Αρχείο κατηγορίας Άλλα άρθρα

Μην πεις στους Ευρωπαίους ομολόγους σου τι πήγες και είπες στο ΕΛΑΜ

Με τον Υπουργό Παιδείας Κώστα Χαμπιαούρη γνωριζόμαστε από τις σπουδές μας στην Παιδαγωγική Ακαδημία Κύπρου. Θα ήθελα λοιπόν να του δώσω μια φιλική συμβουλή:

Στην εκστρατεία δημοσίων σχέσεων που έχεις εγκαινιάσει με την ανάληψη των καθηκόντων σου και συνεχίζεις να διεξάγεις σε καθημερινή βάση, να μην ξεχνάς ποτέ ότι η θέση σου είναι πολιτική κι ότι η πολιτική έχει τη δική της σημειολογία.

Όταν επισκέπτεσαι το ΕΛΑΜ στα γραφεία του, θα πρέπει να έχεις πλήρη συναίσθηση του συμβολισμού και του μηνύματος που εκπέμπει αυτή σου η πολιτική πράξη: Ότι ως μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου αυτής της κυβέρνησης και δη ως Υπουργός Παιδείας, πήγες να δώσεις τα διαπιστευτήριά σου σε ένα ακροδεξιό κόμμα, που αυτοπροσδιορίζεται ως αδελφό κόμμα της Χρυσής Αυγής. Το ποιόν της Χρυσής Αυγής είναι γνωστό. Από το 2013 καταγγέλλεται από τις εισαγγελικές αρχές της Ελλάδος ως εγκληματική οργάνωση. Εκφράζεται με ακραίες εθνικιστικές, ρατσιστικές και ξενοφοβικές θέσεις και πράξεις και ξεκίνησε τη δράση της τη δεκαετία του 1980 ως νεοφασιστικό κίνημα, με εγκώμια υπέρ του Χίτλερ και του εθνικοσοσιαλισμού.

Πέρα από το μήνυμα που στέλνει η παρουσία ενός υπουργού στα γραφεία ενός τέτοιου κόμματος, εξίσου τεράστια σημασία έχει και το μήνυμα που στέλνει με τα λόγια του. Αν είναι δυνατόν να λέει ένας υπουργός αυτής της κυβέρνησης ότι «μοιραζόμαστε τις ίδιες αρχές και αξίες» όταν απευθύνεσαι σε ένα ακροδεξιό, εθνικιστικό, ρατσιστικό, ξενοφοβικό αν όχι και νεοφασιστικό κίνημα. 

Αύριο που θα συναντηθείς σε κάποιο φόρουμ με τους ομολόγους σου, υπουργούς παιδείας των άλλων χωρών της Ε.Ε., θα τους πεις ότι επισκέφθηκες τα γραφεία του ακροδεξιού κόμματος και τους διαβεβαίωσες εκεί ότι μοιράζεσαι μαζί τους τις ίδιες αρχές και αξίες; Θα σε συμβούλευα, για το καλό της Κύπρου δηλαδή, να μην τους πεις τέτοιο πράγμα. Ιδιαίτερα αυτή την εποχή που οι μετριοπαθείς πολίτες και πολιτικοί στην Ευρώπη ευλόγως ανησυχούν, βλέποντας το τέρας της ακροδεξιάς και του νεοφασισμού να αποκτά όγκο.

Μετά τις αντιδράσεις, υποθέτω κατάλαβες την γκάφα σου κι εξέδωσες διευκινιστική ανακοίνωση ότι δεν εννούσες ακραίες ιδεολογίες, όταν έλεγες πως μοιράζεσαι μαζί τους τις ίδιες αρχές και αξίες. Ευχαριστούμε για τη διευκρίνιση, Κώστα, αλλά όταν κακώς αποφάσισες να πας να δώσεις τα διαπιστευτήριά σου στο ΕΛΑΜ, έπρεπε να είχες από πριν μετρημένες τις λέξεις της δήλωσής σου μία προς μία κι όχι να αυτοσχεδιάζεις την τελευταία στιγμή, διατυπώνοντας τελικά μια πολιτική κοτσάνα, που εκθέτει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την κυβέρνηση κι εσένα προσωπικά. 

 

Τελικά το κοριτσάκι κακοποιούσε σεξουαλικά τον παπά;

Τελικά, όχι, δεν κακοποιούσε ο παπάς σεξουαλικά το τετράχρονο κοριτσάκι. Το κοριτσάκι ήταν αυτό που κακοποιούσε τον παπά. 

Σ’ αυτή την ετυμηγορία πάει να καταλήξει το λαϊκό δικαστήριο που έστησαν τις τελευταίες ημέρες συνάδελφοι λειτουργοί των ΜΜΕ, οι οποίοι δικάζουν από αέρος καλώντας μάρτυρες υπεράσπισης και κατηγορίας. Προφανώς θεωρούν ότι οι δικαστές δύο δικαστηρίων, που δίκασαν τον παπά πριν από επτά χρόνια, δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους και συνεπώς πρέπει αναγκαστικά να ξανακάνουν τη δίκη σήμερα οι δημοσιογράφοι!

