Αρχείο κατηγορίας Κυπριακό

Άρθρα από διάφορες προσωπικότητες σχετικά με τη λύση του Κυπριακού.

ΕΙΠΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΑΜΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΓΑΟΥΡΟΣΠΟΡΟΣ;

Κάποιοι δηλώνουν τάχα έκπληκτοι με τα όσα είπε στη συνέντευξή του ένας ανώμαλος Τουρκοκύπριος γέρος, που ομολόγησε δημόσια ότι «ήταν η τέχνη του» να σκοτώνει Ελληνοκύπριους στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής.
 
Μα συγγνώμη, τώρα το μάθατε ότι σκοτώθηκαν Ελληνοκύπριοι το 1974; Μέχρι τώρα νομίζατε ότι οι εκατοντάδες Ελληνοκύπριοι αγνοούμενοι, των οποίων τα οστά βρέθηκαν σε ομαδικούς τάφους, έχασαν τη ζωή τους σε θεομηνία;
 
Ο ίδιος ο Ραούφ Ντενκτάς μας το είπε εξίσου κυνικά σε συνεντεύξεις του ότι δεν υπάρχει αγνοούμενος ζωντανός. Τους σκότωσαν, μας είπε, Τουρκοκύπριοι οπλοφόροι που δρούσαν αναξέλεγκτα. Βέβαια ο Ντενκτάς προσπάθησε να ξεπλύνει τις ευθύνες του τουρκικού στρατού εισβολής και να τα ρίξει όλα στους Τ/κ εξτρεμιστές, αλλά εν πάση περιπτώσει ο φονιάς Τ/κ, που ομολόγησε τα εγκλήματά του, είπε κάτι που το ξέραμε όλοι. Μα εξάλλου υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι, που είδαν τα εγκλήματα με τα μάτια τους και τα εξιστορούν ακόμη μέχρι σήμερα.
 
Ξέρουμε επίσης ότι υπάρχουν και εκατοντάδες Τουρκοκύπριοι αγνοούμενοι. Τους σκότωσαν κι αυτούς Ε/κ γκάγκστερ, τόσο στη διάρκεια της εισβολής (σε Τόχνη, Μάραθα, Στανταλάρη, Αλόα) όσο και πιο πριν, στα χρόνια των διακοινοτικών ταραχών, όπως δολοφονούνταν τότε και δικοί μας. Όλοι έχουμε ακούσει για εφόδους στους τουρκοκυπριακούς μαχαλάδες και πισώπλατες εκτελέσεις μανάδων και μικρών παιδιών κι άλλες ιστορίες για πηγάδια γεμάτα πτώματα.
 
Η διαφορά είναι ότι δεν βρέθηκε ένας δικός μας γαουρόσπορος να βγει και να τα ξεράσει δημόσια όπως έκανε ο άλλος στα κατεχόμενα. Εγώ δεν λέω να τον αφήσουμε ανενόχλητο. Αν μπορεί αυτό το κράτος να κινηθεί νομικά εναντίον του, να το πράξει, εφόσον μάλιστα βγήκε από μόνος του κι ομολόγησε ότι είναι κατά συρροήν δολοφόνος.
 
Από εκεί και πέρα όμως το ζήτημα το τοποθέτησε πολύ σωστά σήμερα στο «Μέρα Μεσημέρι» του ΑΝΤ1 ο Σενέρ Λεβέντ. Απαντώντας στις ερωτήσεις του Νικήτα Κυριάκου, ο Λεβέντ είπε το αυτονόητο: ο φονιάς στα κατεχόμενα είναι ελεύθερος, όπως είναι ελεύθεροι και πολλοί άλλοι, τόσο στα κατεχόμενα όσο και στις ελεύθερες περιοχές. Είναι οι παλληκαράδες της τότε εποχής, που «η τέχνη τους» ήταν να σκοτώνουν άοπλους κι ανυπεράσπιστους ανθρώπους.
 
Είναι οι χρήσιμοι ηλίθιοι που χρησιμοποίησε το βρομισμένο κατεστημένο και στις δύο κοινότητες προκειμένου να προωθήσει διά του τρόμου και του μίσους τη διχοτόμηση της Κύπρου. Τη διχοτόμηση που μοίρασε γεωγραφικά τα ταράφια των δύο κατεστημένων, του ελληνοκυπριακού και του τουρκοκυπριακού, ώστε να μην μπαίνουν οι μεν στα πόδια των δε. Εξυπηρετώντας ταυτόχρονα και το στρατηγικό στόχο της Τουρκίας για μόνιμη παρουσία σε δικό της προτεκτοράτο στο έδαφος της Κύπρου. 
 
Εξήντα χρόνια τώρα τα βρόμικα καταστημένα και στις δύο κοινότητες εκμεταλλεύονται τον πατριωτισμό μας τρώγοντας ό,τι τρώγεται σε τούτο το νησί. Εφτασαν να τρώνε κι από τις σάρκες μας, αλλά εμείς δεν χαμπαρίζουμε. Κολλήσαμε στο απατηλό, ψευδοπατριωτικό αφήγημα του παρελθόντος. Αντί να ψάξουμε να βρούμε την αλήθεια, να ξεμπροστιάσουμε όλους αυτούς που μας εξαπάτησαν σύροντάς μας σε συμφορές που τις πληρώσαμε πανάκριβα, με αίμα, δάκρυ και θάνατο δικών μας ανθρώπων, αντί να βάλουμε ένα τεράστιο Χ στα όσα μας πλήγωσαν και να κοιτάξουμε επιτέλους μπροστά, κολλήσαμε μέσα στην παγίδα που μας έστησαν. «Ξιππαζούμαστε» κάθε φορά που ακούμε έναν γαουρόσπορο να λέει με θράσος την ωμή αλήθεια κι αφήνουμε το παρελθόν να στοιχειώνει το μέλλον, εμάς και των παιδιών μας.
 

