Αρχείο κατηγορίας Κυπριακό

Άρθρα από διάφορες προσωπικότητες σχετικά με τη λύση του Κυπριακού.

ΤΟ 2003 ΔΕ ΧΑΘΗΚΕ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Με αφορμή αναφορές του πρώην Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Αλέκου Μαρκίδη, στη σελίδα του στο Facebook, σε επιστολή που έστειλε το 2003 ο Ραούφ Ντενκτάς στον τότε πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο και στην απάντηση του δεύτερου, έγιναν τις τελευταίες ημέρες συζητήσεις για το κατά πόσον το 2003 χάθηκε άλλη μια ευκαιρία για την επιστροφή της Αμμοχώστου. Ωστόσο προκύπτει και μια άλλη πτυχή, αυτή που αφορά τη στάση του Τάσσου Παπαδόπουλου απέναντι στο Σχέδιο Ανάν, η οποία δεν σχολιάστηκε καθόλου. Επιτρέψετέ μου να σας πω επί του θέματος την άποψή μου, βάζοντας πρώτα τα γεγονότα σε σειρά.

Ο ΝΤΕΝΚΤΑΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΜΕΤΑ ΒΔΕΛΥΓΜΙΑΣ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ

Στις 11 Μαρτίου του 2003, έγινε στη Χάγη της Ολλανδίας συνάντηση του Γ.Γ. του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, με τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, Τάσσο Παπαδόπουλο και Ραούφ Ντενκτάς. Εκεί ο Ντενκτάς είπε και κατάμουτρα στον Γενικό Γραμματέα ότι απορρίπτει τόσο το Σχέδιο Ανάν, ως βάση διαπραγμάτευσης, όσο και την προοπτική διεξαγωγής δημοψηφισμάτων. Το αποτέλεσμα ήταν ένα νέο ναυάγιο και αδιέξοδο στο Κυπριακό, για το οποίο ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού, με τρόπο αυστηρό και χωρίς περιστροφές, καταλόγισε την ευθύνη στην τουρκοκυπριακή πλευρά.

Ο ΝΤΕΝΚΤΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΠΑΚΕΤΟ «Μ.Ο.Ε.»

Κάτω από το βάρος της ευθύνης που του καταλόγισε ο ΟΗΕ, ο Ντενκτάς έστειλε επιστολή στον πρόεδρο Παπαδόπουλο, με την οποία επαναλάμβανε ότι το Σχέδιο Ανάν δεν μπορούσε να οδηγήσει σε λύση και αντιπρότεινε τα εξής «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης» (τα καταγράφω εν τάχει):

Επιστροφή της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου στην ελληνοκυπριακή πλευρά και παράλληλα να αρθούν όλοι οι περιορισμοί στο διεθνές εμπόριο, μεταφορές, ταξίδια και αθλητικές συναντήσεις, πράγμα που σήμαινε μεταξύ άλλων τη νομιμοποίηση της διεθνούς εμπορικής δραστηριότητας του ψευδοκράτους και της λειτουργίας του αεροδρομίου και των λιμανιών του, με παράλληλο άνοιγμα των λιμανιών και των αεροδρομίων της Τουρκίας για τα πλοία και τα αεροπλάνα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Επίσης: Άνοιγμα των οδοφραγμάτων και ελεύθερη διακίνηση (αυτό το έκανε μονομερώς ο Ντενκτάς λίγες ημέρες αργότερα), σταδιακά βήματα για διακίνηση αγαθών και ενθάρρυνση για κοινοπραξίες μεταξύ των δύο μερών, κατάργηση των περιορισμών στη διακίνηση της UNFICYP, που επέβαλε η τουρκική πλευρά το 2000, και να συσταθεί δικοινοτική επιτροπή συμφιλίωσης για προώθηση κατανόησης, ανοχής και αμοιβαίου σεβασμού.

Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΤΑ ΜΟΕ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΣΕ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΝΑΝ

Με τη σύμφωνο γνώμη της πολιτικής ηγεσίας, ο Τάσσος Παπαδόπουλος απάντησε με επιστολή στον Ντενκτάς ως εξής:

«Δεν συμμερίζομαι την θέση σας για τους λόγους αποτυχίας της συναντήσεως της ΧΑΓΗΣ. Αντίθετα πιστεύω ότι η πραγματική αιτία ήταν το ότι ούτε η Τουρκία ούτε εσείς αποδεχθήκατε το Σχέδιο του ΓΓ, ως βάση διαπραγμάτευσης διευθέτησης του Κυπριακού προβλήματος. Πιστεύω ότι η αποστολή των καλών υπηρεσιών του Γ.Γ. αποτελεί την καλύτερη ελπίδα να προχωρήσουμε σε διευθέτηση.
Αντιγράφω την δήλωση που έκανα μετά το αδιέξοδο της ΧΑΓΗΣ:
Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι παρά την οπισθοδρόμηση θα συνεχίσουμε την προσπάθεια για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος τόσο πριν από την προσχώρηση της Κύπρου στην ΕΕ, όσο και μετά και ότι η σημερινή οπισθοδρόμηση δεν θα μας οδηγήσει εκτός της οδού να προσπαθούμε για τελική λύση εντός των παραμέτρων του σχεδίου Ανάν. Γι’ αυτό και εσείς, αν η επανάληψη των συνομιλιών θα έχει νόημα πρέπει:
1. Να δεχθείτε την συνέχιση των καλών υπηρεσιών του ΓΓ, ως προνοούν τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας.
2. Να αποδεχθείτε το Σχέδιο Ανάν ως βάση για λύση για περαιτέρω διαπραγμάτευση.

Από το περιεχόμενο της επιστολής προκύπτει ότι ο Παπαδόπουλος ούτε που ασχολήθηκε με το «Πακέτο Ντενκτάς» αλλά επέμενε σε επιστροφή στο τραπέζι των συνομιλιών με βάση το Σχέδιο Ανάν.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΤΑΝ Η ΠΛΕΟΝ ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΡΜΟΖΟΥΣΑ

Η προσωπική μου άποψη είναι πως ο Τάσος Παπαδόπουλος έδωσε στον Ντενκτάς την πλέον αρμόζουσα και ενδεδειγμένη απάντηση.

Πρωτίστως διότι σε εκείνο το στάδιο το σίδερο ήταν ζεστό για συνολική λύση του Κυπριακού και όχι για μέτρα εμπιστοσύνης, που ουσιαστικά παρέπεμπαν τη συνολική λύση σε βάθος χρόνου. Για τη συνολική λύση πολύ ορθά ο Τάσσος Παπαδόπουλος επέμενε σε άμεση επιστροφή στο τραπέζι των συνομιλιών στη βάση του Σχεδίου Ανάν, μέσα στο οποίο συγκεκριμενοποιούνταν και καθορίζονταν λεπτομερώς όλες οι πτυχές και παράμετροι του Κυπριακού Ζητήματος, όπως αυτές συζητήθηκαν για πολλά χρόνια στις διακοινοτικές συνομιλίες.

Δεύτερο, γιατί δεν μπορούσε να γίνει αποδεχτή η νομιμοποίηση της διεθνούς εμπορικής δραστηριότητας του ψευδοκράτους, με άνοιγμα των λιμανιών και του αεροδρομίου του, διότι κάτι τέτοιο θα μετέτρεπε το παράνομο μόρφωμα σε καθεστώς τύπου Ταϊβάν, που θα ανταγωνιζόταν την Κυπριακή Δημοκρατία σε όλους τους τομείς της οικονομίας, με τη στήριξη ισχυρών Τούρκων επενδυτών, εφόσον πλέον το εμπόριο θα ήταν νόμιμο. Πράγμα βεβαίως που θα οδηγούσε το Κυπριακό σε οριστική διχοτόμηση, με την τεράστια τουρκική αγορά να μας ανταγωνίζεται αθέμιτα μεν, νόμιμα δε, πάνω στο ίδιο μας το νησί.

Τρίτο, γιατί δεν είχαμε κανένα λόγο εκείνη τη χρονική στιγμή να απαλλάξουμε τον Ντενκτάς από τις βαρύτατές του ευθύνες και μάλιστα να συγκατανεύσουμε στο να εκτροχιαστεί το Κυπριακό από τη διαδικασία που είχε δρομολογηθεί με τις καλές υπηρεσίες του Γ.Γ. και το Σχέδιο Ανάν.

ΥΣΤΕΡΑ ΤΑ ΚΑΝΑΜΕ ΜΑΝΤΑΡΑ

Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ο Τάσσος Παπαδόπουλος έκανε τον ορθό χειρισμό και μάλιστα απέστειλε ο ίδιος δύο επιστολές προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, (9 Αυγούστου και 16 Δεκεμβρίου 2003) ζητώντας του να συνεχίσει τις καλές του υπηρεσίες, επαναφέροντας στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης το Σχέδιο Ανάν. Η τότε δραστηριότητα του προέδρου Παπαδόπουλου, που οδήγησε στην επαναφορά του Σχεδίου Ανάν, έχει διαγραφεί από τους γνωστούς παραχαράκτες της ιστορίας, ο οποίοι προβάλλουν σήμερα τον Παπαδόπουλο σαν εκ διαμέτρου αντίθετο με το Σχέδιο Ανάν και σαν τον σωτήρα που μας έσωσε από αυτό. Στην πραγματικότητα ο Παπαδόπουλος ήταν εκείνος που επανέφερε το Σχέδιο Ανάν στο τραπέζι, ενώ εκείνος που ήταν εκ διαμέτρου αντίθετος και παρέμεινε σταθερά πολέμιος του Σχεδίου Ανάν, από την αρχή μέχρι το τέλος, ήταν ο Ραούφ Ντενκτάς και όσοι επιθυμούσαν διακαώς τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Δυστυχώς όμως, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια, ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τις κινήσεις του εκείνες, έπαιζε απλώς το παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών (blame game). Όταν η διαπραγμάτευση επί του Σχεδίου Ανάν προχώρησε στα βαθιά, τόσο ο Ντενκτάς όσο και ο Παπαδόπουλος έδειξαν στην πράξη ότι δεν ήθελαν το Σχέδιο του Γ.Γ., αφού ουσιαστικά δεν γινόταν διαπραγμάτευση. Ήταν ολοφάνερο πως ο Παπαδόπουλος δεν ήθελε να βελτιώσει το Σχέδιο Ανάν, από το σημείο που το έφτασε διαπραγματευόμενος ο προκάτοχός του, Γλαύκος Κληρίδης. Μάλλον το ήθελε και χειρότερο, ώστε να ζητήσει στα δημοψηφίσματα από τον κυπριακό λαό να το απορρίψει.

