Αρχείο κατηγορίας Άλλα άρθρα

«Φεύγω με το κεφάλι ψηλά”…

Κάτι τέτοιο θα πρέπει να ψιθύρισε η Μαρία Αντουανέτα, την Τετάρτη 16 Οκτωβρίου 1793 τη στιγμή που την οδήγησαν και στάθηκε μπροστά σ’ εκείνο το φοβερό μηχάνημα…

Τέσσερα χρόνια προηγουμένως ένα εξαγριωμένο πλήθος είχε εισβάλει στα παλάτια των Βερσαλιών αποφασισμένο να βάλει ένα τέλος στη βασιλεία του Λουδοβίκου 16ου και της ματαιόδοξης γυναίκας του, που δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ο κόσμος δεν έχει ψωμί να φάει. «Αν δεν έχει ψωμί, ας φάει παντεσπάνι” ήταν η παροιμιώδης πια φράση που της αποδόθηκε από τότε και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.

426px-Marie_Antoinette_Adult4Ζώντας μέσα στη χλιδή και στις ανέσεις της εξουσίας, η Μαρία Αντουανέτα δεν είχε αντίληψη της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τη Γαλλία στα τέλη του 18ου αιώνα, μιας κρίσης που έφερε τον απλό άνθρωπο στα όρια της εξαθλίωσης και της δυστυχίας.

Θα φύγω με το κεφάλι ψηλά” ψιθύρισε, την ώρα που την οδηγούσαν προς την γκιλοτίνα. Λίγα λεπτά αργότερα έφευγε χωρίς να έχει ακριβή επίγνωση για το πού ακριβώς βρισκόταν το κεφάλι της.

Παρόλο που πήρα αφορμή από μια φράση του Δημήτρη Χριστόφια, δεν υπονοώ μέσα από το σχόλιο μου μόνο τη δική του διακυβέρνηση, διότι θα ήμουν άδικος (και οπωσδήποτε δεν έχει καμία σχέση το σχόλιο αυτό με τη σύζυγο του προέδρου). Πολύ περισσότερο ας μην βλακωδώς διανοηθεί κανείς ότι… υποδαυλίζω βίαιες πράξεις!

Ανέφερα αυτή την ιστορία, για να θυμίσω τις ιστορικά αποδεδειγμένες πραγματικότητες ως προς τη σχέση ΕΞΟΥΣΙΑΣ και ΛΑΟΥ (σχέση, την οποία πραγματεύθηκε εξάλλου και ο Νικολό Μακιαβέλι στον έργο του «Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ”).

Είναι βέβαιο ότι οι εξουσιάζοντες έχουν πάντοτε το «επάνω χέρι” αλλά μέχρις ενός σημείου. Υπάρχει ένα όριο αντοχής στο σχοινί, όταν τεντώνεται ανάμεσα στην εξουσία και το λαό. Όταν το σχοινί σπάει συνήθως αυτοί που την πληρώνουν ακριβά είναι οι εξουσιάζοντες.

Πολλοί δικαίως μπορεί να σκεφτούν διαβάζοντας αυτό το σημείωμα ότι αναφέρομαι εμμέσως στην πλάνη της σημερινής κυβέρνησης, που μοιάζει να έχει χάσει την επαφή της με τον απλό άνθρωπο, τον οποίο συχνότατα επικαλείται … συγκινημένη… Ωστόσο:

Αναφέρομαι σε όλους: όχι μόνο στους σημερινούς κυβερνώντες αλλά και στους (γνωστούς) «πρίγκιπες” της αυριανής εξουσίας. Αν αυτοί δεν αντιληφθούν τα όρια και αν δεν καταφέρουν να αποκαταστήσουν την ηρεμία στα κοινωνικά στρώματα, θα πληρώσουν εκείνοι τελικά τη νύφη, όχι μόνο για τα λάθη τα δικά τους αλλά και για τα λάθη των προηγούμενων. Φοβούμαι μάλιστα ότι θα τα πληρώσουν με μια ένταση, την εμβέλεια της οποίας φοβάμαι ακόμα και να φανταστώ…

 

Με στεριανό καπετάνιο σε φουρτουνιασμένο πέλαγος.

xrist-lampr-leninO πρόεδρος Χριστόφιας, κόντρα στην ανατριχιαστική ιστορική αλήθεια για τον λεγόμενο «υπαρκτό σοσιαλισμό” παραμένει πιστός στην κοσμοθεωρία του κομμουνισμού διότι πιστεύει ότι ο κομμουνισμός, σαν ιδέα, αδικήθηκε από εκείνους που τον εφάρμοσαν στην πράξη.

Αυτή η θέση του κ. Χριστόφια μπορεί να είναι 100% έντιμη, δεν έχω λόγους να το αμφισβητήσω αυτό, παρόλο που προσωπικά πιστεύω ότι η συγκεκριμένη κοσμοθεωρία, που διατυπώθηκε πριν από 3 αιώνες, είναι πλέον αναχρονιστική: το στάτους της καθεμιάς από τις κοινωνικές τάξεις έχει πλέον διαφοροποιηθεί σημαντικά από τότε, έστω και αν (το δέχομαι) ότι εξακολουθεί να λειτουργεί ακόμα και σήμερα η αόρατη δικτατορία της μπουρζουαζίας εις βάρος της εργατικής τάξης.

