Προς κύριο Στέφανο Στεφάνου, κυβερνητικό εκπρόσωπο…

MARI NEKROIΑγαπητέ κύριε εκπρόσωπε, θα ήθελα να σας εκφράσω την προσωπική μου άποψη για όσα δηλώνετε σήμερα από το πρωί εναντίον των ΜΜΕ που «επιλεκτικά» μεταδίδουν ειδήσεις και δηλώσεις σχετικά με το χθεσινό συμβάν…

1. Χθες εξερράγη η πυρίτιδα για την οποία η κυβέρνηση που εκπροσωπείτε έλεγε ψέματα ότι είναι εντελώς ακίνδυνη και ότι θα μπορούσε να φυλαχτεί ακόμη και σε κατοικημένες περιοχές. Ήταν ή δεν ήταν οι καθησυχαστικές σας δηλώσεις εγκληματικό ψέμα;

2. Αφού λέτε ότι δεν σας απαντούσε το … Συμβούλιο Ασφαλείας (!) για να δώσετε την πυρίτιδα στη Γερμανία, που σας την ζήτησε, τότε γιατί δεν την καταστρέψατε «και μάλιστα με αρκετή ευκολία» όπως εισηγείτο το ΓΕΕΦ; Ήταν ή δεν ήταν αυτό εγκληματική αμέλεια;

3. Όταν τα κοντέινερ παραμορφώνονταν από το μπαρούτι, που άρχισε να ΠΕΡΠΑΤΑ μέσα στα κιβώτια και μόλις πριν από μια εβδομάδα άρχισαν να βγαίνουν φλόγες από διάφορα σημεία, τι άλλο έπρεπε να γίνει για να καταλάβει το ΓΕΕΦ, το Υπουργείο κι ΕΣΕΙΣ ότι το μπαρούτι ήταν έτοιμο να εκραγεί; Ήταν ή δεν ήταν αυτό εγκληματική αδιαφορία;

STEFANOU4. Όταν ο διοικητής του ναυτικού (που σκοτώθηκε τελικά) υπέβαλλε στους ανωτέρους του γραπτές αναφορές για τον θανάσιμο κίνδυνο, θέλετε να πιστέψουμε ότι τις έπαιρνε οποιοσδήποτε αξιωματικός του ΓΕΕΦ ή ακόμη και ο ίδιος ο αρχηγός και τις πετούσε στο συρτάρι; Θέλετε να πιστέψουμε ότι ήταν τόσο μάγκες οι του ΓΕΕΦ ώστε να πάρουν πάνω τους την ευθύνη μιας ενδεχόμενης καταστροφής; Εγώ σας υποβάλλω ότι τις αναφορές το ΓΕΕΦ τις προωθούσε στο Υπουργείο και ότι ο Υπουργός διαβίβαζε τις ανησυχίες του σε εσάς, εκεί στο προεδρικό. Αν δεν διαβίβαζε τίποτε σ’ εσάς, τότε αυτός ο υπουργός (που διόρισε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας) είναι ή δεν είναι εγκληματικά ανεύθυνος; Και αν είναι εγκληματικά ανεύθυνος, ποιος τον διόρισε υπουργό;

Μιλάτε για μια έρευνα που θα γίνει. Μα τώρα, είναι ανάγκη να μας δουλεύετε κι από πάνω; Ποια έρευνα και πράσινα άλογα; Είναι γνωστό πια στην Κύπρο ότι οι έρευνες είναι απορροφητήρες κραδασμών. Την ώρα που βράζει το καζάνι και η κοινή γνώμη ζητά επιτακτικά απαντήσεις, οι αρμόδιοι απαντούν ότι θα διεξαχθεί έρευνα… Δεν απαντούν σε τίποτα, δεν απολογούνται για τίποτα και ζητούν από τον κόσμο υπομονή μέχρι να βγει το πόρισμα της έρευνας, που θα τους βγάλει όλους στο τέλος «κούππες άπαννες».