Ατυχώς για τον Παπαδόπουλο και δυστυχώς για την Κύπρο, ο Ταγίπ Ερντογάν κατάφερε να παραμερίσει τον αρνητικό Ντενκτάς, για να αναλάβει την ηγεσία της Τ/κ κοινότητας ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ο οποίος παρουσιάστηκε ολοπρόθυμος για διαπραγμάτευση, σε αντίθεση με τον Παπαδόπουλο που ήταν διαρκώς εξαφανισμένος, με αποτέλεσμα το Σχέδιο Ανάν να διαμορφώνεται ετεροβαρώς υπέρ των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι κατέθεταν τις δικές τους θέσεις στους εκπροσώπους του Γ.Γ. του ΟΗΕ.

Όταν έφτασε η ώρα των δημοψηφισμάτων, τόσο ο Παπαδόπουλος όσο και ο Ντενκτάς κάλεσαν τις κοινότητές τους να πούν ένα ηχηρό ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Οι Ελληνοκύπριοι άκουσαν τον Παπαδόπουλο και είπαν το ηχηρό ΟΧΙ ενώ οι Τουρκοκύπριοι έγραψαν τον Ντενκτάς στα παλιά τους τα παπούτσια και είπαν ηχηρό ΝΑΙ. Από εκείνη τη στιγμή το βάρος της ευθύνης μετατέθηκε από τους ώμους της τουρκοκυπριακής πλευράς στους ώμους των Ελληνοκυπρίων.

Ήταν χωρίς αμφιβολία η μεγαλύτερή μας ήττα, στην μετά την τουρκική εισβολή ιστορία του Κυπριακού, μία ήττα για την οποία την ασήκωτη ευθύνη φέρει ο τότε πρόεδρος, με τις λανθασμένες του εκτιμήσεις πάνω στη σκακιέρα του εθνικού μας ζητήματος. Αν δεν ήθελε το Σχέδιο Ανάν, θα έπρεπε να είχε κάνει διαφορετικούς χειρισμούς, την ώρα που το απέρριψε ο Ντενκτάς και όχι να παίξει εκείνο το καταστροφικό blame game που αποδείχτηκε τελικά μπούμερανγκ για την πλευρά μας. Θυμίζω ότι αμέσως μετά, η Ε.Ε. μας επέβαλε τη νομιμοποίηση του εμπορίου των Τουρκοκυπρίων, με σφραγίδες ποιότητας του Τ/κ Εμπορικού Επιμελητηρίου, αντί της Κυπριακής Δημοκρατίας (αναβάθμιση ουσιαστικά του ψευδοκράτους), ενώ από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε μια ραγδαία και οργιώδης οικονομική ανάπτυξη στα κατεχόμενα, που αφαίρεσε από τους Τουρκοκύπριους την πίεση για αναζήτηση λύσης του Κυπριακού.

Συνεπώς για μένα πρόβλημα δεν ήταν η απόρριψη του «Πακέτου Ντενκτάς» και δεν θεωρώ πως με την απόρριψη χάσαμε την ευκαιρία για επιστροφή της Αμμοχώστου. Διότι η επιστροφή της Αμμοχώστου, με εκείνους τους όρους θα σήμαινε την οριστική διχοτόμηση και ταϊβανοποίηση του ψευδοκράτους. Το πρόβλημα ήταν η ανειλικρίνεια στις προθέσεις του τότε προέδρου, που κατέληξε σε πατατράκ, καθιστώντας τους Τουρκοκύπριους αφέντες (μαζί με την Τουρκία) στο βορρά και (ως πολίτες ταυτόχρονα και της Κυπριακής Δημοκρατίας) συνέταιρους στο νότο.

Η ΠΑΤΑΓΩΔΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ «ΝΕΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ» ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Είναι φρόνιμο να διδάσκεται ένας λαός και πρωτίστως η ηγεσία του από την ιστορία. Στην περιπτωσή του Κυπριακού ωστόσο, αντί να αυξάνεται η σοφία μας, γιγαντώνεται η πλάνη μας, διότι η ιστορία υποκαταστάθηκε από μια αυθαίρετη μυθολογία. Η διχοτομική παράταξη έχει φλομώσει με τόσα ψέματα αυτό το λαό, από το 1960 μέχρι σήμερα, που η ιστορική αλήθεια έχει καταπλακωθεί από όγκους πολιτικής απάτης, η οποία συγκάλυψε επίσης αμέτρητα σκάνδαλα διαπλοκής, διαφθοράς και ανελέητης υπεξαίρεσης ή διασπάθισης δημοσίου χρήματος.

Το Κυπριακό εξυπηρέτησε για 60 τόσα χρόνια όχι μόνο πολιτικούς απατεώνες αλλά και εγκληματίες κοινού ποινικού δικαίου, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν το σύστημα που στήθηκε πάνω στο «Δίκαιο της Ανάγκης» για να εξαπατήσουν και να κατακλέψουν τον κυπριακό λαό, «υποσχόμενοι» λύση του Κυπριακού σε βάθος χρόνου, με ένα μακροχρόνιο αγώνα χωρίς στρατηγική, χωρίς τακτική, χωρίς καν (μέχρι σήμερα) ξεκάθαρη στοχοθέτηση. Το υποτιθέμενο ζητούμενο ήταν μια (αορίστως) δίκαιη και βιώσιμη λύση, που άλλοτε με το όνομα «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία» κι άλλοτε ανώνυμα, περιφερόταν σαν μαϊμού στα πολιτικά πανηγύρια, όπου ο καθένας την παρουσίαζε όπως ήθελε.

Αλλά ο μακροχρόνιος δεν εξυπηρέτησε μόνο τα ιδιοτελή συμφέροντα του ελληνοκυπριακού κατεστημένου, που καταχράστηκε τον γνήσιο πατριωτισμό του λαού, για να τον κατακλέψει. Εξυπηρέτησε πρωτίστως την Τουρκία, η οποία, ευλόγως από την πλευρά της, επεδίωξε το ροκάνισμα του χρόνου, ώστε να εμπεδωθεί ο εκτουρκισμός των κατεχομένων και να σβήσει ο πόθος της επιστροφής των Ελληνοκυπρίων. Αποδείχτηκε συνεπώς εκ του αποτελέσματος ο μακροχρόνιος για τον Ελληνισμό της Κύπρου όχι απλά απάτη αλλα εσχάτη προδοσία.

Παρόλα αυτά ο μακροχρόνιος παραμένει ουσιαστικά η εθνική μας στρατηγική στο Κυπριακό, την οποία όλοι οι πρόεδροί εφάρμοσαν από την εισβολή μέχρι σήμερα, άλλοι συνειδητά κι άλλοι εκβιαζόμενοι από το βαθύ κράτος και τη διχοτομική παράταξη που τους έδωσε ψήφους για να ανέβουν στην εξουσία. Ακόμη και ο Νίκος Αναστασιάδης, που υποστήριξε με πάθος στο παρελθόν μια γρήγορη λύση, στη συμφωνημένη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, πείσθηκε, όταν ανέλαβε την εξουσία, ότι έπρεπε να ελαττώσει ταχύτητα στο Κυπριακό και να δώσει προτεραιότητα στην ανάκαμψη της κυπριακής οικονομίας, όχι μόνο υλοποιώντας τα μέτρα που επέβαλε η Τρόϊκα αλλά και με άλλους ευφάνταστους τρόπους, όπως π.χ. η παραχώρηση διαβατηρίων σε Ρώσους και Κινέζους ολιγάρχες.

Στην πραγματικότητα ο Νίκος Αναστασιάδης εφάρμοσε μια νέα στρατηγική, που μοιάζει πολύ με την ωραία μεν στη διατύπωση, ανεφάρμοστη δε στην πράξη «Νέα Στρατηγική» του Νικόλα Παπαδόπουλου, θεωρία της οποίας ήταν ότι έπρεπε να αναπτύξουμε άψογες σχέσεις με όλους τους ισχυρούς, τόσο δηλαδή με τη Δύση όσο και με τη Ρωσία (ασχέτως αν τα συμφέροντά των μεν και των δε βρίσκονται σε διελκυστίνδα) και να προσπαθήσουμε να προκαλέσουμε κόστος στην Τουρκία.

Στην πραγματικότητα η «Νέα Στρατηγική» του Ν. Παπαδόπουλου, την οποία προσπάθησε να εφαρμόσει κι ο Αναστασιάδης, δεν είναι νέα. Χρονολογείται. Την εφάρμοσε επίσης ο Τάσσος Παπαδόπουλος κι ο Σπύρος Κυπριανού κι ήταν αυτή που μας έφερε στη χειρότερη θέση, τόσο στο Κυπριακό όσο και σε ό,τι αφορά το στάτους και την αξιοπιστία μας σε διεθνές επίπεδο. Ήταν η «στρατηγική» που βόλεψε εξαιρετικά την Τουρκία, αφού της έδωσε αφορμές και προφάσεις για να προχωρήσει σε νέα οδυνηρά για εμάς τετελεσμένα, που μας έφεραν πιο κοντά στη διχοτόμηση. Θυμίζω ενδεικτικά επί Κυπριανού την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και επί Παπαδόπουλου τον κανονισμό για εμπόριο των Τουρκοκυπρίων μέσω της πράσινης γραμμής, με σφραγίδες ποιότητας του ψευδοκράτους και όχι της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η «Νέα Στρατηγική» Παπαδόπουλου, την οποία εφάρμοσε κι ο Αναστασιάδης, στην ουσία δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα blame game που, όποτε το παίξαμε, τα κάναμε μαντάρα. Διότι προσπαθήσαμε να πείσουμε τη διεθνή κοινότητα ότι η Τουρκία δεν θέλει λύση, χωρίς να τα καταφέρουμε ωστόσο ποτέ να πείσουμε ότι θέλουμε εμείς, χωρίς καν να ξέρουμε ΑΝ θέλουμε λύση εμείς και τι είδους λύσηείναι αυτή που θέλουμε. Μ’ αυτά τα δεδομένα πιστέψαμε ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε εμείς, μια χώρα των 700 χιλιάδων κατοίκων, πιο σημαντικοί για τους μεγάλους διεθνείς παίχτες, για τη Ρωσία ή την Ευρώπη ή την Αμερική από ότι μπορεί να γίνει (όταν το θέλει) η Τουρκία.

Με ενθάρρυνση από τον Νετανιάχου και θεωρώντας ότι έχει τη στήριξη του Ισραήλ, των ΗΠΑ και ισχυρών εταίρων μας στην Ε.Ε., ο Αναστασιάδης πίστεψε ότι μπορεί να στριμώξει την Τουρκία. Όχι για να λύσουμε το Κυπριακό όσο γίνεται γρηγορότερα και καλύτερα σε σχέση με τα συμφέροντα του κυπριακού λαού, αλλά για να την υποχρεώσει να κάτσει προς το παρόν φρόνιμη και να μη μας ενοχλεί, ενόσω εμείς θα δίνουμε διαβατήρια στους Ρώσους ή θα ασχολούμαστε με τις διαδικασίες εξόρυξης των υδρογονανθράκων. Δυστυχώς όμως ο Τούρκος αποδείχτηκε ξερό κεφάλι κι αντί να φοβηθεί την τρέλα του Ισραήλ, την ισχύ των ΗΠΑ ή τις απειλές της Ε.Ε., αντέδρασε με τσαμπουκάδες στέλοντας τρία πλοία στην κυπριακή ΑΟΖ, ενώ ξεκίνησε ήδη να έρχεται και τέταρτο.

