Αρχείο κατηγορίας Κυπριακό

Άρθρα από διάφορες προσωπικότητες σχετικά με τη λύση του Κυπριακού.

Γιατί με πονάει τόσο πολύ ετούτη η μνήμη…

1-Θυμάσαι, γιε μου, που μας έλεγες ότι κάτι κακό συμβαίνει κι εμείς δεν σου δίναμε σημασία; Έμεινε από τότε μέσα στο νου μου και δεν το ξεχνώ!

Η γειτόνισσα μας στην Πάνω Λακατάμια, η κυρά Φροσού, μεγάλη πια σήμερα στην ηλικία, θυμάται εκείνο το μαύρο πρωί της Δευτέρας, 15 του Ιούλη του ‘74, που ανήσυχος πήγα και τη βρήκα για να της πω ότι κάτι συμβαίνει, αφού η μάνα μου έκανε δουλειές του σπιτιού και δεν μου έδινε σημασία, ενώ ο πατέρας μου είχε φύγει από νωρίς και ήταν ήδη στη δουλειά του, στην Παλλουριώτισσα.

Ήμουν τότε 10 χρόνων κι έπαιζα στη βεράντα. Ήταν λίγο πριν από τις 8:30 το πρωί, όταν άρχισα να συνειδητοποιώ ότι οι εκρήξεις και οι ριπές των οπλοπολυβόλων που ακούγονταν τα τελευταία λεπτά ήταν πολύ πιο έντονες από ότι είχαμε συνηθίσει να ακούμε στη Λακατάμια, όταν γινόταν κάποια άσκηση της Εθνικής Φρουράς. Κοίταξα προς τη Λευκωσία και είδα μαύρους καπνούς στον ουρανό. Τότε ήταν που έτρεξα πρώτα στη μάνα μου…

-Είναι άσκηση, μου απάντησε βιαστικά για να με ξεφορτωθεί, χωρίς να πηγαίνει το μυαλό της στο κακό.

Πήγα στη γειτόνισσα. Ούτε κι αυτή είχε ανησυχήσει. Κατέφυγα … στο ραδιόφωνο, που εκείνη την ώρα μετέδιδε την εκπομπή «Η Ωρα της Γυναίκας» της Μαίρης Κοντογιάννη, από το μοναδικό τότε κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό, το ΡΙΚ. Ξαφνικά το τραγούδι «Το Πουκάμισο το Θαλασσί» που τραγουδούσε ο Νταλάρας, διακόπηκε και το ραδιόφωνο σίγασε.

-Το ράδιο σταμάτησε, φώναξα ακόμα πιο ανήσυχος στη μάνα μου… Κάτι γίνεται σας λέω!

Μέχρι να έρθει κι αυτή στην κουζίνα, άρχισε να παίζει ο εθνικός ύμνος κι αμέσως μετά ακούστηκε η εκφωνήτρια, ταραγμένη αλλά και σκληρή ταυτόχρονα, να λέει ότι «η Εθνικη Φρουρά είναι κυρία της καταστάσεως» και ότι «ο Μακάριος είναι νεκρός». Θυμάμαι με τη καρδιά μου σφιγμένη τη μάνα μου να ξεχύνεται στην αυλή έντρομη και κλαίγοντας, να συναντά τη γειτόνισσα και να κλαίνε μαζί για τη φοβερή αυτή είδηση.

