Αρχείο κατηγορίας Κυπριακό

Άρθρα από διάφορες προσωπικότητες σχετικά με τη λύση του Κυπριακού.

Αυτό που φοβάστε θα το πάθετε…

Στο κλεφτοκράτος που ζούμε, η εκάστοτε κυβέρνηση ξέρει πως, όποτε χρειαστεί ριάλια, θα πρέπει να χώσει το χέρι της στην τσέπη του φορολογούμενου να του τα πάρει. Στις πλείστες περιπτώσεις τα παίρνει από το υστέρημά του, διότι αυτούς που έχουν παραπανίσια λεφτά δεν τους ενοχλεί, μην τυχόν «κακοφανιστούν» και τα βγάλουν έξω. Τους φωνάζει κάθε κάμποσα χρόνια και κάνουν …διακανονισμό.

Μια από τις πιο ξεδιάντροπες έμμεσες φορολογίες είναι αυτή που επιβάλλει η εκάστοτε κυβέρνηση στα καύσιμα, που αποτελούν στην Κύπρο είδος πρώτης ανάγκης, αφού εδώ και σχεδόν 60 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας, το κλεφτοκράτος δεν κατάφερε ακόμη να διασφαλίσει στον πολίτη του αξιόπιστο σύστημα δημοσίων συγκοινωνιών. Διότι πολύ απλά δεν περισσεύουν λεφτά για όραμα όταν προτεραιότητα είναι μόνίμως το πάρτι και η μάσα.

Επειδή λοιπόν ο κόσμος χρειάζεται το αυτοκίνητό του για να πάει δουλειά να βγάλει το ψωμί του κι επειδή από το λιγοστό ψωμί που βγάζει θέλει να τρώει και το κλεφτοκράτος, κάποιοι συμπολίτες μας αποφάσισαν να βάζουν καύσιμα στα αυτοκίνητά τους όχι εδώ στο κλεφτοκράτος αλλά δίπλα στο ψευδοκράτος. Κι επειδή για κάποιο μυστήριο λόγο τα καύσιμα στο ψευδοκράτος δεν είναι ψευδοκαύσιμα αλλά κινούν τα αυτοκίνητα κανονικά, το φαινόμενο άρχισε να διογκώνεται.

Συμπτωματικά έφτασε ο καιρός να ανοίξει το οδόφραγμα της Δερύνειας. Φοβούμενη όμως η κυβέρνηση του κλεφτοκράτους ότι μες στο κατακαλόκαιρο θα μπορεί ευκολότερα να διαρρέει, μέσω Δερύνειας, τουρισμός προς τα κατεχόμενα και επιπλέον ευκολότερα επίσης θα πηγαίνουν μαζικά οι πολίτες του κλεφτοκράτους να γεμίζουν από το ψευδοκράτος, αποφάσισε να μην ανοίξει προς το παρόν το οδόφραγμα. Μάλιστα, λειτουργώντας με τη γνωστή κουτοπόνηρη πολιτική κουλτούρα αυτού του κλεφτοκράτους, παρακάλεσε τον δήμαρχο της κατεχόμενης Αμμοχώστου να μας δηλώσει ότι δεν βιάζεται να δει το οδόφραγμα να ανοίγει.

Προσωπικά εμένα ολίγον με ενδιαφέρει αν θα ανοίξει το οδόφραγμα. Ενόσω δεν λύνεται το Κυπριακό και η μισή μου πατρίδα παραμένει κατεχόμενη από την Τουρκία, με τους κατοίκους της ξεριζωμένους στην άλλη μισή, δεν με ενδιαφέρει πόσα και ποια οδοφράγματα είναι ανοιχτά. Με ενδιαφέρει να ελευθερωθεί και να επανενωθεί η πατρίδα μου, με μια λύση που και οι δύο πλευρές να θεωρούν ισοζυγισμένη, ώστε να μπορεί να λειτουργήσει και να διασφαλίσει ειρήνη και ασφάλεια στα παιδιά μου και σ’ όλες τις επόμενες γενιές.

Σ’ αυτούς όμως που πολεμούν με λύσσα τη λύση, διότι φοβούνται τον ανταγωνισμό μιας νομιμοποιημένης πλέον οικονομικής δραστηριότητας στα κατεχόμενα, θα πω ένα πράγμα και θέλουν ας το ακούσουν, θέλουν ας το βάλουν από το ένα αυτί κι ας το βγάλουν από το άλλο:

