Αρχείο κατηγορίας Κυπριακό

Άρθρα από διάφορες προσωπικότητες σχετικά με τη λύση του Κυπριακού.

This is Dihotomisis. Mind the gap!

Επιτρέφοντας στο προεδρικό μέγαρο, έπειτα από το δείπνο του με τον Ακιντζί, ο πρόεδρος Αναστασιάδης ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους ποια θα είναι τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό. Με ένα ύφος ήρεμο, θα ‘λεγα αμέριμνο, ο πρόεδρος δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να επαναρχίσει ο διάλογος, αν και εφόσον βέβαια επιθυμεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να διορίσει ειδικό απεσταλμένο, που θα έρθει εδώ να διερευνήσει τη δυνατότητα επανέναρξης.

Αν και εφόσον επιθυμεί λοιπόν ο Γενικός Γραμματέας… Ευτυχώς που δεν ρώτησε κανένας τον κ. Αναστασιάδη τι θα γίνει αν ο Γενικός Γραμματέας δεν επιθυμεί να διορίσει ειδικό απεσταλμένο. Διότι υποψιάζομαι ότι η απάντηση του προέδρου θα ήταν η εξής: «Εν πειράζει κοπέλια! Υγείαν!»

Αλλά ας πούμε ότι διόρισε νέο ειδικό αντιπρόσωπο ο κ. Κουντέρες. Τι θα γίνει δηλαδή διαφορετικό από όλες τις προηγούμενες φορές; Ο άνθρωπος θα θέλει να μας λύσει το Κυπριακό κι εμείς θα τον βρίζουμε.  Το πολύ δύο μήνες μετά το διορισμό του οι γνωστοί αρκουδιάρηδες του πολιτικού μας πανηγυριού θα τον βγάλουν μεροληπτικό και φιλότουρκο, θα του αποδώσουν αλλότρια κίνητρα και φυσικά θα ζητήσουν από τον Αναστασιάδη να απαιτήσει την αποπομπή του.

Την περασμένη Κυριακή, 15 Απριλίου, διάβαζα στα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «Ο Πολίτης» ότι ο κ. Αναστασιάδης διαβεβαίωσε κάποιους πολιτικούς αρχηγούς ότι δεν πρόκειται να επαναρχίσουν οι συνομιλίες για το Κυπριακό. Γι’ αυτό προφανώς και τους βλέπετε τόσο ήρεμους, πράους και φιλικούς προς τον Αναστασιάδη. Επειδή «εξηνέννοιασαν» που λέμε. Όχι συνομιλίες και λύση τώρα, που το τρένο της διχοτόμησης προσεγγίζει στο τερματικό. Μα τι λέω «προσεγγίζει»; Έφτασε ήδη. «This is «Dihotomisis. Mind the Gap!»

 

Ανάρτησα το πιο κάτω άρθρο χθες, 16 Απριλίου 2018, λίγες ώρες πριν το δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί. Νομίζω πως και μετά το άρθρο αξίζει τον κόπο να το αναρτήσω ξανά:

Απόψε, στο …μυστικό δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί θα γίνει απλά ένα ακόμη βήμα προς τη διχοτόμηση. Όσες υπογραφές κι αν μαζέψουν οι ομάδες πρωτοβουλίας για τη λύση, όσες εκδηλώσεις κι αν γίνουν στα οδοφράγματα η διχοτόμηση έχει δρομολογηθεί και οι Αναστασιάδης – Ακιντζί αντί για ηγέτες της λύσης και του Νόμπελ Ειρήνης, θα χρισθούν τελικά από την ιστορία οι ηγέτες της καταστροφής, αυτοί που οδήγησαν, ως έσχατοι και μοιραίοι μηχανοδηγοί, το τρένο της διχοτόμησης στο τέρμα. 

Της διχοτόμησης που δρομολογήθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και, στη διάρκεια όλων των ετών που πέρασαν από τότε, μεθοδεύτηκε με συγκεκριμένες χωριστικές δράσεις σε διάφορα επίπεδα, ώστε η ζωή κι ο χρόνος να την εμπεδώσουν ως μοιραία κι αναμενόμενη κατάληξη:

  • Στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, στη δεκαετία του 1960, με πραξικοπηματικές ενέργειες σε πολιτικό επίπεδο αλλά και προβοκατόρικες πράξεις βίας, που προκάλεσαν επεισόδια και ένοπλες συγκρούσεις, με σκοπό να κυριαρχήσει το μίσος ανάμεσα στις δύο κοινότητες.  
  • Με το πραξικόπημα της χούντας εναντίον του Μακαρίου, στις 15 Ιουλίου 1974 και την ομιλία του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στις 20 Ιουλίου 1974, που έδωσαν στην Τουρκία το πρόσχημα προκειμένου να εισβάλει στην Κύπρο. Διότι ο ξεριζωμός 170 χιλιάδων ανθρώπων από τα σπίτια, τις περιουσίες και τις ζωές τους, καθώς κι η συνεπακόλουθη ντε φάκτο διχοτόμηση έπρεπε γίνει με βίαιο τρόπο, ώστε να μην φανεί ότι έγινε με τη συναίνεση Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων.
  • Με το δόγμα του ούτω καλούμενου «Μακροχρόνιου Αγώνα» (της απόλυτης απραξίας), που έδωσε στην Τουρκία την απόλυτη άνεση χρόνου να παγιώσει με την κατοχή τον γεωγραφικό και ψυχολογικό διαχωρισμό Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η απόλυτη απραξία από ελληνικής πλευράς αποδεικνείεται ως εκ του αποτελέσματος, αφού όχι μόνο δεν καταφέραμε να φύγει έστω και ένας Τούρκος στρατιώτης από τους 40 χιλιάδες, ή να αποτρέψουμε τον εποικισμό, ή να επιστρέψει έστω και ένας εκτοπισμένος στο σπίτι του, αλλά ούτε καν ένα καταδικαστικό ψήφισμα του ΟΗΕ που να κατονομάζει την Τουρκία ως ένοχη για παράνομη εισβολή και κατοχή στην Κύπρο δεν έχουμε εξασφαλίσει. Παρόλα αυτά συνεχίζουμε τον «Μακροχρόνιο Αγώνα» με τις γνωστές πολιτικές δυνάμεις να υπονομεύουν τις συνομιλίες, όποτε διεξάγονταν κάτω από συγκεκριμένες πρωτοβουλίες του ΟΗΕ για λύση και να συνεχίζουν να το πράττουν, σαν να μην πέρασαν πέρασαν 43 ολόκληρα χρόνια κατοχής. Συνεχίζουν με την ίδια απατηλή ρητορική, από το 1974 μέχρι σήμερα, να διευκολύνουν την τουρκική πολιτική της διχοτόμησης.  