Στο πλαίσιο λοιπόν της νέας αυτής αεριτζίδικης δίκης άκουσα την παπαδιά να λέει σε τηλεοπτικές εκπομπές ότι η Έλενα Φραντζή, η κοπέλα που κατάγγειλε τον παπά κι είναι σήμερα νεκρή, τα πήρε λέει χοντρά για να ψευδομαρτυρήσει εναντίον του. Μάλιστα άφησε να νοηθεί ότι η αμοιβή ήταν μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ.  Αναρωτήθηκα κι εγώ ποιος είναι αυτός ο χουβαρντάς που είχε να δώσει τόσα πολλά λεφτά για να βάλει τον παπά ενός μικρού χωριού στη φυλακή και για ποιο λόγο. Επίσης πού πήγαν τα λεφτά αφού, σύμφωνα με μαρτυρίες, η ταλαιπωρημένη ψυχολογικά κοπέλα ζούσε μέσα στην φτώχεια, με ένα πενιχρό εισόδημα που της έδινε τα τελευταία τρία χρόνια ο μητροπολίτης Ταμασού, προφανώς σαν αποζημίωση για το ανήκουστο γεγονός ότι αποκατάστησε εκκλησιαστικά τον παπά που την κακοποιούσε. 

Τέλος άκουσα ακόμη και δημοσιογράφους να δηλώνουν ότι πήγαν και γνώρισαν την οικογένεια του παπά κι έχουν πλέον αμφιβολίες για την ενοχή του! 

Λοιπόν εγώ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΧΗ ΤΟΥ! Αηδιάζω ακούγοντας αυτές τις συζητήσεις. Μου είναι αδιανόητο να διαπραγματεύονται κάποιοι με ένα τόσο ανεύθυνο τρόπο μια σκανδαλώδη υπόθεση παιδοφιλίας, για την οποία το ανώτατο δικαστήριο έκρινε πως έπρεπε να βρίσκονταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου κι άλλοι εκτός από τον παπά. Ότι έπρεπε να βρίσκεται κι η παπαδιά, στην οποία κάποιοι δημοσιογράφοι δίνουν δημόσιο βήμα κι εφράζουν μάλιστα στη συνέχεια και τις αμφιβολίες τους για την ετυμηγορία δύο δικαστηρίων. Πολύ περισσότερο που, σύμφωνα με σημερινή ανακοίνωση της Γενικής Εισαγγελίας, ήδη εκκρεμεί υπόθεση στο επαρχιακό δικαστήριο Λευκωσίας εναντίον της παπαδιάς για σωματική βία πάνω στην μικρή τότε Έλενα Φραντζή, αφού ο νυν Γενικός Εισαγγελέας επανεξέτασε τα ευρήματα της αστυνομικής έρευνας που έγινε το 2011 και έκρινε ότι έπρεπε η παπαδιά να δικαστεί, όπως ήταν εξάλλου κι η εισήγηση τότε της αστυνομίας.

Αν είναι δυνατόν να υποψιάζεται κανείς ότι δύο δικαστήρια, έχοντας μπροστά τους όλες τις μαρτυρίες, όλα τα τεκμήρια, όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, κατέστρεψαν άδικα τη ζωή ενός ιερωμένου, επιβάλλοντάς του τη μάξιμουμ ποινή φυλάκισης που δικαιούνταν να του επιβάλουν τότε, χωρίς να είναι 100% βέβαιοι οι δικαστές για την απόφασή τους!

Αν είναι δυνατόν κάποιοι να βάζουν στη ζυγαριά τους από τη μια την απόφαση  δύο δικαστηρίων κι από την άλλη τα λόγια της υπόδικης παπαδιάς κι η ζυγαριά τους να ισορροπεί κάπου στη μέση! Αν ο παπάς θεωρούσε ότι αδικήθηκε από τα κυπριακά δικαστήρια, γιατί δεν προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων; 

Ο παπάς υπήρξε τυχερός, διότι δικάστηκε πριν αλλάξει ο νόμος κι οι ποινές. Αν δικαζόταν με το νέο νόμο, δεν θα έκανε μόνο 18 μήνες στη φυλακή. Ο μητροπολίτης Ισαΐας θα περίμενε πολύ περισσότερα χρόνια να τον υποδεχτεί δακρυσμένος μέσα στην εκκλησία για να του ξεπλύνει την παιδοφιλία, δίνοντάς του μάλιστα και τον λόγο να εξηγήσει στους πιστούς πόσο αδικήθηκε από τους δικαστές! 

Συνάδελφοι των ΜΜΕ, σταματήστε να κάνετε κι εσείς ανάλογο ξέπλυμα σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση. Διότι σκάνδαλα σαν αυτό, που ξεμυτούν κάθε λίγο καιρό στην επιφάνεια της λίμνης με τα σκατά στην οποία κολυμπάμε, δεν είναι τίποτα παρά η κορυφή του σκατόβουνου. Το πρόβλημα της παιδοφιλίας στην Κύπρο είναι τεράστιο κι αντί να το αντιμετωπίσουμε με αυστηρότητα κι αποφασιστικότητα, απλά το κρύβουμε κάτω από το χαλί, για να μην λεκιάσουμε την ιδανική μας αυτοεικόνα. Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτό δεν είναι παρά μόνο ένα από τα πολλά παράγωγα της διαφθοράς και της ηθικής μας χρεοκοπίας ως κράτος και κοινωνία. 

