιον μας, ως ενδιάμεσο γεγονός, ήταν η προτροπή της αρμόδιας επιτροπής του Συμβουλίου Ασφαλείας προς την Κύπρο να διερευνήσει τη δυνατότητα συνεργασίας με άλλες χώρες για την ασφαλή φύλαξη ή διάθεση του φορτίου. Αντί διερεύνησης για συνεργασία με άλλες χώρες, ακολούθησε η διαβεβαίωση.

Διαβεβαίωση η οποία, προερχόμενη από το Προεδρικό Μέγαρο, το Διπλωματικό Γραφείο του Προέδρου της Δημοκρατίας, συνιστούσε επίσημη παράσταση προς τα Ηνωμένα Έθνη – urbi et orbi – ότι η Κύπρος ήταν σε θέση να φυλάξει με ασφάλεια το φορτίο και δημιουργούσε μια επιπλέον υποχρέωση – και προς τη διεθνή κοινότητα – για ασφαλή φύλαξη. Το γεγονός αυτό επαναφέρει τη διαφορά από την περίπτωση πυρομαχικών της ΕΦ που δεν αφορούν ούτε την πολιτική ηγεσία, μήτε τα Ηνωμένα Έθνη. Όμως, παρά τις παραστάσεις και τη συνεπακόλουθη πολιτική δέσμευση για ασφαλή φύλαξη, το φορτίο τοποθετήθηκε, με διαταγή στο πιο ψηλό στρατιωτικό επίπεδο, κατά παράβαση κάθε κανόνα ασφαλείας και αφέθηκε εν τέλει στην τύχη του.

[4] Θα πρέπει περαιτέρω, με σκοπό πάντα τον προσδιορισμό του πλαισίου εντός του οποίου ενήργησαν οι κατηγορούμενοι, να έχουμε κατά νου το γενικό κλίμα που κυριαρχούσε για όλους όσοι ενεπλάκησαν στο θέμα. Ήταν ένα κλίμα αποτρεπτικό οποιασδήποτε αποτελεσματικής πρωτοβουλίας. Ενδεικτική του κλίματος αυτού είναι η μαρτυρία Διονυσίου περί επιδίωξης να παραπεμφθεί η λήψη απόφασης στις «ελληνικές καλένδες».

Στα ίδια πλαίσια εντάσσεται και η αναφορά Καρεκλά περί «βασιλικής διαταγής και τα σκυλιά δεμένα». Αυτά βέβαια τότε, εν αναμονή της επίσκεψης του ΠτΔ στη Συρία και στα Ηνωμένα Έθνη. Όμως σε εκείνη τη σύσκεψη, στις 6.8.2009, είχαν ήδη εκφραστεί ανησυχίες από το ΥΠΑΜ και την ΕΦ για την ασφάλεια του φορτίου, λόγω της αποσταθεροποίησης της πυρίτιδας.
Παρά ταύτα, σ’ αυτή την πτυχή δεν δόθηκε καμία σημασία.

Απλώς αφέθηκαν τα πράγματα μέχρι τον Οκτώβριο του 2009, χωρίς και πάλιν όμως να δοθεί συνέχεια.
[5] Μεσολάβησε, στις 31.8.2009, η δήλωση του ΠτΔ προς τον Πρόεδρο της Συρίας ότι «το φορτίο δεν θα δοθεί σε οποιοδήποτε και θα παραμείνει φυλαγμένο στη Κύπρο, μέχρις ότου είναι δυνατή η επιστροφή του στη Συρία ή το Ιράν».

Αυτή ήταν η κρατική πολιτική στα πλαίσια της οποίας δεν θα έπρεπε να μεταβληθεί το statusquo.

Έρεισμα για αλλαγή της πολιτικής, θα μπορούσε να δώσει η ένδειξη για αλλαγή στάσης του Ιράν στην οποία αναφέρθηκε ο Παντελίδης. Όμως, ούτε τότε έγινε οτιδήποτε. Η μαρτυρία Παντελίδη ότι υπήρχε συγκατάθεση του Προέδρου της Δημοκρατίας για καταστροφή του φορτίου, στερείται κάθε πειστικότητας, αν όχι σοβαρότητας. Υπενθυμίζουμε, πως ο ισχυρισμός του ήταν ότι για ένα τέτοιο ζήτημα, εξέλαβε τη σιωπή του ΠτΔ ως συγκατάθεση και ότι, έχοντας τέτοια συγκατάθεση μετέβη στη σύσκεψη της 7.2.2011, χωρίς όμως να μεταφέρει τη θέση του Προέδρου, διότι δεν είχε «οδηγίες», αλλά «συγκατάθεση».

Εάν είχε έστω και τη σιωπηρή συγκατάθεση του ΠτΔ σε μια σύσκεψη όπου ο Υπουργός Άμυνας ήταν πολύ ανήσυχος και τόνιζε ξανά και ξανά την επικινδυνότητα του φορτίου κι όπου ο Ν. Γεωργιάδης τους εξηγούσε κατά τρόπο συγκροτημένο ότι υπήρχε κίνδυνος ανάφλεξης ή ακόμα και έκρηξης, ο Παντελίδης θα είχε μεταφέρει τη συγκατάθεση του ΠτΔ και δεν θα περιοριζόταν σε έκφραση προσωπικών απόψεων, όπως το έθεσε, με αποτέλεσμα να συνεχίσει η εκκρεμότητα. Τέτοια συγκατάθεση δεν δόθηκε.

[6] Το βέβαιο, σε σχέση με τα ζητήματα αυτά, από τη μαρτυρία Παντελίδη – διότι το κατέγραψε σε ανύποπτο χρόνο- ήταν πως είχε ενημερώσει τον ΠτΔ στις 3.9.2010, ότι οι στρατιωτικοί ήθελαν την καταστροφή του φορτίου «λόγω των κάποιων κινδύνων που υπάρχουν με τις ψηλές θερμοκρασίες που αναπτύσσονται μέσα στα εμπορευματοκιβώτια το καλοκαίρι και … ότι η ΕΦ είναι σε θέση από τεχνικής άποψης να διεκπεραιώσει το θέμα της καταστροφής».

Παρά ταύτα και παρά τη ρητή προειδοποίηση που έφτασε στον ίδιο τον ΠτΔ σε σχέση με τις ψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού , τα πράγματα αφέθηκαν ως είχαν μέχρι το επόμενο, το τρίτο και μοιραίο, καλοκαίρι.