Αγαπητέ Στέφανε, αυτό που συνέβη χθες στην Κύπρο είναι μια από τις χειρότερες καταστροφές στην σύγχρονη ιστορία αυτού του νησιού. Ο πόνος για τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν άδικα είναι μόνο η μια πτυχή της τραγωδίας. Η άλλη είναι η τεράστια οικονομική ζημιά που υπέστη η χώρα. Δεν χρειάζεται καμία έρευνα για να αποδείξει ότι η κυβέρνηση, την οποία εκπροσωπείτε, φέρει τεράστια πολιτική ευθύνη, για την οποία όφειλε να είχε ήδη παραιτηθεί.

Σας έφταιξαν τα ΜΜΕ, που προσπαθούσαν να ενημερώσουν τον κόσμο (όταν εσείς για 9 ολόκληρες ώρες από τις 5:50 ως τις 14:30 δεν κάνατε ούτε και μία επίσημη δήλωση) και βγήκατε να μας «την πείτε» κι από πάνω.

stefanou (1)Μα ξέρετε ποιο είναι το ανησυχητικό από όλα; Ότι πραγματικά δεν συνειδητοποιείτε και μάλλον δεν πρόκειται να συνειδητοποιήσετε ποτέ το μέγεθος της χθεσινής καταστροφής και τις δικές σας ευθύνες γι΄αυτή. Αλλά είστε η κυβέρνηση του τόπου και αν δεν είστε σε θέση να συνειδητοποιήσετε τη σοβαρότητα μιας τέτοιας κατάστασης, τότε έχουμε πολλούς λόγους να ανησυχούμε οι πολίτες ότι δεν έχουμε δει ακόμη τα χειρότερα!

 

 

Εξοχώτατε κύριε πρόεδρε, παραιτηθείτε…

Εξοχότατε κύριε πρόεδρε της Δημοκρατίας,

cyprus Σήμερα χάσαμε δύο παιδιά που η μάνα τους τα έστειλε να υπηρετήσουν την πατρίδα, κάτω από την ευθύνη ενός υπουργού και ενός στρατηγού που εσείς διορίσατε. Χάσαμε κι άλλους δέκα ανθρώπους που ηρωικά πάλεψαν για να αποσοβήσουν τη λαίλαπα. Δεν είμαι σίγουρος αν μπορείτε να συλλάβετε το μέγεθος της δικής σας προσωπικής ευθύνης για το κακό που έγινε, διότι δυστυχώς ο τρόπος με τον οποίο μέχρι σήμερα κυβερνάτε τον τόπο, δεν αποτελεί επαρκή έξωθεν μαρτυρία για την δυνατότητα σας να αντιλαμβάνεστε την έννοια της λέξης «ευθύνη». Οι περισσότεροι από αυτούς που διορίσατε σε θέσεις κλειδιά είναι – δυστυχώς  για την πατρίδα μας – «αλλού ξημερωμένοι».

Μας δίνετε την εντύπωση ότι δεν παίρνετε τίποτε στα σοβαρά και ότι κυβερνάτε τη χώρα στο περίπου και στο σορολόπ. Από καιρό τώρα, ακόμη και εμείς, οι πιο αισιόδοξοι, που πιστεύαμε ότι θα διαψεύδατε τους φόβους και τις ανησυχίες εκείνων που δεν σας εμπιστεύονταν, απογοητευτήκαμε από τις επιλογές και τις εμμονές σας και καταντήσαμε να προσευχόμαστε να μην καταφέρετε να στείλετε την πατρίδα μας κατά διαόλου. Δυστυχώς τα «σημάδια» άρχισαν να μαρτυρούν ότι θα την στείλετε.

Διότι φαίνεται πως «δεν καταλαβαίνετε τίποτα»! Όταν επί μήνες σας προειδοποιούσαν γι΄αυτόν το  διάολο που επιμένατε να φυλάτε μέσα σε ένα στρατόπεδο στο οποίο υπηρετούν τα 18χρονα παιδιά μας, όταν την τελευταία εβδομάδα ήταν ολοφάνερο ότι θα ερχόταν αυτή η φοβερή καταστροφή αλλά εσείς ούτε που συγκινηθήκατε, είναι φανερό ότι δεν έχετε την αίσθηση της σοβαρότητας του θεσμού που υπηρετείτε.

