Αρχείο κατηγορίας Άλλα άρθρα

Ο ρόλος του ΑΚΕΛ στη νέα εποχή της Κύπρου.

AkelΕίμαι βέβαιος ότι η ηγεσία του ΑΚΕΛ έχει πλήρη συναίσθηση όχι μόνο της κρισιμότητας των στιγμών που διέρχεται ο τόπος αλλά και της δυσχερούς θέσης στην οποία περιήλθε το κόμμα, συνεπεία της οικονομικής κρίσης και των ευθυνών που καταλογίζονται πανταχόθεν στην (δική του) κυβέρνηση.

Το ζητούμενο για όλους στο ΑΚΕΛ αυτή τη στιγμή είναι το κόμμα να τα καταφέρει να σταθεί όρθιο σ’ αυτές τις εκλογές, είτε αυτό σημαίνει ελάχιστη δυνατή απώλεια δυνάμεων, είτε ακόμα και (ανέλπιστα) νίκη στις προσεχείς προεδρικές εκλογές.

Είναι αλήθεια ότι κορυφαία στελέχη του κόμματος ένιωσαν απογοήτευση, είτε γιατί μπορούσαν να προσφέρουν περισσότερα αλλά παραγκωνίστηκαν, είτε διότι θα μπορούσε το κόμμα να είχε μια πιο εποικοδομητική παρέμβαση προς και από την εξουσία, αν δεν είχε δειλιάσει απέναντι στην απόλυτη εξουσία που ο πρόεδρος Χριστόφιας θέλησε να αντλεί, μέσα από τις πρόνοιες του Συντάγματος.

Η απογοήτευση θα μπορούσε να είχε προκαλέσει τάσεις απόσχισης, αλλά η έξοδος και η δημιουργία άλλου αριστερού σχήματος δεν αποτελεί, ούτε κατά διάνοια, εναλλακτική επιλογή για τα σοβαρά στελέχη του ΑΚΕΛ. Γνωρίζουν πως κάτι τέτοιο αποκλίνει σε βαθμό … κακουργήματος από την κουλτούρα του κόμματος, όχι μόνο στο επίπεδο της κομματικής ιεραρχίας αλλά και στο επίπεδο της βάσης. Μπορεί να πέρασαν 23 ολόκληρα χρόνια από την αποχώρηση μιας ομάδας από επίλεκτα κορυφαία στελέχη (σε μια εποχή μάλιστα που ο λεγόμενος «υπαρκτός σοσιαλισμός» στην Ευρώπη και την ίδια τη Σοβιετική Ένωση διαλυόταν εις τα εξ ων συνετέθη) αλλά κανείς δεν ξεχνά ότι οι πολύ αξιόλογοι εκείνοι πολιτικοί, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ουσιαστικά χάθηκαν από τα κοινά του τόπου.

Από την άλλη αιωρείται στην ατμόσφαιρα η υποψία ότι επωάζεται μια προσπάθεια δημιουργίας, μετά τις εκλογές, ενός νέου κόμματος με ηγέτη τον Γιώργο Λιλλήκα και ότι οι ψηφοφόροι που θα υπερψηφίσουν τον πρώην υπουργό, θα έχουν ήδη διαμορφώσει στη συνείδησή τους πρόσφορο έδαφος, ώστε να μην αποκλείουν την πιθανότητα να στηρίξουν στη συνέχεια και ένα πιο νέο, σύγχρονο πολιτικό σχηματισμό στο χώρο της κεντροαριστεράς.

Η ηγεσία του ΑΚΕΛ έχει επίγνωση του κινδύνου ένα νέο σχήμα να έχει περισσότερες πιθανότητες διείσδυσης στις αριστερές μάζες από ότι η ΕΔΕΚ, της οποίας τα ποσοστά παρέμειναν επί 43 ολόκληρα χρόνια καθηλωμένα. Επομένως έχουν όλα τα στελέχη κάθε λόγο (όχι μόνο κομματικό αλλά και προσωπικό) να δώσουν την μάχη των εκλογών με όλες τους τις δυνάμεις, για να επιτύχουν τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση, ελπίζοντας ότι η μετά Χριστόφια εποχή θα διαμορφώσει νέες ανανεωμένες προοπτικές όχι μόνο για το κόμμα αλλά και για τους ίδιους σε προσωπικό επίπεδο.

Ο …εξωραϊσμός της προεδρίας Χριστόφια και η αντεπίθεση προς πάσαν κατεύθυνση φαίνεται να είναι αυτή τη στιγμή η μοναδική επιλογή της επικοινωνιακής πολιτικής του ΑΚΕΛ ενόψει εκλογών. Θα μπορούσε βεβαίως να είχε καταλογίσει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας λανθασμένες προσωπικές του προσεγγίσεις, επιλογές και αποφάσεις κατά την άσκηση της εξουσίας και να προβάλει τον Σταύρο Μαλά ως τον άνθρωπο που θα ασκήσει διαφορετική, πιο ορθολογική  και οπωσδήποτε πιο σύγχρονη εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Όμως αυτό θα έμοιαζε με προδοσία απέναντι στον επί 20 χρόνια Γ.Γ. και θα είχε εξοργίσει σε … καταστροφικό (για το κόμμα) βαθμό τον απερχόμενο πρόεδρο, ο οποίος έτσι κι αλλιώς και σχεδόν επί καθημερινής βάσεως κατακεραυνώνει τους πάντες, στην προσπάθειά του να αποδείξει στον κόσμο ότι η προεδρία του ίσως να είναι και η καλύτερη που είχε η Κύπρος μέχρι σήμερα.

