Αρχείο κατηγορίας Άλλα άρθρα

Η Κύπρος χρειάζεται ένα αδιάφθορο ηγέτη.

Isocrates «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν». (Το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο με το ήθος αυτών που την κυβερνούν). Ισοκράτης.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Κύπρου είναι η ραγδαίως εξαπλούμενη διαφθορά του πολιτικοοικονομικού συστήματος της χώρας. Είναι ο καλπάζων καρκίνος που την οδηγεί στο θάνατο.

Η άνευ προηγουμένου κρίση της κυπριακής οικονομίας αλλά κι αυτό ακόμη το Κυπριακό ζήτημα (που άλυτο μέχρι σήμερα έχει εξυπηρετήσει πολλά συμφέροντα) έχουν να κάνουν με τη βαθιά διαφθορά και σαπίλα της «καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων».

Έχουν φαγωθεί δισεκατομμύρια ευρώ στη διαπλοκή και στη μίζα και φτάσαμε σήμερα στο εξευτελιστικό σημείο να πρέπει να τρέξουμε τις ζωές μας δεκαετίες πίσω, έχοντας χάσει πολλά απ’ όσα κερδίσαμε μέσα από κοινωνικούς αγώνες κι ως αποτέλεσμα της εξέλιξης κι αναβάθμισης της κυπριακής κοινωνίας.

Κάποιοι τα φάγανε όλα κι αυτό δεν είναι καθόλου υπερβολή. Αντίθετα θα ‘λεγα πως, η πολυχρησία αυτής της φράσης, αμβλύνει την πραγματική εικόνα. Αυτό που έχει συμβεί στην Κύπρο λέγεται διαφορετικά «πλιάτσικο». Τα έχουν «ξύσει» όλα και είναι κρίμα όχι μόνο για εμάς αλλά πιο πολύ για τα παιδιά μας, που θα τα βρουν τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα στο ξεκίνημα της δικής τους προσωπικής, οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής.

Στην Κύπρο μάλιστα δεν ισχύει καν το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου. Διότι στην Ελλάδα μπορεί μεγάλες μάζες του απλού κόσμου να ευνοήθηκαν από τις αλόγιστες κοινωνικές παροχές που δόθηκαν από ανεύθυνους ηγέτες με εγκληματικό υπερδανεισμό της χώρας, αλλά στην Κύπρο δεν τα έφαγε ο απλός πολίτης. Τα φάγανε εκείνοι που είχαν την εξουσία και την ευθύνη να προστατεύουν τα συμφέροντα του απλού πολίτη.

Στη φράση του Ισοκράτη «το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν» μπορεί να δοθεί η ερμηνεία ότι «οι εξουσιάζοντες αντανακλούν το ήθος των εξουσιαζομένων που τους εκλέγουν», όμως κατά τη γνώμη μου ο αρχαίος ρήτορας ήθελε να πει ακριβώς το αντίθετο: ότι το ήθος της κοινωνίας τελικά ομοιούται του ήθους των αρχόντων της. Αν οι άρχοντες είναι διεφθαρμένοι, γίνονται για το λαό το κακό παράδειγμα και το ήθος αμβλύνεται γενικότερα.

Γιαυτό λέω πως η Κύπρος χρειάζεται έναν εμπνευσμένο ηγέτη με πυγμή και όραμα κι οπωσδήποτε τίμιο, υπηρέτη του ήθους. Έναν ηγέτη που να τον ενδιαφέρει η Κύπρος και όχι οι επόμενες εκλογές. Να τα βάλει με τα συμφέροντα και να τα τσακίσει. Στον πόλεμο που θα δεχτεί, να έχει τα κότσια και το πείσμα να αναδειχτεί νικητής. Να πορευτεί αλώβητος μέσα από την πυρωμένη λάβα που θα ξεράσει το διεφθερμένο κατεστημένο και να φτάσει μέχρι την καρδιά του τέρατος για να την τρυπήσει με το δόρυ της αρετής.

Η Κύπρος δυστυχώς δεν αντέχει άλλο.  Έχει φτάσει στο χείλος του γκρεμού. Δεν θέλω να υποδείξω αν υπάρχει και ποιος μπορεί να είναι, από τους τρεις υποψήφιους για την προεδρία, ο καταλληλότερος. Δεν είναι αυτός ο σκοπός του σημειώματός μου. Λέω όμως ότι η Κύπρος δεν χρειάζεται πρόεδρο με … προηγούμενα. Χρειάζεται έναν πρόεδρο, γνήσια και αληθινά αδιάφθορο.

Η πολιτική του … φλου!