Δεν τολμούν να πουν ότι μας εξαπάτησαν…

Όσοι θέλετε να ξέρετε ποια είναι η λύση για την οποία μίλησε σήμερα η τουρκική κυβέρνηση, ο Τούρκος ΥΠΕΞ Τσαούσογλου και χτες ο τέως κατοχικός ηγέτης Ντερβίς Έρογλου, αγοράστε και διαβάστε αυτό το βιβλίο, του Έλληνα δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού. Ο συγγραφέας προτείνει την «αιρετική λύση», όπως αποκαλεί τη λύση δύο ανεξάρτητων κρατών, δηλαδή την αναγνώριση του ψευδοκράτους, δηλαδή τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Πρόκειται για την ίδια λύση που πρότεινε πριν από 3 χρόνια (1/4/2015) σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ακαδημαϊκός Άγγελος Συρίγος και λίγους μήνες μετά τον κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου.

Είναι η λύση για την οποία έκανε δήλωση στις 28/11/2017 ο αρχιεπίσκοπος αλλά στη συνέχεια, λόγω αντιδράσεων, την μάζεψε.

Είναι η λύση που περιγράφεται σε άρθρο του δημοσιογράφου Νίκου Σταματάκη, το οποίο ανάρτησε στο Facebook ο (τότε) αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Κωστής Ευσταθίου, στις 2/2/2014.

Επιμένω να το γράφω και να το ξαναγράφω. Η διχοτόμηση αποτελεί εδώ και σχεδόν 60 χρόνια κοινό έδαφος μεταξύ της Τουρκίας, του τουρκοκυπριακού και ελληνοκυπριακού κατεστημένου (που αποτελεί και το βαθύ μας κράτος) καθώς και μέρους της ελλαδικής πολιτικής ηγεσίας. Δρομολογήθηκε και μεθοδεύτηκε με έναν ύπουλο κι οδυνηρό τρόπο, που αυτός ο λαός, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, τον πλήρωσε με αίμα κι αβάσταχτο πόνο.

Μωροί κι άπληστοι ως προς τα ιδιοτελή πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα πολιτικοί, οικονομικοί και άλλοι παράγοντες, αποφάσισαν ότι η καλύτερη λύση ήταν να χωρίσουμε με τους Τουρκοκύπριους τα ταράφια μας, για να γίνονται καλύτερα οι δουλειές τους, χωρίς να έχουν οι μεν τους δε μέσα στα πόδια τους. Ανοήτως νομίζοντας ότι η Τουρκία θα μας τη χαρίσει με τη διχοτόμηση και δεν θα μας πειράξει στο νότο. 

Ευαγγελίζονται εδώ και δεκαετίες μια καλύτερη τάχα λύση. Πριν την εισβολή ήταν η Ένωση. Μετά την εισβολή είναι μια ιδανική λύση, που δεν ξέρουμε ακριβώς πώς θα είναι αλλά θα είνα πάντως καλύτερη από την Ομοσπονδία…

Στην πραγματικότητα μας οδηγούν στη λύση που περιγράφεται σ’ αυτό το βιβλίο. Έδωσαν τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και περιμένουν το χρόνο να μονιμοποιήσει τη διχοτόμηση, χωρίς την υπογραφή τους. Διότι δεν τολμούν να πουν ότι αυτή είναι η λύση που επιδιώκουν, για χάρη της οποίας αυτός ο λαός προδόθηκε, ξεσπιτώθηκε, έκλαψε νεκρά παιδιά που έπεσαν «υπέρ πίστεως και πατρίδος». Δεν τολμούν να πούν ότι μας εξαπάτησαν.

 

Κι ας τρώγετΕ πέτρες…

Σύσσωμο το βολεμένο διχοτομικό κατεστημένο της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής κοινότητας τάχθηκε – όπως ήταν επόμενο- εναντίον του Πλαισίου Γκουτέρες. Ο μακροχρόνιος αγώνας για μονιμοποίηση της διχοτόμησης συνεχίζεται. Της διχοτόμησης όπως την οραματίστηκε ο μεγάλος ηγέτης Ραούφ Ντενκτάς και την ανέλυσε στον Φιλελεύθερο ο ομιλητής στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου το 2016 ακαδημαϊκός Άγγελος Συρίγος.

Ενώνοντας δυνάμεις με τους ομοιδεάτες του στην ελληνοκυπριακή πλευρά, ο πρώην κατοχικός ηγέτης Έρογλου είπε χτες στον Ακιντζί: «Την ώρα που πολλοί Ελληνοκύπριοι μιλάνε πλέον ανοικτά για λύση δυο κρατών (διχοτόμηση) εσύ επιμένεις στο Πλαίσιο Γκουτέρες και στην Ομοσπονδία…»

Διχοτόμησιν θέλωμεν και ας τρώγετε πέτρες! Εσείς δηλαδή, κορόιδα, να τρώγετε τις πέτρες, διότι το βολεμένο διχοτομικό συνάφι που έστησε τους μηχανισμούς νομής της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος, τρώει με χρυσά κουτάλια. Κι όταν η Κύπρος τουρκέψει, με τη διχοτόμηση που βολεύει σήμερα την τσέπη τους, αυτοί με τον παρά τους θα ανέβουν στο αεροπλανάκι και θα την κάνουν γι άλλες πολιτείες, αλαργινές, αφήνοντας εσάς εδώ, κορόιδα, να σας φάνε τα φίδια.

2

Ο Αναστασιάδης να ανταποκριθεί αμέσως στην πρόταση Ακιντζί.

Αν ο Νίκος Αναστασιάδης εξακολουθεί να θέλει λύση του Κυπριακού, στη βάση της δέσμευσης που ανέλαβε προκειμένου να επανεκλεγεί στην προεδρία της Δημοκρατίας, οφείλει να χαιρετίσει σήμερα και χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή τη δήλωση του Μουσταφά Ακιντζί για αποδοχή του Πλαισίου Γκουτέρες, το οποίο προνοεί μεταξύ άλλων την κατάργηση των εγγυήσεων του 1960.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης καλεί μήνες τώρα την τουρκική πλευρά να δηλώσει ότι αποδέχεται το Πλαίσιο Γκουτέρες και τη βάση λύσης που προνοούν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, δηλαδή την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Η απάντηση από τον Ακιντζί ήρθε μεν καθυστερημένα, αλλά ήρθε σε μια στιγμή που το ντενκτασικό κατεστημένο στα κατεχόμενα βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην Τουρκία για λύση διχοτόμησης της Κύπρου.

Αν υπάρχουν ακόμη Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι που θέλουν επανένωση της Κύπρου και όχι το διαμελισμό της (που θα μετατρέψει την Κύπρο τουρκικό νησί σε βάθος χρόνου), οφείλουν τώρα να ενώσουν δυνάμεις. Για τη σωτηρία της κοινής μας πατρίδας.