Οι λύσεις που πρότειναν οι Μαρξ και Έγκελς, αποδείχτηκαν στην πράξη φρούδες ελπίδες και πλάνες. Οι εξουσιάζοντες, ακόμα και αν αυτοί προέρχονται από την εργατική τάξη, στο τέλος είτε ταυτίζονται κι αυτοί με την μπουρζουαζία (βλέπε νομενκλατούρα του Κόμματος), είτε στρεβλώνουν τόσο πολύ το σύστημα της αγοράς, που εν τέλει αυτό καθίσταται αντιπαραγωγικό και επομένως αποτυχημένο.

Δυστυχώς ο πρόεδρος Χριστόφιας, όσο κι αν τονίζει συνεχώς ότι είναι κι ο ίδιος ένας απλός άνθρωπος, όχι μόνο αφέθηκε να δελεαστεί από τις «μπουρζουά στυλ” ανέσεις της εξουσίας, αλλά και απέτυχε να αντιληφθεί έγκαιρα και να προλάβει ή/και να διορθώσει την συστημική καταιγίδα που πλησίαζε απέξω, θέτοντας έλεγχο στην τραπεζική ασυδοσία (που ήταν κοινό μυστικό σε όλους όσοι βρίσκονταν σε πόστα κλειδιά στην πολιτική και οικονομική «ιεραρχία” του τόπου) και διορθώνοντας τις διαρθρωτικές στρεβλώσεις, που μπορεί να έμοιαζαν στα μάτια ενός κομμουνιστή σαν κοινωνική άμβλυνση του «βάναυσου” καπιταλιστικού συστήματος, όμως στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ευνοιοκρατικά τερατώματα και καρκινώματα στο σώμα ενός ευνομούμενου και κοινωνικά δίκαιου κράτους, που λειτουργούσαν τελικά εις βάρος των εργαζομένων κυρίως του ιδιωτικού τομέα.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ο ορθά εφαρμοσμένος καπιταλισμός είναι οπωσδήποτε ένα αξιοκρατικό σύστημα (διότι χωρίς αξιοκρατία δεν υπάρχει υγιής οικονομική ανάπτυξη) και επομένως είναι «πολιτικά ορθότερος” και κοινωνικώς πιο ευαίσθητος σαν σύστημα, από ότι υπήρξε ο λεγόμενος «υπαρκτός σοσιαλισμός”. Η πλεονεξία της μπουρζουαζίας έχει πολλές φορές προκαλέσει στρεβλώσεις στο καπιταλιστικό σύστημα τέτοιες που να οδηγούν σε κρίσεις, όπως αυτή που ζούμε σήμερα. Όμως τουλάχιστον έχουμε δει σε αρκετές χώρες να εφαρμόζεται ένας ανθρώπινος καπιταλισμός, σε αντίθεση με τον κομμουνισμό που απέτυχε παταγωδώς παντού όπου εφαρμόστηκε και υπήρξε ένα άκρως αντιλαϊκό σύστημα.

Δυστυχώς, στη χειρότερη συστημική κρίση του καπιταλισμού, στην Κύπρο βρέθηκε να κυβερνά ένας πολιτικός με φιλοσοφία πολύ μακριά από τις πραγματικότητες που έπρεπε να είχαν γίνει αντιληπτές έγκαιρα, ώστε να εφαρμοστεί αποφασιστικά η σωστή στρατηγική εξόδου από την κρίση. Μάλλον οι αντίθετες από τις επιβαλλόμενες ενέργειες έγιναν, σε κρίσιμες φάσεις, με αποτέλεσμα η Κύπρος να ελπίζει πια μόνο στον φυσικό της πλούτο, για να μπορέσει να βγει από αυτή τη δίνη.

 

Μα και μόνο από τους τελευταίους 6 μήνες να κριθούν, οι ευθύνες παραμένουν ασήκωτες!

loyketo-12Μια από τις χειρότερες παραμέτρους της οικονομικής κρίσης είναι το σχεδόν πλήρες πάγωμα της αγοράς τους τελευταίους 6 μήνες, που ήρθε σαν συνέχεια του μουδιάσματος που ακολούθησε την έκρηξη στο Μαρί. Με άλλα λόγια, η αγορά έχει πληγεί βαρύτατα τους τελευταίους 18 μήνες, με την κυβέρνηση να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Όλες οι εκτιμήσεις και δημόσιες δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων διαψεύστηκαν με αποτέλεσμα η κατάσταση να μοιάζει με ανεξέλεγκτη κατολίσθηση.

Η κυβέρνηση απέτυχε να εκτιμήσει με σοβαρό και υπεύθυνο τρόπο την κρίση και να κάνει τις σωστές κινήσεις. Από τη στιγμή που η Κύπρος αποκλείστηκε (πριν από 2 χρόνια) από τις διεθνείς αγορές, δεν υπήρχε πια άλλος δρόμος από τον Μηχανισμό Στήριξης. Έπρεπε να είχε προχωρήσει αποφασιστικά και ΜΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΣΑΦΩΣ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΟΤΕ, στη διαπραγμάτευση ενός Μνημονίου, ΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΟΡΟΥΣ.

