Αρχείο κατηγορίας Κυπριακό

Άρθρα από διάφορες προσωπικότητες σχετικά με τη λύση του Κυπριακού.

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ…

Χτες το βράδυ δέθηκε το στομάχι μου κόμπος. Πήγα κι είδα το ντοκιμαντέρ «Αιχμάλωτοι μιας προδοσίας», του Παγκύπριου Συνδέσμου Αιχμαλώτων Πολέμου 1974, που επιμελήθηκε ο σκηνοθέτης Μιχάλης Γεωργιάδης. Ένιωσα ακριβώς τα ίδια συναισθήματα όπως και πριν από δύο χρόνια που είδα την «Πορεία Θανάτου», των δημοσιογράφων Κυριάκου Πομηλορίδη, Μαρίνας Χατζηκώστα και Άντρης Χαραλάμπους. Στο χτεσινό βίντεο είδα τις μαρτυρίες ανδρών που πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τον τουρκικό στρατό, στη διάρκεια της εισβολής του 1974, ενώ στο άλλο, πριν από δύο χρόνια, τις μαρτυρίες των λίγων εκείνων που επέζησαν των φονικών μαχών στον Κουτσοβέντη, στον Πενταδάχτυλο.

Οι μαρτυρίες και στα δύο ντοκιμαντέρ τραγικά όμοιες. Τους έστειλαν να πολεμήσουν σε ένα πόλεμο από πριν συμφωνημένο, από πριν προδομένο. Δεν τα πιστεύεις αυτά που ακούνε τα αυτιά σου. Κοιτούσαν τα αποβατικά πλοία να φτάνουν και να αποβιβάζουν φαντάρους και τανκ, τα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη να ρίχνουν εκατοντάδες αλεξιπτωτιστές και οβίδες αλλά οι διαταγές του ΓΕΕΦ προς τους δικούς μας φαντάρους έλεγαν «μην τους χτυπάτε, κάνουν άσκηση» ή «μην τους χτυπάτε αν δεν σας κτυπήσουν πρώτοι».

Τους έστειλαν κυριολεκτικά στο στόμα του λύκου, χωρίς ίχνος συνείδησης. Οι περιγραφές συγκλονιστικές. Για τις σφαίρες που δέχτηκαν στο σώμα τους και επέζησαν από θαύμα,  για τα φριχτά βασανιστήρια που υπέστησαν από τους Τούρκους εισβολείς. Αλλά πιο πικρή από όλη εκείνη τη φρίκη που υπόφεραν ήταν η εξωφρενική διαπίστωση πως όλα ήταν προδομένα και προσχεδιασμένα.

Τι έγινε το 1974; Έχουν γραφτεί πολλά. Να μου επιτρέψετε σ’ αυτό το άρθρο να γράψω τι δική μου άποψη, τα δικά μου συμπεράσματα για το τι συνέβη, μέσα από το τι είδα, τι άκουσα, τι διάβασα. Πέρα από τα γνωστά σε όλους γεγονότα, δε διαθέτω τεκμήρια για την αλήθεια του σεναρίου που αναπτύσσω πιο κάτω, όμως καταθέτω τη δική μου εκδοχή και την αφήνω στην κρίση της ιστορίας.

Στις 15 Ιουλίου η στρατιωτική κυβέρνηση που κυβερνούσε πραξικοπηματικά την Ελλάδα, με ηγέτη στα παρασκήνια τον παρανοϊκό ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη, έκανε πραξικόπημα στην Κύπρο για να ανατρέψει τον Μακάριο. Στην πραγματικότητα το πραξικόπημα έγινε για να δοθεί το πρόσχημα στην Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο και να καταλάβει τη βόρεια ζώνη του νησιού, ώστε να μεταφερθούν εκεί οι Τουρκοκύπριοι και να λυθεί έτσι το Κυπριακό Ζήτημα με γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων, δηλαδή με διχοτόμηση.

Σε ανύποπτο χρόνο ο Ιωαννίδης είχε πει, σε στενό κύκλο, ότι το Κυπριακό δεν μπορεί να λυθεί εφόσον οι Ελληνοκύπριοι αρνούνται να παραχωρήσουν ένα κομμάτι του νησιού στους Τουρκοκύπριους για να γίνει γεωγραφικός και πολιτικός διαχωρισμός, ενώ μαζί δεν κάνουν χωριό. Φαίνεται όμως πως κάποια στιγμή βρέθηκε ο τρόπος να γίνει αυτό το πράγμα με τρόπο ώστε στα μάτια του κυπριακού και του ελληνικού λαού να φαίνεται σαν αποτέλεσμα τουρκικού ετσιθελισμού κι όχι σαν κάτι με το οποίο συμφώνησαν και Έλληνες. 

Ο τρόπος αυτός δεν ήταν άλλος από την τουρκική εισβολή. Όμως για να γίνει κάτι τέτοιο έπρεπε η Τουρκία να διαθέτει νομική κάλυψη. Έτσι η Ελλάδα παραβίασε τη συνταγματική τάξη, με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου για ανατροπή του νόμιμα εκλελεγμένου προέδρου Μακαρίου. Το σχέδιο ήταν συμφωνημένο μεταξύ του Ιωαννίδη, της τουρκικής ηγεσίας και των αμερικανικών και βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως ενήμεροι για το σχέδιο του πραξικοπήματος και της εισβολής στην Κύπρο, ήταν και άλλοι Έλληνες και Ελληνοκύπριοι πολιτικοί παράγοντες -φίλοι και εχθροί της χούντας- ενώ παράλληλα οι αμερικανοβρετανικές μυστικές υπηρεσίες ενημέρωσαν για το σχέδιο αυτό και τον τότε Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας αρχιεπίσκοπο Μακάριο.

Ο Μακάριος ενημερώθηκε ότι η χούντα θα του έκανε πραξικόπημα και οι ενδείξεις με κάνουν να υποπτεύομαι ότι οι αμερικανοβρετανικές μυστικές υπηρεσίες μάλλον τον ενεθάρρυναν κιόλας να προκαλέσει κι ίδιος τη χούντα, γι’ αυτό κι απέστειλε ο Μακάριος επιστολή στον τότε πρόεδρο – ανδρείκελο της Ελλάδας Φαίδωνα Γκιζίκη, με την οποία κατάγγελλε τους Έλληνες αξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς στην Κύπρο και του ζητούσε να τους μαζέψει πίσω στην Ελλάδα. Είμαι βέβαιος ότι ο Μακάριος ήξερε ότι το πραξικόπημα θα γινόταν τη Δευτέρα 15 Ιουλίου και ότι θα ακολουθούσε η τουρκική εισβολή λίγες ημέρες αργότερα.

Η διαφορά είναι ότι ο μεν Ιωαννίδης πίστευε ότι θα έριχνε τον Μακάριο και θα λυνόταν το Κυπριακό με διχοτόμηση της Κύπρου (με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια) ενώ ο Μακάριος είχε μάλλον διαβεβαιώσεις ότι, με την τουρκική επέμβαση στην Κύπρο, που θα ήταν περιορισμένης κλίμακας και χωρίς υπερβολική βία, θα αναγκαζόταν να πέσει η χούντα του Ιωαννίδη στην Ελλάδα και θα ησύχαζε οριστικά από αυτήν. Δεν είμαι βέβαιος αν ο Μακάριος είχε δεχτεί την ιδέα της διχοτόμησης ή αν πίστευε ότι απλά η Τουρκία θα διενεργούσε την επιχείρησή της και μετά θα έφευγε από την Κύπρο, πάντως ότι, μετά το πραξικόπημα, θα έκανε επέμβαση η Τουρκία, είμαι βέβαιος ότι το γνώριζε.

Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, είμαι πεπεισμένος ότι το ελληνοκυπριακό κατεστημένο, που άρχισε από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 1960, να στήνει το σύστημα εξουσίας με τρόπο ώστε να εξυπηρετεί τα οικονομικά και μικροπολιτικά του συμφέροντα, είχε αποφασίσει πολύ νωρίς ότι η καλύτερη λύση ήταν η διχοτόμηση, προκειμένου να ελέγχει την εξουσία και το δημόσιο χρήμα, χωρίς να ελέγχεται από τους Τουρκοκύπριους. Τη λύση αυτή ήθελε βεβαίως και η Τουρκία, ώστε να επανακτήσει πάνω στο νησί τα κυριαρχικά δικαιώματα της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τα οποία έχασε οριστικά το 1914, όταν η Βρετανία προσάρτησε την Κύπρο ως δική της κτήση, αφού από το 1878 μέχρι τότε απλώς την ενοικίαζε από τον Σουλτάνο. 

Η διχοτόμηση ήταν λοιπόν η χρυσή τομή πάνω στην οποία συμφωνούσαν η Τουρκία, το ελληνοκυπριακό κατεστημένο, που είχε αποκτήσει δύναμη βαθέως κράτους καθώς επίσης και αρκετοί Έλληνες και Ελληνοκύπριοι πολιτικοί, οι οποίοι είτε διέβλεπαν ότι μόνο με αυτή τη λύση θα διασφαλιζόταν η ειρήνη και η συνέχεια του Ελληνισμού τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του νησιού είτε απλά διασφάλιζαν ότι δεν θα ενοχλούσε κανείς παρείσακτος τις κότες με τα χρυσά αυγά, που θα τους έκανα πλούσιους.

