Ο ΕΛΑΜΙΤΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «ΤΖΕΙΘΕ ΜΕΡΟΥ»

Άλλο ένα σώου λόξας και ψευδοπατριωτισμού από τους φυγόστρατους, όταν πήγαν να υποβάλουν υποψηφιότητα για να μας εκπροσωπήσουν στην μισητή τους Ευρωπαϊκή Ένωση. Δε φωτογραφήθηκαν λέει μπροστά από τον θυρεό της Κυπριακής Δημοκρατίας, διότι γράφει πάνω Kıbrıs Cumhuriyeti. Είδαν γραμμένα τούρκικα και μετακινήθηκαν «τζείθε μέρου». 

Ό,τι κάνουν και με τον Πενταδάχτυλο δηλαδή, που έχει ζωγραφισμένη πάνω του τη σημαία του ψευδοκράτους γιατί είναι τουρκοπατημένος εδώ και μισό αιώνα. Αυτό το βουνό που είναι σπαρμένο με τα σώματα εκατοντάδων παλληκαριών (αληθινών ελληνόψυχων και όχι φυγόστρατων) που πολέμησαν σώμα με σώμα με τους πάνοπλους «Αττίλες» το 1974, για να υπερασπιστούν την ελευθερία αυτού του τόπου. Δε θέλουν να τον βλέπουν από κοντά. Θέλουν να κλείσουμε τα οδοφράγματα, διότι πέρα από το οδόφραγμα είναι τα «τούρτζικα». 

Ο Πενταδάχτυλος, η Κερύνεια, το Βαρώσι, ο Απόστολος Ανδρέας, όλοι οι τόποι που πότισαν με το αίμα και τον ιδρώτα τους οι παππούδες μας κι οι γιαγιάδες μας, γι’ αυτούς είναι «τα τούρτζικα», που πρέπει να κλείσουμε τα οδοφράγματα για να μην τα βλέπουμε. Εντάξει, λένε «μόνη λύση η απελευθέρωση», αλλά το λένε διότι έπρεπε να πιπιλούν κι αυτοί κάτι για να μας περιπαίξουν ότι τάχα τους κόφτει που έχουμε κατοχή της μισής μας πατρίδας. Το πώς θα έρθει αυτή η «μόνη λύση η απελευθέρωση» δεν μας λένε, ή μάλλον – χειρότερα- λένε κάτι ανεφάρμοστες αρλούμπες. Άρα με τον Πενταδάχτυλο και με την κατεχόμενη μας πατρίδα κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Μετακινούνται «τζείθε μέρου».

Όπως εξάλλου έκαμαν και με την υποχρέωσή τους απέναντι στην πατρίδα. Όταν τους είπαν «μπείτε, ρε παιδιά, στη σειρά να υπηρετήσετε στην Εθνική Φρουρά» αυτοί μετακινήθηκαν «τζείθε μέρου»…

ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΒΟΥΡΔΟΥΛΑΣ, ΝΑ ΠΕΣΕΙ!

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλεγε πως ο πολιτικός πρέπει να έχει πάντα την παραίτηση στο τσεπάκι του. Σήμερα ο Ιωνάς Νικολάου έκανε αυτό που έπρεπε. Συμφωνώ ότι δεν είχε προσωπική ευθύνη για την εγκληματική αμέλεια της αστυνομίας, να διερευνήσει σοβαρά τις εξαφανίσεις αλλοδαπών γυναικών στην Κύπρο, για τρία ολόκληρα χρόνια. Όμως την πολιτική ευθύνη για το αν κάνει καλά ή πλημμελώς τη δουλειά της η αστυνομία, την κουβαλά στις πλάτες του ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός.

Πέρα από αυτό, για κάποιες από τις εξαφανίσεις έγινε ντόρος, όπως π.χ. για την εξαφάνιση της Λίβια Φλορεντίνα και της κόρης της Έλενα Ναταλία, που έγινε θέμα σε ειδησεογραφικές εκπομπές καναλιών και δύο χρόνια αργότερα της Μαίρη Ρόουζ και της κόρης της Σιέρρα, την οποία δημοσιοποίησε με επιστολή στον ημερήσιο τύπο ο πρόεδρος του Συνδέσμου Οικιακών Βοηθών, Λούης Κουτρουκίδης. Αυτές τουλάχιστον οι υποθέσεις έπρεπε να είχαν φτάσει στα αυτιά του υπουργού. Κάποιοι μέσα στο υπουργείο όφειλαν να τον είχαν ενημερώσει.

Η ολιγωρία της αστυνομίας αποθράσυνε έναν αρρωστημένο δολοφόνο να σκοτώσει άγνωστο μέχρι στιγμής αριθμό απροστάτευτων γυναικών και παιδιών, με αποτέλεσμα να ζούμε σήμερα αυτή τη φρίκη, να βλέπουμε να ανασύρουν πτώματα από λίμνες και φρεάτια. Δε γινότανε λοιπόν να μην αναλάβει κανείς την ευθύνη.

Αυτό δε σημαίνει ότι, με την παραίτηση του υπουργού ή ενδεχομένως και του αρχηγού της αστυνομίας, τελειώνει η ιστορία. Εκείνοι που είχαν την ευθύνη να διερευνήσουν τις υποθέσεις και αμέλησαν, πρέπει να ελεγχθούν και να υποστούν τις συνέπειες της αμέλειάς τους. Επιτέλους σε τούτο τον τόπο πρέπει να μπει μια τάξη κι αν πρέπει να πέσει βούρδουλας, να πέσει. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να είμαστε ένα ξεχαρβαλωμένο σαπιοκάραβο που βολοδέρνει μεσοπέλαγα.

καποτε στη δροσερη ποταμια

Άνοιξη του 1982. Εκδρομή τελειόφοιτων του Γυμνασίου Στροβόλου (μετέπειτα Λύκειο Εθνομάρτυρα Κυπριανού), στο Τρόοδος. Πριν από την επιστροφή, σταθμός για φαγητό στο «Κέντρον η Δροσερή Ποταμιά», στην Κακοπετριά, λίγο κάτω από τα «Πλατάνια». Πάνω το «κέντρον», κάτω το δροσερό ποτάμι και στην αυλή εμείς, το μπουλούκι των ερωτευμένων δεκαεφτάρηδων.

