Αρχείο κατηγορίας Άλλα άρθρα

ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΗΔΑΝΕ ΝΟΜΙΜΑ

Προσέξτε πώς γίνεται η εξαπάτηση των ιθαγενών της Κυπριακής Μπανανίας, μέσα από ένα απλό δημοσίευμα. Η (φιλοκυβερνητική) εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ γράφει σήμερα στην πρώτη της σελίδα είδηση με τίτλο «θα τους κουρέψουν την προστασία», μέσα στο οποίο γράφει ότι στόχος της κυβέρνησης είναι να τροποποιηθεί το άρθρο 23 του Συντάγματος της Κυπριακής Μπανανίας, ώστε «να αφαιρεθεί η δυντότητα εξαίρεσης των δημοσίων υπαλλήλων από που αποφάσεις που λαμβάνονται για την αντιμετώπιση έκτακτων συνθηκών…»

Αλλά το άρθρο 23 του Συντάγματος δεν προστατεύει μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους. Προστατεύει ΟΛΟΥΣ τους ιθαγενείς της Μπανανίας. Τροποποιώντας αυτό το άρθρο, το κλεφτοκράτος θα μπορεί πλέον να βάζει χέρι στην περιουσία μας και νόμιμα, όχι μόνο κλέβοντας.

Θυμάστε όμως πώς φτάσαμε ως εδώ; Το διεφθαρμένο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο αυτής της χώρας κατέκλεψε τα πάντα και υπεξαίρεσε τα τελευταία δέκα χρόνια πάνω από 55 δισεκατομμύρια δημοσίου χρήματος. Μπροστά στο φάσμα της οικονομικής καταστροφής, έδωσε το σύνθημα για επιδρομή στις τσέπες των εργαζομένων. Όχι μόνο των δημοσίων υπαλλήλων, που είναι οι ευνοούμενοι, αλλά και των χαμηλά αμειβόμενων υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα. Διότι, όταν η ίδια η κυβέρνηση της χώρας παραβιάζει το νόμο και κόβει μέρος του μισθού των υπαλλήλων της, δεν είναι σαν να λέει στους ιδιώτες εργοδότες να κάνουν το ίδιο;

Θα μου πείτε, τι έπρεπε να γίνει τότε, το 2013, για να σωθεί ο τόπος, μετά τη λεηλασία του δημοσίου χρήματος και την οικονομική καταστροφή; Σας απαντώ: Αντί για αποκοπή των μισθών, που είναι παράνομη, θα μπορούσε να είχε επιβληθεί μια έκτακτη φορολογία, όπως έγινε και μετά την τουρκική εισβολή. Ξέρετε όμως, αγαπητοί ιθαγενείς, γιατί δεν έγινε αυτό; Διότι με τη φορολογία θα έπρεπε να πληρώσει το φόρο του και ο Αναστασιάδης και ο Χάρης και ο Αβέρωφ και ο Άντρος και ο Νικόλας και ο Σιζόπουλος και οι επιχειρηματίες και φυσικά οι κλέφτες που μας οδήγησαν στην καταστροφή.

Όπως ξέρετε όμως, αυτοί δεν είναι σωστό να πληρώνουν. Όπως ούτε και οι κλέφτες εξάλλου. Έξι χρόνια μετά την οικονομική καταστροφή, είδατε εσείς κανέναν κλέφτη να έχει τιμωρηθεί ή να έχει πληρώσει; Εκείνοι, οι ελάχιστοι, που καταδικάστηκαν για υποθέσεις διαφθοράς, σε μερικούς μήνες ήταν έξω, με πρόωρη αποφυλάκιση. Στην Κυπριακή Μπανανία, εκείνοι που συμμετέχουν στο πάρτι τρώνε και πίνουν κομπλιμένταρι. Τον λογαριασμό τον πληρώνουμε, αγαπητέ ιθαγενή, πάντα εσύ κι εγώ.

Τώρα που το δικαστήριο επικαλείται το άρθρο 23 του Συντάγματος, που μας προστατεύει ΟΛΟΥΣ από την παραβίαση της περιουσίας μας, τους έφταιξαν οι δικαστές και βρήκαν την ευκαιρία να βάλουν χέρι στο Σύνταγμα. Θέλουν να το αλλάξουν, ώστε στο μέλλον να μπορούν να μας κλέβουν νόμιμα. Και φυσικά – όπως πάντα- δεκάδες χιλιάδες ιθαγενείς θεωρούν δίκαιο αυτό που πάει να κάνει η κυβέρνηση, αφού με αυτό τον τρόπο «θα την κάτσει» τους κυβερνητικούς υπαλλήλους. Δεν καταλαβαίνουν ότι «θα μας την κάτσει» όλους.