Φυσικά οι Έλληνες και Ελληνοκύπριοι διχοτομικοί δεν τόλμησαν ποτέ να αποκαλύψουν τις προθέσεις τους, διότι, για να γίνει η διχοτόμηση θα έπρεπε ένας μεγάλος αριθμός Ελληνοκυπρίων να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους για να μετακινηθούν σ’ αυτά οι Τουρκοκύπριοι. Κάτι τέτοιο ήταν από πολιτική, κοινωνική και ιστορική άποψη απαράδεκτο, καθώς ισοδυναμούσε με μαζικό έγκλημα και εσχάτη προδοσία.

Έπρεπε λοιπόν η διχοτόμηση να δρομολογηθεί με τρόπο ώστε να μη γίνει αντιληπτή η συγκατάθεση Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων. Έπρεπε να γίνει με μονομερείς ενέργειες της Τουρκίας, η οποία θα προκαλούσε τετελεσμένα τέτοια, που δεν θα μπορούσαν να ανατραπούν. Οι πρώτες πράξεις του σχεδίου για τη διχοτόμηση της Κύπρου ήταν τα τραγικά γεγονότα του Δεκέμβρη, το 1963. Τότε τα πολιτικά πνεύματα στο νησί ήταν ιδιαιτέρως οξυμμένα, αφού ο πρόεδρος Μακάριος επιχείρησε μονομερώς και πραξικοπηματικά να αλλάξει 13 θεμελιώδη άρθρα του Συντάγματος (που ο ίδιος είχε συμφωνήσει και υπογράψει) δίνοντας έτσι την αφορμή στην Τουρκία και στο τουρκοκυπριακό εθνικιστικό κατεστημένο να αντιδράσουν.

Τα γεγονότα ήταν στημένα στο παρασκήνιο ώστε να αναζωπυρωθεί η δικοινοτική βία, που είχε ξεσπάσει αρχικά το 1957, με αφορμή τον αγώνα της ΕΟΚΑ για την Ένωση. Μετά το θάνατο της ιερόδουλης Τουρκοκύπριας Τζεμαλιγιέ από πυρά Ελληνοκυπρίων αστυνομικών, ένα βράδυ λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1963, ξέσπασαν άγριες μάχες στους μαχαλάδες της παλιάς Λευκωσίας. Οι Τουρκοκύπριοι άρχισαν να αποσύρονται και να κλείνονται στους δικούς τους μαχαλάδες ενώ οι πολιτικοί τους αποχώρησαν από το κράτος, σε μια προσπάθεια διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν τα κατάφεραν όμως, αφού ο ΟΗΕ αναγνώρισε ως νόμιμη την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας με τη συμμετοχή μόνο των Ελληνοκυπρίων, καλώντας ωστόσο την κυβέρνηση αυτή να φέρει κοντά τις δύο κοινότητες, σε συνομιλίες για επίλυση του προβλήματος.

Από τότε μέχρι το 1973 έγιναν κάποιες προσπάθειες για λύση, αλλά τα κατεστημένα και στις δύο πλευρές δεν ήταν διατεθειμένα να την επιτρέψουν. Όπως και μετά την εισβολή το ίδιο και πριν, κάθε φορά που έφταναν κοντά σε συμφωνία οι διαπραγματευτές, κάτι γινόταν και τινάζονταν όλα στον αέρα. Χαρακτηριστική ήταν η σύγκλιση στις συνομιλίες Κληρίδη-Ντενκτάς τον Νοέμβρη του 1973 (οκτώ μήνες πριν από την εισβολή) με την οποία οι Τουρκοκύπριοι δέχτηκαν τα 12 από τα 13 σημεία που ήθελε να αλλάξει ο Μακάριος, αλλά ο ίδιος ο Μακάριος απέρριψε την κατ’ αρχήν συμφωνία, διακηρύσσοντας ότι ο εθνικός μας πόθος παραμένει η Ένωσις και μόνον η Ένωσις με την μητέρα Ελλάδα. Σε μια εποχή, μην το ξεχνάτε, που κυβέρνηση στη μητέρα Ελλάδα ήταν η χούντα.

Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’60 έγιναν κι άλλα επεισόδια, κανονικές μάχες δηλαδή μεταξύ της Εθνικής Φρουράς που δημιουργήθηκε τότε από τον στρατηγό Γρίβα, με εντολές του Μακαρίου, από τη μια και των Τουρκοκυπρίων της ΤΜΤ και των λεγόμενων «Τουρκοκυπριακών Δυνάμεων Ασφαλείας» από την άλλη.  Τον Αύγουστο του 1964 η Τουρκία βομβάρδισε την Τηλλυρία, για να δώσει τάχα κάλυψη στους Τουρκοκύπριους που μάχονταν με τους Ελληνοκύπριους στην περιοχή των Κοκκίνων. Ο βομβαρισμός με νόμβες Ναπάλμ σκόρπισε θανατικό και τότε η Ελλάδα, του Γεώργιου Παπανδρέου, άρχισε να στέλνει κρυφά στην Κύπρο ολόκληρη μεραρχία στρατού, για να προστατέψει το νησί από τυχόν τουρκική εισβολή.

Τον Νοέμβριο του 1967 όμως, η Εθνική Φρουρά έκανε στρατιωτική επιχείρηση εναντίον αμάχων στο τουρκοκυπριακό χωριό Κοφίνου, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 24 Τουρκοκύπριοι και χίλιοι να μείνουν άστεγοι. Η διεθνής κοινότητα εξοργίστηκε με τους Ελληνοκύπριους κι η Τουρκία το εκμεταλλεύτηκε πλήρως. Απέκλεισε την Κύπρο από αέρα και θάλασσα κι απειλούσε ξανά με εισβολή, αναγκάζοντας τη χούντα του Γεώργιου Παπαδόπουλου να αποσύρει την ελληνική μεραρχία από το νησί.

Τα γεγονότα της δεκαετίας του 60 επέσυραν μίσος ανάμεσα στις δύο κοινότητες, οι οποίες είχαν ζήσει στο παρελθόν ειρηνικά για αιώνες. Έτσι πέρασε στη συνείδηση του απλού λαού και στις δύο πλευρές ότι πια δεν μπορούσαν Ε/κ και Τ/κ να ζήσουν μαζί. Το δηλητήριο της διχοτόμησης άρχισε να μεταγγίζεται σε μικρές-μικρές ποσότητες κάθε φορά, ώστε να αρχίσει ο οργανισμός μας να το συνηθίζει.

Επανερχόμαστε όμως στο 1974, όταν έγινε το αποφασιστικό βήμα για τη διχοτόμηση. Ο Μακάριος ήξερε ότι το πραξικόπημα θα γινόταν τη Δευτέρα 15 Ιουλίου. Το Σαββατοκύριακο το πέρασε στην εξοχική του κατοικία στο Τρόοδος. Τη Δευτέρα το πρωί λέγεται ότι κατέβηκε στο προεδρικό μέγαρο, στη Λευκωσία. Πέρασε ακριβώς απ’ έξω από την Επιλαρχία Αρμάτων της Κοκκινοτριμιθιάς, χωρίς να συγκινηθεί κανείς μέσα στο στρατόπεδο. Λίγα λεπτά αργότερα, τα άρματα βγήκαν στο δρόμο και ξεκίνησαν να πάνε στο προεδρικό για να σκοτώσουν τον Μακάριο… Φτάνοντας στο προεδρικό  μέγαρο άρχισαν να βάλλουν από την μπροστινή πλευρά χωρίς ποτέ να περικυκλώσουν το κτίριο. Ο Μακάριος βγήκε, λέει, από την πίσω πόρτα, μαζί με έναν φρουρό του, πέρασε μέσα από τον Πεδιαίο ποταμό και βγήκε στην Προδρόμου. Εκεί σταμάτησε ένα αυτοκίνητο, ζήτησε από τον οδηγό να τους το δώσει και απ’ εκεί πήγε πρώτα στην Κλήρου, μετά στο μοναστήρι του Κύκκου, έπειτα στην Παναγιά της Πάφου και, εν συνεχεία, στην πόλη της Πάφου, από όπου και έκανε το γνωστό του διάγγελμα, λέγοντας στο λαό ότι είναι ζωντανός, την ώρα που το κατειλημμένο από τους πραξικοπηματίες ΡΙΚ μετέδιδε ότι είναι νεκρός.

Ό,τι περίγραψα στην πιο πάνω παράγραφο είναι η επίσημη εκδοχή. Κάποιοι ωστόσο ισχυρίζονται ότι ο Μακάριος δεν κατέβηκε ποτέ στη Λευκωσία. Γεγονός πάντως παραμένει ότι τον φυγάδευσαν από την Κύπρο οι Βρετανοί. Ο Μακάριος πήγε στις βρετανικές βάσεις Ακρωτηρίου κι από εκεί τον φυγάδευσαν με ελικόπτερο στη Μάλτα, από όπου ταξίδεψε έπειτα στο Λονδίνο και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη. Ενώ στην Κύπρο για πολλά χρόνια οι Κύπριοι καταριόμασταν τους Αμερικάνους και τους Εγγλέζους ότι αυτοί ήταν πίσω από το πραξικόπημα και την εισβολή, δεν αναρωτήθηκε ποτέ κανείς πώς και γιατί αυτοί, που ήταν πίσω από το πραξικόπημα, φυγάδευσαν τον Μακάριο από την Κύπρο και στη συνέχεια τον υποδέχτηκαν στην Αγγλία και στις ΗΠΑ ως νόμιμο πρόεδρο της Κύπρου.