Ήταν η εποχή που το ελληνικό τραγούδι και πολύ περισσότερο το λαϊκό, ήταν απολύτως ντεμοντέ. Οι Ολύμπιανς ήταν ήδη ξεπερασμένοι, ενώ το σύγχρονο ελληνικό pop θεωρούνταν υποδεέστερο και μιμητικό των μεγάλων ξένων επιτυχιών της εποχής. Για λαϊκό ούτε λόγος, αν το γούσταρες σε λέγανε «καθυστερημένο».

Τότε ήταν στα φόρτε του το Gothic (Post-Punk) και το Heartland Rock από τη μια και η διαχρονικά εξελισσόμενη Pop από την άλλη. Το “STARS ON 45”, το «ANOTHER BRICK IN THE WALL”, το “ENDLESS LOVE”, το “LADY”, το “DON’T YOU WANT ME” και το «FOR YOUR EYES ONLY”, από την ομώνυμη ταινία του James Bond, ήταν τα χιτς της εποχής, τότε που μεσουρανούσαν οι Pink Floyd, οι U2, οι AC/DC, o Bruce Springsteen, ο Kenny Rogers, ο Julio Iglesias και πολλοί άλλοι τεράστιοι, ενώ έκανε ήδη και τα πρώτα του ξεπετάγματα ο βασιλιάς της Pop, Michael Jackson.

Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το ξενικό μουσικό τοπίο, ξαφνικά κι απροσδόκητα το “Juke Box”, στη βεράντα της «Δροσερής Ποταμιάς» – αυτό το μαγικό μηχάνημα που του έβαζες νομίσματα και πατούσες συνδυασμό κουμπιών για να βρει και να σου παίξει τον δίσκο με το single που διάλεξες – άρχισε να παίζει την «ΔΙΠΡΟΣΩΠΗ», ένα λαϊκό άσμα του Αντώνη Ρεπάνη σε στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, που πρωτοκυκλοφόρησε σε βινύλιο των 78 στροφών το μακρινό (και τότε) 1953 κι επανακυκλοφόρησε στις 45 στροφές, το σχετικά κοντινό 1973. Έπειτα κάποιος έβαλε το «ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ», του Στράτου Διονυσίου, που ήταν κι αυτό του Αντώνη Ρεπάνη κι έπειτα τον «ΠΑΛΙΑΝΤΖΗ», πάλι με τη φωνή του Στράτου, επίσης σύνθεση του Αντώνη Ρεπάνη.

Εκείνη τη μέρα έμαθα δυο πράγματα.

Το πρώτο πως, όσο κι αν θέλαμε τότε οι έφηβοι του 1980 να μεταλλαχθούμε σε «Punks» και «Emos», άλλοτε σαν ξεχαρβαλωμένοι καβαλιέροι (κι ενίοτε σαν αυτοτελείς εκφραστές) του εξουθενωτικού “shake” κι άλλοτε πάλι σαν αισθησιακοί, επίδοξοι εραστές του σφιχτά κολλητού (σώμα με σώμα) “slow”, το αυθεντικό μας ρωμέικο DNA διατηρούσε τις αντιστάσεις του. Έτσι γέμισε ξαφνικά η βεράντα της «Δροσερής Ποταμιάς» με δεκαεφτάρηδες που χόρευαν ζεϊμπέκικα και τσιφτετέλια, πετώντας στο ποτάμι τη δηθενιά του συρμού και ξεσαλώνοντας με τους ήχους που μας «νανούριζαν» στην βρεφική μας ηλικία.

Το δεύτερο που έμαθα ήταν η ύπαρξη ενός καταξιωμένου λαϊκού συνθέτη και τραγουδιστή, που έγραψε πολύ όμορφα τραγούδια, χωρίς ποτέ να (αυτo)διαφημίζεται σαν πρώτο όνομα: Του Αντώνη Ρεπάνη, που πέθανε χτες σε ηλικία 86 χρονών. Καλό του ταξίδι.

ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ Ο ΗΓΕΤΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΛΛΑΖΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ

Οι μέρες περνούν και κανένας δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για την εγκληματική αμέλεια της αστυνομίας να διερευνήσει έγκαιρα πού και γιατί χάνονταν η μία μετά την άλλη γυναίκες και κορίτσια, που δηλώνονταν ως ελλείπουσες. Ένας κατά συρροήν δολοφόνος ομολόγησε μέχρι σήμερα ότι δολοφόνησε επτά από αυτές, ενώ εκφράζονται φόβοι ότι τα θύματά του είναι πολύ περισσότερα.

Είναι γεγονός ότι, από τη στιγμή που ένας τουρίστας ανακάλυψε τυχαία το άψυχο σώμα ενός από τα θύματα, η αστυνομία έδρασε αστραπιαία και άρχισε να κάνει τη δουλειά της σωστά, όμως αυτό δεν αίρει το γεγονός ότι ο φονιάς αποθρασύνθηκε από την αρχική αδιαφορία και την απραξία της αστυνομίας και για τρία χρόνια σκότωνε αβέρτα απροστάτευτες γυναίκες και τα παιδιά τους.

Η αστυνομία, αντί συγγνώμης για την εγκληματική αλιγωρία, εκδίδει απαράδεκτες ανακοινώσεις, με τις οποίες προσπαθεί να μεταθέσει τις ευθύνες αλλού. Της έφταιξαν η βουλή, τα ΜΜΕ, οι πολίτες. Ο υπουργός δικαιοσύνης έκανε μια δήλωση τις πρώτες ημέρες που ξεκίνησαν οι έρευνες για εντοπισμό των θυμάτων του δολοφόνου και μετά εξαφανίστηκε.