Είτε αισιοδοξούν είτε όχι ως προς τη θετική για τον Σταύρο Μαλά έκβαση των εκλογών, τα κορυφαία στελέχη του ΑΚΕΛ γνωρίζουν ότι εν πάση περιπτώσει την αμέσως επόμενη ημέρα, στο κόμμα, θα πρέπει να γίνει ανασύνταξη δυνάμεων, αυτοκριτική και αναδίπλωση.

Η Κύπρος έχει πιάσει πάτο από ηθικής απόψεως, βυθιζόμενη διαρκώς, κουβαλώντας μέσα στο σώμα της τα ολοένα διογκούμενα καρκινώματα της αναξιοκρατίας και της διαφθοράς. Οι ειλικρινείς στο ΑΚΕΛ οφείλουν να παραδεχτούν πως η κυβέρνηση Χριστόφια όχι μόνο δεν πάταξε την αρρωστημένη κατάσταση, που εδώ και δεκαετίες μολύνει το σώμα της κυπριακής κοινωνίας, αλλά αντίθετα τη συντήρησε με ηθικό (αν μπορεί να λεχθεί έτσι) έρεισμα την επί μακρόν αδικία εις βάρος των μαζών της αριστεράς.

Η Κύπρος δεν αντέχει να συνεχίσει να βυθίζεται προς τον πάτο. Θα πάθει ασφυξία και θα πεθάνει. Το ΑΚΕΛ πρέπει να παίξει το ρόλο μιας σύγχρονης αριστερής πολιτικής δύναμης, που θα υποστηρίξει με ορθολογικά κριτήρια και μακριά από δογματικές αγκυλώσεις μια καλύτερη, πιο δίκαιη και οπωσδήποτε απόλυτα αξιοκρατική κοινωνία. Η ταμπέλα του «κομμουνιστικού κόμματος» αντικατοπτρίζει όχι μόνο ένα πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό αναχρονισμό αλλά και ένα μέγα ιστορικό σφάλμα που αγγίζει τα όρια της φάρσας. Το μεγάλο κόμμα της αριστεράς οφείλει να εκσυγχρονιστεί, να υιοθετήσει την πολιτική ταυτότητα της ευρωπαϊκής σοσιαλιστικής αριστεράς και να διεκδικήσει ένα πολύ πιο αναβαθμισμένο ρόλο, ακόμη και στο επίπεδο της διαμόρφωσης μιας κοινωνικά δικαιότερης πανευρωπαϊκής πολιτικής.

 

Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία…

soldierΑπόψε έμαθα για ένα παιδί που αυτοκτόνησε χριστουγεννιάτικα (πριν λίγες μέρες) σε ένα στρατόπεδο στην ελεύθερη Αμμόχωστο. Είπαν ότι είχε προβλήματα τον τελευταίο καιρό (μάλλον άσχετα με το στρατό) αλλά στο στρατό εκείνο που έκαναν για να τον … «βοηθήσουν» (λένε κάποιοι) ήταν να του βάζουν κράτηση «πιντωμένη» ώστε να μείνει τελικά μέσα για πάνω από 2 εβδομάδες.

Όταν ήμουν εγώ στο στρατό, θυμάμαι ένα λεπτό, ψηλό, αρρωστιάρικο παιδί, με φανερά ψυχολογικά προβλήματα. Τον είχα βοηθό μου στον εφοδιασμό. Όταν έφυγα, ένα χρόνο μετά, άκουσα ότι αυτοκτόνησε. Τον κατηγόρησαν ότι είχε κλέψει όπλο… Από ότι ξέρω δεν ήταν μέλος κάποιας τρομοκρατικής οργάνωσης… Εν πάση περιπτώσει, με τις υποψίες και μόνο, τον έδεναν επί 3 ημέρες πάνω στον ιστό της σημαίας κάτω από τη βροχή. Έπειτα τον έστειλαν στα κελιά της στρατονομίας και εκεί μέσα αυτοκτόνησε.

Θα το πω ωμά και χωρίς να με κόφτει για το τι θα πούνε κάποιοι. Και πριν το πω, θέλω να διευκρινίσω ότι εγώ υπηρέτησα την πατρίδα μου, στην Εθνική Φρουρά, για 29 ολόκληρους μήνες (όχι 24), γιατί τόση ήταν τότε η θητεία των Εφ. Αξιωματικών. Λέω λοιπόν και συγχωρέστε με για την αγανάκτησή μου:

Εγώ γαμώ τους στρατούς που σκοτώνουν παιδιά!!! Ναι, γαμώ το γαμημένο το σύστημα που δεν νοιάζεται για τίποτε παρά μόνο για το βόλεμα εκείνων που κάθε φορά κάθονται στις μαλακισμένες τις μαλακές καρέκλες της εξουσίας και δεν νοιάζονται καθόλου για το πώς θα κάνουν καλύτερη τη ζωή των απλών ανθρώπων αυτού του τόπου, που τους δίνουν την εξουσία.

Αλήθεια ποιους έχει εξυπηρετήσει ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ αυτός ο στρατός, που έχουμε πάνω του ξοδέψει τόσα ΔΙΣεκατομμύρια; Να σας πω εγώ: Πρώτα και καλύτερα εκείνους που έγιναν πολυεκατομμυριούχοι από τις μίζες κι εκείνους που τους έριξαν οι εκατομμυριουχοι μιζαδόροι κανένα κόκαλο για να γλύψουν κι αυτοί!