 

XRISTOFIAS (2)

Αυτό που έγινε σήμερα, αγαπητέ Δημήτρη, είναι δική σου προσωπική ευθύνη. Λυπάμαι αφάνταστα που το λέω, αλλά έτσι νιώθω και έτσι είναι στην πραγματικότητα. Μέσα στην οδύνη που μας προκαλεί ο άδικος χαμός των 12 δικών μας ανθρώπων και ο ανείπωτος πόνος των γονιών και συγγενών τους, σου ζητώ να αντιληφθείς το μέγεθος της σημερινής καταστροφής, να ζητήσεις συγνώμη από τους πονεμένους ανθρώπους και από ολόκληρο τον κυπριακό λαό και να υποβάλεις την παραίτησή σου.

Το πιο γλυκό χαμόγελό σου

Τραγούδι τίτλων της σειράς:ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ 2
«ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ» – ΑΝΤ1 (Κύπρος)

Μουσική: Μιχάλης Ρούσος
Στίχοι: Κωνσταντίνος Οδυσσέως
Ερμηνεύτρια: Δήμητρα Μαστορίδου

Τη νύχτα που μ’ αγάπησες
βούλιαξε το φεγγάρι
Κι έγινε μες στα μάτια σου
λευκό μαργαριτάρι.

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ 3

Σ’ αρνήθηκα και μ’ άρπαξαν
πελάγη της αβύσσου
Αιώνες στην αλμύρα τους
γυρεύω το φιλί σου.

Τη νύχτα που μ’ αγάπησες
δεν βγήκανε τ’ αστέρια
Ήταν τα μάτια μου φωτιά
τα λόγια μου μαχαίρια.

Σ΄αρνήθηκα και πέταξες                           ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ - ΜULTI
με τα φτερά σπασμένα
Και ζω μες σε χαλάσματα
και σ’ όνειρα χαμένα.

Κι απόψε την πανσέληνο
θ’ αναζητώ το πρόσωπό σου
Στη νύχτα που σκορπίστηκε
το πιο πιο γλυκό χαμόγελό σου.

Κι απόψε στην πανσέληνο
πλανιέμαι στ΄ όνειρό σου
Στην ερημιά που σβήστηκε
το πιο γλυκό χαμόγελό σου.

Για την αγάπη σου

Τραγούδι τίτλων της σειράς:ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ 2
«ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ» – ΑΝΤ1 (Κύπρος)

Στίχοι: Κωνσταντίνος Οδυσσέως
Μουσικη: Hany Kauam
Ερμηνευτής: Γιώργος Παπαδόπουλος


Σ’ αγαπώ και μαζί σου ξαναζώ
Μ’ αγαπάς κι ονειρεύομαι, πετώ
Σαν πουλί στο γαλάζιο ουρανό

Μ’ αγαπάς κι έχω δύναμη να πω
Ότι ζω μόνο για να σ’ αγαπώ
Και παλεύω κι αντέχω και νικώ

Για την αγάπη σου θα πολεμήσω
Κι όλες τις μάχες μου θα τις κερδίσω
Και τις πληγές μου όλες θα γιατρέψω
Μ’ έχεις κάνει εσύ να πιστέψω
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ
Σ’ αγαπώ και μαζί σου ξαναζώ
Μ’ αγαπάς κι ονειρεύομαι, πετώ
Στο μεγάλο ταξίδι που με πας
Σ’ ένα κόσμο που φτιάχτηκε για μας

Μ’ αγαπάς κι έχω δύναμη να πω
Ότι ζω μόνο για να σ’ αγαπώ
Και παλεύω κι αντέχω και νικώ

Σαν παιδί παίζω, τρέχω και γελώ
Μ’ αγαπάς κι είναι τόσο αληθινό
Ό,τι ζω και πιστεύω και ζητώ

Με προσέχεις, με νοιάζεσαι, με πας
Στα ταξίδια του νου και της καρδιάς
Μου χαρίζεις τα πάντα, δίχως κάτι να ζητάς

Για την αγάπη σου θα πολεμήσω
Κι όλες τις μάχες μου θα τις κερδίσω
Και τις πληγές μου όλες θα γιατρέψω
Μ’ έχεις κάνει εσύ να πιστέψω