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη αφαίρεσε από το λεξικό της ελληνικής γλώσσας τον όρο «πολιτική ευθιξία». Εδώ και έξι χρόνια οι «άριστοι των αρίστων» που επέλεξε ο νυν πρόεδρος κάθισαν στις καρέκλες τους και κόλλησαν. Δεν τους σηκώνει τίποτα. Ούτε πορίσματα ερευνητικών επιτροπών, ούτε κατά συρροήν δολοφονίες, ούτε σκάνδαλα, ούτε ρεζιλίκια.

Ο κομματισμός του κράτους, το ρουσφέτι, το «δουναι και λαβείν» με τις διάφορες συνιστώσες του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, η δολοφονία της αξιοκρατίας και η διαστρέβλωση της αλήθειας στο δημόσιο λόγο είναι βεβαίως φαινόμενα που χαρακτηρίζουν γενικά τις τριτοκοσμικές χώρες και όχι μόνο την Κύπρο.

Η κρίση του 2013 ήταν ένας ακόμη συναγερμός ότι «στραβά αρμενίζουμε» σε τούτο τον τόπο. Ότι έπρεπε να αλλάξουμε μυαλά, να ξηλώσουμε το κομματοκεντρικό σύστημα της διαπλοκής και της διαφθοράς, να μετατρέψουμε την Κύπρο σε κανονικό κράτος και όχι Μπανανία, όπως ήταν μέχρι τότε. Αυτό όμως ήταν κάτι το εξαιρετικά δύσκολο και μόνο ένας πραγματικός ηγέτης θα μπορούσε να το επιτύχει. Ένας ηγέτης, που δυστυχώς η Κύπρος δεν ευτύχησε να έχει.

Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΙ Ο ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΜΠΑΝΑΝΙΑΣ

Κατά συρροήν δολοφόνοι υπάρχουν και σε άλλες χώρες. Η διαφορά είναι ότι εκεί οι αστυνομίες τούς μυρίζονται από την αρχή, ξέρουν με τι έχουν να κάνουν και προσπαθούν να τους πιάσουν. Εδώ η αστυνομία έκανε μεσάνυχτα.

Χάνονταν γυναίκες και παιδιά κι αυτοί στον κόσμο τους. Ενας απλός πολίτης, που ανησύχησε από τις αλλεπάλληλες εξαφανίσεις, ο Λούης Κουτρουκίδης, υποψιάστηκε ότι κάποιος τις δολοφονούσε. Η αστυνομία όχι. Προφανώς δηλαδή, γιατί αν το ψυλιάστηκαν και δεν έκαναν τίποτα, τότε οι ευθύνες τους είναι ακόμη μεγαλύτερες.

Η χτεσινή προσπάθεια της αστυνομίας να κρυφτεί πίσω από τον νόμο, που δεν της επιτρέπει άρση του τηλεπικοινωνιακού απορρήτου, σε υποθέσεις εξαφανίσεων, είναι γελοία και θρασύδειλη. Αν ασχολιόνταν στοιχειωδώς και συνειδητοποιούσαν τη σοβαρότητα της κατάστασης, δε θα τους εμπόδιζε κανένας νόμος. Απλώς δεν ασχολήθηκαν κι αυτή είναι η ωμή αλήθεια.

«Μα τωρά, κύριε Λούη, 70 χρόνων άνθρωπος ασχολείσαι με μια Φιλιππινέζα και την κόρη της;» Η ανεύθυνη, ρατσιστική αυτή απάντηση, που εδώσε ένας αστυνομικός στον κ. Κουτρουκίδη, αποκαλύπτει τη νοοτροπία με την οποία λειτούργησε η αστυνομία. Γι’αυτό μιλάμε για εγκληματική αμέλεια, που αποθράσυνε το κτήνος και του επέτρεψε ανενόχλητος να σκοτώνει αβέρτα γυναίκες και κοριτσάκια.

Αν ζούσαμε σε κανονικό κράτος και όχι σε μπανανία, ο αρχηγός της αστυνομίας κι ο Υπουργός Δικαιοσύνης θα είχαν ήδη παραιτηθεί ή θα τους είχε παύσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως ο θεματοφύλακας των θεσμών αυτής της χώρας. Δυστυχώς ούτε αυτοί παραιτήθηκαν ούτε ο πρόεδρος τους έπαυσε. Επέλεξαν για μια ακόμη φορά να βομβαρδίσουν τη νοημοσύνη μας με γελοίες δικαιολογίες, οι οποίες πείθουν μόνο τα πιστά κομματόσκυλα, που σε κάθε περίπτωση αρκούνται με ό,τι κόκαλο τους πετάξουν, για στηρίξουν ολοπρόθυμα και με πάθος το σαθρό, διεφθαρμένο σύστημα.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επιλέγοντας και πάλι το ρόλο του θεματοφύλακα της Μπανανίας αντί ενός ευνομούμενου κράτους δικαίου και αρχών, εξέφρασε το συγκλονισμό του για τους φόνους, παρέχοντας την ίδια στιγμή κάλυψη στον υπουργό του και στον αρχηγό της αστυνομίας. Αλλά με μια τέτοια αντίληψη του ρόλου του, πολύ φοβάμαι πώς ο κ. Αναστασιάδης θα βρεθεί στο μέλλον μπροστά σε ακόμη πιο δύσκολες καταστάσεις. Δύσκολες όχι μόνο για τον ίδιο αλλά, δυστυχώς, για όλους μας.

ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΡΧΗΓΟΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

Την πιο κάτω επιστολή έγραψε τον περασμένο Αύγουστο ο κ. Λούης Κουτρουκίδης και τη δημοσίευσε ο «ΠΟΛΙΤΗΣ». Απευθυνόταν προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης και τον Αρχηγό Αστυνομίας. Έβαζε μπροστά στα μάτια τους συγκλονιστικά στοιχεία και προειδοποιούσε ότι μπορεί οι αλλοδαπές κοπέλες που χάθηκαν εδώ και ενάμιση χρόνο, να είχαν πέσει θύματα κατά συρροήν δολοφόνου.