Θυμάμαι ότι ο πατέρας μου επέστρεψε στο σπίτι πριν από το μεσημέρι διότι επιβλήθηκε κατ’ οίκον περιορισμός. Αργότερα την ίδια μέρα ακούσαμε, ανάμεσα στα ενοχλητικά παράσιτα των μεσαίων κυμμάτων, τη φωνή του Μακαρίου από ένα σταθμό στην Πάφο να μας λέει «γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις… είμαι ζωντανός και είμαι μαζί σου…»

Στις τέσσερις ημέρες που ακολούθησαν θυμάμαι το βαρύ κλίμα, την ανησυχία και την αβεβαιότητα. Θυμάμαι ακόμα ότι ακούγαμε το ελληνικό σχόλιο του «παράνομου ραδιοσταθμού Μπαϊράκ» (τη «φωνή των Τουρκοκυπρίων αγωνιστών» όπως άρχιζε πάντα η εκφώνηση στο ελληνικό του πρόγραμμα) να μας λέει χωρίς περιστροφές ότι η «μητέρα Τουρκία» θα επέμβει για να σώσει τα παιδιά της από εμάς, τους κακούς Έλληνες.

2Η πρώτη οβίδα των τουρκικών Φάντομ έπεσε στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, στο Γερόλακκο, ακριβώς στις 5:30 το πρωί του Σαββάτου, 20 του Ιούλη. Τιναχτήκαμε από το κρεβάτι. Ακολούθησαν κι άλλες εκρήξεις. Ο πατέρας μου έτρεξε στο ραδιόφωνο. Τίποτα… Απόλυτη σιγή! Η εκπομπή του ΡΙΚ ξεκινούσε τότε στις 6:00 το πρωί.

Για μισή ώρα δεν ξέραμε τι συμβαίνει. Στις 6:00 όμως, ο πατέρας μου προτίμησε να βάλει το BBC. Πρώτη είδηση: “Turkey has invaded Cyprus…”.

Έπειτα το γυρίσαμε στο ΡΙΚ. Καμία αναφορά στην εισβολή! Η εκπομπή ξεκίνησε όπως και κάθε μέρα με την πρωϊνή γυμναστική και τη φωνή του Βάσου Κωνσταντίνου να μας προστάζει για επικύψεις και ανακύψεις… Αρκετή ώρα αργότερα αποφάσισε η πραξικοπηματική «κυβέρνηση» να ηχήσει τις σειρήνες και το ΡΙΚ να αρχίσει να παίζει πια εμβατήρια και να μεταδίδει «πολεμικά ανακοινωθέντα», καλώντας τους έφεδρους «υπό τα όπλα».

Φύγαμε προς τα βουνά, εκεί όπου δεν μπορούσαν τα τουρκικά μαχητικά να κάνουν βυθίσεις και να βομβαρδίσουν. Από εκείνες τις ημέρες της …εξορίας στο Καλό Χωριό της Κλήρου, θυμάμαι μόνο την απαρηγόρητη ανησυχία που ένιωθα κάτω από τα δέντρα όπου κρυβόμασταν και τον τρόμο τα βράδια, όταν κοιτούσα τον Πενταδάκτυλο απέναντι να φλέγεται.

3Γεννήθηκα τον Οκτώβρη του 1964, μέσα στις διακοινοτικές ταραχές που προκάλεσαν την πρώτη διχοτόμηση, την πράσινη γραμμή και τον εγκλεισμό μεγάλων μαζών του τουρκοκυπριακού πληθυσμού σε θύλακες. Η μάνα μου εγκυμονούσε σε μια εποχή που ο πατέρας μου είχε κληθεί σε ομάδες περιφρούρησης, από εκείνες που είχαν τότε δημιουργηθεί για αντιμετώπιση της «τουρκοκυπριακής ανταρσίας»… σε μια εποχή που άλλαξε όχι μόνο την ιστορία αυτού του νησιού αλλά και την καθημερινή μας ζωή, με την ανασφάλεια που προκαλούσε η βία αλλά και ο φόβος μιας ενδεχόμενης τουρκικής εισβολής να ρέει μέσα στις φλέβες των ανθρώπων. Νωπός ήταν ακόμη και ο τρόμος από τον βομβαρδισμό της Τυλληρίας από την τουρκική αεροπορία, τον Αύγουστο του 1964, με βόμβες Ναπάλμ.