Η έγκαιρη συμφωνία με την Τρόικα ΤΟΤΕ, θα είχε τις εξής θετικές συνέπειες:

  • Θα άρχιζαν οι εξοικονομήσεις και η θεραπεία των δημοσιονομικών προβλημάτων πολύ νωρίτερα και με λιγότερο κόστος για την τσέπη των φορολογουμένων και των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα.
  • Θα κινούσε την αγορά, όχι μόνο με το χρήμα που θα ερχόταν από τους δανειστές αλλά και με την αλλαγή της ψυχολογίας των καταναλωτών και επιχειρηματιών, οι οποίοι βρίσκονταν (και εξακολουθούν μέχρι σήμερα να βρίσκονται) στην ψυχολογία του αβέβαιου αύριο. Με τον τρόπο αυτό θα εκινείτο η αγορά και ίσως τα πράγματα να μην έφταναν στο οικτρό σημείο που βρίσκονται σήμερα, για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα και για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Αντί ωστόσο να αποταθούμε έγκαιρα στο Μηχανισμό, ο πρόεδρος άρχισε να μιλά για κλεφταράδες των λαών και να υψώνει την κόκκινη παντιέρα με το σφυροδρέπανο, καλώντας το λαό σε αντίσταση και μάλιστα να κατηγορεί όσους τον παρότρυναν να προχωρήσει στο Μηχανισμό, ότι τον εκβιάζουν!

Μα αν ο πρόεδρος είχε βάσιμες ενδείξεις ότι θα τα κατάφερνε να λύσει το πρόβλημα της Κύπρου, χωρίς την Τρόικα, μαγκιά του να προχωρήσει και να το λύσει χωρίς την Τρόικα. Δυστυχώς όμως οι εξελίξεις απέδειξαν ότι οι εκτιμήσεις υπήρξαν άστοχες, ότι δεν υπήρχε πραγματική προοπτική για δανεισμό από αλλού, με αποτέλεσμα η Κύπρος να καθυστερεί τραγικά βουλιάζοντας ακόμα πιο βαθιά στην κινούμενη άμμο. Αυτό που μας είπε πρόσφατα αξιωματούχος του Eurogroup, ότι η Κύπρος καθυστέρησε δραματικά και έχασε το τρένο, είναι η δυστυχώς η ωμή αλήθεια. Ωστόσο η κυβέρνηση έσπευσε και πάλι να προχωρήσει σε διάψευση, υποβαθμίζοντας το κύρος και τη βαρύτητα των δηλώσεων, λες και όλες οι προηγούμενες δηλώσεις και διαψεύσεις της κυβέρνησής μας βγήκαν αληθινές!

Η κυβέρνηση, αντί να προχωρήσει σε σοβαρές κινήσεις, λειτούργησε κατά τρόπο σπασμωδικό. Μόλις η Κύπρος αποκλείστηκε από τις διεθνείς αγορές, προχώρησε σε δάνειο 2.5 δις από τη Ρωσία -το οποίο τελικά δεν μας έφτασε ούτε καν για το διάστημα που το θέλαμε, διότι πέσαμε έξω στους υπολογισμούς μας! Όταν στις αρχές αυτού το χρόνου φάνηκε ότι δεν θα γλυτώναμε τελικά τον Μηχανισμό, ο πρόεδρος στράφηκε και πάλι προς τους Ρώσους, περιμένοντάς τους για 6 ολόκληρους μήνες να μας … σώσουν από την Τρόικα. Είναι χαρακτηριστικό το πιο κάτω απόσπασμα από το πρόσφατο διάγγελμά του:

“Θέλω να κάμω ξεκάθαρο ότι δεν ήταν επιλογή μας να προσφύγουμε στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας… … Αναζητήσαμε άλλες πηγές χρηματοδότησης παρά την κριτική που δεχθήκαμε στο εσωτερικό επειδή, όπως ισχυρίζονταν ορισμένοι, αποφεύγαμε τους ευρωπαϊκούς θεσμούς”.

Αυτό και μόνο το απόσπασμα μαρτυρεί πολλά για τη σοβαρότητα των εκτιμήσεων του κ. Χριστόφια, ο οποίος περίμενε για μήνες και μήνες το ρωσικό δάνειο, παρόλο που ήταν ολοφάνερο από τις πρώτες κιόλας ημέρες ότι οι Ρωσοι δεν ήταν πρόθυμοι να ανταποκριθούν και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει ένας σοβαρός και υπεύθυνος ανάλυτης τους λόγους:
Διότι δεν ήξεραν οι Ρώσοι μέχρι που έφταναν οι χρηματοδοτικές ανάγκες της Κύπρου και, με το φόβο ότι πολύ πιθανόν το χρέος μας να μην ήταν βιώσιμο, είχαν λόγους να φοβούνται τυχόν «κούρεμα», που θα σήμαινε ότι θα έχαναν σημαντικό μέρος των χρημάτων τους.
Δεν θα ήθελαν να βρεθούν σε αντιπαράθεση με την Ε.Ε., όχι μόνο γιατί κάτι τέτοιο δεν τους συμφέρει από πολιτική και οικονομική άποψη, αλλά και για να μην τεθούν θέματα όπως το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, που φέρνουν σε δύσκολη θέση τη Μόσχα έναντι των Ευρωπαίων και των Δυτικών γενικότερα.