Βλέποντας την Κύπρο να διχοτομείται πλέον όχι μόνο στη στεριά αλλά και στη θάλασσα, χωρίς να βρίσκει ουσιαστική και πρακτική στήριξη από κανένα κι αντιλαμβανόμενος ότι στο τέλος θα τον πουν και προδότη πρώτοι εκείνοι που τον έπεισαν να εφαρμόσει τη δική τους ανόητη στρατηγική, ο Αναστασιάδης ψάχνεται τώρα να βρει πώς θα βγει μέσα από αυτή την τραγική κατάσταση που δημιουργήθηκε. Ξαφνιασμένος, απροετοίμαστος, χωρίς πλάνο, χωρίς τακτική, χωρίς πυξίδα, χωρίς να ξέρει τι πρόκειται να γίνει και πώς θα βγούμε από μέσα. Ξαφνικά εκεί που νόμιζε ότι είχε στη σκακιέρα το πάνω χέρι, ο Τούρκος άρχισε να του τρώει τους αξιωματικούς, τα άλογα, τους πύργους και να στριμώχνει και τη βασίλισσα. Δυο κινήσεις πριν το ματ, ψάχνεται τώρα να μας γλυτώσει.

Η προχειρότητα στους χειρισμούς, η κουτοπονηριά στην πρακτική και οι νομικισμοί στη ρητορική απέτυχαν παταγωδώς και επανειλημμένα να μας αποδώσουν ουσιαστικές λύσεις, όλες αυτές τις δεκαετίες του εθνικού μας ζητήματος κι τραγική ιστορία των υποχωρήσεων υπέρ των τουρκικών συμφερόντων, χωρίς ουσιαστικό αντάλλαγμα για την πλευρά μας, επαναλαμβάνεται κάθε φορά για ένα πολύ απλό λόγο: Αυτόν που σημείωσα στην πρώτη παράγραφο.

Οπότε, συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, τι άλλον να σας πω; Καλή τύχη!

ΞΥΠΝΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ

Θα προσπαθήσω να το γράψω όσο πιο απλά μπορώ, για όσους δεν το καταλαβαίνουν και για όσους το καταλαβαίνουν αλλά «παίζουν πελλόν» γιατί τους βολεύει πρόσκαιρα η ντε φάκτο διχοτόμηση.

Όσοι Λεμεσιανοί, Παφίτες, Σκαλιώτες, Παραλιμνίτες, Αγιανναπίτες φοβάστε ότι η επιστροφή του Βαρωσιού στους νόμιμους κατοίκους του θα επηρεάσει τα οικονομικά σας συμφέροντα, να ξέρετε πώς αν το Βαρώσι ανοίξει υπό τουρκική διαχείριση, απλά ΚΛΕΙΣΑΤΕ! Αν νομίζετε ότι θα μπορέσετε να ανταγωνιστείτε τους δισεκατομμυριούχους Τούρκους επενδυτές του «Λας Βέγκας της Μεσογείου», όπως ονειρεύονται να κάνουν το Βαρώσι, είστε γελασμένοι.

Είστε γελασμένοι αν νομίζετε πως με τη διχοτόμηση της Κύπρου (τη «λύση δύο κρατών» όπως μας την πλασάρουν τελευταία οι διχοτομικοί) θα γλυτώσουμε από την Τουρκία. Αν καταλήξουμε σε επισημοποίηση της διχοτόμησης, με αναγνώριση του ψευδοκράτους σαν ανεξάρτητης χώρας ή ακόμη απλά σαν οικονομικής οντότητας με δικαίωμα ελεύθερου εμπορίου, την κάτσαμε τη βάρκα.

Η Τουρκία έχει μεθοδικά προετοιμάσει τις υποδομές, στον τουριστικό τομέα, στη γεωργία (νερό από την Τουρκία) αλλά και στις υπηρεσίες, γιατί ξέρει πως, σε περίπτωση διχοτόμησης, το ισχυρό κράτος στην Κύπρο θα είναι εκείνο με την ισχυρότερη οικονομία. Μια ισχυρή οικονομία θα συμβάλει εξάλλου και στην ποιοτική αύξηση του πληθυσμού του (νόμιμου πλέον) τουρκοκυπριακού κράτους, κάτι που θα μετατρέψει σύντομα τη νήσο Κύπρο σε κατά βάση τουρκικό νησί, με μειοψηφία Ελληνοκυπρίων κατοίκων.

Μόνο με λύση ΕΝΟΣ κράτους στην Κύπρο, με ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, έχουμε μέλλον οι Κύπριοι σε τούτο το νησί. Επιτέλους καταλάβετέ το και σταματήστε να αυταπατάστε ότι είναι κι η διχοτόμηση μια λύση…

ΡΕ ΒΑΡΩΣΙΩΤΕΣ… πατε ΚΑΛΑ ΡΕ;

Να σας πω κάτι ρε Βαρωσιώτες; Νομίζω κάτι δεν πάει καλά μαζί σας, διότι φαίνεται ότι δεν καταλαβαίνετε τι γίνεται γύρω σας. Ένας από τους κυριότερους λόγους που θέλουμε Διχοτόμηση (ναι καλά διαβάσατε: που ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ), είναι για να ΜΗΝ μας δώσουν πίσω το Βαρώσι. Διότι κάποιοι σασμένοι πο δά νομίζουν (οι ανόητοι) ότι με τη Διχοτόμηση θα συνεχίσουν να τρώνε με χρυσά κουτάλια πάνω στην καμπούρα σας, ενώ αν μας δώσουν το Βαρώσι, θα χάσουν ποσοστά από τα κέρδη τους. Δεν τους περνά (τους ανόητους) από το μυαλό ότι θα το ανοίξουν οι Τούρκοι το Βαρώσι και τότε είναι που θα μας κλείσουν μια καλή το μαγαζί εδώ (όπως γράφω στο προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο «ΠΩΣ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΤΣΙΡΑΚΙ»).

Μα εσείς δηλαδή τόσο καιρό νομίζατε ότι έχει κανένα στην εξουσία αυτής της χώρας που επιδιώκει ή επεδίωξε ποτέ πραγματικά να πάρουμε πίσω το Βαρώσι; Έλεος ρε παιθκιά! Μα πόσο αφελείς είσαστε; Ρε, το 1978 ο ΟΗΕ και η διεθνής κοινότητα αποφάσισε να μας δώσει πίσω η Τουρκία το Βαρώσι, σαν μέτρο καλής θέλησης απλά για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες (προσοχη: όχι για λύση, αλλά για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες) και είπαμε ΟΧΙ! Διότι ήμασταν τάχα πατριώτες και ανένδοτοι και δεν θέλαμε «να αμμοχωστοποιήσουμε το Κυπριακό».

Ξέρετε, το είπε πριν από 300 χρόνια ένας Άγγλος διανοούμενος, ότι ο πατρωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα. Η αλήθεια πίσω από την ξετσίπωτη εκείνη απατεωνιά είναι ότι είχαν επισκεφθεί τότε τον πρόεδρο Σπύρο Κυπριανού μια ομάδα Λεμεσιανών επιχειρηματιών και του είπαν το εξής: «Πρόεδρε μα μόλις εκαταφέραμεν να σταθούμε λίον στα πόθκια μας, εν να ανοίξεις το Βαρώσιν τζαι να μας καταστρέψεις;»

Ήταν μόλις 4 χρόνια μετά την εισβολή. Απλά θα πηγαίνατε πίσω, θα ξεχορτίζατε τες αυλάδες και θα συνεχίζατε τη ζωή σας. Αλλά ήταν πατριωτικό μας καθήκον να πούμε το ηρωϊκό ΟΧΙ, «για να μην αμμοχωστοποιήσουμε το Κυπριακό». Α ρε κορόϊδα που πιαστήκαμε και τότε και πριν και μετά, αμέτρητες φορές και συνεχίζουμε απτόητοι. Γιατί το ‘χουμε στη φύση μας, στη φάτσα μας, στο αγελαδίσιο μας βλέμμα κι όσα μας έχουν κάνει μέχρι σήμερα είναι και λίγα μας. Να είστε απόλυτα βέβαιοι ότι θα μας κάνουν κι άλλα και μάλιστα πολύ χειρότερα από όσα ζήσαμε ως τώρα.

Γι’ αυτό τραγουδάτε τζιαμέ το «Χώμα Που Γεννήθηκα» τζαι εν εντάξει. Μια χαρά είσαστεν. Σταματάτε να πρήεστε με το Βαρώσι.

ΠΩΣ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΤΣΙΡΑΚΙ

Έχεις ένα μικρό συνοικιακό σουπερμάρκετ. Πάει σχετικά καλά. Δίπλα σου βρίσκεται ένα ψιλικατζίδικο, ένα περίπτερο. Πουλάει αυτά που δικαιούται και κάποια που κανονικά δε θα έπρεπε, αλλά εσένα δεν σου κάνει ιδιαίτερη ζημιά. Ξαφνικά έρχεται κι αγοράζει το ψιλικατζίδικο η Αλφαμέγα ή το LIDL, ο Σκλαβενίτης, το Μετρό, ένας τελοσπάντων μεγάλος παίχτης, μεγαλύτερος από εσένα. 
Τι θα κάνεις εσύ; Είτε θα κλείσεις είτε πουληθείς κι εσύ σε κάποιον που έχει την οικονομική δύναμη να ανταγωνιστεί. Σωστά;

Αυτό ακριβώς θα συμβεί αν υλοποιηθούν οι «νέες ιδέες» του Τσαβούσογλου, που συζητά μυστικά ο παράνομος υπουργός του ψευδοκράτους Κουντρέτ Οζερσάι με τον νόμιμο πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Αναστασιάδη. Ιδέες που ωστόσο δεν είναι καθόλου «νέες». Χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1950 κι απλώς …αναπαλαιώθηκαν με τη χρήση του όρου «Λύση Δύο Κρατών» αντί του γνωστότερου και καθιερωμένου όρου «Διχοτόμηση». Στην πραγματικότητα δηλαδή δεν πρόκειται για τίποτε άλλο από τον αμετάθετο στόχο της Τουρκίας να μετατρέψει την Κύπρο σε τουρκικό νησί.