Αυτό που φοβάστε ότι θα πάθετε με τη λύση, θα το πάθετε 10 φορές χειρότερα χωρίς τη λύση. Διότι αν νομιμοποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο το ψευδοκράτος ως ανεξάρτητη από εμάς κρατική ή οικονομική οντότητα και πια δεν θα έχουμε κανένα λόγο και κανένα έλεγχο εμείς στην οικονομική ανάπτυξη αυτής της άλλης χώρας, ό,τι συμβαίνει σήμερα με τα καύσιμα ή με τα τσιγάρα, θα αρχίσει να γίνεται και στον τουρισμό και  στη Γεωργία (γι’ αυτό έφεραν νερό από την Τουρκία με αγωγό) και στο εμπόριο και στις υπηρεσίες και σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Όταν θα μπορεί ο Τούρκος και ο οποιοσδήποτε άλλος επιχειρηματίας να επενδύσει ελεύθερα και νόμιμα στην τουρκική πλέον βόρεια Κύπρο, θα κάνει τις τιμές του χώμα για να μας κλείσει. Και θα μπορεί να τις κάνει χώμα διότι η οικονομική ευχέρεια ενός Τούρκου ή άλλου διεθνούς εμβέλειας επιχειρηματία είναι πολύ μεγαλύτερη από του αντίστοιχου Κύπριου και δεν θα μπορέσει ο Κύπριος να ανταγωνιστεί, εκτός κι αν πουληθει το κλεφτοκράτος μας απ’ εδώ αύτανδρο σε ξένους μεγαλοκαρχαρίες.

Όπως τώρα πάνε συμπολίτες μας και γεμίζουν εκεί τα αυτοκίνητά τους, αύριο θα κάνουν πολύ περισσότερες αγορές και, καθώς παράλληλα θα αυξάνεται  ο τουρκικός πληθυσμός, εμείς θα καταντήσουμε κάποια στιγμή μειοψηφία σ’ αυτό το νησί και τσιράκι των Τούρκων. Διότι η ζωή δεν ρυθμίζεται με περιοριστικούς ή εκδικητικούς νόμους, πολιτικής σκοπιμότητας. Η ζωή ρυθμίζεται από τις ανάγκες των ανθρώπων. Κι όταν χάσουμε την Κύπρο, τότε θα καταλάβουμε πόσο ηλίθιοι ήμασταν. Αν το καταλάβουμε φυσικά, διότι οι ηλίθιοι σπάνια αντιλαμβάνονται την ηλιθιότητά τους.

YA TAKSIM YA OLUM!

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, μιλώντας κάπου την Κυπριακή, διευκρίνισε ότι δεν σκέφτεται λύση δύο κρατών στην Κύπρο, όπως τον κατηγορούν κάποιοι τώρα τελευταία, αλλά στόχος του παραμένει η λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, στη βάση των του διεθνούς δικαίου, του Πλαισίου Γκουτέρες και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ.
 
Η «λύση δύο κρατών» είναι ένας επικαιροποιημένος και σαφώς πιο συγκεκριμένος όρος για να πει κανείς τη Διχοτόμηση. Τη Διχοτόμηση για την οποία διαδήλωναν το 1958 εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι στις τουρκικές μεγαλουπόλεις, κραδαίνοντας πλακάτ με το σύνθημα «Ya Taxim, Ya Olum» (Διχοτόμηση ή Θάνατος) ενώ η τουρκική κυβέρνηση εξέδιδε ανακοίνωση ότι «αποφάσισε οριστικά και αμετάκλητα υπέρ της εφαρμογής της διχοτόμησης ή οποία αποτελεί μονόδρομο».
 
Αυτό ήταν εξάλλου και το όραμα που πολλές φορές ανέπτυξε ο Ραούφ Ντενκτάς στα 40 κρίσιμα χρόνια που υπήρξε ηγέτης των Τουρκοκυπρίων, ιδιαίτερα μετά την τουρκική εισβολή, όταν ο τότε Τούρκος πρωθυπουργός Μπουλέντ Ετσεβίτ διακήρυξε ότι το Κυπριακό λύθηκε, έπειτα από την κατάληψη του 36% του εδάφους της Κύπρου.
 
Από το 1974 και μετά, όταν ο Μακάριος εξήγγειλε τον ψευδεπίγραφο «Μακροχρόνιο Αγώνα», οι πρόσφυγες και γενικά ολόκληρη η Ελληνοκυπριακή Κοινότητα έπεσε θύμα απάτης από συγκεκριμένη μερίδα της πολιτικής ηγεσίας ότι τάχα παραμένει αταλάντευτα κι ανυποχώρητα υπέρ της εξεύρεσης μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού, αλλά πάντοτε υπονομεύοντας είτε τις προσπάθειες έναρξης των συνομιλιών είτε των ιδίων των συνομιλιών, όταν άρχιζαν έπειτα από πιέσεις της διεθνούς κοινότητας.
 
Η υπονόμευση ήταν παράλληλη κι από πλευράς του ντενκτασικού κατεστημένου αλλά και του βαθέως κράτους της Τουρκίας, όμως εκείνοι ήταν ξεκάθαρα ορκισμένοι υπέρ της διχοτόμησης. Οι δικοί μας; Είναι κανείς τόσο αφελής ώστε να πιστεύει πως, όσο πιο πολύ παγιώνεται το διχοτομικό στάτους κβο στην κετεχόμενη από την Τουρκία Κύπρο, διανοίγονται προοπτικές για λύση διαφορετική από τη διχοτόμηση;
 