Τα χρόνια της νηπιακής και παιδικής μου ηλικίας ήταν η μαύρη εποχή των συγκρούσεων, όχι μόνο ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους αλλά και ανάμεσα στους μακαριακούς και τους αντιμακαριακούς, εντονότερα μάλιστα κατά την περίοδο 1968 – 1974 με τη δημιουργία αρχικά του λεγόμενου «Εθνικού Μετώπου» που έδωσε τη θέση του στην ΕΟΚΑ Β’ το Μάιο του 1970. Οι ανατινάξεις και οι δολοφονίες έγιναν πια μέρος της ζωής μας.

Δεν θα μπορούσα λοιπόν ποτέ να ξεχάσω όλα όσα έγιναν τότε στην Κύπρο. Γιατί πέρασαν μέσα στο παιδικό μου υποσυνείδητο με τρόπο τραυματικό. Ανατριχιάζω όταν σκέφτομαι πόσο πιο έντονα και τραυματικά αποτυπώθηκαν τα γεγονότα στις ψυχές εκείνων των παιδιών αλλά και των ενηλίκων που υπήρξαν μάρτυρες και θύματα της θηρωδίας, που κακοποιήθηκαν και βιάστηκαν, που έχασαν για πάντα αγαπημένα τους πρόσωπα, που έφυγαν από τα σπίτια τους διωγμένοι, που έζησαν για πολλούς μήνες μέσα σε αντίσκηνα, που μάταια περίμεναν για χρόνια με μια φωτογραφία στο χέρι, εκείνους που αγάπησαν, να επιστρέψουν.

4

Αυτό όμως που με πονά ακόμα τόσο πολύ μέχρι και σήμερα, 38 χρόνια μετά, είναι πως αυτός ο λαός ταλαιπωρήθηκε, βασανίστηκε, πόνεσε, έκλαψε πάνω σε τάφους και ερείπια, κοντολογής αυτός ο λαός υπήρξε άδικα θύμα επειδή κάποιοι ανεπαρκείς, τόσο τραγικά κατώτεροι των περιστάσεων ηγέτες και επίδοξοι ηγέτες του, τον οδήγησαν στον γκρεμό.

Αυτούς όχι μόνο δεν έπρεπε να τους μνημονεύουμε με κατάνυξη σαν μεγάλους ηγέτες αλλά αντίθετα με θάρρος θα έπρεπε να τους είχαμε καταλογίσει τις ιστορικές τους ευθύνες, με τα όσα ελαφρυντικά κι αν είχαν (που είχαν) και να είχαμε προχωρήσει μπροστά με γνώση και επίγνωση των λαθών μας, ώστε στη συνέχεια να είχαμε αποφύγει παρόμοια σφάλματα και να είχαμε πολιτευθεί με σύνεση.

Όχι μόνο δεν το κάναμε, αλλά αντίθετα μείναμε κολλημένοι στο παρελθόν, φτάνοντας στο σημείο να θεωρούμε τα λάθη μας πράξεις πατριωτισμού, με αποτέλεσμα να έχουμε … πατριωτικά υποστεί ήδη την πιο ταπεινωτική ήττα του ελληνισμού σ’ αυτό το νησί, από τότε που έφτασαν εδώ οι πρώτοι Αχαιοί, πριν από πολλούς αιώνες: δηλαδή την διχοτόμηση της Κύπρου και την σχεδόν οριστική πια ενσωμάτωση της μισής μας πατρίδας στην κυριαρχία της Τουρκίας.

Κολλήσαμε στα υπέροχα συνθήματα…

OXIΚολλήσαμε στα υπέροχα συνθήματα, στη μαγκιά που τρώει περήφανα καρπαζιές, στα «λόγια και τα χρόνια τα χαμένα»…

Όχι, λέει, σε λύσεις που ξεπουλάνε την πατρίδα και τα μάτια μας πλημμυρίζουν με πατριωτικά δάκρυα συγκίνησης.