3

Οι επί του Διαβόλου ταις βουλαίς πεποιθότες…

‘Εξι επίσκοποι, ο Ταμασού Ισαΐας, ο Κιτίου Χρυσόστομος, ο Λεμεσού Αθανάσιος, ο Κύκκου Νικηφόρος, ο Λήδρας Επιφάνειος και ο Καρπασίας Χριστοφόρος ήταν αυτοί που έγραψαν στα παλιά τους τα ράσα την απόφαση δύο δικαστηρίων της Κυπριακής Δημοκρατίας (πρωτόδικου και εφετείου) για την ενοχή του παπά στην υπόθεση παιδοφιλίας και τον αποκατάστησαν στα ιερατικά του καθήκοντα.

Διότι, λέει, δεν κατηγορείται για μοιχεία, ούτε για πορνεία (οπωσδήποτε ούτε για ομοφυλοφιλία που είναι κατάπτυστη για την Εκκλησία). Κατηγορείται μόνο για … «συγκυλισμό». Απλά δηλαδή ότι έβαλε από κάτω ένα μωρό 4 χρονών και ασελγούσε πάνω στο κορμάκι του, χωρίς όμως να το βιάσει. Επομένως είναι ΑΘΩΟΣ και μπορεί να συνεχίζει να λειτουργεί, να θυμιατίζει τους πιστούς, να τους δίνει τη θεία κοινωνία, να τους μοιράζει αντίδωρο και να του φιλούν το χέρι. Έτσι αποφάσισαν…

…επί του Διαβόλου ταις βουλαίς πεποιθότες.

1

Έστειλαν στον παιδόφιλο παπά τα παιδιά τους να τα ευλογήσει…

Ο παπάς που χαριεντίζεται με τα μικρά παιδιά σ’ αυτή τη φωτογραφία, μόλις είχε βγει από τη φυλακή, όπου τον έστειλε η δικαιοσύνη για σεξουαλική κακοποίηση τετράχρονου κοριτσιού.

Πρόκειται για την εικοσιεννιάχρονη κοπέλα που βρέθηκε νεκρή πριν λίγες μέρες από αιφνίδιο θάνατο, στη Λακατάμια και που κάποιοι λένε πως αυτοκτόνησε. 

Όταν ήταν κοριτσάκι δόθηκε στον παπά και τη σύζυγό του από το Γραφείο Ευημερίας, για να τη φιλοξενούν ως ανάδοχη οικογένεια. Για το τι της έκαναν σ’ εκείνο το σπίτι η μικρή μίλησε από τότε στην λειτουργό του Γραφείου Ευημερίας που την παρακολουθούσε, αλλά η λειτουργός δεν έκανε τίποτα. Όταν το κορίτσι ενηλικιώθηκε, κατάγγειλε την υπόθεση στην αστυνομία.

Ο παπάς δικάστηκε από πρωτόδικο δικαστήριο και εφετείο σε φυλάκιση δύο χρόνων. Αυτή ήταν τότε (πριν από εννέα χρόνια) η μάξιμουμ ποινή που προέβλεπε ο νόμος. Στην απόφαση του εφετείου, οι δικαστές εξέφρασαν την απορία γιατί δεν ήταν κατηγορούμενη και η παπαδιά, που έδερνε το παιδί. Αναρωτήθηκε επίσης γιατί κώφευσε το Γραφείο Ευμερίας, όταν το τετράχρονο κορίτσι τους είπε τι γονόταν σ’ εκείνο το σπίτι. 

Στη διάρκεια της δίκης εκατοντάδες κάτοικοι του χωριού στο οποίο λειτουργούσε ο παπάς έκαναν διαδήλωση έξω από το δικαστήριο, ΥΠΕΡ του παπά και μόλις η δικαστής ανακοίνωσε την απόφαση για φυλάκισή του, ο όχλος άρχισε να τη βρίζει. Ευτυχώς που δεν γκρέμισαν και τις φυλακές για να τον βγάλουν έξω. 

Στους δεκαοκτώ μήνες ο παπάς αποφυλακίστηκε. Έγινε τότε δίκη στην Ιερά Σύνοδο. Ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος δήλωσε σήμερα ότι η Σύνοδος ήθελε την καθαίρεση του παπά, αλλά τον στήριξε ο οικείος μητροπολίτης Ταμασού Ισαΐας, ο οποίος ισχυρίστηκε πως ο παπάς ήταν … παρεξηγημένος και ζήτησε να τον αποκαταστήσουν στα καθήκοντά του. Ο Ισαΐας διευκρίνισε στη Σύνοδο ότι θα τον έστελνε να λειτουργεί σε ένα απομακρυσμένο μοναστήρι, ώστε να μην έρχεται σε επαφή με παιδιά και να μην σκανδαλίζονται οι πιστοί. 

Μόλις ο παπάς αποκαταστάθηκε, ο Ισαΐας τον κάλεσε και λειτούργησαν μαζί στην Εκκλησία και μάλιστα του έδωσε το λόγο, στη διάρκεια της λειτουργίας, για να εξηγήσει στους πιστούς πως όλα όσα αποδείχτηκαν πέραν πάσης αμφιβολίας στο δικαστήριο ήταν μια σκευωρία εναντίον του. Με αυτό τον δεικτικό για να μην πω ξετσίπωτο τρόπο ο μητροπολίτης Ισαΐας έκανε ξέπλυμα της παιδοφιλίας. 

Λέγεται πως ο Ισαΐας παρείχε ηθική στήριξη κι ένα μικρό βοήθημα στην κοπέλα, που ήταν το θύμα αυτής της υπόθεσης, όμως η αλήθεια είναι πως μαζί της απέτυχε, αφού αυτή έφυγε από τη ζωή. Σε αντίθεση με τον παπά που ζει και βασιλεύει. 