1

 

Ενόψει των εκλογών, αρχίσαμε πάλι να καλούμε στη γη το πνεύμα του Μακαρίου. Δεν τον αφήνουμε να κοιμηθεί στην ησυχία του. Τριάντα πέντε χρόνια μετά το θάνατό του, ακόμα κάποιοι μιλούν για συνένωση των μακαριακών δυνάμεων! Ελπίζω να μην συνενωθούν και οι … γριβικές δυνάμεις και να αρχίσουμε να βάζουμε μπόμπες ο ένας του άλλου!

Ποια ήταν η πολιτική του Μακαρίου και πού οδήγησε τον τόπο μας, ελάχιστοι έχουν μελετήσει και πολύ λιγότεροι έχουν αναλύσει, ώστε να βγάλουν και τα σωστά συμπεράσματα. Χρειάζομαι πολλές σελίδες για να αναλύσω την αυτοκαταστροφικά αλλοπρόσαλλη πολιτική του Μακαρίου σε όλες τις κρίσιμες φάσεις του κυπριακού προβλήματος και δεν θα το κάνω σ΄ αυτό το σημείωμα εδώ, όμως η δική μου πεποίθηση είναι ότι:

2ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως οι πρωταγωνιστές των εξελίξεων τα τελευταία 60 χρόνια (με πρώτους και καλύτερους τον Μακάριο και τον Γρίβα), έχουν διαπράξει τεράστια σφάλματα που εν τέλει (άθελα τους πιστεύω) εξυπηρέτησαν τον πάγιο, από τη δεκαετία του ‘50, στόχο της Τουρκίας, που ήταν η διχοτόμηση της Κύπρου.

 

Άλλοι από απειρία σε συνδυασμό με έναν αφελή και αδόκιμο διπλωματικά πατριωτισμό, άλλοι από κακές εκτιμήσεις των καταστάσεων και άλλοι γιατί είχαν στο νου τους τον γεωγραφικό και πολιτικό διαχωρισμό μεταξύ των δύο κοινοτήτων (διπλή Ένωση) αλλά δεν τόλμησαν να το πουν καθαρά, έβαλαν το λιθαράκι τους, για να είναι σήμερα η Κύπρος μοιρασμένη και καταχρεωμένη, με μια πανίσχυρη Τουρκία να κατέχει με 40 χιλιάδες πάνοπλους στρατιώτες και εκατοντάδες χιλιάδες έποικους το 40% του εδάφους της.

Θα έλεγε κανείς ότι ο μισός αιώνας που πέρασε από τότε θα μας είχε κάνει σοφότερους, από τις εμπειρίες που έχουμε αποκομίσει, κυρίως μέσα από τα λάθη μας. Με πολύ μεγάλη μου θλίψη διαπιστώνω ότι ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ! Τα ίδια συνθήματα, η ίδια …ΦΛΟΥ προσέγγιση σε όλα τα κρίσιμα θέματα. ΦΛΟΥ στο τι θα κάνουν με την οικονομία, ΦΛΟΥ στο τι θα κάνουν με το κυπριακό.

3Ο Μαλάς μιλά για πολιτική Μακαρίου – Χριστόφια (!) δηλαδή κάτι σαν πολιτική Τάσσου Παπαδόπουλου και Δημήτρη Χριστόφια μαζί, δηλαδή κάτι σαν να φτιάχνουμε βόδι και κατσίκα σε ένα, με άλλα λόγια μια πολιτική του «που σου νεύκω πού πάεις»…

 

4Παρόμοια θα είναι φυσικά και η πολιτική Αναστασιάδη μαζί με το ΔΗΚΟ, πολιτική Τάσσου Παπαδόπουλου και Νίκου Αναστασιάδη μαζί, δηλαδή κάτι σαν να φτιάχνουμε βόδι και μουλάρι σε ένα, με άλλα λόγια και πάλι μια πολιτική του «πού σου νεύκω πού πάεις»…

 

5

 

Τέλος, ο Γιώργος Λιλλήκας, πρώην θεωρητικός της Ομοσπονδίας, προτείνει τώρα κάτι πιο απλό: Να παρατήσουμε την Ομοσπονδία που συζητούμε εδώ και 35 χρόνια και να πάμε ένα ταξίδι στη Χαβάη… Συγνώμη, ήθελα να πω: ένα ταξίδι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, αφού ΔΕΝ έχει να προτείνει καμία συγκεκριμένη μορφή λύσης, που να είναι αποδεκτή και από την άλλη πλευρά έστω σαν βάση για συνομιλίες.

Όλοι κατηγορούν ο ένας τον άλλον για ασάφειες και μεταλλάξεις, αλλά στην ουσία όλοι, όσο κι αν αλλάζουν τις θέσεις τους για να κερδίσουν ψήφους παραμένουν απόλυτα πιστοί στην τακτική που τους βολεύει, για να συνεχίσουν να εκμεταλλεύονται τον πατριωτισμό αλλά και την αμάθειά μας: Μένουν απόλυτα προσηλωμένοι στην πολιτική του θολού τοπίου, στην πολιτική του ΦΛΟΥ!

