Αρχείο κατηγορίας Σκέψεις

Τι αιώνας είναι αυτός που μπήκε;

Το πλοίο είχε πάνω λέει 900 άτομα. Το πλήρωμα μπλόκαρε το τιμόνι, με τις μηχανές σε λειτουργία, έβαλε κατεύθυνση προς τις ακτές της Ιταλίας και στη συνέχεια ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ τον πλοίο!

Εννιακόσιοι δυστυχισμένοι άνθρωποι, μετανάστες που έφυγαν από τον εξοντωτικό πόλεμο της Συρίας, ταξίδευαν προς το θάνατο, προσευχόμενοι να βρεθούν κάποιοι να τους σώσουν, διότι φτάνοντας στις ακτές της Ιταλίας το πιο πιθανόν ήταν να τσακιστεί το πλοίblue sky shipο στα βράχια και να βυθιστεί…

Αλήθεια τι γαμημένος αιώνας είναι τούτος που μπήκε πριν από 15 χρόνια; Τι έπαθαν οι άνθρωποι και επιστρέφουν ραγδαία στα κτηνώδη τους ένστικτα; Γαμώ την αγανάκτησή μου γαμώ!

 

Το ατιμώρητο έγκλημα κι η πορεία προς τη διχοτόμηση…

ΕΙΣΒΟΛΗ - ΦΩΤΟ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣαν σήμερα, πριν από 40 χρόνια, μας ξύπνησαν χαράματα οι φοβερές εκρήξεις της δεύτερης φάσης της τούρκικης εισβολής. Ο τουρκικός στρατός προέλαυνε εκτοπίζοντας δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Στο πέρασμά του σκορπούσε τον τρόμο, με δολοφονίες αθώων ανθρώπων κι αμέτρητους βιασμούς γυναικών.  Ήταν το «επίτευγμα» της χούντας, το επιστέγασμα της προδοσίας, εκείνων που ενεθάρρυναν τη βία διακηρύσσοντας την Ένωση, ενώ είχαν στον νου τους τη ΔΙΠΛΗ ΕΝΩΣΗ, δηλαδή τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Με ψέματα κι απατηλά συνθήματα καπηλεύονταν τα ονόματα των πραγματικών ηρώων, εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία αυτού του τόπου και προετοίμαζαν το έδαφος για το πραξικόπημα, που θα έδινε στην Τουρκία το πρόσχημα να εισβάλει στην Κύπρο. Έτσι ώστε η διχοτόμηση να έρθει όχι σαν μια λύση που τη θέλαμε (ποιος θα τολμούσε να πει κάτι τέτοιο στο λαό;), αλλά σαν μια λύση που επιβλήθηκε με τη δύναμη των όπλων…

Το αίμα των αθώων κι ο αβάσταχτος πόνος, οι τραυματικές εμπειρίες των ανθρώπων που είδαν κατά πρόσωπο το κτήνος του πολέμου, ο εκτοπισμός που οδήγησε 150 χιλιάδες ανθρώπους στους προσφυγικούς καταυλισμούς και στη συνέχεια στους συνοικισμούς σκοτώνοντας τα όνειρά τους για ένα καλύτερο αύριο για τους ίδιους και τα παιδιά τους, ο βιασμός της ιστορίας και η εθνοκάθαρση σε ένα κομμάτι του ελληνισμού με ιστορία χιλιάδων χρόνων, εκείνο το φριχτό έγκλημα της εσχάτης προδοσίας, έμεινε ατιμώρητο… Ποτέ και κανένας δεν καταδικάστηκε σε δικαστήριο…

Πώς φτάσαμε μέχρι την μεγάλη προδοσία του πραξικοπήματος, ποιος ήταν ο ρόλος που έπαιξαν οι τότε πρωταγωνιστές των γεγονότων από το 1955 μέχρι το 1974, ο Μακάριος, ο Γρίβας, οι πολιτικοί της εποχής, η χούντα, η ΕΟΚΑ Β’ και οι ξένες δυνάμεις, ποια λάθη τους ήταν ανθρώπινα κι απρόβλεπτα και ποια ήταν σκόπιμα για να οδηγήσουν την Κύπρο στη διπλή ένωση, ποιοι έλεγαν άλλα στο λαό και άλλα είχαν στο νου τους, ποιοι γνώριζαν και σε ποιο βαθμό το μέγεθος της προδοσίας και πόσο ήταν αναμεμειγμένοι σ’ αυτήν, είναι γεγονότα που δεν έχουν ακόμη ξεκαθαρίσει πλήρως…

Το λεγόμενο «πόρισμα για το φάκελο της Κύπρου» όπως αυτό βγήκε από την Βουλή των Ελλήνων και (ξεχωριστά) από την κυπριακή Βουλή των Αντιπροσώπων δεν είναι βέβαιο ακόμη ότι πληροί τις προδιαγραφές της αντικειμενικής ιστορικής τεκμηρίωσης και πολλά ερωτηματικά εξακολουθούν να αιωρούνται, καθώς ακόμη η πληγή παραμένει ανοικτή, με το Κυπριακό άλυτο και την πορεία προς τη μόνιμη διχοτόμηση να συνεχίζεται…