Αν το ψευδοκράτος γίνει νόμιμο, ανεξάρτητο κράτος, αναγνωρισμένο από τη διεθνή κοινότητα, με νόμιμα λιμάνια κι αεροδρόμια και με το δικαίωμα ελεύθερου εμπορίου με όλο τον πλανήτη, η Άγκυρα θα μπορεί πλέον νόμιμα να το στηρίξει με επενδύσεις και με την ασυγκρίτως ετεροβαρή σε σχέση με εμάς οικονομική ισχύ της τεράστιας τουρκικής αγοράς 80 εκατομμυρίων ανθρώπων. Θα μπορέσει επίσης να το εποικίσει χωρίς περιορισμό και μάλιστα όχι κουβαλώντας φτωχόκοσμο από την Ανατολία (όπως έκανε το 1974) αλλά με ποιοτικό εργατικό δυναμικό για τις ανάγκες της οικονομικής ανάπτυξης. Για σκοπούς συγκρίσεων σημειώνω ότι η Σιγκαπούρη, ένα νησί ίσαμε τα Κοκκινοχώρια σε έκταση, έχει 5,5 εκατομμύρια πληθυσμό και είναι ανάμεσα στις 10 πιο ευημερούσες χώρες του πλανήτη.

Όταν ο Τούρκος ξενοδόχος με τα 15 ξενοδοχεία στον βορρά θα αποφασίσει να κλείσει τον Τσόκκο με τα 35 ξενοδοχεία στον νότο, θα έχει τη δυνατότητα να κάνει τις τιμές των ξενοδοχείων του στην Κύπρο χώμα, διότι έχει αλλά 500 ξενοδοχεία στην Τουρκία. Όταν ο Τούρκος εισαγωγέας καυσίμων θα αποφασίσει να κλείσει τον Λευκαρίτη, θα  κάνει τις τιμές στα 50 πρατήριά του στην Κύπρο χώμα γιατί έχει άλλα 5 χιλιάδες πρατήρια στην Τουρκία κι όταν το κάνει αυτό, θα πηγαίνουν ακόμη κι από την Πάφο να γεμίζουν οι Ελληνοκύπριοι στα κατεχόμενα. Όπως θα πηγαίνουν για να αγοράσουν τα φάρμακά τους, τα τσιγάρα τους, τα ρούχα τους, τα αυτοκίνητά τους, τα φρούτα και τα λαχανικά που θα παράγει η Μεσαορία, με το γάργαρο νερό που έρχεται από την Τουρκία μέσω αγωγού, κτλ. κτλ.

Βλακωδώς νομίζοντας πως τίποτα δε θα αλλάξει αν το ψευδοκράτος νομιμοποιηθεί, πολλοί Ελληνοκύπριοι έχουν διαγράψει οριστικά την κατεχόμενή μας πατρίδα και προτιμούν να μοιράσουμε το έδαφος και την ΑΟΖ της Κύπρου, να τους δώσουμε δηλαδή ότι είναι να τους δώσουμε προκειμένου να ησυχάσουμε μια για πάντα από τους … Τουρκαλάδες. Αλλά το τι θα συμβεί στην πραγματικότητα είναι αυτό που περιγράφω πιο πανω. Με όρους που αναπόφευκτα καθορίζει η ίδια η ζωή και οι ανάγκες της, η Τουρκία θα μετατρέψει την Κύπρο σε τουρκικό νησί κι εμείς από αφεντικά θα γίνουμε στον τόπο μας τσιράκια.

Αν πιστεύετε ότι το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο που μας κυβερνά εδώ και δεκαετίες, σαν βαθύ κράτος πίσω από κάθε κυβέρνηση, έχει έγνοια για το τι θα μας συμβεί, απλά ζείτε στον κόσμο σας. Αυτοί μας απέδειξαν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εύκολος και γρήγορος πλουτισμός τους, με οποιονδήποτε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, ακόμη κι αν πρόκειται για ξεδιάντροπη υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος. Ό,τι προλάβουν να φάνε θα το φάνε κι όταν τα πράγματα δυσκολέψουν, απλά θα ανέβουν στο αεροπλάνο μετά συζύγων και τέκνων και θα την κάνουν γι’ άλλες πολιτείες, αλαργινές. Αλίμονο σ’ εμάς και στα παιδιά μας που θα μείνουμε πίσω…

Αν ο Νίκος Αναστασιάδης έχει τη διάθεση να υπηρετήσει τους πολίτες που τον εξέλεξαν κι όχι τα ιδιωτικά συμφέροντα του κατεστημένου, δεν πρέπει να συζητά τη διχοτόμηση της Κύπρου σαν «νέα ιδέα». Οφείλει να επικεντρωθεί σε λύση του Κυπριακού που θα διασφαλίζει τη συνέχεια ΕΝΟΣ και μόνο κράτους στην Κύπρο, με ΕΝΙΑΙΑ οικονομία, η οποία θα ρυθμίζεται από την κεντρική εξουσία και θα αναπτύσσεται προς όφελος ΟΛΩΝ των πολιτών της Κύπρου, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η λύση των δύο κρατών είναι αδιανόητη και ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία.

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ…

Χτες το βράδυ δέθηκε το στομάχι μου κόμπος. Πήγα κι είδα το ντοκιμαντέρ «Αιχμάλωτοι μιας προδοσίας», του Παγκύπριου Συνδέσμου Αιχμαλώτων Πολέμου 1974, που επιμελήθηκε ο σκηνοθέτης Μιχάλης Γεωργιάδης. Ένιωσα ακριβώς τα ίδια συναισθήματα όπως και πριν από δύο χρόνια που είδα την «Πορεία Θανάτου», των δημοσιογράφων Κυριάκου Πομηλορίδη, Μαρίνας Χατζηκώστα και Άντρης Χαραλάμπους. Στο χτεσινό βίντεο είδα τις μαρτυρίες ανδρών που πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τον τουρκικό στρατό, στη διάρκεια της εισβολής του 1974, ενώ στο άλλο, πριν από δύο χρόνια, τις μαρτυρίες των λίγων εκείνων που επέζησαν των φονικών μαχών στον Κουτσοβέντη, στον Πενταδάχτυλο.

Οι μαρτυρίες και στα δύο ντοκιμαντέρ τραγικά όμοιες. Τους έστειλαν να πολεμήσουν σε ένα πόλεμο από πριν συμφωνημένο, από πριν προδομένο. Δεν τα πιστεύεις αυτά που ακούνε τα αυτιά σου. Κοιτούσαν τα αποβατικά πλοία να φτάνουν και να αποβιβάζουν φαντάρους και τανκ, τα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη να ρίχνουν εκατοντάδες αλεξιπτωτιστές και οβίδες αλλά οι διαταγές του ΓΕΕΦ προς τους δικούς μας φαντάρους έλεγαν «μην τους χτυπάτε, κάνουν άσκηση» ή «μην τους χτυπάτε αν δεν σας κτυπήσουν πρώτοι».

Τους έστειλαν κυριολεκτικά στο στόμα του λύκου, χωρίς ίχνος συνείδησης. Οι περιγραφές συγκλονιστικές. Για τις σφαίρες που δέχτηκαν στο σώμα τους και επέζησαν από θαύμα,  για τα φριχτά βασανιστήρια που υπέστησαν από τους Τούρκους εισβολείς. Αλλά πιο πικρή από όλη εκείνη τη φρίκη που υπόφεραν ήταν η εξωφρενική διαπίστωση πως όλα ήταν προδομένα και προσχεδιασμένα.

Τι έγινε το 1974; Έχουν γραφτεί πολλά. Να μου επιτρέψετε σ’ αυτό το άρθρο να γράψω τι δική μου άποψη, τα δικά μου συμπεράσματα για το τι συνέβη, μέσα από το τι είδα, τι άκουσα, τι διάβασα. Πέρα από τα γνωστά σε όλους γεγονότα, δε διαθέτω τεκμήρια για την αλήθεια του σεναρίου που αναπτύσσω πιο κάτω, όμως καταθέτω τη δική μου εκδοχή και την αφήνω στην κρίση της ιστορίας.

Στις 15 Ιουλίου η στρατιωτική κυβέρνηση που κυβερνούσε πραξικοπηματικά την Ελλάδα, με ηγέτη στα παρασκήνια τον παρανοϊκό ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη, έκανε πραξικόπημα στην Κύπρο για να ανατρέψει τον Μακάριο. Στην πραγματικότητα το πραξικόπημα έγινε για να δοθεί το πρόσχημα στην Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο και να καταλάβει τη βόρεια ζώνη του νησιού, ώστε να μεταφερθούν εκεί οι Τουρκοκύπριοι και να λυθεί έτσι το Κυπριακό Ζήτημα με γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων, δηλαδή με διχοτόμηση.

Σε ανύποπτο χρόνο ο Ιωαννίδης είχε πει, σε στενό κύκλο, ότι το Κυπριακό δεν μπορεί να λυθεί εφόσον οι Ελληνοκύπριοι αρνούνται να παραχωρήσουν ένα κομμάτι του νησιού στους Τουρκοκύπριους για να γίνει γεωγραφικός και πολιτικός διαχωρισμός, ενώ μαζί δεν κάνουν χωριό. Φαίνεται όμως πως κάποια στιγμή βρέθηκε ο τρόπος να γίνει αυτό το πράγμα με τρόπο ώστε στα μάτια του κυπριακού και του ελληνικού λαού να φαίνεται σαν αποτέλεσμα τουρκικού ετσιθελισμού κι όχι σαν κάτι με το οποίο συμφώνησαν και Έλληνες. 

Ο τρόπος αυτός δεν ήταν άλλος από την τουρκική εισβολή. Όμως για να γίνει κάτι τέτοιο έπρεπε η Τουρκία να διαθέτει νομική κάλυψη. Έτσι η Ελλάδα παραβίασε τη συνταγματική τάξη, με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου για ανατροπή του νόμιμα εκλελεγμένου προέδρου Μακαρίου. Το σχέδιο ήταν συμφωνημένο μεταξύ του Ιωαννίδη, της τουρκικής ηγεσίας και των αμερικανικών και βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως ενήμεροι για το σχέδιο του πραξικοπήματος και της εισβολής στην Κύπρο, ήταν και άλλοι Έλληνες και Ελληνοκύπριοι πολιτικοί παράγοντες -φίλοι και εχθροί της χούντας- ενώ παράλληλα οι αμερικανοβρετανικές μυστικές υπηρεσίες ενημέρωσαν για το σχέδιο αυτό και τον τότε Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας αρχιεπίσκοπο Μακάριο.