 

This is Dihotomisis. Mind the gap!

Επιτρέφοντας στο προεδρικό μέγαρο, έπειτα από το δείπνο του με τον Ακιντζί, ο πρόεδρος Αναστασιάδης ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους ποια θα είναι τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό. Με ένα ύφος ήρεμο, θα ‘λεγα αμέριμνο, ο πρόεδρος δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να επαναρχίσει ο διάλογος, αν και εφόσον βέβαια επιθυμεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να διορίσει ειδικό απεσταλμένο, που θα έρθει εδώ να διερευνήσει τη δυνατότητα επανέναρξης.

Αν και εφόσον επιθυμεί λοιπόν ο Γενικός Γραμματέας… Ευτυχώς που δεν ρώτησε κανένας τον κ. Αναστασιάδη τι θα γίνει αν ο Γενικός Γραμματέας δεν επιθυμεί να διορίσει ειδικό απεσταλμένο. Διότι υποψιάζομαι ότι η απάντηση του προέδρου θα ήταν η εξής: «Εν πειράζει κοπέλια! Υγείαν!»

Αλλά ας πούμε ότι διόρισε νέο ειδικό αντιπρόσωπο ο κ. Κουντέρες. Τι θα γίνει δηλαδή διαφορετικό από όλες τις προηγούμενες φορές; Ο άνθρωπος θα θέλει να μας λύσει το Κυπριακό κι εμείς θα τον βρίζουμε.  Το πολύ δύο μήνες μετά το διορισμό του οι γνωστοί αρκουδιάρηδες του πολιτικού μας πανηγυριού θα τον βγάλουν μεροληπτικό και φιλότουρκο, θα του αποδώσουν αλλότρια κίνητρα και φυσικά θα ζητήσουν από τον Αναστασιάδη να απαιτήσει την αποπομπή του.

Την περασμένη Κυριακή, 15 Απριλίου, διάβαζα στα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «Ο Πολίτης» ότι ο κ. Αναστασιάδης διαβεβαίωσε κάποιους πολιτικούς αρχηγούς ότι δεν πρόκειται να επαναρχίσουν οι συνομιλίες για το Κυπριακό. Γι’ αυτό προφανώς και τους βλέπετε τόσο ήρεμους, πράους και φιλικούς προς τον Αναστασιάδη. Επειδή «εξηνέννοιασαν» που λέμε. Όχι συνομιλίες και λύση τώρα, που το τρένο της διχοτόμησης προσεγγίζει στο τερματικό. Μα τι λέω «προσεγγίζει»; Έφτασε ήδη. «This is «Dihotomisis. Mind the Gap!»

 

Ανάρτησα το πιο κάτω άρθρο χθες, 16 Απριλίου 2018, λίγες ώρες πριν το δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί. Νομίζω πως και μετά το άρθρο αξίζει τον κόπο να το αναρτήσω ξανά:

Απόψε, στο …μυστικό δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί θα γίνει απλά ένα ακόμη βήμα προς τη διχοτόμηση. Όσες υπογραφές κι αν μαζέψουν οι ομάδες πρωτοβουλίας για τη λύση, όσες εκδηλώσεις κι αν γίνουν στα οδοφράγματα η διχοτόμηση έχει δρομολογηθεί και οι Αναστασιάδης – Ακιντζί αντί για ηγέτες της λύσης και του Νόμπελ Ειρήνης, θα χρισθούν τελικά από την ιστορία οι ηγέτες της καταστροφής, αυτοί που οδήγησαν, ως έσχατοι και μοιραίοι μηχανοδηγοί, το τρένο της διχοτόμησης στο τέρμα. 

Της διχοτόμησης που δρομολογήθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και, στη διάρκεια όλων των ετών που πέρασαν από τότε, μεθοδεύτηκε με συγκεκριμένες χωριστικές δράσεις σε διάφορα επίπεδα, ώστε η ζωή κι ο χρόνος να την εμπεδώσουν ως μοιραία κι αναμενόμενη κατάληξη:

  • Στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, στη δεκαετία του 1960, με πραξικοπηματικές ενέργειες σε πολιτικό επίπεδο αλλά και προβοκατόρικες πράξεις βίας, που προκάλεσαν επεισόδια και ένοπλες συγκρούσεις, με σκοπό να κυριαρχήσει το μίσος ανάμεσα στις δύο κοινότητες.  
  • Με το πραξικόπημα της χούντας εναντίον του Μακαρίου, στις 15 Ιουλίου 1974 και την ομιλία του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στις 20 Ιουλίου 1974, που έδωσαν στην Τουρκία το πρόσχημα προκειμένου να εισβάλει στην Κύπρο. Διότι ο ξεριζωμός 170 χιλιάδων ανθρώπων από τα σπίτια, τις περιουσίες και τις ζωές τους, καθώς κι η συνεπακόλουθη ντε φάκτο διχοτόμηση έπρεπε γίνει με βίαιο τρόπο, ώστε να μην φανεί ότι έγινε με τη συναίνεση Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων.
  • Με το δόγμα του ούτω καλούμενου «Μακροχρόνιου Αγώνα» (της απόλυτης απραξίας), που έδωσε στην Τουρκία την απόλυτη άνεση χρόνου να παγιώσει με την κατοχή τον γεωγραφικό και ψυχολογικό διαχωρισμό Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η απόλυτη απραξία από ελληνικής πλευράς αποδεικνείεται ως εκ του αποτελέσματος, αφού όχι μόνο δεν καταφέραμε να φύγει έστω και ένας Τούρκος στρατιώτης από τους 40 χιλιάδες, ή να αποτρέψουμε τον εποικισμό, ή να επιστρέψει έστω και ένας εκτοπισμένος στο σπίτι του, αλλά ούτε καν ένα καταδικαστικό ψήφισμα του ΟΗΕ που να κατονομάζει την Τουρκία ως ένοχη για παράνομη εισβολή και κατοχή στην Κύπρο δεν έχουμε εξασφαλίσει. Παρόλα αυτά συνεχίζουμε τον «Μακροχρόνιο Αγώνα» με τις γνωστές πολιτικές δυνάμεις να υπονομεύουν τις συνομιλίες, όποτε διεξάγονταν κάτω από συγκεκριμένες πρωτοβουλίες του ΟΗΕ για λύση και να συνεχίζουν να το πράττουν, σαν να μην πέρασαν πέρασαν 43 ολόκληρα χρόνια κατοχής. Συνεχίζουν με την ίδια απατηλή ρητορική, από το 1974 μέχρι σήμερα, να διευκολύνουν την τουρκική πολιτική της διχοτόμησης.  