Όμως υπάρχει και ένα άλλο πολύ σοβαρό ζήτημα, που προκαλεί ερωτηματικά για τις πραγματικές προθέσεις αυτής της κυβέρνησης: Έχοντας υπόψη το ύψος του δανεισμού, που ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα υπερέβαινε τα 10 δις, με ποια λογική ζητούσε 5 δις από τους Ρώσους; Για να ζητήσουμε λιγότερα από την Τρόικα; Ε και; Δεν θα απαιτούσε η Τρόικα να συνυπολογιστούν και τα ρωσικά δάνεια μέσα στα χρωστούμενα της Κύπρου; Και μήπως οι Ρώσοι δεν θα ζητούσαν διασφαλίσεις για ένα τέτοιο δάνειο; Δεν θα έβαζαν όρους; Και πόσο θα ήταν το επιτόκιο; Χαμηλότερο από το επιτόκιο της Τρόικας; Όχι βέβαια!

Μήπως ο πραγματικός λόγος που ο πρόεδρος Χριστόφιας ήθελε το ρωσικό δάνειο δεν ήταν για να εξυπηρετηθεί η Κύπρος αλλά για να μπορέσει να πασάρει τη διαπραγμάτευση του Μνημονίου στην επόμενη κυβέρνηση, ανεξάρτητα από τις βαρύτατες συνέπειες; Συνέπειες οι οποίες τελικά είναι τόσο οικτρές για τον απλό άνθρωπο, ώστε να συνεπάγονται βαρύτατες ευθύνες της απερχόμενης κυβέρνησης;

Υ.Γ.: Δεν παρασιωπώ τις ευθύνες των τραπεζών και της Κεντρικής Τράπεζας. Οι ευθύνες τους είναι ασήκωτες και οι πολίτες απαιτούμε κάθαρση και τιμωρία όσων οδήγησαν το τραπεζικό σύστημα και το λαό μας σ’ αυτή την κρίση. Αλλά στο σημείωμα αυτό δεν μίλησα για τις ευθύνες των τραπεζών. Μίλησα για τις λανθασμένες εκτιμήσεις της κυβέρνησης, που οδήγησαν σε πλήρη αδράνεια την αγορά και χειροτέρεψαν δραματικά τις οικονομικές παραμέτρους.

 

Κάποιος να τον παρηγορήσει

xristofias4Με πολύ μεγάλο προβληματισμό, ανησυχία και λύπη άκουσα χθες τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια, να κάνει νέες καταπελτικές δηλώσεις εναντίον του …σύμπαντος!

Κατηγόρησε πρώτα την Τρόικα, δηλαδή την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό ταμείο ότι πλήττουν τον κοινωνικό ιστό και την ανάπτυξη και διαιωνίζουν την κρίση. Μα από αυτή την τόσο γενική τοποθέτηση λυπούμαι να πω ότι λείπει εντελώς η σοβαρότητα. Επειδή ακριβώς είναι γενικόλογη και ισοπεδωτική, και μοιάζει με δήλωση που κάνει ένας λαϊκιστής πολιτικός σε προεκλογική περίοδο και όχι ο πρόεδρος μιας χώρας που μάλιστα προεδρεύει της Ε.Ε.

Η Τρόικα προτείνει σκληρά και επώδυνα μέτρα, διότι πρέπει να διασφαλίσει ότι όλα εκείνα τα στραβά που βούλιαξαν την οικονομία, τώρα θα ισιώσουν. Αλλιώς η οικονομία θα συνεχίσει να βουλιάζει, η χώρα θα καταστρέφεται και φυσικά οι δανειστές δεν θα πάρουν ποτέ πίσω τα λεφτά τους.

Όφειλε ο πρόεδρος, αν ήθελε ο λόγος του να είχε κύρος, να απαριθμήσει όχι μόνο τα πλην αλλά και τα συν που προέκυψαν μέσα από τη διαπραγμάτευση με την Τρόικα, διότι είναι γεγονός ότι στρεβλώσεις που δεν διορθώνονταν για δεκαετίες ολόκληρες (στρεβλώσεις που πληρώναμε από την τσέπη μας κυρίως εμείς οι μισθωτοί) τώρα διορθώθηκαν εν ριπή οφθαλμού, κάτω από την δαμόκλειο σπάθη της Τρόικας.

Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να αγνοεί ότι αναγκαστήκαμε να νοικοκυρέψουμε το σπίτι μας, όπως επίσης δεν μπορεί να αγνοεί ότι πληρώνουμε με πολύ σκληρό τρόπο και τα σπασμένα όχι μόνο κάποιων τραπεζιτών, αλλά και της κακοδιαχείρισης της οικονομίας μας γενικά (κι αυτή τη φορά απαιτούμε να τιμωρηθούν εκείνοι που διά των πράξεων ή δια των παραλείψεών τους οδήγησαν τη χώρα σ’ αυτή την κατάσταση).

Αυτό το τελευταίο μάς οδηγεί και σε μια παραδοχή, την οποία ο πρόεδρος δεν είχε την πολιτική παρρησία να εκφράσει. Αγνόησε πλήρως ότι αναγκαστήκαμε από δικά μας, εγχώρια λάθη και παραλείψεις να καταφύγουμε στο μηχανισμό, και ότι ανάμεσα σ’ αυτούς που οδήγησαν την Κύπρο στην Τρόικα (πέρα από τραπεζίτες και εποπτικές αρχές) ήταν κι αυτός ο ίδιος!