Ο Μακάριος ενημερώθηκε ότι η χούντα θα του έκανε πραξικόπημα και οι ενδείξεις με κάνουν να υποπτεύομαι ότι οι αμερικανοβρετανικές μυστικές υπηρεσίες μάλλον τον ενεθάρρυναν κιόλας να προκαλέσει κι ίδιος τη χούντα, γι’ αυτό κι απέστειλε ο Μακάριος επιστολή στον τότε πρόεδρο – ανδρείκελο της Ελλάδας Φαίδωνα Γκιζίκη, με την οποία κατάγγελλε τους Έλληνες αξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς στην Κύπρο και του ζητούσε να τους μαζέψει πίσω στην Ελλάδα. Είμαι βέβαιος ότι ο Μακάριος ήξερε ότι το πραξικόπημα θα γινόταν τη Δευτέρα 15 Ιουλίου και ότι θα ακολουθούσε η τουρκική εισβολή λίγες ημέρες αργότερα.

Η διαφορά είναι ότι ο μεν Ιωαννίδης πίστευε ότι θα έριχνε τον Μακάριο και θα λυνόταν το Κυπριακό με διχοτόμηση της Κύπρου (με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια) ενώ ο Μακάριος είχε μάλλον διαβεβαιώσεις ότι, με την τουρκική επέμβαση στην Κύπρο, που θα ήταν περιορισμένης κλίμακας και χωρίς υπερβολική βία, θα αναγκαζόταν να πέσει η χούντα του Ιωαννίδη στην Ελλάδα και θα ησύχαζε οριστικά από αυτήν. Δεν είμαι βέβαιος αν ο Μακάριος είχε δεχτεί την ιδέα της διχοτόμησης ή αν πίστευε ότι απλά η Τουρκία θα διενεργούσε την επιχείρησή της και μετά θα έφευγε από την Κύπρο, πάντως ότι, μετά το πραξικόπημα, θα έκανε επέμβαση η Τουρκία, είμαι βέβαιος ότι το γνώριζε.

Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, είμαι πεπεισμένος ότι το ελληνοκυπριακό κατεστημένο, που άρχισε από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 1960, να στήνει το σύστημα εξουσίας με τρόπο ώστε να εξυπηρετεί τα οικονομικά και μικροπολιτικά του συμφέροντα, είχε αποφασίσει πολύ νωρίς ότι η καλύτερη λύση ήταν η διχοτόμηση, προκειμένου να ελέγχει την εξουσία και το δημόσιο χρήμα, χωρίς να ελέγχεται από τους Τουρκοκύπριους. Τη λύση αυτή ήθελε βεβαίως και η Τουρκία, ώστε να επανακτήσει πάνω στο νησί τα κυριαρχικά δικαιώματα της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τα οποία έχασε οριστικά το 1914, όταν η Βρετανία προσάρτησε την Κύπρο ως δική της κτήση, αφού από το 1878 μέχρι τότε απλώς την ενοικίαζε από τον Σουλτάνο. 

Η διχοτόμηση ήταν λοιπόν η χρυσή τομή πάνω στην οποία συμφωνούσαν η Τουρκία, το ελληνοκυπριακό κατεστημένο, που είχε αποκτήσει δύναμη βαθέως κράτους καθώς επίσης και αρκετοί Έλληνες και Ελληνοκύπριοι πολιτικοί, οι οποίοι είτε διέβλεπαν ότι μόνο με αυτή τη λύση θα διασφαλιζόταν η ειρήνη και η συνέχεια του Ελληνισμού τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του νησιού είτε απλά διασφάλιζαν ότι δεν θα ενοχλούσε κανείς παρείσακτος τις κότες με τα χρυσά αυγά, που θα τους έκανα πλούσιους.

Φυσικά οι Έλληνες και Ελληνοκύπριοι διχοτομικοί δεν τόλμησαν ποτέ να αποκαλύψουν τις προθέσεις τους, διότι, για να γίνει η διχοτόμηση θα έπρεπε ένας μεγάλος αριθμός Ελληνοκυπρίων να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους για να μετακινηθούν σ’ αυτά οι Τουρκοκύπριοι. Κάτι τέτοιο ήταν από πολιτική, κοινωνική και ιστορική άποψη απαράδεκτο, καθώς ισοδυναμούσε με μαζικό έγκλημα και εσχάτη προδοσία.

Έπρεπε λοιπόν η διχοτόμηση να δρομολογηθεί με τρόπο ώστε να μη γίνει αντιληπτή η συγκατάθεση Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων. Έπρεπε να γίνει με μονομερείς ενέργειες της Τουρκίας, η οποία θα προκαλούσε τετελεσμένα τέτοια, που δεν θα μπορούσαν να ανατραπούν. Οι πρώτες πράξεις του σχεδίου για τη διχοτόμηση της Κύπρου ήταν τα τραγικά γεγονότα του Δεκέμβρη, το 1963. Τότε τα πολιτικά πνεύματα στο νησί ήταν ιδιαιτέρως οξυμμένα, αφού ο πρόεδρος Μακάριος επιχείρησε μονομερώς και πραξικοπηματικά να αλλάξει 13 θεμελιώδη άρθρα του Συντάγματος (που ο ίδιος είχε συμφωνήσει και υπογράψει) δίνοντας έτσι την αφορμή στην Τουρκία και στο τουρκοκυπριακό εθνικιστικό κατεστημένο να αντιδράσουν.

Τα γεγονότα ήταν στημένα στο παρασκήνιο ώστε να αναζωπυρωθεί η δικοινοτική βία, που είχε ξεσπάσει αρχικά το 1957, με αφορμή τον αγώνα της ΕΟΚΑ για την Ένωση. Μετά το θάνατο της ιερόδουλης Τουρκοκύπριας Τζεμαλιγιέ από πυρά Ελληνοκυπρίων αστυνομικών, ένα βράδυ λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1963, ξέσπασαν άγριες μάχες στους μαχαλάδες της παλιάς Λευκωσίας. Οι Τουρκοκύπριοι άρχισαν να αποσύρονται και να κλείνονται στους δικούς τους μαχαλάδες ενώ οι πολιτικοί τους αποχώρησαν από το κράτος, σε μια προσπάθεια διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν τα κατάφεραν όμως, αφού ο ΟΗΕ αναγνώρισε ως νόμιμη την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας με τη συμμετοχή μόνο των Ελληνοκυπρίων, καλώντας ωστόσο την κυβέρνηση αυτή να φέρει κοντά τις δύο κοινότητες, σε συνομιλίες για επίλυση του προβλήματος.

Από τότε μέχρι το 1973 έγιναν κάποιες προσπάθειες για λύση, αλλά τα κατεστημένα και στις δύο πλευρές δεν ήταν διατεθειμένα να την επιτρέψουν. Όπως και μετά την εισβολή το ίδιο και πριν, κάθε φορά που έφταναν κοντά σε συμφωνία οι διαπραγματευτές, κάτι γινόταν και τινάζονταν όλα στον αέρα. Χαρακτηριστική ήταν η σύγκλιση στις συνομιλίες Κληρίδη-Ντενκτάς τον Νοέμβρη του 1973 (οκτώ μήνες πριν από την εισβολή) με την οποία οι Τουρκοκύπριοι δέχτηκαν τα 12 από τα 13 σημεία που ήθελε να αλλάξει ο Μακάριος, αλλά ο ίδιος ο Μακάριος απέρριψε την κατ’ αρχήν συμφωνία, διακηρύσσοντας ότι ο εθνικός μας πόθος παραμένει η Ένωσις και μόνον η Ένωσις με την μητέρα Ελλάδα. Σε μια εποχή, μην το ξεχνάτε, που κυβέρνηση στη μητέρα Ελλάδα ήταν η χούντα.

Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’60 έγιναν κι άλλα επεισόδια, κανονικές μάχες δηλαδή μεταξύ της Εθνικής Φρουράς που δημιουργήθηκε τότε από τον στρατηγό Γρίβα, με εντολές του Μακαρίου, από τη μια και των Τουρκοκυπρίων της ΤΜΤ και των λεγόμενων «Τουρκοκυπριακών Δυνάμεων Ασφαλείας» από την άλλη.  Τον Αύγουστο του 1964 η Τουρκία βομβάρδισε την Τηλλυρία, για να δώσει τάχα κάλυψη στους Τουρκοκύπριους που μάχονταν με τους Ελληνοκύπριους στην περιοχή των Κοκκίνων. Ο βομβαρισμός με νόμβες Ναπάλμ σκόρπισε θανατικό και τότε η Ελλάδα, του Γεώργιου Παπανδρέου, άρχισε να στέλνει κρυφά στην Κύπρο ολόκληρη μεραρχία στρατού, για να προστατέψει το νησί από τυχόν τουρκική εισβολή.

Τον Νοέμβριο του 1967 όμως, η Εθνική Φρουρά έκανε στρατιωτική επιχείρηση εναντίον αμάχων στο τουρκοκυπριακό χωριό Κοφίνου, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 24 Τουρκοκύπριοι και χίλιοι να μείνουν άστεγοι. Η διεθνής κοινότητα εξοργίστηκε με τους Ελληνοκύπριους κι η Τουρκία το εκμεταλλεύτηκε πλήρως. Απέκλεισε την Κύπρο από αέρα και θάλασσα κι απειλούσε ξανά με εισβολή, αναγκάζοντας τη χούντα του Γεώργιου Παπαδόπουλου να αποσύρει την ελληνική μεραρχία από το νησί.

Τα γεγονότα της δεκαετίας του 60 επέσυραν μίσος ανάμεσα στις δύο κοινότητες, οι οποίες είχαν ζήσει στο παρελθόν ειρηνικά για αιώνες. Έτσι πέρασε στη συνείδηση του απλού λαού και στις δύο πλευρές ότι πια δεν μπορούσαν Ε/κ και Τ/κ να ζήσουν μαζί. Το δηλητήριο της διχοτόμησης άρχισε να μεταγγίζεται σε μικρές-μικρές ποσότητες κάθε φορά, ώστε να αρχίσει ο οργανισμός μας να το συνηθίζει.

Επανερχόμαστε όμως στο 1974, όταν έγινε το αποφασιστικό βήμα για τη διχοτόμηση. Ο Μακάριος ήξερε ότι το πραξικόπημα θα γινόταν τη Δευτέρα 15 Ιουλίου. Το Σαββατοκύριακο το πέρασε στην εξοχική του κατοικία στο Τρόοδος. Τη Δευτέρα το πρωί λέγεται ότι κατέβηκε στο προεδρικό μέγαρο, στη Λευκωσία. Πέρασε ακριβώς απ’ έξω από την Επιλαρχία Αρμάτων της Κοκκινοτριμιθιάς, χωρίς να συγκινηθεί κανείς μέσα στο στρατόπεδο. Λίγα λεπτά αργότερα, τα άρματα βγήκαν στο δρόμο και ξεκίνησαν να πάνε στο προεδρικό για να σκοτώσουν τον Μακάριο… Φτάνοντας στο προεδρικό  μέγαρο άρχισαν να βάλλουν από την μπροστινή πλευρά χωρίς ποτέ να περικυκλώσουν το κτίριο. Ο Μακάριος βγήκε, λέει, από την πίσω πόρτα, μαζί με έναν φρουρό του, πέρασε μέσα από τον Πεδιαίο ποταμό και βγήκε στην Προδρόμου. Εκεί σταμάτησε ένα αυτοκίνητο, ζήτησε από τον οδηγό να τους το δώσει και απ’ εκεί πήγε πρώτα στην Κλήρου, μετά στο μοναστήρι του Κύκκου, έπειτα στην Παναγιά της Πάφου και, εν συνεχεία, στην πόλη της Πάφου, από όπου και έκανε το γνωστό του διάγγελμα, λέγοντας στο λαό ότι είναι ζωντανός, την ώρα που το κατειλημμένο από τους πραξικοπηματίες ΡΙΚ μετέδιδε ότι είναι νεκρός.