Διότι, ναι, η διχοτόμηση είναι η λύση που πρωτίστως εξυπηρετεί την Τουρκία. Γιατί; Μα διότι έτσι διασφαλίζει, χωρίς καμία απολύτως όχληση από τους Ελληνοκύπριους, τον απόλυτο έλεγχο πάνω σε ένα αμιγώς τουρκικό κράτος, στο 40% του εδάφους της Κύπρου, που εκτείνεται στο βόρειο τμήμα του νησιού και θα αποτελεί ζώνη ασφαλείας στο μαλακό υπογάστριο της. Ένα κράτος προτεκτοράτο, μέσα στο οποίο μπορεί να διατηρεί στρατό και να στέλνει έποικους, αρχικά ως οικονομικούς μετανάστες και στη συνέχεια ως πολιτογραφημένους πλέον πολίτες.  Επιπλέον, με τη διεθνή αναγνώριση αυτού του κράτους, θα μπορεί να το αναπτύξει οικονομικά, σε όλους τους τομείς της οικονομίας στους οποίους δραστηριοποιείται και η Κυπριακή Δημοκρατία, με σκοπό να μας ανταγωνιστεί, διατηρώντας το συγκριτικό πλεονέκτημα της τεράστιας τουρκικής αγοράς, με την οποία θα συνδέεται το τουρκοκυπριακό κράτος. Με τον ειρηνικό αυτό τρόπο η Τουρκία θα επιδιώξει να μετατρέψει σε βάθος χρόνου την Κύπρο σε τουρκικό νησί, αφού οι Τούρκοι θα γίνουν πλειοψηφία ως προς τον αριθμό των κατοίκων αυτού του νησιού, ενώ το κράτος τους θα είναι οικονομικά ισχυρότερο.

Η διχοτόμηση βολεύει επίσης το ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο. Διότι αυτοί έστησαν τους μηχανισμούς νομής της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος σε δύο χωριστές περιοχές, όπως περίπου χωρίζουν τις περιοχές ελέγχου τους η σικελική μαφία και τα καρτέλ των ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής. Στα ταράφια τους λοιπόν ο καθένας, έχουν διασφαλίσει τα κέρδη τους, σε τρέχοντα χρόνο αδιαφορώντας πλήρως για το τι θα γίνει στο μέλλον.

Το Τουρκοκυπριακό κατεστημένο ουδόλως ανησυχεί, αν σε 20 χρόνια οι Τουρκοκύπριοι θα είναι μια ισχνή μειοψηφία μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, καθώς πλειοψηφία θα είναι πια οι εκ Τουρκίας έποικοι, οι οποίοι και θα διαμορφώσουν την πολιτική, κοινωνική, θρησκευτική και πολιτισμική κουλτούρα στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Η τουρκοκυπριακή ελίτ ευελπιστεί ότι θα παραμείνει ευνοούμενη και υπό τις νέες συνθήκες.

Το Ελληνοκυπριακό κατεστημένο επίσης ουδόλως ανησυχεί. Διότι θα συνεχίσει να πλουτίζει, κατακλέβοντας με όλους τους δυνατούς τρόπους εμάς τους ηλίθιους, πουλώντας μας πατριωτικά φούμαρα για μια καλύτερη λύση που θα επιτύχουμε στο μακρινό μέλλον, που μάλλον χρονικά θα συμπίπτει με τη Δευτέρα Παρουσία. Ώστε με την ανάσταση των νεκρών, να επιστρέψουν και όλοι οι πρόφυγες στα σπίτια τους. Δεν τους ενδιαφέρει αν με τη διχοτόμηση η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταντήσει σταδιακά η δεύτερη πληθυσμιακά και οικονομικά χώρα σ’ αυτό το νησί. Δεν τους ενδιαφέρει αν τα παιδιά μας θα γίνουν μισταρκοί των Τούρκων, για να επιβιώσουν. Αν και όταν φτάσουμε σε εκείνο το σημείο, αυτοί, προνομιούχοι και παραλήδες καθώς είναι, θα ανέβουν σε ένα αεροπλάνο και θα πάνε να ζήσουν αλλού. 

Εκείνοι που θα πάθουν τη μεγάλη ζημιά από τη διχοτόμηση είναι οι απλοί και μη προνομιούχοι Κύπριοι, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Ουσιαστικά αυτή θα είναι η χειρότερη και μη αναστρέψιμη καταστροφή, στο τέλος μιας αλυσίδας εθνικών και οικονομικών καταστροφών που μας έχουν φορτώσει οι ηγεσίες μας εδώ και 58 τόσα χρόνια. Αλλά πότε τους έκοψε για το τι θα συμβεί στον απλό κόσμο και θα τους κόψει τώρα; 

 

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση και το δημοψήφισμα του Ν. Παπαδόπουλου.

Καθώς ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος προβάλλει εν είδει ευαγγελίου την ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» του, επιμένει να θεωρεί τις επικείμενες εκλογές δημοψήφισμα για την πορεία που προκρίνει ο κυπριακός λαός για τη λύση του Κυπριακού. Αν ο κ. Παπαδόπουλος κερδίσει τις εκλογές, θα έχουμε εφαρμογή της «Νέας Στρατηγικής». Αν ο κ. Παπαδόπουλος χάσει ή χειρότερα μείνει έξω από τον δεύτερο γύρο, τότε θα αναγκαστεί να πετάξει τη «Νέα Στρατηγική» στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Διάβασα λοιπόν με ενδιαφέρον την πρόταση του κ. Παπαδόπουλου, ώστε να αποφασίσω τι θα ψηφίσω στο … δημοψήφισμα και σας μεταφέρω εδώ τις σκέψεις μου:

Η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση της Κύπρου αποτελείται από 37 σελίδες. Οι 20 από αυτές αποτελούν μνημόσυνο της πολιτικής Αναστασιάδη, ενώ άλλες 3 με 4 περίπου αναφέρονται στις πάγιες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, τις οποίες υιοθετούν στην ουσία όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Στο σύνολό της η «Νέα Στρατηγική» αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής της «πρόταξης», που εφάρμοσε ο Σπύρος Κυπριανού και τσάκισε το εθνικό μας πρόβλημα στα βράχια. 