Διότι, ναι, η διχοτόμηση είναι η λύση που πρωτίστως εξυπηρετεί την Τουρκία. Γιατί; Μα διότι έτσι διασφαλίζει, χωρίς καμία απολύτως όχληση από τους Ελληνοκύπριους, τον απόλυτο έλεγχο πάνω σε ένα αμιγώς τουρκικό κράτος, στο 40% του εδάφους της Κύπρου, που εκτείνεται στο βόρειο τμήμα του νησιού και θα αποτελεί ζώνη ασφαλείας στο μαλακό υπογάστριο της. Ένα κράτος προτεκτοράτο, μέσα στο οποίο μπορεί να διατηρεί στρατό και να στέλνει έποικους, αρχικά ως οικονομικούς μετανάστες και στη συνέχεια ως πολιτογραφημένους πλέον πολίτες.  Επιπλέον, με τη διεθνή αναγνώριση αυτού του κράτους, θα μπορεί να το αναπτύξει οικονομικά, σε όλους τους τομείς της οικονομίας στους οποίους δραστηριοποιείται και η Κυπριακή Δημοκρατία, με σκοπό να μας ανταγωνιστεί, διατηρώντας το συγκριτικό πλεονέκτημα της τεράστιας τουρκικής αγοράς, με την οποία θα συνδέεται το τουρκοκυπριακό κράτος. Με τον ειρηνικό αυτό τρόπο η Τουρκία θα επιδιώξει να μετατρέψει σε βάθος χρόνου την Κύπρο σε τουρκικό νησί, αφού οι Τούρκοι θα γίνουν πλειοψηφία ως προς τον αριθμό των κατοίκων αυτού του νησιού, ενώ το κράτος τους θα είναι οικονομικά ισχυρότερο.

Η διχοτόμηση βολεύει επίσης το ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο. Διότι αυτοί έστησαν τους μηχανισμούς νομής της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος σε δύο χωριστές περιοχές, όπως περίπου χωρίζουν τις περιοχές ελέγχου τους η σικελική μαφία και τα καρτέλ των ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής. Στα ταράφια τους λοιπόν ο καθένας, έχουν διασφαλίσει τα κέρδη τους, σε τρέχοντα χρόνο αδιαφορώντας πλήρως για το τι θα γίνει στο μέλλον.

Το Τουρκοκυπριακό κατεστημένο ουδόλως ανησυχεί, αν σε 20 χρόνια οι Τουρκοκύπριοι θα είναι μια ισχνή μειοψηφία μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, καθώς πλειοψηφία θα είναι πια οι εκ Τουρκίας έποικοι, οι οποίοι και θα διαμορφώσουν την πολιτική, κοινωνική, θρησκευτική και πολιτισμική κουλτούρα στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Η τουρκοκυπριακή ελίτ ευελπιστεί ότι θα παραμείνει ευνοούμενη και υπό τις νέες συνθήκες.

Το Ελληνοκυπριακό κατεστημένο επίσης ουδόλως ανησυχεί. Διότι θα συνεχίσει να πλουτίζει, κατακλέβοντας με όλους τους δυνατούς τρόπους εμάς τους ηλίθιους, πουλώντας μας πατριωτικά φούμαρα για μια καλύτερη λύση που θα επιτύχουμε στο μακρινό μέλλον, που μάλλον χρονικά θα συμπίπτει με τη Δευτέρα Παρουσία. Ώστε με την ανάσταση των νεκρών, να επιστρέψουν και όλοι οι πρόφυγες στα σπίτια τους. Δεν τους ενδιαφέρει αν με τη διχοτόμηση η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταντήσει σταδιακά η δεύτερη πληθυσμιακά και οικονομικά χώρα σ’ αυτό το νησί. Δεν τους ενδιαφέρει αν τα παιδιά μας θα γίνουν μισταρκοί των Τούρκων, για να επιβιώσουν. Αν και όταν φτάσουμε σε εκείνο το σημείο, αυτοί, προνομιούχοι και παραλήδες καθώς είναι, θα ανέβουν σε ένα αεροπλάνο και θα πάνε να ζήσουν αλλού. 

Εκείνοι που θα πάθουν τη μεγάλη ζημιά από τη διχοτόμηση είναι οι απλοί και μη προνομιούχοι Κύπριοι, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Ουσιαστικά αυτή θα είναι η χειρότερη και μη αναστρέψιμη καταστροφή, στο τέλος μιας αλυσίδας εθνικών και οικονομικών καταστροφών που μας έχουν φορτώσει οι ηγεσίες μας εδώ και 58 τόσα χρόνια. Αλλά πότε τους έκοψε για το τι θα συμβεί στον απλό κόσμο και θα τους κόψει τώρα; 

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση και το δημοψήφισμα του Ν. Παπαδόπουλου.

Καθώς ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος προβάλλει εν είδει ευαγγελίου την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, επιμένει να θεωρεί τις επικείμενες εκλογές δημοψήφισμα για την πορεία που προκρίνει ο κυπριακός λαός για τη λύση του Κυπριακού. Αν ο κ. Παπαδόπουλος κερδίσει τις εκλογές, θα έχουμε εφαρμογή της «Νέας Στρατηγικής». Αν ο κ. Παπαδόπουλος χάσει ή χειρότερα μείνει έξω από τον δεύτερο γύρο, τότε θα αναγκαστεί να πετάξει τη «Νέα Στρατηγική» στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Διάβασα λοιπόν με ενδιαφέρον την πρόταση του κ. Παπαδόπουλου, ώστε να αποφασίσω τι θα ψηφίσω στο … δημοψήφισμα και σας μεταφέρω εδώ τις σκέψεις μου:

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση της Κύπρου αποτελείται από 37 σελίδες. Οι 20 από αυτές αποτελούν μνημόσυνο της πολιτικής Αναστασιάδη, ενώ άλλες 3 με 4 περίπου αναφέρονται στις πάγιες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, τις οποίες υιοθετούν στην ουσία όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Στο σύνολό της η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής της «πρόταξης», που εφάρμοσε ο Σπύρος Κυπριανού και τσάκισε το εθνικό μας πρόβλημα στα βράχια. 

Περίπου 6 με 7 σελίδες της ούτω καλούμενης «Νέας Στρατηγικής» αναφέρονται σε ανάγκη αναβάθμισης της Εθνικής Φρουράς η οποία, κατά τον ισχυρισμό του Ν. Παπαδόπουλου, έχει υποβαθμιστεί την τελευταία δεκαετία. Εκείνος που σύνταξε το κείμενο ξέχασε ότι επί διακυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου, δεκάδες οχήματα και άρματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης συντήρησης και δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια, με αποτέλεσμα μέχρι κι ο Λάζαρος Μαύρος να επικρίνει τότε την κυβέρνηση Παπαδόπουλου για πλήρη εγκατάλειψη της Εθνικής Φρουράς.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα ο Ν. Παπαδόπουλος να κάνει την Εθνική Φρουρά ισχυρότερη από τον τουρκικό στρατό. Λεφτά εξάλλου υπάρχουν να φάνε κι οι κότες, συνεπώς έφτασε ο καιρός να δώσουμε μερικά δισεκατομμύρια ακόμη για εξοπλισμούς,  προκειμένου να φοβίσουμε τους Τούρκους, οι οποίοι βεβαίως δεν θα αντιδράσουν, δεν θα ενισχύσουν κι αυτοί τον κατοχικό στρατό, δεν θα φέρουν ας πούμε και μερικούς S400 εδώ από αυτούς που αγόρασαν από την ομόδοξή μας ορθόδοξη Ρωσία. Θα κάτσουν να μας κοιτάνε να εξοπλιζόμαστε, παγωμένοι από την αμηχανία και το φόβο.  Δεν ξέρω η όλη δαπάνη για την ενίσχυση τι θα συνεπάγεται σε μίζες, πάντως είναι κοινό μυστικό ότι κάποιοι που δεν είχαν να φαν έγιναν εκατομμυριούχοι από τις χοντρές μίζες της άμυνας…