Να μου το θυμηθείτε: Μια μέρα αυτοί, με την ξετσιπωσιά που τους χαρακτηρίζει και λόγω της ανοχής μας ως φιλήσυχοι ιθαγενείς που είμαστε εμείς, θα περάσουν νόμο που θα λέει ότι, όσοι ανήκουν στο δικό τους το σινάφι, θα δικαιούνται να μπαίνουν ελεύθερα στα σπίτια μας, όποτε θέλουν, να πηδ**ε τις γυναίκες μας. Το τοποθετώ με αυτή τη σεξιστική διατύπωση, γιατί τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί ο νόμος τους να είναι γενικότερος και να μας περιλαμβάνει όλους…

ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΛΠΙΔΑ

Εδώ και μερικές ημέρες πολιτειακοί και πολιτικοί παράγοντες της Μπανανίας, δίνουν ρεσιτάλ για να πείσουν τους ιθαγενείς ότι η οικονομία θα καταστραφεί αν εφαρμοστεί αναδρομικά η απόφαση του δικαστηρίου που κήρυξε αντισυνταγματική την αποκοπή μέρους του μισθού των δημοσίων υπαλλήλων. Κάτι που βεβαίως γνώριζαν από την αρχή πολύ καλά εκείνοι που πήραν την απόφαση, αλλά την πήραν για να δώσουν το έναυσμα και στους εργοδότες του ιδιωτικού τομέα να κάνουν το ίδιο με τους δικούς τους υπαλλήλους. Διότι τον λογαριασμό της κρίσης έπρεπε να τον πληρώσουν οι απλοί εργαζόμενοι και όχι οι κλέφτες. Τους κλέφτες δεν τους ενόχλησε κανένας.

Χίλιοι πίθηκοι της Μπανανίας μαζί θα είχαν λιγότερο θράσος από αυτούς που έχουν τα μούτρα να βγαίνουν στα ΜΜΕ και να μας νουθετούν, όταν οι ίδιοι φέρουν τεράστιες ευθύνες για το φάγωμα πέραν των 55 δισεκατομμυρίων δημοσίου χρήματος. Μετράτε: 18 δισεκατομμύρια από το κούρεμα που δεν ξέρουμε που πήγαν, 20 δισεκατομμύρια κόκκινα δάνεια που δεν ξέρουμε ποιοι τα έφαγαν, 7,5 δισεκατομμύρια που λήστεψε το κλεφτοκράτος από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις, 3 δισεκατομμύρια απλήρωτοι φόροι που δεν ξέρουμε ποιοι τα χρωστούν, 2 δισεκατομμύρια δάνεια που διαγράφηκαν λογιστικά, 7 δισεκατομμύρια ζημιά από τον Συνεργατισμό.

Για τη λεηλασία – διότι περί λεηλασίας πρόκειται- πολλοί από αυτούς που μας κοροϊδεύουν κάθε μέρα ότι νοιάζονται για την οικονομία και για το μέλλον αυτού του τόπου, θα έπρεπε να ήταν σήμερα στο κελί, με την ποινή της ισόβιας φυλάκισης. Αντίθετα ωστόσο ΚΑΝΕΝΑΣ δεν τιμωρήθηκε. Εκείνους τους λίγους, που αναγκαστικά μπήκαν στη φυλακή για τα μάτια του κόσμου, τους έβγαλαν έξω σε μερικούς μήνες, γιατί πολύ απλά είναι ΟΛΟΙ μέσα στο παιχνίδι, συνδαιτυμόνες στο ατελείωτο πάρτι της διαπλοκής.

Η πολιτική μαφία έχει κυριολεκτικά ρημάξει αυτό τον τόπο. Αλλά συνεχίζουν να είναι εκεί, στα πόστα τους, είτε στην εξουσία, είτε στην αντιπολίτευση, είτε πίσω στο βαθύ κράτος που κυβερνά εδώ και σχεδόν 60 χρόνια. Το διεφθαρμένο σύστημα στήθηκε πάνω στο Δίκαιο της Ανάγκης, λόγω της «εκρρύθμου καταστάσεως» που επικρατεί στην Μπανανία εδώ και 55 χρόνια. Πατώντας σαν κοινοί απατεώνες (σύμφωνα με τη ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον) πάνω στον πατριωτισμό των ιθαγενών της αγίας αυτής νήσου, έγιναν εκατομμυριούχοι και δισεκατομμυριούχοι και δεν σταμάτησαν να κλέβουν ποτέ.

Ακόμα και την ώρα που η κυπριακή οικονομία κατέρρεε κι ο κοσμάκης έτρεχε στα κοινωνικά παντοπωλεία, γιατί πεινούσαν τα παιδιά του, αυτοί έβγαζαν λεφτά από κλειστές τράπεζες, άρπαζαν ό,τι μπορούσαν από όπου μπορούσαν και συνέχισαν να μοιράζουν μεταξύ τους τα λάφυρα. Ακόμα και πάνω στο «νεκρό πτώμα» του Συνεργατισμού ασέλγησαν οι αθεόφοβοι. Μπήκαν τάχα για να τον σώσουν και έτρωγαν με χρυσά κουτάλια, την ώρα που ο κόσμος έξω έτρωγε ξερό ψωμί.