Περίπου 6 με 7 σελίδες της ούτω καλούμενης «Νέας Στρατηγικής» αναφέρονται σε ανάγκη αναβάθμισης της Εθνικής Φρουράς η οποία, κατά τον ισχυρισμό του Ν. Παπαδόπουλου, έχει υποβαθμιστεί την τελευταία δεκαετία. Εκείνος που σύνταξε το κείμενο ξέχασε ότι επί διακυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου, δεκάδες οχήματα και άρματα ακινητοποιήθηκαν λόγω έλλειψης συντήρησης και δεν αγοράζονταν ούτε καν σφαίρες για τα πιστόλια, με αποτέλεσμα μέχρι κι ο Λάζαρος Μαύρος να επικρίνει τότε την κυβέρνηση Παπαδόπουλου για πλήρη εγκατάλειψη της Εθνικής Φρουράς.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα ο Ν. Παπαδόπουλος να κάνει την Εθνική Φρουρά ισχυρότερη από τον τουρκικό στρατό. Λεφτά εξάλλου υπάρχουν να φάνε κι οι κότες, συνεπώς έφτασε ο καιρός να δώσουμε μερικά δισεκατομμύρια ακόμη για εξοπλισμούς,  προκειμένου να φοβίσουμε τους Τούρκους, οι οποίοι βεβαίως δεν θα αντιδράσουν, δεν θα ενισχύσουν κι αυτοί τον κατοχικό στρατό, δεν θα φέρουν ας πούμε και μερικούς S400 εδώ από αυτούς που αγόρασαν από την ομόδοξή μας ορθόδοξη Ρωσία. Θα κάτσουν να μας κοιτάνε να εξοπλιζόμαστε, παγωμένοι από την αμηχανία και το φόβο.  Δεν ξέρω η όλη δαπάνη για την ενίσχυση τι θα συνεπάγεται σε μίζες, πάντως είναι κοινό μυστικό ότι κάποιοι που δεν είχαν να φαν έγιναν εκατομμυριούχοι από τις χοντρές μίζες της άμυνας…

Στις υπόλοιπες 6 σελίδες που απομένουν, η «Νέα Στρατηγική» υποτίθεται ότι αναλύει το πώς θα επιτύχουμε την ωραιότατη λύση που υπόσχεται. Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα υπέροχο ευχολόγιο, που θα μπορούσε να το είχε γράψει ένας από τους μελωδούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, για να το ψάλλουμε στις θείες λειτουργίες, αλλά όχι ένας σοβαρός αναλυτής που ασχολείται με την πολιτική. Απλούστατα διότι αυτά που ευαγγελίζεται η «Νέα Στρατηγική» θυμίζει την παροιμία «εν με τον νουν μας που κάμνουμεν παϊράμιν». ΘΑ κάνουμε εκείνο, ΘΑ κάνουμε ετούτο, ΘΑ γωνιάσουμε την Τουρκία εκεί, θα την σαπίσουμε στο ξύλο παραπέρα. Η απόλυτη φαντασίωση για έναν ιδανικό υπερεθνικιστικό «αυνανισμό».

Αναλύει π.χ. πώς θα επιβάλουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις θέσεις μας, έτσι ώστε να προκαλέσουμε (εμείς) κόστος στην Τουρκία. Ακριβώς όπως το 2006, που ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ πήρε από το χέρι τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τον οδήγησε στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, λέγοντας του να υπογράψει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της κατοχικής Τουρκίας κι ο Τάσσος την υπέγραψε χωρίς να κάνει χρήση του βέτο, χωρίς να θέσει οποιονδήποτε όρο, χωρίς να διασφαλίσει ούτε και ένα αντάλλαγμα, χωρίς να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα, που κατέχουν έδαφος χώρας μέλους της Ε.Ε., χωρίς να αναγνωρίσει η κατοχική δύναμη την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς καν να επιτρέψει τον ελλιμενισμό κυπριακών πλοίων στα λιμάνια της και βεβαίως με την κατοχή της μισής μας πατρίδας να συνεχίζεται.

Αναλύει επίσης πώς θα εκμεταλλευτούμε το φυσικό μας αέριο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη ότι σε τούτο το ζήτημα έχουν δυστυχώς λόγο κι άλλοι, όπως π.χ. οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι και οι Ρώσοι. Θεωρεί δεδομένο πως η διαχείριση του ενεργειακού πλούτου της ανατολικής Μεσογείου είναι γούστο και καπέλο του Ν. Παπαδόπουλου ή του όποιου άλλου προέδρου. Παιδαριώδης αντίληψη αν όχι παντελής άγνοια των γεωστρατηγικών συσχετισμών της περιοχής.

Προτάσσει η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» προϋποθέσεις για να δεχτεί να συνεχιστούν οι συνομιλίες, όπως έκαναν στο παρελθόν οι Μακάριος και Κυπριανού,  με αποτέλεσμα στο τέλος να υποχρεωθούν να βάλουν  την υπογραφή τους, ο πρώτος το 1977 κι ο δεύτερος το 1979, κάτω από τη συμφωνία ότι η βάση της λύσης του Κυπριακού προβλήματος θα είναι η Δικοινοτική Ομοσπονδία. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 2006, κι αφού στο μεταξύ απορρίψαμε το «Σχέδιο Ανάν», ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τη δική του υπογραφή επαναβεβαίωσε τις προηγούμενες δύο συμφωνίες, διασαφηνίζοντας μάλιστα ότι βάση της λύσης είναι η ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΚΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ.  Σημειώστε ότι, από τραγική ειρωνία, μόνο αυτοί οι τρεις από τους οκτώ προέδρους μας υπέγραψαν αυτή τη βάση λύσης, την οποία ωστόσο οι υποστηρικτές του Ν. Παπαδόπουλου απορρίπτουν. Απορρίπτουν δηλαδή τη λύση που υπέγραψαν οι πρόεδροι που αυτοί οι ίδιοι υποστήριζαν κι ο πατέρας εκείνου που υποστηρίζουν σήμερα. Ασύλληπτο το βάθος και το εύρος της πολιτικής ανακολουθίας.