Στις υπόλοιπες 6 σελίδες που απομένουν, η «Νέα Στρατηγική» υποτίθεται ότι αναλύει το πώς θα επιτύχουμε την ωραιότατη λύση που υπόσχεται. Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα υπέροχο ευχολόγιο, που θα μπορούσε να το είχε γράψει ένας από τους μελωδούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, για να το ψάλλουμε στις θείες λειτουργίες, αλλά όχι ένας σοβαρός αναλυτής που ασχολείται με την πολιτική. Απλούστατα διότι αυτά που ευαγγελίζεται η «Νέα Στρατηγική» θυμίζει την παροιμία «εν με τον νουν μας που κάμνουμεν παϊράμιν». ΘΑ κάνουμε εκείνο, ΘΑ κάνουμε ετούτο, ΘΑ γωνιάσουμε την Τουρκία εκεί, θα την σαπίσουμε στο ξύλο παραπέρα. Η απόλυτη φαντασίωση για έναν ιδανικό υπερεθνικιστικό «αυνανισμό».

Αναλύει π.χ. πώς θα επιβάλουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις θέσεις μας, έτσι ώστε να προκαλέσουμε (εμείς) κόστος στην Τουρκία. Ακριβώς όπως το 2006, που ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ πήρε από το χέρι τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τον οδήγησε στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, λέγοντας του να υπογράψει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της κατοχικής Τουρκίας κι ο Τάσσος την υπέγραψε χωρίς να κάνει χρήση του βέτο, χωρίς να θέσει οποιονδήποτε όρο, χωρίς να διασφαλίσει ούτε και ένα αντάλλαγμα, χωρίς να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα, που κατέχουν έδαφος χώρας μέλους της Ε.Ε., χωρίς να αναγνωρίσει η κατοχική δύναμη την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς καν να επιτρέψει τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της και βεβαίως με την κατοχή της μισής μας πατρίδας να συνεχίζεται.

Αναλύει επίσης πώς θα εκμεταλλευτούμε το φυσικό μας αέριο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη ότι σε τούτο το ζήτημα έχουν δυστυχώς λόγο κι άλλοι, όπως π.χ. οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι και οι Ρώσοι. Θεωρεί δεδομένο πως η διαχείριση του ενεργειακού πλούτου της ανατολικής Μεσογείου είναι γούστο και καπέλο του Ν. Παπαδόπουλου ή του όποιου άλλου προέδρου. Παιδαριώδης αντίληψη αν όχι παντελής άγνοια των γεωστρατηγικών συσχετισμών της περιοχής.

Προτάσσει η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» προϋποθέσεις για να δεχτεί να συνεχιστούν οι συνομιλίες, όπως έκαναν στο παρελθόν οι Μακάριος και Κυπριανού,  με αποτέλεσμα στο τέλος να υποχρεωθούν να βάλουν  την υπογραφή τους, ο πρώτος το 1977 κι ο δεύτερος το 1979, κάτω από τη συμφωνία ότι η βάση της λύσης του Κυπριακού προβλήματος θα είναι η Δικοινοτική Ομοσπονδία. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 2006, κι αφού στο μεταξύ απορρίψαμε το «Σχέδιο Ανάν», ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τη δική του υπογραφή επαναβεβαίωσε τις προηγούμενες δύο συμφωνίες, διασαφηνίζοντας μάλιστα ότι βάση της λύσης είναι η ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΚΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ.  Σημειώστε ότι, από τραγική ειρωνία, μόνο αυτοί οι τρεις από τους οκτώ προέδρους μας υπέγραψαν αυτή τη βάση λύσης, την οποία ωστόσο οι υποστηρικτές του Ν. Παπαδόπουλου απορρίπτουν. Απορρίπτουν δηλαδή τη λύση που υπέγραψαν οι πρόεδροι που αυτοί οι ίδιοι υποστήριζαν κι ο πατέρας εκείνου που υποστηρίζουν σήμερα. Ασύλληπτο το βάθος και το εύρος της πολιτικής ανακολουθίας.

Ισχυρίζεται η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» ότι θα παρεμποδίσει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, το οποίο όμως ανακηρύχθηκε το 1983 όταν οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την τότε «Νέα Στρατηγική» του Σπύρου Κυπριανού κι αναβαθμίστηκε με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 και την αναγνώριση της Επιτροπής Αποζημιώσεων το 2008, συνεπεία της τότε αντίστοιχης «Νεας Στρατηγικής» του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Τέλος δεν παραλείπει η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση  να εισηγηθεί συνεργασία με τους Τουρκοκύπριους σε διάφορους τομείς, χωρίς να ξεκαθαρίζει ωστόσο πώς θα γίνει αυτή η «συνεργασία» της Κυπριακής Δημοκρατίας με κάποιους οι οποίοι είναι ουσιαστικά πολίτες της. Η ασάφεια αυτή δίνει στον καθένα το δικαίωμα να υποπτεύεται ότι η  «Νέα Στρατηγική» προκρίνει συγκεκαλυμμένα συνεργασία με το ψευδοκράτος (όπως περίπου γίνεται με τον κανονισμό Τάσσου Παπαδοπουλου για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής) και σχέση «καλής γειτονίας» με αυτό.

Τέλος επιτρέψτε μου να εξηγήσω γιατί την χαρακτηρίζω «Νέα Στρατηγική για τη διχοτόμηση».  Διότι πρόκειται για τη συνέχεια της πολιτικής την οποία άσκησε

Ο Μακάριος από το 1974 ως το 1977, διακηρύσσοντας τον μακροχρόνιο αγώνα και κατέληξε στο να υπογράψει τελικά το 1977 μαζί με τον Ντενκτάς την πρώτη συμφωνία κορυφής, για μετατροπή της Κύπρου σε δικοινοτική ομοσπονδία, δηλαδή μια χώρα με δύο πολιτείες, η καθεμιά από τις οποίες θα είχε τη δικά της όργανα, κυβέρνηση, βουλή, δημόσια υπηρεσία, δυνάμεις ασφαλείας και φυσικά έδαφος, καθώς βέβαια θα υπάγονται και οι δύο παράλληλα στο κεντρικό, ομοσπονδιακό κράτος. 

Ο Σπύρος Κυπριανού και οδήγησε στην απενοχοποίηση της Τουρκίας, με συνέπειανα υπογράψει τελικά και εκείνος νέα συμφωνία με τον Ντενκτάς για ομοσπονδιακή βάση της λύσης, να απενοχοποιήσει την Τουρκία από τις ευθύνες της για την εισβολή και κατοχή, με αποτέλεσμα να αρθεί το εις βάρος της αμερικανικό εμπάργκο πώλησης όπλων, με αποτέλεσμα επίσης να βρει την ευκαιρία η Τουρκία και ο Ντενκτάς να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 και βεβαίως να μην καταφέρει ποτέ με εκείνη τη στρατηγική να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να περάσουν 15 χρόνια από την εισβολή χωρίς να λυθεί το Κυπριακό. Πράγμα που είχε βέβαια ως συνέπεια την απρόσκοπτη κι ανεξέλεγκτη έλευση των Τούρκων εποίκων και την παγίωση των κατοχικών τετελεσμένων και της ντε φάκτο διχοτόμησης. 