Σε τι εξυπηρέτησε την πατρίδα αυτός ο στρατός, έτσι όπως είναι; Ρωτώ και περιμένω μια ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ πρώτα από όλα από εκείνους που υπηρέτησαν σ’ αυτό το στρατό! Είναι κανείς τόσο βλάκας που να πιστεύει ότι αυτός ο στρατός – επαναλαμβάνω, όπως είναι σήμερα- θα σταματήσει έναν από τους ισχυρότερους στρατούς ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ;;;

Η Εθνική Φρουρά υπάρχει γιατί είναι ανάγκη αυτός ο τόπος, έχοντας ακόμη την Τουρκία εδώ με 40 χιλιάδες στρατιώτες, να έχει απέναντί τους μια όσο γίνεται πιο αποτελεσματική άμυνα. Θα ήταν πολύ πιο αξιόπιστο σώμα και θα μπορούσε να πετύχει πολύ περισσότερα, ως ανασχετική δύναμη (έστω για όσο αντέξει) αν ήταν επαγγελματικά στελεχωμένος και σύγχρονα εκπαιδευμένος. Το αν είναι όμως εκπαιδευμένος και αξιόμαχος ο στρατός και αν μπορεί να ανταποκριθεί στην αποστολή του, όταν τον χρειαστούμε, σας βεβαιώνω ΚΑΝΕΝΑΝ δεν ενδιαφέρει.

Αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο, να πηγαίνουν οι νέοι για 2 ολόκληρα χρόνια στρατό, δεν ξέρω σε ποια άλλη πολιτισμένη χώρα του κόσμου συμβαίνει. Αλλά ποιος τολμά να αγγίξει την ιερή αγελάδα της άμυνας, χωρίς να πεταχτούν πάνω οι κρετίνοι και να αρχίζουν να φωνάζουν; Ποιος τολμά να εκσυγχρονίσει την Ε.Φ. χωρίς να θιγούν εκείνοι που ξέρουν ότι, με αυτό το σύστημα, θα φάνε καλά;

Επιτέλους ρε ένας, να πιάσει μια σκούπα και να καθαρίσει όλες τις βρωμιές που μας έχουν ανέβει μέχρι το λαιμό και μας έχουν πνίξει σ’ αυτό τον τόπο!

soldier

 

Πριν μας πνίξουν τα τοξικά συστατικά της διαφθοράς…

Η ευθύνη μας μπροστά στις κάλπες για τη διακυβέρνηση της επόμενης πενταετίας, δεν είναι τίποτα μπροστά στις ευθύνες που έχουμε απέναντι στις επόμενες γενιές.

Είναι αβάσταχτο το κατάντημα της Κύπρου, σε όλους τους τομείς. Ανησυχούμε διότι φαλιρίσαμε οικονομικά. Μα αυτό δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το αποτέλεσμα της ηθικής μας χρεωκοπίας. Η αναξιοκρατία που βασιλεύει στην Κύπρο από την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα, είχε δυστυχώς (και ήταν επόμενο ότι θα είχε) τις συνέπειές της.

Σ’ αυτή τη χώρα όπου οι μέτριοι και οι ανεπαρκείς έτυχαν εξ υπαρχής και συνεχίζουν να τυγχάνουν ευνοιοκρατικής προώθησης ώστε να φτάνουν ακόμη και στην καταξίωση να διοικούν τη δημόσια υπηρεσία, θεσμούς κλειδιά, ή ακόμη και να κυβερνούν το κράτος, δεν χρειάζεται εξειδικευμένη μελέτη και ανάλυση για να αντιληφθεί κανείς τους λόγους που έχουμε μια πατρίδα μοιρασμένη, όπως εξάλλου δεν ήταν δύσκολο να προβλέψει κανείς και τον οικονομικό καταποντισμό στον οποίο καταλήξαμε.

Η αναξιοκρατία ήταν ο κακοήθης όγκος που ανέπτυξε στο σώμα αυτής της κοινωνίας όλα τα συναφή καρκινώματα: το ρουσφέτι, την απαξίωση των αρίστων και την καταξίωση των αναξίων, την υστεροβουλία, την αρπαχτή, την μπαμπεσιά και την συγκεκαλυμμένη κλοπή.Η αναξιοκρατία έχει διαβρώσει την εύρυθμη λειτουργία του κράτους και των θεσμών, έχει καταρρακώσει την αξιοπρέπειά μας και κατ’ επέκταση έχει αμβλύνει τις αντιστάσεις μας. Έχουμε σαν κοινωνικό σύνολο και σαν πολίτες ο καθένας μας ξεχωριστά, αποδεχθεί και ανεχθεί το αρρωστημένο αυτό σύστημα, το έχουμε εμπεδώσει σαν πολιτική και κοινωνική μας κουλτούρα.

Τη διαφθορά την συντήρησαν όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις, γιατί ευλόγως ευνοεί τα ιδιοτελή συμφέροντα εκείνων που ευρίσκονται στην εξουσία και των «παρακοιμωμένων» τους. Μπορεί σε κάποιο βαθμό να ευνοεί και απλούς πολίτες, οι οποίοι αξιοποιούν το «μέσον» τους για να εξασφαλίσουν θέσεις εργασίας, άδειες, χαλαρώσεις κτλ κτλ.