Το γινάτι του χωρκάτη βγάζει μάτι (το δικό μας εννοείται)…

levforeio xristofiasΌταν οι άλλες χώρες της Ευρώπης τρόμαζαν μπροστά στο φοβερό τέρας της κρίσης χρέους, που μεγάλωνε με ασύλληπτους ρυθμούς, ο πρόεδρος Χριστόφιας έβαζε το γνωστό χωρκάτικο του γινάτι και για τρία ολόκληρα χρόνια αρνιόταν να συναντήσει τον διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, λόγω έλλειψης χρόνου!!

Όταν όμως ήθελε να κάνει ρουσφέτι υπέρ του Βγενόπουλου και άλλων, έβρισκε το χρόνο να τον πάρει τηλέφωνο για να τον μαλώσει. Εννοείται ότι απαιτούμε να μάθουμε τι ανταλλάγματα κρύβονταν (αν κρύβονταν) πίσω από την αγάπη του κ. Χριστόφια για τον κ. Βγενόπουλο.

Διότι πια αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν κι εδώ τα πράγματα. Δυστυχώς άγγιξε κι εδώ το χέρι του ο Μίδας. Ακόμα και πίσω από τις ευθύνες που (αναμφίβολα) είχε ο τέως διοικητής της κεντρικής τράπεζας, βρίσκεται πάλι ο ίδιος δράστης. Εκείνος που με το γινάτι του κρατούσε τα πυρομαχικά στο Μαρί και δεν τα διαολόστελνε να φύγουν από την Κύπρο, εκείνος που όταν πήγαιναν να του μιλησουν για τον κίνδυνο έκρηξης… δεν είχε καιρό να ασχοληθεί… εκείνος που όταν καταστρεφόταν η οικονομία της Ελλάδας και τον προειδοποιούσαν για την Κύπρο δεν είχε καιρό να ασχοληθεί, εκείνος που μας έταζε λαγούς με πετραχήλια για μια καλύτερη Κύπρο, αλλά φεύγοντας θα αφήσει πίσω του στάχτες κι αποκαΐδια, με ένα λαό που για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες θα ξαναζήσει τη φτώχεια.

Γιατί με πονάει τόσο πολύ ετούτη η μνήμη…

1-Θυμάσαι, γιε μου, που μας έλεγες ότι κάτι κακό συμβαίνει κι εμείς δεν σου δίναμε σημασία; Έμεινε από τότε μέσα στο νου μου και δεν το ξεχνώ!

Η γειτόνισσα μας στην Πάνω Λακατάμια, η κυρά Φροσού, μεγάλη πια σήμερα στην ηλικία, θυμάται εκείνο το μαύρο πρωί της Δευτέρας, 15 του Ιούλη του ‘74, που ανήσυχος πήγα και τη βρήκα για να της πω ότι κάτι συμβαίνει, αφού η μάνα μου έκανε δουλειές του σπιτιού και δεν μου έδινε σημασία, ενώ ο πατέρας μου είχε φύγει από νωρίς και ήταν ήδη στη δουλειά του, στην Παλλουριώτισσα.

Ήμουν τότε 10 χρόνων κι έπαιζα στη βεράντα. Ήταν λίγο πριν από τις 8:30 το πρωί, όταν άρχισα να συνειδητοποιώ ότι οι εκρήξεις και οι ριπές των οπλοπολυβόλων που ακούγονταν τα τελευταία λεπτά ήταν πολύ πιο έντονες από ότι είχαμε συνηθίσει να ακούμε στη Λακατάμια, όταν γινόταν κάποια άσκηση της Εθνικής Φρουράς. Κοίταξα προς τη Λευκωσία και είδα μαύρους καπνούς στον ουρανό. Τότε ήταν που έτρεξα πρώτα στη μάνα μου…

-Είναι άσκηση, μου απάντησε βιαστικά για να με ξεφορτωθεί, χωρίς να πηγαίνει το μυαλό της στο κακό.

Πήγα στη γειτόνισσα. Ούτε κι αυτή είχε ανησυχήσει. Κατέφυγα … στο ραδιόφωνο, που εκείνη την ώρα μετέδιδε την εκπομπή «Η Ωρα της Γυναίκας» της Μαίρης Κοντογιάννη, από το μοναδικό τότε κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό, το ΡΙΚ. Ξαφνικά το τραγούδι «Το Πουκάμισο το Θαλασσί» που τραγουδούσε ο Νταλάρας, διακόπηκε και το ραδιόφωνο σίγασε.