Μόλις ο παπάς αποκαταστάθηκε, έβγαλε αυτή τη φωτογραφία. Για λόγους που αδυνατώ να κατανοήσω, οι γονείς των παιδιών που βλέπετε, έστειλαν τα ίδια τα παιδιά τους να συναντήσουν έναν καταδικασθέντα για παιδεραστία παπά, για να τα ευλογήσει.

Λυπάμαι αλλά θα το πω ωμά. Εκείνοι που έκαναν διαδηλώσεις υπέρ του παπά, που τρέχουν στο μοναστήρι όπου λειτουργεί για να του δείξουν τη συμπαράστασή τους (έτσι δήλωσε παλαιότερα ο Ισαΐας) ή που του στέλνουν τα παιδιά τους να τα κατηχήσει και να φωτογραφίζεται μαζι τους, με σκοπό να δείξουν ότι δεν πιστεύουν πως είναι παιδόφιλος, δεν είναι ανόητοι. Είναι συναυτουργοί του εγκλήματος, του κάθε εγκλήματος που συνειδητά ή ασυνείδητα καλύπτουν. Γιατί σ’ αυτούς και σε όσους άλλους συμπεριφέρονται έτσι σε ανάλογες περιπτώσεις στηρίζεται το σύστημα της κάθε μορφής διαφθοράς, για να αναπαράγεται και να διαιωνίζεται. 

Κάποτε θα πρέπει επιτέλους να αναζητήσουμε τα αίτια του ηθικού ξεπεσμού, της ξεφτίλας στην οποία κατρακυλούμε ασταμάτητα και χωρίς φρένο ως κυπριακή κοινωνία.

 

Αυτός που θα τους πάρει και θα τους σηκώσει…

Ένας παπάς βίαζε ένα ορφανό κοριτσάκι τεσσάρων χρονών, ενώ η παπαδιά το χτυπούσε.Όχι δεν πρόκειται για σενάριο ταινίας, αλλά για πραγματικό γεγονός, που συνέβη στην Κύπρο, πριν από 25 χρόνια, όταν το Γραφείο Ευημερίας της Κυπριακής Δημοκρατίας έδωσε το κοριτσάκι στην ανάδοχη οικογένεια του παπά.  Το κοριτσάκι είπε στους λειτουργούς του Γραφείου Ευμερίας τι του έκαναν ο παπάς κι η παπαδιά, αλλά εκείνοι κράτησαν τη φοβερή υπόθεση στα μουλωχτά.

Το κορίτσι μεγάλωσε ψυχολογικά διαλυμένο κι όταν έγινε 20 χρονών αποφάσισε να μιλήσει ξανά. Κατάγγειλε την υπόθεση κι αστυνομία οδήγησε τον παπά στη δικαιοσύνη. Το δικαστήριο, αφού εξέτασε όλα τα τεκμήρια και τις μαρτυρίες, τον έκρινε ένοχο και του επέβαλε τη μέγιστη ποινή  που πρόβλεπε τότε ο νόμος: Δύο χρόνια φυλάκιση. Μάλιστα ο δικαστής αναρωτήθηκε γιατί δεν ήταν κατηγορούμενη κι η παπαδιά, αφήνοντας σαφέστατη αιχμή για πλημμελή διαχείριση της υπόθεσης από την  εισαγγελία.  Ο παπάς άσκησε έφεση και το Ανώτατο Δικαστήριο, δικάζοντας ξανά, έκρινε ορθή την πρωτόδικη  απόφαση κι επικύρωσε την μέγιστη ποινή φυλάκισης των δύο χρόνων.

Στους δεκαοκτώ μήνες ο παπάς βγήκε απ’ τη φυλακή. Τότε αποφάσισε να τον δικάσει κι η Ιερά Σύνοδος της αγιοτάτης Εκκλησίας της Κύπρου, η οποία  έβγαλε άχρηστους τους δικαστές του πρωτόδικου και του Ανωτάτου Δικαστηρίου κι αποφάσισε ότι ο παπάς ήταν αθώος. Μάλιστα τον αποκατάστησαν αμέσως στα ιερατικά του καθήκοντα. Μόλις βγήκε από τη φυλακή συνέχισε να κάνει τη Θεία Λειτουργία δοξολογώντας τον Θεό, να θυμιατίζει τους πιστούς, να τους δίνει τη Θεία Κοινωνία, να τους μοιράζει αντίδωρο στο τέλος της λειτουργίας κι αυτοί να του φιλούν το χέρι εκείνο, που κρατούσε σφιχτά το μωρό των τεσσάρων χρονών την ώρα που ασελγούσε στο κορμάκι του.