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, με αποτέλεσμα να ενοχοποιήσει τον κυπριακό Ελληνισμό για τη μη λύση του Κυπριακού και να απενοχοποιήσει την Τουρκία, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την αναβάθμιση του ψευδοκράτους με τον κανονισμό για εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής με σφραγίδες του κατοχικού καθεστώτος, την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας χωρίς όρους, τον μαζικό και ανεξέλεγκτο αριθμό προσφυγών το ΕΔΑΔ για αποζημώσεις, έπειτα από ανόητες προτροπές δικηγόρων, του νυν αρχιεπισκόπου και άλλων επισκόπων, καθώς και του «πιο έξυπνου Έλληνα»,  ότι με αυτές θα προκαλούσαμε κόστος στην Τουρκία. Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, στο πλαίσιο της στρατηγικής της, δεν αποθάρρυνε τις μαζικές προσφυγές (όπως προσπάθησαν ανεπιτυχώς να κάνουν κάποιοι άλλοι, συνετοί πολιτικοί και νομικοί), με αποτέλεσμα τελικά το ΕΔΑΔ να αναγνωρίσει την επιτροπή αποζημιώσεων του κατοχικού καθεστώτος. 

Με λίγα λόγια η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής που έβγαλε την Τουρκία από τη δύσκολη θέση όσες φορές το χρειάστηκε αυτό η κατοχική δύναμη και της επέτρεψε να παγιώσει και να εδραιώσει, για μισό αιώνα τώρα, την ντε φάκτο διχοτόμηση και την τουρκοποίηση της μισής μας πατρίδας.

Προφανώς εφόσον πούμε ΝΑΙ στο «δημοψήφισμα», η γνωστή μας εδώ και 43 χρόνια «Νέα Στρατηγική» θα μας οδηγήσει αισίως στο τέλος του ατέλειωτου μέχρι σήμερα δρόμου, που ονομάζεται Κυπριακό: στην αναγνώριση δυο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, όπως εξάλλου εισηγήθηκε σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, ένα χρόνο πριν τον καλέσει ο υποψήφιος πρόεδρος Ν. Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του.

Με τη μη λύση, θα παραμένουν στην Κύπρο 40 χιλιάδες Σουηδοί στρατιώτες για κάμπινγκ.

«Οι Αναστασιάδης και Μαλάς αποδέχονται την παραμονή στην Κύπρο, υπό μορφή αγήματος,Τούρκους στρατιώτες, που ανήκουν στον ίδιο στρατό με αυτόν που εισβάλλει στην Αφρίν», ισχυρίστηκε σήμερα η αναπληρώτρια πρόεδρος της ΕΔΕΚ κ. Βασιλειάδου, εκμεταλλευόμενη για προεκλογικές σκοπιμότητες την αυθαίρετη εισβολή του τουρκικού στρατού στη συριακή επαρχία. 

Η ΕΔΕΚ είναι το κόμμα που θυμήθηκε, έπειτα  από 42 χρόνια συνομιλιών, να απορρίψει τη λύση που συμφωνήσαμε τρεις φορές μέχρι σήμερα με την τουρκική πλευρά και την υπέγραψαν εκ μέρους μας οι Μακάριος (1977), Σπ. Κυπριανού (1979) και Τάσσος Παπαδόπουλος (2006).

Η ΕΔΕΚ θέλει να άρουμε τις υπογραφές των προέδρων (που η ίδια η ΕΔΕΚ υποστήριξε) και να επανατοποθετήσουμε τάχα το Κυπριακό ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής, 43 ολόκληρα χρόνια μετά την εισβολή -σε έναν κόσμο που καίγεται παντού σήμερα από αιματηρές συγκρούσεις, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς.  Λες και τόσα χρόνια δεν καταγγέλλαμε την Τουρκία για εισβολή στην Κύπρο, λες και ούτε ο Μακάριος την κατάγγειλε ποτέ, ούτε ο Κυπριανού, ούτε ο Τάσσος, ούτε κανένας άλλος πρόεδρός μας. Λες και ως τώρα λέγαμε «η Τουρκία, μάνα μου ήντα καλή»!

Μέσα από το λεκτικό της, η κ. Βασιλειάδου υποβάλλει ότι δεν πρόκειται να βρεθεί ποτέ λύση με την Τουρκία. Άρα ποιο το συμπέρασμα; Ότι πρέπει να διαπραγματευτούμε το Κυπριακό με τη Γουατεμάλα; Ότι θα φτιάξει ο ΟΗΕ εκστρατευτικό σώμα για να μας ελευθερώσει ή μήπως ότι είναι καλύτερα να μείνουμε όπως είμαστε;

Πίσω από τα υπέροχα, μεταξωτά τους συνθήματα, που χαϊδεύουν μόνο τα αυτιά όσων δεν έχουν ιδέα από πολιτική, κρύβουν τους δηλητηριώδεις σκορπιούς της διχοτόμησης. Εδώ και 43 χρόνια  αναβάλλουν την ανάγκη για λύση, επινοώντας κάθε φορά χίλιες δυο δικαιολογίες και διαστρεβλώνοντας τα πάντα όσα συζητιούνται στις συνομιλίες, σιγοντάροντας με τον τρόπο αυτό την τουρκική αδιαλλαξία, που βεβαίως στοχεύει στη διχοτόμηση της Κύπρου.

Έτσι λοιπόν, όταν κάποια στιγμή ο χρόνος θα μονιμοποιήσει και νομιμοποιήσει τη διχοτόμηση, θα πάψουμε να έχουμε το άγχος ότι μπορεί για ένα διάστημα μετά τη λύση να μείνουν αγήματα 900 στρατιωτών της ΕΛΔΥΚ και 600 της ΤΟΥΡΔΥΚ. Διότι οι 600 στρατιώτες της ΤΟΥΡΔΥΚ θα είναι Τούρκοι, όπως εκείνοι που εισβάλλουν στην Αφρίν. Ενώ οι 40 χιλιάδες στρατιώτες που βρίσκονται εδώ με τη μη λύση δεν είναι Τούρκοι που συντηρούν την ντε φάκτο διχοτόμηση, είναι Σουηδοί και κάνουν κάμπινγκ.

Οι διυλίζοντες τον κώνωπα της λύσης, την δε κάμηλον της διχοτόμησης καταπίνοντες

Τα ψέματα που επαναλαβάνουν καθημερινά ο Ν. Παπαδόπουλος και οι λοιποί του απορριπτικού μετώπου όταν αναφέρονται στο Κυπριακό, δεν είναι καινούρια. Όπως ούτε και η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική». Στην πραγματικότητα πρόκειται για συστατικά στοιχεία μιας προπαγάνδας που χρονολογείται από το 1974 και έπειτα και που δαιμονοποιεί τα πάντα σε σχέση με το λύση του Κυπριακού, ενώ παράλληλα ευαγγελίζεται μια λύση που φαντάζει σε όλες τις πτυχές της δίκαιη, σύγχρονη, μοντέρνα, ιδανική. Μια λύση απλά ανέφικτη. 