Από τα μέτρα της Τρόικας επέλεξαν, τύπου «α λα καρτ», μόνο εκείνα που αφορούσαν τις τσέπες των απλών ανθρώπων. Κάτι φορολογίες ακίνητης περιουσίας, κάτι μέτρα για πάταξη της φοροδιαφυγής και αρκετά άλλα που αφορούσαν το μεγάλο κεφάλαιο, τα ανέβαλλαν και τα ανέβαλλαν, ώσπου έφυγε η Τρόικα και την σκαπούλαραν. Τον λογαριασμό του πάρτι τον πλήρωσαν όχι εκείνοι που ήταν εκεί και διασκέδαζαν αλλά ο απλός κόσμος που ήταν στην απέξω.

Αυτό που σώζει το σαθρό πολιτικοοικονομικό σύστημα και όλους τους απατεώνες, που μας παριστάνουν τους εθνοπατέρες, είναι δυστυχώς η περιρρέουσα βλακεία που κατακάθισε σαν παχιά σκόνη πάνω στη συλλογική μας κρίση. Ενώ το πάρτι συνεχίζεται μπροστά στα μάτια μας, ενώ βλέπουμε από μέσα τα φώτα κι ακούμε τα τσιφτετέλια της κρεπάλης, ένα μεγάλο ποσοστό αυτού του λαού πιστεύει ακόμη σ’ αυτούς, τους ακολουθεί και τους ψηφίζει, απλώς επειδή κάθε λίγο πετάνε και σ’ εμάς, από το παράθυρο κανένα κόκκαλο, από τα πλούσιά τους εδέσματα, για να γλύφουμε και να ξεχνιόμαστε.

Το σημερινό πολιτικό τοπίο είναι εστία μόλυνσης γι’ αυτό τον τόπο. Αν δεν βρεθεί τρόπος να το γκρεμίσουμε, να απολυμάνουμε το χώρο και να το ξαναστήσουμε, πάνω σε θεμελιώδεις αρχές και αξίες ήθους και πολιτικής ορθότητας, δεν θα έχουμε καμία ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον κι αυτό θα είναι κρίμα για εμάς και για τα παιδιά μας, γιατί έχουμε να πάθουμε ακόμη πολύ χειρότερα από αυτά που πάθαμε μέχρι σήμερα.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΣΩΡΤΣΙΛ ΣΤΟ ΤΣΙΡΚΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΟΥΣ

Το 1940 ένας μεγάλος ηγέτης, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, έγινε πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, «προσφέροντας» στους συμπατριώτες του «αίμα, μόχθο, δάκρυα και ιδρώτα». Κήρυξε τον πόλεμο εναντίον «μιας τερατώδους τυραννίας, που κανείς ποτέ δεν την έχει υπερβεί στο σκοτεινό, αξιολύπητο κατάλογο της ανθρώπινης εγκληματικότητας», τον Ναζισμό-Φασισμό, γνωρίζοντας ωστόσο την ίδια στιγμή ότι διεκδικούσε δια πυρός και σιδήρου την κυρίαρχη πολιτική επιρροή της Μεγάλης Βρετανίας πάνω στην ευρωπαϊκή ήπειρο, νικώντας τον άξονα της Γερμανίας και των συμμάχων της.

Το 2016 ένας νάνος πολιτικός, ο Ντέιβιντ Κάμερον, προκειμένου να πουλήσει την μικροκομματική του πραμάτεια, έσυρε τον βρετανικό λαό σε δημοψήφισμα παραμονής ή αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρόλο που ο ίδιος υποστήριξε την παραμονή, ο πολιτικός του ακροβατισμός έδωσε την ευκαιρία στους εμπειρότερους από αυτόν σαλτιμπάγκους να κλέψουν την παράσταση.

Οι λαϊκιστές κι οι εθνικιστές πολιτικάντηδες είναι παντού, σε όλο τον κόσμο, οι ίδιοι. Είναι συνήθως κομπλεξικά άτομα, με υπερβολική αυταρέσκεια, που αγαπούν τη φωνή τους και τον τρόπο που «τα λένε», αλλά απέχουν από τη λογική και τον πραγματισμό. Τέτοιοι λοιπόν τύποι, όπως ο Μπορίς Τζόνσον και ο Νέιτζελ Φάραζ, φλόμωσαν τους Βρετανούς στα ψέματα, με ανέξοδη και κούφια ρητορική, με συνθήματα χωρίς έρεισμα, που ωστόσο «πιάνουν τόπο» στο υποσυνείδητο της αμόρφωτης μάζας και των φοβικών ανθρώπων, αφού υποκινούν το ζωώδες ένστικτο της αυτοσυντήρησης, που με τη σειρά του συνεγείρει συναισθήματα όπως η καχυποψία, ο φόβος, η ανασφάλεια, η ιδιοτέλεια και συναφώς η εσωστρέφεια και η ξενοφοβία.