Φτάνει όμως! Δεν μας παίρνει άλλο. Εδώ που φτάσαμε, ή που θα καθαρίσουμε την κατάσταση ή που θα καταστραφούμε ολοκληρωτικά. Αν ο επόμενος κυβερνήτης του τόπου, δεν αρπάξει τον Μινώταυρο από τα κέρατα και δεν βάλει τέλος στα «μέσα», στις μίζες, στη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, στα λαδώματα, στην κουμπαροκρατία, σε όλα τα τοξικά συστατικά της διαφθοράς, αυτός ο τόπος θα χαθεί και δεν θα μας σώσουν ούτε τα φυσικά αέρια αλλά ούτε και ο ίδιος ο Θεός, διότι δεν θα έχει κανένα λόγο να το πράξει…

 

Να συλληφθεί αμέσως και να ανακριθεί ο κάπτεν Νέμο!

NemoΑυτή η υπόθεση με τα εκρηκτικά στο Κελλάκι, προκαλεί μεγάλη ανησυχία στον απλό άνθρωπο της Κύπρου, σε σχέση με την ασφάλεια του προέδρου Χριστόφια.

Επειδή είχα την ευκαιρία να ζήσω αρκετές συγκλονιστικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας αυτού του τόπου, θα ήθελα να εισηγηθώ στην αστυνομία να βρει, να συλλάβει και να ανακρίνει τον Κάπτεν Νέμο, τον υποχθόνιο εκείνο εγκέφαλο που, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, σχεδίαζε να πνίξει με δηλητηριώδη αέρια την Κύπρο και να εξαφανίσει το λαό της!

Για όσους δεν θυμούνται καλά, η υπόθεση με τα αέρια του Νέμο ήρθε λίγα χρόνια μετά την πρώτη Μεγάλη Συνωμοσία, που εξυφάνθηκε εναντίον του τότε πρόεδρου Σπύρου Κυπριανού, το καλοκαίρι του 1978, όταν υπήρξαν μάλιστα και πληροφορίες ότι ξένες δυνάμεις κατέβαζαν όλη τη νύχτα τανκς με αλεξίπτωτα πάνω στο Τρόοδος, για να τα κατεβάσουν στη Λευκωσία και να κάνουν πραξικόπημα!

Η φοβερή εκείνη υπόθεση της Μεγάλης Συνομωσίας, που αποκάλυψε τότε η Κυπριακή Αστειονομία, συγκλόνισε κυριολεκτικά την Κύπρο. Έγιναν μάλιστα και συλλήψεις! Θεωρήθηκε ύποπτος, ανάμεσα σε αρκετούς άλλους και ο Κίκης ο Κωνσταντίνου, που οδηγήθηκε από το Nissi Beach κατευθείαν στο δικαστήριο με το μαγιό (!), ενώ θεωρήθηκαν επίσης συνωμότες ένας Ισραηλινός προπονητής του Ολυμπιακού Λευκωσίας, η πριγκίπισσα Ζήνα Κάνθερ καθώς και ο μετέπειτα πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος.

Επειδή τα συγκλονιστικά πρόσφατα γεγονότα με την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Γενικού Εισαγγελέα αλλά και η προχθεσινή ανεύρεση εκρηκτικών στο Κελλάκι, αναβιώνουν τον εφιάλτη εκείνης της εποχής, θα πρέπει η αστυνομία να έχει το νου της, διότι δεν αποκλείται να εμπλέκεται και ο Κάπτεν Νέμο σ’ αυτή την ιστορία. Να τον χειριστούν όμως προσεκτικά, μην τυχόν και εξαπολύσει δηλητηριώδη αέρια και μας αφανίσει όλους!

 

«Φεύγω με το κεφάλι ψηλά»…

Κάτι τέτοιο θα πρέπει να ψιθύρισε η Μαρία Αντουανέτα, την Τετάρτη 16 Οκτωβρίου 1793 τη στιγμή που την οδήγησαν και στάθηκε μπροστά σ’ εκείνο το φοβερό μηχάνημα…

Τέσσερα χρόνια προηγουμένως ένα εξαγριωμένο πλήθος είχε εισβάλει στα παλάτια των Βερσαλιών αποφασισμένο να βάλει ένα τέλος στη βασιλεία του Λουδοβίκου 16ου και της ματαιόδοξης γυναίκας του, που δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ο κόσμος δεν έχει ψωμί να φάει. «Αν δεν έχει ψωμί, ας φάει παντεσπάνι» ήταν η παροιμιώδης πια φράση που της αποδόθηκε από τότε και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.

426px-Marie_Antoinette_Adult4Ζώντας μέσα στη χλιδή και στις ανέσεις της εξουσίας, η Μαρία Αντουανέτα δεν είχε αντίληψη της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τη Γαλλία στα τέλη του 18ου αιώνα, μιας κρίσης που έφερε τον απλό άνθρωπο στα όρια της εξαθλίωσης και της δυστυχίας.

Θα φύγω με το κεφάλι ψηλά» ψιθύρισε, την ώρα που την οδηγούσαν προς την γκιλοτίνα. Λίγα λεπτά αργότερα έφευγε χωρίς να έχει ακριβή επίγνωση για το πού ακριβώς βρισκόταν το κεφάλι της.