-Το ράδιο σταμάτησε, φώναξα ακόμα πιο ανήσυχος στη μάνα μου… Κάτι γίνεται σας λέω!

Μέχρι να έρθει κι αυτή στην κουζίνα, άρχισε να παίζει ο εθνικός ύμνος κι αμέσως μετά ακούστηκε η εκφωνήτρια, ταραγμένη αλλά και σκληρή ταυτόχρονα, να λέει ότι «η Εθνικη Φρουρά είναι κυρία της καταστάσεως» και ότι «ο Μακάριος είναι νεκρός». Θυμάμαι με τη καρδιά μου σφιγμένη τη μάνα μου να ξεχύνεται στην αυλή έντρομη και κλαίγοντας, να συναντά τη γειτόνισσα και να κλαίνε μαζί για τη φοβερή αυτή είδηση.

Θυμάμαι ότι ο πατέρας μου επέστρεψε στο σπίτι πριν από το μεσημέρι διότι επιβλήθηκε κατ’ οίκον περιορισμός. Αργότερα την ίδια μέρα ακούσαμε, ανάμεσα στα ενοχλητικά παράσιτα των μεσαίων κυμμάτων, τη φωνή του Μακαρίου από ένα σταθμό στην Πάφο να μας λέει «γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις… είμαι ζωντανός και είμαι μαζί σου…»

Στις τέσσερις ημέρες που ακολούθησαν θυμάμαι το βαρύ κλίμα, την ανησυχία και την αβεβαιότητα. Θυμάμαι ακόμα ότι ακούγαμε το ελληνικό σχόλιο του «παράνομου ραδιοσταθμού Μπαϊράκ» (τη «φωνή των Τουρκοκυπρίων αγωνιστών» όπως άρχιζε πάντα η εκφώνηση στο ελληνικό του πρόγραμμα) να μας λέει χωρίς περιστροφές ότι η «μητέρα Τουρκία» θα επέμβει για να σώσει τα παιδιά της από εμάς, τους κακούς Έλληνες.

2Η πρώτη οβίδα των τουρκικών Φάντομ έπεσε στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, στο Γερόλακκο, ακριβώς στις 5:30 το πρωί του Σαββάτου, 20 του Ιούλη. Τιναχτήκαμε από το κρεβάτι. Ακολούθησαν κι άλλες εκρήξεις. Ο πατέρας μου έτρεξε στο ραδιόφωνο. Τίποτα… Απόλυτη σιγή! Η εκπομπή του ΡΙΚ ξεκινούσε τότε στις 6:00 το πρωί.

Για μισή ώρα δεν ξέραμε τι συμβαίνει. Στις 6:00 όμως, ο πατέρας μου προτίμησε να βάλει το BBC. Πρώτη είδηση: “Turkey has invaded Cyprus…”.

Έπειτα το γυρίσαμε στο ΡΙΚ. Καμία αναφορά στην εισβολή! Η εκπομπή ξεκίνησε όπως και κάθε μέρα με την πρωϊνή γυμναστική και τη φωνή του Βάσου Κωνσταντίνου να μας προστάζει για επικύψεις και ανακύψεις… Αρκετή ώρα αργότερα αποφάσισε η πραξικοπηματική «κυβέρνηση» να ηχήσει τις σειρήνες και το ΡΙΚ να αρχίσει να παίζει πια εμβατήρια και να μεταδίδει «πολεμικά ανακοινωθέντα», καλώντας τους έφεδρους «υπό τα όπλα».

Φύγαμε προς τα βουνά, εκεί όπου δεν μπορούσαν τα τουρκικά μαχητικά να κάνουν βυθίσεις και να βομβαρδίσουν. Από εκείνες τις ημέρες της …εξορίας στο Καλό Χωριό της Κλήρου, θυμάμαι μόνο την απαρηγόρητη ανησυχία που ένιωθα κάτω από τα δέντρα όπου κρυβόμασταν και τον τρόμο τα βράδια, όταν κοιτούσα τον Πενταδάκτυλο απέναντι να φλέγεται.

3Γεννήθηκα τον Οκτώβρη του 1964, μέσα στις διακοινοτικές ταραχές που προκάλεσαν την πρώτη διχοτόμηση, την πράσινη γραμμή και τον εγκλεισμό μεγάλων μαζών του τουρκοκυπριακού πληθυσμού σε θύλακες. Η μάνα μου εγκυμονούσε σε μια εποχή που ο πατέρας μου είχε κληθεί σε ομάδες περιφρούρησης, από εκείνες που είχαν τότε δημιουργηθεί για αντιμετώπιση της «τουρκοκυπριακής ανταρσίας»… σε μια εποχή που άλλαξε όχι μόνο την ιστορία αυτού του νησιού αλλά και την καθημερινή μας ζωή, με την ανασφάλεια που προκαλούσε η βία αλλά και ο φόβος μιας ενδεχόμενης τουρκικής εισβολής να ρέει μέσα στις φλέβες των ανθρώπων. Νωπός ήταν ακόμη και ο τρόμος από τον βομβαρδισμό της Τυλληρίας από την τουρκική αεροπορία, τον Αύγουστο του 1964, με βόμβες Ναπάλμ.

