Αρχείο κατηγορίας Κυπριακό

Άρθρα από διάφορες προσωπικότητες σχετικά με τη λύση του Κυπριακού.

WELCOME TO NORTH CYPRUS

Η φωτογραφία είναι σημερινή, από το Λονδίνο. Η “Βόρεια Κύπρος” διαφημίζει στις κοσμοπολίτικες λεωφόρους το τουριστικό της προϊόν. Την ίδια ώρα που ακούμε στις ειδήσεις ότι κινδύνεύουμε λέει να χάσουμε το FIR μας, ενώ οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Ε.Ε. πιέζουν την Κυπριακή Δημοκρατία να αποδεχτεί ως νόμιμους κατοίκους της Κύπρου (και άρα να τους δώσει ταυτότητες) παιδιά μεικτών γάμων Τουρκοκυπρίων με Τούρκους έποικους.

Προσθέστε τα ήδη γνωστά: τους χιλιάδες Ελληνοκύπριους που αγοράζουν καύσιμα, φάρμακα και άλλα προϊόντα από τα κατεχόμενα, τους χιλιάδες που τζογάρουν στα εκείθεν καζίνα, τους χιλιάδες που πώλησαν την περιουσία τους στα κατεχόμενα στην Τουρκία και πολλά άλλα.

Ο “Μακροχρόνιος Αγώνας” του μαλακού καναπέ και του φραπέ
“δικαιώνεται” ως προς τον πραγματικό του στόχο, που δεν ήταν άλλος από την παγίωση του status quo. Η ζωή ξεπερνά την πολιτική αρλούμπα, ξεγυμνώνει τα κούφια συνθήματα των απατεώνων πολιτικάντηδων και άλλων προβεβλημένων μεγαλοπαραγόντων του αδηφάγου και βρόμικου ελληνοκυπριακού κατεστημένου, που το έπαιζαν πατριώτες (κατά τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον).

Τα περί της “κρατικής μας οντότητας” που πιπιλάνε εδώ και δεκαετίες οι σαλτιμπάγκοι και οι παλιάτσοι του πολιτικού μας τσίρκου, είναι μια απάτη, που ωστόσο πλησιάζει στην πλήρη της αποκάλυψη. Για την τσέπη τους και μόνο γι’ αυτήν επέλεξαν εδώ και δεκαετίες τη διχοτόμηση και σιγοντάροντας την τουρκική αδιαλλαξία, μας οδηγούν ολοένα και πιο κοντά στο όραμα του Ραουφ Ντενκτάς, που ήταν ο μόνιμος γεωγραφικός και πολιτικός διαχωρισμός του κυπριακού λαού, με τη δημιουργία στο νησί δύο ανεξαρτήτων κρατών.

Προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία πως, όταν συμβεί αυτό, ο Ελληνισμός θα έχει χάσει οριστικά την Κύπρο. Γιατί η Τουρκία έχει τη δυνατότητα με όρους οικονομικούς (ανάπτυξη της Τ/κ οικονομίας με την ενίσχυση της τουρκικής αγοράς) και δημογραφικούς (εποικισμός) – με όρους δηλαδή που διαμορφώνουν συνθήκες ζωής και όχι με κούφια ψηφίσματα του ΟΗΕ και πολιτικές ντιρεκτίβες- να μετατρέψει την Κύπρο σε τουρκικό νησί σε βάθος εικοσαετίας. Αυτό όμως δεν ενδιαφέρει και πολύ το διεφθαρμένο κατεστημένο, που ελέγχει πλήρως την εξουσία στην Κυπριακή Δημοκρατία, εφόσον – προς το παρόν τουλάχιστον – διασφαλίζει την εισροή δημοσίου χρήματος στο πουγγί του.

Την ίδια ώρα, που ο πρόεδρος αυτής της χώρας και ηγέτης της Ε/κ Κοινότητας, ψάχνεται ακόμη για να αποφασίσει τι είδους λύση θέλει και γυρεύει πρακτικά που μόνο αυτός είδε στο Κραν-Μοντανά, το Facebook λειτουργεί κάπως σαν όσιος Παΐσιος, προφητεύοντας πώς θα είναι η Κύπρος του μέλλοντος. Ποστάρεις από τη Λευκωσία και σου βγάζει ότι είσαι στην Lefkosa (Λεφκόσια). Ποστάρεις από τη Λάρνακα και σου βγάζει ότι είσαι στην Iskele. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα, δεν μπορούν να μας ξυπνήσουν από τον γλυκό ύπνο του βολεμένου, για να δούμε ότι πιάσαμε τον κατήφορο και πάμε ντουγρού προς τα βράχια.