Παρόλο που πήρα αφορμή από μια φράση του Δημήτρη Χριστόφια, δεν υπονοώ μέσα από το σχόλιο μου μόνο τη δική του διακυβέρνηση, διότι θα ήμουν άδικος (και οπωσδήποτε δεν έχει καμία σχέση το σχόλιο αυτό με τη σύζυγο του προέδρου). Πολύ περισσότερο ας μην βλακωδώς διανοηθεί κανείς ότι… υποδαυλίζω βίαιες πράξεις!

Ανέφερα αυτή την ιστορία, για να θυμίσω τις ιστορικά αποδεδειγμένες πραγματικότητες ως προς τη σχέση ΕΞΟΥΣΙΑΣ και ΛΑΟΥ (σχέση, την οποία πραγματεύθηκε εξάλλου και ο Νικολό Μακιαβέλι στον έργο του «Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ»).

Είναι βέβαιο ότι οι εξουσιάζοντες έχουν πάντοτε το «επάνω χέρι» αλλά μέχρις ενός σημείου. Υπάρχει ένα όριο αντοχής στο σχοινί, όταν τεντώνεται ανάμεσα στην εξουσία και το λαό. Όταν το σχοινί σπάει συνήθως αυτοί που την πληρώνουν ακριβά είναι οι εξουσιάζοντες.

Πολλοί δικαίως μπορεί να σκεφτούν διαβάζοντας αυτό το σημείωμα ότι αναφέρομαι εμμέσως στην πλάνη της σημερινής κυβέρνησης, που μοιάζει να έχει χάσει την επαφή της με τον απλό άνθρωπο, τον οποίο συχνότατα επικαλείται … συγκινημένη… Ωστόσο:

Αναφέρομαι σε όλους: όχι μόνο στους σημερινούς κυβερνώντες αλλά και στους (γνωστούς) «πρίγκιπες» της αυριανής εξουσίας. Αν αυτοί δεν αντιληφθούν τα όρια και αν δεν καταφέρουν να αποκαταστήσουν την ηρεμία στα κοινωνικά στρώματα, θα πληρώσουν εκείνοι τελικά τη νύφη, όχι μόνο για τα λάθη τα δικά τους αλλά και για τα λάθη των προηγούμενων. Φοβούμαι μάλιστα ότι θα τα πληρώσουν με μια ένταση, την εμβέλεια της οποίας φοβάμαι ακόμα και να φανταστώ…

 

Με στεριανό καπετάνιο σε φουρτουνιασμένο πέλαγος.

xrist-lampr-leninO πρόεδρος Χριστόφιας, κόντρα στην ανατριχιαστική ιστορική αλήθεια για τον λεγόμενο «υπαρκτό σοσιαλισμό» παραμένει πιστός στην κοσμοθεωρία του κομμουνισμού διότι πιστεύει ότι ο κομμουνισμός, σαν ιδέα, αδικήθηκε από εκείνους που τον εφάρμοσαν στην πράξη.

Αυτή η θέση του κ. Χριστόφια μπορεί να είναι 100% έντιμη, δεν έχω λόγους να το αμφισβητήσω αυτό, παρόλο που προσωπικά πιστεύω ότι η συγκεκριμένη κοσμοθεωρία, που διατυπώθηκε πριν από 3 αιώνες, είναι πλέον αναχρονιστική: το στάτους της καθεμιάς από τις κοινωνικές τάξεις έχει πλέον διαφοροποιηθεί σημαντικά από τότε, έστω και αν (το δέχομαι) ότι εξακολουθεί να λειτουργεί ακόμα και σήμερα η αόρατη δικτατορία της μπουρζουαζίας εις βάρος της εργατικής τάξης.

Οι λύσεις που πρότειναν οι Μαρξ και Έγκελς, αποδείχτηκαν στην πράξη φρούδες ελπίδες και πλάνες. Οι εξουσιάζοντες, ακόμα και αν αυτοί προέρχονται από την εργατική τάξη, στο τέλος είτε ταυτίζονται κι αυτοί με την μπουρζουαζία (βλέπε νομενκλατούρα του Κόμματος), είτε στρεβλώνουν τόσο πολύ το σύστημα της αγοράς, που εν τέλει αυτό καθίσταται αντιπαραγωγικό και επομένως αποτυχημένο.

Δυστυχώς ο πρόεδρος Χριστόφιας, όσο κι αν τονίζει συνεχώς ότι είναι κι ο ίδιος ένας απλός άνθρωπος, όχι μόνο αφέθηκε να δελεαστεί από τις «μπουρζουά στυλ» ανέσεις της εξουσίας, αλλά και απέτυχε να αντιληφθεί έγκαιρα και να προλάβει ή/και να διορθώσει την συστημική καταιγίδα που πλησίαζε απέξω, θέτοντας έλεγχο στην τραπεζική ασυδοσία (που ήταν κοινό μυστικό σε όλους όσοι βρίσκονταν σε πόστα κλειδιά στην πολιτική και οικονομική «ιεραρχία» του τόπου) και διορθώνοντας τις διαρθρωτικές στρεβλώσεις, που μπορεί να έμοιαζαν στα μάτια ενός κομμουνιστή σαν κοινωνική άμβλυνση του «βάναυσου» καπιταλιστικού συστήματος, όμως στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ευνοιοκρατικά τερατώματα και καρκινώματα στο σώμα ενός ευνομούμενου και κοινωνικά δίκαιου κράτους, που λειτουργούσαν τελικά εις βάρος των εργαζομένων κυρίως του ιδιωτικού τομέα.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ο ορθά εφαρμοσμένος καπιταλισμός είναι οπωσδήποτε ένα αξιοκρατικό σύστημα (διότι χωρίς αξιοκρατία δεν υπάρχει υγιής οικονομική ανάπτυξη) και επομένως είναι «πολιτικά ορθότερος» και κοινωνικώς πιο ευαίσθητος σαν σύστημα, από ότι υπήρξε ο λεγόμενος «υπαρκτός σοσιαλισμός». Η πλεονεξία της μπουρζουαζίας έχει πολλές φορές προκαλέσει στρεβλώσεις στο καπιταλιστικό σύστημα τέτοιες που να οδηγούν σε κρίσεις, όπως αυτή που ζούμε σήμερα. Όμως τουλάχιστον έχουμε δει σε αρκετές χώρες να εφαρμόζεται ένας ανθρώπινος καπιταλισμός, σε αντίθεση με τον κομμουνισμό που απέτυχε παταγωδώς παντού όπου εφαρμόστηκε και υπήρξε ένα άκρως αντιλαϊκό σύστημα.