Μετά άρχισε να κατηγορεί αόριστα κάποιους Ευρωπαίους εταίρους για πισώπλατες μαχαιριές εναντίον της Κύπρου… Σαν να μην άκουσε ποτέ του ότι αυτά συμβαίνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επειδή είναι μια συνομοσπονδία 27 χωρών, είναι φυσικό να παίζονται και υπόγεια παιγνίδια, όχι μόνο εις βάρος της Κύπρου αλλά και μεταξύ άλλων χωρών, μέχρι να φτάσει η Ε.Ε. σε αποφάσεις που θα είναι τελικά ένας συμβιβασμός στον οποίο θα συναινέσουν όλοι. Δεν αντιλήφθηκε ότι το παζάρι και οι σκληρές θέσεις είναι μέσα στο παιγνίδι, όπως δεν αντιλήφθηκε ακόμα και τι σημαίνει δημοκρατία, με αποτέλεσμα να πικραίνεται και να δακρύζει κάθε φορά που κάποιος τον επικρίνει.

Ο πρόεδρος Χριστόφιας εδώ και πολύ καιρό αισθάνεται διαρκώς μαχαιριές στο σώμα του και χτυπήματα κάτω από τη μέση… Από τους συνεργάτες του (απατημένος σύζυγος), από τους πολιτικούς του αντιπάλους (νιώθω εναντίον μου μίσος), από το διεθνή καπιταλισμό (συστημικό πρόβλημα) και τώρα από τους Ευρωπαίους.

Μιλά παντού πια (σε διαγγέλματα, σε εγκαίνια, σε κομματικές συγκεντρώσεις, σε μνημόσυνα και τώρα και στις Βρυξέλλες) με την πίκρα ενός δυστυχισμένου ανθρώπου που αισθάνεται ότι όλος ο κόσμος τον μισά, τον πολεμά και θέλει να τον εξοντώσει… Επιτέλους ας βρεθεί κάποιος να τον παρηγορήσει. Το χρειάζεται κι ο ίδιος, το χρειάζεται και η Κύπρος, η οποία δεν βρίσκεται πια στο χείλος του γκρεμού αλλά κατρακυλά ήδη προς το βάραθρο, αναζητώντας ένα κλαρί από το οποίο θα πιαστεί για να μπορέσει σιγά πάλι να αναρριχηθεί προς τα πάνω…

 

Ένας βρακάς στα σαλόνια της διεθνούς διπλωματίας…

XRISTOFIAS KLAIEIΒλέποντας απόψε τον πρόεδρο Χριστόφια στο διάγγελμά του τον λυπήθηκα. Ομολόγησε με μεγάλη (ειλικρινή) λύπη ότι προσπάθησε να εξασφαλίσει δάνειο από αλλού (Ρωσία, Κίνα) για να αποφύγει την Τρόικα.

Ομολόγησε ότι κάθισε και περίμενε για 6 μήνες τη Ρωσία, να του γυρίσει τελικά την πλάτη. Αν μάλιστα είναι ακριβείς οι πληροφορίες από τις Βρυξέλες ότι η Ρωσία απάντησε με κυνικό έως χλευαστικό τρόπο στην πρόσκληση της Γαλλίας να συνεισφέρει στο δάνειο προς την Κύπρο, τότε ο πρόεδρος Χριστόφιας, όσο … «λυπητερός» κι αν είναι, παραμένει εκτεθειμένος. Διότι αντί να διαπραγματευθεί ένα ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟ μνημόνιο πριν από 6 μήνες (ή καλύτερα πριν από 2 χρόνια, πριν πάρει το πρώτο ρωσικό δάνειο) περίμενε να μας πιάσει ο χρόνος και η Τρόικα από το λαιμό, για να δεχτούμε απελπισμένοι ένα ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ.

Είναι πολιτική ανοησία να πιστεύει κανείς ότι η Ρωσία μας αγαπά επειδή έχουμε ένα πρόεδρο κομμουνιστή ή επειδή είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί. Όχι μόνο διότι οι Ρώσοι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ, ούτε διότι τη θρησκεία την έχουν μόνο για να βάζουν το σταυρό τους …ορθόδοξα, αλλά διότι η Ρωσία, όπως και κάθε χώρα σ’ αυτό τον πλανήτη, θα κοιτάξει ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ συμφέρονται και όχι τα δικά μας. Όπως κάνουν και οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι και οι Αφρικανοί και οι Ασιάτες και ΟΛΟΙ!

Ο πρόεδρος Χριστόφιας έφτασε ταπεινωμένος και γονατιστός ένα βήμα πριν από την υπογραφή του μνημονίου, με μια χώρα διαλυμένη οικονομικά και με τον απλό άνθρωπο, τον οικογενειάρχη, τον άνεργο, τον μεροκαματιάρη, τον εργαζόμενο που του έκοψαν μέχρι και το ένα τρίτο του μισθού του, απελπισμένο, να προσεύχεται στο Θεό να μας σώσει.