Στο μεταξύ, όλα αυτά τα χρόνια, από την εισβολή μέχρι σήμερα, οι ίδιοι αυτοί μεσσίες της καλύτερης λύσης, που θα έρθει κατά τη Δευτέρα Παρουσία, άρχισαν να «ανακαλύπτουν» μέσα σε τουρκικά βιβλία ότι τάχα η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση αλλά λύση, για να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Την ίδια στιγμή όμως μας λένε ότι το Κυπριακό δεν λύνεται λόγω της αδιαλλαξίας της Τουρκίας. Με άλλα λόγια απενοχοποιούν τη Διχοτόμηση και ενοχοποιούν τη λύση, ενώ την ίδια ώρα λένε ότι για τη μη λύση ευθύνεται αποκλειστικά η Τουρκία η οποία θέλει λύση…
 
Παράλληλα βγήκαν κατά καιρούς ακαδημαϊκοί και αναλυτές οι οποίοι μας εξήγησαν ότι πρέπει να παρεμποδίσουμε τα τουρκικά σχέδια, αντοπροτείνοντας (εμείς) τη λύση δύο κρατών στην Κύπρο, δηλαδή τη διχοτόμηση. Μας λένε δηλαδή να ξεχάσουμε για πάντα τους τόπους μας, την ιστορία μας και τη σκληρή πραγματικότητα ότι θα καταστούμε μια θλιβερή μειοψηφία πάνω σε τούτο το νησί, όταν ο βορράς θα γεμίσει Τούρκους υπηκόους, επειδή κρίνουν ότι εμείς δεν έχουμε τη δύναμη να επιτύχουμε μια λογική και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, βασισμένη στις αρχές του διεθνούς δικαίου.
 
Ηττοπαθείς και χωρίς τη δυνατότητα να δουν πέρα από τη μύτη τους, θεωρούν ότι ο κυπριακός Ελληνισμός μπορεί να έχει μέλλον και θα είναι πιο ασφαλής σε τούτο το νησί, όταν ταμπουρωθεί στο νότο, έχοντας σύνορα με την Τουρκία από τη Δερύνεια ως τον Λιμνίτη και μετατρέψει τον πόθο της επιστροφής σε τραγούδια του τύπου «Πάλι Με Χρόνια Με Καιρούς Πάλι Δικά Μας Θα ‘Ναι».
 

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΦΛΕΡΤ ΜΕ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, με την πυθική απάντηση που έδωσε στο περιοδικό LIFO όταν τον ρώτησαν αν οι συνθήκες  ευνοούν πλέον πιο πολύ τη διχοτόμηση παρά μια ομοσπονδιακή μορφή λύσης, άφησε ουσιαστικά ανοικτό το ενδεχόμενο να δεχτούμε τελικά αυτή τη λύση, που οραματιζόταν για δεκαετίες ο Ραούφ Ντενκτάς και σχεδιάζε η Τουρκία από το 1955. Συγκεκριμένα ο πρόεδρος δήλωσε πως:
«Θα ήταν αδιανόητο αυτήν τη στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία, έχοντας στη βάση της όσα έχουν συμφωνηθεί στο παρελθόν, δηλαδή την επανένωση της Κύπρου μέσω μιας διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, να συζητάμε κάτι διαφορετικό. Όμως, λαμβάνοντας υπόψη τις αξιώσεις των Τούρκων, τις αρνητικές συνέπειες της παράτασης του αδιεξόδου, θα ήταν καλό να προβληματιστεί η ελληνοκυπριακή ηγεσία, η κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις ως προς το πώς αντιμετωπίζεται η τουρκική αδιαλλαξία, η αδυναμία επίτευξης λύσης, αλλά και το πώς θα υπάρξει η αναγκαία ειρήνη και σταθερότητα στην Κύπρο.»
Αλλά έτσι θα διασφαλιστεί η ασφάλεια και η ειρήνη; Με το να παραχωρήσουμε οριστικά και επίσημα τη μισή μας πατρίδα στην Τουρκία, ώστε ανεξέλεγκτα πλέον εκεί μέσα να φέρει όσους έποικους θέλει και να την αναπτύξει οικονομικά, με τη στήριξη της τεράστιας τουρκικής αγοράς, ώστε να μας ανταγωνίζεται σε όλους τους τομείς της οικονομία, με στόχο να μας καταστήσει οικονομικά εξαρτώμενους της; 
 
Αν ο κ. Αναστασιάδης αποτύχει να λύσει το Κυπριακό και οδηγηθούμε στη διχοτόμηση, το όνομά του θα γραφτεί με μαύρα γράμματα στην ιστορία, ως ο ανάξιος εκείνος ηγέτης που, διά των πράξεων ή παραλείψεών του, παρέδωσε οριστικά τη μισή Κύπρο στην Τουρκία κι υποθήκευσε το μέλλον των Ελλήνων στην άλλη μισή, μετατρέποντάς τους σε μειοψηφία, πάνω σε ένα νησί που τους ανήκε για χιλιετίες.
 