Με ισχνή πλειοψηφία πέρασε το Brexit και από τότε η Βρετανία εισήλθε σε μια άνευ προηγουμένου εσωστρέφεια, που μείωσε κατακόρυφα την επιρροή της στην Ευρώπη, για να μην πω ότι την κατάντησε τον τελευταίο καιρό θλιβερό ουραγό ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης, με γραφικούς πολιτικούς, που μονομαχούν με ανεμόμυλους.

Παρασυρμένοι από ανεύθυνους πολιτικάντηδες, από εκείνους που ο Βρετανός συγγραφέας Σάμιουελ Τζόνσον χαρακτήρισε πριν από 300 χρόνια «απατεώνες που έχουν ως τελευταίο καταφύγιο τον πατριωτισμό», στην ουσία το 2016 οι Βρετανοί αποφάσισαν ότι η χώρα τους πρέπει να πάψει να έχει λόγο και επιρροή στα πολιτικά πράγματα της Ευρώπης. Δήλωσαν ότι δε θέλουν πια τη Μεγάλη Βρετανία αλλά μια Μικρή Βρετανία, ένα νησί στην βορειοδυτική εσχατιά της Ευρώπης ουδέτερο και άλαλο, όπως η Νορβηγία και η Ελβετία, χωρίς λόγο και επιρροή σε ότι αφορά τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επιτρέποντας στη Γερμανία τον ηγετικό ρόλο.

Η αποτυχία του βρετανικού κοινοβουλίου να εγκρίνει είτε τη συμφωνία της Τερέζα Μέη με την Ε.Ε. είτε οποιαδήποτε άλλη από τις 8 εναλλακτικές προτάσεις, δεν έχει άλλο όνομα παρά ΧΑΟΣ. Αλλά, μεταξύ μας, το χάος είναι η λιγότερο οδυνηρή από τις όποιες συνέπειες μπορεί να επιφέρει σε ένα λαό ο λαϊκισμός και ο εθνικισμός. Η Ιστορία διδάσκει ότι ο λαϊκισμός κι ο εθνικισμός, ακριβώς επειδή αποτείνονται στα ζωώδη ένστικτα και όχι στη λογική του ανθρώπου, έχουν σπείρει τη γη με εκατομμύρια νεκρούς. Άρα το χάος που ζει σήμερα η Βρετανία, με όλες τις ενδεχόμενες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες του, δεν είναι και ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να τους συμβεί, από τη στιγμή που πίστεψαν τον Φάραζ και τον Τζόνσον.

ΤΟΥΣ ΠΗΔΑΝΕ ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ

Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: η κυβέρνηση Αναστασιάδη εκμεταλλεύτηκε τον πρώην δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γεώργιο Αρέστη, τοποθετώντας τον ως μέλος σε επιτροπές, που είχαν για αποστολή τους την καταπολέμηση της διαφθοράς και οι οποίες συστάθηκαν απλώς για ρίξει η κυβέρνηση στάχτη στα μάτια των ιθαγενών της Μπανανίας.

Τον διόρισαν πρώτα σε μια επιτροπή που είχε αποστολή να εμποδίζει κατασκευαστικές εταιρίες, που κατέκλεψαν το δημόσιο χρήμα με καθυστερήσεις και κακοτεχνίες, να ξανακάνουν δουλειά για το κράτος. Φαίνεται όμως ότι κάποιοι «αρμόδιοι» δεν είχαν κανένα πρόβλημα με το να αναλαμβάνουν τις δουλειές κλέφτες εργολάβοι, φτάνει οι κλέφτες να τους δίνουν καλές μίζες. Έτσι η επιτροπή στην οποία συμμετείχε ο κ. Αρέστη ήταν εκεί για τη μόστρα, απλώς δηλαδή για να νομίζουν οι ιθαγενείς του νησιού ότι υπάρχει μια επιτροπή που εμποδίζει τους κλέφτες να ξαναμπουν στο σπίτι. Στην πραγματικότητα οι κλέφτες έδιναν μίζα και συνέχιζαν να μπαίνουν από την πίσω πόρτα.

Αφού παραιτήθηκε από εκείνη την επιτροπή, ο κ. Αρέστη, τον διόρισαν μετά σε μια επιτροπή που εποπτεύει κατά πόσο οι δουλειές στον ελεγκτικό κλάδο γίνονται σωστά. Άλλος ένας τομέας δηλαδή όπου πέφτει χοντρή μίζα. Για πολύ καιρό δεν ερχόταν καμία υπόθεση μπροστά στην επιτροπή και μόνο πρόσφατα έγιναν κάποιες καταγγελίες. Στο μεταξύ όμως ανατέθηκε στον κ. Αρέστη να είναι μέλος της Ερευνητικής Επιτροπής για τον Συνεργατισμό.

