Αρχείο ετικέτας Ένωση

Τους έστειλαν στο θάνατο οι πανηγυριώτες του ψευδοπατριωτισμού.

Στις 21 Απριλίου 1967 μια κλίκα συνταγματαρχών έκανε πραξικόπημα και κατέλυσε τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Κατάργησε τη βουλή και τις εκλογές κι εγκαθίδρυσε δικτατορικό καθεστώς. Έβαλε την Ελλάδα «στο γύψο μέχρι να θεραπευθεί», όπως είπε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής του καθεστώτος Γεώργιος Παπαδόπουλος.

Η χούντα υπήρξε το πιο γρήγορο κι αποτελεσματικό βαποράκι για τη διχοτόμηση της Κύπρου. Ενός στόχου που είχαν διακηρύξει οι Τούρκοι από τη δεκαετία του 1950 αλλά και είχαν επίσης υιοθετήσει συγκεκαλυμμένα πολιτικοί και στρατιωτικού κύκλοι στην Κύπρο και στην Ελλάδα, με στόχο την κατάργηση της δικοινοτικής Κυπριακής Δημοκρατίας του 1960 και την επιβολή της διπλής ένωσης, των Ελληνοκυπρίων με την Ελλάδα και των Τουρκοκυπρίων με την Τουρκία.  Η ταύτιση των κύκλων αυτών με το τουρκικό βαθύ κράτος και την τουρκοκυπριακή ακροδεξιά, αφορούσε μεν τον ίδιο στόχο, τη διχοτόμηση, αλλά για διαφορετικούς λόγους. 

Σκοπός της Τουρκίας ήταν να αποκτήσει με τη διχοτόμηση απρόσκοπτη πρόσβαση στην Κύπρο και (ανεξέλεγκτη) χρήση τής τουρκικής περιοχής με οποιοδήποτε τρόπο και για οποιοδήποτε λόγο θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα και τις στρατηγικές της επιδιώξεις.  Από την άλλη, οι Έλληνες ήθελαν την Ένωση με την Ελλάδα ή έστω ένα αμιγώς ελληνικό κράτος, στο οποίο να μην μπορούν να ανακατεύονται με κανένα τρόπο οι Τούρκοι, έστω κι αν για να γίνει αυτό θα έπρεπε, σαν τίμημα, να δοθεί κομμάτι της Κύπρου στην Τουρκία. Έπρεπε όμως να γίνει με τρόπο βίαιο, με επέμβαση δηλαδή της Τουρκίας, χωρίς τη δική μας συναίνεση ή υπογραφή. Μια σειρά επεισοδίων που παίχτηκαν από το 1963 μέχρι και το 1974 κι οδήγησαν το λαό σε συγκρούσεις, θάνατο και πόνο, έδωσαν στην Τουρκία όλα εκείνα τα προσχήματα που χρειαζόταν για να διχοτομήσει την Κύπρο, με αποκορύφωμα το πραξικόπημα της 15ης Ιουλιου 1974, που έδωσε στον Μπουλέντ Ετζεβίτ την αφορμή για την επιχείρηση «Αττίλας», όπως ήταν το κωδικό όνομα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.

Τον Νοέμβριο του 1967, έξι μήνες μετά που ανέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία στην Ελλάδα η χούντα, η κυπριακή Εθνική Φρουρά, με επικεφαλής τον στρατηγό Γρίβα, διενήργησε μια επιχείρηση φιάσκο στο τουρκοκυπριακό χωριό Κοφίνου, βάλλοντας εναντίον αμάχων, κυρίως γυναικοπαίδων. Η κατακραυγή που προκλήθηκε διεθνώς έδωσε όπλα στην τουρκική προπαγάνδα, με αποτέλεσμα η χούντα να αποσύρει από την Κύπρο την Ελληνική Μεραρχία, η οποία είχε εγκατασταθεί κρυφά στο νησί επί διακυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου. Οι ακραφνώς εθνικόφρονες στρατιωτικοί απέσυραν με την ουρά στα σκέλια τον ελληνικό στρατό κι άφησαν την Κύπρο ανοχύρωτη πολιτεία εν μέσω διακοινοιτικών συγκρούσεων και απειλών της Άγκυρας για εισβολή.