Αυτή ήταν τελικά η Ελένη…

Το 1955, και μόλις ξεκίνησε ο απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου, ο (κατόπιν νομπελίστας) ποιητής Γιώργος Σεφέρης, όντας και διπλωμάτης, έγραψε το υπέροχο ποίημα «Ελένη», στους στίχους του οποίου βρίσκεται μια συγκλονιστική προφητεία για τη μετέπειτα ιστορική πορεία αυτού του νησιού:

«…αν είναι αλήθεια πως οι ανθρώποι δε θα ξαναπιάσουν

τον παλιό δόλο των θεών·

αν είναι αλήθεια

πως κάποιος άλλος Τεύκρος, ύστερα από χρόνια,

ή κάποιος Αίαντας ή Πρίαμος ή Εκάβη

ή κάποιος άγνωστος, ανώνυμος, που ωστόσο

είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια,

δεν το ’χει μες στη μοίρα του ν’ ακούσει

μαντατοφόρους που έρχουνται να πούνε

πως τόσος πόνος τόση ζωή

πήγαν στην άβυσσο

για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.»

Από το 1955 που ξεκίνησε ο απελευθερωτικός αγώνας με δεδηλωμένο στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, τα ακραία εθνικιστικά στοιχεία της τουρκοκυπριακής κοινότητας, με ενθάρρυνση φυσικά της Άγκυρας, έθεσαν επιτακτικά το θέμα δημιουργίας δύο κρατών στην Κύπρο, κάτι που ονομάστηκε Διχοτόμηση (στα Ελληνικά) ή Taksim (στα Τουρκικά).

Παρά τις βαρύγδουπες διακηρύξεις της ελληνοκυπριακής ηγεσίας έκτοτε μέχρι σήμερα, είναι προφανές ότι η λύση της διχοτόμησης ήταν τελικά επιλογή όχι μόνο της Τουρκίας και του Ραούφ Ντενκτάς, αλλά και του ελληνοκυπριακού κατεστημένου, που αποτελεί από το 1960 το βαθύ κράτος πίσω από την  Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι αυτοί που εδώ και 58 χρόνια τρώνε και πίνουν κατακλέβοντας τους σιωπηλούς αμνούς, που αποτελούν τους ιθαγενείς αυτής της Μπανανίας.  Ήταν η λύση που θα καθησύχαζε σιωπηρά και τις «ανησυχίες» των εθνικιστών στην κάθε κοινότητα, που δεν μπορούν να διανοηθούν συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Απλώς στην ελληνοκυπριακή κοινότητα υπήρχε μια …τεχνική δυσκολία. Για να γίνει διχοτόμηση έπρεπε να ξεσπιτωθούν 160 χιλιάδες άνθρωποι. Ποιος θα τολμούσε να τους πει κάτι τέτοιο; Έπρεπε συνεπώς αυτό να γίνει βίαια. Έτσι δρομολογήθηκαν οι λεγόμενες «φασαρίες» ανάμεσα στις δυο κοινότητες, που «επέβαλαν» τον πρώτο μικρό γεωγραφικό διαχωρισμό του 1957, τον δεύτερο μεγαλύτερο του 1964 και τον οριστικό διαχωρισμό του 1974, μετά το προσχεδιασμένο για τη διχοτόμηση πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή που (συμφωνημένα) ακολούθησε.

Το βαθύτατα διεφθαρμένο, πορωμένο και ανάγλητο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο δεν δίστασε να σύρει αυτό το λαό στην καταστροφή, τον πόνο, το θάνατο και την προσφυγιά για να νίψει έπειτα τα χείρας λέγοντας ρίχνοντας όλο το φταίξιμο στην Τουρκία και να αφήσει να περνάνε οι χρυσοφόρες (για τις τσέπες των εκλεκτών του μελών) δεκαετίες, χωρίς να κάνει κάτι το ουσιαστικό για την απελευθέρωση της Κύπρου, χωρίς να πείθει ποτέ και κανέναν στο εξωτερικό ότι πραγματικά ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο. Απλά πουλώντας στους σιωπηλούς αμνούς στο εσωτερικό το παραμύθι ότι διεξάγεται τάχα «μακροχρόνιος αγώνας».

Έτσι πέρασε μισός αιώνας, με τη μνήμη της χαμένης πατρίδας να ξεθωριάζει, με τον πόνο και τις αντιστάσεις να αμβλύνονται. Σε σημείο που άρχισαν κάποιοι ξεδιάντροποι να προβάλλουν απερίφραστα πλέον το όραμα του Ραούφ Ντενκτάς και της Τουρκίας σαν λύση καλύτερη από την επανένωση της Κύπρου, διότι έτσι δεν θα έχουμε λέει την Τουρκία μέσα στα πόδια μας. Το πώς θα μας ρουφήξει σαν χούβερ η Τουρκία με οικονομικούς και δημογραφικούς όρους λίγα χρόνια μετά που θα επισημοποιηθεί η διχοτόμηση, το έχω γράψει σε άλλα μου άρθρα. Αυτή ωστόσο την έσχατη προδοσία που ονομάζεται  λύση δύο κρατών, το βολεμένο κατεστημένο (που συνεχίζει απτόητο να τρώει με χρυσές μασέλες) μάς την παρουσιάζει πλέον ξεδιάντροπα σαν την «καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση».