Το τι έγινε όταν βγήκε το πόρισμα είναι γνωστό. Ο Υπουργός Οικονομικών, στον οποίο το πόρισμα επιρρίπτει βαρύτατες ευθύνες, βγήκε με τη γνωστή του, παροιμιώδη αλαζονεία, με την συνηθισμένη του δηλαδή «αππωμάρα» και απέρριψε το πόρισμα, λέγοντας στους ιθαγενείς ότι αυτός δεν φταίει σε τίποτε. Με μια μονοκοντυλιά, διέγραψε όλες τις απαράδεκτες σπατάλες και την κακοδιαχείριση -μεσούσης της κρίσης- που έκαναν στον Συνεργατισμό οι φίλοι και συμμαθητές του, τους οποίους διόρισε σε καίρια πόστα εκεί, ξέχασε τα ψέματα που έλεγε ο ίδιος στους ιθαγενείς Kypreus-Kypreus της Μπανανίας ότι ο Συνεργατισμός πάει καλά και διέσυρε τα μέλη της Ερευνητικής Επιτροπής περίπου σαν βαλτούς και άσχετους.

Σε ελεύθερη (δική μου) μετάφραση, ο επηρμένος υπουργός του κ. Αναστασιάδη είπε στους ιθαγενείς Kypreus-Kypreus τα εξής: «ΕΓΩ δεν πρόκειται να παραιτηθώ επειδή κάποιοι (άσχετοι) αποφάσισαν ότι φταίω. ΕΓΩ σας έσωσα από την καταστροφή! Πρέπει να με ευγνωμονείτε και να με προσκυνάτε!».

Χειρότερη όμως από το «άππωμα» του κ. Γεωργιάδη ήταν η κάλυψη που του έδωσε ο πρόεδρος Αναστασιάδης, απαξιώνοντας κι αυτός με τη σειρά του την Ερευνητική Επιτροπή. Έπεισε έτσι και τους πλέον αναξιόπιστους ότι ισχύει αυτό που καταλάβαμε από τις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησής του: ότι δηλαδή δεν έχει καθόλου πρόθεση να θεραπεύσει τον καρκίνο της διαφθοράς και της διαπλοκής που κατατρώει το σώμα αυτής της χώρας, καμία διάθεση να αλλάξει οτιδήποτε βγάζει το κατεστημένο από το βόλεμά του.

Έπειτα από αυτό ο κ. Αρέστη, διαμαρτυρόμενος, παραιτήθηκε κι από τη δεύτερη επιτροπή «βιτρίνα» κι έφυγε πυροβολώντας. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ δεν είχαν κανένα ηθικό κώλυμα να συνδέσουν την παραίτηση του κ. Αρέστη με «προεκλογικές σκοπιμότητες της αντιπολίτευσης». Τάχα όλα σ’ αυτή τη χώρα είναι ρόδινα, όλα πάνε καλά, δεν υπάρχει διαφορά, δεν υπάρχει διαπλοκή, ούτε κλοπή του δημοσίου χρήματος, δεν έκανε κανένα λάθος ο Χάρης για να καταρρεύσει ο Συνεργατισμός και να χρεωθούν οι ιθαγενείς ζημιά 7 δισεκατομμυρίων, δεν πάει τίποτε λάθος στην Μπανανία κι η παραίτηση Αρέστη έγινε για προεκλογικές σκοπιμότητες…

Επιμύθιον: Το σύστημα θα συνεχίσει να δουλεύει όπως έχει στηθεί από το βαθύ κράτος, στηριγμένο πάνω στις τρύπες ενός Συντάγματος που δεν εφαρμόζεται και αντικαθίσταται από το «Δίκαιον της Ανάγκης», λόγω της «εκρύθμου καταστάσεως», στον εκφυλισμό και την γελοιοποίηση των θεσμών, στην ασύστολη κομματικοποίηση, στο ρουσφέτι, στην κουμπαροκρατία, στην καταλήστευση του δημοσίου χρήματος, στη διαπλοκή και τη διαφθορά, στη μόνιμη εξαπάτηση και καταλήστευση των ιθαγενών, που τους γαμάνε και χαίρονται, γιατί νομίζουν ότι είναι για το καλό τους.

«ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩ»

«Την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω». Το απόσπασμα αυτό από τον όρκο που έδιναν οι Αθηναίοι έφηβοι πριν καταταγούν στον στρατό, καθιέρωσε ο Γλαύκος Κληρίδης ως το πολιτικό μότο που απέδιδε την πολιτική του φιλοσοφία σε σχέση με το Κυπριακό. Επρόκειτο ουσιαστικά για δήλωση εναντίον της διχοτόμησης της Κύπρου, εναντίον δηλαδή της διπλής ένωσης ή της λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών και με αυτή την ίδια φιλοσοφία εξελέγη δις στην προεδρία της Δημοκρατίας ο νυν πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης. Πλην όμως είναι πλέον πολλοί και αυξάνονται διαρκώς εκείνοι που διατείνονται επίμονα ότι ο κ. Αναστασιάδης έχει εγκαταλείψει την κληριδική γραμμή.