Αν νομίζει ότι θα εισπράξει την ευαρέσκεια των γνωστών κρυπτοδιχοτομικών κομμάτων, που εδώ και δεκαετίες εξαπατούν το λαό παριστάνοντας τους ευαγγελιστές του ψευδεπίγραφου Μακροχρόνιου Αγώνα για μια τάχα καλύτερη λύση στο μέλλον, διαπράττει μέγα σφάλμα. Διότι οι πρώτοι που θα τον καταδικάσουν σαν προδότη, διότι διχοτόμησε την Κύπρο, θα είναι αυτοί ακριβώς οι πολιτικοί υποκριτές, που υπογείως προάγουν με κάθε τρόπο τη διχοτόμηση, αλλά φοβούνται να το ομολογήσουν δημόσια.
 
Αλλά το τι θα του σούρουν οι κρυπτοδιχομικοί είναι το λιγότερο, μπροστά στην αμείλικτη ετυμηγορία της ιστορίας και τις κατάρες των μελλοντικών γενεών που θα συνοδεύουν το όνομά του για πάντα. Ας σταματήσει λοιπόν ο πρόεδρος να τείνει ευήκοον ους στο διχοτομικό περιβάλλον που του διασφάλισε το βαθύ κράτος του διεφθαρμένου, διχοτομικού κατεστημένου κι ας ασκήσει με αποφασιστικότητα ειλικρινή πολιτική λύσης, με πλήρη αξιοποίηση των ισχυρών συμμαχιών που έχουν διασφαλίσει στην Κυπριακή Δημοκρατία οι γεωπολιτικές συγκυρίες.

ΕΙΠΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΑΜΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΓΑΟΥΡΟΣΠΟΡΟΣ;

Κάποιοι δηλώνουν τάχα έκπληκτοι με τα όσα είπε στη συνέντευξή του ένας ανώμαλος Τουρκοκύπριος γέρος, που ομολόγησε δημόσια ότι «ήταν η τέχνη του» να σκοτώνει Ελληνοκύπριους στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής.
 
Μα συγγνώμη, τώρα το μάθατε ότι σκοτώθηκαν Ελληνοκύπριοι το 1974; Μέχρι τώρα νομίζατε ότι οι εκατοντάδες Ελληνοκύπριοι αγνοούμενοι, των οποίων τα οστά βρέθηκαν σε ομαδικούς τάφους, έχασαν τη ζωή τους σε θεομηνία;
 
Ο ίδιος ο Ραούφ Ντενκτάς μας το είπε εξίσου κυνικά σε συνεντεύξεις του ότι δεν υπάρχει αγνοούμενος ζωντανός. Τους σκότωσαν, μας είπε, Τουρκοκύπριοι οπλοφόροι που δρούσαν αναξέλεγκτα. Βέβαια ο Ντενκτάς προσπάθησε να ξεπλύνει τις ευθύνες του τουρκικού στρατού εισβολής και να τα ρίξει όλα στους Τ/κ εξτρεμιστές, αλλά εν πάση περιπτώσει ο φονιάς Τ/κ, που ομολόγησε τα εγκλήματά του, είπε κάτι που το ξέραμε όλοι. Μα εξάλλου υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι, που είδαν τα εγκλήματα με τα μάτια τους και τα εξιστορούν ακόμη μέχρι σήμερα.
 
Ξέρουμε επίσης ότι υπάρχουν και εκατοντάδες Τουρκοκύπριοι αγνοούμενοι. Τους σκότωσαν κι αυτούς Ε/κ γκάγκστερ, τόσο στη διάρκεια της εισβολής (σε Τόχνη, Μάραθα, Στανταλάρη, Αλόα) όσο και πιο πριν, στα χρόνια των διακοινοτικών ταραχών, όπως δολοφονούνταν τότε και δικοί μας. Όλοι έχουμε ακούσει για εφόδους στους τουρκοκυπριακούς μαχαλάδες και πισώπλατες εκτελέσεις μανάδων και μικρών παιδιών κι άλλες ιστορίες για πηγάδια γεμάτα πτώματα.
 
Η διαφορά είναι ότι δεν βρέθηκε ένας δικός μας γαουρόσπορος να βγει και να τα ξεράσει δημόσια όπως έκανε ο άλλος στα κατεχόμενα. Εγώ δεν λέω να τον αφήσουμε ανενόχλητο. Αν μπορεί αυτό το κράτος να κινηθεί νομικά εναντίον του, να το πράξει, εφόσον μάλιστα βγήκε από μόνος του κι ομολόγησε ότι είναι κατά συρροήν δολοφόνος.
 
Από εκεί και πέρα όμως το ζήτημα το τοποθέτησε πολύ σωστά σήμερα στο «Μέρα Μεσημέρι» του ΑΝΤ1 ο Σενέρ Λεβέντ. Απαντώντας στις ερωτήσεις του Νικήτα Κυριάκου, ο Λεβέντ είπε το αυτονόητο: ο φονιάς στα κατεχόμενα είναι ελεύθερος, όπως είναι ελεύθεροι και πολλοί άλλοι, τόσο στα κατεχόμενα όσο και στις ελεύθερες περιοχές. Είναι οι παλληκαράδες της τότε εποχής, που «η τέχνη τους» ήταν να σκοτώνουν άοπλους κι ανυπεράσπιστους ανθρώπους.
 