Τα χρόνια της νηπιακής και παιδικής μου ηλικίας ήταν η μαύρη εποχή των συγκρούσεων, όχι μόνο ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους αλλά και ανάμεσα στους μακαριακούς και τους αντιμακαριακούς, εντονότερα μάλιστα κατά την περίοδο 1968 – 1974 με τη δημιουργία αρχικά του λεγόμενου «Εθνικού Μετώπου» που έδωσε τη θέση του στην ΕΟΚΑ Β’ το Μάιο του 1970. Οι ανατινάξεις και οι δολοφονίες έγιναν πια μέρος της ζωής μας.

Δεν θα μπορούσα λοιπόν ποτέ να ξεχάσω όλα όσα έγιναν τότε στην Κύπρο. Γιατί πέρασαν μέσα στο παιδικό μου υποσυνείδητο με τρόπο τραυματικό. Ανατριχιάζω όταν σκέφτομαι πόσο πιο έντονα και τραυματικά αποτυπώθηκαν τα γεγονότα στις ψυχές εκείνων των παιδιών αλλά και των ενηλίκων που υπήρξαν μάρτυρες και θύματα της θηρωδίας, που κακοποιήθηκαν και βιάστηκαν, που έχασαν για πάντα αγαπημένα τους πρόσωπα, που έφυγαν από τα σπίτια τους διωγμένοι, που έζησαν για πολλούς μήνες μέσα σε αντίσκηνα, που μάταια περίμεναν για χρόνια με μια φωτογραφία στο χέρι, εκείνους που αγάπησαν, να επιστρέψουν.

4

Αυτό όμως που με πονά ακόμα τόσο πολύ μέχρι και σήμερα, 38 χρόνια μετά, είναι πως αυτός ο λαός ταλαιπωρήθηκε, βασανίστηκε, πόνεσε, έκλαψε πάνω σε τάφους και ερείπια, κοντολογής αυτός ο λαός υπήρξε άδικα θύμα επειδή κάποιοι ανεπαρκείς, τόσο τραγικά κατώτεροι των περιστάσεων ηγέτες και επίδοξοι ηγέτες του, τον οδήγησαν στον γκρεμό.

Αυτούς όχι μόνο δεν έπρεπε να τους μνημονεύουμε με κατάνυξη σαν μεγάλους ηγέτες αλλά αντίθετα με θάρρος θα έπρεπε να τους είχαμε καταλογίσει τις ιστορικές τους ευθύνες, με τα όσα ελαφρυντικά κι αν είχαν (που είχαν) και να είχαμε προχωρήσει μπροστά με γνώση και επίγνωση των λαθών μας, ώστε στη συνέχεια να είχαμε αποφύγει παρόμοια σφάλματα και να είχαμε πολιτευθεί με σύνεση.

Όχι μόνο δεν το κάναμε, αλλά αντίθετα μείναμε κολλημένοι στο παρελθόν, φτάνοντας στο σημείο να θεωρούμε τα λάθη μας πράξεις πατριωτισμού, με αποτέλεσμα να έχουμε … πατριωτικά υποστεί ήδη την πιο ταπεινωτική ήττα του ελληνισμού σ’ αυτό το νησί, από τότε που έφτασαν εδώ οι πρώτοι Αχαιοί, πριν από πολλούς αιώνες: δηλαδή την διχοτόμηση της Κύπρου και την σχεδόν οριστική πια ενσωμάτωση της μισής μας πατρίδας στην κυριαρχία της Τουρκίας.

Κολλήσαμε στα υπέροχα συνθήματα…

OXIΚολλήσαμε στα υπέροχα συνθήματα, στη μαγκιά που τρώει περήφανα καρπαζιές, στα «λόγια και τα χρόνια τα χαμένα»…

Όχι, λέει, σε λύσεις που ξεπουλάνε την πατρίδα και τα μάτια μας πλημμυρίζουν με πατριωτικά δάκρυα συγκίνησης.

Όταν την ίδια στιγμή η μισή μας πατρίδα βρίσκεται κάτω από την μπότα 40 χιλιάδων Τούρκων στρατιωτών, όταν οι έποικοι αυξάνονται και πληθύνονται, όταν η γη μας στα κατεχόμενα γίνεται ξενοδοχεία και τουριστικά συγκροτήματα ή ξεπουλιέται σε ξένους ή, το χειρότερο, ανταλλάζεται τώρα με γη στις ελεύθερες περιοχές και την πληρώνουμε κι από πάνω για να αποζημιώσουμε τους νόμιμους ιδιοκτήτες! Με άλλα λόγια η λύση στο περιουσιακό έχει βρεθεί: θα πουλήσουμε εμείς οι ίδιοι την πατρίδα μας και θα ξεγνοιάσουμε!