Λέγοντας «δεν θα παραδώσω την πατρίδα μου μικρότερη» ο Κληρίδης εννοούσε ότι δεν θα συμφωνούσε ποτέ με μια λύση που θα μοίραζε την Κύπρο στα δύο, θα καθιστούσε το μισό νησί καθαρά τουρκικό και θα συρρίκνωνε την πατρίδα των Ελληνοκυπρίων στο νότο. Κάτι τέτοιο ήταν για τον Κληρίδη προδοσία, μια εθνική και πολιτική αποκοτιά, που θα έδινε στην Τουρκία την ευκαιρία να καταστήσει την Κύπρο τουρκικό νησί, σε βάθος εικοσαετίας, με δημογραφικούς και οικονομικούς όρους (εποικισμός και ισχυροποίηση της – νόμιμης πλέον- οικονομικής δραστηριότητας του τουρκοκυπριακού κράτους).

Αυτή ωστόσο την προδοσία προωθεί σταθερά από το 1960 μέχρι σήμερα το ελληνοκυπριακό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, που αποτελεί και το βαθύ κράτος πίσω από την Κυπριακή Δημοκρατία. Προωθεί τη διχοτόμηση του νησιού, σε παράλληλη δράση με το τουρκικό βαθύ κράτος και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο.

Για να διασφαλίσει τα πρόσκαιρα και εν πολλοίς αθέμιτα συμφέροντά του, το διεφθαρμένο ελληνοκυπριακό κατεστημένο αποφάσισε ότι είναι προς το συμφέρον του να συντηρεί εσαεί την προσωρινότητα της κατάστασης, το «δίκαιο της ανάγκης», και τις τρύπες στο Σύνταγμα της χώρας και στις διαδικασίες που αυτό προβλέπει. Διότι εξουσία ή συμμετοχή σ’ αυτήν σήμαινε πάντα σ’ αυτή την «μπανανία» συμμετοχή στο πάρτι των δισεκατομμυρίων που κλάπηκαν από το υστέρημα του κυπριακού λαού.

Το διεφθαρμένο κατεστημένο δεν ήθελε ποτέ λύση. Ήθελε διχοτόμηση, την ίδια δηλαδή λύση που ήθελε ο Ραούφ Ντενκτάς και η Τουρκία. Απλά δεν τόλμησε ποτέ να το πει ξεκάθαρα. Έκρυψε την προτίμησή του προς αυτή την προδοσία, πίσω από «μακροχρόνιους αγώνες» και άλλες ψευδοπατριωτικές μπαρούφες, προς επίρρωση του ρητού του Σάμιουελ Τζόνσον ότι «ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο του κάθε απατεώνα». Εξυπηρέτησε την τουρκική αδιαλλαξία και εξυπηρετήθηκε από αυτήν, σε μια άτυπη συναλλαγή, που συντήρησε την ντε φάκτο διχοτόμηση για σχεδόν 60 χρόνια.

Ο Κληρίδης ήταν εναντίον της διχοτόμησης, όμως το βαθύ κράτος, που διέπει τα πάντα σ’ αυτή τη τη χώρα, δεν άφησε ούτε τον Κληρίδη, ούτε κανέναν άλλον να δουλέψει απερίσπαστα προς την κατεύθυνση της λύσης. Η προτροπή για ροκάνισμα του χρόνου, σαν σιγόντο στην τουρκική αδιαλλαξία, ήταν πάντοτε η επωδός κι εκδηλώθηκε σε όλες τις περιπτώσεις και με όλους τους φανερούς και υπόγειους τρόπους. Γι’ αυτό βρισκόμαστε πλέον μια ανάσα από τη διχοτόμηση, που θα σημάνει την αρχή του τέλους του ελληνισμού στην Κύπρο.

ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΤΟΥΦΕΚΙΣΤΕΙ…

Αν ζούσαμε σε άλλες εποχές, όλοι αυτοί οι απατεώνες που προσπαθούσαν να μας εξαπατήσουν ότι η Τουρκία δε θέλει Διχοτόμηση, θα είχαν περάσει από δίκη για εσχάτη προδοσία και θα είχαν τουφεκιστεί.

Αμέσως μετά το ναυάγιο στο Γκραν-Μοντανά, ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαούσογλου, μίλησε για αναζήτηση λύσης έξω από τις παραμέτρους του ΟΗΕ. Για μια λύση δηλαδή άλλη και όχι στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, που συζητούσαμε από το 1975 και μετά.

Είναι προφανέστατο ότι ο Τσαούσογλου δεν μπλόφαρε. Η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε το ναυάγιο για να πει ότι οριστικά δεν μπορεί να βρεθεί μια τέτοια λύση. Ταυτίστηκε με το όραμα του Ραούφ Ντενκτάς για Διχοτόμηση της Κύπρου και έδωσε γραμμή στους δικούς της, στα κατεχόμενα, να προωθούν πλέον ανοιχτά τη λύση δύο ανεξάρτητων κρατών, σε πλήρη ρήξη με τον Μουσταφά Ακιντζί.