Δυστυχώς, στη χειρότερη συστημική κρίση του καπιταλισμού, στην Κύπρο βρέθηκε να κυβερνά ένας πολιτικός με φιλοσοφία πολύ μακριά από τις πραγματικότητες που έπρεπε να είχαν γίνει αντιληπτές έγκαιρα, ώστε να εφαρμοστεί αποφασιστικά η σωστή στρατηγική εξόδου από την κρίση. Μάλλον οι αντίθετες από τις επιβαλλόμενες ενέργειες έγιναν, σε κρίσιμες φάσεις, με αποτέλεσμα η Κύπρος να ελπίζει πια μόνο στον φυσικό της πλούτο, για να μπορέσει να βγει από αυτή τη δίνη.

 

Μα και μόνο από τους τελευταίους 6 μήνες να κριθούν, οι ευθύνες παραμένουν ασήκωτες!

loyketo-12Μια από τις χειρότερες παραμέτρους της οικονομικής κρίσης είναι το σχεδόν πλήρες πάγωμα της αγοράς τους τελευταίους 6 μήνες, που ήρθε σαν συνέχεια του μουδιάσματος που ακολούθησε την έκρηξη στο Μαρί. Με άλλα λόγια, η αγορά έχει πληγεί βαρύτατα τους τελευταίους 18 μήνες, με την κυβέρνηση να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Όλες οι εκτιμήσεις και δημόσιες δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων διαψεύστηκαν με αποτέλεσμα η κατάσταση να μοιάζει με ανεξέλεγκτη κατολίσθηση.

Η κυβέρνηση απέτυχε να εκτιμήσει με σοβαρό και υπεύθυνο τρόπο την κρίση και να κάνει τις σωστές κινήσεις. Από τη στιγμή που η Κύπρος αποκλείστηκε (πριν από 2 χρόνια) από τις διεθνείς αγορές, δεν υπήρχε πια άλλος δρόμος από τον Μηχανισμό Στήριξης. Έπρεπε να είχε προχωρήσει αποφασιστικά και ΜΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΣΑΦΩΣ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΟΤΕ, στη διαπραγμάτευση ενός Μνημονίου, ΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΟΡΟΥΣ.

Η έγκαιρη συμφωνία με την Τρόικα ΤΟΤΕ, θα είχε τις εξής θετικές συνέπειες:

  • Θα άρχιζαν οι εξοικονομήσεις και η θεραπεία των δημοσιονομικών προβλημάτων πολύ νωρίτερα και με λιγότερο κόστος για την τσέπη των φορολογουμένων και των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα.
  • Θα κινούσε την αγορά, όχι μόνο με το χρήμα που θα ερχόταν από τους δανειστές αλλά και με την αλλαγή της ψυχολογίας των καταναλωτών και επιχειρηματιών, οι οποίοι βρίσκονταν (και εξακολουθούν μέχρι σήμερα να βρίσκονται) στην ψυχολογία του αβέβαιου αύριο. Με τον τρόπο αυτό θα εκινείτο η αγορά και ίσως τα πράγματα να μην έφταναν στο οικτρό σημείο που βρίσκονται σήμερα, για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα και για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Αντί ωστόσο να αποταθούμε έγκαιρα στο Μηχανισμό, ο πρόεδρος άρχισε να μιλά για κλεφταράδες των λαών και να υψώνει την κόκκινη παντιέρα με το σφυροδρέπανο, καλώντας το λαό σε αντίσταση και μάλιστα να κατηγορεί όσους τον παρότρυναν να προχωρήσει στο Μηχανισμό, ότι τον εκβιάζουν!

Μα αν ο πρόεδρος είχε βάσιμες ενδείξεις ότι θα τα κατάφερνε να λύσει το πρόβλημα της Κύπρου, χωρίς την Τρόικα, μαγκιά του να προχωρήσει και να το λύσει χωρίς την Τρόικα. Δυστυχώς όμως οι εξελίξεις απέδειξαν ότι οι εκτιμήσεις υπήρξαν άστοχες, ότι δεν υπήρχε πραγματική προοπτική για δανεισμό από αλλού, με αποτέλεσμα η Κύπρος να καθυστερεί τραγικά βουλιάζοντας ακόμα πιο βαθιά στην κινούμενη άμμο. Αυτό που μας είπε πρόσφατα αξιωματούχος του Eurogroup, ότι η Κύπρος καθυστέρησε δραματικά και έχασε το τρένο, είναι η δυστυχώς η ωμή αλήθεια. Ωστόσο η κυβέρνηση έσπευσε και πάλι να προχωρήσει σε διάψευση, υποβαθμίζοντας το κύρος και τη βαρύτητα των δηλώσεων, λες και όλες οι προηγούμενες δηλώσεις και διαψεύσεις της κυβέρνησής μας βγήκαν αληθινές!

