Αρχείο κατηγορίας Σκέψεις

Οι από μηχανής ηλίθιοι…

ηλίθιοςΣτις τραγωδίες του Ευριπίδη υπήρχαν οι από μηχανής Θεοί που παρενέβαιναν στο τέλος για να δώσουν λύση. Στην πραγματική ζωή υπάρχουν οι από μηχανής ηλίθιοι που παρεμβαίνουν στο τέλος για να τα κάνουν μπάχαλο…

Δεν πας μπροστά όταν κοιτάζεις μόνο πίσω…

child_dreamingΚανένας άνθρωπος, ούτε λαός πάει μπροστά όταν κοιτάζει συνεχώς προς τα  πίσω. Να διεκδικήσουμε το μέλλον με όραμα και πίστη. Τα καλύτερα μας αξίζουν.

Το τέλειο άλλοθι…

Hour-Of-DespairΟ νομοτελειακός -συνεπεία της απουσίας παντός είδους κουλτούρας- εξευτελισμός κι αυτοεξευτελισμός των θεσμών έχει καταστεί το τέλειο άλλοθι για τους υπαίτιους, την ίδια στιγμή που η χώρα συνεχίζει την ακατάσχετη πορεία της προς την απόλυτη καταστροφή, αφού το ευνομούμενο κράτος έχει υπονομευθεί, εξαρθρωθεί και ουσιαστικά διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη.

Πολιτικός που αντιπαρέρχεται τα αυτονόητα…

politician-cartoonΠολιτικός που, επιχειρηματολογώντας, αντιπαρέρχεται τα αυτονόητα, γνωρίζει ίσως ότι προσβάλλει τη νοημοσύνη των μυαλωμένων, αλλά ποντάρει στον εντυπωσιασμό των ηλιθίων… 

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν…

diamartyriesΣπείραμε βοριάδες και θερίσαμε θύελλες. Με άλλα λόγια ό,τι πάθαμε σ’ αυτό τον τόπο ήταν απ’ το κεφάλι μας. Κανονικά δεν θα ‘πρεπε να τα είχαμε ήδη αλλάξει όλα και πρώτα πρώτα τον τρόπο που σκεφτόμαστε;

Παρόλα αυτά συνεχίζουμε με τα ίδια μυαλά, με μόνη διαφορά ότι τώρα είμαστε νευριασμένοι απ’ το οικονομικό στρίμωγμα που μας προκάλεσε το «φάε φάε» του πολιτικοοικονομικού συστήματος.

Αλλά νευριασμένοι λάθος. Μεμψίμοιρα κι αυτοκαταστροφικά. Στο γενικό, στο αόριστο, στο ισοπεδωτικό. Με όλους και με όλα, εξαιρώντας όμως πάντα τους εαυτούς μας κι αθωώνοντας μονίμως όσους προέρχονται απ’ το δικό μας κόμμα.

Κι έτσι αλλοπρόσαλλα κι οξύμωρα συνεχίζουμε να δίνουμε άλλοθι και σχοινί στο σύστημα να συνεχίσει απ’ το σημείο που έμεινε πριν από την μερική καταστροφή. Διότι, ναι, μερική ήταν η καταστροφή. Η ολική είναι εκεί όπου κατευθυνόμαστε και πάμε να τη συναντήσουμε…

Πρέπει να σκεφτώ τι θα κάνω…

ΘΡΗΝΟΣΑκούγοντας από το πρωί σήμερα τα.ηρωικά και πένθιμα άσματα από το κρατικό ραδιόφωνο σκέφτομαι ότι σ’ αυτό τον τόπο καταντήσαμε να γιορτάζουμε τις ήττες μας, να μας ανατριχιάζει το ατέλειωτό μας πένθος. Εγώ το λέω αυτολύπηση αυτό το πράγμα, που δεν ταιριάζει σ’ ανθρώπους και λαούς με αξιοπρέπεια.

Από την άλλη σκέφτομαι πως το κρίμα εκείνων που χάθηκαν είναι μεγάλο και κανείς δεν το πλήρωσε από τους φταίχτες. Αντίθετα, οι φταίχτες σε τούτο τον τόπο την έβγαλαν σε όλες τις περιπτώσεις καθαρή αφού απ΄το ελάχιστο ως το καθόλου τιμωρήθηκαν. Γιαυτό τα κρίματα πλήθυναν κι ο τόπος διαλύθηκε στο τέλος.

Άλλοτε οι ηλίθιοι, άλλοτε οι καιροσκόποι και τα λαμόγια, πήραν τις τύχες μας  στα χέρια τους, πότε με το έτσι θέλω και πότε με την δική μας έγκριση και έσπειραν την καταστροφή, αίμα και θάνατο και πόνο δίχως άκρη.

Σαν σήμερα η δεύτερη εισβολή, σαν σήμερα η πτώση του Βαρωσιού, σαν σήμερα η πτώση του αεροπλάνου, σαν σήμερα… πάντα κακό και θάνατος συνεπεία  αλόγιστων πράξεων και παραλείψεων…

Αν ήτανε να γεννούσε το πένθος μας σοφία για να γλυτώσουμε τ’ ανάλογα στο μέλλον; Μπα δεν νομίζω. Καλύτερα λοιπόν κλείσω το ράδιο. Βαρέθηκα πια. Πρέπει να σκεφτώ τι θα κάνω.