Πίσω από τις λέξεις του διαγγέλματος, ψηλαφούμε τώρα την πικρία του κ. Χριστόφια, όχι μόνο απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους και τον διεθνή καπιταλισμό και τους άκαρδους Ευρωπαίους, αλλά και απέναντι στους πρώην συντρόφους, Ρώσους και Κινέζους, που τον πρόδωσαν.

Εσύ πρόεδρε, έφτασες στα 65 σου για να αρχίσεις να συλλαβίζεις την αλφαβήτα της διεθνούς διπλωματίας (έχοντας μόνο βγάλει το δημοτικό της χωρκάτικης πολιτικής ζωής της Κύπρου), όμως εμείς, οι απλοί άνθρωποι του τόπου, καήκαμε. Και δεν λέμε «ζήτω που καήκαμε», αλλά ένα πελώριο «ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΓΑΜΩ ΤΟ;; ΓΙΑΤΙ;;;!!!»

 

Αναφορά σε (άλλη) μια μαύρη επέτειο…

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και στη φετινή επέτειο της ανακήρυξης του ψευδοκράτους, θυμήθηκα τα γεγονότα εκείνης της χρονιάς, με την ίδια πικρή γεύση για το πού οδήγησαν την πατρίδα μας ανάξιες και ανεύθυνες ηγεσίες. Θυμάμαι λοιπόν ότι το 1983, είχε υποβάλει ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Χαβιέ Πέρες Ντε Κουεγιάρ τους «Δείκτες”, ένα σχέδιο με προτάσεις για την εδαφική και τη συνταγματική πτυχή του Κυπριακού.

Ο Κουεγιάρ, πριν γίνει Γ.Γ., έζησε για μερικά χρόνια στην Κύπρο, ως ειδικός αντιπρόσωπος του προηγούμενου Γ.Γ., Κουρτ Βάλτχαϊμ, ο οποίος δύο χρόνια νωρίτερα είχε υποβάλει ένα άλλο σχέδιο για λύση του Κυπριακού, τις λεγόμενες «Ιδέες Βάλτχαϊμ”.

Στα χρόνια της διαμονής του στο νησί μας, ο Κουεγιάρ, έκανε φιλίες με τους πολιτικούς μας και ιδιαίτερα με τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Μετά, όταν έγινε Γ.Γ. του ΟΗΕ, υπέβαλε τους «Δείκτες”, σε μια προσπάθεια να προτείνει λύση του Κυπριακού.

Στη γελοιογραφία εκείνης της εποχής του καταπληκτικού Γιώργου Μαυρογένη, απεικονίζονται οι Σπύρος Κυπριανού, Εζεκίας Παπαϊωάννου, Γλαύκος Κληρίδης και Βάσος Λυσσαρίδης, ενώ στο βάθος ο βρακάς Ττόφαλλος – δηλαδή ο μέσος Κυπραίος- κοιτάζει προβληματισμένος τους ηγέτες του να προσπαθούν να βγάλουν ο ένας τα μάτια του άλλου με τους …”Δείκτες”!

Όπως …πάντα, έτσι και τότε, ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ ήταν πρόθυμοι να το συζητήσουν το θέμα, ενώ από την άλλη πλευρά το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ το απέρριψαν μονομιάς και ασυζητητί. Θυμάμαι τότε ότι ο Γλαύκος Κληρίδης προειδοποιούσε ότι, αν δεν δείξουμε καλή διάθεση, ο Ραούφ Ντενκτάς θα βρει την ευκαιρία να ανακηρύξει «ανεξάρτητο κράτος”, γεγονός που θα δυσκολέψει πολύ το ενδεχόμενο θετικής έκβασης του Κυπριακού προβλήματος. Ο Σπύρος Κυπριανού, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, απέρριψε αμέσως το σχέδιο προκαλώντας την παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Ρολάνδη, που ήταν υπέρ του διαλόγου. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, πρόεδρος τότε της Ένωσης Κέντρου, απέρριψε επίσης τους «Δείκτες” και μάλιστα αργότερα έγραψε σε ένα του άρθρο για τον (προσωπικό του φίλο) Γ.Γ. του ΟΗΕ ότι είχε «αδυναμίες προσωπικού χαρακτήρος” αφήνοντας ξεκάθαρα να νοηθεί ότι ήταν ο Κουεγιάρ ομοφυλόφυλος!

Ο Βάσος Λυσσαρίδης ήταν (όπως πάντα) λάβρος εναντίον του σχεδίου και θυμάμαι πάρα πολύ καλά ότι κατηγορούσε τον Κληρίδη ότι κινδυνολογούσε όταν προειδοποιούσε ότι θα ανακηρυχθεί τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος! Πρέπει να σημειώσω ότι είχα ακούσει αυτή τη δήλωση Λυσσαρίδη από το δελτίο ειδήσεων του ΡΙΚ το βράδυ της 14ης Νοεμβρίου και την επόμενη ακριβώς ημέρα ανακηρύχθηκε το ψευδοκράτος! Το πιο … κουφό – αν μου επιτρέπετε την αδόκιμη αυτή έκφραση- ήταν ότι, μετά την ανακήρυξη του ψευδοκράτους, όλοι εκείνοι που κατηγορούσαν τον Κληρίδη ότι κινδυνολογούσε, τον κατηγόρησαν σαν υπεύθυνο για την ανακήρυξη, ότι τάχα ο Κληρίδης έδωσε την ιδέα στον Ντενκτάς.