Ό,τι περίγραψα στην πιο πάνω παράγραφο είναι η επίσημη εκδοχή. Κάποιοι ωστόσο ισχυρίζονται ότι ο Μακάριος δεν κατέβηκε ποτέ στη Λευκωσία. Γεγονός πάντως παραμένει ότι τον φυγάδευσαν από την Κύπρο οι Βρετανοί. Ο Μακάριος πήγε στις βρετανικές βάσεις Ακρωτηρίου κι από εκεί τον φυγάδευσαν με ελικόπτερο στη Μάλτα, από όπου ταξίδεψε έπειτα στο Λονδίνο και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη. Ενώ στην Κύπρο για πολλά χρόνια οι Κύπριοι καταριόμασταν τους Αμερικάνους και τους Εγγλέζους ότι αυτοί ήταν πίσω από το πραξικόπημα και την εισβολή, δεν αναρωτήθηκε ποτέ κανείς πώς και γιατί αυτοί, που ήταν πίσω από το πραξικόπημα, φυγάδευσαν τον Μακάριο από την Κύπρο και στη συνέχεια τον υποδέχτηκαν στην Αγγλία και στις ΗΠΑ ως νόμιμο πρόεδρο της Κύπρου.

Αλλά τα παράξενα δε σταματούν εδώ. Τα τουρκικά αποβατικά πλοία ήταν ήδη μερικές εκατοντάδες μέτρα από το Πέντε Μίλι της Κερύνειας, το πρωί της 20ης Ιουλίου 1974. Τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέδιδαν βίντεο και φωτογραφίες που φανέρωναν ότι η Τουρκία ήταν έτοιμη για εισβολή. Τότε ανέβηκε στο βήμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ο Μακάριος, ως νόμιμος πρόεδρος της Κύπρου, για να μιλήσει. Έχοντας δει τις εικόνες στις ειδήσεις και ξέροντας ότι η Τουρκία ήταν πανέτοιμη για εισβολή, ο Μακάριος όχι μόνο δεν ζήτησε από την Τουρκία να δείξει αυτοσυγκράτηση, αλλά κατηγόρησε ευθέως την Ελλάδα για εισβολή στην Κύπρο, για παραβίαση του Συντάγματος, που έπρεπε να αποκατασταθεί αμέσως και τόνισε ότι από την ελληνική εισβολή απειλούνταν και οι Τουρκοκύπριοι. Την ομιλία εκείνη του νόμιμου προέδρου της Κύπρου επικαλείται μέχρι σήμερα η Τουρκία, λέγοντας ότι επενέβη για να σώσει τους Τουρκοκύπριους από την εισβολή της Ελλάδας, έπειτα από την καταγγελία που έκανε η αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυπριακή κυβέρνηση.

Το άλλο παράξενο ήταν πως, ενώ οι Τούρκοι χτυπούσαν, οι Έλληνες αξιωματικοί έλεγαν στους φαντάρους να μην χτυπήσουν, γιατί οι Τούρκοι έκαναν απλά άσκηση. Μάλιστα είχαν φροντίσει, από τις πρώτες ημέρες του πραξικοπήματος, να απομακρύνουν τάγματα της Εθνικής Φρουράς, που κρατούσαν νευραλγικές θέσεις στα βόρεια παράλια της Κύπρου, από την Κερύνεια ως την Πόλη της Χρυσοχούς και να τα στείλουν στου διαόλου τη μάνα, για να μην υπάρχει κανείς να αντισταθεί στην αποβίβαση των εισβολέων. Γιατί έγινε αυτό; Διότι το σχέδιο, δηλαδή η μυστική συμφωνία μεταξύ χούντας, Τουρκίας και αμερικανοβρετανικών μυστικών υπηρεσιών προέβλεπε να μην υπάρξει αντίσταση, ώστε να μην προκληθεί αιματοχυσία. Εδώ όμως το κόλπο στράβωσε. Διότι, παρά τις διαταγές προς τους φαντάρους να μην χτυπήσουν, μέσα στην ανοργανωσιά, τη σύγχυση και τον πανικό, κάποιοι χτύπησαν. Μαρτυρίες στο ντοκιμαντέρ «Αιχμάλωτοι Μιας Προδοσίας» μιλούν για χτύπημα δικών μας εναντίον των αποβατικών δυνάμεων στο Πέντε Μίλι που κοκκίνησε τη θάλασσα από το αίμα. Από εκείνη τη στιγμή οι Τούρκοι εισβολείς άρχισαν να πετσοκόβουν. Εκτελούσαν φαντάρους κι άμαχους κατά το δοκούν και βίαζαν γυναίκες όλων των ηλικιών.

Παρόλο που σε δύο μέρες (22 Ιουλίου) κηρύχθηκε εκεχειρία, ο τουρκικός στρατός συνέχιζε την προέλαση, με αυξανόμενη αγριότητα. Γιατί και πάλι κάποιοι δικοί μας έδιναν αφορμές και προσχήματα. Θρασύδειλοι πιστολάδες της ΕΟΚΑ Β’ και πραξικοπηματίες, στα μετόπισθεν και πάντως μακριά από την κόλαση των μαχών με τον τουρκικό στρατό,  μπήκαν στα τουρκοκυπριακά χωριά, Τόχνη, Μάραθα, Αλόα και Στανταλάρης και σκότωσαν αθώα γυναικόπαιδα. Ήταν άραγε απλώς αποτέλεσμα μιας ασύλληπτα θρασύτατης βλακείας ή ήταν κι οι επιθέσεις αυτές μέρος του ιδίου σχεδίου, που θα εξυπηρετούσε την Τουρκία να επικαλείται την προστασία των Τουρκοκυπρίων για να προελαύνει ασταμάτητα, μέχρι να καταλάβει όλο το έδαφος που προέβλεπε το σχέδιο και να μαζέψει έπειτα εκεί μέσα όλους τους Τουρκοκύπριους, για «λόγους ασφαλείας»; Προσωπική μου άποψη είναι ότι στην πραγματικότητα συνέβη το δεύτερο. Οι επιθέσεις στα τουρκοκυπριακά χωριά ήταν μέρος του σχεδίου της προδοσίας.  

Στο μεσοδιάστημα έγιναν συνομιλίες στη Γενεύη. Εκεί τέθηκε στο τραπέζι σχέδιο ομοσπονδίας με δύο πολιτείες, στη βάση ενός χάρτη που έδειχνε ότι το έδαφος της τουρκοκυπριακής πολιτείας θα ήταν περίπου αυτό που κατέλαβε τουρκικός στρατός στον δεύτερο γύρο της εισβολής, όταν απέτυχαν οι συνομιλίες. Ο Κληρίδης ήθελε να δεχτεί την ομοσπονδία και να συζητήσει τον γεωγραφικό χάρτη, προκειμένου να αποφευχθεί μια δεύτερη αιματηρή τουρκική επίθεση, αλλά ο Μακάριος και το ελληνοκυπριακό βαθύ κράτος απέρριψε το σχέδιο ασυζητητί. Ήταν τότε που ο Έλληνας υπουργός εξωτερικών Γεώργιος Μαύρος διακήρυξε ότι, μεταξύ της ατιμώσεως και του πολέμου η Ελλάς επιλέγει τον πόλεμο, αλλά λίγες ώρες μετά, μόλις ξημέρωσε το φως της 14ης Αυγούστου, η Ελλάς επέλεξε την ταπείνωση, αφήνοντας τους Κύπριους να καίγονται μόνοι μέσα στη φωτιά του πολέμου (τρία χρόνια αργότερα η ελληνική πλευρά δέχτηκε να συζητήσει την ομοσπονδία, την οποία απέρριψε εκείνο το πρωί). Στη διάρκεια της δεύτερης εισβολής συνεχίστηκαν οι αδιανόητες βαρβαρότητες των δυνάμεων εισβολής ενώ κατέλαβαν χωρίς ισχυρή αντίσταση όχι μόνο το έδαφος που πρόβλεπε η μυστική συμφωνία αλλά και κάτι παραπάνω, ώστε να έχουν να δώσουν πίσω, στις διαπραγματεύσεις.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, ενόσω ο Μακάριος ήταν στο εξωτερικό, δεν αντιλαμβανόταν ακριβώς τι γινόταν στην Κύπρο, κάτι που ενισχύει την άποψή μου ότι οι αμερικανοβρετανικές μυστικές τον ενημέρωσαν, πριν από το πραξικόπημα, ότι η τουρκική επιχείρηση θα ήταν μικρής κλίμακας και πολύ περιορισμένης βίας κι αυτός ήταν με εκείνη την εντύπωση, θεωρώντας μάλλον υπερβολές όσα του μετέφεραν για την κατάσταση την Κύπρο. Όταν ωστόσο επέστρεψε τον Νοέμβρη του 1974, αυτό που αντίκρυσαν τα μάτια του τον συγκλόνισε, σε βαθμό που κάποιοι επιμένουν ότι εκεί κλονίστηκε η υγεία του, με αποτέλεσμα να πεθάνει δύο χρόνια και εννέα μήνες αργότερα, από έμφραγμα του μυοκαρδίου, σε ηλικία 64 ετών.

Παρόλα αυτά όμως συνέβη τότε άλλο ένα παράξενο γεγονός. Ο Μακάριος αποφάσισε να συγχωρέσει όλους όσοι ευθύνονταν για το πραξικόπημα. Πρόσφερε «κλάδον ελαίας» σε εκείνους που προκάλεσαν την τουρκική εισβολή, που είχαν ευθύνη για τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων, των βιασμό χιλιάδων γυναικών, για το ξεσπίτωμα 170 χιλιάδων ανθρώπων. Χωρίς να ρωτήσει τον πονεμένο αυτό λαό, αποφάσισε από μόνος του να συγχωρέσει εκείνους που έφεραν το θάνατο και την καταστροφή. Έτσι λοιπόν ούτε στην Κύπρο αλλά ούτε και στην Ελλάδα λογοδότησε ποτέ κανείς για την τεράστια εκείνη εθνική καταστροφή.