Αλλά τα παράξενα δε σταματούν εδώ. Τα τουρκικά αποβατικά πλοία ήταν ήδη μερικές εκατοντάδες μέτρα από το Πέντε Μίλι της Κερύνειας, το πρωί της 20ης Ιουλίου 1974. Τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέδιδαν βίντεο και φωτογραφίες που φανέρωναν ότι η Τουρκία ήταν έτοιμη για εισβολή. Τότε ανέβηκε στο βήμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ο Μακάριος, ως νόμιμος πρόεδρος της Κύπρου, για να μιλήσει. Έχοντας δει τις εικόνες στις ειδήσεις και ξέροντας ότι η Τουρκία ήταν πανέτοιμη για εισβολή, ο Μακάριος όχι μόνο δεν ζήτησε από την Τουρκία να δείξει αυτοσυγκράτηση, αλλά κατηγόρησε ευθέως την Ελλάδα για εισβολή στην Κύπρο, για παραβίαση του Συντάγματος, που έπρεπε να αποκατασταθεί αμέσως και τόνισε ότι από την ελληνική εισβολή απειλούνταν και οι Τουρκοκύπριοι. Την ομιλία εκείνη του νόμιμου προέδρου της Κύπρου επικαλείται μέχρι σήμερα η Τουρκία, λέγοντας ότι επενέβη για να σώσει τους Τουρκοκύπριους από την εισβολή της Ελλάδας, έπειτα από την καταγγελία που έκανε η αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυπριακή κυβέρνηση.

Το άλλο παράξενο ήταν πως, ενώ οι Τούρκοι χτυπούσαν, οι Έλληνες αξιωματικοί έλεγαν στους φαντάρους να μην χτυπήσουν, γιατί οι Τούρκοι έκαναν απλά άσκηση. Μάλιστα είχαν φροντίσει, από τις πρώτες ημέρες του πραξικοπήματος, να απομακρύνουν τάγματα της Εθνικής Φρουράς, που κρατούσαν νευραλγικές θέσεις στα βόρεια παράλια της Κύπρου, από την Κερύνεια ως την Πόλη της Χρυσοχούς και να τα στείλουν στου διαόλου τη μάνα, για να μην υπάρχει κανείς να αντισταθεί στην αποβίβαση των εισβολέων. Γιατί έγινε αυτό; Διότι το σχέδιο, δηλαδή η μυστική συμφωνία μεταξύ χούντας, Τουρκίας και αμερικανοβρετανικών μυστικών υπηρεσιών προέβλεπε να μην υπάρξει αντίσταση, ώστε να μην προκληθεί αιματοχυσία. Εδώ όμως το κόλπο στράβωσε. Διότι, παρά τις διαταγές προς τους φαντάρους να μην χτυπήσουν, μέσα στην ανοργανωσιά, τη σύγχυση και τον πανικό, κάποιοι χτύπησαν. Μαρτυρίες στο ντοκιμαντέρ «Αιχμάλωτοι Μιας Προδοσίας» μιλούν για χτύπημα δικών μας εναντίον των αποβατικών δυνάμεων στο Πέντε Μίλι που κοκκίνησε τη θάλασσα από το αίμα. Από εκείνη τη στιγμή οι Τούρκοι εισβολείς άρχισαν να πετσοκόβουν. Εκτελούσαν φαντάρους κι άμαχους κατά το δοκούν και βίαζαν γυναίκες όλων των ηλικιών.

Παρόλο που σε δύο μέρες (22 Ιουλίου) κηρύχθηκε εκεχειρία, ο τουρκικός στρατός συνέχιζε την προέλαση, με αυξανόμενη αγριότητα. Γιατί και πάλι κάποιοι δικοί μας έδιναν αφορμές και προσχήματα. Θρασύδειλοι πιστολάδες της ΕΟΚΑ Β’ και πραξικοπηματίες, στα μετόπισθεν και πάντως μακριά από την κόλαση των μαχών με τον τουρκικό στρατό,  μπήκαν στα τουρκοκυπριακά χωριά, Τόχνη, Μάραθα, Αλόα και Στανταλάρης και σκότωσαν αθώα γυναικόπαιδα. Ήταν άραγε απλώς αποτέλεσμα μιας ασύλληπτα θρασύτατης βλακείας ή ήταν κι οι επιθέσεις αυτές μέρος του ιδίου σχεδίου, που θα εξυπηρετούσε την Τουρκία να επικαλείται την προστασία των Τουρκοκυπρίων για να προελαύνει ασταμάτητα, μέχρι να καταλάβει όλο το έδαφος που προέβλεπε το σχέδιο και να μαζέψει έπειτα εκεί μέσα όλους τους Τουρκοκύπριους, για «λόγους ασφαλείας»; Προσωπική μου άποψη είναι ότι στην πραγματικότητα συνέβη το δεύτερο. Οι επιθέσεις στα τουρκοκυπριακά χωριά ήταν μέρος του σχεδίου της προδοσίας.  

Στο μεσοδιάστημα έγιναν συνομιλίες στη Γενεύη. Εκεί τέθηκε στο τραπέζι σχέδιο ομοσπονδίας με δύο πολιτείες, στη βάση ενός χάρτη που έδειχνε ότι το έδαφος της τουρκοκυπριακής πολιτείας θα ήταν περίπου αυτό που κατέλαβε τουρκικός στρατός στον δεύτερο γύρο της εισβολής, όταν απέτυχαν οι συνομιλίες. Ο Κληρίδης ήθελε να δεχτεί την ομοσπονδία και να συζητήσει τον γεωγραφικό χάρτη, προκειμένου να αποφευχθεί μια δεύτερη αιματηρή τουρκική επίθεση, αλλά ο Μακάριος και το ελληνοκυπριακό βαθύ κράτος απέρριψε το σχέδιο ασυζητητί. Ήταν τότε που ο Έλληνας υπουργός εξωτερικών Γεώργιος Μαύρος διακήρυξε ότι, μεταξύ της ατιμώσεως και του πολέμου η Ελλάς επιλέγει τον πόλεμο, αλλά λίγες ώρες μετά, μόλις ξημέρωσε το φως της 14ης Αυγούστου, η Ελλάς επέλεξε την ταπείνωση, αφήνοντας τους Κύπριους να καίγονται μόνοι μέσα στη φωτιά του πολέμου (τρία χρόνια αργότερα η ελληνική πλευρά δέχτηκε να συζητήσει την ομοσπονδία, την οποία απέρριψε εκείνο το πρωί). Στη διάρκεια της δεύτερης εισβολής συνεχίστηκαν οι αδιανόητες βαρβαρότητες των δυνάμεων εισβολής ενώ κατέλαβαν χωρίς ισχυρή αντίσταση όχι μόνο το έδαφος που πρόβλεπε η μυστική συμφωνία αλλά και κάτι παραπάνω, ώστε να έχουν να δώσουν πίσω, στις διαπραγματεύσεις.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, ενόσω ο Μακάριος ήταν στο εξωτερικό, δεν αντιλαμβανόταν ακριβώς τι γινόταν στην Κύπρο, κάτι που ενισχύει την άποψή μου ότι οι αμερικανοβρετανικές μυστικές τον ενημέρωσαν, πριν από το πραξικόπημα, ότι η τουρκική επιχείρηση θα ήταν μικρής κλίμακας και πολύ περιορισμένης βίας κι αυτός ήταν με εκείνη την εντύπωση, θεωρώντας μάλλον υπερβολές όσα του μετέφεραν για την κατάσταση την Κύπρο. Όταν ωστόσο επέστρεψε τον Νοέμβρη του 1974, αυτό που αντίκρυσαν τα μάτια του τον συγκλόνισε, σε βαθμό που κάποιοι επιμένουν ότι εκεί κλονίστηκε η υγεία του, με αποτέλεσμα να πεθάνει δύο χρόνια και εννέα μήνες αργότερα, από έμφραγμα του μυοκαρδίου, σε ηλικία 64 ετών.

Παρόλα αυτά όμως συνέβη τότε άλλο ένα παράξενο γεγονός. Ο Μακάριος αποφάσισε να συγχωρέσει όλους όσοι ευθύνονταν για το πραξικόπημα. Πρόσφερε «κλάδον ελαίας» σε εκείνους που προκάλεσαν την τουρκική εισβολή, που είχαν ευθύνη για τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων, των βιασμό χιλιάδων γυναικών, για το ξεσπίτωμα 170 χιλιάδων ανθρώπων. Χωρίς να ρωτήσει τον πονεμένο αυτό λαό, αποφάσισε από μόνος του να συγχωρέσει εκείνους που έφεραν το θάνατο και την καταστροφή. Έτσι λοιπόν ούτε στην Κύπρο αλλά ούτε και στην Ελλάδα λογοδότησε ποτέ κανείς για την τεράστια εκείνη εθνική καταστροφή.