Τι να πω; Απλά θα ήθελα να θυμίσω ότι τότε δεν υπήρχαν ακόμα έποικοι, δεν είχε ανακηρυχθεί το ψευδοκράτος, δεν είχε χτιστεί ολόκληρος ο Βορράς απ’ άκρη σ’ άκρη με τουριστικά καταλύματα και ότι τότε υπήρχε ακόμα ελπίδα να ενωθεί η Κύπρος. Σήμερα απλά περιμένουμε πότε οι έποικοι θα γίνουν περισσότεροι από εμάς και θα ζητήσουν να κυβερνήσουν ολόκληρη την Κύπρο, ως πλειοψηφία. Εκτός βέβαια αν μας ελεήσει ο Θεός και βρούμε επιτέλους μια έντιμη, λειτουργική λύση στο Κυπριακό, για να καταφέρουμε να σώσουμε αυτό τον τόπο. 

 

Η Κύπρος χρειάζεται ένα αδιάφθορο ηγέτη.

Isocrates «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν». (Το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο με το ήθος αυτών που την κυβερνούν). Ισοκράτης.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Κύπρου είναι η ραγδαίως εξαπλούμενη διαφθορά του πολιτικοοικονομικού συστήματος της χώρας. Είναι ο καλπάζων καρκίνος που την οδηγεί στο θάνατο.

Η άνευ προηγουμένου κρίση της κυπριακής οικονομίας αλλά κι αυτό ακόμη το Κυπριακό ζήτημα (που άλυτο μέχρι σήμερα έχει εξυπηρετήσει πολλά συμφέροντα) έχουν να κάνουν με τη βαθιά διαφθορά και σαπίλα της «καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων».

Έχουν φαγωθεί δισεκατομμύρια ευρώ στη διαπλοκή και στη μίζα και φτάσαμε σήμερα στο εξευτελιστικό σημείο να πρέπει να τρέξουμε τις ζωές μας δεκαετίες πίσω, έχοντας χάσει πολλά απ’ όσα κερδίσαμε μέσα από κοινωνικούς αγώνες κι ως αποτέλεσμα της εξέλιξης κι αναβάθμισης της κυπριακής κοινωνίας.

Κάποιοι τα φάγανε όλα κι αυτό δεν είναι καθόλου υπερβολή. Αντίθετα θα ‘λεγα πως, η πολυχρησία αυτής της φράσης, αμβλύνει την πραγματική εικόνα. Αυτό που έχει συμβεί στην Κύπρο λέγεται διαφορετικά «πλιάτσικο”. Τα έχουν «ξύσει» όλα και είναι κρίμα όχι μόνο για εμάς αλλά πιο πολύ για τα παιδιά μας, που θα τα βρουν τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα στο ξεκίνημα της δικής τους προσωπικής, οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής.

Στην Κύπρο μάλιστα δεν ισχύει καν το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου. Διότι στην Ελλάδα μπορεί μεγάλες μάζες του απλού κόσμου να ευνοήθηκαν από τις αλόγιστες κοινωνικές παροχές που δόθηκαν από ανεύθυνους ηγέτες με εγκληματικό υπερδανεισμό της χώρας, αλλά στην Κύπρο δεν τα έφαγε ο απλός πολίτης. Τα φάγανε εκείνοι που είχαν την εξουσία και την ευθύνη να προστατεύουν τα συμφέροντα του απλού πολίτη.

Στη φράση του Ισοκράτη «το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν» μπορεί να δοθεί η ερμηνεία ότι «οι εξουσιάζοντες αντανακλούν το ήθος των εξουσιαζομένων που τους εκλέγουν», όμως κατά τη γνώμη μου ο αρχαίος ρήτορας ήθελε να πει ακριβώς το αντίθετο: ότι το ήθος της κοινωνίας τελικά ομοιούται του ήθους των αρχόντων της. Αν οι άρχοντες είναι διεφθαρμένοι, γίνονται για το λαό το κακό παράδειγμα και το ήθος αμβλύνεται γενικότερα.

Γιαυτό λέω πως η Κύπρος χρειάζεται έναν εμπνευσμένο ηγέτη με πυγμή και όραμα κι οπωσδήποτε τίμιο, υπηρέτη του ήθους. Έναν ηγέτη που να τον ενδιαφέρει η Κύπρος και όχι οι επόμενες εκλογές. Να τα βάλει με τα συμφέροντα και να τα τσακίσει. Στον πόλεμο που θα δεχτεί, να έχει τα κότσια και το πείσμα να αναδειχτεί νικητής. Να πορευτεί αλώβητος μέσα από την πυρωμένη λάβα που θα ξεράσει το διεφθερμένο κατεστημένο και να φτάσει μέχρι την καρδιά του τέρατος για να την τρυπήσει με το δόρυ της αρετής.

Η Κύπρος δυστυχώς δεν αντέχει άλλο.  Έχει φτάσει στο χείλος του γκρεμού. Δεν θέλω να υποδείξω αν υπάρχει και ποιος μπορεί να είναι, από τους τρεις υποψήφιους για την προεδρία, ο καταλληλότερος. Δεν είναι αυτός ο σκοπός του σημειώματός μου. Λέω όμως ότι η Κύπρος δεν χρειάζεται πρόεδρο με … προηγούμενα. Χρειάζεται έναν πρόεδρο, γνήσια και αληθινά αδιάφθορο.