Ο άνθρωπος στην επιστολή του, πριν από 8 ολόκληρους μήνες, θερμοπαρακαλούσε την αστυνομία και τους προϊστάμενούς της να ασχοληθούν. Απευθύνθηκε στην ανθρωπιά και στο φιλότιμό τους. Στην ανθρωπιά και στο φιλότιμο όλων μας. Κραύγαζε με αγωνία, αλλά τα αυτιά μας ήταν κουφά. Οι «αρμόδιοι» ολιγώρησαν και πίσω από την ολιγωρία τους κρύβεται δυστυχώς ο υποσυνείδητος ρατσισμός, που σέρνεται κάτω από τη φτιασιδωμένη επίφαση της κυπριακής κοινωνίας.

Με την αδιαφορία τους κάλυψαν έναν κατα συρροήν δολοφόνο και είμαι βέβαιος ότι αυτή η ιστορία θα εκθέσει την Κύπρο ανεπανόρθωτα στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Ως πολίτης αυτής της χώρας, ζητώ την παραίτηση του Υπουργού Δικαιοσύνης και του Αρχηγού της Αστυνομίας, ΣΗΜΕΡΑ, χωρίς καμία άλλη καθυστέρηση.

Στην επιστολή του ο κ. Κουτρουκίδης γράφει ανάμεσα σε άλλα και τα εξής:

«…Μια Φιλιππινέζα εξαφανίστηκε, τζαι κάποιες φίλες της εκαταγγείλασιν την εξαφάνιση στην Αστυνομία. Η Αστυνομία, μονομιάς λαλεί, «εν να επήεν στα κατεχόμενα», τραβούν τζαι μιαν φωτογραφίαν στις εφημερίδες που λαλεί, «ελλείπον πρόσωπο», πάππαλλα, τζ’ ο Θεός βοηθός. Εν ένει έτσι κύριοι. Αν πραγματικά επήεν στα κατεχόμενα, επέρασεν που κάποιον οδόφραγμα, τζ’ όσον παράνομον τζ’ αν ένει το καθεστώς, όποιος περνά που πο τζεί  καταγράφουν το όνομα τους, διότι δείχνουν διαβατήριο, εν τζ’ ένει ούλλα ξαπόλυτα, τζ’ έννεν ούλλα εμπάτε σσιύλλοι αλέστε…»

«…Πριν πέντε μήνες, τον Μάρτην δηλαδή, μια άλλη Φιλιππινέζα επήεν στο αεροδρόμιο Λάρνακας μαζί με τη εννιάχρονη κορούλλα της, να συναντήσει «κάποιον», που «γνώρισε» σε ιστοσελίδα γνωριμίας. Που τζιαμέ τζαι κάτω άνοιξεν η γη τζ’ εκατάπιεν την, μαζί με το μωρό της τζ’ έκτοτε το κινητό της παραμένει βαούμενο. Eίπεν η Αστυνομία ότι «πιθανό να επήε πο τζει». Εν θα κάμω τον ζαπτιέν μα ούτε τον αστυνόμον, διότι εν πολλοκαταλάβω, αλλά στη ζωή μου τα παραπάνω πράματα ακολουθούν μιαν λογικήν τζ’ έρκουμαι τζαι ρωτώ την αστυνομία: Αν ελοάρκαζεν να πάει πο τζει, στο αεροδρόμιο της Σκάλας ήνταμ που εγύρεφκεν; Τζ’ αν ελοάρκαζεν να παει πο τζει, εν ήταν να συνάξει τα ριάλια της που την τράπεζαν, να πκιάει τα ρούχα της, το λάπτοπ της; Τζαι γιατί να βαώσει το κινητό της; …»

«Την 21ην Ιουλίου εχάθην τζ’ άλλη Φιλιππινέζα, τζ’ εκτοτε αγνοούνται τα ίχνη της. Τζαι τζείνην ερευνά την η αστυνομία, τζαι με το να βάλλουμεν την φάτσαν τους στην εφημερίδαν, ως ελλείπον πρόσωπον, εν εκάμαμεν τίποτε. Με δικαστικό ένταλμα μπορεί η αστυνομία να εντοπίσει που ετηλεφώνηεν, ποιος της ετηλεφώνησεν, τζ’ ακόμα πού ήταν το κινητόν της την τελευταίαν ημέραν που ήταν ενεργό…»

«Μα εξαφανίστηκε μια, η δεύτερη με μωρό, τζαι τρίτη, εν σύμπτωση; Άι τοντ θινκ σο. Αν κάποιος τες «εξαφανίζει», θα συνεχίσει να το κάμνει αφού το σιέριν του νόμου εν κοντόν, τζ’ εν έχουν μάναν τζ’ τζύρην που ποδά, να τες γυρέψουν. Μακάρι τζ’ οι τρεις Φιλιππινέζες τζαι το μωρόν, να επήασιν πο τζει, τζαι ναν καλά. Τίποτε άλλον! Τώρα μιλούμεν για άτομα που ξέρουμε ότι «εξαφανίστηκαν» από μαρτυρίες δικών τους αθρώπων, τζαι μπορώ να τους δώσω μαρτυρίες, ονόματα, τζαι τηλέφωνα. Εν έπρεπε, κύριοι, να τα ερευνήσει το «Σώμα». Ήντα χαμπάρκα για άλλες εξαφανισμένες, που εν τες γυρέφκει κανένας; Μήπως, κύριε υπουργέ, ξέρει η αστυνομία ήνταμ που σημαίνει κατά συρροή δολοφόνος; «

Διαβάστε ολόκληρη τη συγκλονιστική επιστολή του κ. Κουτρουκίδη:

«Εν γίνεται, ρε παιθκιά, να εξαφανίζουνται πλάσματα στη χώρα μας τζ’ να μεν φακκά πεννιά κανένας, ακόμα τζ’ η Αστυνομία. Όι κύριε, τζ’ οι ξένοι έχουν ψυσσιή, εν τζαι τζείνοι πλάσματα, αν τζ’ εμείς οι «ψευδό-Ευρωπαίοι», αποκαλούμε τες «μαυρούες». 

