Αρχείο ετικέτας αγώνας

Ο 19χρονος που συγκλόνισε την ανθρωπότητα.

Όταν ήμουν δάσκαλος, το 1990, έγραψα για τους μαθητές μου αυτό το κείμενο – αφιέρωμα στον παγκόσμιο ήρωα της Ελευθερίας Ευαγόρα Παλληκαρίδη.

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣΔυο μοίρες μοίραναν τον Βαγορή τη μέρα που γεννήθηκε.  Η μια, η κακή, που του ‘ταξε να πεθάνει μόλις στα δεκαεννιά του και η  άλλη, η καλή, που, μη μπορώντας να αλλάξει εντελώς την κατάρα ετούτη, του ‘ταξε να πεθάνει όπως ταιριάζει σε ένα σωστό παλληκάρι.

Κάπως έτσι πρέπει να ‘γινε και ξύπνησε ο Βαγορής τα μικρά του τα βλέφαρα, στον ίσκιο μιας σημαίας ξενικής, αλλόκοτης, που καθόλου δεν ταίριαζε με το τοπίο που αντικρίζανε τα ονειροπόλα του μάτια.  Και αν οι ξενόφερτοι στρατιώτες στεκόντανε εμπρός της με σεβασμό και σε στάση προσοχής χαιρετώντας την, η σημαία ετούτη καθόλου δεν μιλούσε στην καρδιά του. Βάραινε κάθε στιγμή σαν μουντή πινελιά στα χαμόγελα των παιδιών, σαν αόρατη αυσίδα στις ψυχές των μεγάλων. Ετούτη η σημαία του βάραινε την καρδιά.

Μονάχα η άλλη ξεσήκωνε θύελλες μέσα του. Εκείνη που καθρεφτίζει την ξάστερη απεραντοσύνη του ουρανού ένα ανοιξιάτικο πρωινό, ανήμερα Ανάστασης και τους λευκούς αφρούς που γέννησαν σε ένα ακρογυάλι μυστικό την Αφροδίτη. Ήταν η δικιά του σημαία, η ελληνική.

Γόνος μιας ανύποπτης μούσας, απ’ τις αμέτρητες που γέννησε τούτη η μικρή πατρίδα, τραγούδησε τη ζωή, το φως, την αγάπη, μα πάνω απ’ όλα τη λευτεριά και την Ελλάδα.

Ο άνεμος που φύσηξε εκείνο τον Απρίλη του 55 έβαλε φωτιά στο νου και στην καρδιά του. Μια σιωπηλή βραδιά έβαλε κι αυτός το χέρι στο Ευαγγέλιο και είπε τον όρκο της φυλής, τον ιερό: «Απ’ τον πατέρα κι απ’ τη μάνα κι απ’ τους προγόνους όλους πιο ιερή η πατρίδα». Ήταν μαθητής της πέμπτης τάξης του γυμνασίου, όταν ξεχύθηκε με άλλους στους δρόμους με την καρδιά πλημμυρισμένη, ανεμίζοντας τη δικιά μας σημαία, φωνάζοντας συνθήματα, πετροβολώντας τη ξένη αυτοκρατορία.  Σκύλιαζαν οι Εγγλέζοι. Χτυπούσαν με τα ηλεκτροφόρα τους ρόπαλα, λες και μπορούσανε μ’ αυτά να γονατίσουν τις αδάμαστες ψυχές, να τις κάνουν να απαρνηθούν τη λευτεριά. Μα γελαστήκαν.

Όταν σε κάποια διαδήλωση τον πιάσανε και ήτανε έτοιμοι να τον δικάσουν, ο Βαγορής πέταξε σε μια γωνιά τη σάκα του, τους έρωτες, τα όνειρά του κι ανέβηκε αντάρτης στα βουνά. Άφησε πίσω του μονάχα ένα γράμμα, ένα σημείωμα, ποίημα κι αυτό, για τους συμμαθητές του. «Θα πάρω μιαν ανηφοριά…»

Έφυγε ο Βαγορής, για να μη γυρίσει ποτέ στο άδειο θρανίο. Κάπου, σε μια ενέδρα, θα τον πιάσουν. Το δικαστήριο τους θα τον καταδικάσει σε θάνατο. Θα είναι μόλις δεκαεννιά χρονών.

Οι αρχαίοι Έλληνες ήθελαν τους ήρωές τους ημίθεους. Μα ο Βαγορής, ένας κοινός θνητός, ένας μαθητάκος του σκολειού, ένα παιδί θα υψωθεί κι από ημίθεος ακόμα πιο ψηλά καθώς, σέρνοντας τα ματωμένα βήματα ενός κορμιού τσακισμένου πια απ’ τα βασανιστήρια, θα ανέβει σταθερά κι αγέρωχα την αγχόνη.