Ισχυρίζεται η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική» ότι θα παρεμποδίσει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, το οποίο όμως ανακηρύχθηκε το 1983 όταν οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την τότε «Νέα Στρατηγική» του Σπύρου Κυπριανού κι αναβαθμίστηκε με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 και την αναγνώριση της Επιτροπής Αποζημιώσεων το 2008, συνεπεία της τότε αντίστοιχης «Νεας Στρατηγικής» του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Τέλος δεν παραλείπει η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση  να εισηγηθεί συνεργασία με τους Τουρκοκύπριους σε διάφορους τομείς, χωρίς να ξεκαθαρίζει ωστόσο πώς θα γίνει αυτή η «συνεργασία» της Κυπριακής Δημοκρατίας με κάποιους οι οποίοι είναι ουσιαστικά πολίτες της. Η ασάφεια αυτή δίνει στον καθένα το δικαίωμα να υποπτεύεται ότι η  «Νέα Στρατηγική» προκρίνει συγκεκαλυμμένα συνεργασία με το ψευδοκράτος (όπως περίπου γίνεται με τον κανονισμό Τάσσου Παπαδοπουλου για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής) και σχέση «καλής γειτονίας» με αυτό.

Τέλος επιτρέψτε μου να εξηγήσω γιατί την χαρακτηρίζω «Νέα Στρατηγική για τη διχοτόμηση».  Διότι πρόκειται για τη συνέχεια της πολιτικής την οποία άσκησε

Ο Μακάριος από το 1974 ως το 1977, διακηρύσσοντας τον μακροχρόνιο αγώνα και κατέληξε στο να υπογράψει τελικά το 1977 μαζί με τον Ντενκτάς την πρώτη συμφωνία κορυφής, για μετατροπή της Κύπρου σε δικοινοτική ομοσπονδία, δηλαδή μια χώρα με δύο πολιτείες, η καθεμιά από τις οποίες θα είχε τη δικά της όργανα, κυβέρνηση, βουλή, δημόσια υπηρεσία, δυνάμεις ασφαλείας και φυσικά έδαφος, καθώς βέβαια θα υπάγονται και οι δύο παράλληλα στο κεντρικό, ομοσπονδιακό κράτος. 

Ο Σπύρος Κυπριανού και οδήγησε στην απενοχοποίηση της Τουρκίας, με συνέπειανα υπογράψει τελικά και εκείνος νέα συμφωνία με τον Ντενκτάς για ομοσπονδιακή βάση της λύσης, να απενοχοποιήσει την Τουρκία από τις ευθύνες της για την εισβολή και κατοχή, με αποτέλεσμα να αρθεί το εις βάρος της αμερικανικό εμπάργκο πώλησης όπλων, με αποτέλεσμα επίσης να βρει την ευκαιρία η Τουρκία και ο Ντενκτάς να ανακηρύξουν το ψευδοκράτος το 1983 και βεβαίως να μην καταφέρει ποτέ με εκείνη τη στρατηγική να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να περάσουν 15 χρόνια από την εισβολή χωρίς να λυθεί το Κυπριακό. Πράγμα που είχε βέβαια ως συνέπεια την απρόσκοπτη κι ανεξέλεγκτη έλευση των Τούρκων εποίκων και την παγίωση των κατοχικών τετελεσμένων και της ντε φάκτο διχοτόμησης. 

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, με αποτέλεσμα να ενοχοποιήσει τον κυπριακό Ελληνισμό για τη μη λύση του Κυπριακού και να απενοχοποιήσει την Τουρκία, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την αναβάθμιση του ψευδοκράτους με τον κανονισμό για εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής με σφραγίδες του κατοχικού καθεστώτος, την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας χωρίς όρους, τον μαζικό και ανεξέλεγκτο αριθμό προσφυγών το ΕΔΑΔ για αποζημώσεις, έπειτα από ανόητες προτροπές δικηγόρων, του νυν αρχιεπισκόπου και άλλων επισκόπων, καθώς και του «πιο έξυπνου Έλληνα»,  ότι με αυτές θα προκαλούσαμε κόστος στην Τουρκία. Η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, στο πλαίσιο της στρατηγικής της, δεν αποθάρρυνε τις μαζικές προσφυγές (όπως προσπάθησαν ανεπιτυχώς να κάνουν κάποιοι άλλοι, συνετοί πολιτικοί και νομικοί), με αποτέλεσμα τελικά το ΕΔΑΔ να αναγνωρίσει την επιτροπή αποζημιώσεων του κατοχικού καθεστώτος. 

Με λίγα λόγια η «Νέα Στρατηγική» για τη διχοτόμηση αποτελεί αναμάσημα της παλιάς στρατηγικής που έβγαλε την Τουρκία από τη δύσκολη θέση όσες φορές το χρειάστηκε αυτό η κατοχική δύναμη και της επέτρεψε να παγιώσει και να εδραιώσει, για μισό αιώνα τώρα, την ντε φάκτο διχοτόμηση και την τουρκοποίηση της μισής μας πατρίδας.

Προφανώς εφόσον πούμε ΝΑΙ στο «δημοψήφισμα», η γνωστή μας εδώ και 43 χρόνια «Νέα Στρατηγική» θα μας οδηγήσει αισίως στο τέλος του ατέλειωτου μέχρι σήμερα δρόμου, που ονομάζεται Κυπριακό: στην αναγνώριση δυο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, όπως εξάλλου εισηγήθηκε σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, ένα χρόνο πριν τον καλέσει ο υποψήφιος πρόεδρος Ν. Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του.

1

Με τη μη λύση, θα παραμένουν στην Κύπρο 40 χιλιάδες Σουηδοί στρατιώτες για κάμπινγκ.

«Οι Αναστασιάδης και Μαλάς αποδέχονται την παραμονή στην Κύπρο, υπό μορφή αγήματος,Τούρκους στρατιώτες, που ανήκουν στον ίδιο στρατό με αυτόν που εισβάλλει στην Αφρίν», ισχυρίστηκε σήμερα η αναπληρώτρια πρόεδρος της ΕΔΕΚ κ. Βασιλειάδου, εκμεταλλευόμενη για προεκλογικές σκοπιμότητες την αυθαίρετη εισβολή του τουρκικού στρατού στη συριακή επαρχία. 