Ζαττίν έσιει πολλούς που εμάς, που είμαστεν κατάμαυροι, τζ’ μπορεί να μας περάσουν για Ιντιάνους, ή Πακιστανούς, αλλά οι «μαυρούες», ακόμα τζ’ ολόασπρες να ένει, εννάν πάντα μαυρούες. Τζ’ επειδή είμαι καλά θκιεβασμένος, οποιανδήποτε άτομο ζει στην Ευρωπαϊκή Κυπρο, νόμιμα ή μη, έσιει ίσα ανθρώπινα δικαιώματα.

Δεν αναφέρουμαι ποττέ σε ονόματα, αλλά σήμερα θα αναφερτώ, στο Υπουργό Δικαιοσύνης, κύριο Ιωνά Νικολάου, που αν τζ’ δεν φταίει σε τίποτε , δεν παύει που να είναι ο υπεύθυνος υπουργός της Αστυνομίας Κύπρου, και είναι έμμεσα υπεύθυνος. Το κολάνιν όμως πιάνει τζαι τον Αρχηγό Αστυνομίας Κύπρου, διότι η Αστυνομία, όταν  δέχεται καταγγελίες, πρέπει να προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο να ανακλύφκει την αλήθκεια. Έσιει στα σιέρκα της τον μηχανισμόν τζαι τη τεχνογνωσία που ακόμα τζ’ που μιαν τρίχα της κκελλές, ή που ένα ποτσίαρο, να πιάνει το ένοχον.

Μια Φιλιππινέζα εξαφανίστηκε, τζαι κάποιες φίλες της εκαταγγείλασιν την εξαφάνιση στην Αστυνομία. Η Αστυνομία, μονομιάς λαλεί, «εν να επήεν στα κατεχόμενα», τραβούν τζαι μιαν φωτογραφίαν στις εφημερίδες που λαλεί, «ελλείπον πρόσωπο», πάππαλλα, τζ’ ο Θεός βοηθός. Εν ένει έτσι κύριοι. Αν πραγματικά επήεν στα κατεχόμενα, επέρασεν που κάποιον οδόφραγμα, τζ’ όσον παράνομον τζ’ αν ένει το καθεστώς, όποιος περνά που πο τζεί  καταγράφουν το όνομα τους, διότι δείχνουν διαβατήριο, εν τζ’ ένει ούλλα ξαπόλυτα, τζ’ έννεν ούλλα εμπάτε σσιύλλοι αλέστε.

Μπορεί η Αστυνομία να πει στη χαροκαμένη μάνα της (που εν που ποδά, τζαι δουλέφκει σε σπίτι), ότι η κόρη της εν στα κατεχόμενα, πέραν πάσης αμφιβολίας; Όι, αφού εν εκάμασιν τον έλεγχο, διότι όποια ξένη χάνεται, εν η πιο εύκολη απάντηση. Εχάθην το Δεκέβρη του ‘17, αλλά αφού εν Φιλιππινέζα, ήντα μας κόφτει κύριοι, εν ένει; 

Κόφτει μας Κύριοι, διότι εν άδρωπος τζ’ τζείνη, τζ’ ήρτεν στη Χώρα μας, δείχνοντας εμπιστοσύνη στην ασφάλεια της ΚΔ. Πρέπει να το ακούσετε ότι ο πρόεδρος των Φιλιππινών απαγόρευσε να παέννουν οικιακοί βοηθοί στη Σ. Αραβία, διότι τζει μέσα, δέρνουν, βιάζουν, τζαι σκοτώνουν τες, χωρίς καμία προστασία. 

Κάποιος ήβρε τη ταυτότητα της εξαφανισμένης, πετάμενη μέστο δρόμο. Εν έπρεπε να ρωτήσουν που την ήβρε, ή καν το όνομα του; Δακτυλικά αποτυπώματα; Μα επέλλανες κύριε Λούη; Τζείνα κάμνουμεν τα για αδρώπους, όι για Φιλιππινέζες.


Πριν πέντε μήνες, τον Μάρτην δηλαδή, μια άλλη Φιλιππινέζα επήεν στο αεροδρόμιο Λάρνακας μαζί με τη εννιάχρονη κορούλλα της, να συναντήσει «κάποιον», που «γνώρισε» σε ιστοσελίδα γνωριμίας. Που τζιαμέ τζαι κάτω άνοιξεν η γη τζ’ εκατάπιεν την, μαζί με το μωρό της τζ’ έκτοτε το κινητό της παραμένει βαούμενο. Eίπεν η Αστυνομία ότι «πιθανό να επήε πο τζει». Εν θα κάμω τον ζαπτιέν μα ούτε τον αστυνόμον, διότι εν πολλοκαταλάβω, αλλά στη ζωή μου τα παραπάνω πράματα ακολουθούν μιαν λογικήν τζ’ έρκουμαι τζαι ρωτώ την αστυνομία: Αν ελοάρκαζεν να πάει πο τζει, στο αεροδρόμιο της Σκάλας ήνταμ που εγύρεφκεν; Τζ’ αν ελοάρκαζεν να παει πο τζει, εν ήταν να συνάξει τα ριάλια της που την τράπεζαν, να πκιάει τα ρούχα της, το λάπτοπ της; Τζαι γιατί να βαώσει το κινητό της; Εδούλεφκεν σε έναν Ξενοδοχείον στη Δετζέλια, τζ’ ούτε εξαναπήεν δουλειά, που εν μεν ένει τίποτε άλλον, έπρεπεν να παει να πκιάει τον μισθόν της, αλλά ούτε τζιαμέ επήεν.