Ανάλογη προπαγάνδα υπήρχε και πριν από το 1974.  Επινοήθηκε αμέσως μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 1963-64 και δαιμονοποιούσε ασταμάτητα την τότε επιδιωκόμενη λύση του Κυπριακού,  για επιστροφή των Τ/κ στην Κυπριακή Δημοκρατία, προβάλλοντας ως εφικτό τον ανέφικτο εθνικό πόθο της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα, τόσο πριν από την εισβολή όσο και μετά, στόχος τους ήταν και παραμένει η διχοτόμηση της Κύπρου, ως η πιο «καθαρή» λύση. Αυτός ήταν εξάλλου και ο σκοπός του πραξικοπήματος του 1974, που έγινε για να δοθεί στην Τουρκία πρόσχημα, προκειμένου να εισβάλει και να καταλάβει διά της βίας μέρος της Κύπρου, ώστε να μεταφερθούν εκεί οι Τ\κ. Ήταν αναγκαίο να γίνει ο γεωγραφικός διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων με τη βία, διότι κανένας από τους σούπερ πατριώτες πολιτικάντηδες και άλλους μεγαλοπαράγους, που πουλούσαν στον αφελή λαό πατριωτικά φούμαρα περί Ένωσης, δεν τολμούσε να του πει την αλήθεια ότι, προκειμένου να επιτευχθεί η «εθνική ολοκλήρωση» που οραματίζονταν μέσα στο στενό τους μυαλό, θα έπρεπε δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι να εγκαταλείψουν την γη των πατέρων τους, για να πάνε στη θέση τους οι Τουρκοκύπριοι.

Στο κόλπο δεν ήταν μόνο η χούντα του Ιωαννίδη, που διενήργησε το πραξικόπημα. Ήταν ενημεροι και πολλοί άλλοι, γι’ αυτό εξάλλου και τα κρισιμότερα στοιχεία του φακέλου της Κύπρου δεν έχουν ακόμη έρθει στο φως, διότι πολλοί θρύλοι θα καταρρεύσουν κι ο αφελής αυτός λαός, που έχυσε αίμα και δάκρυ για την ελευθερία και την υπεράσπιση αυτού του τόπου, θα πέσει από τα σύννεφα όταν μάθει την αλήθεια, πώς του την είχαν στημένη εκείνοι τους οποίους πίστεψε, λάτρεψε και δόξασε.

Η πολιτική της διχοτόμησης συνεχίστηκε και μετά την εισβολή, πρώτα με τον ούτω καλούμενο «μακροχρόνιο αγώνα», στη διάρκεια του οποίου οι εκτοπισμένοι προσπαθούσαν να σταθούν στα πόδια τους, να μεγαλώσουν και να μορφώσουν τα παιδιά τους και να ξαναχτίσουν τις ζωές τους σε άλλους τόπους, την ίδια ώρα που το ανάλγητο κατεστημένο έτρωγε τον αγλέουρα από το λεγόμενο «οικονομικό θαύμα» στα χρόνια μετά την εισβολή. Πρόκειται για το κατεστημένο που υπέσκαψε το κράτος και τους θεσμούς του, αντικαθιστώντας τις έννοιες της ευνομίας και της αξιοκρατίας με την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι και τη διαπλοκή, τα παράγωγα δηλαδή του καρκίνου της διαφθοράς, που κατέφαγε τα σωθικά αυτής της κοινωνίας.

Οι διαπρύσιοι ρήτορες της «δίκαιης λύσης» ουδέποτε επεδίωξαν με ειλικρίνεια μια δίκαιη λύση. Στην πραγματικότητα έγνοια τους και σκοπός τους ήταν πάντα το πώς θα υπέσκαπταν από το πρώτο δευτερόλεπτο την κάθε νέα προσπάθεια. Μόλις εμφανιζόταν στον ορίζοντα μια νέα πρωτοβουλία άρχιζε αμέσως η μαύρη προπαγάνδα της δαιμονοποίησης. Σε παράλληλη δράση με το ντενκτασικό κατεστημένο και την Τουρκία έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να πάμε σε ναυάγιο, ώστε ο χρόνος να συνεχίσει να διαρρέει προς την μονιμοποίηση και τελικά τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο, που ένα χρόνο πριν (1η Απριλίου 2015) έλεγε στο Φιλελεύθερο ότι η καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, με την αναγνώριση του ψευδοκράτους (πάνω στη γη των πατέρων μας) και η ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να μην έχουμε σύνορα μεταξύ μας οι δύο (ανεξάρτητες) χώρες.

Δεν είναι επίσης τυχαία η πρόσφατη δήλωση του Μ. Σιζόπουλου ότι η βάση λύσης που συμφώνησαν και υπέγραψαν οι Μακάριος, Σπ. Κυπριανού και Τ. Παπαδόπουλος, δηλαδή η ομοσπονδία, είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης. Μια δήλωση από την οποία συνάγεται ότι η …άλλη διχοτόμηση (αυτή που μας εισηγήθηκε ο Συρίγος και όχι μόνο) είναι σίγουρα καλύτερη από την ομοσπονδία. Άσχετα αν αυτή τη λύση επικαλούνται συχνά και οι Τούρκοι από την άλλη πλευρά ως σχέδιο Β’. Συνεπώς, για το απορριπτικό στρατόπεδο, το Σχέδιο Β’ των Τούρκων δεν είναι η χειρότερη διχοτόμηση. Είναι κατά την άποψή τους καλύτερη από τη λύση που συζητούμε στις συνομιλίες…

Έχοντας λοιπόν οριστικά αποφασίσει αυτό το πράγμα, συνεχίζουν την προπαγάνδα που παρατείνει το σημερινό στάτους κβο, με σκοπό κάποτε αδιαμαρτύρητα ο λαός να ξεχάσει το αίμα και τον ιδρώτα που έχυσαν οι προηγούμενες γενιές για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο και να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τη διχοτόμηση ως την πιο λογική λύση, «αφού η άλλη που συζητάμε είναι χειρότερη».

Θα συνεχίσουν λοιπόν να πουλάνε στον λαό πατριωτικά «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Θα συνεχίσουν μας λένε ότι δεν τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τουρκο έποικο, ενώ με τη διχοτόμηση θα μπορούν να έρθουν εδώ εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι δίχως να μπορούμε εμείς να το εμποδίσουμε. Ότι τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τούρκο στρατιώτη να παραμείνει, όταν δεκάδες χιλιάδες πάνοπλοι στρατιώτες θα συνεχίσουν να μας σημαδεύουν, με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται το δικαίωμα των «χρηστών» που παράνομα μπήκαν στα σπίτια μας, όταν τίποτα δεν θα μας επιστραφεί με τη διχοτόμηση και τα σπίτια μας θα παραμείνουν για πάντα στους «χρήστες». Ό,τι τάχα δε δέχονται να αποκτήσουν δικαιώματα ελεύθερης πρόβασης στην Κύπρο οι Τούρκοι πολίτες, σε ποσόστωση 4 προς 1 με τους Έλληνες πολίτες, όταν 90 εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες θα έχουν την ελευθερία πρόσβασης στην κατεχόμενη γη μας με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται τα «βέτο», την εκ περιτροπής προεδρία και τις αναλογίες στην κρατική μηχανή, όταν οι Τούρκοι θα έχουν υπό τη δική τους διαχείριση μια ανεξάρτητη χώρα μέσα στην ίδια την πατρίδα μας, με τη διχοτόμηση.