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ - ALL

Σ’ αγαπώ και μαζί σου ξαναζώ
Μ’ αγαπάς κι ονειρεύομαι, πετώ
Στο μεγάλο ταξίδι που με πας
Σ’ ένα κόσμο που φτιάχτηκε για μας

Μ’ αγαπάς κι έχω δύναμη να πω
Ότι ζω μόνο για να σ’ αγαπώ
Και παλεύω κι αντέχω και νικώ

Σ’ αγαπώ
Σ’ αγαπώ

Για την αγάπη σου εγώ θα ζήσω
Κι όλες τις μάχες μου θα τις κερδίσω
Γιατί, αγάπη μου, για σένα ζω
Μόνο για σένα ζω
Αγκάλιασέ με σφιχτά

Μ’ αγαπάς κι έχω δύναμη να πω
Ότι ζω μόνο για να σ’ αγαπώ
Και παλεύω κι αντέχω και νικώ

Για την αγάπη σου θα πολεμήσω
Για πάντα μέσα σου θέλω να ζήσω

Για να ζεις ωραία τη ζωή σου…

Τραγούδι τίτλων της σειράςΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ
«Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ» – ΑΝΤ1 (Κύπρος)

Στίχοι: Κωνσταντίνος Οδυσσέως
Μουσική: Sebastian Ortega
Ερμηνευτής: Αντρέας Έκτορας

 

Για να ζεις ωραία τη ζωή σου
Να γελάς, να γλεντάς
Να μοιράζεις σ’ όλους την ψυχή σου
Τους ανθρώπους ν’ αγαπάς
Κάνε την αγάπη δύναμή σου
Ν’ αγαπάς, ν’ αγαπάς
Βάλε φως και χρώμα στην ψυχή σου
Πάντα να χαμογελάς

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ 2

Δεν θα βρεις την ευτυχία
Αν το χρήμα κυνηγάς
Έχουν πιο πολύ αξία
Όλα αυτά που αγαπάς
Οι μικρές γλυκές στιγμές σου
Και οι όμορφες παρέες
Όταν γίνονται δικές σου
Των ανθρώπων οι χαρές

Για να ζεις ωραία τη ζωή σου
Να γελάς, να γλεντάς
Να μοιράζεις σ’ όλους την ψυχή σου
Τους ανθρώπους ν’ αγαπάς
Κάνε την αγάπη δύναμή σου
Ν’ αγαπάς, ν’ αγαπάς
Βάλε φως και χρώμα στην ψυχή σου
Πάντα να χαμογελάς

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ 3

Του Παράδεισου δεν έχεις
Πίστεψέ με, τα κλειδιά
Αν τα πλούτη όλα κατέχεις
Κι έχεις άδεια την καρδιά
Ό,τι πιο πολύ αξίζει
Είναι να ‘χεις ανθρωπιά
Και αγάπη που γεμίζει
Με λουλούδια την καρδιά.

Για να ζεις ωραία τη ζωή σου
Να γελάς, να γλεντάς
Να μοιράζεις σ’ όλους την ψυχή σου
Τους ανθρώπους ν’ αγαπάς
Κάνε την αγάπη δύναμή σου
Ν’ αγαπάς, ν’ αγαπάς
Βάλε φως και χρώμα στην ψυχή σου
Πάντα να χαμογελάς

Προσμονή

IMG_9303
Πίνακας της Ελένης Οδυσσέως

Ζωγραφίζει στο τζάμι η ώχρα
Του λαμπτήρα νατρίου στο δρόμο
Τον υγρό ψυχισμό μου.

Μια σταγόνα ολισθαίνει και μ’ έλκει
Διαρκώς προς τα κάτω

Δεν μπορώ να φρενάρω
Κι ένα δαίδαλο σχήμα
Της βροχής ακουαρέλα
Σαν χοάνη με πίνει

Κι όλο σκέφτομαι εσένα
Καθώς λιώνω και φεύγω
Στου νερού την πορεία

Ατολμία…

despair-rick-nederlof

Μες στη βροχή που γήτεψες να αρχίσει,
κοίταξες προς τον ουρανό
και ξέβαψαν τα μάτια σου
και τα σε στάση ικεσίας χέρια σου αποσυντέθηκαν
κι έμεινες στήλη άλατος, στην αλυκή του χρόνου.