Για μένα, που είμαι νάκκον μαννός, φαίνεται παράξενο τζ’ γιατί όι ύποπτον, για το πού επήεν τζ’ εν έδωκεν σημεία ζωής. Αν ήμουν αστυνομικός, ήταν να πκιάω το λάπτοπ να το δώκω σε ειδικούς, διότι τζιαμέ εννάβρω, με ποιον «εμίλαν», που τζαι πότε. Το λάπτοπ η αστυνομία πάντως εν το έσιει (απαράδεκτο), διότι με τον τζαιρόν, εστείλαν το οι φίλες της στους δικούς της εξαφανισμένης, στες Φιλιππίνες.

Μπορούσε να ζητήσει από το Δικαστήριο τες τηλεφωνικές κλήσεις από το παροχέα της. Εν έκαμε τίποτε που τούτα ούλλα, κάτι που ένας κόλοκος σαν εμένα, θα έκαμνα. Εν βαρκιέσαι Κύριε Λούη, ήντα χολοσκάς για μιαν Φιλιππινέζα, άησ’ την ολάν να παάι, μπορεί να μεν θέλει να βρεθεί. Τζαι το μωρό; Να το αφήκουμεν τζ’ τζείνο στους πέντε ανέμους; Εν βαρκούμαι κύριε, θέλω να μάθω την αλήθκειαν, μαζί με χιλιάδες μέλη του συνδέσμου μου, κοντά στες δέκα σσιλιάες μέλη. Ή πρέπει να περιμένουμε κάποιον εξωτερικόν παράγονταν, να μας κατηγορήσει για ανεπάρκειαν έρευνας, τζ’ ως μια, μη ασφαλή χώρα; Ντροπή μας κύριε υπουργέ, αλλά έστω τζ’ αργά μπορείς να διατάξεις μιαν έρευναν, που πιθανόν να σώσει τη ζωή της επόμενης, διότι να ΄σαι σίουρος, εν ένει η τελευταία.

Κύριοι, φίλοι αναγνώστες και μη, εκαταλάβετε ότι εχάθηκεν μάνα τζαι μωρόν; Μια ενιάχρονη κορούα, εξαφανίστηκε, τζ’ εν κάμνει κανένας τίποτε; Εγιώ, εσείς, ούλλοι μαζί, αν ξέρετε κάποιον, ή κάποιους, βάρτε έναν σιέριν, κάμετε ένα ψυσικόν, να χαρείτε τα παιθκιά σας. Εν έχω το λεγόμενο «μέσον», αλλά γιατί να χρειάζεται μέσον για μιαν αθρώπινη πιθανή τραγωδία; Έλεος δαμέσα δα σιόρ, διότι αν ήταν Κυπραία, η αστυνομία ήταν να κάμει την γην πηγήν, εν θα άφηννεν ρότσο που να μη ετάρασσεν. Ήταν να μας πελλάνουν τα ράδια, τζ’ οι τηλεοράσεις, ήταν να φέρουν ακόμα τζ’ το Εφ Μπι Άι, Ιντερπόλ, ακόμα τζαι τα Γιου Ες Μαρίνς. Ναι ρε, εννά τα κάμουμεν τούτα ούλλα για μια «μαυρού» τζαι την εννιάχρονην κόρην της; Αν ήταν τζ’ καμιά επώνυμη Κυπραία με το μωρό της; Παναγία μου, Παναγιά μου, ήταν να………

Περίμενε όμως, εν τζ’ ετέλειωσα ακόμα, διότι την 21ην Ιουλίου εχάθην τζ’ άλλη Φιλιππινέζα, τζ’ εκτοτε αγνοούνται τα ίχνη της. Τζαι τζείνην ερευνά την η αστυνομία, τζαι με το να βάλλουμεν την φάτσαν τους στην εφημερίδαν, ως ελλείπον πρόσωπον, εν εκάμαμεν τίποτε. Με δικαστικό ένταλμα μπορεί η αστυνομία να εντοπίσει που ετηλεφώνηεν, ποιος της ετηλεφώνησεν, τζ’ ακόμα πού ήταν το κινητόν της την τελευταίαν ημέραν που ήταν ενεργό.

Μα εξαφανίστηκε μια, η δεύτερη με μωρό, τζαι τρίτη, εν σύμπτωση; Άι τοντ θινκ σο. Αν κάποιος τες «εξαφανίζει», θα συνεχίσει να το κάμνει αφού το σιέριν του νόμου εν κοντόν, τζ’ εν έχουν μάναν τζ’ τζύρην που ποδά, να τες γυρέψουν. Μακάρι τζ’ οι τρεις Φιλιππινέζες τζαι το μωρόν, να επήασιν πο τζει, τζαι ναν καλά. Τίποτε άλλον!

Τώρα μιλούμεν για άτομα που ξέρουμε ότι «εξαφανίστηκαν» από μαρτυρίες δικών τους αθρώπων, τζαι μπορώ να τους δώσω μαρτυρίες, ονόματα, τζαι τηλέφωνα. Εν έπρεπε, κύριοι, να τα ερευνήσει το «Σώμα». Ήντα χαμπάρκα για άλλες εξαφανισμένες, που εν τες γυρέφκει κανένας; Μήπως, κύριε υπουργέ, ξέρει η αστυνομία ήνταμ που σημαίνει κατά συρροή δολοφόνος;

Μα έτσι πράμα δαμέσα δα εν έχουμεν, κύριε Λούη, είμαστεν το νησίν των Αγίων, του «εμείς εν τζαι» ….. κάμνουμεν έτσι πράματα; Μπορεί να είναι «μαυρομούτσουνες», να τες αποκαλούμεν «μαυρούες», αλλά δεν παύουν να είναι πλάσματα του Θεού. Κύριε Ιωνά Νικολάου, να χαρείς το φως σου, εν στο σιέρι σου η διαταγή να ……

Ευχαριστώ!

ΛΟΥΗΣ ΚΟΥΤΡΟΥΚΙΔΗΣ

Προεδρος Συνδέσμου Οικιακών Βοηθών στην Κύπρο.

ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΗΔΑΝΕ ΝΟΜΙΜΑ

Προσέξτε πώς γίνεται η εξαπάτηση των ιθαγενών της Κυπριακής Μπανανίας, μέσα από ένα απλό δημοσίευμα. Η (φιλοκυβερνητική) εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ γράφει σήμερα στην πρώτη της σελίδα είδηση με τίτλο «θα τους κουρέψουν την προστασία», μέσα στο οποίο γράφει ότι στόχος της κυβέρνησης είναι να τροποποιηθεί το άρθρο 23 του Συντάγματος της Κυπριακής Μπανανίας, ώστε «να αφαιρεθεί η δυντότητα εξαίρεσης των δημοσίων υπαλλήλων από που αποφάσεις που λαμβάνονται για την αντιμετώπιση έκτακτων συνθηκών…»

Αλλά το άρθρο 23 του Συντάγματος δεν προστατεύει μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους. Προστατεύει ΟΛΟΥΣ τους ιθαγενείς της Μπανανίας. Τροποποιώντας αυτό το άρθρο, το κλεφτοκράτος θα μπορεί πλέον να βάζει χέρι στην περιουσία μας και νόμιμα, όχι μόνο κλέβοντας.

Θυμάστε όμως πώς φτάσαμε ως εδώ; Το διεφθαρμένο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο αυτής της χώρας κατέκλεψε τα πάντα και υπεξαίρεσε τα τελευταία δέκα χρόνια πάνω από 55 δισεκατομμύρια δημοσίου χρήματος. Μπροστά στο φάσμα της οικονομικής καταστροφής, έδωσε το σύνθημα για επιδρομή στις τσέπες των εργαζομένων. Όχι μόνο των δημοσίων υπαλλήλων, που είναι οι ευνοούμενοι, αλλά και των χαμηλά αμειβόμενων υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα. Διότι, όταν η ίδια η κυβέρνηση της χώρας παραβιάζει το νόμο και κόβει μέρος του μισθού των υπαλλήλων της, δεν είναι σαν να λέει στους ιδιώτες εργοδότες να κάνουν το ίδιο;

Θα μου πείτε, τι έπρεπε να γίνει τότε, το 2013, για να σωθεί ο τόπος, μετά τη λεηλασία του δημοσίου χρήματος και την οικονομική καταστροφή; Σας απαντώ: Αντί για αποκοπή των μισθών, που είναι παράνομη, θα μπορούσε να είχε επιβληθεί μια έκτακτη φορολογία, όπως έγινε και μετά την τουρκική εισβολή. Ξέρετε όμως, αγαπητοί ιθαγενείς, γιατί δεν έγινε αυτό; Διότι με τη φορολογία θα έπρεπε να πληρώσει το φόρο του και ο Αναστασιάδης και ο Χάρης και ο Αβέρωφ και ο Άντρος και ο Νικόλας και ο Σιζόπουλος και οι επιχειρηματίες και φυσικά οι κλέφτες που μας οδήγησαν στην καταστροφή.

Όπως ξέρετε όμως, αυτοί δεν είναι σωστό να πληρώνουν. Όπως ούτε και οι κλέφτες εξάλλου. Έξι χρόνια μετά την οικονομική καταστροφή, είδατε εσείς κανέναν κλέφτη να έχει τιμωρηθεί ή να έχει πληρώσει; Εκείνοι, οι ελάχιστοι, που καταδικάστηκαν για υποθέσεις διαφθοράς, σε μερικούς μήνες ήταν έξω, με πρόωρη αποφυλάκιση. Στην Κυπριακή Μπανανία, εκείνοι που συμμετέχουν στο πάρτι τρώνε και πίνουν κομπλιμένταρι. Τον λογαριασμό τον πληρώνουμε, αγαπητέ ιθαγενή, πάντα εσύ κι εγώ.

Τώρα που το δικαστήριο επικαλείται το άρθρο 23 του Συντάγματος, που μας προστατεύει ΟΛΟΥΣ από την παραβίαση της περιουσίας μας, τους έφταιξαν οι δικαστές και βρήκαν την ευκαιρία να βάλουν χέρι στο Σύνταγμα. Θέλουν να το αλλάξουν, ώστε στο μέλλον να μπορούν να μας κλέβουν νόμιμα. Και φυσικά – όπως πάντα- δεκάδες χιλιάδες ιθαγενείς θεωρούν δίκαιο αυτό που πάει να κάνει η κυβέρνηση, αφού με αυτό τον τρόπο «θα την κάτσει» τους κυβερνητικούς υπαλλήλους. Δεν καταλαβαίνουν ότι «θα μας την κάτσει» όλους.

Να μου το θυμηθείτε: Μια μέρα αυτοί, με την ξετσιπωσιά που τους χαρακτηρίζει και λόγω της ανοχής μας ως φιλήσυχοι ιθαγενείς που είμαστε εμείς, θα περάσουν νόμο που θα λέει ότι, όσοι ανήκουν στο δικό τους το σινάφι, θα δικαιούνται να μπαίνουν ελεύθερα στα σπίτια μας, όποτε θέλουν, να πηδ**ε τις γυναίκες μας. Το τοποθετώ με αυτή τη σεξιστική διατύπωση, γιατί τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί ο νόμος τους να είναι γενικότερος και να μας περιλαμβάνει όλους…

ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΛΠΙΔΑ

Εδώ και μερικές ημέρες πολιτειακοί και πολιτικοί παράγοντες της Μπανανίας, δίνουν ρεσιτάλ για να πείσουν τους ιθαγενείς ότι η οικονομία θα καταστραφεί αν εφαρμοστεί αναδρομικά η απόφαση του δικαστηρίου που κήρυξε αντισυνταγματική την αποκοπή μέρους του μισθού των δημοσίων υπαλλήλων. Κάτι που βεβαίως γνώριζαν από την αρχή πολύ καλά εκείνοι που πήραν την απόφαση, αλλά την πήραν για να δώσουν το έναυσμα και στους εργοδότες του ιδιωτικού τομέα να κάνουν το ίδιο με τους δικούς τους υπαλλήλους. Διότι τον λογαριασμό της κρίσης έπρεπε να τον πληρώσουν οι απλοί εργαζόμενοι και όχι οι κλέφτες. Τους κλέφτες δεν τους ενόχλησε κανένας.