Οι χουντικοί στην Ελλάδα δικάστηκαν και καταδικάστηκαν μόνο για το πραξικόπημα στην Ελλάδα, όχι για το πραξικόπημα στην Κύπρο. Ούτε και για το ότι έστειλαν τα παιδιά του κυπριακού αλλά και του ελληνικού λαού (ΕΛΔΥΚ) να σκοτωθούν σε έναν αγώνα προδομένο. Μάλιστα αν παρακολουθήσει κανείς την ταινία «Η Δίκη της Χούντας», με αυθεντικά οπτικογραφημένα αποσπάσματα από τη δίκη σημαινόντων στελεχών της ούτω καλούμενης «Εθνικής Κυβέρνησης» θα διαπιστώσει ότι ο πρόεδρος του δικαστηρίου δεν επέτρεψε σε καμία περίπτωση αναφορά στην Κύπρο κι αφαιρούσε το λόγο σε όποιον επιχειρούσε μια τέτοια αναφορά, λέγοντας ότι ήταν εκτός θέματος. Αλλά αν ήταν μόνο η χούντα ένοχη για την κυπριακή τραγωδία, γιατί τόση μυστικοπάθεια από τις ελληνικές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και των κυβερνήσεων στην Κύπρο;  Ενώ όλοι κατηγορούν αποκλειστικά τη χούντα και τους ξένους για την προδοσία της Κύπρου, ο φάκελος της Κύπρου δεν άνοιξε ποτέ. Παρέμεινε για 40 χρόνια κλειδαμπαρωμένος στα υπόγεια της Βουλής των Ελλήνων και μόλις τα τελευταία χρόνια δόθηκε υλικό στην κυπριακή βουλή, μέσα από το οποίο ωστόσο δεν βγάζει κανείς και πολλά συμπεράσματα.

Επανέρχομαι λοιπόν στην προσωπική μου άποψη ότι δεν ήταν μόνο η χούντα πίσω από την προδοσία. Ήταν κι άλλοι. Τονίζω ότι σε καμία περίπτωση δεν ελαφρύνω τις ευθύνες της χούντας και των εδώ στην Κύπρο συνεργατών της, όπως ήταν η ΕΟΚΑ Β’ και άλλοι παράγοντες. Αντιθέτως θεωρώ ότι ο ηλίθιος προδότης Δημήτριος Ιωαννίδης ευθύνεται πρώτα και πάνω από όλους για το γεγονός ότι συγκατένευσε στο σχέδιο για τη διχοτόμηση της Κύπρου, με μια απλοϊκή πεποίθηση ότι έτσι θα ξεμπέρδευε μια για πάντα με το Κυπριακό.  Αλλά δεν ήταν μόνο ο Ιωαννίδης διχοτομικός. Ήταν και πολλοί άλλοι. Σίγουρα διχοτομικό ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα το διεφθαρμένο ελληνοκυπριακό κατεστημένο, που αποτελεί στην ουσία το βαθύ κράτος πίσω από κάθε κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 μέχρι σήμερα.

Αυτό το βρόμικο σινάφι που πήρε στα χέρια του την εξουσία, μόλις τερματίστηκε η αποικιοκρατία, γλυκάθηκε με το μέλι της εξουσίας και της υπεξαίρεσης δημοσίου χρήματος, γλυκάθηκε δηλαδή καταληστεύοντας αυτό τον αφελή και ταλαίπωρο λαό και μας τα έκανε όλα. Μας εξαπάτησε πουλώντας μας πατριωτικά φούμαρα, ενώ είχε στο νου του εξαρχής τη διχοτόμηση. Όταν πριν από την εισβολή μιλούσε για Ένωση, στο νου του είχε την διπλή ένωση, δηλαδή τη διχοτόμηση. Όταν μετά την εισβολή μιλούσε και συνεχίζει να μιλά για προστασία της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην πραγματικότητα εννοεί τη διατήρηση του σημερινού στάτους κβο, δηλαδή την ντε φάκτο διχοτόμηση, μέχρι ο χρόνος να τη οριστικοποιήσει. Αυτή είναι η λύση που τους βολεύει και δεν πρόκειται να κάνουν πίσω, μέχρι να την πετύχουν.

Προς το παρόν και για όσο καιρό μπορούν, κερδίζουν χρόνο. Γιατί ξέρουν πως ο χρόνος θα μας κάνει να ξεχάσουμε τη χαμένη μας πατρίδα, τους παππούδες μας που την πότιζαν με το αίμα και τον ιδρώτα τους, τους ήρωες του απελευθερωτικού μας αγώνα, που έδωσαν τη ζωή τους για να ελευθερωθεί αυτός ο τόπος το 1960 και να τον ορίζουμε ελεύθερο από τη μια του άκρη ως την άλλη, τους αγαπημένους μας πατεράδες και αδελφούς που σκοτώθηκαν στις προδομένες μάχες με τον τούρκικο  στρατό, τις μανάδες και τις αδελφές μας που τις βίασαν οι εισβολείς, την ιστορική μας παρουσία για σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια σε εκείνα τα χώματα, που τώρα τα ορίζει η Τουρκία.

Προς το παρόν και για όσο καιρό μπορούν, κερδίζουν χρόνο αλλά και χρήμα. Μοιράζοντας μεταξύ τους την εξουσία και κατακλέβοντας από τη τσέπη μας το υστέρημά μας. Αυτό το βρόμικο σινάφι δεν μας πρόδωσε μόνο το 1974. Το 1955 μας εξαπάτησε ότι ο αγώνας γινόταν για την Ένωση, ενώ ήξερε πολύ καλά ότι Ένωση δεν θα γινόταν. Μας το είχε πει εξάλλου κι ο (διπλωμάτης το επάγγελμα) ποιητής Γιώργος Σεφέρης, στο ποίημα του «Ελένη», πριν τον αγώνα της ΕΟΚΑ, ότι άδικα θα γέμιζε ο Σκάμανδρος κουφάρια, γιατί η Ένωση ήταν «ένα πουκάμισο αδειανό». Έστειλαν τα παλληκάρια να θυσιάσουν τη ζωή τους για την Ένωση και στο δρόμο άλλαξαν γνώμη. Συμφώνησαν ανεξάρτητο κράτος κι έπειτα το γύρισαν και πάλι στην Ένωση, γιατί το παραμύθι πουλούσε. Από την καταστροφή του 1974 και μετά το παραμύθι έγινε «μια δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη λύση» που θα έρθει μετά από πολλά χρόνια, μέσα από έναν ατέλειωτο μεν αλλά άνετο, βολικό και ξεκούραστο «Μακροχρόνιο Αγώνα», μη βιάζεστε.

Αυτό λοιπόν το βρόμικο σινάφι μας πρόδωσε, μας ξεπούλησε, μας κατάκλεψε, μας ντρόπιασε, μας εξευτέλισε όχι μία φορά, αλλά πολλές. Το 1974 ήταν το αποκορύφωμα. Εκατόν εβδομήντα χιλιάδες άνθρωποι ξεσπιτώθηκαν, έζησαν για χρόνια μέσα στα αντίσκηνα και στα χαμόσπιτα μέχρι να τους χτίσουν κυβερνητικά σπίτια. Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, χιλιάδες γυναίκες έπεσαν θύματα βιασμού, χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, χιλάδες γονιοί, γυναίκες και παιδιά περίμεναν για δεκαετίες να μάθουν τι απέγιναν οι δικοί τους άνθρωποι, που πήγαν να αντισταθούν στην τουρκική εισβολή και χάθηκαν. Εξαπατήθηκαν ότι γίνονται προσπάθειες για λύση και δικαίωση, ενώ στην πραγματικότητα μας οδηγούν, σε παράλληλη δράση με την Τουρκία, στην οριστική διχοτόμηση.

Όταν ήρθε το 1974, μετά την εισβολή, η διεθνής ανθρωπιστική βοήθεια για τους πρόσφυγες, ξέρετε τι έκανε το αθεόφοβο αυτό σινάφι; Την ΕΚΛΕΨΕ! Έκλεψε ό,τι μπορούσε να κλέψει. Από χρήματα, είδη πρώτης ανάγκης, φαγώσιμα είδη ένδυσης και υπόδησης και μάλιστα, για να μην βγει στη φόρα το πλιάτσικο και το μάθει ο προδομένος αυτός κόσμος, ξέρετε τι έκανε; Έκαψε κι από  πάνω τις αποθήκες της Κοινωνικής Μέριμνας, για να σκεπαστεί το έγκλημα. Σκεφτείτε το. Μετά από όλη εκείνη τη συμφορά, αυτό το βρόμικο βαθύ κράτος έκλεβε κι από πάνω το θύμα της προδοσίας, που ήταν αυτός ο αφελής και ευκολόπιστος λαός.

Οι αιχμάλωτοι πολέμου, εκείνοι δηλαδή που πήγαν να πολεμήσουν με την τερατώδη τουρκική πολεμική μηχανή, είτε άοπλοι είτε με κάτι γελοία τουφέκια του β’ παγκοσμίου πολέμου, ανοργάνωτοι, και προδομένοι, με αποτέλεσμα να πιαστούν αιχμάλωτοι των Τούρκων, ξέρετε τι αντιμετώπισης έτυχαν από αυτό το βρόμικο βαθύ κράτος; Τους έγραψαν πάνω στο απολυτήριο του στρατού ότι συνελήφθησαν από τις δυνάμεις εισβολής του τουρκικού στρατού κι ότι η διαγωγή τους κατά τη διάρκεια της κράτησης τους παραμένει άγνωστη. Δηλαδή ότι περίπου μπορεί να ήταν και προδότες! Αυτό το ξετσίπωτο προδοτικό σινάφι που έφερε τους Τούρκους, στιγμάτισε σαν προδότες εκείνους που πήγαν να πολεμήσουν τους Τούρκους κι υπόφεραν ανείπωτα βασανιστήρια στη διάρκεια της αιχμαλωσίας τους στις τουρκικές φυλακές. Ναι, τόση ξετσιπωσιά!