Η κυβέρνηση, αντί να προχωρήσει σε σοβαρές κινήσεις, λειτούργησε κατά τρόπο σπασμωδικό. Μόλις η Κύπρος αποκλείστηκε από τις διεθνείς αγορές, προχώρησε σε δάνειο 2.5 δις από τη Ρωσία -το οποίο τελικά δεν μας έφτασε ούτε καν για το διάστημα που το θέλαμε, διότι πέσαμε έξω στους υπολογισμούς μας! Όταν στις αρχές αυτού το χρόνου φάνηκε ότι δεν θα γλυτώναμε τελικά τον Μηχανισμό, ο πρόεδρος στράφηκε και πάλι προς τους Ρώσους, περιμένοντάς τους για 6 ολόκληρους μήνες να μας … σώσουν από την Τρόικα. Είναι χαρακτηριστικό το πιο κάτω απόσπασμα από το πρόσφατο διάγγελμά του:

“Θέλω να κάμω ξεκάθαρο ότι δεν ήταν επιλογή μας να προσφύγουμε στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας… … Αναζητήσαμε άλλες πηγές χρηματοδότησης παρά την κριτική που δεχθήκαμε στο εσωτερικό επειδή, όπως ισχυρίζονταν ορισμένοι, αποφεύγαμε τους ευρωπαϊκούς θεσμούς”.

Αυτό και μόνο το απόσπασμα μαρτυρεί πολλά για τη σοβαρότητα των εκτιμήσεων του κ. Χριστόφια, ο οποίος περίμενε για μήνες και μήνες το ρωσικό δάνειο, παρόλο που ήταν ολοφάνερο από τις πρώτες κιόλας ημέρες ότι οι Ρωσοι δεν ήταν πρόθυμοι να ανταποκριθούν και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει ένας σοβαρός και υπεύθυνος ανάλυτης τους λόγους:
Διότι δεν ήξεραν οι Ρώσοι μέχρι που έφταναν οι χρηματοδοτικές ανάγκες της Κύπρου και, με το φόβο ότι πολύ πιθανόν το χρέος μας να μην ήταν βιώσιμο, είχαν λόγους να φοβούνται τυχόν «κούρεμα», που θα σήμαινε ότι θα έχαναν σημαντικό μέρος των χρημάτων τους.
Δεν θα ήθελαν να βρεθούν σε αντιπαράθεση με την Ε.Ε., όχι μόνο γιατί κάτι τέτοιο δεν τους συμφέρει από πολιτική και οικονομική άποψη, αλλά και για να μην τεθούν θέματα όπως το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, που φέρνουν σε δύσκολη θέση τη Μόσχα έναντι των Ευρωπαίων και των Δυτικών γενικότερα.

Όμως υπάρχει και ένα άλλο πολύ σοβαρό ζήτημα, που προκαλεί ερωτηματικά για τις πραγματικές προθέσεις αυτής της κυβέρνησης: Έχοντας υπόψη το ύψος του δανεισμού, που ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα υπερέβαινε τα 10 δις, με ποια λογική ζητούσε 5 δις από τους Ρώσους; Για να ζητήσουμε λιγότερα από την Τρόικα; Ε και; Δεν θα απαιτούσε η Τρόικα να συνυπολογιστούν και τα ρωσικά δάνεια μέσα στα χρωστούμενα της Κύπρου; Και μήπως οι Ρώσοι δεν θα ζητούσαν διασφαλίσεις για ένα τέτοιο δάνειο; Δεν θα έβαζαν όρους; Και πόσο θα ήταν το επιτόκιο; Χαμηλότερο από το επιτόκιο της Τρόικας; Όχι βέβαια!

Μήπως ο πραγματικός λόγος που ο πρόεδρος Χριστόφιας ήθελε το ρωσικό δάνειο δεν ήταν για να εξυπηρετηθεί η Κύπρος αλλά για να μπορέσει να πασάρει τη διαπραγμάτευση του Μνημονίου στην επόμενη κυβέρνηση, ανεξάρτητα από τις βαρύτατες συνέπειες; Συνέπειες οι οποίες τελικά είναι τόσο οικτρές για τον απλό άνθρωπο, ώστε να συνεπάγονται βαρύτατες ευθύνες της απερχόμενης κυβέρνησης;

Υ.Γ.: Δεν παρασιωπώ τις ευθύνες των τραπεζών και της Κεντρικής Τράπεζας. Οι ευθύνες τους είναι ασήκωτες και οι πολίτες απαιτούμε κάθαρση και τιμωρία όσων οδήγησαν το τραπεζικό σύστημα και το λαό μας σ’ αυτή την κρίση. Αλλά στο σημείωμα αυτό δεν μίλησα για τις ευθύνες των τραπεζών. Μίλησα για τις λανθασμένες εκτιμήσεις της κυβέρνησης, που οδήγησαν σε πλήρη αδράνεια την αγορά και χειροτέρεψαν δραματικά τις οικονομικές παραμέτρους.