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε κι άρχισαν οι γνωστές έριδες ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους, η «ΕΟΚΑ Β'» με την παράνομη δράση της, οι συγκρούσεις μεταξύ αντιμακαριακών και μακαριακών κλικών κι οι απόπειρες δολοφονίας του προέδρου Μακαρίου, όλα δηλαδή εκείνα τα γεγονότα που αποσταθεροποίησαν το εσωτερικό μέτωπο, προφανώς όχι τυχαία. Όλα με την παρασκηνιακή υποστήριξη της χούντας που, ενώ είχε αποσύρει τη Μεραρχία από την Κύπρο κατά τρόπο άκρως ντροπιαστικό για τους Έλληνες, συνέχισε να παριστάνει τον θεματοφύλακα της εθνικής αξιοπρέπειας, σύμφωνα και με τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον ότι ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο του απατεώνα.

Όλοι συναγωνίζονταν ως προς το ποιος είναι ο πιο μεγάλος κι ο πιο γνήσιος πατριώτης, παραμένοντας βεβαίως όλοι προσηλωμένοι στο στόχο της Ένωσης με την Ελλάδα, οι μεν μακαριακοί τοποθετώντας το στόχο αυτό σε βάθος χρόνου οι δε αντιμακαριακοί επιδιώκοντάς τον «εδώ και τώρα». Εκείνοι που υποστήριζαν τη διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν μειοψηφία. Μάλιστα τους χαρακτήριζαν και προδότες, οι τεράστιοι πατριώτες που κατέβαζαν και ποδοπατούσαν ή έκαιγαν την σημαία της Κύπρου όπου την συναντούσαν. 

Μέσα σ’ εκείνη την παράνοια, τον Νοέμβριο του 1973 οι διαπραγματευτές Γλαύκος Κληρίδης και Ραούφ Ντενκτάς, στο πλαίσιο των διακοινοτικών συνομιλιών, έφτασαν σε προσυμφωνία για επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία, από την οποία είχαν αποχωρήσει κάνοντας ανταρσία το 1964,  με αφορμή την αξίωση του Μακαρίου για αλλαγή 13 σημείων του Συντάγματος. Η προσυμφωνία προέβλεπε ότι οι Τουρκοκύπριοι θα αποδέχονταν τις 12 από τις 13 αλλαγές που ήθελε ο Μακάριος αλλά, όπως ήταν επόμενο, κανείς δεν την επικρότησε. Για τη χούντα και την αντιμακαριακή παράταξη όποια συμφωνία παρένειτε τη ζωή της Κυπριακής Δημοκρατίας και ανέβαλλε την Ένωση συνιστούσε «προδοσία», ενώ ο Μακάριος, από την πλευρά του, μη θέλοντας  βεβαίως να υστερήσει σε πατριωτισμό, έσπευσε να διακηρύξει ξανά, σε εθνικό μνημόσυνο στη Γιαλούσα, ότι στόχος μας παραμένει «η Ένωσις και μόνον η Ένωσις». Επτά μήνες αργότερα συνέβη το πραξικόπημα, η τουρκική εισβολή και η ντε φάκτο διχοτόμηση της Κύπρου, η οποία διαρκεί μέχρι σήμερα, σχεδόν μισό αιώνα μετά.

Καθώς βλέπω στην τηλεόραση κάθε σαββατοκύριακο τις κηδείες των ταυτοποιηθέντων αγνοουμένων μας της τουρκικής εισβολής, λυπάμαι βαθιά γιατί τα παιδιά εκείνα στάλθηκαν σαν πρόβατα στη σφαγή, σε μια κατάσταση που ήταν, όπως όλα δείχνουν, στημένη, αναμφίβολα προδομένη. Λυπάμαι ακόμη περισσότερο όταν σκέφτομαι ότι πολλοί έμειναν για δεκαετίες αγνοούμενοι, με τις μάνες, τις γυναίκες και τα παιδιά τους να τους περιμένουν, ενώ ήταν γνωστό στην πολιτεία ότι ήταν νεκροί. Τους άφησαν μέσα στον κατάλογο για φθηνούς μικροπολιτικούς λόγους, για να υπάρχει εκεί το πρόβλημα, για να μπορούν οι πανηγυριώτες του ψευδοπατριωτισμού να πουλάνε στον αφελή κι ευκολόπιστο λαό την πραμάτεια τους.