Εκεί μπροστά στους δήμιούς του, θα τραγουδήσει τον «Ύμνο στην Ελευθερία», τον εθνικό μας ύμνο. Όταν θα ανοίξει η καταπακτή, η εγγλέζικη αυτοκρατορία, θα μπορέσει βέβαια να πάρει το άψυχο κορμί του για να το θάψει μέσα στην αυλή των φυλακών, αφού ακόμα και νεκρό τον ήθελε φυλακισμένο. Η ψυχή του όμως θα κυμματίζει λεύτερη, όπως λεύτερος είναι πάντα ο Βαγορής, μες στις καρδιές των Ελλήνων για να μας θυμίζει πως: «…Τώρα κι αν είναι χειμωνιά θα ‘ρθει το καλοκαίρι, τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά…»

Μάρκος Δράκος – ένας ήρωας διπλά και τριπλά προδομένος…

ΜΑΡΚΟΣ ΔΡΑΚΟΣ - ΑΓΑΛΜΑΟ Μάρκος Δράκος ήταν μόνο 25 χρονών όταν πέρασε στην αθανασία, πολεμώντας για την ελευθερία αυτού του τόπου. Ήταν λες και γεννήθηκε για να γίνει ήρωας. Πίστευε ότι ο άνθρωπος πρέπει να δίνεται στην πατρίδα κι είχε μια βαθιά πίστη στο Θεό, που μίκραινε μέσα του το φόβο και γιγάντωνε το θάρρος.

Ήταν στη δράση από την πρώτη μέρα του αγώνα, όταν ανέλαβε την μεγάλη ευθύνη να ανατινάξει με την ομάδα τον ραδιοφωνικό σταθμό στη Λευκωσία και στους 21 μήνες που ακολούθησαν, ήταν παρών σε μεγάλες, ιστορικές στιγμές της αντιαποικιακής δράσης της ΕΟΚΑ. Έφυγε όμως προδομένος…

Κοντά στα μεσάνυχτα της Παρασκευής 18 Ιανουαρίου 1957, ο 25χρονος «Λυκούργος» και οι σύντροφοί του, έπεσαν σε ενέδρα των Άγγλων, σε περιοχή ανατολικά της Ευρύχου. Στα αιφνιδιαστικά πυρά, απάντησαν αμέσως. Ωστόσο το όπλο του Μάρκου έπαθε εμπλοκή κι οι Άγγλοι τον γάζωσαν με 40 σφαίρες. Έπεσε νεκρός καθώς γύρω μαίνονταν άγρια καταιγίδα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Άγγλοι βρέθηκαν σε εκείνη την περιοχή, εκείνη την ώρα και κάτω από εκείνες τις καιρικές συνθήκες, διότι κάποιοι τους είχαν δώσει από πριν τις πληροφορίες για τις κινήσεις τους.

ΜΑΡΚΟΣ ΔΡΑΚΟΣΑλλά ο Μάρκος δεν προδόθηκε μόνο τη νύχτα που χτυπήθηκε. Προδόθηκε πολλές φορές μετά. Από μια πολιτική ηγεσία που έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο, όχι μόνο από πολιτική ανωριμότητα, που θα μπορούσε να συγχωρεθεί, αλλά κι από υστεροβουλία κι ιδιοτέλεια. Μια πολιτική ηγεσία που πάτησε πάνω στη θυσία εκείνων που τα έδωσαν όλα, για να τα … πάρει όλα. Που μοιράστηκε εξουσίες και θέσεις κι έχτισε μια χάρτινη πολιτεία πάνω στην άμμο της απάτης. Ναι κι αυτό ήταν προδοσία.

Μια ηγεσία που κατάφερε να δώσει τη μισή Κύπρο στην Τουρκία. Κάποιοι από εκείνους που βρίσκονταν είτε στην εξουσία είτε στην αντιπολίτευση – πάντως μέσα στα πράγματα-  το έκαναν συνειδητά, πίστεψαν δηλαδή ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσουμε την … ελληνικότητα μας στο υπόλοιπο κομμάτι. Είναι αυτοί που, για τον ίδιο ακριβώς λόγο, ούτε και σήμερα θέλουν επανένωση της Κύπρου. Αλλά δεν τολμούν να το πουν καθαρά. Πατούν πάνω στο αίμα του Μάρκου και των άλλων πραγματικών ηρώων για καλύψουν πίσω από εύκολες κι ανέξοδες ψευδοπατριωτικές τους κορώνες την πολιτική της διχοτόμησης χωρίς υπογραφή.

Γιαυτό λέω πως ο Μάρκος κι ο Ευαγόρας κι ο Γρηγόρης κι ο Μάτσης κι ο Δημητρίου κι ο Γεωργάλας κι ο Καραολής και τόσοι άλλοι… έφυγαν διπλά και τριπλά προδομένοι…