Στην πραγματικότητα η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή δεξιά συμφωνούν πλήρως με όλους τους μεγάλους «πατριώτες» στην Ελληνοκυπριακή Κοινότητα και στην Ελλάδα στη θέση ότι η λύση Δ.Δ.Ο. δεν μπορεί να υπάρξει και ότι πρέπει να σκεφτούμε «έξω από το κουτί» του ΟΗΕ.

Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στον Τσαούσογλου και τους τους Έλληνες και Ελληνοκύπριους απατεώνες (που αυτοπροβάλλονται σαν πατριώτες, σύμφωνα με τη γνωστή ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον) και κοροϊδεύουν το λαό ότι μπορεί να υπάρξει καλύτερη λύση από την Δ.Δ.Ο. Η διαφορά είναι ότι ο Τσαούσογλου μιλά ξεκάθαρα για λύση δύο κρατών, ενώ οι δικοί μας απατεώνες ΔΕΝ λένε ποια είναι η καλύτερη λύση και πώς θα επιτευχθεί.

Υπάρχουν βεβαίως και κάποιοι τολμηροί Έλληνες και Ελληνοκύπριοι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, «αναλυτές» κτλ, που προβάλλουν ανοικτά και χωρίς περιστροφές τη Διχοτόμηση (λύση δύο ανεξάρτητων κρατών) ως την πιο ρεαλιστική λύση. Δεν τους ενδιαφέρει η διακόρευση τριών χιλιάδων ετών ελληνικής ιστορίας της Κερύνειας κι ολόκληρης της κατεχόμενης μας γης. Τους ενδιαφέρει μόνο να μην έχουμε μέσα στα πόδια μας τους Τουρκοκύπριους και κατ’ επέκταση (όπως θεωρούν οι ίδιοι) την Τουρκία και, προκειμένου να το πετύχουμε αυτό, «παραχωρούν» τη μισή Κύπρο, με τις περιουσίες 170 χιλιάδων εκτοπισμένων, στην Τουρκία. Τέτοιοι τολμηροί είναι ο δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός, στο βιβλίο του «Η Αιρετική Λύση» και ο ακαδημαϊκός Άγγελος Συρίγος, ο οποίος μάλιστα μίλησε μια φορά και στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Η προσωπική μου άποψη είναι πως όλοι αυτοί οι απατεώνες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και «αναλυτές», που παρουσιάζονται σαν οι μεγαλύτεροι πατριώτες, «έτοιμοι να καούν στην πυρά για τα εθνικά μας δίκαια», στην πραγματικότητα αυτή τη λύση θέλουν, την διχοτόμηση κι απλά δεν τολμούν να το πούνε, διότι θα τους πάρουν με τα γάλατα. Στην πραγματικότητα ταυτίζονται πλήρως με τους τουρκικούς στόχους και με το όραμα του «μεγάλου ηγέτη» Ραούφ Ντενκτάς.

Οι συγκεκριμένοι απατεώνες για δεκαετίες προσπαθούσαν να μας εξαπατήσουν ότι τάχα η Τουρκία ΔΕΝ θέλει διχοτόμηση, εξυπηρετώντας ουσιαστικά (για να μην πω πρακτορεύοντας) τους τουρκικούς στόχους στην Κύπρο. Αν ζούσαμε σε άλλες εποχές, όλοι αυτοί θα είχαν περάσει από δίκη για εσχάτη προδοσία και θα είχαν τουφεκιστεί. Δεν θα συνέχιζαν το παραμύθι, λες και δεν τρέχει τίποτα.

ΣΤΗΝ ΚΑΣΑ ΤΟΥ ΦΟΡΤΗΓΟΥ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΜΟ

Βαρέθηκα να γράφω εδώ και έξι χρόνια, από το κράχ και το κούρεμα του 2013, ότι το πρόβλημα της Κύπρου ήταν πρωτίστως ηθικό και όχι οικονομικό. Σε μια διεθνή έρευνα που γίνεται κάθε δύο χρόνια σε σχέση με τη διαφθορά στις χώρες της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής, της Ινδίας και της Αφρικής, η Κύπρος κατετάγη δεύτερη στη διαφθορά, μετά την Ουκρανία. Ολόκληρη η υπόλοιπη Ευρώπη, η Μέση Ανατολή, η Ινδία και η Αφρική ήταν κάτω από εμάς.

Η Οργάνωση GRECO διαπίστωσε πριν τέσσερις μήνες ότι η κυβέρνηση Αναστασιάδη εφάρμοσε μόνο 2 από τις 16 συστάσεις για καταπολέμηση της διαθφοράς. Τις άλλες 14 τις έκανε στην άκρη. Ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας διαπιστώνει και δηλώνει ότι η διαφθορά είναι παντού, οπουδήποτε γίνεται χρήση δημοσίου χρήματος. Με άλλα λόγια διαπιστώνει πως όσοι έχουν εξουσία ή αρμοδιότητα, μας κλέβουν ασύστολα και ασταμάτητα. Όταν χρησιμοποιώ λοιπόν κάποτε στα σχόλιά μου τον όρο «κλεφτοκράτος» είμαι και πολύ επιεικής. Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη.