 

Κάποιος να τον παρηγορήσει

xristofias4Με πολύ μεγάλο προβληματισμό, ανησυχία και λύπη άκουσα χθες τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια, να κάνει νέες καταπελτικές δηλώσεις εναντίον του …σύμπαντος!

Κατηγόρησε πρώτα την Τρόικα, δηλαδή την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό ταμείο ότι πλήττουν τον κοινωνικό ιστό και την ανάπτυξη και διαιωνίζουν την κρίση. Μα από αυτή την τόσο γενική τοποθέτηση λυπούμαι να πω ότι λείπει εντελώς η σοβαρότητα. Επειδή ακριβώς είναι γενικόλογη και ισοπεδωτική, και μοιάζει με δήλωση που κάνει ένας λαϊκιστής πολιτικός σε προεκλογική περίοδο και όχι ο πρόεδρος μιας χώρας που μάλιστα προεδρεύει της Ε.Ε.

Η Τρόικα προτείνει σκληρά και επώδυνα μέτρα, διότι πρέπει να διασφαλίσει ότι όλα εκείνα τα στραβά που βούλιαξαν την οικονομία, τώρα θα ισιώσουν. Αλλιώς η οικονομία θα συνεχίσει να βουλιάζει, η χώρα θα καταστρέφεται και φυσικά οι δανειστές δεν θα πάρουν ποτέ πίσω τα λεφτά τους.

Όφειλε ο πρόεδρος, αν ήθελε ο λόγος του να είχε κύρος, να απαριθμήσει όχι μόνο τα πλην αλλά και τα συν που προέκυψαν μέσα από τη διαπραγμάτευση με την Τρόικα, διότι είναι γεγονός ότι στρεβλώσεις που δεν διορθώνονταν για δεκαετίες ολόκληρες (στρεβλώσεις που πληρώναμε από την τσέπη μας κυρίως εμείς οι μισθωτοί) τώρα διορθώθηκαν εν ριπή οφθαλμού, κάτω από την δαμόκλειο σπάθη της Τρόικας.

Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να αγνοεί ότι αναγκαστήκαμε να νοικοκυρέψουμε το σπίτι μας, όπως επίσης δεν μπορεί να αγνοεί ότι πληρώνουμε με πολύ σκληρό τρόπο και τα σπασμένα όχι μόνο κάποιων τραπεζιτών, αλλά και της κακοδιαχείρισης της οικονομίας μας γενικά (κι αυτή τη φορά απαιτούμε να τιμωρηθούν εκείνοι που διά των πράξεων ή δια των παραλείψεών τους οδήγησαν τη χώρα σ’ αυτή την κατάσταση).

Αυτό το τελευταίο μάς οδηγεί και σε μια παραδοχή, την οποία ο πρόεδρος δεν είχε την πολιτική παρρησία να εκφράσει. Αγνόησε πλήρως ότι αναγκαστήκαμε από δικά μας, εγχώρια λάθη και παραλείψεις να καταφύγουμε στο μηχανισμό, και ότι ανάμεσα σ’ αυτούς που οδήγησαν την Κύπρο στην Τρόικα (πέρα από τραπεζίτες και εποπτικές αρχές) ήταν κι αυτός ο ίδιος!

Μετά άρχισε να κατηγορεί αόριστα κάποιους Ευρωπαίους εταίρους για πισώπλατες μαχαιριές εναντίον της Κύπρου… Σαν να μην άκουσε ποτέ του ότι αυτά συμβαίνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επειδή είναι μια συνομοσπονδία 27 χωρών, είναι φυσικό να παίζονται και υπόγεια παιγνίδια, όχι μόνο εις βάρος της Κύπρου αλλά και μεταξύ άλλων χωρών, μέχρι να φτάσει η Ε.Ε. σε αποφάσεις που θα είναι τελικά ένας συμβιβασμός στον οποίο θα συναινέσουν όλοι. Δεν αντιλήφθηκε ότι το παζάρι και οι σκληρές θέσεις είναι μέσα στο παιγνίδι, όπως δεν αντιλήφθηκε ακόμα και τι σημαίνει δημοκρατία, με αποτέλεσμα να πικραίνεται και να δακρύζει κάθε φορά που κάποιος τον επικρίνει.

Ο πρόεδρος Χριστόφιας εδώ και πολύ καιρό αισθάνεται διαρκώς μαχαιριές στο σώμα του και χτυπήματα κάτω από τη μέση… Από τους συνεργάτες του (απατημένος σύζυγος), από τους πολιτικούς του αντιπάλους (νιώθω εναντίον μου μίσος), από το διεθνή καπιταλισμό (συστημικό πρόβλημα) και τώρα από τους Ευρωπαίους.

Μιλά παντού πια (σε διαγγέλματα, σε εγκαίνια, σε κομματικές συγκεντρώσεις, σε μνημόσυνα και τώρα και στις Βρυξέλλες) με την πίκρα ενός δυστυχισμένου ανθρώπου που αισθάνεται ότι όλος ο κόσμος τον μισά, τον πολεμά και θέλει να τον εξοντώσει… Επιτέλους ας βρεθεί κάποιος να τον παρηγορήσει. Το χρειάζεται κι ο ίδιος, το χρειάζεται και η Κύπρος, η οποία δεν βρίσκεται πια στο χείλος του γκρεμού αλλά κατρακυλά ήδη προς το βάραθρο, αναζητώντας ένα κλαρί από το οποίο θα πιαστεί για να μπορέσει σιγά πάλι να αναρριχηθεί προς τα πάνω…