1

Η πολιτική του … φλου!

1

 

Ενόψει των εκλογών, αρχίσαμε πάλι να καλούμε στη γη το πνεύμα του Μακαρίου. Δεν τον αφήνουμε να κοιμηθεί στην ησυχία του. Τριάντα πέντε χρόνια μετά το θάνατό του, ακόμα κάποιοι μιλούν για συνένωση των μακαριακών δυνάμεων! Ελπίζω να μην συνενωθούν και οι … γριβικές δυνάμεις και να αρχίσουμε να βάζουμε μπόμπες ο ένας του άλλου!

Ποια ήταν η πολιτική του Μακαρίου και πού οδήγησε τον τόπο μας, ελάχιστοι έχουν μελετήσει και πολύ λιγότεροι έχουν αναλύσει, ώστε να βγάλουν και τα σωστά συμπεράσματα. Χρειάζομαι πολλές σελίδες για να αναλύσω την αυτοκαταστροφικά αλλοπρόσαλλη πολιτική του Μακαρίου σε όλες τις κρίσιμες φάσεις του κυπριακού προβλήματος και δεν θα το κάνω σ΄ αυτό το σημείωμα εδώ, όμως η δική μου πεποίθηση είναι ότι:

2ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως οι πρωταγωνιστές των εξελίξεων τα τελευταία 60 χρόνια (με πρώτους και καλύτερους τον Μακάριο και τον Γρίβα), έχουν διαπράξει τεράστια σφάλματα που εν τέλει (άθελα τους πιστεύω) εξυπηρέτησαν τον πάγιο, από τη δεκαετία του ‘50, στόχο της Τουρκίας, που ήταν η διχοτόμηση της Κύπρου.

 

Άλλοι από απειρία σε συνδυασμό με έναν αφελή και αδόκιμο διπλωματικά πατριωτισμό, άλλοι από κακές εκτιμήσεις των καταστάσεων και άλλοι γιατί είχαν στο νου τους τον γεωγραφικό και πολιτικό διαχωρισμό μεταξύ των δύο κοινοτήτων (διπλή Ένωση) αλλά δεν τόλμησαν να το πουν καθαρά, έβαλαν το λιθαράκι τους, για να είναι σήμερα η Κύπρος μοιρασμένη και καταχρεωμένη, με μια πανίσχυρη Τουρκία να κατέχει με 40 χιλιάδες πάνοπλους στρατιώτες και εκατοντάδες χιλιάδες έποικους το 40% του εδάφους της.

Θα έλεγε κανείς ότι ο μισός αιώνας που πέρασε από τότε θα μας είχε κάνει σοφότερους, από τις εμπειρίες που έχουμε αποκομίσει, κυρίως μέσα από τα λάθη μας. Με πολύ μεγάλη μου θλίψη διαπιστώνω ότι ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ! Τα ίδια συνθήματα, η ίδια …ΦΛΟΥ προσέγγιση σε όλα τα κρίσιμα θέματα. ΦΛΟΥ στο τι θα κάνουν με την οικονομία, ΦΛΟΥ στο τι θα κάνουν με το κυπριακό.

3Ο Μαλάς μιλά για πολιτική Μακαρίου – Χριστόφια (!) δηλαδή κάτι σαν πολιτική Τάσσου Παπαδόπουλου και Δημήτρη Χριστόφια μαζί, δηλαδή κάτι σαν να φτιάχνουμε βόδι και κατσίκα σε ένα, με άλλα λόγια μια πολιτική του «που σου νεύκω πού πάεις»…

 

4Παρόμοια θα είναι φυσικά και η πολιτική Αναστασιάδη μαζί με το ΔΗΚΟ, πολιτική Τάσσου Παπαδόπουλου και Νίκου Αναστασιάδη μαζί, δηλαδή κάτι σαν να φτιάχνουμε βόδι και μουλάρι σε ένα, με άλλα λόγια και πάλι μια πολιτική του «πού σου νεύκω πού πάεις»…

 

5

 

Τέλος, ο Γιώργος Λιλλήκας, πρώην θεωρητικός της Ομοσπονδίας, προτείνει τώρα κάτι πιο απλό: Να παρατήσουμε την Ομοσπονδία που συζητούμε εδώ και 35 χρόνια και να πάμε ένα ταξίδι στη Χαβάη… Συγνώμη, ήθελα να πω: ένα ταξίδι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, αφού ΔΕΝ έχει να προτείνει καμία συγκεκριμένη μορφή λύσης, που να είναι αποδεκτή και από την άλλη πλευρά έστω σαν βάση για συνομιλίες.

Όλοι κατηγορούν ο ένας τον άλλον για ασάφειες και μεταλλάξεις, αλλά στην ουσία όλοι, όσο κι αν αλλάζουν τις θέσεις τους για να κερδίσουν ψήφους παραμένουν απόλυτα πιστοί στην τακτική που τους βολεύει, για να συνεχίσουν να εκμεταλλεύονται τον πατριωτισμό αλλά και την αμάθειά μας: Μένουν απόλυτα προσηλωμένοι στην πολιτική του θολού τοπίου, στην πολιτική του ΦΛΟΥ!