Λίγο πριν τις εκλογές του 2013 έγραψα ότι η Κύπρος χρειαζότανε ΗΓΕΤΗ, που θα την έβγαζε μέσα από την κινούμενη λάσπη της διαφθοράς, μέσα στην οποία βουλιάζει όλο και πιο πολύ. Δυστυχώς ο Κύπριος πολίτης δεν είχε μπροστά του μια τέτοια επιλογή. Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, που εξελέγη τότε, δεν επέλεξε το ρόλο του ηγέτη, αλλά από την πρώτη στιγμή και μέχρι σήμερα, αναδεικνύεται σε άριστο θεματοφύλακα της κομματοκρατίας, του καρκινογόνου αυτού συστήματος, που έχει καταφάει τα σωθικά της Κύπρου.
Τα μύρια όσα κακά πάθαμε μέχρι σήμερα δεν ήταν αρκετά για να συμμορφώσουν την πολιτική μας ηγεσία και το αχόρταγο, αδηφάγο κατεστημένο. Αλλότρια κίνητρα αναδεικνύονται ως ισχυρότερα από το να σωθεί η πατρίδα.

Κι οι πολίτες; Τίποτα οι πολίτες. Σιωπηλοί αμνοί, θλιβεροί επιβάτες στην κάσα ενός φορτηγού που τρέχει με χίλια προς τον γκρεμό. Μόνη μας ελπίδα να γλυτώσουμε από τα πολύ χειρότερα που έρχονται, είναι αυτό το σάπιο φορτηγό, που πέφτουν τα κομμάτια του στο δρόμο καθώς τρέχει, να διαλυθεί τελικά από μόνο του, ώστε να ξεχυθούμε αμνοί από την κάσα στους αγρούς να γλυτώσουμε.

ΠΝΙΓΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΒΟΘΡΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑΥΑΓΟΣΩΣΤΗ

Είτε σας αρέσει είτε όχι θα το πω: σωτηρία δεν έχουμε σε τούτο τον τόπο. Ζούμε σε μια χώρα που βρωμάει σαπίλα. Με τους θεσμούς της εξαρθρωμένους και γελοιοποιημένους. Με τους αρμόδιους είτε λαδωμένους, είτε αδιάφορους και εν πάση περιπτώσει υστερόβουλους. Με πολίτες που κολυμπούν στα λύματα έχοντας χάσει την αίσθηση της όσφρησης. Η γάγγραινα της διαφθοράς έχει σαπίσει τον κοινωνικό ιστό από την κορυφή ως τα νύχια. Το μόνο που ξέρουμε πια να κάνουμε καλά είναι η ΑΡΠΑΧΤΗ! Τίποτε άλλο!

Ούτε ΓΕΣΥ μπορούμε να φτιάξουμε, ούτε συγκοινωνίες, ούτε δημόσια έργα, ούτε μια πέτρα να βάλουμε πάνω σε πέτρα. Είμαστε για τα μπάζα. Διότι συνηθίσαμε το απαίσιο τέρας της διαφθοράς και το κάναμε κατοικίδιό μας, θεωρήσαμε δεδομένο ότι η διαφθορά κι αναξιοκρατία, χαρακτηριστικά της κυπριακού τύπου κομματοκρατίας, είναι ο κανονικός τρόπος άσκησης εξουσίας, διοίκησης, συναλλαγής, συνδιαλλαγής. Πιστέψαμε ότι όλα λειτουργούν με το «μέσο», με το «γλείψιμο», με το ρουσφέτι, με το «λάδωμα», με τις «αλλαξοκωλιές». Τέτοιος λαός έχουμε καταντήσει.

Ναι, γίναμε τέτοιο χάλι, διότι είχαμε την υστεροβουλία και το συμφεροντολογικό τρόπο σκέψης μέσα στο DNA μας. Αλλά επιπλέον και γιατί δεν είχαμε ποτέ ηγέτη, που θα μας άρπαζε από το γιακά και θα μας έδινε δυο τρία χαστούκια να συνέλθουμε. Αντίθετα, ατυχήσαμε να μας κυβερνά μια ασύστολη από κάθε άποψη κομματοκρατία. Όλοι όσοι μας κυβέρνησαν, ακόμη και εκείνοι που δεν ήταν σε προσωπικό επίπεδο διεφθαρμένοι, απέτυχαν να τα βάλουν με το διεφθαρμένο κατεστημένο. Έγιναν διεκπεραιωτές και καλοί αγωγοί του συστήματος.

Δεν είχαμε λοιπόν και δεν έχουμε ούτε και σήμερα ηγέτη που θα μας τραβήξει από τα μαλλιά, σαν ναυαγοσώστης, για να μας βγάλει έξω από το βόθρο. Γι’ αυτό κι είμαστε καταδικασμένοι να πνιγούμε μέσα σ’ αυτόν. Εκτός αν γίνει κάποιο θαύμα.