Η ΕΔΕΚ είναι το κόμμα που θυμήθηκε, έπειτα  από 42 χρόνια συνομιλιών, να απορρίψει τη λύση που συμφωνήσαμε τρεις φορές μέχρι σήμερα με την τουρκική πλευρά και την υπέγραψαν εκ μέρους μας οι Μακάριος (1977), Σπ. Κυπριανού (1979) και Τάσσος Παπαδόπουλος (2006).

Η ΕΔΕΚ θέλει να άρουμε τις υπογραφές των προέδρων (που η ίδια η ΕΔΕΚ υποστήριξε) και να επανατοποθετήσουμε τάχα το Κυπριακό ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής, 43 ολόκληρα χρόνια μετά την εισβολή -σε έναν κόσμο που καίγεται παντού σήμερα από αιματηρές συγκρούσεις, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς.  Λες και τόσα χρόνια δεν καταγγέλλαμε την Τουρκία για εισβολή στην Κύπρο, λες και ούτε ο Μακάριος την κατάγγειλε ποτέ, ούτε ο Κυπριανού, ούτε ο Τάσσος, ούτε κανένας άλλος πρόεδρός μας. Λες και ως τώρα λέγαμε «η Τουρκία, μάνα μου ήντα καλή»!

Μέσα από το λεκτικό της, η κ. Βασιλειάδου υποβάλλει ότι δεν πρόκειται να βρεθεί ποτέ λύση με την Τουρκία. Άρα ποιο το συμπέρασμα; Ότι πρέπει να διαπραγματευτούμε το Κυπριακό με τη Γουατεμάλα; Ότι θα φτιάξει ο ΟΗΕ εκστρατευτικό σώμα για να μας ελευθερώσει ή μήπως ότι είναι καλύτερα να μείνουμε όπως είμαστε;

Πίσω από τα υπέροχα, μεταξωτά τους συνθήματα, που χαϊδεύουν μόνο τα αυτιά όσων δεν έχουν ιδέα από πολιτική, κρύβουν τους δηλητηριώδεις σκορπιούς της διχοτόμησης. Εδώ και 43 χρόνια  αναβάλλουν την ανάγκη για λύση, επινοώντας κάθε φορά χίλιες δυο δικαιολογίες και διαστρεβλώνοντας τα πάντα όσα συζητιούνται στις συνομιλίες, σιγοντάροντας με τον τρόπο αυτό την τουρκική αδιαλλαξία, που βεβαίως στοχεύει στη διχοτόμηση της Κύπρου.

Έτσι λοιπόν, όταν κάποια στιγμή ο χρόνος θα μονιμοποιήσει και νομιμοποιήσει τη διχοτόμηση, θα πάψουμε να έχουμε το άγχος ότι μπορεί για ένα διάστημα μετά τη λύση να μείνουν αγήματα 900 στρατιωτών της ΕΛΔΥΚ και 600 της ΤΟΥΡΔΥΚ. Διότι οι 600 στρατιώτες της ΤΟΥΡΔΥΚ θα είναι Τούρκοι, όπως εκείνοι που εισβάλλουν στην Αφρίν. Ενώ οι 40 χιλιάδες στρατιώτες που βρίσκονται εδώ με τη μη λύση δεν είναι Τούρκοι που συντηρούν την ντε φάκτο διχοτόμηση, είναι Σουηδοί και κάνουν κάμπινγκ.

 

Οι διυλίζοντες τον κώνωπα της λύσης, την δε κάμηλον της διχοτόμησης καταπίνοντες

Τα ψέματα που επαναλαβάνουν καθημερινά ο Ν. Παπαδόπουλος και οι λοιποί του απορριπτικού μετώπου όταν αναφέρονται στο Κυπριακό, δεν είναι καινούρια. Όπως ούτε και η ούτω καλούμενη «Νέα Στρατηγική». Στην πραγματικότητα πρόκειται για συστατικά στοιχεία μιας προπαγάνδας που χρονολογείται από το 1974 και έπειτα και που δαιμονοποιεί τα πάντα σε σχέση με το λύση του Κυπριακού, ενώ παράλληλα ευαγγελίζεται μια λύση που φαντάζει σε όλες τις πτυχές της δίκαιη, σύγχρονη, μοντέρνα, ιδανική. Μια λύση απλά ανέφικτη. 

Ανάλογη προπαγάνδα υπήρχε και πριν από το 1974.  Επινοήθηκε αμέσως μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 1963-64 και δαιμονοποιούσε ασταμάτητα την τότε επιδιωκόμενη λύση του Κυπριακού,  για επιστροφή των Τ/κ στην Κυπριακή Δημοκρατία, προβάλλοντας ως εφικτό τον ανέφικτο εθνικό πόθο της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα, τόσο πριν από την εισβολή όσο και μετά, στόχος τους ήταν και παραμένει η διχοτόμηση της Κύπρου, ως η πιο «καθαρή» λύση. Αυτός ήταν εξάλλου και ο σκοπός του πραξικοπήματος του 1974, που έγινε για να δοθεί στην Τουρκία πρόσχημα, προκειμένου να εισβάλει και να καταλάβει διά της βίας μέρος της Κύπρου, ώστε να μεταφερθούν εκεί οι Τ\κ. Ήταν αναγκαίο να γίνει ο γεωγραφικός διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων με τη βία, διότι κανένας από τους σούπερ πατριώτες πολιτικάντηδες και άλλους μεγαλοπαράγους, που πουλούσαν στον αφελή λαό πατριωτικά φούμαρα περί Ένωσης, δεν τολμούσε να του πει την αλήθεια ότι, προκειμένου να επιτευχθεί η «εθνική ολοκλήρωση» που οραματίζονταν μέσα στο στενό τους μυαλό, θα έπρεπε δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι να εγκαταλείψουν την γη των πατέρων τους, για να πάνε στη θέση τους οι Τουρκοκύπριοι.

Στο κόλπο δεν ήταν μόνο η χούντα του Ιωαννίδη, που διενήργησε το πραξικόπημα. Ήταν ενημεροι και πολλοί άλλοι, γι’ αυτό εξάλλου και τα κρισιμότερα στοιχεία του φακέλου της Κύπρου δεν έχουν ακόμη έρθει στο φως, διότι πολλοί θρύλοι θα καταρρεύσουν κι ο αφελής αυτός λαός, που έχυσε αίμα και δάκρυ για την ελευθερία και την υπεράσπιση αυτού του τόπου, θα πέσει από τα σύννεφα όταν μάθει την αλήθεια, πώς του την είχαν στημένη εκείνοι τους οποίους πίστεψε, λάτρεψε και δόξασε.