Οι σημερινές αιτιάσεις τους λοιπόν δεν είναι τίποτε άλλο παρά «ο παλιός δόλος των θεών» που έπιασαν οι άνθρωποι αυτοί και έρχονται ύστερα από τόσα χρόνια βαρύγδουπων πατριωτικών φανφάρων να μας πουν “οι μαντατοφόροι” πως όλα όσα περάσαμε στα χρόνια της φωτιάς, οι αγώνες, οι ηρωϊκές θυσίες, οι μαυροφορεμένες μάνες και σύζυγοι, τα ορφανά παιδιά, ο ξεριζωμός,  «τόσος πόνος τόση ζωή πήγαν στην άβυσσο για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.»

Αυτή ήταν τελικά η Ελένη που μας έταζαν: η διχοτόμηση.

Διαβάστε ολόκληρο το ποίημα του Σεφέρη πατώντας ΕΔΩ.

Αυτό που φοβάστε θα το πάθετε…

Στο κλεφτοκράτος που ζούμε, η εκάστοτε κυβέρνηση ξέρει πως, όποτε χρειαστεί ριάλια, θα πρέπει να χώσει το χέρι της στην τσέπη του φορολογούμενου να του τα πάρει. Στις πλείστες περιπτώσεις τα παίρνει από το υστέρημά του, διότι αυτούς που έχουν παραπανίσια λεφτά δεν τους ενοχλεί, μην τυχόν “κακοφανιστούν” και τα βγάλουν έξω. Τους φωνάζει κάθε κάμποσα χρόνια και κάνουν …διακανονισμό.

Μια από τις πιο ξεδιάντροπες έμμεσες φορολογίες είναι αυτή που επιβάλλει η εκάστοτε κυβέρνηση στα καύσιμα, που αποτελούν στην Κύπρο είδος πρώτης ανάγκης, αφού εδώ και σχεδόν 60 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας, το κλεφτοκράτος δεν κατάφερε ακόμη να διασφαλίσει στον πολίτη του αξιόπιστο σύστημα δημοσίων συγκοινωνιών. Διότι πολύ απλά δεν περισσεύουν λεφτά για όραμα όταν προτεραιότητα είναι μόνίμως το πάρτι και η μάσα.

Επειδή λοιπόν ο κόσμος χρειάζεται το αυτοκίνητό του για να πάει δουλειά να βγάλει το ψωμί του κι επειδή από το λιγοστό ψωμί που βγάζει θέλει να τρώει και το κλεφτοκράτος, κάποιοι συμπολίτες μας αποφάσισαν να βάζουν καύσιμα στα αυτοκίνητά τους όχι εδώ στο κλεφτοκράτος αλλά δίπλα στο ψευδοκράτος. Κι επειδή για κάποιο μυστήριο λόγο τα καύσιμα στο ψευδοκράτος δεν είναι ψευδοκαύσιμα αλλά κινούν τα αυτοκίνητα κανονικά, το φαινόμενο άρχισε να διογκώνεται.

Συμπτωματικά έφτασε ο καιρός να ανοίξει το οδόφραγμα της Δερύνειας. Φοβούμενη όμως η κυβέρνηση του κλεφτοκράτους ότι μες στο κατακαλόκαιρο θα μπορεί ευκολότερα να διαρρέει, μέσω Δερύνειας, τουρισμός προς τα κατεχόμενα και επιπλέον ευκολότερα επίσης θα πηγαίνουν μαζικά οι πολίτες του κλεφτοκράτους να γεμίζουν από το ψευδοκράτος, αποφάσισε να μην ανοίξει προς το παρόν το οδόφραγμα. Μάλιστα, λειτουργώντας με τη γνωστή κουτοπόνηρη πολιτική κουλτούρα αυτού του κλεφτοκράτους, παρακάλεσε τον δήμαρχο της κατεχόμενης Αμμοχώστου να μας δηλώσει ότι δεν βιάζεται να δει το οδόφραγμα να ανοίγει.

Προσωπικά εμένα ολίγον με ενδιαφέρει αν θα ανοίξει το οδόφραγμα. Ενόσω δεν λύνεται το Κυπριακό και η μισή μου πατρίδα παραμένει κατεχόμενη από την Τουρκία, με τους κατοίκους της ξεριζωμένους στην άλλη μισή, δεν με ενδιαφέρει πόσα και ποια οδοφράγματα είναι ανοιχτά. Με ενδιαφέρει να ελευθερωθεί και να επανενωθεί η πατρίδα μου, με μια λύση που και οι δύο πλευρές να θεωρούν ισοζυγισμένη, ώστε να μπορεί να λειτουργήσει και να διασφαλίσει ειρήνη και ασφάλεια στα παιδιά μου και σ’ όλες τις επόμενες γενιές.