Όταν την ίδια στιγμή η μισή μας πατρίδα βρίσκεται κάτω από την μπότα 40 χιλιάδων Τούρκων στρατιωτών, όταν οι έποικοι αυξάνονται και πληθύνονται, όταν η γη μας στα κατεχόμενα γίνεται ξενοδοχεία και τουριστικά συγκροτήματα ή ξεπουλιέται σε ξένους ή, το χειρότερο, ανταλλάζεται τώρα με γη στις ελεύθερες περιοχές και την πληρώνουμε κι από πάνω για να αποζημιώσουμε τους νόμιμους ιδιοκτήτες! Με άλλα λόγια η λύση στο περιουσιακό έχει βρεθεί: θα πουλήσουμε εμείς οι ίδιοι την πατρίδα μας και θα ξεγνοιάσουμε!

H Τουρκία είναι ο απόλυτος αφέντης στο Βορρά κι εμείς συνεταίροι -με τα ίδια δικαιώματα – με τους Τουρκοκύπριους στο νότο. Η ελπίδα να πάρουμε πίσω έστω και μια σπιθαμή γης από την ελληνική πατρίδα των προγόνων μας εκμηδενίζεται, ακόμα και για τις περιοχές εκείνες που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένο ότι θα επιστρέφονταν στην ελληνοκυπριακή ομόσπονδη πολιτεία στο πλαίσιο της εδώ και δεκαετίες αναζητούμενης λύσης που θα επανενώσει την Κύπρο, δηλαδή την Αμμόχωστο, τη Μόρφου και τα χωριά μέσα και δίπλα από τη νεκρή ζώνη. Παρόλα αυτά, τα τόσο ξεκάθαρα πια και τόσο αναντίλεκτα, κάποιοι θέλουν ακόμη να πιστεύουν στα απατηλά συνθήματα επιτήδειων πολιτικών ότι την Κύπρο θα την παραδώσει στην Τουρκία η λύση και όχι η ΜΗ λύση.Λες και η Τουρκία δεν είναι ήδη εδώ, λες κι ο Πενταδάκτυλος δεν έχει πάνω του το λεκέ που μας θυμίζει καθημερινά την απόλυτη και (με τα μυαλά που κουβαλούμε) μάλλον οριστική μας ήττα. Κι όλα αυτά την στιγμή που βουλιάζουμε οικονομικά όπως το σαπιοκάραβο στο πέλαγος με αδέξιους καπετάνιους και πλήρωμα.

Διαλυόμαστε περήφανα και με αξιοπρέπεια…

Turkish Republic of Northern Cyprus Flag on mountain.Αξιοπρεπείς ήττες δεν υπάρχουν. Αξιοπρεπής είσαι όταν στέκεσαι όρθιος, περήφανος και νικητής. Λυπάμαι και θυμώνω πολύ όταν κοιτάω πίσω, την ιστορία αυτού του τόπου από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι σήμερα. Δεν υπάρχει ούτε και μία νίκη. Ένδοξες στιγμές ναι, θυσίες ηρώων ναι… Προδομένοι όμως αποδείχτηκε ότι ήταν στο τέλος όσοι έδωσαν το αίμα τους, όπως προδομένα έμειναν τα όνειρα των απλών ανθρώπων και η συλλογική ιστορική ευθύνη.

Αυτά τα λόγια δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις ψεύτικες πατριωτικές κορώνες που ακούμε στους δημόσιους λόγους (διότι στους κατ’ ιδίαν πολύ διαφορετικά είναι τα λεγόμενα) των κρατούντων. Με τέτοιες πατριωτικές απάτες φτάσαμε στη χειρότερη ήττα του ελληνισμού στην Κύπρο, παραδίδοντας το 36% της πατρίδας μας στην Τουρκία, χωρίς καν να καταφέρουμε να πάρουμε πίσω ούτε μια σπιθαμή γης.