 

Ο κύκλος των χαμένων καλλιτεχνών…

Robin_WilliamsΈφυγε ο θλιμμένος κωμικός Ρόμπιν Ουίλιαμς. Έπασχε από κατάθλιψη… Ένας ακόμη σπουδαίος καλλιτέχνης που κέρδισε δόξα και χρήμα αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει την ευτυχία, αφού δεν μπόρεσε να τα βρει με τον εαυτό του…

 

Ερωτευμένος με το θάνατο…

MHXANH-NYXTAΘα πρέπει να ήταν περασμένες οι τρεις τα ξημερώματα, όταν με ξύπνησε μια δαιμονισμένη μηχανή, που προφανώς διέσχιζε με ιλιγγιώδη ταχύτητα τους δρόμους της Λακατάμιας. Τα μουγκρητά της ξεσήκωσαν τον κόσμο καθώς πήγαινε κι ερχόταν για ώρα πολλή, σ’ ένα ακατανόητο δρομολόγιο, χωρίς πυξίδα και τα σκυλιά γαύγιζαν μαζί της ασταμάτητα.

Είχα ξαπλώσει νωρίτερα με μια βαθιά λύπη: Γιατί μέσα σε τέσσερις μέρες χάσαμε τέσσερα δικά μας παιδιά στην άσφαλτο; Γιατί να χάνονται τόσο άδικα οι ζωές νέων ανθρώπων; Ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε ξανά στο νου, όταν με ξύπνησε η μηχανή. Κι αναρωτήθηκα πώς γίνεται τούτο το παιδί να πατά τέρμα γκάζι, τέτοια ώρα μες στ’ άγρια χαράματα κι όχι για να πάει στο σπίτι του, αλλά για να γυρίσει παντού, σε κάθε δρόμο, για να σηκώσει όλη την πόλη στο ποδάρι.

Φοβόμουν ότι από στιγμή σε στιγμή θα άκουγα τον φοβερό κρότο της σύγκρουσης. Προσευχήθηκα γι’ αυτόν και προσπάθησα να κοιμηθώ ξανά. Όταν ύστερα από ένα τέτοιο θανατικό, ο αλλόκοτος ετούτος καβαλλάρης δεν κατάλαβε τίποτα και συνεχίζει να προκαλεί το θάνατο, δεν μπορεί να είναι τίποτ’ άλλο παρά ερωτευμένος μαζί του…

1

Επένδυση στο φόβο…

FEAR

 

 

Επενδύουν σε ένα λαϊκισμό που συντηρεί τις φοβίες κι τις ανασφάλειες των απλών ανθρώπων για να τρέφεται από αυτές. Σαν θνησιγενές παράσιτο.

2

Το μεγαλύτερο κτήνος…

 

ΝΕΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ

Δεν έχει χειρότερο κτήνος πάνω στον πλανήτη, από το άλλο εαυτό του ανθρώπου, από τον Φράνκεστάιν που τρώει σκοτάδι και ξερνά κόλαση μέσα στην άβυσσο της ψυχής μας.

(Με αφορμή εικόνες φρίκης από πολέμους)
 

Ο «πατριωτισμός» της ήττας…

«Και τι περιμένεις από ανθρώπους
που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους
και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους.
Απαθώς
τότε
κι…..
απαθώς
σήμερα
ζητάνε απλώς
διαζύγιο.
Τέτοιοι ρουφιάνοι
δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε».

(Παντελής Μηχανικός, Ίτε, Κατάθεση, 1975)

pendtadaktylos1Μέρες σαν κι αυτή, που είναι τόσο καθαρή η ατμόσφαιρα, νομίζεις πως αν απλώσεις τα χέρια θα αγγίξεις τον Πενταδάκτυλο. Τα δάχτυλά σου θα ασπρίσουν απ’ τον ασβέστη, του ζωγραφισμένου εδώ και δεκαετίες πάνω στο δικό μας βουνό το εμβλήματος της μεγάλης μας ήττας…

Μα λέω ότι Ελληνοκύπριος που αποδέχεται ή το χειρότερο βολεύεται μ’ αυτή την ήττα, 40 χρόνια τώρα και κάθε φορά που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα πρωτοβουλία για λύση κι απελευθέρωση της πατρίδας του από την Τουρκία, αρχίζει να «ανησυχεί» και να γυρεύει αφορμές  και προφάσεις να αναβληθεί, να ματαιωθεί η προσπάθεια, ας μη μιλά ούτε για τον Αυξεντίου, ούτε για τον Παλληκαρίδη, ούτε για άλλον τίμιο πατριώτη, που έδωσε τη ίδια τη ζωή του για να ελευθερωθεί τούτος ο τόπος.  Ούτε ο Αυξεντίου, ούτε ο Παλληκαρίδης θυσιάστηκαν για αυτή την ντροπή!