Σ’ αυτούς όμως που πολεμούν με λύσσα τη λύση, διότι φοβούνται τον ανταγωνισμό μιας νομιμοποιημένης πλέον οικονομικής δραστηριότητας στα κατεχόμενα, θα πω ένα πράγμα και θέλουν ας το ακούσουν, θέλουν ας το βάλουν από το ένα αυτί κι ας το βγάλουν από το άλλο:

Αυτό που φοβάστε ότι θα πάθετε με τη λύση, θα το πάθετε 10 φορές χειρότερα χωρίς τη λύση. Διότι αν νομιμοποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο το ψευδοκράτος ως ανεξάρτητη από εμάς κρατική ή οικονομική οντότητα και πια δεν θα έχουμε κανένα λόγο και κανένα έλεγχο εμείς στην οικονομική ανάπτυξη αυτής της άλλης χώρας, ό,τι συμβαίνει σήμερα με τα καύσιμα ή με τα τσιγάρα, θα αρχίσει να γίνεται και στον τουρισμό και  στη Γεωργία (γι’ αυτό έφεραν νερό από την Τουρκία με αγωγό) και στο εμπόριο και στις υπηρεσίες και σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Όταν θα μπορεί ο Τούρκος και ο οποιοσδήποτε άλλος επιχειρηματίας να επενδύσει ελεύθερα και νόμιμα στην τουρκική πλέον βόρεια Κύπρο, θα κάνει τις τιμές του χώμα για να μας κλείσει. Και θα μπορεί να τις κάνει χώμα διότι η οικονομική ευχέρεια ενός Τούρκου ή άλλου διεθνούς εμβέλειας επιχειρηματία είναι πολύ μεγαλύτερη από του αντίστοιχου Κύπριου και δεν θα μπορέσει ο Κύπριος να ανταγωνιστεί, εκτός κι αν πουληθει το κλεφτοκράτος μας απ’ εδώ αύτανδρο σε ξένους μεγαλοκαρχαρίες.

Όπως τώρα πάνε συμπολίτες μας και γεμίζουν εκεί τα αυτοκίνητά τους, αύριο θα κάνουν πολύ περισσότερες αγορές και, καθώς παράλληλα θα αυξάνεται  ο τουρκικός πληθυσμός, εμείς θα καταντήσουμε κάποια στιγμή μειοψηφία σ’ αυτό το νησί και τσιράκι των Τούρκων. Διότι η ζωή δεν ρυθμίζεται με περιοριστικούς ή εκδικητικούς νόμους, πολιτικής σκοπιμότητας. Η ζωή ρυθμίζεται από τις ανάγκες των ανθρώπων. Κι όταν χάσουμε την Κύπρο, τότε θα καταλάβουμε πόσο ηλίθιοι ήμασταν. Αν το καταλάβουμε φυσικά, διότι οι ηλίθιοι σπάνια αντιλαμβάνονται την ηλιθιότητά τους.

YA TAKSIM YA OLUM!

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, μιλώντας κάπου την Κυπριακή, διευκρίνισε ότι δεν σκέφτεται λύση δύο κρατών στην Κύπρο, όπως τον κατηγορούν κάποιοι τώρα τελευταία, αλλά στόχος του παραμένει η λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, στη βάση των του διεθνούς δικαίου, του Πλαισίου Γκουτέρες και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ.
 
Η “λύση δύο κρατών” είναι ένας επικαιροποιημένος και σαφώς πιο συγκεκριμένος όρος για να πει κανείς τη Διχοτόμηση. Τη Διχοτόμηση για την οποία διαδήλωναν το 1958 εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι στις τουρκικές μεγαλουπόλεις, κραδαίνοντας πλακάτ με το σύνθημα “Ya Taxim, Ya Olum” (Διχοτόμηση ή Θάνατος) ενώ η τουρκική κυβέρνηση εξέδιδε ανακοίνωση ότι “αποφάσισε οριστικά και αμετάκλητα υπέρ της εφαρμογής της διχοτόμησης ή οποία αποτελεί μονόδρομο”.
 
Αυτό ήταν εξάλλου και το όραμα που πολλές φορές ανέπτυξε ο Ραούφ Ντενκτάς στα 40 κρίσιμα χρόνια που υπήρξε ηγέτης των Τουρκοκυπρίων, ιδιαίτερα μετά την τουρκική εισβολή, όταν ο τότε Τούρκος πρωθυπουργός Μπουλέντ Ετσεβίτ διακήρυξε ότι το Κυπριακό λύθηκε, έπειτα από την κατάληψη του 36% του εδάφους της Κύπρου.
 