Λοιπόν, ψεύδονται ασύστολα. Μπορεί όντως να μην δέχονται αυτά που ισχυρίζονται μέσα τις από τερατώδεις υπερβολές της προπαγάνδας τους, όμως στην πραγματικότητα μάς οδηγούν στο να αποδεχτούμε σιωπηρά και αδιαμαρτήρητα πολύ χειρότερα από αυτά που απορρίπτουν. Δηλαδή, κατά τη ρήση του Ιησού, διϋλίζουν το κουνούπι αλλά καταπίνουν ολόκληρη καμήλα. Την καμήλα της διχοτόμησης.

Οι αλλεργίες του Ν. Παπαδόπουλου και η διχοτόμηση.

«Δεν έχω αλλεργία με την Ομοσπονδία», ανακοίνωσε προχτές ο Ν. Παπαδόπουλος, ο οποίος έχει, ωστόσο, αλλεργία με την αλήθεια. Διότι στην ίδια ανακοίνωσή αράδιασε ξανά τις γνωστές διαστρεβλώσεις για το τι έχει αποδεχτεί η δική μας πλευρά στις συνομιλίες για λύση. Επανέλαβε δηλαδή τη συνήθη τακτική του να δαιμονοποιεί τα πάντα όσα σχετίζονται με το Κυπριακό, με προφανέστατο στόχο να παραμείνουμε έτσι όπως είμαστε τα τελευταία 43 χρόνια, με την Τουρκία να κατέχει τη μισή μας πατρίδα. 

Μάλιστα για να μην μας μείνει καμία αμφιβολία ότι θα μας οδηγήσει στη διχοτόμηση, μας παρέμεψε για άλλη μια φορά στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, που αποτελεί τον ασφαλέστερο οδηγό για την μονιμοποίηση και (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) νομιμοποίηση του σημερινού παράνομου στάτους κβο. Να θυμίσω ότι, με αυτή την ίδια στρατηγική, που την βάφτισε «νέα» αλλά είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες, μάς οδήγησαν στο παρελθόν οι ομοϊδεάτες του στις μεγαλύτερες μας ήττες μετά την τουρκική εισβολή.

Με αυτή την παλιά και αποτυχημένη «νέα» στραγηγική επέτρεψαν στους Τούρκους να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 (επί Σπύρου Κυπριανού), να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 (επί Τάσσου Παπαδόπουλου), με σφραγίδες του ψευδοκράτους και στην αναγνώριση από το ΕΔΑΔ της επιτροπής αποζημιώσεων του ψευδοκράτους, το 2008 (συνεπεία των μαζικών προσφυγών, με την ενθάρρυνση της κυβέρνησης Παπαδόπουλου). Γι’ αυτό και κάθε φορά που γράφω για την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική», την αποκαλώ «Νέα Στρατηγική για τη Διχοτόμηση της Κύπρου», διότι με αυτή ο κ. Παπαδόπουλος απλά θα μας οδηγήσει στο επόμενο και τελευταίο βήμα, την αναγνώριση του ψευδοκράτους, είτε επίσημα είτε ανεπίσημα, όπως ισχύει με την Ταϊβάν. 

Η προσπάθειά του να θολώσει τα νερά και να μας πείσει δεν έχει καμία σημασία αν είναι υπέρ ή εναντίον της ομοσπονδίας, αποτελεί μια βάναυση προσβολή της νοημοσύνης εκείνων τους οποίους θέλει να κυβερνήσει. Επιμένει ότι έχει σημασία το περιεχόμενο και όχι το όνομα.  Αλλά το αν θα έχουμε ομοσπονδία με δύο πολιτείες ή ενιαίο κράτος όπως είναι η Κυπριακή Δημοκρατία του διάτρητου σήμερα Συντάγματός της, αυτό δεν έχει να κάνει με το περιεχόμενο της λύσης; Δηλαδή είναι δυνατόν το περιεχόμενο ενός ενιαίου κράτους να είναι το ίδιο με ενός ομοσπονδιακού; Κι αν για χάρην συζήτησης δεχτούμε ότι έχει βάση αυτός ο παραλογισμός, ότι δηλαδή δεν έχει σημασία η μορφή της λύσης αλλά το περιεχόμενο, τότε γιατί ο Σιζόπουλος κι η Θεοχάρους καταφέρονται ενάντια στην ομοσπονδία κι όπου κάτσουν κι όπου σταθούν λένε ότι είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση;

Αλλά προσέξτε τι κρύβεται πίσω από αυτή τη δήλωση: η ομοσπονδία είναι χειρότερη από τη διχοτόμηση άρα, αν δεν βρεθεί η ιδανική λύση που υποτίθεται ότι αυτοί «διεκδικούν» (και η οποία βεβαίως δεν θα βρεθεί ποτέ) τότε καλύτερα να πάμε σε διχοτόμηση. Μας το είπε εξάλλου και ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ότι η καλύτερη λύση, υπό τις συνθήκες, είναι η αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης χώρας, πάνω στη γη των πατέρων μας. Να δώσουμε δηλαδή τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και να κοιμόμαστε μετά ήσυχοι ότι δεν κινδυνεύουμε πια. Έπειτα από εκείνη τη  αναίσχυντη πρόταση του κ. Συρίγου, ο Νικόλας Παπαδόπουλος τον κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, για να μας αναπτύξει τις σκέψεις του για τη διχοτόμηση με το σωστό περιεχόμενο.

Ο Ν. Παπαδόπουλος είναι πρόεδρος του ΔΗΚΟ και την ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού την άφησε προίκα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ. Πρώτος που την συμφώνησε και την υπέγραψε ήταν ο Μακάριος, δεύτερος ο Σπύρος Κυπριανού και τρίτος ο πατέρας του Ν. Παπαδόπουλου, Τάσσος Παπαδόπουλος. Μάλιστα σε συνεντεύξεις του ο Τάσσος δήλωνε ότι θεωρούσε τον εαυτό του πατέρα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, διότι αυτός την κατέθεσε στο τραπέζι των συνομιλιών και τη διαπραγματεύτηκε με τον Ντενκτάς. Δήλωσε επίσης ότι τυχόν εγκατάλειψη της ομοσπονδίας θα οδηγήσει στη διχοτόμηση της Κύπρου. 

Σήμερα ο Ν. Παπαδόπουλος αποφεύγει να απαντήσει ευθέως, μιλά για αλλεργίες και άλλα νοσήματα, και με το γνωστό, απύθμενο πολιτικό του θράσος ζητά από τους ανθυποψήφιούς του να διευκρινίσουν αυτοί τι είδους λύση θέλουν. Ο ίδιος πάντως δεν χρειάζεται να διευκρινίσει. Είναι καθαρό ότι, μετά τις προηγούμενες εθνικές ήττες που έχουμε υποστεί με τη στρατηγική που ευαγγελίζεται, θα μας οδηγήσει, αν εκλεγεί φυσικά, στην χειρότερη και μη αναστρέψιμη ήττα του ελληνισμού στην Κύπρο, τη διχοτόμηση. 

«Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει».

Πώς μια χθεσινή δήλωση του Μ. Σιζόπουλου καταγγέλλει εμμέσως πλην σαφώς τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον Τάσσο Παπαδόπουλο και το ΔΗΚΟ ότι επιχείρησαν να οδηγήσουν την Κύπρο «στη χειρότερη μορφή διχοτόμησης», αφήνοντας τον Ν. Παπαδόπουλο εκτεθειμένο απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου, στην ιστορία του κόμματός του, αλλά και του ιδίου του αειμνήστου πατέρα του.

Μια δήλωση του Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι ο Ν. Παπαδόπουλος περίπου συμφωνεί με τη θέση της ΕΔΕΚ ότι «η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης», έδωσε στον ΔΗΣΥ και στο ΑΚΕΛ την ευκαιρία να καλέσουν τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Ο ίδιος ωστόσο επέλεξε να απαντήσει εύγλωττα …διά της σιωπής του.

Αποτελεί ιστορικό γεγονός ότι ο τελευταίος που έβαλε την υπογραφή του κάτω από τη λύση της ΔΔΟ ήταν το 2006 ο πρόεδρος Παπαδόπουλος (που ήταν και πρόεδρος του ΔΗΚΟ), ο αμέσως προηγούμενος ήταν το 1979 ο πρόεδρος Κυπριανού (που ήταν επίσης πρόεδρος του ΔΗΚΟ) και ο πρώτος ήταν το 1977 ο πρόεδρος Μακάριος (ο οποίος έδωσε τις ευλογίες του για την ίδρυση του ΔΗΚΟ). Συνεπώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι την ΔΔΟ την κληροδότησε στην ελληνοκυπριακή κοινότητα το ΔΗΚΟ, ότι με άλλα λόγια «στο ΔΗΚΟ ανήκει κι αυτή η μεγάλη νίκη» και μόνο ένας πολιτικός απατεώνας μπορεί να διαστρέψει την ιστορία κάτα τρόπο που να απαλλάσσει το ΔΗΚΟ από αυτή την ευθύνη. 

Παρόλα αυτά ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, διεκδικώντας το ρόλο του κολαούζου του κ. Ν. Παπαδόπουλου, ανακοίνωσε ότι πάνω κάτω ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ θεωρεί τη λύση που μας κληροδότησε το ΔΗΚΟ σαν τη “χειρότερη μορφή διχοτόμησης” και παρέπεμψε στην ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του υποψήφιου προέδρου.  Είναι, ωστόσο, απορίας άξιον γιατί έκανε αυτή τη δήλωση ο κολαούζος. Για να ευχαριστήσουμε, ως κυπριακός λαός, τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ που παραδέχεται ότι το κόμμα του μας φόρτωσε τη «χειρότερη μορφή διχοτόμησης»; Αν όντως αυτό πιστεύει ο κ. Παπαδόπουλος, γιατί δεν το λέει ο ίδιος, γιατί δεν αποκηρύσσει την ΔΔΟ επίσημα και γιατί βάζει κολαούζους να μας το πούνε;

Όμως “χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει” γι΄αυτό κι ο Μ. Σιζόπουλος παρέπεψε στη «Νέα Στρατηγική» για τη Διχοτόμηση, εκεί όπου ο Ν. Παπαδόπουλος εμμέσως πλην σαφώς αποκηρύττει την ΔΔΟ ως βάση λύσης.  Όποιος διαθέτει στοιχειώδη πολιτική κρίση αντιλαμβάνεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί τον ασφαλέστερο και γρηγορότερο δρόμο προς την αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ανεξάρτητης τουρκικής χώρας πάνω στην κατεχόμενη γη των προγόνων μας. Υπέρ της λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών (διχοτόμηση) είχε εξάλλου τοποθετηθεί σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο, την 1η Απριλίου 2015, ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, τον οποίο, ένα χρόνο αργότερα, κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του, προκειμένου να αναπτύξει τις σκέψεις του.

Όσο για την θέση του κολαούζου του κ. Παπαδόπουλου, προέδρου της ΕΔΕΚ Μαρίνου Σιζόπουλου, ότι τάχα η ΔΔΟ είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης, αποτελεί τη χειρότερη μορφή πολιτικής απατεωνιάς. Διχοτόμηση με οριστική παράδοση της μισής μας πατρίδας στην Τουρκία είναι με μαθηματική ακρίβεια το τέρμα του δρόμου που επιμένουν να ακολουθήσουμε ο Ν. Παπαδόπουλος και οι κολαούζοι του. Κι η θέση αυτή δεν είναι δική μου, είναι θέση την οποία υποστήριξε με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο ο αμείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος, σε συνεντεύξεις του όταν ήταν πρόεδρος αυτής της χώρας: ότι τυχόν εγκατάλειψη της ΔΔΟ θα οδηγήσει την Κύπρο στη διχοτόμηση. Τελεία και παύλα.

Καθώς έλεγε κι ο Γιόζεφ Γκαίμπελς…

Την περασμένη Κυριακή ο Ν. Παπαδόπουλος έκανε μια ομιλία, στην οποία είπε, ως συνήθως, κάμποσα ψέματα. Το πιο καταπληκτικό όμως ψέμα ήταν εκείνο με τον Ακιντζί που θα μας διορίζει τους Ελληνοκύπριους βουλευτές. Έχει λοιπόν από εκείνη την ημέρα που, αντί το γελοίο αυτό ψέμα να κοπεί εκ ρίζας, έβγαλε και παραπούλια. Για να μας αποδείξουν ότι το ψέμα του κ. Παπαδόπουλου είναι αλήθεια, ο ίδιος και το επιτελείο του ανέσυραν ένα έγγραφο που ουσιαστικά αποδεικνύει ότι ο κ. Παπαδόπουλος είπε ψέματα. Με άλλα λόγια έχουμε εδώ δεύτερο ψέμα: Ότι τάχα το έγγραφο τον επιβεβαιώνει, ενώ το στην πραγματικότητα τον διαψεύδει. Αλλά δεν έμειναν μόνο σ’ αυτά τα δύο ψέματα. Εμπλούτισαν το παραμύθι και με άλλα. 

Καμώθηκαν ότι ξέχασαν για ποιο θέμα μιλούσαμε, προσπέρασαν δηλαδή το αρχικό χοντροειδέστατο ψέμα του Παπαδόπουλου με τον Ακιντζί που θα μας διορίζει τους βουλευτές και ξεκίνησαν να ανασύρουν από το έγγραφο άλλα φαντάσματα: ότι ο Αναστασιάδης συμφώνησε, λέει, «να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να βάλει στη θέση της δύο συμπροέδρους» και ότι «θα έχουμε μεταβατικές περιόδους αορίστου χρόνου» και διάφορες άλλες πελλάρες που τις ακούς και λες δεν γίνεται! Όχι, δεν γίνεται ρε μαλάκα μου να συμβαίνει ακόμη αυτό το πράγμα στην Κύπρο του 2017.