Μας έκαναν λοιπόν όλα εκείνα τα απίστευτα και δεν σταμάτησαν εκεί. Όταν πέθανε κι ο Μακάριος, κυριολεκτικά ξεσάλωσαν. Έστησαν το σύστημα εξουσίας στα μέτρα τους κι άρχισαν να τρώνε δισεκατομμύρια, κλέβοντας και ξανακλέβοντας και ξανακλέβοντας το μόνιμο θύμα τους, αυτό τον λαό. Το θέμα είναι πως αυτό το βρόμικο σινάφι βρίσκει και κάνει. Κάποιοι μάλιστα ισχυρίζονται, δίκαια ή άδικα, πως αυτό που παίρνουμε, ως λαός, είναι αυτό ακριβώς που μας αξίζει.

Μακάρι να μην είναι έτσι. Μακάρι μια μέρα να ξυπνήσουμε και να σηκωθούμε όρθιοι. Μακάρι μια μέρα να ενώσουμε όλοι τα χέρια και να γίνουμε μια συντριπτική γροθιά στη μούρη αυτού του ξεδιάντροπου κι αχόρταγου κατεστημένου, να τη φάει και να πάει στον αγύριστο. Ίσως δούμε επιτέλους σ’ αυτό τον τόπο μιαν άσπρη μέρα.

WELCOME TO NORTH CYPRUS

Η φωτογραφία είναι σημερινή, από το Λονδίνο. Η «Βόρεια Κύπρος» διαφημίζει στις κοσμοπολίτικες λεωφόρους το τουριστικό της προϊόν. Την ίδια ώρα που ακούμε στις ειδήσεις ότι κινδύνεύουμε λέει να χάσουμε το FIR μας, ενώ οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Ε.Ε. πιέζουν την Κυπριακή Δημοκρατία να αποδεχτεί ως νόμιμους κατοίκους της Κύπρου (και άρα να τους δώσει ταυτότητες) παιδιά μεικτών γάμων Τουρκοκυπρίων με Τούρκους έποικους.

Προσθέστε τα ήδη γνωστά: τους χιλιάδες Ελληνοκύπριους που αγοράζουν καύσιμα, φάρμακα και άλλα προϊόντα από τα κατεχόμενα, τους χιλιάδες που τζογάρουν στα εκείθεν καζίνα, τους χιλιάδες που πώλησαν την περιουσία τους στα κατεχόμενα στην Τουρκία και πολλά άλλα.

Ο «Μακροχρόνιος Αγώνας» του μαλακού καναπέ και του φραπέ
«δικαιώνεται» ως προς τον πραγματικό του στόχο, που δεν ήταν άλλος από την παγίωση του status quo. Η ζωή ξεπερνά την πολιτική αρλούμπα, ξεγυμνώνει τα κούφια συνθήματα των απατεώνων πολιτικάντηδων και άλλων προβεβλημένων μεγαλοπαραγόντων του αδηφάγου και βρόμικου ελληνοκυπριακού κατεστημένου, που το έπαιζαν πατριώτες (κατά τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον).

Τα περί της «κρατικής μας οντότητας» που πιπιλάνε εδώ και δεκαετίες οι σαλτιμπάγκοι και οι παλιάτσοι του πολιτικού μας τσίρκου, είναι μια απάτη, που ωστόσο πλησιάζει στην πλήρη της αποκάλυψη. Για την τσέπη τους και μόνο γι’ αυτήν επέλεξαν εδώ και δεκαετίες τη διχοτόμηση και σιγοντάροντας την τουρκική αδιαλλαξία, μας οδηγούν ολοένα και πιο κοντά στο όραμα του Ραουφ Ντενκτάς, που ήταν ο μόνιμος γεωγραφικός και πολιτικός διαχωρισμός του κυπριακού λαού, με τη δημιουργία στο νησί δύο ανεξαρτήτων κρατών.

Προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία πως, όταν συμβεί αυτό, ο Ελληνισμός θα έχει χάσει οριστικά την Κύπρο. Γιατί η Τουρκία έχει τη δυνατότητα με όρους οικονομικούς (ανάπτυξη της Τ/κ οικονομίας με την ενίσχυση της τουρκικής αγοράς) και δημογραφικούς (εποικισμός) – με όρους δηλαδή που διαμορφώνουν συνθήκες ζωής και όχι με κούφια ψηφίσματα του ΟΗΕ και πολιτικές ντιρεκτίβες- να μετατρέψει την Κύπρο σε τουρκικό νησί σε βάθος εικοσαετίας. Αυτό όμως δεν ενδιαφέρει και πολύ το διεφθαρμένο κατεστημένο, που ελέγχει πλήρως την εξουσία στην Κυπριακή Δημοκρατία, εφόσον – προς το παρόν τουλάχιστον – διασφαλίζει την εισροή δημοσίου χρήματος στο πουγγί του.

Την ίδια ώρα, που ο πρόεδρος αυτής της χώρας και ηγέτης της Ε/κ Κοινότητας, ψάχνεται ακόμη για να αποφασίσει τι είδους λύση θέλει και γυρεύει πρακτικά που μόνο αυτός είδε στο Κραν-Μοντανά, το Facebook λειτουργεί κάπως σαν όσιος Παΐσιος, προφητεύοντας πώς θα είναι η Κύπρος του μέλλοντος. Ποστάρεις από τη Λευκωσία και σου βγάζει ότι είσαι στην Lefkosa (Λεφκόσια). Ποστάρεις από τη Λάρνακα και σου βγάζει ότι είσαι στην Iskele. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα, δεν μπορούν να μας ξυπνήσουν από τον γλυκό ύπνο του βολεμένου, για να δούμε ότι πιάσαμε τον κατήφορο και πάμε ντουγρού προς τα βράχια.

Αυτή ήταν τελικά η Ελένη…

Το 1955, και μόλις ξεκίνησε ο απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου, ο (κατόπιν νομπελίστας) ποιητής Γιώργος Σεφέρης, όντας και διπλωμάτης, έγραψε το υπέροχο ποίημα «Ελένη», στους στίχους του οποίου βρίσκεται μια συγκλονιστική προφητεία για τη μετέπειτα ιστορική πορεία αυτού του νησιού:

«…αν είναι αλήθεια πως οι ανθρώποι δε θα ξαναπιάσουν

τον παλιό δόλο των θεών·

αν είναι αλήθεια

πως κάποιος άλλος Τεύκρος, ύστερα από χρόνια,

ή κάποιος Αίαντας ή Πρίαμος ή Εκάβη

ή κάποιος άγνωστος, ανώνυμος, που ωστόσο

είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια,

δεν το ’χει μες στη μοίρα του ν’ ακούσει

μαντατοφόρους που έρχουνται να πούνε

πως τόσος πόνος τόση ζωή

πήγαν στην άβυσσο

για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.»

Από το 1955 που ξεκίνησε ο απελευθερωτικός αγώνας με δεδηλωμένο στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, τα ακραία εθνικιστικά στοιχεία της τουρκοκυπριακής κοινότητας, με ενθάρρυνση φυσικά της Άγκυρας, έθεσαν επιτακτικά το θέμα δημιουργίας δύο κρατών στην Κύπρο, κάτι που ονομάστηκε Διχοτόμηση (στα Ελληνικά) ή Taksim (στα Τουρκικά).

Παρά τις βαρύγδουπες διακηρύξεις της ελληνοκυπριακής ηγεσίας έκτοτε μέχρι σήμερα, είναι προφανές ότι η λύση της διχοτόμησης ήταν τελικά επιλογή όχι μόνο της Τουρκίας και του Ραούφ Ντενκτάς, αλλά και του ελληνοκυπριακού κατεστημένου, που αποτελεί από το 1960 το βαθύ κράτος πίσω από την  Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι αυτοί που εδώ και 58 χρόνια τρώνε και πίνουν κατακλέβοντας τους σιωπηλούς αμνούς, που αποτελούν τους ιθαγενείς αυτής της Μπανανίας.  Ήταν η λύση που θα καθησύχαζε σιωπηρά και τις «ανησυχίες» των εθνικιστών στην κάθε κοινότητα, που δεν μπορούν να διανοηθούν συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Απλώς στην ελληνοκυπριακή κοινότητα υπήρχε μια …τεχνική δυσκολία. Για να γίνει διχοτόμηση έπρεπε να ξεσπιτωθούν 160 χιλιάδες άνθρωποι. Ποιος θα τολμούσε να τους πει κάτι τέτοιο; Έπρεπε συνεπώς αυτό να γίνει βίαια. Έτσι δρομολογήθηκαν οι λεγόμενες «φασαρίες» ανάμεσα στις δυο κοινότητες, που «επέβαλαν» τον πρώτο μικρό γεωγραφικό διαχωρισμό του 1957, τον δεύτερο μεγαλύτερο του 1964 και τον οριστικό διαχωρισμό του 1974, μετά το προσχεδιασμένο για τη διχοτόμηση πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή που (συμφωνημένα) ακολούθησε.