H Τουρκία είναι ο απόλυτος αφέντης στο Βορρά κι εμείς συνεταίροι -με τα ίδια δικαιώματα – με τους Τουρκοκύπριους στο νότο. Η ελπίδα να πάρουμε πίσω έστω και μια σπιθαμή γης από την ελληνική πατρίδα των προγόνων μας εκμηδενίζεται, ακόμα και για τις περιοχές εκείνες που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένο ότι θα επιστρέφονταν στην ελληνοκυπριακή ομόσπονδη πολιτεία στο πλαίσιο της εδώ και δεκαετίες αναζητούμενης λύσης που θα επανενώσει την Κύπρο, δηλαδή την Αμμόχωστο, τη Μόρφου και τα χωριά μέσα και δίπλα από τη νεκρή ζώνη. Παρόλα αυτά, τα τόσο ξεκάθαρα πια και τόσο αναντίλεκτα, κάποιοι θέλουν ακόμη να πιστεύουν στα απατηλά συνθήματα επιτήδειων πολιτικών ότι την Κύπρο θα την παραδώσει στην Τουρκία η λύση και όχι η ΜΗ λύση.Λες και η Τουρκία δεν είναι ήδη εδώ, λες κι ο Πενταδάκτυλος δεν έχει πάνω του το λεκέ που μας θυμίζει καθημερινά την απόλυτη και (με τα μυαλά που κουβαλούμε) μάλλον οριστική μας ήττα. Κι όλα αυτά την στιγμή που βουλιάζουμε οικονομικά όπως το σαπιοκάραβο στο πέλαγος με αδέξιους καπετάνιους και πλήρωμα.

Διαλυόμαστε περήφανα και με αξιοπρέπεια…

Turkish Republic of Northern Cyprus Flag on mountain.Αξιοπρεπείς ήττες δεν υπάρχουν. Αξιοπρεπής είσαι όταν στέκεσαι όρθιος, περήφανος και νικητής. Λυπάμαι και θυμώνω πολύ όταν κοιτάω πίσω, την ιστορία αυτού του τόπου από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι σήμερα. Δεν υπάρχει ούτε και μία νίκη. Ένδοξες στιγμές ναι, θυσίες ηρώων ναι… Προδομένοι όμως αποδείχτηκε ότι ήταν στο τέλος όσοι έδωσαν το αίμα τους, όπως προδομένα έμειναν τα όνειρα των απλών ανθρώπων και η συλλογική ιστορική ευθύνη.

Αυτά τα λόγια δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις ψεύτικες πατριωτικές κορώνες που ακούμε στους δημόσιους λόγους (διότι στους κατ’ ιδίαν πολύ διαφορετικά είναι τα λεγόμενα) των κρατούντων. Με τέτοιες πατριωτικές απάτες φτάσαμε στη χειρότερη ήττα του ελληνισμού στην Κύπρο, παραδίδοντας το 36% της πατρίδας μας στην Τουρκία, χωρίς καν να καταφέρουμε να πάρουμε πίσω ούτε μια σπιθαμή γης.

Αντίθετα όλα δείχνουν ότι στο τέλος θα γίνει εκείνο που οι σκεπτικιστές όλων των μέχρι σήμερα προταθέντων σχεδίων λύσης φοβόντουσαν: δηλαδή το να είναι στο βορρά απολύτως κυρίαρχη η Τουρκία και να είναι στο νότο συγκυρίαρχοι μ’ εμάς οι Τουρκοκύπριοι. Δυστυχώς αυτή η κατάσταση παγιώνεται και οριστικοποιείται, με την ανεξέλεγκτη κάθοδο εποίκων στην κατεχόμενη πατρίδα μας την ίδια στιγμή που οι Τουρκοκύπριοι δικαιούνται ότι δικαιούμαστε κι εμείς στα ελεύθερα εδάφη.

Τα πολύ χειρότερα μάλιστα έχουν ήδη ξεκινήσει: Μέσα σ αυτή την τεράστια οικονομική κρίση στην οποία μας έχουν ρίξει αδέξιοι κυβερνώντες και κάποιοι ξελιγωμένοι για εύκολο κέρδος τραπεζίτες, η Κυπριακή Δημοκρατία (δηλαδή εμείς τα μόνιμα κορόιδα της ιστορίας) θα πληρώσουμε κι από πάνω όλα σχεδόν τα σπασμένα της κατοχής. Ήδη και χωρίς να το έχουμε πάρει χαμπάρι, η διαδικασία της ανταλλαγής των περιουσιών έχει ξεκινήσει (βλέπε υπόθεση Τύμβιου). Ό,τι χάθηκε στο βορρά θα το ανταλλάζουμε με τουρκοκυπριακή γη που βρίσκεται στις ελεύθερες περιοχές, την οποία θα … αγοράζουμε ξανά για αποζημιώσουμε τους δικαιούχους!