Είναι οι χρήσιμοι ηλίθιοι που χρησιμοποίησε το βρομισμένο κατεστημένο και στις δύο κοινότητες προκειμένου να προωθήσει διά του τρόμου και του μίσους τη διχοτόμηση της Κύπρου. Τη διχοτόμηση που μοίρασε γεωγραφικά τα ταράφια των δύο κατεστημένων, του ελληνοκυπριακού και του τουρκοκυπριακού, ώστε να μην μπαίνουν οι μεν στα πόδια των δε. Εξυπηρετώντας ταυτόχρονα και το στρατηγικό στόχο της Τουρκίας για μόνιμη παρουσία σε δικό της προτεκτοράτο στο έδαφος της Κύπρου. 
 
Εξήντα χρόνια τώρα τα βρόμικα καταστημένα και στις δύο κοινότητες εκμεταλλεύονται τον πατριωτισμό μας τρώγοντας ό,τι τρώγεται σε τούτο το νησί. Εφτασαν να τρώνε κι από τις σάρκες μας, αλλά εμείς δεν χαμπαρίζουμε. Κολλήσαμε στο απατηλό, ψευδοπατριωτικό αφήγημα του παρελθόντος. Αντί να ψάξουμε να βρούμε την αλήθεια, να ξεμπροστιάσουμε όλους αυτούς που μας εξαπάτησαν σύροντάς μας σε συμφορές που τις πληρώσαμε πανάκριβα, με αίμα, δάκρυ και θάνατο δικών μας ανθρώπων, αντί να βάλουμε ένα τεράστιο Χ στα όσα μας πλήγωσαν και να κοιτάξουμε επιτέλους μπροστά, κολλήσαμε μέσα στην παγίδα που μας έστησαν. «Ξιππαζούμαστε» κάθε φορά που ακούμε έναν γαουρόσπορο να λέει με θράσος την ωμή αλήθεια κι αφήνουμε το παρελθόν να στοιχειώνει το μέλλον, εμάς και των παιδιών μας.

Δεν τολμούν να πουν ότι μας εξαπάτησαν…

Όσοι θέλετε να ξέρετε ποια είναι η λύση για την οποία μίλησε σήμερα η τουρκική κυβέρνηση, ο Τούρκος ΥΠΕΞ Τσαούσογλου και χτες ο τέως κατοχικός ηγέτης Ντερβίς Έρογλου, αγοράστε και διαβάστε αυτό το βιβλίο, του Έλληνα δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού. Ο συγγραφέας προτείνει την «αιρετική λύση», όπως αποκαλεί τη λύση δύο ανεξάρτητων κρατών, δηλαδή την αναγνώριση του ψευδοκράτους, δηλαδή τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Πρόκειται για την ίδια λύση που πρότεινε πριν από 3 χρόνια (1/4/2015) σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ακαδημαϊκός Άγγελος Συρίγος και λίγους μήνες μετά τον κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου.

Είναι η λύση για την οποία έκανε δήλωση στις 28/11/2017 ο αρχιεπίσκοπος αλλά στη συνέχεια, λόγω αντιδράσεων, την μάζεψε.

Είναι η λύση που περιγράφεται σε άρθρο του δημοσιογράφου Νίκου Σταματάκη, το οποίο ανάρτησε στο Facebook ο (τότε) αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Κωστής Ευσταθίου, στις 2/2/2014.

Επιμένω να το γράφω και να το ξαναγράφω. Η διχοτόμηση αποτελεί εδώ και σχεδόν 60 χρόνια κοινό έδαφος μεταξύ της Τουρκίας, του τουρκοκυπριακού και ελληνοκυπριακού κατεστημένου (που αποτελεί και το βαθύ μας κράτος) καθώς και μέρους της ελλαδικής πολιτικής ηγεσίας. Δρομολογήθηκε και μεθοδεύτηκε με έναν ύπουλο κι οδυνηρό τρόπο, που αυτός ο λαός, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, τον πλήρωσε με αίμα κι αβάσταχτο πόνο.

Μωροί κι άπληστοι ως προς τα ιδιοτελή πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα πολιτικοί, οικονομικοί και άλλοι παράγοντες, αποφάσισαν ότι η καλύτερη λύση ήταν να χωρίσουμε με τους Τουρκοκύπριους τα ταράφια μας, για να γίνονται καλύτερα οι δουλειές τους, χωρίς να έχουν οι μεν τους δε μέσα στα πόδια τους. Ανοήτως νομίζοντας ότι η Τουρκία θα μας τη χαρίσει με τη διχοτόμηση και δεν θα μας πειράξει στο νότο. 