Αντίθετα όλα δείχνουν ότι στο τέλος θα γίνει εκείνο που οι σκεπτικιστές όλων των μέχρι σήμερα προταθέντων σχεδίων λύσης φοβόντουσαν: δηλαδή το να είναι στο βορρά απολύτως κυρίαρχη η Τουρκία και να είναι στο νότο συγκυρίαρχοι μ’ εμάς οι Τουρκοκύπριοι. Δυστυχώς αυτή η κατάσταση παγιώνεται και οριστικοποιείται, με την ανεξέλεγκτη κάθοδο εποίκων στην κατεχόμενη πατρίδα μας την ίδια στιγμή που οι Τουρκοκύπριοι δικαιούνται ότι δικαιούμαστε κι εμείς στα ελεύθερα εδάφη.

Τα πολύ χειρότερα μάλιστα έχουν ήδη ξεκινήσει: Μέσα σ αυτή την τεράστια οικονομική κρίση στην οποία μας έχουν ρίξει αδέξιοι κυβερνώντες και κάποιοι ξελιγωμένοι για εύκολο κέρδος τραπεζίτες, η Κυπριακή Δημοκρατία (δηλαδή εμείς τα μόνιμα κορόιδα της ιστορίας) θα πληρώσουμε κι από πάνω όλα σχεδόν τα σπασμένα της κατοχής. Ήδη και χωρίς να το έχουμε πάρει χαμπάρι, η διαδικασία της ανταλλαγής των περιουσιών έχει ξεκινήσει (βλέπε υπόθεση Τύμβιου). Ό,τι χάθηκε στο βορρά θα το ανταλλάζουμε με τουρκοκυπριακή γη που βρίσκεται στις ελεύθερες περιοχές, την οποία θα … αγοράζουμε ξανά για αποζημιώσουμε τους δικαιούχους!

Όσοι έχουν στο μυαλό τους ότι η παρούσα κατάσταση είναι η καλύτερη λύση, κάτω από τις σημερινές περιστάσεις, κάνουν ένα τεράστιο λάθος, που υποθηκεύει το μέλλον των παιδιών μας σ’ αυτό τον τόπο και παγιώνει την κατοχή της Τουρκίας πάνω σε χώματα που υπήρξαν για χιλιετίες ελληνικά κι αυτό ισοδυναμεί με πράξη προδοσίας, εφόσον εθελούσια κάποιοι αποδέχονται αυτή την εξέλιξη ως τη λύση που αυταπατώνται ότι μας βολεύει αυτή τη στιγμή.

Κερύνεια μου…

keryneia2Βλέπω τον προκλητικά ερασιτεχνικό θίασο των πολιτικών μας να δίνει άλλη μια παράσταση μετά το Greentree και νιώθω μέσα μου μια απέραντη λύπη. Επειδή, ρε γαμώ το, είτε το θέλω είτε όχι βλέπω κάθε πρωί αντίκρυ τον Πενταδάκτυλο με τη σημαία του ψευδοκράτους απάνω και σκέφτομαι ότι τόσα χρόνια στέκομαι βουβός και ασάλευτος μάρτυρας του ξεπουλήματος της μισής μου πατρίδας, από μια ανάξια της ιστορίας μας πολιτική ηγεσία. Δεν ξέρουμε τι είδους λύση θέλουμε, δεν λέει κανένας την αλήθεια (ή έστω όλη την αλήθεια) στο λαό. Συναγωνίζονται ποιος θα πει τις πιο ελκυστικές πατριωτικές μαλακίες και η πατρίδα μας οδηγείται χρόνο με το χρόνο όλο και πιο κοντά στη διχοτόμηση, που ήταν στόχος της Τουρκίας (και του Ραούφ Ντενκτάς) από τη δεκαετία του 50.