Όσοι έχουν στο μυαλό τους ότι η παρούσα κατάσταση είναι η καλύτερη λύση, κάτω από τις σημερινές περιστάσεις, κάνουν ένα τεράστιο λάθος, που υποθηκεύει το μέλλον των παιδιών μας σ’ αυτό τον τόπο και παγιώνει την κατοχή της Τουρκίας πάνω σε χώματα που υπήρξαν για χιλιετίες ελληνικά κι αυτό ισοδυναμεί με πράξη προδοσίας, εφόσον εθελούσια κάποιοι αποδέχονται αυτή την εξέλιξη ως τη λύση που αυταπατώνται ότι μας βολεύει αυτή τη στιγμή.

Θα βρεθούμε μπροστά σε χειρότερα ερείπια…

XRISTOFIAS3Παιθκιά έχουμεν πολλά σοβαρόν πρόβλημα! Δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να να κάνει κάτι. Έχει γίνει η μετενσάρκωση του Μπρέζνιεφ. Νομίζει ότι είναι ταυτόχρονα πρόεδρος και Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της λαϊκής δημοκρατίας. Δεν μπορεί να καταλάβει ότι είναι πρόεδρος της χώρας που προεδρεύει αυτή τη στιγμή της Ε.Ε. και δεν επιτρέπεται να ανοίγει το στόμα του και να λέει πελλάρες.

Δεν μπορεί να καταλάβει ότι έχει καταστρέψει την οικονομία της Κύπρου, δεν μπορεί να καταλάβει ότι οδηγεί τον εργαζόμενο και τον απλό άνθρωπο στην φτώχεια και τη δυστυχία, δεν κατάλαβε τι έγινε στο Μαρί, δεν ξέρει πού είναι το Μαρί… Εδώ και 4.5 χρόνια μας λέει ότι η οικονομία πάει καλά αλλά φτάσαμε ήδη στο χείλος του γκρεμού και πίσω μας είναι μόνο το ρέμα… Είναι ο δεύτερος καλύτερα αμειβόμενος πρόεδρος της Ε.Ε. (που νομίζω ότι αν βάλουμε και το έξτρα επίδομα εξωτερικού που δεν ντράπηκε να ζητήσει, θα είναι σίγουρα ο πρώτος καλύτερα αμειβόμενος), έχει ένα μικρό παλάτι στο Κελλάκι (κληροδότημα του μ. Εζεκία Παπαιωάννου προς το κόμμα αλλά το χρησιμοποιεί μόνο ο κ. Χριστόφιας), έχει το αεροπλανάκι που ενοικιάζει ειδικά γι’ αυτόν η κυπριακή δημοκρατία… Ζει σαν βασιλιάς σε μια χώρα που διαλύεται κάτω από την …σοφή του διακυβέρνηση.

Πέστε μου λοιπόν γιατί να καταλάβει τον απλό άνθρωπο. Πείτε μου γιατί να καταλάβει τι σημαίνει να μην μπορείς να ζήσεις την οικογένειά σου, να μην μπορείς να σπουδάσεις τα παιδιά σου, να μην σε φτάνουν τα λεφτά ούτε μέχρι τις 10 του μήνα. Πέστε μου τι σχέση έχει πια ο Χριστόφιας με τον απλό τον άνθρωπο.

Ο Θεός να μας λυπηθεί. Ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους, που θα βρεθούν μπροστά σε νέες στάχτες εκατό φορές χειρότερες από τις στάχτες της έκρηξης στο Μαρί…

SXOLIO GIA XRISTOFIA

 

Δεν είμαι εναντίον του Τσίπρα αλλά του εγκληματικού λαϊκισμού.