Η πολιτική της διχοτόμησης συνεχίστηκε και μετά την εισβολή, πρώτα με τον ούτω καλούμενο «μακροχρόνιο αγώνα», στη διάρκεια του οποίου οι εκτοπισμένοι προσπαθούσαν να σταθούν στα πόδια τους, να μεγαλώσουν και να μορφώσουν τα παιδιά τους και να ξαναχτίσουν τις ζωές τους σε άλλους τόπους, την ίδια ώρα που το ανάλγητο κατεστημένο έτρωγε τον αγλέουρα από το λεγόμενο «οικονομικό θαύμα» στα χρόνια μετά την εισβολή. Πρόκειται για το κατεστημένο που υπέσκαψε το κράτος και τους θεσμούς του, αντικαθιστώντας τις έννοιες της ευνομίας και της αξιοκρατίας με την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι και τη διαπλοκή, τα παράγωγα δηλαδή του καρκίνου της διαφθοράς, που κατέφαγε τα σωθικά αυτής της κοινωνίας.

Οι διαπρύσιοι ρήτορες της «δίκαιης λύσης» ουδέποτε επεδίωξαν με ειλικρίνεια μια δίκαιη λύση. Στην πραγματικότητα έγνοια τους και σκοπός τους ήταν πάντα το πώς θα υπέσκαπταν από το πρώτο δευτερόλεπτο την κάθε νέα προσπάθεια. Μόλις εμφανιζόταν στον ορίζοντα μια νέα πρωτοβουλία άρχιζε αμέσως η μαύρη προπαγάνδα της δαιμονοποίησης. Σε παράλληλη δράση με το ντενκτασικό κατεστημένο και την Τουρκία έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να πάμε σε ναυάγιο, ώστε ο χρόνος να συνεχίσει να διαρρέει προς την μονιμοποίηση και τελικά τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο υποψήφιος για την προεδρία Ν. Παπαδόπουλος κάλεσε να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο, που ένα χρόνο πριν (1η Απριλίου 2015) έλεγε στο Φιλελεύθερο ότι η καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση είναι η διχοτόμηση της Κύπρου, με την αναγνώριση του ψευδοκράτους (πάνω στη γη των πατέρων μας) και η ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να μην έχουμε σύνορα μεταξύ μας οι δύο (ανεξάρτητες) χώρες.

Δεν είναι επίσης τυχαία η πρόσφατη δήλωση του Μ. Σιζόπουλου ότι η βάση λύσης που συμφώνησαν και υπέγραψαν οι Μακάριος, Σπ. Κυπριανού και Τ. Παπαδόπουλος, δηλαδή η ομοσπονδία, είναι η χειρότερη μορφή διχοτόμησης. Μια δήλωση από την οποία συνάγεται ότι η …άλλη διχοτόμηση (αυτή που μας εισηγήθηκε ο Συρίγος και όχι μόνο) είναι σίγουρα καλύτερη από την ομοσπονδία. Άσχετα αν αυτή τη λύση επικαλούνται συχνά και οι Τούρκοι από την άλλη πλευρά ως σχέδιο Β’. Συνεπώς, για το απορριπτικό στρατόπεδο, το Σχέδιο Β’ των Τούρκων δεν είναι η χειρότερη διχοτόμηση. Είναι κατά την άποψή τους καλύτερη από τη λύση που συζητούμε στις συνομιλίες…

Έχοντας λοιπόν οριστικά αποφασίσει αυτό το πράγμα, συνεχίζουν την προπαγάνδα που παρατείνει το σημερινό στάτους κβο, με σκοπό κάποτε αδιαμαρτύρητα ο λαός να ξεχάσει το αίμα και τον ιδρώτα που έχυσαν οι προηγούμενες γενιές για να υπερασπίσουν αυτό τον τόπο και να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τη διχοτόμηση ως την πιο λογική λύση, «αφού η άλλη που συζητάμε είναι χειρότερη».

Θα συνεχίσουν λοιπόν να πουλάνε στον λαό πατριωτικά «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Θα συνεχίσουν μας λένε ότι δεν τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τουρκο έποικο, ενώ με τη διχοτόμηση θα μπορούν να έρθουν εδώ εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι δίχως να μπορούμε εμείς να το εμποδίσουμε. Ότι τάχα δε δέχονται ούτε ένα Τούρκο στρατιώτη να παραμείνει, όταν δεκάδες χιλιάδες πάνοπλοι στρατιώτες θα συνεχίσουν να μας σημαδεύουν, με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται το δικαίωμα των «χρηστών» που παράνομα μπήκαν στα σπίτια μας, όταν τίποτα δεν θα μας επιστραφεί με τη διχοτόμηση και τα σπίτια μας θα παραμείνουν για πάντα στους «χρήστες». Ό,τι τάχα δε δέχονται να αποκτήσουν δικαιώματα ελεύθερης πρόβασης στην Κύπρο οι Τούρκοι πολίτες, σε ποσόστωση 4 προς 1 με τους Έλληνες πολίτες, όταν 90 εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες θα έχουν την ελευθερία πρόσβασης στην κατεχόμενη γη μας με τη διχοτόμηση. Ότι τάχα δεν αποδέχονται τα «βέτο», την εκ περιτροπής προεδρία και τις αναλογίες στην κρατική μηχανή, όταν οι Τούρκοι θα έχουν υπό τη δική τους διαχείριση μια ανεξάρτητη χώρα μέσα στην ίδια την πατρίδα μας, με τη διχοτόμηση.

Λοιπόν, ψεύδονται ασύστολα. Μπορεί όντως να μην δέχονται αυτά που ισχυρίζονται μέσα τις από τερατώδεις υπερβολές της προπαγάνδας τους, όμως στην πραγματικότητα μάς οδηγούν στο να αποδεχτούμε σιωπηρά και αδιαμαρτήρητα πολύ χειρότερα από αυτά που απορρίπτουν. Δηλαδή, κατά τη ρήση του Ιησού, διϋλίζουν το κουνούπι αλλά καταπίνουν ολόκληρη καμήλα. Την καμήλα της διχοτόμησης.