Από το 1974 και μετά, όταν ο Μακάριος εξήγγειλε τον ψευδεπίγραφο “Μακροχρόνιο Αγώνα”, οι πρόσφυγες και γενικά ολόκληρη η Ελληνοκυπριακή Κοινότητα έπεσε θύμα απάτης από συγκεκριμένη μερίδα της πολιτικής ηγεσίας ότι τάχα παραμένει αταλάντευτα κι ανυποχώρητα υπέρ της εξεύρεσης μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού, αλλά πάντοτε υπονομεύοντας είτε τις προσπάθειες έναρξης των συνομιλιών είτε των ιδίων των συνομιλιών, όταν άρχιζαν έπειτα από πιέσεις της διεθνούς κοινότητας.
 
Η υπονόμευση ήταν παράλληλη κι από πλευράς του ντενκτασικού κατεστημένου αλλά και του βαθέως κράτους της Τουρκίας, όμως εκείνοι ήταν ξεκάθαρα ορκισμένοι υπέρ της διχοτόμησης. Οι δικοί μας; Είναι κανείς τόσο αφελής ώστε να πιστεύει πως, όσο πιο πολύ παγιώνεται το διχοτομικό στάτους κβο στην κετεχόμενη από την Τουρκία Κύπρο, διανοίγονται προοπτικές για λύση διαφορετική από τη διχοτόμηση;
 
Στο μεταξύ, όλα αυτά τα χρόνια, από την εισβολή μέχρι σήμερα, οι ίδιοι αυτοί μεσσίες της καλύτερης λύσης, που θα έρθει κατά τη Δευτέρα Παρουσία, άρχισαν να “ανακαλύπτουν” μέσα σε τουρκικά βιβλία ότι τάχα η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση αλλά λύση, για να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Την ίδια στιγμή όμως μας λένε ότι το Κυπριακό δεν λύνεται λόγω της αδιαλλαξίας της Τουρκίας. Με άλλα λόγια απενοχοποιούν τη Διχοτόμηση και ενοχοποιούν τη λύση, ενώ την ίδια ώρα λένε ότι για τη μη λύση ευθύνεται αποκλειστικά η Τουρκία η οποία θέλει λύση…
 
Παράλληλα βγήκαν κατά καιρούς ακαδημαϊκοί και αναλυτές οι οποίοι μας εξήγησαν ότι πρέπει να παρεμποδίσουμε τα τουρκικά σχέδια, αντοπροτείνοντας (εμείς) τη λύση δύο κρατών στην Κύπρο, δηλαδή τη διχοτόμηση. Μας λένε δηλαδή να ξεχάσουμε για πάντα τους τόπους μας, την ιστορία μας και τη σκληρή πραγματικότητα ότι θα καταστούμε μια θλιβερή μειοψηφία πάνω σε τούτο το νησί, όταν ο βορράς θα γεμίσει Τούρκους υπηκόους, επειδή κρίνουν ότι εμείς δεν έχουμε τη δύναμη να επιτύχουμε μια λογική και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, βασισμένη στις αρχές του διεθνούς δικαίου.
 
Ηττοπαθείς και χωρίς τη δυνατότητα να δουν πέρα από τη μύτη τους, θεωρούν ότι ο κυπριακός Ελληνισμός μπορεί να έχει μέλλον και θα είναι πιο ασφαλής σε τούτο το νησί, όταν ταμπουρωθεί στο νότο, έχοντας σύνορα με την Τουρκία από τη Δερύνεια ως τον Λιμνίτη και μετατρέψει τον πόθο της επιστροφής σε τραγούδια του τύπου “Πάλι Με Χρόνια Με Καιρούς Πάλι Δικά Μας Θα ‘Ναι”.
 

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΦΛΕΡΤ ΜΕ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, με την πυθική απάντηση που έδωσε στο περιοδικό LIFO όταν τον ρώτησαν αν οι συνθήκες  ευνοούν πλέον πιο πολύ τη διχοτόμηση παρά μια ομοσπονδιακή μορφή λύσης, άφησε ουσιαστικά ανοικτό το ενδεχόμενο να δεχτούμε τελικά αυτή τη λύση, που οραματιζόταν για δεκαετίες ο Ραούφ Ντενκτάς και σχεδιάζε η Τουρκία από το 1955. Συγκεκριμένα ο πρόεδρος δήλωσε πως:
«Θα ήταν αδιανόητο αυτήν τη στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία, έχοντας στη βάση της όσα έχουν συμφωνηθεί στο παρελθόν, δηλαδή την επανένωση της Κύπρου μέσω μιας διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, να συζητάμε κάτι διαφορετικό. Όμως, λαμβάνοντας υπόψη τις αξιώσεις των Τούρκων, τις αρνητικές συνέπειες της παράτασης του αδιεξόδου, θα ήταν καλό να προβληματιστεί η ελληνοκυπριακή ηγεσία, η κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις ως προς το πώς αντιμετωπίζεται η τουρκική αδιαλλαξία, η αδυναμία επίτευξης λύσης, αλλά και το πώς θα υπάρξει η αναγκαία ειρήνη και σταθερότητα στην Κύπρο.»
Αλλά έτσι θα διασφαλιστεί η ασφάλεια και η ειρήνη; Με το να παραχωρήσουμε οριστικά και επίσημα τη μισή μας πατρίδα στην Τουρκία, ώστε ανεξέλεγκτα πλέον εκεί μέσα να φέρει όσους έποικους θέλει και να την αναπτύξει οικονομικά, με τη στήριξη της τεράστιας τουρκικής αγοράς, ώστε να μας ανταγωνίζεται σε όλους τους τομείς της οικονομία, με στόχο να μας καταστήσει οικονομικά εξαρτώμενους της; 
 