Λέμε στους ξένους που ανακατεύονται στο κυπριακό ότι δεν θέλουμε ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα … 48 ολόκληρα χρόνια από τα γεγονότα του 1964 που δημιούργησαν την πράσινη γραμμή και 38 ολόκληρα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή. Ασφυχτικά ήταν τα χρονοδιαγράμματα πριν από 8 χρόνια, όταν βρεθήκαμε μπροστά στο σχέδιο ΑΝΑΝ, ασφυχτικά είναι και σήμερα, ασφυχτικά θα είναι πάντα! Μάθαμε τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα και τα λέμε σαν γελοία παπαγαλάκια, χωρίς κανείς να ξέρει πώς, πότε και ΑΝ ΠΟΤΕ θα ενωθεί ξανά η Κύπρος και θα σταματήσει η Αμμόχωστος, η Κερύνεια, η Μόρφου και όλα τα κατεχόμενα χωριά μας να βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο της Τουρκίας. Ποτέ δεν θα βρεθεί η λύση που θα μας ικανοποιεί από τη στιγμή που δεν ξέρουμε ποια είναι η λύση που μας ικανοποιεί και φυσικά δεν ξέρουμε ούτε πώς θα την επιδιώξουμε ούτε πώς θα την πετύχουμε.
Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι πολλοί σ’ αυτόν τον τόπο, πολιτικοί και πολίτες θέλουν τη διχοτόμηση, για να μην έχουμε τους Τ/κ ή την Τουρκία μέσα στα πόδια μας. Δικαίωμά τους να θέλουν να δώσουμε την μισή μας πατρίδα στην Τουρκία με αντάλλαγμα να μας αφήσει ήσυχους, αλλά να βγουν ανοικτά να υποστηρίξουν τη θέση τους και όχι να κοροϊδεύουν τον αφελή λαουτζίκο ότι δεν υπογράφουν ατιμωτική τάχα μου λύση. Διότι δεν υπάρχει πιο ατιμωτική λύση για τους Έλληνες της Κύπρου από τη διχοτόμηση, από του να καταλήξει δηλαδή η ελληνική κατεχόμενη γη μας οριστικά στην Τουρκία και η Τουρκία να την γεμίσει με έποικους που κάποια στιγμή θα είναι περισσότεροι από εμάς! Έτσι είναι που θα τουρκέψει η Κύπρος και όχι με μια έντιμη λύση.

Αντίθετα, αν επιτέλους αποφασίσουν οι ψεύτες να κλείσουν το στόμα και εξηγήσουν στο λαό τα καλά και κακά όλων των πιθανών λύσεων του κυπριακού (ακόμα και της διχοτόμησης), τότε μόνο θα αποφασίσουμε πραγματικά τι θέλουμε και πραγματικά θα αγωνιστούμε για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε. ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ. Μόνο έτσι θα έρθει μπροστά μας μια έντιμη λύση που να μην ντρεπόμαστε να την υπογράψουμε.

Όμως βλέποντας τον ερασιτεχνικό αυτό θίασο να επαναλαμβάνεται παίζοντας εδώ και δεκαετίες την ίδια φαρσοκωμωδία μπροστά σε ένα αποχαυνωμένο ακροατήριο, πραγματικά λυπάμαι βαθιά και δεν τολμώ, δεν θα τολμήσω ποτέ να πάω στο σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο παππούς μου. Γιατί δεν θέλω να αντικρίσω της παιδικές μου μνήμες μαγαρισμένες. Γιατί δεν θέλω να πονέσω πάλι όπως την πρώτη και μοναδική φορά που πήγα μέχρι το έμπα της Λαπήθου, αλλά δεν τόλμησα να ανέβω απάνω.

Αλήθεια νιώθω τόσο βαθιά λυπημένος γιατί δεν ήθελα ποτέ να δω και να ακούσω Έλληνες να λένε ότι είναι καλύτερα να χτίσουμε ένα τοίχο πάνω στη γραμμή Αττίλα και να αφήσουμε για πάντα την Κερύνεια μας έξω από τα τείχη της καρδιάς μας…

Εδώ, ένα υπέροχο τραγούδι για την Κερύνεια…