Αρχείο κατηγορίας Σκέψεις

Ηγέτες…

Όσο πιο λίγος είναι κανείς σαν ηγέτης, τόσο πιο αυθάδικα καταχράται την εξουσία που του δόθηκε. Στην Κύπρο είδαμε και πάθαμε από τέτοιους.

Η τεχνολογική ανάπτυξη του κτήνους…

images (1)Ένα φρικιαστικό βίντεο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, δείχνει τον αποκεφαλισμό ενός ορθόδοξου ιερωμένου. Ο συνειρμός εύλογα παραπέμπει στις πληροφορίες που επικαλείται σήμερα ο πρόεδρος της ρωσικής Δούμας ότι οι δύο ορθόδοξοι μητροπολίτες του Χαλεπίου, που είχαν απαχθεί από ισλαμιστές αντάρτες, σφαγιάστηκαν επειδή πιστεύουν στο Χριστό και όχι στο Μωάμεθ.
Στον 21ο αιώνα μ.Χ. η τεχνολογική ανάπτυξη του ανθρώπου, μας παρέχει τον κατάλληλο εξοπλισμό για να οπτικογραφούμε και να παρακολουθούμε με την ησυχία μας, όποτε και όσες φορές θέλουμε, τα απαίσια εγκλήματα του πιο αδίστακτου, θρασύδειλου και αιμοβόρου ζώου αυτού του πλανήτη: του ανθρώπου.
 

Θα σταθούμε στη γη που μας γέννησε…

Σήμερα την ευθύνη έχει ο καθένας μας. Ευθύνη απέναντι στην ιστορία μας, στην πατρίδα μας και σ’ όσους έδωσαν την ζωή τους γι’ αυτήν, στους εαυτούς μας, μα πάνω απ΄ όλα στα παιδιά μας. Να ψηφίσουμε εκείνον που θα μας κυβερνήσει καλύτερα. Εκείνον που θα μας βγάλει από την μιζέρια της κρίσης, θα ενώσει ξανά την πατρίδα μας όσο γίνεται πιο γρήγορα με μια έντιμη και λειτουργική λύση, εκείνον που θα βάλει τα θεμέλια και θα αρχίσει να χτίζει μαζί μας την καλύτερη Κύπρο του αύριο. Καλή ψήφο! 

Αφιερωμένο σε όλους μας σήμερα το μελοποιημένο από τον Μιχάλη Χριστοδουλίδη, ποίημα του Νίκου Κρανιδιώτη:

«Θα σταθούμε στη γη που μας γέννησε
σαν τα δέντρα που μάχεται ο άνεμος
που τα δέρνουν οι μπόρες μα ασάλευτα
τον καρπό ετοιμάζουν στα κλώνια

Θα σταθούμε στη γη που μας γέννησε
με τη μνήμη εκείνων που διάβηκαν
την αγάπη για κείνους που θα ‘ρθουνε
και τη θεία γαλήνη στα σπλάχνα.»

Δυστυχώς η δημοκρατία…

Δυστυχώς η δημοκρατία έχει αυτό το κακό: να ψηφίζουν μαζί αυτοί που χρησιμοποιούν το μυαλό τους, αυτοί που δεν το χρησιμοποιούν κι αυτοί που απλά δεν το διαθέτουν. Πολλές φορές οι δεύτεροι και οι τρίτοι συναποτελούν την πλειοψηφία.

Στο πανηγύρι της Μύρτου…

ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝΒγήκαμε από το δρόμο δεξιά καθώς επιστρέφαμε σχεδόν βράδυ στη Λευκωσία. Οι τέντες των εμπόρων, οι λάμπες ασετιλίνης, τα γελαστά πρόσωπα, ένας ποιητάρης τραγουδούσε μια λυπητερή ιστορία…

Κοιτάζω τη φωτογραφία και με κόπο ανακαλώ στη μνήμη μου το ίδιο το μοναστήρι, που για μένα ήταν τότε δευτερευούσης σημασίας, μέσα στους ήχους και τα χρώματα του πανηγυριού. Ο Άγιος Παντελεήμονας της Μύρτου… σαν να ‘ταν χθες. Πότε πέρασαν κιόλας 40 χρόνια… Μια στιγμιαία μελαγχολία. Μια γλυκιά παιδική ανάμνηση. Είναι πια, ομολογώ, όλα εκείνα τόσο μακρινά…

Ιφιγένεια εν Κυρηνεία…

karaviΠολλές φορές, κάτω από τον αδυσώπητο ετούτο ήλιο του κυπριώτικου καλοκαιριού, πατώντας τα γυμνά μου πόδια στην άμμο που καίει σ’ αυτές τις άλλες θάλασσες τα μεσημέρια, ο συνειρμός με ταξιδεύει πίσω στην Αηρκώτισσα της Λαπήθου, σε εκείνη την αμέριμνη γαλάζια θάλασσα των παιδικών μου χρόνων.

Χρόνια και χρόνια μες στον ύπνο μου οδοιπορούσα, από το σπίτι μου μίλια μακρυά σε κείνο το μικρό ακρογιάλι, που δεν το πάτησα ποτέ ξανά από τότε αλλά ορκίστηκα να βαφτιστώ μες στα νερά του, όταν θα έχω την πατρίδα μου πίσω, δικιά μου πάλι.

Με πιάνει η πίκρα να θυμάμαι. Με πιάνει η οργή να σκέφτομαι. Γιατί δεν μπόρεσα το παραμύθι ετούτο ν’ αγοράσω. Ούτε τα κάλπικα τα «δεν ξεχνώ», ούτε «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα».

Δεν έχω τώρα πια καμιά αμφιβολία. Κι από τα πριν κι απ’ τα μετά, ένα μου μένει το συμπέρασμα: πως η Κερύνεια δόθηκε. Σαν Ιφιγένεια που σφάχτηκε για να σαλπάρουν τα καράβια. Για τα πιο βρώμικα λιμάνια της απάτης. Εδώ που προσαράξαμε ανώμαλα εν τέλει: στο τέλμα της απόλυτης αναλγησίας.

Η δύναμη μέσα σου…

Μα αν πρώτος εσύ τον εαυτό σου δεν πιστέψεις ποιον περιμένεις να σε πιστέψει; Κι αν πρώτος εσύ δεν τον αγαπήσεις από ποιον περιμένεις αγάπη;

Φόρος τιμής στη Whitney…

whitneyΈφυγε η Witney Huston. Πόσο βασανίστηκε μέσα στη δόξα του αυτό το τόσο προικισμένο πλάσμα. Τα είχε όλα: δόξα, ταλέντο, χρήμα. Κι όμως βυθίστηκε μέσα στον ωκεανό του απόλυτου μηδέν. Γιατί δεν κατάφερε να διαπραγματευτεί τα αποκτήματά της με εκείνον που πιο πολύ επηρεάζει τη ζωή ενός ανθρώπου. Εκείνον που ορίζει το κάθε μας βήμα, που μας εξυψώνει ή μας ρίχνει στα τάρταρα, αυτόν που ζηλεύει κάθε δευτερόλεπτο της ευτυχίας μας και πασκίζει να την χαλάσει, αυτόν που ωστόσο όταν τα βρούμε μαζί του, μας ανεβάζει ψηλά ίσαμε το Θεό: τον ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ!  

Στο καλό Witney. Για το ότι κατάφερες να μας έκανες τόσες φορές να ανατριχιάσουμε με τις ερμηνείες σου, θα σε θυμόμαστε για πάντα!

«I will always love you»