Αν ο κ. Αναστασιάδης αποτύχει να λύσει το Κυπριακό και οδηγηθούμε στη διχοτόμηση, το όνομά του θα γραφτεί με μαύρα γράμματα στην ιστορία, ως ο ανάξιος εκείνος ηγέτης που, διά των πράξεων ή παραλείψεών του, παρέδωσε οριστικά τη μισή Κύπρο στην Τουρκία κι υποθήκευσε το μέλλον των Ελλήνων στην άλλη μισή, μετατρέποντάς τους σε μειοψηφία, πάνω σε ένα νησί που τους ανήκε για χιλιετίες.
 
Αν νομίζει ότι θα εισπράξει την ευαρέσκεια των γνωστών κρυπτοδιχοτομικών κομμάτων, που εδώ και δεκαετίες εξαπατούν το λαό παριστάνοντας τους ευαγγελιστές του ψευδεπίγραφου Μακροχρόνιου Αγώνα για μια τάχα καλύτερη λύση στο μέλλον, διαπράττει μέγα σφάλμα. Διότι οι πρώτοι που θα τον καταδικάσουν σαν προδότη, διότι διχοτόμησε την Κύπρο, θα είναι αυτοί ακριβώς οι πολιτικοί υποκριτές, που υπογείως προάγουν με κάθε τρόπο τη διχοτόμηση, αλλά φοβούνται να το ομολογήσουν δημόσια.
 
Αλλά το τι θα του σούρουν οι κρυπτοδιχομικοί είναι το λιγότερο, μπροστά στην αμείλικτη ετυμηγορία της ιστορίας και τις κατάρες των μελλοντικών γενεών που θα συνοδεύουν το όνομά του για πάντα. Ας σταματήσει λοιπόν ο πρόεδρος να τείνει ευήκοον ους στο διχοτομικό περιβάλλον που του διασφάλισε το βαθύ κράτος του διεφθαρμένου, διχοτομικού κατεστημένου κι ας ασκήσει με αποφασιστικότητα ειλικρινή πολιτική λύσης, με πλήρη αξιοποίηση των ισχυρών συμμαχιών που έχουν διασφαλίσει στην Κυπριακή Δημοκρατία οι γεωπολιτικές συγκυρίες.

ΕΙΠΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΑΜΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΓΑΟΥΡΟΣΠΟΡΟΣ;

Κάποιοι δηλώνουν τάχα έκπληκτοι με τα όσα είπε στη συνέντευξή του ένας ανώμαλος Τουρκοκύπριος γέρος, που ομολόγησε δημόσια ότι “ήταν η τέχνη του” να σκοτώνει Ελληνοκύπριους στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής.
 
Μα συγγνώμη, τώρα το μάθατε ότι σκοτώθηκαν Ελληνοκύπριοι το 1974; Μέχρι τώρα νομίζατε ότι οι εκατοντάδες Ελληνοκύπριοι αγνοούμενοι, των οποίων τα οστά βρέθηκαν σε ομαδικούς τάφους, έχασαν τη ζωή τους σε θεομηνία;
 
Ο ίδιος ο Ραούφ Ντενκτάς μας το είπε εξίσου κυνικά σε συνεντεύξεις του ότι δεν υπάρχει αγνοούμενος ζωντανός. Τους σκότωσαν, μας είπε, Τουρκοκύπριοι οπλοφόροι που δρούσαν αναξέλεγκτα. Βέβαια ο Ντενκτάς προσπάθησε να ξεπλύνει τις ευθύνες του τουρκικού στρατού εισβολής και να τα ρίξει όλα στους Τ/κ εξτρεμιστές, αλλά εν πάση περιπτώσει ο φονιάς Τ/κ, που ομολόγησε τα εγκλήματά του, είπε κάτι που το ξέραμε όλοι. Μα εξάλλου υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι, που είδαν τα εγκλήματα με τα μάτια τους και τα εξιστορούν ακόμη μέχρι σήμερα.
 