Εκείνη…

Old couple in fogΌταν με πήρε στο τηλέφωνο η μάνα μου, ο παππούς είχε κιόλας φύγει. Δεν τον προλάβαινα πια. Κοίταξα απ’ το παράθυρο τον ουρανό. Τα σύννεφα μαζεύονταν με μια ασυνήθιστη σπουδή… Όταν ξεκίνησα τ’ αμάξι, βαριές σταγόνες πάσκιζαν να μου τρυπήσουν το παρμπρίζ.

Μας το ψιθύρισαν στην κλινική το ραντεβού. Κάπου εκεί ξημέρωμα τον άκουσαν στον ύπνο του να την φωνάζει. Είχε από χρόνια πριν φορέσει τ’ άσπρο της το νυφικό η γιαγιά και τον περίμενε. Ξύπνησε ήρεμος κι απλά τους είπε «φεύγω». Κι έφυγε πριν τον πιάσει η βροχή, πριν του μουσκέψει τ’ ατσαλάκωτο γαμπριάτικο κουστούμι.

Ο δρόμος ήτανε ποτάμι και βάρκες τα αυτοκίνητα σε βαρκαρόλα πένθιμη. Σαν λιτανεία μου ‘φερνε το σκηνικό. Μια λιτανεία παραστάσεων απ’ τα παλιά κι εν πάση περιπτώσει ασορτί με την ψυχή μου. Ήτανε «πλήρης ημερών», γιαυτό και πλήρεις αναμνήσεων εμείς, έπρεπε τώρα να συνυπογράψουμε το τέλος.

«Πού πας;» ξέσπασε με παράπονο η θεια μου, μα αυτός ατάραχος. Ήξερε πως Εκείνη τον περίμενε. Εκείνη! Μια στοργική αγκαλιά που δεν την έδωσε, μια τρυφερή κουβέντα που δεν είπε. Όλα του τα χρωστούμενα τα μάζεψε και πήγε. Σαν έτοιμος από καιρό, με την στερνή του γνώση στα μπαγκάζια.

Για μένα ήτανε άγγελοι κι έτσι θα τους θυμάμαι. Δυο γήινοι άγγελοι, μιας εποχής μου ανέμελης, με πινελιές ασπρόμαυρες, χωρίς τη λεπτομέρεια στις αντιθέσεις. Αυτός ήταν ψηλός και σωματώδης. Εκείνη μικροκαμωμένη κι εύθραυστη. Έτρεχε αυτός, με χίλια έτρεχε, μα εκείνη αδύναμη να ακολουθήσει. Η αύρα γύρω του πετούσε σπίθες. Εκείνη ξέμενε πάντα πιο πίσω να μην την κάψει. Είχε μια αλαζονεία αφεαυτής η τόσο πρόδηλη υπεροχή του.

Μιλούσε αυτός κι εκείνη σώπαινε. Κομπάρσος άλαλος ο ρόλος της σε μια σκηνή, όπου αυτός, ο πρωταγωνιστής, κρατούσε για την πάρτη του το σταριλίκι. Πολλές φορές την πείραζε, για να γελάμε. Όμως εκείνης το χαμόγελο υπέκρυπτε μιαν από χρόνια σμιλευμένη πίκρα. Την πίκρα της υποταγής στην αδιαμφισβήτητη κοινωνικώς υπεροχή του αρσενικού ηγεμόνα.

Τα χρόνια πέρασαν κι εκείνη απόκαμε κι έγειρε για να κοιμηθεί για πάντα στη σιωπή της. Και τότε τρόμαξε. Πρώτη φορά που τον θυμάμαι να τρομάζει. Όλη η αγάπη που φυλάκισε μέσα στο πιο ανήλιαγο μπουντρούμι της καρδιάς του τόσα χρόνια, επαναστάτησε την ύστατη στιγμή και σαν ψυχρός εκτελεστής τον έστησε στον τοίχο. Και ξαφνικά κατάλαβε πόσο πολύ την αγαπούσε. Και ξαφνικά κατάλαβε πόσο είχε ανάγκη να της πει «μη φεύγεις Αθηνά μου, σ’ αγαπώ, μη μ’ αφήνεις!».