Οι χουντικοί στην Ελλάδα δικάστηκαν και καταδικάστηκαν μόνο για το πραξικόπημα στην Ελλάδα, όχι για το πραξικόπημα στην Κύπρο. Ούτε και για το ότι έστειλαν τα παιδιά του κυπριακού αλλά και του ελληνικού λαού (ΕΛΔΥΚ) να σκοτωθούν σε έναν αγώνα προδομένο. Μάλιστα αν παρακολουθήσει κανείς την ταινία «Η Δίκη της Χούντας», με αυθεντικά οπτικογραφημένα αποσπάσματα από τη δίκη σημαινόντων στελεχών της ούτω καλούμενης «Εθνικής Κυβέρνησης» θα διαπιστώσει ότι ο πρόεδρος του δικαστηρίου δεν επέτρεψε σε καμία περίπτωση αναφορά στην Κύπρο κι αφαιρούσε το λόγο σε όποιον επιχειρούσε μια τέτοια αναφορά, λέγοντας ότι ήταν εκτός θέματος. Αλλά αν ήταν μόνο η χούντα ένοχη για την κυπριακή τραγωδία, γιατί τόση μυστικοπάθεια από τις ελληνικές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και των κυβερνήσεων στην Κύπρο;  Ενώ όλοι κατηγορούν αποκλειστικά τη χούντα και τους ξένους για την προδοσία της Κύπρου, ο φάκελος της Κύπρου δεν άνοιξε ποτέ. Παρέμεινε για 40 χρόνια κλειδαμπαρωμένος στα υπόγεια της Βουλής των Ελλήνων και μόλις τα τελευταία χρόνια δόθηκε υλικό στην κυπριακή βουλή, μέσα από το οποίο ωστόσο δεν βγάζει κανείς και πολλά συμπεράσματα.

Επανέρχομαι λοιπόν στην προσωπική μου άποψη ότι δεν ήταν μόνο η χούντα πίσω από την προδοσία. Ήταν κι άλλοι. Τονίζω ότι σε καμία περίπτωση δεν ελαφρύνω τις ευθύνες της χούντας και των εδώ στην Κύπρο συνεργατών της, όπως ήταν η ΕΟΚΑ Β’ και άλλοι παράγοντες. Αντιθέτως θεωρώ ότι ο ηλίθιος προδότης Δημήτριος Ιωαννίδης ευθύνεται πρώτα και πάνω από όλους για το γεγονός ότι συγκατένευσε στο σχέδιο για τη διχοτόμηση της Κύπρου, με μια απλοϊκή πεποίθηση ότι έτσι θα ξεμπέρδευε μια για πάντα με το Κυπριακό.  Αλλά δεν ήταν μόνο ο Ιωαννίδης διχοτομικός. Ήταν και πολλοί άλλοι. Σίγουρα διχοτομικό ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα το διεφθαρμένο ελληνοκυπριακό κατεστημένο, που αποτελεί στην ουσία το βαθύ κράτος πίσω από κάθε κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 μέχρι σήμερα.

Αυτό το βρόμικο σινάφι που πήρε στα χέρια του την εξουσία, μόλις τερματίστηκε η αποικιοκρατία, γλυκάθηκε με το μέλι της εξουσίας και της υπεξαίρεσης δημοσίου χρήματος, γλυκάθηκε δηλαδή καταληστεύοντας αυτό τον αφελή και ταλαίπωρο λαό και μας τα έκανε όλα. Μας εξαπάτησε πουλώντας μας πατριωτικά φούμαρα, ενώ είχε στο νου του εξαρχής τη διχοτόμηση. Όταν πριν από την εισβολή μιλούσε για Ένωση, στο νου του είχε την διπλή ένωση, δηλαδή τη διχοτόμηση. Όταν μετά την εισβολή μιλούσε και συνεχίζει να μιλά για προστασία της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην πραγματικότητα εννοεί τη διατήρηση του σημερινού στάτους κβο, δηλαδή την ντε φάκτο διχοτόμηση, μέχρι ο χρόνος να τη οριστικοποιήσει. Αυτή είναι η λύση που τους βολεύει και δεν πρόκειται να κάνουν πίσω, μέχρι να την πετύχουν.

Προς το παρόν και για όσο καιρό μπορούν, κερδίζουν χρόνο. Γιατί ξέρουν πως ο χρόνος θα μας κάνει να ξεχάσουμε τη χαμένη μας πατρίδα, τους παππούδες μας που την πότιζαν με το αίμα και τον ιδρώτα τους, τους ήρωες του απελευθερωτικού μας αγώνα, που έδωσαν τη ζωή τους για να ελευθερωθεί αυτός ο τόπος το 1960 και να τον ορίζουμε ελεύθερο από τη μια του άκρη ως την άλλη, τους αγαπημένους μας πατεράδες και αδελφούς που σκοτώθηκαν στις προδομένες μάχες με τον τούρκικο  στρατό, τις μανάδες και τις αδελφές μας που τις βίασαν οι εισβολείς, την ιστορική μας παρουσία για σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια σε εκείνα τα χώματα, που τώρα τα ορίζει η Τουρκία.

Προς το παρόν και για όσο καιρό μπορούν, κερδίζουν χρόνο αλλά και χρήμα. Μοιράζοντας μεταξύ τους την εξουσία και κατακλέβοντας από τη τσέπη μας το υστέρημά μας. Αυτό το βρόμικο σινάφι δεν μας πρόδωσε μόνο το 1974. Το 1955 μας εξαπάτησε ότι ο αγώνας γινόταν για την Ένωση, ενώ ήξερε πολύ καλά ότι Ένωση δεν θα γινόταν. Μας το είχε πει εξάλλου κι ο (διπλωμάτης το επάγγελμα) ποιητής Γιώργος Σεφέρης, στο ποίημα του «Ελένη», πριν τον αγώνα της ΕΟΚΑ, ότι άδικα θα γέμιζε ο Σκάμανδρος κουφάρια, γιατί η Ένωση ήταν «ένα πουκάμισο αδειανό». Έστειλαν τα παλληκάρια να θυσιάσουν τη ζωή τους για την Ένωση και στο δρόμο άλλαξαν γνώμη. Συμφώνησαν ανεξάρτητο κράτος κι έπειτα το γύρισαν και πάλι στην Ένωση, γιατί το παραμύθι πουλούσε. Από την καταστροφή του 1974 και μετά το παραμύθι έγινε «μια δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη λύση» που θα έρθει μετά από πολλά χρόνια, μέσα από έναν ατέλειωτο μεν αλλά άνετο, βολικό και ξεκούραστο «Μακροχρόνιο Αγώνα», μη βιάζεστε.

Αυτό λοιπόν το βρόμικο σινάφι μας πρόδωσε, μας ξεπούλησε, μας κατάκλεψε, μας ντρόπιασε, μας εξευτέλισε όχι μία φορά, αλλά πολλές. Το 1974 ήταν το αποκορύφωμα. Εκατόν εβδομήντα χιλιάδες άνθρωποι ξεσπιτώθηκαν, έζησαν για χρόνια μέσα στα αντίσκηνα και στα χαμόσπιτα μέχρι να τους χτίσουν κυβερνητικά σπίτια. Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, χιλιάδες γυναίκες έπεσαν θύματα βιασμού, χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, χιλάδες γονιοί, γυναίκες και παιδιά περίμεναν για δεκαετίες να μάθουν τι απέγιναν οι δικοί τους άνθρωποι, που πήγαν να αντισταθούν στην τουρκική εισβολή και χάθηκαν. Εξαπατήθηκαν ότι γίνονται προσπάθειες για λύση και δικαίωση, ενώ στην πραγματικότητα μας οδηγούν, σε παράλληλη δράση με την Τουρκία, στην οριστική διχοτόμηση.

Όταν ήρθε το 1974, μετά την εισβολή, η διεθνής ανθρωπιστική βοήθεια για τους πρόσφυγες, ξέρετε τι έκανε το αθεόφοβο αυτό σινάφι; Την ΕΚΛΕΨΕ! Έκλεψε ό,τι μπορούσε να κλέψει. Από χρήματα, είδη πρώτης ανάγκης, φαγώσιμα είδη ένδυσης και υπόδησης και μάλιστα, για να μην βγει στη φόρα το πλιάτσικο και το μάθει ο προδομένος αυτός κόσμος, ξέρετε τι έκανε; Έκαψε κι από  πάνω τις αποθήκες της Κοινωνικής Μέριμνας, για να σκεπαστεί το έγκλημα. Σκεφτείτε το. Μετά από όλη εκείνη τη συμφορά, αυτό το βρόμικο βαθύ κράτος έκλεβε κι από πάνω το θύμα της προδοσίας, που ήταν αυτός ο αφελής και ευκολόπιστος λαός.

Οι αιχμάλωτοι πολέμου, εκείνοι δηλαδή που πήγαν να πολεμήσουν με την τερατώδη τουρκική πολεμική μηχανή, είτε άοπλοι είτε με κάτι γελοία τουφέκια του β’ παγκοσμίου πολέμου, ανοργάνωτοι, και προδομένοι, με αποτέλεσμα να πιαστούν αιχμάλωτοι των Τούρκων, ξέρετε τι αντιμετώπισης έτυχαν από αυτό το βρόμικο βαθύ κράτος; Τους έγραψαν πάνω στο απολυτήριο του στρατού ότι συνελήφθησαν από τις δυνάμεις εισβολής του τουρκικού στρατού κι ότι η διαγωγή τους κατά τη διάρκεια της κράτησης τους παραμένει άγνωστη. Δηλαδή ότι περίπου μπορεί να ήταν και προδότες! Αυτό το ξετσίπωτο προδοτικό σινάφι που έφερε τους Τούρκους, στιγμάτισε σαν προδότες εκείνους που πήγαν να πολεμήσουν τους Τούρκους κι υπόφεραν ανείπωτα βασανιστήρια στη διάρκεια της αιχμαλωσίας τους στις τουρκικές φυλακές. Ναι, τόση ξετσιπωσιά!

Μας έκαναν λοιπόν όλα εκείνα τα απίστευτα και δεν σταμάτησαν εκεί. Όταν πέθανε κι ο Μακάριος, κυριολεκτικά ξεσάλωσαν. Έστησαν το σύστημα εξουσίας στα μέτρα τους κι άρχισαν να τρώνε δισεκατομμύρια, κλέβοντας και ξανακλέβοντας και ξανακλέβοντας το μόνιμο θύμα τους, αυτό τον λαό. Το θέμα είναι πως αυτό το βρόμικο σινάφι βρίσκει και κάνει. Κάποιοι μάλιστα ισχυρίζονται, δίκαια ή άδικα, πως αυτό που παίρνουμε, ως λαός, είναι αυτό ακριβώς που μας αξίζει.