Το βαθύτατα διεφθαρμένο, πορωμένο και ανάγλητο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο δεν δίστασε να σύρει αυτό το λαό στην καταστροφή, τον πόνο, το θάνατο και την προσφυγιά για να νίψει έπειτα τα χείρας λέγοντας ρίχνοντας όλο το φταίξιμο στην Τουρκία και να αφήσει να περνάνε οι χρυσοφόρες (για τις τσέπες των εκλεκτών του μελών) δεκαετίες, χωρίς να κάνει κάτι το ουσιαστικό για την απελευθέρωση της Κύπρου, χωρίς να πείθει ποτέ και κανέναν στο εξωτερικό ότι πραγματικά ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο. Απλά πουλώντας στους σιωπηλούς αμνούς στο εσωτερικό το παραμύθι ότι διεξάγεται τάχα «μακροχρόνιος αγώνας».

Έτσι πέρασε μισός αιώνας, με τη μνήμη της χαμένης πατρίδας να ξεθωριάζει, με τον πόνο και τις αντιστάσεις να αμβλύνονται. Σε σημείο που άρχισαν κάποιοι ξεδιάντροποι να προβάλλουν απερίφραστα πλέον το όραμα του Ραούφ Ντενκτάς και της Τουρκίας σαν λύση καλύτερη από την επανένωση της Κύπρου, διότι έτσι δεν θα έχουμε λέει την Τουρκία μέσα στα πόδια μας. Το πώς θα μας ρουφήξει σαν χούβερ η Τουρκία με οικονομικούς και δημογραφικούς όρους λίγα χρόνια μετά που θα επισημοποιηθεί η διχοτόμηση, το έχω γράψει σε άλλα μου άρθρα. Αυτή ωστόσο την έσχατη προδοσία που ονομάζεται  λύση δύο κρατών, το βολεμένο κατεστημένο (που συνεχίζει απτόητο να τρώει με χρυσές μασέλες) μάς την παρουσιάζει πλέον ξεδιάντροπα σαν την «καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση».

Οι σημερινές αιτιάσεις τους λοιπόν δεν είναι τίποτε άλλο παρά «ο παλιός δόλος των θεών» που έπιασαν οι άνθρωποι αυτοί και έρχονται ύστερα από τόσα χρόνια βαρύγδουπων πατριωτικών φανφάρων να μας πουν «οι μαντατοφόροι» πως όλα όσα περάσαμε στα χρόνια της φωτιάς, οι αγώνες, οι ηρωϊκές θυσίες, οι μαυροφορεμένες μάνες και σύζυγοι, τα ορφανά παιδιά, ο ξεριζωμός,  «τόσος πόνος τόση ζωή πήγαν στην άβυσσο για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.»

Αυτή ήταν τελικά η Ελένη που μας έταζαν: η διχοτόμηση.

Διαβάστε ολόκληρο το ποίημα του Σεφέρη πατώντας ΕΔΩ.

Αυτό που φοβάστε θα το πάθετε…

Στο κλεφτοκράτος που ζούμε, η εκάστοτε κυβέρνηση ξέρει πως, όποτε χρειαστεί ριάλια, θα πρέπει να χώσει το χέρι της στην τσέπη του φορολογούμενου να του τα πάρει. Στις πλείστες περιπτώσεις τα παίρνει από το υστέρημά του, διότι αυτούς που έχουν παραπανίσια λεφτά δεν τους ενοχλεί, μην τυχόν «κακοφανιστούν» και τα βγάλουν έξω. Τους φωνάζει κάθε κάμποσα χρόνια και κάνουν …διακανονισμό.

Μια από τις πιο ξεδιάντροπες έμμεσες φορολογίες είναι αυτή που επιβάλλει η εκάστοτε κυβέρνηση στα καύσιμα, που αποτελούν στην Κύπρο είδος πρώτης ανάγκης, αφού εδώ και σχεδόν 60 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας, το κλεφτοκράτος δεν κατάφερε ακόμη να διασφαλίσει στον πολίτη του αξιόπιστο σύστημα δημοσίων συγκοινωνιών. Διότι πολύ απλά δεν περισσεύουν λεφτά για όραμα όταν προτεραιότητα είναι μόνίμως το πάρτι και η μάσα.

Επειδή λοιπόν ο κόσμος χρειάζεται το αυτοκίνητό του για να πάει δουλειά να βγάλει το ψωμί του κι επειδή από το λιγοστό ψωμί που βγάζει θέλει να τρώει και το κλεφτοκράτος, κάποιοι συμπολίτες μας αποφάσισαν να βάζουν καύσιμα στα αυτοκίνητά τους όχι εδώ στο κλεφτοκράτος αλλά δίπλα στο ψευδοκράτος. Κι επειδή για κάποιο μυστήριο λόγο τα καύσιμα στο ψευδοκράτος δεν είναι ψευδοκαύσιμα αλλά κινούν τα αυτοκίνητα κανονικά, το φαινόμενο άρχισε να διογκώνεται.

Συμπτωματικά έφτασε ο καιρός να ανοίξει το οδόφραγμα της Δερύνειας. Φοβούμενη όμως η κυβέρνηση του κλεφτοκράτους ότι μες στο κατακαλόκαιρο θα μπορεί ευκολότερα να διαρρέει, μέσω Δερύνειας, τουρισμός προς τα κατεχόμενα και επιπλέον ευκολότερα επίσης θα πηγαίνουν μαζικά οι πολίτες του κλεφτοκράτους να γεμίζουν από το ψευδοκράτος, αποφάσισε να μην ανοίξει προς το παρόν το οδόφραγμα. Μάλιστα, λειτουργώντας με τη γνωστή κουτοπόνηρη πολιτική κουλτούρα αυτού του κλεφτοκράτους, παρακάλεσε τον δήμαρχο της κατεχόμενης Αμμοχώστου να μας δηλώσει ότι δεν βιάζεται να δει το οδόφραγμα να ανοίγει.

Προσωπικά εμένα ολίγον με ενδιαφέρει αν θα ανοίξει το οδόφραγμα. Ενόσω δεν λύνεται το Κυπριακό και η μισή μου πατρίδα παραμένει κατεχόμενη από την Τουρκία, με τους κατοίκους της ξεριζωμένους στην άλλη μισή, δεν με ενδιαφέρει πόσα και ποια οδοφράγματα είναι ανοιχτά. Με ενδιαφέρει να ελευθερωθεί και να επανενωθεί η πατρίδα μου, με μια λύση που και οι δύο πλευρές να θεωρούν ισοζυγισμένη, ώστε να μπορεί να λειτουργήσει και να διασφαλίσει ειρήνη και ασφάλεια στα παιδιά μου και σ’ όλες τις επόμενες γενιές.

Σ’ αυτούς όμως που πολεμούν με λύσσα τη λύση, διότι φοβούνται τον ανταγωνισμό μιας νομιμοποιημένης πλέον οικονομικής δραστηριότητας στα κατεχόμενα, θα πω ένα πράγμα και θέλουν ας το ακούσουν, θέλουν ας το βάλουν από το ένα αυτί κι ας το βγάλουν από το άλλο:

Αυτό που φοβάστε ότι θα πάθετε με τη λύση, θα το πάθετε 10 φορές χειρότερα χωρίς τη λύση. Διότι αν νομιμοποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο το ψευδοκράτος ως ανεξάρτητη από εμάς κρατική ή οικονομική οντότητα και πια δεν θα έχουμε κανένα λόγο και κανένα έλεγχο εμείς στην οικονομική ανάπτυξη αυτής της άλλης χώρας, ό,τι συμβαίνει σήμερα με τα καύσιμα ή με τα τσιγάρα, θα αρχίσει να γίνεται και στον τουρισμό και  στη Γεωργία (γι’ αυτό έφεραν νερό από την Τουρκία με αγωγό) και στο εμπόριο και στις υπηρεσίες και σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Όταν θα μπορεί ο Τούρκος και ο οποιοσδήποτε άλλος επιχειρηματίας να επενδύσει ελεύθερα και νόμιμα στην τουρκική πλέον βόρεια Κύπρο, θα κάνει τις τιμές του χώμα για να μας κλείσει. Και θα μπορεί να τις κάνει χώμα διότι η οικονομική ευχέρεια ενός Τούρκου ή άλλου διεθνούς εμβέλειας επιχειρηματία είναι πολύ μεγαλύτερη από του αντίστοιχου Κύπριου και δεν θα μπορέσει ο Κύπριος να ανταγωνιστεί, εκτός κι αν πουληθει το κλεφτοκράτος μας απ’ εδώ αύτανδρο σε ξένους μεγαλοκαρχαρίες.

Όπως τώρα πάνε συμπολίτες μας και γεμίζουν εκεί τα αυτοκίνητά τους, αύριο θα κάνουν πολύ περισσότερες αγορές και, καθώς παράλληλα θα αυξάνεται  ο τουρκικός πληθυσμός, εμείς θα καταντήσουμε κάποια στιγμή μειοψηφία σ’ αυτό το νησί και τσιράκι των Τούρκων. Διότι η ζωή δεν ρυθμίζεται με περιοριστικούς ή εκδικητικούς νόμους, πολιτικής σκοπιμότητας. Η ζωή ρυθμίζεται από τις ανάγκες των ανθρώπων. Κι όταν χάσουμε την Κύπρο, τότε θα καταλάβουμε πόσο ηλίθιοι ήμασταν. Αν το καταλάβουμε φυσικά, διότι οι ηλίθιοι σπάνια αντιλαμβάνονται την ηλιθιότητά τους.