Ένας επίσκοπος ρωτήθηκε γιατί αποκαταστάθηκε ένας καταδικασθείς για παιδεραστία παπάς κι απάντησε ωμά ότι αυτή ήταν η απόφαση της Εκκλησίας και μάλιστα ότι χιλιάδες πιστοί πηγαίνουν εκεί όπου λειτουργεί, εκφράζοντας έτσι τη συμπαράστασή τους.  Το ότι αυτοί οι χιλιάδες καλοί Χριστιανοί έβγαλαν τρελούς τους δικαστές και πιστεύουν στην αθωότητα του «καλού παπά», καταδεικνύει το μέγεθος και το βάθος της βρωμιάς και της διαφθοράς, που έχει διεισδύσει σαν δηλητηριώδες ζιζάνιο παντού, πίσω από τον κάλπικο καθωσπρεπισμό αυτής της ηθικά σαρακοφαγωμένης κοινωνίας. Εύχομαι μόνο αυτοί οι χιλιάδες καλοί Χριστιανοί να μην στέλνουν στον καταδικασθέντα για παιδεραστία παπά τα παιδάκια τους να τα κατηχήσει…

Η κοπέλα, που έπεσε θύμα επανειλημμένης σεξουαλικής κακοποίησης όντας μωρό παιδί, όταν είπε τα μαρτύρια που τράβηξε τότε από τον παπά και την παπαδιά, απειλήθηκε για να κλείσει το στόμα της. Η δημοσιογράφος Ελίτα Μιχαηλίδου επίσης κατάγγειλε ότι απειλήθηκε, όταν έδωσε στην υπόθεση δημοσιότητα μέσα από την εκπομπή της, το 2011.  Έτσι επιβάλλεται ο νόμος της σιωπής σε εκατοντάδες άλλες, ανάλογες υποθέσεις, σε μια κοινωνία όπως η κυπριακή, που βουλιάζει μέσα στο βόθρο μαζί με τα σκατά, επιδεικνύοντας με καμάρι τα λαμπερά της φον μπιζού. 

Η κοπέλα όμως, ψυχολογικά κομματιασμένη, έθεσε τέρμα στη ζωή της πριν από λίγες ημέρες. 

Δεν ξέρω αν ο παπάς που την κακοποιούσε σεξουαλικά κι οι επίσκοποι που τον αθώωσαν και τον αποκατάστησαν πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού. Προσωπικά αμφιβάλλω. Διότι αν πίστευαν σε κάποιο Θεό θα τον φοβόνταν και λίγο. Αλλά αν όντως πιστεύουν στο Χριστό, όπως διατείνονται, οπωσδήποτε πρέπει να πιστεύουν και στην ύπαρξη του Διαβόλου. Τους λέω λοιπόν το εξής κι ας το λάβουν σοβαρά υπόψη: Όσο κι αν δοξολογούν μηχανικά τον πρώτο, αυτός που θα τους πάρει και θα τους σηκώσει στο τέλος είναι ο δεύτερος. Κι όταν θα τον δουν μπροστά τους, σ’ όλη την τερατώδη του μεγαλοπρέπεια, δεν θα βρίσκουν τρύπα να τρέξουν να κρυφτούν. 

9

Ο λύκος έφαγε τα πρόβατα και τώρα τρώει την Κοκκινοσκουφίτσα…

Ένα από τα πρόβατα ήταν και ο Συνεργατισμός που ιδρύθηκε σε μια άλλη εποχή, ρομαντική…

Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, μέχρι το 1978, οι Κύπριοι πλήρωναν στον σουλτάνο το χαράτσι, το φόρο που ήταν ουσιαστικά κάτι σαν άδεια για να ζουν και να ασκούν ελεύθερα τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Το φόρο αυτό εισέπραττε η Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου, η οποία βεβαίως κρατούσε και τη δική της προμήθεια. Οι τεράστιες εκτάσεις γης που παραχωρήθηκαν από τους Ορθόδοξους Χριστιανούς στην Εκκλησία, δεν ήταν σε όλες τις περιπτώσεις αποτέλεσμα της θερμής τους πίστης. Ο Χριστός δεν χρειαζόταν «πεσκέσι», δεν ήθελε χρήματα και ακίνητα για να συγχωρήσει και να αγαπήσει τους ανθρώπους. Στις πλείστες περιπτώσεις οι περιουσίες δίνονταν στην Εκκλησία επειδή οι ιδιοκτήτες τους δεν είχαν μετρητά για να πληρώσουν. Μιλάμε πάντα για τα μεσαία και κατώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας, διότι οι πλούσιοι τσιφληκάδες δεν είχαν να πάθουν τίποτα. Με τα λεφτά τους έκαναν ότι ήθελαν. Τους καλοκρατούσαν κι οι Οθωμανοί αγάδες κι οι Χριστιανοί παπάδες. 

Το 1878 το Ηνωμένο Βασίλειο ενοικίασε την Κύπρο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία αλλά οι Κύπριοι συνέχισαν να πληρώνουν τον φόρο υποτελείας στον σουλτάνο ως το 1925, που η Κύπρος ανακηρύχτηκε βρετανική αποικία. Με ή χωρίς το χαράτσι, η έρμη η φτώχεια δεν τους επέτρεπε μερτικό στην ελπίδα. Γιατί η ζωή ήταν δύσκολη και πολλές φορές οι οικογενειάρχες έπεφταν στην ανάγκη να δανειστούν χρήματα για να τα βγάλουν πέρα και να διασφαλίσουν ένα κομμάτι ψωμί για τα παιδιά τους. Σ΄αυτές τις απάνθρωπες συνθήκες έβρισκαν την ευκαιρία ο τοκογλύφοι, να ορμήσουν σαν γύπες που μυρίστηκαν ψοφίμι. Αισχροκερδούσαν χωρίς ίχνος συμπόνιας, οδηγώντας στην καταστροφή και τσην απόγνωση όσους βρέθηκαν στην ανάγκη. 