Χίλιοι πίθηκοι της Μπανανίας μαζί θα είχαν λιγότερο θράσος από αυτούς που έχουν τα μούτρα να βγαίνουν στα ΜΜΕ και να μας νουθετούν, όταν οι ίδιοι φέρουν τεράστιες ευθύνες για το φάγωμα πέραν των 55 δισεκατομμυρίων δημοσίου χρήματος. Μετράτε: 18 δισεκατομμύρια από το κούρεμα που δεν ξέρουμε που πήγαν, 20 δισεκατομμύρια κόκκινα δάνεια που δεν ξέρουμε ποιοι τα έφαγαν, 7,5 δισεκατομμύρια που λήστεψε το κλεφτοκράτος από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις, 3 δισεκατομμύρια απλήρωτοι φόροι που δεν ξέρουμε ποιοι τα χρωστούν, 2 δισεκατομμύρια δάνεια που διαγράφηκαν λογιστικά, 7 δισεκατομμύρια ζημιά από τον Συνεργατισμό.

Για τη λεηλασία – διότι περί λεηλασίας πρόκειται- πολλοί από αυτούς που μας κοροϊδεύουν κάθε μέρα ότι νοιάζονται για την οικονομία και για το μέλλον αυτού του τόπου, θα έπρεπε να ήταν σήμερα στο κελί, με την ποινή της ισόβιας φυλάκισης. Αντίθετα ωστόσο ΚΑΝΕΝΑΣ δεν τιμωρήθηκε. Εκείνους τους λίγους, που αναγκαστικά μπήκαν στη φυλακή για τα μάτια του κόσμου, τους έβγαλαν έξω σε μερικούς μήνες, γιατί πολύ απλά είναι ΟΛΟΙ μέσα στο παιχνίδι, συνδαιτυμόνες στο ατελείωτο πάρτι της διαπλοκής.

Η πολιτική μαφία έχει κυριολεκτικά ρημάξει αυτό τον τόπο. Αλλά συνεχίζουν να είναι εκεί, στα πόστα τους, είτε στην εξουσία, είτε στην αντιπολίτευση, είτε πίσω στο βαθύ κράτος που κυβερνά εδώ και σχεδόν 60 χρόνια. Το διεφθαρμένο σύστημα στήθηκε πάνω στο Δίκαιο της Ανάγκης, λόγω της «εκρρύθμου καταστάσεως» που επικρατεί στην Μπανανία εδώ και 55 χρόνια. Πατώντας σαν κοινοί απατεώνες (σύμφωνα με τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον) πάνω στον πατριωτισμό των ιθαγενών της αγίας αυτής νήσου, έγιναν εκατομμυριούχοι και δισεκατομμυριούχοι και δεν σταμάτησαν να κλέβουν ποτέ.

Ακόμα και την ώρα που η κυπριακή οικονομία κατέρρεε κι ο κοσμάκης έτρεχε στα κοινωνικά παντοπωλεία, γιατί πεινούσαν τα παιδιά του, αυτοί έβγαζαν λεφτά από κλειστές τράπεζες, άρπαζαν ό,τι μπορούσαν από όπου μπορούσαν και συνέχισαν να μοιράζουν μεταξύ τους τα λάφυρα. Ακόμα και πάνω στο «νεκρό πτώμα» του Συνεργατισμού ασέλγησαν οι αθεόφοβοι. Μπήκαν τάχα για να τον σώσουν και έτρωγαν με χρυσά κουτάλια, την ώρα που ο κόσμος έξω έτρωγε ξερό ψωμί.

Από τα μέτρα της Τρόικας επέλεξαν, τύπου «α λα καρτ», μόνο εκείνα που αφορούσαν τις τσέπες των απλών ανθρώπων. Κάτι φορολογίες ακίνητης περιουσίας, κάτι μέτρα για πάταξη της φοροδιαφυγής και αρκετά άλλα που αφορούσαν το μεγάλο κεφάλαιο, τα ανέβαλλαν και τα ανέβαλλαν, ώσπου έφυγε η Τρόικα και την σκαπούλαραν. Τον λογαριασμό του πάρτι τον πλήρωσαν όχι εκείνοι που ήταν εκεί και διασκέδαζαν αλλά ο απλός κόσμος που ήταν στην απέξω.

Αυτό που σώζει το σαθρό πολιτικοοικονομικό σύστημα και όλους τους απατεώνες, που μας παριστάνουν τους εθνοπατέρες, είναι δυστυχώς η περιρρέουσα βλακεία που κατακάθισε σαν παχιά σκόνη πάνω στη συλλογική μας κρίση. Ενώ το πάρτι συνεχίζεται μπροστά στα μάτια μας, ενώ βλέπουμε από μέσα τα φώτα κι ακούμε τα τσιφτετέλια της κρεπάλης, ένα μεγάλο ποσοστό αυτού του λαού πιστεύει ακόμη σ’ αυτούς, τους ακολουθεί και τους ψηφίζει, απλώς επειδή κάθε λίγο πετάνε και σ’ εμάς, από το παράθυρο κανένα κόκκαλο, από τα πλούσιά τους εδέσματα, για να γλύφουμε και να ξεχνιόμαστε.

Το σημερινό πολιτικό τοπίο είναι εστία μόλυνσης γι’ αυτό τον τόπο. Αν δεν βρεθεί τρόπος να το γκρεμίσουμε, να απολυμάνουμε το χώρο και να το ξαναστήσουμε, πάνω σε θεμελιώδεις αρχές και αξίες ήθους και πολιτικής ορθότητας, δεν θα έχουμε καμία ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον κι αυτό θα είναι κρίμα για εμάς και για τα παιδιά μας, γιατί έχουμε να πάθουμε ακόμη πολύ χειρότερα από αυτά που πάθαμε μέχρι σήμερα.