Μακάρι να μην είναι έτσι. Μακάρι μια μέρα να ξυπνήσουμε και να σηκωθούμε όρθιοι. Μακάρι μια μέρα να ενώσουμε όλοι τα χέρια και να γίνουμε μια συντριπτική γροθιά στη μούρη αυτού του ξεδιάντροπου κι αχόρταγου κατεστημένου, να τη φάει και να πάει στον αγύριστο. Ίσως δούμε επιτέλους σ’ αυτό τον τόπο μιαν άσπρη μέρα.

WELCOME TO NORTH CYPRUS

Η φωτογραφία είναι σημερινή, από το Λονδίνο. Η «Βόρεια Κύπρος» διαφημίζει στις κοσμοπολίτικες λεωφόρους το τουριστικό της προϊόν. Την ίδια ώρα που ακούμε στις ειδήσεις ότι κινδύνεύουμε λέει να χάσουμε το FIR μας, ενώ οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Ε.Ε. πιέζουν την Κυπριακή Δημοκρατία να αποδεχτεί ως νόμιμους κατοίκους της Κύπρου (και άρα να τους δώσει ταυτότητες) παιδιά μεικτών γάμων Τουρκοκυπρίων με Τούρκους έποικους.

Προσθέστε τα ήδη γνωστά: τους χιλιάδες Ελληνοκύπριους που αγοράζουν καύσιμα, φάρμακα και άλλα προϊόντα από τα κατεχόμενα, τους χιλιάδες που τζογάρουν στα εκείθεν καζίνα, τους χιλιάδες που πώλησαν την περιουσία τους στα κατεχόμενα στην Τουρκία και πολλά άλλα.

Ο «Μακροχρόνιος Αγώνας» του μαλακού καναπέ και του φραπέ
«δικαιώνεται» ως προς τον πραγματικό του στόχο, που δεν ήταν άλλος από την παγίωση του status quo. Η ζωή ξεπερνά την πολιτική αρλούμπα, ξεγυμνώνει τα κούφια συνθήματα των απατεώνων πολιτικάντηδων και άλλων προβεβλημένων μεγαλοπαραγόντων του αδηφάγου και βρόμικου ελληνοκυπριακού κατεστημένου, που το έπαιζαν πατριώτες (κατά τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον).

Τα περί της «κρατικής μας οντότητας» που πιπιλάνε εδώ και δεκαετίες οι σαλτιμπάγκοι και οι παλιάτσοι του πολιτικού μας τσίρκου, είναι μια απάτη, που ωστόσο πλησιάζει στην πλήρη της αποκάλυψη. Για την τσέπη τους και μόνο γι’ αυτήν επέλεξαν εδώ και δεκαετίες τη διχοτόμηση και σιγοντάροντας την τουρκική αδιαλλαξία, μας οδηγούν ολοένα και πιο κοντά στο όραμα του Ραουφ Ντενκτάς, που ήταν ο μόνιμος γεωγραφικός και πολιτικός διαχωρισμός του κυπριακού λαού, με τη δημιουργία στο νησί δύο ανεξαρτήτων κρατών.

Προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία πως, όταν συμβεί αυτό, ο Ελληνισμός θα έχει χάσει οριστικά την Κύπρο. Γιατί η Τουρκία έχει τη δυνατότητα με όρους οικονομικούς (ανάπτυξη της Τ/κ οικονομίας με την ενίσχυση της τουρκικής αγοράς) και δημογραφικούς (εποικισμός) – με όρους δηλαδή που διαμορφώνουν συνθήκες ζωής και όχι με κούφια ψηφίσματα του ΟΗΕ και πολιτικές ντιρεκτίβες- να μετατρέψει την Κύπρο σε τουρκικό νησί σε βάθος εικοσαετίας. Αυτό όμως δεν ενδιαφέρει και πολύ το διεφθαρμένο κατεστημένο, που ελέγχει πλήρως την εξουσία στην Κυπριακή Δημοκρατία, εφόσον – προς το παρόν τουλάχιστον – διασφαλίζει την εισροή δημοσίου χρήματος στο πουγγί του.

Την ίδια ώρα, που ο πρόεδρος αυτής της χώρας και ηγέτης της Ε/κ Κοινότητας, ψάχνεται ακόμη για να αποφασίσει τι είδους λύση θέλει και γυρεύει πρακτικά που μόνο αυτός είδε στο Κραν-Μοντανά, το Facebook λειτουργεί κάπως σαν όσιος Παΐσιος, προφητεύοντας πώς θα είναι η Κύπρος του μέλλοντος. Ποστάρεις από τη Λευκωσία και σου βγάζει ότι είσαι στην Lefkosa (Λεφκόσια). Ποστάρεις από τη Λάρνακα και σου βγάζει ότι είσαι στην Iskele. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα, δεν μπορούν να μας ξυπνήσουν από τον γλυκό ύπνο του βολεμένου, για να δούμε ότι πιάσαμε τον κατήφορο και πάμε ντουγρού προς τα βράχια.

Αυτή ήταν τελικά η Ελένη…

Το 1955, και μόλις ξεκίνησε ο απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου, ο (κατόπιν νομπελίστας) ποιητής Γιώργος Σεφέρης, όντας και διπλωμάτης, έγραψε το υπέροχο ποίημα «Ελένη», στους στίχους του οποίου βρίσκεται μια συγκλονιστική προφητεία για τη μετέπειτα ιστορική πορεία αυτού του νησιού:

«…αν είναι αλήθεια πως οι ανθρώποι δε θα ξαναπιάσουν

τον παλιό δόλο των θεών·

αν είναι αλήθεια

πως κάποιος άλλος Τεύκρος, ύστερα από χρόνια,

ή κάποιος Αίαντας ή Πρίαμος ή Εκάβη

ή κάποιος άγνωστος, ανώνυμος, που ωστόσο

είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια,

δεν το ’χει μες στη μοίρα του ν’ ακούσει

μαντατοφόρους που έρχουνται να πούνε

πως τόσος πόνος τόση ζωή

πήγαν στην άβυσσο

για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.»

Από το 1955 που ξεκίνησε ο απελευθερωτικός αγώνας με δεδηλωμένο στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, τα ακραία εθνικιστικά στοιχεία της τουρκοκυπριακής κοινότητας, με ενθάρρυνση φυσικά της Άγκυρας, έθεσαν επιτακτικά το θέμα δημιουργίας δύο κρατών στην Κύπρο, κάτι που ονομάστηκε Διχοτόμηση (στα Ελληνικά) ή Taksim (στα Τουρκικά).

Παρά τις βαρύγδουπες διακηρύξεις της ελληνοκυπριακής ηγεσίας έκτοτε μέχρι σήμερα, είναι προφανές ότι η λύση της διχοτόμησης ήταν τελικά επιλογή όχι μόνο της Τουρκίας και του Ραούφ Ντενκτάς, αλλά και του ελληνοκυπριακού κατεστημένου, που αποτελεί από το 1960 το βαθύ κράτος πίσω από την  Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι αυτοί που εδώ και 58 χρόνια τρώνε και πίνουν κατακλέβοντας τους σιωπηλούς αμνούς, που αποτελούν τους ιθαγενείς αυτής της Μπανανίας.  Ήταν η λύση που θα καθησύχαζε σιωπηρά και τις «ανησυχίες» των εθνικιστών στην κάθε κοινότητα, που δεν μπορούν να διανοηθούν συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Απλώς στην ελληνοκυπριακή κοινότητα υπήρχε μια …τεχνική δυσκολία. Για να γίνει διχοτόμηση έπρεπε να ξεσπιτωθούν 160 χιλιάδες άνθρωποι. Ποιος θα τολμούσε να τους πει κάτι τέτοιο; Έπρεπε συνεπώς αυτό να γίνει βίαια. Έτσι δρομολογήθηκαν οι λεγόμενες «φασαρίες» ανάμεσα στις δυο κοινότητες, που «επέβαλαν» τον πρώτο μικρό γεωγραφικό διαχωρισμό του 1957, τον δεύτερο μεγαλύτερο του 1964 και τον οριστικό διαχωρισμό του 1974, μετά το προσχεδιασμένο για τη διχοτόμηση πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή που (συμφωνημένα) ακολούθησε.

Το βαθύτατα διεφθαρμένο, πορωμένο και ανάγλητο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο δεν δίστασε να σύρει αυτό το λαό στην καταστροφή, τον πόνο, το θάνατο και την προσφυγιά για να νίψει έπειτα τα χείρας λέγοντας ρίχνοντας όλο το φταίξιμο στην Τουρκία και να αφήσει να περνάνε οι χρυσοφόρες (για τις τσέπες των εκλεκτών του μελών) δεκαετίες, χωρίς να κάνει κάτι το ουσιαστικό για την απελευθέρωση της Κύπρου, χωρίς να πείθει ποτέ και κανέναν στο εξωτερικό ότι πραγματικά ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο. Απλά πουλώντας στους σιωπηλούς αμνούς στο εσωτερικό το παραμύθι ότι διεξάγεται τάχα «μακροχρόνιος αγώνας».

Έτσι πέρασε μισός αιώνας, με τη μνήμη της χαμένης πατρίδας να ξεθωριάζει, με τον πόνο και τις αντιστάσεις να αμβλύνονται. Σε σημείο που άρχισαν κάποιοι ξεδιάντροποι να προβάλλουν απερίφραστα πλέον το όραμα του Ραούφ Ντενκτάς και της Τουρκίας σαν λύση καλύτερη από την επανένωση της Κύπρου, διότι έτσι δεν θα έχουμε λέει την Τουρκία μέσα στα πόδια μας. Το πώς θα μας ρουφήξει σαν χούβερ η Τουρκία με οικονομικούς και δημογραφικούς όρους λίγα χρόνια μετά που θα επισημοποιηθεί η διχοτόμηση, το έχω γράψει σε άλλα μου άρθρα. Αυτή ωστόσο την έσχατη προδοσία που ονομάζεται  λύση δύο κρατών, το βολεμένο κατεστημένο (που συνεχίζει απτόητο να τρώει με χρυσές μασέλες) μάς την παρουσιάζει πλέον ξεδιάντροπα σαν την «καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση».

Οι σημερινές αιτιάσεις τους λοιπόν δεν είναι τίποτε άλλο παρά «ο παλιός δόλος των θεών» που έπιασαν οι άνθρωποι αυτοί και έρχονται ύστερα από τόσα χρόνια βαρύγδουπων πατριωτικών φανφάρων να μας πουν «οι μαντατοφόροι» πως όλα όσα περάσαμε στα χρόνια της φωτιάς, οι αγώνες, οι ηρωϊκές θυσίες, οι μαυροφορεμένες μάνες και σύζυγοι, τα ορφανά παιδιά, ο ξεριζωμός,  «τόσος πόνος τόση ζωή πήγαν στην άβυσσο για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.»

Αυτή ήταν τελικά η Ελένη που μας έταζαν: η διχοτόμηση.

Διαβάστε ολόκληρο το ποίημα του Σεφέρη πατώντας ΕΔΩ.