Είχε όμως ήδη ξεκινήσει από τον 19ο αιώνα στην Ευρώπη και στη Βρετανία το Συνεργατικό Κίνημα κι Άγγλοι αποικιοκράτες ενθάρρυναν τους Κύπριους να οργανωθούν κι αυτοί. Έτσι το 1909 ιδρύθηκε στο Λευκόνοικο το πρώτο συνεργατικό ταμιευτήριο. Στα επόμενα χρόνια ο Συνεργατισμός άρχισε να εξαπλώνεται σ’ ολόκληρη την Κύπρο. Οι υπάλληλοι, οι αγρότες, οι εργάτες, εύποροι και φτωχοί, μπορούσαν να δανείζονται χρήματα με ευνοϊκούς όρους,  χωρίς τον κίνδυνο να χάσουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους, αφού από τις βασικές αρχές του Συνεργατισμού ήταν και η αλληλεγγύη. 

Το 1955 ξεκίνησε στην Κύπρο αντιαποικιακός αγώνας, με στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Την έμπνευση είχε ο τότε αρχιεπίσκοπος, Μακάριος Γ’, ο οποίος ως εκ της θέσεώς του θεωρούνταν εθνάρχης των Χριστιανών του νησιού, προνόμιο που είχε παραχωρήσει στον εκάστοτε αρχιεπίσκοπο Νέας Ιουστινιανής και Πάσης Κύπρου η Υψηλή Πύλη (ο σουλτάνος δηλαδή) και το διατηρούσε επίσης στη διάρκεια της Αγγλοκρατίας. Παρά το γεγονός ότι ο όρκος της ΕΟΚΑ ήταν η Ένωσις της Κύπρου μετά της μητρός Ελλάδος και για εκείνο το σκοπό δεκάδες νέοι θυσίασαν τη ζωή τους, ο εθνάρχης Μακάριος τέσσερα χρόνια αργότερα συμφώνησε να εγκαθιδρυθεί ένα ανέξάρτητο συναιτερικό κράτος Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, στο οποίο θα ήταν εγγυήτρια δύναμη και η Τουρκία και επιστρέφοντας στην Κύπρο από την εξουσία βροντοφώναξε μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες λαού ότι «Νενικήκαμεν». Έτσι οι Βρετανοί αποχώρησαν από την Κύπρο, παραχωρώντας την εξουσία στην εκλελεγμένη κυβέρνηση Μακαρίου – Κουτσιούκ. 

Ήταν η στιγμή που έληξε η Αγγλοκρατία κι άρχισε μια νέα εποχή, την οποία μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει σαν «κουμπαροκρατία» ή «ημετεροκρατία» ή «λαμογιοκρατία», πάντως ήταν πλέον γεγονός ότι στην Κύπρο ανέτειλε ο ήλιος της ελευθερίας για το βρωμερό κατεστημένο που άρχισε από το πρώτο δευτερόλεπτο να λιμαίνεται το κράτος, την εξουσία, τους θεσμούς, το δημόσιο χρήμα, τις δημόσιες θέσεις, τα πάντα όσα μπορούσαν να περάσουν από τα χέρια τους, αποψιλώνοντας τον ορισμό της πολιτικής ευθύνης από κάθε έννοια ηθικής και αρχών χρηστής διοίκησης.

«Μοιράσι» δεν ήθελαν να κάνουν με πολλούς. Δικαίωμα στο πλιάτσικο είχαν οι λίγοι και εκλεκτοί. Προτάσσοντας όπως όλοι οι αυθεντικοί απατεώνες τα εθνικά ιδανικά που διεγείρουν τον αγνό πατριωτισμό του ηλίθιου λαουτζίκου, το Ελληνοκυπριακό και το Τουρκοκυπριακό  καταστημένο αποφάσισαν από πολύ νωρίς ότι το νησί έπρεπε να χωριστεί στα δύο, όπως χωρίζουν τις περιοχές τους η ιταλική μαφία και τα καρτέλ των ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής. Άλλο που δεν ήθελε βέβαια και η Τουρκία, η οποία από το πουθενά βρέθηκε μέσα στο Σύνταγμα της νεοσύστατης Κυπριακής Δημοκρατίας να έχει λόγο και εμμέσως βέτο στη λειτουργία του κράτους. Άλλο που δεν ήθελε να θέσει σε πορεία υλοποίησης το σχέδιό της για διχοτόμηση της Κύπρου. Αυτό όμως είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Ας επιστρέψουμε στο θέμα μας.

Όπου χώθηκε το κατεστημένο (και χώθηκε παντού) ήταν σαν το σαράκι που κατατρώει το ξύλο, χωρίς να το παίρνεις μυρωδιά. Όπως λοιπόν κατέφαγε το κράτος και τους θεσμούς του, έτσι κατέφαγε και τον Συνεργατισμό. Είκοσι χρόνια μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, εκεί γύρω στο 1980,  ο Συνεργατισμός φαλίρησε. Χιλιάδες απλοί άνθρωποι είδαν να ζωντανεύει ο εφιάλτης να χάσουν τις λίγες οικονομίες τους ή να βρεθούν στην ανάγκη να δανείζονται χρήματα από τις εμπορικές τράπεζες, χωρίς την ασφάλεια που ένιωθαν κάτω από την σκεπή ενός δικού τους, συναιτεριστικού οργανισμού. 