Φορώντας τις φουστανέλες του πατριωτισμού που τους βόλευε, έκαναν όλοι το σώου τους, οι απατεώνες του Σάμιουελ Τζόνσον. Βάφτισαν τη διχοτόμηση με διάφορα πατριωτικά ονόματα: «‘Ενωση», «Μακροχρόνιο Αγώνα», «εθνική αξιοπρέπεια», «εθνική περηφάνεια», «διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας» κτλ κτλ. «Αγωνιζόμενοι για την εθνική μας δικαίωση» κατέφαγαν τα πάντα, διέβρωσαν το κράτος εξευτέλιζοντας τους θεσμούς του, θεμελίωσαν την κομματοκρατία, καθιέρωσαν την αναξιοκρατία και το ρουσφέτι, εγκαθίδρυσαν την διαπλοκή και κάλυψαν τη διαφθορά. Προκάλεσαν σε τούτο το λαό τις χειρότερες συμφορές: τον έσυραν σε διακοινοτικές συγκρούσεις, σε πόλεμο, σε θάνατο, πόνο, κλάμα, οικονομικές καταστροφές και συνεχίζουν μασκαρεμένοι να μας δουλεύουν, οδηγώντας μας στη χειρότερη συμφορά από όλες τις προηγούμενες, στη συμφορά που θα καταστήσει μεν την Κύπρο τουρκικό νησί, αλλά μέχρι τότε αυτοί θα έχουν κάνει την πολιτική ή οικονομική «μπάζα» τους: Στη διχοτόμηση. 

 

1

Πού είναι η οδός Ευαγόρα Παλληκαρίδη, ρε απατεώνες;

Καθώς έστριβα από τα φανάρια της Μακαρίου Γ‘ προς την Σπύρου Κυπριανού, για να συνεχίσω έπειτα ευθεία προς την Γρίβα Διγενή, προσπαθούσα να θυμηθώ πού είναι η οδός Ευαγόρα Παλληκαρίδη.

Θυμάστε ποιος ήταν ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης; Ήταν εκείνο το 19χρονο αγόρι που το κρέμμασαν οι Άγγλοι επειδή αγωνιζόταν για την ελευθερία της Κύπρου και την Ένωση της με την Ελλάδα. Έτσι του είπαν όταν τον όρκισαν και, τηρώντας τον όρκο του μέχρι θανάτου, έδωσε τη ζωή του θυσία στην πατρίδα. Μόνο που η Ένωση δεν ήρθε ποτέ. Απλά διότι ήταν ένα παραμύθι, «ένα πουκάμισο αδειανό», όπως μας είχε προειδοποιήσει στο ξεκίνημα του αγώνα ο Γιώργος Σεφέρης, αλλά δεν τον άκουσε κανείς.

Διασχίζοντας τις κεντρικές λεωφόρους της πρωτεύουσας, με τα «λαμπρά, μεγάλα, ονοματά τους», εκείνων που πρόδωσαν τα όνειρα, τον αγώνα και τη θυσία των αληθινών ηρώων μας, οδηγώντας την Κύπρο στην καταστροφή και στη διχοτόμηση, προσπαθούσα να θυμηθώ πού είναι η οδός Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Δεν μπορούσα με τίποτα και την αναζήτησα τελικά στο «Google Maps»…  

Από τα φώτα του Χίλτον δεξιά κι αμέσως αριστερά και πάλι αριστερά στον κατήφορο, είναι ο δρόμος όπου βρίσκεται το εστιατόριο «Ρομάντικα». Ο ρομαντικός Ευαγόρας, που κρεμμάστηκε από τους Εγγλέζους τραγουδώντας τον εθνικό μας ύμνο, άξιζε μόνο να δώσουν το όνομά του σε τούτο το χωρίς πεζοδρόμια, στενό συνοικιακό δρομάκι μήκους 300 μέτρων. Μην σας πω ότι ήταν και πολύ του, στα μυαλά αυτού του βρώμικου κατεστημένου που κατασπάραξε τα σωθικά της πατρίδας μας τα τελευταία 57 χρόνια. Του αδίστακτου, υποκριτικού σιναφιού που δεν έχει τσίπα όταν πουλά με στόμφο τα πατριωτικά του φούμαρα στον αφελή τούτο λαό, επιβεβαιώνοντας τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον ότι «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα».

 

Σου το χρωστάμε, η Κύπρος να γίνει ξανά ελεύθερη πατρίδα…

ΑΥΞΕΝΤΙΟΥΕσύ έδωσες τη ζωή σου για την ελευθερία κι όμως το χωριό σου είναι, η Λύση, είναι 40 τόσα χρόνια σκλαβωμένο ακόμη, όπως και η μισή μας πατρίδα. Θα κάνουμε, Γρηγόρη, αυτό που πρέπει για να ελευθερωθεί η αγαπημένη σου Λύση. Να ξαναγίνει ολόκληρη η Κύπρος, μια πατρίδα για όλους τους Κύπριους, ελεύθερη και ενωμένη. 