Ξέρουμε επίσης ότι υπάρχουν και εκατοντάδες Τουρκοκύπριοι αγνοούμενοι. Τους σκότωσαν κι αυτούς Ε/κ γκάγκστερ, τόσο στη διάρκεια της εισβολής (σε Τόχνη, Μάραθα, Στανταλάρη, Αλόα) όσο και πιο πριν, στα χρόνια των διακοινοτικών ταραχών, όπως δολοφονούνταν τότε και δικοί μας. Όλοι έχουμε ακούσει για εφόδους στους τουρκοκυπριακούς μαχαλάδες και πισώπλατες εκτελέσεις μανάδων και μικρών παιδιών κι άλλες ιστορίες για πηγάδια γεμάτα πτώματα.
 
Η διαφορά είναι ότι δεν βρέθηκε ένας δικός μας γαουρόσπορος να βγει και να τα ξεράσει δημόσια όπως έκανε ο άλλος στα κατεχόμενα. Εγώ δεν λέω να τον αφήσουμε ανενόχλητο. Αν μπορεί αυτό το κράτος να κινηθεί νομικά εναντίον του, να το πράξει, εφόσον μάλιστα βγήκε από μόνος του κι ομολόγησε ότι είναι κατά συρροήν δολοφόνος.
 
Από εκεί και πέρα όμως το ζήτημα το τοποθέτησε πολύ σωστά σήμερα στο “Μέρα Μεσημέρι” του ΑΝΤ1 ο Σενέρ Λεβέντ. Απαντώντας στις ερωτήσεις του Νικήτα Κυριάκου, ο Λεβέντ είπε το αυτονόητο: ο φονιάς στα κατεχόμενα είναι ελεύθερος, όπως είναι ελεύθεροι και πολλοί άλλοι, τόσο στα κατεχόμενα όσο και στις ελεύθερες περιοχές. Είναι οι παλληκαράδες της τότε εποχής, που “η τέχνη τους” ήταν να σκοτώνουν άοπλους κι ανυπεράσπιστους ανθρώπους.
 
Είναι οι χρήσιμοι ηλίθιοι που χρησιμοποίησε το βρομισμένο κατεστημένο και στις δύο κοινότητες προκειμένου να προωθήσει διά του τρόμου και του μίσους τη διχοτόμηση της Κύπρου. Τη διχοτόμηση που μοίρασε γεωγραφικά τα ταράφια των δύο κατεστημένων, του ελληνοκυπριακού και του τουρκοκυπριακού, ώστε να μην μπαίνουν οι μεν στα πόδια των δε. Εξυπηρετώντας ταυτόχρονα και το στρατηγικό στόχο της Τουρκίας για μόνιμη παρουσία σε δικό της προτεκτοράτο στο έδαφος της Κύπρου. 
 
Εξήντα χρόνια τώρα τα βρόμικα καταστημένα και στις δύο κοινότητες εκμεταλλεύονται τον πατριωτισμό μας τρώγοντας ό,τι τρώγεται σε τούτο το νησί. Εφτασαν να τρώνε κι από τις σάρκες μας, αλλά εμείς δεν χαμπαρίζουμε. Κολλήσαμε στο απατηλό, ψευδοπατριωτικό αφήγημα του παρελθόντος. Αντί να ψάξουμε να βρούμε την αλήθεια, να ξεμπροστιάσουμε όλους αυτούς που μας εξαπάτησαν σύροντάς μας σε συμφορές που τις πληρώσαμε πανάκριβα, με αίμα, δάκρυ και θάνατο δικών μας ανθρώπων, αντί να βάλουμε ένα τεράστιο Χ στα όσα μας πλήγωσαν και να κοιτάξουμε επιτέλους μπροστά, κολλήσαμε μέσα στην παγίδα που μας έστησαν. “Ξιππαζούμαστε” κάθε φορά που ακούμε έναν γαουρόσπορο να λέει με θράσος την ωμή αλήθεια κι αφήνουμε το παρελθόν να στοιχειώνει το μέλλον, εμάς και των παιδιών μας.

Δεν τολμούν να πουν ότι μας εξαπάτησαν…

Όσοι θέλετε να ξέρετε ποια είναι η λύση για την οποία μίλησε σήμερα η τουρκική κυβέρνηση, ο Τούρκος ΥΠΕΞ Τσαούσογλου και χτες ο τέως κατοχικός ηγέτης Ντερβίς Έρογλου, αγοράστε και διαβάστε αυτό το βιβλίο, του Έλληνα δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού. Ο συγγραφέας προτείνει την “αιρετική λύση”, όπως αποκαλεί τη λύση δύο ανεξάρτητων κρατών, δηλαδή την αναγνώριση του ψευδοκράτους, δηλαδή τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Πρόκειται για την ίδια λύση που πρότεινε πριν από 3 χρόνια (1/4/2015) σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ακαδημαϊκός Άγγελος Συρίγος και λίγους μήνες μετά τον κάλεσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του Τάσσου.