Ποιος πλήρωσε τότε νομίζετε το λογαριασμό των αυθαιρεσιών, των ατασθαλιών και της ανεύθυνης διασπάθισης των χρημάτων του απλού κόσμου; Μα ο απλός κόσμος φυσικά. Ποιος άλλος θα τον πλήρωνε; Έτσι λοιπόν η τότε κυβέρνηση Κυπριανού πήρε από την τσέπη των Κυπρίων όσες εκατοντάδες εκατομμύρια χρειάζονταν και τα έβαλε στο ταμείο του Συνεργατισμού, για να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε, με τη δημιουργία των λεγόμενων «Νέων ΣΠΕ». Κάτω από νέα ηγεσία, ο Συνεργατισμός συνέχισε να βαδίζει στην πεπατημένη. Με κάλπικες αξίες, με ψευδεπίγραφες αρχές και προπαντός χωρίς όραμα, συνέχισε να παρέχει στο κάθε λαμόγιο, που είχε στα χέρια του εξουσίες και αρμοδιότητες, την ευχέρεια να κόβει και να ράβει όπως τον βόλευε.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάσαμε ξανά στην ανάγκη να σωθεί ο Συνεργατισμός. Με την λεγόμενη ανακεφαλαιοποίηση του 2013  χρειάστηκε νέα ενίσχυση 1.7 δις, την οποία πλήρωσαν ξανά από την τσέπη τους οι «μαλάκες της παρέας», δηλαδή εμείς οι φορολογούμενοι. Όλη η παλιά ηγεσία της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας αποπέμφθηκε κι άνοιξαν πολλαπλάσιες νέες διευθυντικές θέσεις, με μεγαλύτερους μισθούς και άλλα ωφελήματα, στις οποίες διορίστηκαν και αρκετά πρώην στελέχη της Λαϊκής Τράπεζας, την κακοδιαχείριση της οποίας επίσης πληρώσαμε από την τσέπη μας, με σχεδόν 2 δις ευρώ, πριν από 6 χρόνια. Παρά το γεγονός όμως ότι οι διεθυντάδες του Συνεργατισμού πλήθυναν και το μισθολόγιο των νέων επίδοξων σωτήρων του αυξήθηκε κατακόρυφα, δύο χρόνια αργότερα, το 2015, ο Συνεργατισμός χρειάστηκε νέα ενίσχυση και άλλα τρία χρόνια μετά από τη νέα ενίσχυση χρειάζεται σήμερα κι άλλη ενίσχυση, πράγμα που σημαίνει πλέον ότι πρέπει να μπει μέσα επενδυτής, διότι «σατσίν» να πληρώνουμε κάθε φορά εμείς από την τσέπη μας τη νύφη. 

Το ηθικό δίδαγμα του ρομαντικού αυτού παραμυθιού για τη μικρή γλυκειά Κύπρο, που τη λέγανε και Κοκκινοσκουφίτσα,  είναι ότι ο λύκος του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, που ανέλαβε αυτοκλητώς να την προστατεύει, αφού έφαγε πρώτα όλα τα πρόβατα της γιαγιάς και την ίδια την γιαγιά μαζί, ξεκίνησε έπειτα να τρώει και την Κοκκινοσκουφίτσα, λίγη-λίγη, κομμάτι-κομμάτι. αργά και σαδιστικά. 

2

Τι θα γίνει αν ένας προδότης αποκαλύψει στους Τούρκους απόρρητα έγγραφα της Εθνικής Φρουράς…

Ο Γενικός Εισαγγελέας ανακοίνωσε πριν λίγο, σε συνέντευξη τύπου, το πόρισμα ανεξάρτητου ερευνώντος λειτουργού για το αν η εισαγγελέας της Δημοκρατίας Ελένη Λοΐζου διέπραξε πειθαρχικά παραπτώματα. Ο σάλος που οδήγησε στη διερεύνηση της υπόθεσης ξεκίνησε όταν κάποιες εφημερίδες δημοσίευσαν ηλεκτρονικά μηνύματα (email) της κ. Λοϊζίδου με τα οποία ενημέρωνε, χωρίς υπηρεσιακή εξουσιοδότηση, Ρώσους αξιωματούχους για υποθέσεις της κυπριακής Γενικής Εισαγγελίας.

Ο κ. Κληρίδης μίλησε πρώτα για την έρευνα που διεξάγεται εναντίον των δημοσιογράφων που δημοσίευσαν τα ενδεχομένως επιλήψιμα email της κυρίας εισαγγελέως. Μας είπε ότι κάποιες έρευνες έχουν ολοκληρωθεί ενώ άλλες συνεχίζονται. Θυμίζω ότι, μόλις δημοσιεύτηκαν τα ύποπτα email της κυρίας Λοϊζίδου, ο Γενικός Εισαγγελέας έσπευσε να ζητήσει έρευνα εναντίον των δημοσιογράφων, όπως γίνεται σε όλες τις καθωσπρέπει δικτατορίες που σέβονται τον εαυτό τους.