Εκείνος που νομίζει ότι η Κύπρος δεν έχει πρόβλημα αν η Κερύνεια, το Βαρώσι, η Μόρφου, η Καρπασία, η Γιαλούσα… είναι 40 τόσα χρόνια κάτω από την μπότα του Τούρκου κι αν η Τουρκία μαγαρίζει τα σπίτια μας με δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες και εκατοντάδες χιλιάδες έποικους…

Εκείνος που  δεν τον χαλά η σκέψη ότι πουλάμε τη γη μας στον κατακτητή, με κίνδυνο να μην έχουμε να ορίσουμε τίποτα πια εκεί μετά από λίγα χρόνια…

Εκείνος που λέει πως κι αν ακόμα η μισή μας πατρίδα γίνει μια επαρχία της Τουρκίας, θα ‘ναι η συνείδησή μας ήσυχη γιατί εμείς δεν βάλαμε από κάτω την υπογραφή μας σε κάτι τέτοιο (λες κι έχει σημασία αν θα έχουμε βάλει ή όχι υπογραφή σε ένα κακό που αφήσαμε να συμβεί)…

Εκείνος λοιπόν μπορεί, αν θέλει, να ονομάσει τον εαυτό του βολεμένο, αδιάφορο, καιροσκόπο, φοβικό… Πάντως πατριώτης δεν δικαιούται να αυτοαποκαλείται. Δεν έχει πατριώτη που αποδέχεται ή το χειρότερο βολεύεται με τούτη την κηλίδα πάνω στο βουνό μας.

Αλλά τι μου ήρθε τώρα κι έγραψα αυτές τις σκέψεις; Μα επειδή έχουμε μπροστά μας μια νέα προσπάθεια που ξεκίνησε ήδη για λύση του Κυπριακού προβλήματος -ενός προβλήματος που απασχολεί τα Ηνωμένα Έθνη εδώ και 63 χρόνια- και κάποιοι άρχισαν πάλι να βαράνε τις σάλπιγγες της αυτοκαταστροφής. Με διαστρεβλώσεις και μαξιμαλιστικές, εθνικιστικές θέσεις, δαιμονοποιούν οτιδήποτε σχετίζεται με την διαδικασία των συνομιλιών. Μια τακτική που ακολουθούν και επαναλαμβάνουν κάθε φορά που εξελίσσεται πρωτοβουλία για το Κυπριακό.  Χαρακτηρίζω «αυτοκαταστροφή» αυτό που κάνουν, διότι η μη λύση είναι ολοφάνερο ότι οδηγεί την πατρίδα μας στη μονιμοποίηση της διχοτόμησης, δηλαδή στη μεγαλύτερη ήττα και καταστροφή του Ελληνισμού στην Κύπρο από καταβολής της χιλιόχρονης ιστορίας του σε τούτο το νησί. 

Το ξαναγράφω λοιπόν και το υπογραμμίζω: Κανένας πραγματικός πατριώτης δεν μπορεί να ανέχεται άλλο την de facto και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να επιτρέψει την οριστική (de jure) διχοτόμηση.  Κανένας πραγματικός πατριώτης δεν θα ζητούσε ποτέ διαζύγιο από την κατεχόμενή μας πατρίδα.

14

Μπράβο μας που είμαστε περήφανοι για τον πολιτισμό και την ανθρωπιά μας!

MOTHER & CHILDΗ κοπέλα με ένα μωρό 5 χρονών είχε ψυχολογικά προβλήματα. Την παρακολουθούσε το γραφείο Ευημερίας. Πριν από 1 μήνα της έκοψαν το επίδομα, για να λύσει η Κύπρος τα οικονομικά της προβλήματα… Έμενε η ίδια και το παιδάκι της νηστικοί.

Το παιδί φαινόταν ότι είχε πρόβλημα επιβίωσης, είπε κάποιος γείτονας, αλλά δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι ζούσαν σε τόσο άθλιες συνθήκες…

Η μάνα έπαθε διάτρηση εντέρου, λόγω της ασιτίας. Πήγε στο νοσοκομείο. Της είπαν λέει, να μείνει μέσα κι εκείνη αρνήθηκε… Ένα ψυχολογικά άρρωστο πλάσμα, αρνείται να γίνει καλά και κανένας δεν σκοτίζεται να σκεφτεί ότι δεν πρέπει να το αφήσει να πεθάνει… Είπε ότι δεν θέλει βοήθεια, ας μην θέλει. Δεν μας κόφτει.

Το γραφείο Ευημερίας, που την παρακολουθούσε, δεν ήξερε ότι το σπίτι της ήταν γεμάτο σκουπίδια, λόγω της ψυχικής της ασθένειας. Προφανώς διότι δεν σκοτίστηκε να πάει στο σπίτι της. Όπως δεν σκοτίστηκε κι όταν της έκοψαν τον μοναδικό πόρο ζωής: το πενιχρό κρατικό επίδομα.

Μια ξένη κοπέλα, που δεν είχε στον ήλιο μοίρα πέθανε στην Κύπρο από την πείνα, αφήνοντας πίσω της ένα παιδί, ορφανό πια από πατέρα και μάνα. Μπράβο μας! Συγχαρητήρια σε όλους εμάς τους Κυπραίους, που νομίζουμε ακόμη ότι είμαστε λαός πολιτισμένος  και με ανθρωπιά…