Δεν γίνεται ακόμη να μας θεωρούν τόσο κάφρους και μάλιστα να μας λένε με θράσος χιλίων πιθήκων ότι αυτό είναι το «νέο ήθος και η αξιοπιστία που θα αποκαταστήσουν στην πολιτική ζωή του τόπου» όταν θα μας κυβερνήσουν.  Πρώτο, το έγγραφο που επικαλέστηκαν είναι ξεπερασμένο. Δεύτερο, οι θέσεις που επικαλούνται είναι της τουρκικής πλευράς. Τρίτο, η ελληνική πλευρά δεν έχει αποδεχτεί την ύπαρξη μεταβατικής περιόδου και άρα όσα λένε είναι «κουβέντες της απάνω Τζυρκατζής».

Η ουσία είναι ότι για πολλοστή φορά ο κ. Ν. Παπαδόπουλος και το επιτελείο του συλλαμβάνονται να λένε ψέματα. Τερατώδη ψέματα. Για το πιο κρίσιμο ζήτημα αυτού του τόπου, που είναι το Κυπριακό. Μα το να παίζεις μικροπολιτικά παιχνίδια μ’ αυτό το ζήτημα είναι σαν να ανεβαίνεις με τα τσαρούχια πάνω στην Αγία Τράπεζα και να χορεύεις για επίδειξη.  Διότι το Κυπριακό αφορά το μέλλον εμάς και των παιδιών μας και συνεπώς ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΑΙ να παίζουν μ’ αυτό οι πρωταγωνιστές κι οι κομπάρσοι της εγχώριας κακόγουστης πολιτικής κομέντια ντελ άρτε.

Ο ναζιστής υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ, Γιόζεφ Γκαίμπελς, έλεγε ότι «όσο πιο τερατώδες είναι ένα ψέμα, τόσο πιο πιστευτό θα γίνει». Γενικά το ψέμα αποτελούσε τρόπο παραγωγής πολιτικής για τους Ναζί, όπως και για όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Κάποια στιγμή όμως τα ναζιστικά ψέματα τελείωσαν. Πνίγηκαν στο αίμα 70 εκατομμυρίων ανθρώπων. Διότι, όπως λέει κι ο σοφός μας λαός, «το ψέμα έχει κοντά ποδάρια». Ας τα έχουν λοιπόν υπόψη τους αυτά εκείνοι που μας πήραν για κορόϊδα. 

 

Ο κάθε Ερτουγρούλογλου κι η μετονομασία του Μακροχρόνιου σε «Νέα Στρατηγική».

Αφηνιασμένοι διχοτομιστές, ένθεν και ένθεν του οδοφράγματος, λιβανίζουν τον βρικόλακα της διχοτόμησης, με κάθε ευκαιρία και με όποιο τρόπο μπορεί να βάλει ο αρρωστημένος τους νους.

Κάποιος Ερτουγρούλογλου, που προσποιείται τον «υπουργό εξωτερικών» στην κατεχόμενη από τον τουρκικό στρατό πατρίδα μας έχει πάθει κυριολεκτικά παροξυσμό, στην προσπάθειά του ιδίου και του λοιπού ντενκτασικού κατεστημένου να εκμεταλλευτεί το ναυάγιο στο Κυπριακό για να προωθήσει την αναγνώριση του ψευδοκράτους. Μετά την απαγόρευση των λειτουργιών, σκέφτηκε τώρα να επιβάλει δασμούς στη βοήθεια που στέλνουμε για τους εγκλωβισμένους.

Προκαλεί δίνοντας πάσα στους απεδώ διχοτομιστές, να ζητούν αντίμετρα, να ζητούν με κάθε ευκαιρία να κλείσουν τα οδοφράγματα, να ζητούν να γίνουμε κι εμείς ένα ψευδοκράτος, που πέφτει στο θλιβερό επίπεδο του ψευδοκράτους της κατοχής και του κάθε καραγκιόζη στα κατεχόμενα.

Όλα αυτά που συμβαίνουν δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα οικτρά αποτελέσματα του ούτω καλούμενου μακροχρόνιου αγώνα, που σήμερα μετονομάστηκε «Νέα Στρατηγική». Αν ζούσαμε σε μια χώρα με γνήσια εθνική συνείδηση και συλλογική ευθύνη απέναντι στην πατρίδα μας που χάνουμε, κανείς πολιτικός ή πολιτικάντης δεν θα τολμούσε ποτέ να βαφτίσει την πλήρως αποτυχημένη πολιτική του μακροχρόνιου «Νέα Στρατηγική» και να μας την λανσάρει ξανά σε Νέα Συσκευασία.

Όλοι εκείνοι που μας παραπλάνησαν, που μας κοίμισαν και μας απονεύρωσαν, τάζοντάς μας μια δίκαιη λύση που θα έρθει τάχα κάποτε στο μακρινό και ακαθόριστο μέλλον, όλοι εκείνοι που εκμεταλλεύτηκαν τα κενά του Συντάγματος αυτής της χώρας κι έστησαν τους μηχανισμούς σφτετερισμού του δημόσιου χρήματος, που έγιναν μεγάλοι και τρανοί και προπαντός πλούσιοι, λανσάροντας τον μακροχρόνιο της μάσας ως πατριωτικό καθήκον αλλά στην πραγματικότητα διασφάλισαν την εθνική αδράνεια απέναντι στην τουρκική κατοχή, θα έπρεπε να είχαν κλητευτεί ενώπιον της δικαιοσύνης να λογοδοτήσουν και να καταδικαστούν. Διότι μας εξαπάτησαν και νίπτοντας τα χείρας, χωρίς κανένα ίχνος συνείδησης, άφησαν την πατρίδα στα χέρια του κατακτητή. «Δεν φταίμε εμείς αλλά η τουρκική αδιαλλαξία» είναι το μόνιμο τους άλλοθι». Λες κι επαφίεται στην καλοσύνη του κατακτητή αν θα ελευθερωρεί ο τόπος μας κι επειδή ο κατακτητής είναι αδιάλλακτος, εμείς ας μείνουμε έτσι, μια χαρά είμαστε.

Οι πιο πορωμένοι από τους απ’ εδώ διχοτομιστές, φτάνουν μέχρι του σημείου να μαγαρίζουν και τη μνήμη των ηρώων μας. Επικαλούνται τον Αυξεντίου και τα άλλα παλληκάρια που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία αυτού του τόπου, για να μας μας πείσουν ότι εθνικό μας χρέος είναι απλά να υπερασπίσουμε την Κύπρο που μας απέμεινε. Δηλαδή τη μισή. Για την άλλη μισή μας πατρίδα, την κατεχόμενη, ούτε λόγος. Να κλείσουμε λένε και τα οδοφράγματα. Να χτίσουμε κι ένα τοίχο ως τον ουρανό. Άσχετα αν το κρυσφήγετο του Μάτση θα βρίσκεται απ’ την άλλη μεριά του τοίχου κι αν η Λύση, το χωριό του Αυξεντίου, θα παραμείνει για πάντα τουρκική…