Ευαγγελίζονται εδώ και δεκαετίες μια καλύτερη τάχα λύση. Πριν την εισβολή ήταν η Ένωση. Μετά την εισβολή είναι μια ιδανική λύση, που δεν ξέρουμε ακριβώς πώς θα είναι αλλά θα είνα πάντως καλύτερη από την Ομοσπονδία…

Στην πραγματικότητα μας οδηγούν στη λύση που περιγράφεται σ’ αυτό το βιβλίο. Έδωσαν τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και περιμένουν το χρόνο να μονιμοποιήσει τη διχοτόμηση, χωρίς την υπογραφή τους. Διότι δεν τολμούν να πουν ότι αυτή είναι η λύση που επιδιώκουν, για χάρη της οποίας αυτός ο λαός προδόθηκε, ξεσπιτώθηκε, έκλαψε νεκρά παιδιά που έπεσαν «υπέρ πίστεως και πατρίδος». Δεν τολμούν να πούν ότι μας εξαπάτησαν.

Κι ας τρώγετΕ πέτρες…

Σύσσωμο το βολεμένο διχοτομικό κατεστημένο της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής κοινότητας τάχθηκε – όπως ήταν επόμενο- εναντίον του Πλαισίου Γκουτέρες. Ο μακροχρόνιος αγώνας για μονιμοποίηση της διχοτόμησης συνεχίζεται. Της διχοτόμησης όπως την οραματίστηκε ο μεγάλος ηγέτης Ραούφ Ντενκτάς και την ανέλυσε στον Φιλελεύθερο ο ομιλητής στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου το 2016 ακαδημαϊκός Άγγελος Συρίγος.

Ενώνοντας δυνάμεις με τους ομοιδεάτες του στην ελληνοκυπριακή πλευρά, ο πρώην κατοχικός ηγέτης Έρογλου είπε χτες στον Ακιντζί: «Την ώρα που πολλοί Ελληνοκύπριοι μιλάνε πλέον ανοικτά για λύση δυο κρατών (διχοτόμηση) εσύ επιμένεις στο Πλαίσιο Γκουτέρες και στην Ομοσπονδία…»

Διχοτόμησιν θέλωμεν και ας τρώγετε πέτρες! Εσείς δηλαδή, κορόιδα, να τρώγετε τις πέτρες, διότι το βολεμένο διχοτομικό συνάφι που έστησε τους μηχανισμούς νομής της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος, τρώει με χρυσά κουτάλια. Κι όταν η Κύπρος τουρκέψει, με τη διχοτόμηση που βολεύει σήμερα την τσέπη τους, αυτοί με τον παρά τους θα ανέβουν στο αεροπλανάκι και θα την κάνουν γι άλλες πολιτείες, αλαργινές, αφήνοντας εσάς εδώ, κορόιδα, να σας φάνε τα φίδια.

Ο Αναστασιάδης να ανταποκριθεί αμέσως στην πρόταση Ακιντζί.

Αν ο Νίκος Αναστασιάδης εξακολουθεί να θέλει λύση του Κυπριακού, στη βάση της δέσμευσης που ανέλαβε προκειμένου να επανεκλεγεί στην προεδρία της Δημοκρατίας, οφείλει να χαιρετίσει σήμερα και χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή τη δήλωση του Μουσταφά Ακιντζί για αποδοχή του Πλαισίου Γκουτέρες, το οποίο προνοεί μεταξύ άλλων την κατάργηση των εγγυήσεων του 1960.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης καλεί μήνες τώρα την τουρκική πλευρά να δηλώσει ότι αποδέχεται το Πλαίσιο Γκουτέρες και τη βάση λύσης που προνοούν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, δηλαδή την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Η απάντηση από τον Ακιντζί ήρθε μεν καθυστερημένα, αλλά ήρθε σε μια στιγμή που το ντενκτασικό κατεστημένο στα κατεχόμενα βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην Τουρκία για λύση διχοτόμησης της Κύπρου.

Αν υπάρχουν ακόμη Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι που θέλουν επανένωση της Κύπρου και όχι το διαμελισμό της (που θα μετατρέψει την Κύπρο τουρκικό νησί σε βάθος χρόνου), οφείλουν τώρα να ενώσουν δυνάμεις. Για τη σωτηρία της κοινής μας πατρίδας.

This is Dihotomisis. Mind the gap!

Επιτρέφοντας στο προεδρικό μέγαρο, έπειτα από το δείπνο του με τον Ακιντζί, ο πρόεδρος Αναστασιάδης ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους ποια θα είναι τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό. Με ένα ύφος ήρεμο, θα ‘λεγα αμέριμνο, ο πρόεδρος δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να επαναρχίσει ο διάλογος, αν και εφόσον βέβαια επιθυμεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να διορίσει ειδικό απεσταλμένο, που θα έρθει εδώ να διερευνήσει τη δυνατότητα επανέναρξης.

Αν και εφόσον επιθυμεί λοιπόν ο Γενικός Γραμματέας… Ευτυχώς που δεν ρώτησε κανένας τον κ. Αναστασιάδη τι θα γίνει αν ο Γενικός Γραμματέας δεν επιθυμεί να διορίσει ειδικό απεσταλμένο. Διότι υποψιάζομαι ότι η απάντηση του προέδρου θα ήταν η εξής: «Εν πειράζει κοπέλια! Υγείαν!»