Ξανά τ΄ Άη Παντελεήμονα…

myrtouΚαθώς πήγαινα στη θάλασσα πρωί πρωί, στο δρόμο προς τον Προφήτη Ηλία για να κατέβω στον Πρωταρά, πέρασα έξω από το μικρό ξωκλήσι του Αγίου Παντελεήμονα στο Παραλίμνι. Για να θυμηθώ και πάλι το … παιδικό μου πανηγύρι της Μύρτου. Κάπου εκεί, αρχές του 70.

Άλλες εποχές, δύσκολες και τότε σίγουρα. Με την Κύπρο μικρό καραβάκι να κλυδωνίζεται μεσοπέλαγα, σε μεγάλες φουρτούνες… Γιαυτό εξάλλου παίρναμε, με το παλιό Βολκβάγκεν βαν του παππού, το άλλο δρόμο, το μακρύ για την Κερύνεια, εκείνον που περνούσε από Γερόλακκο, Άγιο Βασίλειο, Σκυλλούρα, Κοντεμένο, Ασώματο, Μύρτου, Πάναγρα, Βασίλεια, Λάπηθο, Καραβά, Άγιο Γεώργιο.  Διότι ο πολύ κοντινός δρόμος, μέσω Κιόνελι ήταν επικίνδυνος, καθώς έπρεπε να περάσεις μέσα από τον τουρκοκυπριακό θύλακα Λευκωσίας – Αγίρτας, όπου είχαν κλειστεί οι Τουρκοκύπριοι της Λευκωσίας, μετά τα γεγονότα του 1963-64…

Είχα και τότε μια πίκρα για όλα κείνα που συνέβαιναν, αλλά πολύ περισσότερη σήμερα που βλέπω, από τη μια να χάνουμε τη μισή μας πατρίδα κι από την άλλη ένα λαό δισταχτικό και καχύποπτο απέναντι στη λύση του Κυπριακού, φοβισμένο ότι μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να …ταράξει τα νερά και να μας βγάλει από το βόλεμα μας. Το βόλεμά μας δηλαδή με ό,τι κόκκαλο μας πετά η πολιτική μας ηγεσία, μια (εξ αποτελέσματος) αποτυχημένη πολιτική ηγεσία, ανεπαρκέστατη -αν όχι και ύποπτη για ίδια ή και αλλότρια συμφέροντα- σε σχέση με μια σωστή διαχείριση του Κυπριακού.

Αλλά στον τόπο αυτό που φαλίρισε οικονομικά και πολύ περισσότερο ηθικά, όλα πρέπει να αλλάξουν κι ανάμεσα σ’ αυτά σίγουρα πρέπει να αλλάξει η στάση και η διάθεσή μας απέναντι στο εθνικό μας πρόβλημα.
Να αποφασίσουμε επιτέλους ότι δεν έχουμε ούτε μια σπιθαμή γη να δωρίσουμε στην Τουρκία, σαν αντάλλαγμα για ένα καθαρό ελληνικό κράτος στο νότο, διότι πατρίδα μας δεν είναι η νότια Κύπρος, πατρίδα μας είναι ολόκληρη η Κύπρος.

Να διεκδικήσουμε με αποφασιστικότητα και σθένος την απελευθέρωση και επανένωση της πατρίδας μας σε μία χώρα, την οποία θα διαφεντεύουμε εμείς που γεννηθήκαμε εδώ και κουβαλάμε μέσα μας το DNA ανθρώπων που δούλεψαν πολύ ίδρωσαν και μάτωσαν για να κρατήσουμε την ταυτότητά μας, σαν ένας μικρός μεν λαός, αλλά με οντότητα και μακρά ιστορία.

Επομένως ανάμεσα σε ό,τι οφείλουμε να αλλάξουμε είναι και το να αποκαταστήσουμε μέσα μας αλλά και γύρω μας και στην πολιτική μας κουλτούρα τον αληθινό πατριωτισμό, της πραγματικής αγάπης απέναντι στο ό,τι είναι πατρίδα και να πετάξουμε από πάνω μας το φτιασίδωμα ενός βερμπαλιστικού, ανούσιου και διχοτομικού στο βάθος ψευδοπατριωτισμού.

 

Δείτε εδώ το περσινό μου σημείωμα, ανήμερα του Άη Παντελεήμονα…

 

39 χρόνια όλο κούφια λόγια σε βαρετή επανάληψη…

ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ39η επέτειος…

Συγκινητικές ομιλίες, όρκοι, διακηρύξεις, συνθήματα… Στην ίδια ενοχλητικά τυπική κι ολοφάνερα  υποκριτικη ετήσια επανάληψη.

Σαν επιμνημόσυνα πομπώδη λογύδρια, στο μνημόσυνο μιας πατρίδας που δολοφονήθηκε κάποτε στο μακρινό παρελθόν… Σ’ ένα μνημοσυνο όπου μαζεύονται οι συγγενείς για πιτούλες και καφέ καθώς και για συζητήσεις άσχετες με το μακαρίτη…

Παρόλο που κάποιοι από αυτούς βαρύνονται με την υποψία της συνενοχής…