Είναι η λύση για την οποία έκανε δήλωση στις 28/11/2017 ο αρχιεπίσκοπος αλλά στη συνέχεια, λόγω αντιδράσεων, την μάζεψε.

Είναι η λύση που περιγράφεται σε άρθρο του δημοσιογράφου Νίκου Σταματάκη, το οποίο ανάρτησε στο Facebook ο (τότε) αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Κωστής Ευσταθίου, στις 2/2/2014.

Επιμένω να το γράφω και να το ξαναγράφω. Η διχοτόμηση αποτελεί εδώ και σχεδόν 60 χρόνια κοινό έδαφος μεταξύ της Τουρκίας, του τουρκοκυπριακού και ελληνοκυπριακού κατεστημένου (που αποτελεί και το βαθύ μας κράτος) καθώς και μέρους της ελλαδικής πολιτικής ηγεσίας. Δρομολογήθηκε και μεθοδεύτηκε με έναν ύπουλο κι οδυνηρό τρόπο, που αυτός ο λαός, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, τον πλήρωσε με αίμα κι αβάσταχτο πόνο.

Μωροί κι άπληστοι ως προς τα ιδιοτελή πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα πολιτικοί, οικονομικοί και άλλοι παράγοντες, αποφάσισαν ότι η καλύτερη λύση ήταν να χωρίσουμε με τους Τουρκοκύπριους τα ταράφια μας, για να γίνονται καλύτερα οι δουλειές τους, χωρίς να έχουν οι μεν τους δε μέσα στα πόδια τους. Ανοήτως νομίζοντας ότι η Τουρκία θα μας τη χαρίσει με τη διχοτόμηση και δεν θα μας πειράξει στο νότο. 

Ευαγγελίζονται εδώ και δεκαετίες μια καλύτερη τάχα λύση. Πριν την εισβολή ήταν η Ένωση. Μετά την εισβολή είναι μια ιδανική λύση, που δεν ξέρουμε ακριβώς πώς θα είναι αλλά θα είνα πάντως καλύτερη από την Ομοσπονδία…

Στην πραγματικότητα μας οδηγούν στη λύση που περιγράφεται σ’ αυτό το βιβλίο. Έδωσαν τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και περιμένουν το χρόνο να μονιμοποιήσει τη διχοτόμηση, χωρίς την υπογραφή τους. Διότι δεν τολμούν να πουν ότι αυτή είναι η λύση που επιδιώκουν, για χάρη της οποίας αυτός ο λαός προδόθηκε, ξεσπιτώθηκε, έκλαψε νεκρά παιδιά που έπεσαν “υπέρ πίστεως και πατρίδος”. Δεν τολμούν να πούν ότι μας εξαπάτησαν.

Κι ας τρώγετΕ πέτρες…

Σύσσωμο το βολεμένο διχοτομικό κατεστημένο της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής κοινότητας τάχθηκε – όπως ήταν επόμενο- εναντίον του Πλαισίου Γκουτέρες. Ο μακροχρόνιος αγώνας για μονιμοποίηση της διχοτόμησης συνεχίζεται. Της διχοτόμησης όπως την οραματίστηκε ο μεγάλος ηγέτης Ραούφ Ντενκτάς και την ανέλυσε στον Φιλελεύθερο ο ομιλητής στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου το 2016 ακαδημαϊκός Άγγελος Συρίγος.

Ενώνοντας δυνάμεις με τους ομοιδεάτες του στην ελληνοκυπριακή πλευρά, ο πρώην κατοχικός ηγέτης Έρογλου είπε χτες στον Ακιντζί: “Την ώρα που πολλοί Ελληνοκύπριοι μιλάνε πλέον ανοικτά για λύση δυο κρατών (διχοτόμηση) εσύ επιμένεις στο Πλαίσιο Γκουτέρες και στην Ομοσπονδία…”

Διχοτόμησιν θέλωμεν και ας τρώγετε πέτρες! Εσείς δηλαδή, κορόιδα, να τρώγετε τις πέτρες, διότι το βολεμένο διχοτομικό συνάφι που έστησε τους μηχανισμούς νομής της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος, τρώει με χρυσά κουτάλια. Κι όταν η Κύπρος τουρκέψει, με τη διχοτόμηση που βολεύει σήμερα την τσέπη τους, αυτοί με τον παρά τους θα ανέβουν στο αεροπλανάκι και θα την κάνουν γι άλλες πολιτείες, αλαργινές, αφήνοντας εσάς εδώ, κορόιδα, να σας φάνε τα φίδια.