Σ’ ευχαριστούμε, Γρηγόρη, που μας έμαθες ότι αξίζει κανείς να πεθαίνει για τον τόπο του. Έχουμε χρέος αυτό να το θυμόμαστε, για να συγκρίνουμε τη δική σου θυσία, με τα εύκολα συνθήματα, τα κούφια λόγια και τις απατηλές διακηρύξεις, που δεν είχαν αντίκρυσμα σε πράξεις ανδρείας ή πολιτικής τόλμης και κράτησαν την πατρίδα μας για 40 χρόνια διχοτομημένη και τουρκοπατημένη. 

Θα βάλουμε ένα τεράστιο Χ στους πολιτικούς εκείνους, που αποδείχτηκαν ανάξιοι της θυσίας σου, που επένδυσαν στο εθνικό μας ζήτημα για ίδιον όφελος, που αντί να υπηρετήσουν την αρετή, όπως εσύ, υπηρέτησαν τα συμφέροντα του κατεστημένου, επιτρέποντας τη συντήρηση της τουρκικής κατοχής για σχεδόν μισό αιώνα. 

Τώρα, Γρηγόρη, τα ψέματα τελείωσαν. Δεν μας παίρνει άλλο. Πρέπει ότι είναι να κάνουμε για την πατρίδα μας, να το κάνουμε τώρα. Αλλιώς θα τη χάσουμε για πάντα. Με γνώμονα τη σύνεση και τη λογική θα προχωρήσουμε με θάρρος κι αποφασιστικότητα μπροστά, να διεκδικήσουμε ξανά την ελευθερία αυτού του τόπου. Αιωνία σου η μνήμη!

1

Γεννήθηκε για να γίνει ήρωας…

ΑΥΞΕΝΤΙΟΥΌταν οι Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετό του, ο Γρηγόρης ήξερε ότι έπρεπε να πεθάνει. Όλοι οι άνθρωποι έχουν μια βαθιά επίγνωση της αποστολής που γεννήθηκαν για να υπηρετήσουν. Η Κύπρος χρειαζόταν αληθινούς ήρωες. Η ελευθερία ήθελε όραμα και το χρέος μνήμη. «Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» είχε πει κάποτε ο ποιητής. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου είχε και τα δύο.  

Τρία χρόνια ύστερα από τη θυσία του, η Κύπρος ήταν για πρώτη φορά, έπειτα από αιώνες σκλαβιάς, μια ελεύθερη πατρίδα. Μπορεί το όνειρο της Ένωσης να μην είχε πραγματωθεί, όμως είχαμε μπροστά μας το όραμα. Κρίμα που η πολιτική ηγεσία αποδείχτηκε κατώτερη της ιστορίας και με πράξεις ανώριμες έδωσε στην Τουρκία τις αφορμές που έψαχνε για να ακρωτηριάσει το σώμα της Κύπρου.

Πενήντα επτά χρόνια μετά, οφείλουμε να θυμηθούμε το χρέος απέναντι στο Γρηγόρη και όλους όσοι πρόσφεραν στην πατρίδα ότι πιο πολύτιμο είχαν: την ίδια τη ζωή τους. Πενήντα επτά χρόνια μετά, οφείλουμε να συνέλθουμε από το λήθαργο, να θυμηθούμε επιτέλους ότι η μισή Κύπρος βρίσκεται στα χέρια της Τουρκίας, ότι στον Πενταδάκτυλο απάνω είναι χαραγμένο ένα σύμβολο ντροπής, ότι έχουμε χρέος να δώσουμε ξανά ελπίδα και όραμα στον τόπο μας, σ’ εμάς και στις γενιές που έρχονται.

Μέσα από μια έντιμη, δίκαιη και λειτουργική συμφωνία ιστορικού συμβιβασμού με την Τ/κ κοινότητα. Διότι μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ελευθερώσουμε την πατρίδα μας.  Να ελευθερώσουμε και τη Λύση, την κωμόπολη που γέννησε αυτό τον μεγάλο ήρωα, στη μνήμη του οποίου σκύβουμε σήμερα ευλαβικά το κεφάλι.  

2