Με ένα βιβλίο προσευχές μάταια ξόρκιζε το θάνατο, μη ξεκολλώντας από πάνω της τα μάτια του, την έγνοια του, την ολοφάνερα απέραντη απόγνωσή του. Κι αν ίσως με τις προσευχές του την κρατούσε ζωντανή, ήταν απούσα. Μες στα λευκά σεντόνια της, εκείνη παραιτήθηκε απ’ ό,τι πια την ένωνε με τη ζωή.

Ψυχορραγούσε αμίλητη, μέρες ολόκληρες, χωρίς ούτε και στερνό της το χαμόγελο να του χαρίσει. Ποιος ξέρει τι να της ψιθύριζε μέσα στ’ αυτί, ώρες ατέλειωτες, όταν εκείνη δεν μπορούσε πια να τον ακούσει. Εκείνος ήλπιζε ότι απλώς εκείνη προσποιούνταν πως δεν μπορούσε πια να τον ακούσει. Αθόρυβα και ταπεινά, όπως ήταν στη φύση της, έτσι ξεκίνησε για το στερνό ταξίδι. Μόνη, παρότι αυτός της κράταγε το χέρι.

Εκείνη τον συγχώρεσε. Ήταν ο άντρας της. Σε μια εποχή αλλιώτικη, σκληρή και δύσκολη. Η βιοπάλη, τα παιδιά κι έγνοια τους να τα μορφώσουν. Ο μόχθος ήταν το προσφάι τους. Ρομαντισμοί δεν ταίριαζαν στο σκηνικό τους.

Εκείνη τον συγχώρεσε, που δεν ήταν ο πρίγκηπας, στο παραμύθι της κοιμωμένης καλλονής. Γιατί δεν ήταν πρίγκιπας αυτός, ούτε κι εκείνη πίστευε στα παραμύθια.

Εκείνη τον συγχώρεσε. Εγώ είμαι βέβαιος γι’ αυτό. Ξημέρωμα ήρθε στον ύπνο του ντυμένη νύφη. Άπλωσε τα χεράκια της, εκείνα τα αδύναμα μικρά χεράκια. «Πάμε, του είπε, κι ο Θεός ντυμένος τ’ άμφια του μας περιμένει. Θα μας παντρέψει, Κώστα. Μην αργείς!»

Τον άκουσαν να την φωνάζει. «Αθηνά…» Στον ύπνο του παραμιλά, είπανε κάποιοι. Όμως αυτός πια ήξερε… Γιαυτό ξύπνησε ήρεμος κι έτοιμος πια, ξεπέρασε τον τρόμο του θανάτου. «Φεύγω» τους είπε. «Φέρτε μου και φορέστε μου τα γαμπριάτικά μου»…

Ήτανε μεσημέρι πια… Από ώρα ψάχνανε η μάνα μου κι οι θειες μου τον παπά, απεγνωσμένα. Αδημονούσε. «Φέρτε τον παπά, γιατί αργεί; Πρέπει να φύγω!» Εκείνη τον συγχώρεσε. Ήθελε να τον συγχωρέσει κι ο Θεός, να σβήσει τα χρωστούμενά του στους ανθρώπους. Κοινώνησε και πέθανε. «Τον αγαπούσε, είπαν, ο Θεός» κι έπιασε αμέσως μια βροχή, που κόπασε για λίγο μόνο στην ταφή του.

Ένας μαρμάρινος σταυρός, με τη φωτογραφία της γιαγιάς και κάτω το σκαμμένο χώμα. Εκεί για πάντα σμίξανε τα σώματά τους.Όμως μες στο ψιλόβροχο, που άρχισε ξανά να πέφτει και μες στο φως που πάσκιζε στο βάθος πέρα του ορίζοντα να διαρρήξει την παχιά και σκούρα μάζα των συννέφων, είδα θολά τις δυο φιγούρες: Ένας ολόλαμπρος γαμπρός ψηλός και σωματώδης, μια μικροκαμωμένη κι εύθραυστη νυφούλα στο πλευρό του… Τη φίλησε και μπράτσο πέταξαν μαζί, σαν περιστέρια κάτασπρα στις εκκλησιές του απείρου.

10 Δεκεμβρίου 2004.