Αλλά ας πούμε ότι διόρισε νέο ειδικό αντιπρόσωπο ο κ. Κουντέρες. Τι θα γίνει δηλαδή διαφορετικό από όλες τις προηγούμενες φορές; Ο άνθρωπος θα θέλει να μας λύσει το Κυπριακό κι εμείς θα τον βρίζουμε.  Το πολύ δύο μήνες μετά το διορισμό του οι γνωστοί αρκουδιάρηδες του πολιτικού μας πανηγυριού θα τον βγάλουν μεροληπτικό και φιλότουρκο, θα του αποδώσουν αλλότρια κίνητρα και φυσικά θα ζητήσουν από τον Αναστασιάδη να απαιτήσει την αποπομπή του.

Την περασμένη Κυριακή, 15 Απριλίου, διάβαζα στα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «Ο Πολίτης» ότι ο κ. Αναστασιάδης διαβεβαίωσε κάποιους πολιτικούς αρχηγούς ότι δεν πρόκειται να επαναρχίσουν οι συνομιλίες για το Κυπριακό. Γι’ αυτό προφανώς και τους βλέπετε τόσο ήρεμους, πράους και φιλικούς προς τον Αναστασιάδη. Επειδή «εξηνέννοιασαν» που λέμε. Όχι συνομιλίες και λύση τώρα, που το τρένο της διχοτόμησης προσεγγίζει στο τερματικό. Μα τι λέω «προσεγγίζει»; Έφτασε ήδη. «This is «Dihotomisis. Mind the Gap!»

 

Ανάρτησα το πιο κάτω άρθρο χθες, 16 Απριλίου 2018, λίγες ώρες πριν το δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί. Νομίζω πως και μετά το άρθρο αξίζει τον κόπο να το αναρτήσω ξανά:

Απόψε, στο …μυστικό δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί θα γίνει απλά ένα ακόμη βήμα προς τη διχοτόμηση. Όσες υπογραφές κι αν μαζέψουν οι ομάδες πρωτοβουλίας για τη λύση, όσες εκδηλώσεις κι αν γίνουν στα οδοφράγματα η διχοτόμηση έχει δρομολογηθεί και οι Αναστασιάδης – Ακιντζί αντί για ηγέτες της λύσης και του Νόμπελ Ειρήνης, θα χρισθούν τελικά από την ιστορία οι ηγέτες της καταστροφής, αυτοί που οδήγησαν, ως έσχατοι και μοιραίοι μηχανοδηγοί, το τρένο της διχοτόμησης στο τέρμα. 

Της διχοτόμησης που δρομολογήθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και, στη διάρκεια όλων των ετών που πέρασαν από τότε, μεθοδεύτηκε με συγκεκριμένες χωριστικές δράσεις σε διάφορα επίπεδα, ώστε η ζωή κι ο χρόνος να την εμπεδώσουν ως μοιραία κι αναμενόμενη κατάληξη:

  • Στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, στη δεκαετία του 1960, με πραξικοπηματικές ενέργειες σε πολιτικό επίπεδο αλλά και προβοκατόρικες πράξεις βίας, που προκάλεσαν επεισόδια και ένοπλες συγκρούσεις, με σκοπό να κυριαρχήσει το μίσος ανάμεσα στις δύο κοινότητες.  
  • Με το πραξικόπημα της χούντας εναντίον του Μακαρίου, στις 15 Ιουλίου 1974 και την ομιλία του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στις 20 Ιουλίου 1974, που έδωσαν στην Τουρκία το πρόσχημα προκειμένου να εισβάλει στην Κύπρο. Διότι ο ξεριζωμός 170 χιλιάδων ανθρώπων από τα σπίτια, τις περιουσίες και τις ζωές τους, καθώς κι η συνεπακόλουθη ντε φάκτο διχοτόμηση έπρεπε γίνει με βίαιο τρόπο, ώστε να μην φανεί ότι έγινε με τη συναίνεση Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων.
  • Με το δόγμα του ούτω καλούμενου «Μακροχρόνιου Αγώνα» (της απόλυτης απραξίας), που έδωσε στην Τουρκία την απόλυτη άνεση χρόνου να παγιώσει με την κατοχή τον γεωγραφικό και ψυχολογικό διαχωρισμό Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η απόλυτη απραξία από ελληνικής πλευράς αποδεικνείεται ως εκ του αποτελέσματος, αφού όχι μόνο δεν καταφέραμε να φύγει έστω και ένας Τούρκος στρατιώτης από τους 40 χιλιάδες, ή να αποτρέψουμε τον εποικισμό, ή να επιστρέψει έστω και ένας εκτοπισμένος στο σπίτι του, αλλά ούτε καν ένα καταδικαστικό ψήφισμα του ΟΗΕ που να κατονομάζει την Τουρκία ως ένοχη για παράνομη εισβολή και κατοχή στην Κύπρο δεν έχουμε εξασφαλίσει. Παρόλα αυτά συνεχίζουμε τον «Μακροχρόνιο Αγώνα» με τις γνωστές πολιτικές δυνάμεις να υπονομεύουν τις συνομιλίες, όποτε διεξάγονταν κάτω από συγκεκριμένες πρωτοβουλίες του ΟΗΕ για λύση και να συνεχίζουν να το πράττουν, σαν να μην πέρασαν πέρασαν 43 ολόκληρα χρόνια κατοχής. Συνεχίζουν με την ίδια απατηλή ρητορική, από το 1974 μέχρι σήμερα, να διευκολύνουν την τουρκική πολιτική της διχοτόμησης.  