YA TAKSIM YA OLUM!

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, μιλώντας κάπου την Κυπριακή, διευκρίνισε ότι δεν σκέφτεται λύση δύο κρατών στην Κύπρο, όπως τον κατηγορούν κάποιοι τώρα τελευταία, αλλά στόχος του παραμένει η λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, στη βάση των του διεθνούς δικαίου, του Πλαισίου Γκουτέρες και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ.
 
Η «λύση δύο κρατών» είναι ένας επικαιροποιημένος και σαφώς πιο συγκεκριμένος όρος για να πει κανείς τη Διχοτόμηση. Τη Διχοτόμηση για την οποία διαδήλωναν το 1958 εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι στις τουρκικές μεγαλουπόλεις, κραδαίνοντας πλακάτ με το σύνθημα «Ya Taxim, Ya Olum» (Διχοτόμηση ή Θάνατος) ενώ η τουρκική κυβέρνηση εξέδιδε ανακοίνωση ότι «αποφάσισε οριστικά και αμετάκλητα υπέρ της εφαρμογής της διχοτόμησης ή οποία αποτελεί μονόδρομο».
 
Αυτό ήταν εξάλλου και το όραμα που πολλές φορές ανέπτυξε ο Ραούφ Ντενκτάς στα 40 κρίσιμα χρόνια που υπήρξε ηγέτης των Τουρκοκυπρίων, ιδιαίτερα μετά την τουρκική εισβολή, όταν ο τότε Τούρκος πρωθυπουργός Μπουλέντ Ετσεβίτ διακήρυξε ότι το Κυπριακό λύθηκε, έπειτα από την κατάληψη του 36% του εδάφους της Κύπρου.
 
Από το 1974 και μετά, όταν ο Μακάριος εξήγγειλε τον ψευδεπίγραφο «Μακροχρόνιο Αγώνα», οι πρόσφυγες και γενικά ολόκληρη η Ελληνοκυπριακή Κοινότητα έπεσε θύμα απάτης από συγκεκριμένη μερίδα της πολιτικής ηγεσίας ότι τάχα παραμένει αταλάντευτα κι ανυποχώρητα υπέρ της εξεύρεσης μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού, αλλά πάντοτε υπονομεύοντας είτε τις προσπάθειες έναρξης των συνομιλιών είτε των ιδίων των συνομιλιών, όταν άρχιζαν έπειτα από πιέσεις της διεθνούς κοινότητας.
 
Η υπονόμευση ήταν παράλληλη κι από πλευράς του ντενκτασικού κατεστημένου αλλά και του βαθέως κράτους της Τουρκίας, όμως εκείνοι ήταν ξεκάθαρα ορκισμένοι υπέρ της διχοτόμησης. Οι δικοί μας; Είναι κανείς τόσο αφελής ώστε να πιστεύει πως, όσο πιο πολύ παγιώνεται το διχοτομικό στάτους κβο στην κετεχόμενη από την Τουρκία Κύπρο, διανοίγονται προοπτικές για λύση διαφορετική από τη διχοτόμηση;
 
Στο μεταξύ, όλα αυτά τα χρόνια, από την εισβολή μέχρι σήμερα, οι ίδιοι αυτοί μεσσίες της καλύτερης λύσης, που θα έρθει κατά τη Δευτέρα Παρουσία, άρχισαν να «ανακαλύπτουν» μέσα σε τουρκικά βιβλία ότι τάχα η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση αλλά λύση, για να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Την ίδια στιγμή όμως μας λένε ότι το Κυπριακό δεν λύνεται λόγω της αδιαλλαξίας της Τουρκίας. Με άλλα λόγια απενοχοποιούν τη Διχοτόμηση και ενοχοποιούν τη λύση, ενώ την ίδια ώρα λένε ότι για τη μη λύση ευθύνεται αποκλειστικά η Τουρκία η οποία θέλει λύση…
 
Παράλληλα βγήκαν κατά καιρούς ακαδημαϊκοί και αναλυτές οι οποίοι μας εξήγησαν ότι πρέπει να παρεμποδίσουμε τα τουρκικά σχέδια, αντοπροτείνοντας (εμείς) τη λύση δύο κρατών στην Κύπρο, δηλαδή τη διχοτόμηση. Μας λένε δηλαδή να ξεχάσουμε για πάντα τους τόπους μας, την ιστορία μας και τη σκληρή πραγματικότητα ότι θα καταστούμε μια θλιβερή μειοψηφία πάνω σε τούτο το νησί, όταν ο βορράς θα γεμίσει Τούρκους υπηκόους, επειδή κρίνουν ότι εμείς δεν έχουμε τη δύναμη να επιτύχουμε μια λογική και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, βασισμένη στις αρχές του διεθνούς δικαίου.
 
Ηττοπαθείς και χωρίς τη δυνατότητα να δουν πέρα από τη μύτη τους, θεωρούν ότι ο κυπριακός Ελληνισμός μπορεί να έχει μέλλον και θα είναι πιο ασφαλής σε τούτο το νησί, όταν ταμπουρωθεί στο νότο, έχοντας σύνορα με την Τουρκία από τη Δερύνεια ως τον Λιμνίτη και μετατρέψει τον πόθο της επιστροφής σε τραγούδια του τύπου «Πάλι Με Χρόνια Με Καιρούς Πάλι Δικά Μας Θα ‘Ναι».
 

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΦΛΕΡΤ ΜΕ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, με την πυθική απάντηση που έδωσε στο περιοδικό LIFO όταν τον ρώτησαν αν οι συνθήκες  ευνοούν πλέον πιο πολύ τη διχοτόμηση παρά μια ομοσπονδιακή μορφή λύσης, άφησε ουσιαστικά ανοικτό το ενδεχόμενο να δεχτούμε τελικά αυτή τη λύση, που οραματιζόταν για δεκαετίες ο Ραούφ Ντενκτάς και σχεδιάζε η Τουρκία από το 1955. Συγκεκριμένα ο πρόεδρος δήλωσε πως:
«Θα ήταν αδιανόητο αυτήν τη στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία, έχοντας στη βάση της όσα έχουν συμφωνηθεί στο παρελθόν, δηλαδή την επανένωση της Κύπρου μέσω μιας διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, να συζητάμε κάτι διαφορετικό. Όμως, λαμβάνοντας υπόψη τις αξιώσεις των Τούρκων, τις αρνητικές συνέπειες της παράτασης του αδιεξόδου, θα ήταν καλό να προβληματιστεί η ελληνοκυπριακή ηγεσία, η κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις ως προς το πώς αντιμετωπίζεται η τουρκική αδιαλλαξία, η αδυναμία επίτευξης λύσης, αλλά και το πώς θα υπάρξει η αναγκαία ειρήνη και σταθερότητα στην Κύπρο.»
Αλλά έτσι θα διασφαλιστεί η ασφάλεια και η ειρήνη; Με το να παραχωρήσουμε οριστικά και επίσημα τη μισή μας πατρίδα στην Τουρκία, ώστε ανεξέλεγκτα πλέον εκεί μέσα να φέρει όσους έποικους θέλει και να την αναπτύξει οικονομικά, με τη στήριξη της τεράστιας τουρκικής αγοράς, ώστε να μας ανταγωνίζεται σε όλους τους τομείς της οικονομία, με στόχο να μας καταστήσει οικονομικά εξαρτώμενους της; 
 
Αν ο κ. Αναστασιάδης αποτύχει να λύσει το Κυπριακό και οδηγηθούμε στη διχοτόμηση, το όνομά του θα γραφτεί με μαύρα γράμματα στην ιστορία, ως ο ανάξιος εκείνος ηγέτης που, διά των πράξεων ή παραλείψεών του, παρέδωσε οριστικά τη μισή Κύπρο στην Τουρκία κι υποθήκευσε το μέλλον των Ελλήνων στην άλλη μισή, μετατρέποντάς τους σε μειοψηφία, πάνω σε ένα νησί που τους ανήκε για χιλιετίες.
 
Αν νομίζει ότι θα εισπράξει την ευαρέσκεια των γνωστών κρυπτοδιχοτομικών κομμάτων, που εδώ και δεκαετίες εξαπατούν το λαό παριστάνοντας τους ευαγγελιστές του ψευδεπίγραφου Μακροχρόνιου Αγώνα για μια τάχα καλύτερη λύση στο μέλλον, διαπράττει μέγα σφάλμα. Διότι οι πρώτοι που θα τον καταδικάσουν σαν προδότη, διότι διχοτόμησε την Κύπρο, θα είναι αυτοί ακριβώς οι πολιτικοί υποκριτές, που υπογείως προάγουν με κάθε τρόπο τη διχοτόμηση, αλλά φοβούνται να το ομολογήσουν δημόσια.
 
Αλλά το τι θα του σούρουν οι κρυπτοδιχομικοί είναι το λιγότερο, μπροστά στην αμείλικτη ετυμηγορία της ιστορίας και τις κατάρες των μελλοντικών γενεών που θα συνοδεύουν το όνομά του για πάντα. Ας σταματήσει λοιπόν ο πρόεδρος να τείνει ευήκοον ους στο διχοτομικό περιβάλλον που του διασφάλισε το βαθύ κράτος του διεφθαρμένου, διχοτομικού κατεστημένου κι ας ασκήσει με αποφασιστικότητα ειλικρινή πολιτική λύσης, με πλήρη αξιοποίηση των ισχυρών συμμαχιών που έχουν διασφαλίσει στην Κυπριακή Δημοκρατία οι γεωπολιτικές συγκυρίες.

ΕΙΠΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΑΜΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΓΑΟΥΡΟΣΠΟΡΟΣ;

Κάποιοι δηλώνουν τάχα έκπληκτοι με τα όσα είπε στη συνέντευξή του ένας ανώμαλος Τουρκοκύπριος γέρος, που ομολόγησε δημόσια ότι «ήταν η τέχνη του» να σκοτώνει Ελληνοκύπριους στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής.
 
Μα συγγνώμη, τώρα το μάθατε ότι σκοτώθηκαν Ελληνοκύπριοι το 1974; Μέχρι τώρα νομίζατε ότι οι εκατοντάδες Ελληνοκύπριοι αγνοούμενοι, των οποίων τα οστά βρέθηκαν σε ομαδικούς τάφους, έχασαν τη ζωή τους σε θεομηνία;
 
Ο ίδιος ο Ραούφ Ντενκτάς μας το είπε εξίσου κυνικά σε συνεντεύξεις του ότι δεν υπάρχει αγνοούμενος ζωντανός. Τους σκότωσαν, μας είπε, Τουρκοκύπριοι οπλοφόροι που δρούσαν αναξέλεγκτα. Βέβαια ο Ντενκτάς προσπάθησε να ξεπλύνει τις ευθύνες του τουρκικού στρατού εισβολής και να τα ρίξει όλα στους Τ/κ εξτρεμιστές, αλλά εν πάση περιπτώσει ο φονιάς Τ/κ, που ομολόγησε τα εγκλήματά του, είπε κάτι που το ξέραμε όλοι. Μα εξάλλου υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι, που είδαν τα εγκλήματα με τα μάτια τους και τα εξιστορούν ακόμη μέχρι σήμερα.
 
Ξέρουμε επίσης ότι υπάρχουν και εκατοντάδες Τουρκοκύπριοι αγνοούμενοι. Τους σκότωσαν κι αυτούς Ε/κ γκάγκστερ, τόσο στη διάρκεια της εισβολής (σε Τόχνη, Μάραθα, Στανταλάρη, Αλόα) όσο και πιο πριν, στα χρόνια των διακοινοτικών ταραχών, όπως δολοφονούνταν τότε και δικοί μας. Όλοι έχουμε ακούσει για εφόδους στους τουρκοκυπριακούς μαχαλάδες και πισώπλατες εκτελέσεις μανάδων και μικρών παιδιών κι άλλες ιστορίες για πηγάδια γεμάτα πτώματα.
 
Η διαφορά είναι ότι δεν βρέθηκε ένας δικός μας γαουρόσπορος να βγει και να τα ξεράσει δημόσια όπως έκανε ο άλλος στα κατεχόμενα. Εγώ δεν λέω να τον αφήσουμε ανενόχλητο. Αν μπορεί αυτό το κράτος να κινηθεί νομικά εναντίον του, να το πράξει, εφόσον μάλιστα βγήκε από μόνος του κι ομολόγησε ότι είναι κατά συρροήν δολοφόνος.
 
Από εκεί και πέρα όμως το ζήτημα το τοποθέτησε πολύ σωστά σήμερα στο «Μέρα Μεσημέρι» του ΑΝΤ1 ο Σενέρ Λεβέντ. Απαντώντας στις ερωτήσεις του Νικήτα Κυριάκου, ο Λεβέντ είπε το αυτονόητο: ο φονιάς στα κατεχόμενα είναι ελεύθερος, όπως είναι ελεύθεροι και πολλοί άλλοι, τόσο στα κατεχόμενα όσο και στις ελεύθερες περιοχές. Είναι οι παλληκαράδες της τότε εποχής, που «η τέχνη τους» ήταν να σκοτώνουν άοπλους κι ανυπεράσπιστους ανθρώπους.
 
Είναι οι χρήσιμοι ηλίθιοι που χρησιμοποίησε το βρομισμένο κατεστημένο και στις δύο κοινότητες προκειμένου να προωθήσει διά του τρόμου και του μίσους τη διχοτόμηση της Κύπρου. Τη διχοτόμηση που μοίρασε γεωγραφικά τα ταράφια των δύο κατεστημένων, του ελληνοκυπριακού και του τουρκοκυπριακού, ώστε να μην μπαίνουν οι μεν στα πόδια των δε. Εξυπηρετώντας ταυτόχρονα και το στρατηγικό στόχο της Τουρκίας για μόνιμη παρουσία σε δικό της προτεκτοράτο στο έδαφος της Κύπρου. 
 
Εξήντα χρόνια τώρα τα βρόμικα καταστημένα και στις δύο κοινότητες εκμεταλλεύονται τον πατριωτισμό μας τρώγοντας ό,τι τρώγεται σε τούτο το νησί. Εφτασαν να τρώνε κι από τις σάρκες μας, αλλά εμείς δεν χαμπαρίζουμε. Κολλήσαμε στο απατηλό, ψευδοπατριωτικό αφήγημα του παρελθόντος. Αντί να ψάξουμε να βρούμε την αλήθεια, να ξεμπροστιάσουμε όλους αυτούς που μας εξαπάτησαν σύροντάς μας σε συμφορές που τις πληρώσαμε πανάκριβα, με αίμα, δάκρυ και θάνατο δικών μας ανθρώπων, αντί να βάλουμε ένα τεράστιο Χ στα όσα μας πλήγωσαν και να κοιτάξουμε επιτέλους μπροστά, κολλήσαμε μέσα στην παγίδα που μας έστησαν. «Ξιππαζούμαστε» κάθε φορά που ακούμε έναν γαουρόσπορο να λέει με θράσος την ωμή αλήθεια κι αφήνουμε το παρελθόν να στοιχειώνει το μέλλον, εμάς και των παιδιών μας.

Δεν τολμούν να πουν ότι μας εξαπάτησαν…

Όσοι θέλετε να ξέρετε ποια είναι η λύση για την οποία μίλησε σήμερα η τουρκική κυβέρνηση, ο Τούρκος ΥΠΕΞ Τσαούσογλου και χτες ο τέως κατοχικός ηγέτης Ντερβίς Έρογλου, αγοράστε και διαβάστε αυτό το βιβλίο, του Έλληνα δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού. Ο συγγραφέας προτείνει την «αιρετική λύση», όπως αποκαλεί τη λύση δύο ανεξάρτητων κρατών, δηλαδή την αναγνώριση του ψευδοκράτους, δηλαδή τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Πρόκειται για την ίδια λύση που πρότεινε πριν από 3 χρόνια (1/4/2015) σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ακαδημαϊκός Άγγελος Συρίγος και λίγους μήνες μετά τον κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου.

Είναι η λύση για την οποία έκανε δήλωση στις 28/11/2017 ο αρχιεπίσκοπος αλλά στη συνέχεια, λόγω αντιδράσεων, την μάζεψε.

Είναι η λύση που περιγράφεται σε άρθρο του δημοσιογράφου Νίκου Σταματάκη, το οποίο ανάρτησε στο Facebook ο (τότε) αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Κωστής Ευσταθίου, στις 2/2/2014.

Επιμένω να το γράφω και να το ξαναγράφω. Η διχοτόμηση αποτελεί εδώ και σχεδόν 60 χρόνια κοινό έδαφος μεταξύ της Τουρκίας, του τουρκοκυπριακού και ελληνοκυπριακού κατεστημένου (που αποτελεί και το βαθύ μας κράτος) καθώς και μέρους της ελλαδικής πολιτικής ηγεσίας. Δρομολογήθηκε και μεθοδεύτηκε με έναν ύπουλο κι οδυνηρό τρόπο, που αυτός ο λαός, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, τον πλήρωσε με αίμα κι αβάσταχτο πόνο.

Μωροί κι άπληστοι ως προς τα ιδιοτελή πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα πολιτικοί, οικονομικοί και άλλοι παράγοντες, αποφάσισαν ότι η καλύτερη λύση ήταν να χωρίσουμε με τους Τουρκοκύπριους τα ταράφια μας, για να γίνονται καλύτερα οι δουλειές τους, χωρίς να έχουν οι μεν τους δε μέσα στα πόδια τους. Ανοήτως νομίζοντας ότι η Τουρκία θα μας τη χαρίσει με τη διχοτόμηση και δεν θα μας πειράξει στο νότο. 

Ευαγγελίζονται εδώ και δεκαετίες μια καλύτερη τάχα λύση. Πριν την εισβολή ήταν η Ένωση. Μετά την εισβολή είναι μια ιδανική λύση, που δεν ξέρουμε ακριβώς πώς θα είναι αλλά θα είνα πάντως καλύτερη από την Ομοσπονδία…

Στην πραγματικότητα μας οδηγούν στη λύση που περιγράφεται σ’ αυτό το βιβλίο. Έδωσαν τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και περιμένουν το χρόνο να μονιμοποιήσει τη διχοτόμηση, χωρίς την υπογραφή τους. Διότι δεν τολμούν να πουν ότι αυτή είναι η λύση που επιδιώκουν, για χάρη της οποίας αυτός ο λαός προδόθηκε, ξεσπιτώθηκε, έκλαψε νεκρά παιδιά που έπεσαν «υπέρ πίστεως και πατρίδος». Δεν τολμούν να πούν ότι μας εξαπάτησαν.