TSIPRASΤο ΠΑΣΟΚ επί του λαϊκιστή αρχηγού του Ανδρέα Παπανδρέου καθιέρωσε την μεταπολιτευτική κουλτούρα του «δανειζόμαστε ανεξέλεγκτα για να τρώμε εμείς οι κρατούντες με χρυσά κουτάλια και να προσφέρουμε στο λαουτζίκο «άρτον και θεάματα», για να μας ψηφίζει και να μη μας δημιουργεί προβλήματα». Ο Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε κατά τη γνώμη μου ο πιο … χαρισματικός καταστροφέας πολιτικός των τελευταίων δεκαετιών. Από αυτόν ξεκίνησε το φαγοπότι στο οποίο καλομάθανε μετά και οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. Επομένως το ΠΑΣΟΚ άνοιξε το δρόμο και η Ν.Δ. ακολούθησε ευχαρίστως στην περαιτέρω εξαχρείωση ενός ήδη διεφθαρμένου πολιτικού κατεστημένου.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτά τα 2 κόμματα κατέστρεψαν την Ελλάδα. Δυστυχώς όμως εδώ που ήρθαν τα πράγματα ΔΕΝ διορθώνονται με ανεύθυνες προσεγγίσεις τύπου Τσίπρα (για να μην αναφέρω σηλαδή και τον ανεκδιήγητο Καμμένο). Δεν είναι σοβαρή πολιτική προσέγγιση αυτή το να λες «εμείς καταγγέλλουμε το μνημόνιο και δεν πληρώνουμε!». Διότι παρακάτω…; Τι;;; Ποιες θα είναι οι συνέπειες και ποιο το περαιτέρω κόστος στην ήδη βεβαρημένη οικονομική κατάσταση το μέσου Έλληνα;

Οι κουβέντες του Τσίπρα ήταν κουβέντες της μπαγαποντιάς με σκοπό την ψηφοθηρία. Είμαι σίγουρος ότι ο Τσίπρας είναι πολύ πιο ευτυχής που ΔΕΝ κέρδισε τις εκλογές παρά αν τις κέρδιζε. Διότι στην αξιωματική αντιπολίτευση έχει τη δυνατότητα να ασκεί εκ του ασφαλούς κριτική και να κερδίζει πόντους εις βάρος εκείνων που ανέλαβαν την ευθύνη να βγάλουν την Ελλάδα από την βαθιά οικονομική και κοινωνική κρίση.

Για να είμαι δίκαιος θα πω ότι τις τελευταίες εβδομάδες πριν τις χθεσινές εκλογές ο Τσίπρας προσπάθησε να προσδώσει στο λόγο του μια πιο υπεύθυνη και ώριμη χροιά. Όχι μόνο για να κερδίσει τις ψήφους των πιο μετριοπαθών και να διασκεδάσει τις ανησυχίες των Ευρωπαίων, αλλά και γιατί έπρεπε να προετοιμάσει τους ψηφοφόρους του σιγά σιγά ενόψει του πιθανού ενδεχομένου να γινόταν αυτός ο πρωθυπουργός της χώρας. Διότι εκεί θα τελείωναν τα … ψέματα και η προσγείωση θα ήταν ανώμαλη! Άρχισε σιγά σιγά να προετοιμάζει το έδαφος ώστε αυτοί οι ψηφοφόροι του να δείξουν κατανόηση όταν ο Αλέξης, σαν πρωθυπουργός, θα αναγκαζόταν να προσαρμοστεί στις … πραγματικότητες και να πάψει να αεροβατεί. Διότι με την …αεροβασία θα κατακρήμνιζε όχι μόνο τον εαυτό του αλλά και την Ελλάδα μαζί.

Θα πρέπει ωστόσο τώρα να έχει υπόψη του τώρα ο Αλέξης ότι, για να παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα εξουσίας και να μην συρρικνωθεί ξανά, θα πρέπει να καθιερώσει ένα ώριμο πολιτικό λόγο και να ασκήσει μια υπεύθυνη αντιπολίτευση (όπως υποσχέθηκε και ο ίδιος χθες το βράδυ). Να πείσει το λαό ότι δεν είναι κάλπικος, ότι δεν είναι κύμβαλον αλαλάζον, αλλά ένας πολιτικός με φρόνηση και σύνεση. Αν ο Αλέξης Τσίπρας αποδείξει ότι είναι ένας ΣΟΒΑΡΟΣ πολιτικός, δεν θα χάσει τις ψήφους που ήρθαν σ’ αυτόν από ψηφοφόρους που θέλησαν να τιμωρήσουν τα κόμματά τους. Αντίθετα θα μπορέσει να διεκδικήσει ακόμη μεγαλύτερο λαϊκό έρεισμα σε μελλοντικές αναμετρήσεις.

Ο Ελληνικός λαός ταλαιπωρείται πάρα πολύ και πιστεύω ότι μέσα από αυτήν την ταλαιπωρία θα γίνει σοφότερος. Ο λαϊκισμός μπορεί να κέρδισε πρόσκαιρες «αγανακτισμένες» ψήφους, όμως στις επόμενες εκλογές είμαι σίγουρος ότι ο λαός θα ψηφίσει με περισσότερη σύνεση και οι σοβαρότητα. Ο Αλέξης μπορεί να είναι πολιτικός εξουσίας αν αντιπολιτευθεί με μυαλό και σύνεση.