Διότι, ναι, η διχοτόμηση είναι η λύση που πρωτίστως εξυπηρετεί την Τουρκία. Γιατί; Μα διότι έτσι διασφαλίζει, χωρίς καμία απολύτως όχληση από τους Ελληνοκύπριους, τον απόλυτο έλεγχο πάνω σε ένα αμιγώς τουρκικό κράτος, στο 40% του εδάφους της Κύπρου, που εκτείνεται στο βόρειο τμήμα του νησιού και θα αποτελεί ζώνη ασφαλείας στο μαλακό υπογάστριο της. Ένα κράτος προτεκτοράτο, μέσα στο οποίο μπορεί να διατηρεί στρατό και να στέλνει έποικους, αρχικά ως οικονομικούς μετανάστες και στη συνέχεια ως πολιτογραφημένους πλέον πολίτες.  Επιπλέον, με τη διεθνή αναγνώριση αυτού του κράτους, θα μπορεί να το αναπτύξει οικονομικά, σε όλους τους τομείς της οικονομίας στους οποίους δραστηριοποιείται και η Κυπριακή Δημοκρατία, με σκοπό να μας ανταγωνιστεί, διατηρώντας το συγκριτικό πλεονέκτημα της τεράστιας τουρκικής αγοράς, με την οποία θα συνδέεται το τουρκοκυπριακό κράτος. Με τον ειρηνικό αυτό τρόπο η Τουρκία θα επιδιώξει να μετατρέψει σε βάθος χρόνου την Κύπρο σε τουρκικό νησί, αφού οι Τούρκοι θα γίνουν πλειοψηφία ως προς τον αριθμό των κατοίκων αυτού του νησιού, ενώ το κράτος τους θα είναι οικονομικά ισχυρότερο.

Η διχοτόμηση βολεύει επίσης το ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο. Διότι αυτοί έστησαν τους μηχανισμούς νομής της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος σε δύο χωριστές περιοχές, όπως περίπου χωρίζουν τις περιοχές ελέγχου τους η σικελική μαφία και τα καρτέλ των ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής. Στα ταράφια τους λοιπόν ο καθένας, έχουν διασφαλίσει τα κέρδη τους, σε τρέχοντα χρόνο αδιαφορώντας πλήρως για το τι θα γίνει στο μέλλον.

Το Τουρκοκυπριακό κατεστημένο ουδόλως ανησυχεί, αν σε 20 χρόνια οι Τουρκοκύπριοι θα είναι μια ισχνή μειοψηφία μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, καθώς πλειοψηφία θα είναι πια οι εκ Τουρκίας έποικοι, οι οποίοι και θα διαμορφώσουν την πολιτική, κοινωνική, θρησκευτική και πολιτισμική κουλτούρα στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Η τουρκοκυπριακή ελίτ ευελπιστεί ότι θα παραμείνει ευνοούμενη και υπό τις νέες συνθήκες.

Το Ελληνοκυπριακό κατεστημένο επίσης ουδόλως ανησυχεί. Διότι θα συνεχίσει να πλουτίζει, κατακλέβοντας με όλους τους δυνατούς τρόπους εμάς τους ηλίθιους, πουλώντας μας πατριωτικά φούμαρα για μια καλύτερη λύση που θα επιτύχουμε στο μακρινό μέλλον, που μάλλον χρονικά θα συμπίπτει με τη Δευτέρα Παρουσία. Ώστε με την ανάσταση των νεκρών, να επιστρέψουν και όλοι οι πρόφυγες στα σπίτια τους. Δεν τους ενδιαφέρει αν με τη διχοτόμηση η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταντήσει σταδιακά η δεύτερη πληθυσμιακά και οικονομικά χώρα σ’ αυτό το νησί. Δεν τους ενδιαφέρει αν τα παιδιά μας θα γίνουν μισταρκοί των Τούρκων, για να επιβιώσουν. Αν και όταν φτάσουμε σε εκείνο το σημείο, αυτοί, προνομιούχοι και παραλήδες καθώς είναι, θα ανέβουν σε ένα αεροπλάνο και θα πάνε να ζήσουν αλλού. 

Εκείνοι που θα πάθουν τη μεγάλη ζημιά από τη διχοτόμηση είναι οι απλοί και μη προνομιούχοι Κύπριοι, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Ουσιαστικά αυτή θα είναι η χειρότερη και μη αναστρέψιμη καταστροφή, στο τέλος μιας αλυσίδας εθνικών και οικονομικών καταστροφών που μας έχουν φορτώσει οι ηγεσίες μας εδώ και 58 τόσα χρόνια. Αλλά πότε τους έκοψε για το τι θα συμβεί στον απλό κόσμο και θα τους κόψει τώρα;