Αλλά οι δημοσιογράφοι δεν αποκάλυψαν προσωπικά ή οικογενειακά ή ερωτικά μηνύματα της συγκεκριμένης εισαγγελέως. Δημοσιοποίησαν μηνύματα που εκ πρώτης όψεως θίγουν το κύρος της Γενικής Εισαγγελίας και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από τη στιγμή που αυτά τα μηνύματα, είτε με νόμιμο είτε με παράτυπο τρόπο έφτασαν στα χέρια τους, είχαν ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να τα δημοσιοποιήσουν. Ιδιαίτερα σε μια χώρα στην οποία οι σωρηδόν και επί δεκαετίες επαναλαμβανόμενες παρατυπίες, ατασθαλίες και τα σκάνδαλα είτε παραμένουν στα άδυτα και στα μουλωχτά είτε, αν αποκαλυφθούν, πέφτουν κατά κανόνα στα μαλακά.

Σε ό,τι αφορά την πτυχή που αφορά την κ. Λοϊζίδου, ο Γενικός Εισαγγελέας είπε (ανάμεσα σε άλλα) ότι ανεξάρτητος δικηγόρος στον οποίο ανατέθηκε το καθήκον να συμβουλεύει νομικά τον ερευνώντα λειτουργό, γνωμάτευσε ότι ο ερευνών λειτουργός ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΕΙ ΤΑ EMAILS της κυρίας Λοϊζίδου τα οποία παράνομα δημοσίευσαν οι εφημερίδες. Έτσι ο ερευνών λειτουργός δεν έλαβε υπόψη τα συγκεκριμένα email και διερεύνησε άλλες πιθανές παρατυπίες. Έκρινε εκ πρώτης όψεως ότι η εισαγγελέας βρίσκεται εν αδίκω, διότι εγκατέλειψε στο εξωτερικό ηλεκτρονικό υπολογιστή με απόρρητο υλικό, χωρίς να φροντίσει να διαγράψει πρώτα αυτό το υλικό και ότι έστειλε κάποια υπηρεσιακά emails από το προσωπικό της ηλεκτρονικό ταχυδρομείο αντί από το υπηρεσιακό.

Με βάση λοιπόν όλα τα πιο πάνω, ας πάμε να εξετάσουμε ένα ΥΠΟΘΕΤΙΚΟ σενάριο: Ας πούμε ότι αύριο αποκαλύπτονται στον τύπο τα email που ένας ανώτερος λειτουργός του Υπουργείου Άμυνας έστειλε στο τουρκικό γενικό επιτελείο στρατού, αποκαλύπτοντάς του τα επιχειρησιακά σχέδια της Εθνικής Φρουράς.

Τι θα γίνει σ’ αυτή την περίπτωση; Θα διεξαχθεί ποινική έρευνα εναντίον των δημοσιογράφων, διότι δημοσιοποίησαν email που ήρθαν παράνομα στην κατοχή τους και ενδεχομένως στη συνέχεια το δικαστήριο να τους στείλει και στη φυλακή. Ενώ ο ανακριτής που θα αναλάβει να διερευνήσει τη δράση του προδότη που έστειλε τα email στους Τούρκους, δεν θα δικαιούται να λάβει υπόψη τα συγκεκριμένα email διότι περιήλθαν στην κατοχή των δημοσιογράφων «παράνομα»…

This is Cyprus!

1

Κυνικός και ψυχρός απέναντι στα άψυχα σώματα των παιδιών.

Έπειτα από πολλές αναβολές, λόγω του βέτο της Ρωσίας, χτες το βράδυ το Σ.Α. του ΟΗΕ αποφάσισε επιτέλους εκεχειρία 30 ημερών για να μοιραστούν τρόφιμα και φάρμακα στους αθώους ανθρώπους που βομβαρδίζονται ανελέητα στη Συρία. Μια εκεχειρία που ωστόσο μέχρι στιγμής δεν εφαρμόζεται καθώς το υποστηριζόμενο από τη Ρωσία καθεστώς του Άσαντ συνεχίζει να βομβαρδίζει.

Η Ρωσία, από το 2011 που ξεκίνησε ο πόλεμος, έθεσε βέτο σε 7 περιπτώσεις που η ανάγκη για εκεχειρία ήταν απολύτως επιβεβλημένη για να ανακουφιστούν λίγο οι άνθρωποι που καίγονται μες στη φωτιά.

Ο πόλεμος  ξεκίνησε όταν οι Αμερικάνοι και γενικά η δυτική συμμαχία άπλωσαν το χέρι τους στη Συρία για να κατεβάσουν από την εξουσία τον δικτάτορα Άσαντ, εξοπλίζοντας ένοπλες αντιπολιτευόμενες ομάδες, μεσα από τις οποίες ξεφύτρωσε και η παρανοϊκη τρομοκρατική οργάνωση «Ισλαμικό Κράτος «. Η Συρία όμως είναι μια χώρα που βρίσκεται στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, οπότε οι Δυτικοί με την κίνησή τους αυτή ήταν σαν να έριχναν το γάντι στα μούτρα του Πούτιν.

Ο Πούτιν απάντησε κυριολεκτικά με φωτιά και τσεκούρι. Θέλοντας να κόψει μια και καλή τα χέρια όσων αγγίζουν πάνω στα δικά του «παιχνίδια» (διότι παιχνίδια είναι οι χώρες και οι λαοί για τις μεγάλες δυνάμεις), εξόπλισε τη νόμιμη δικτατορική εξουσία του Άσαντ και του έδωσε το πράσινο φως να χτυπήσει αλύπητα, ακόμη και με χημικά όπλα.

Οι βόμβες πέφτουν πάνω σε σπίτια, πολυκατοικίες, πλατείες, σχολεία, νοσοκομεία. Χωρίς οίκτο, χωρίς έλεος. Μισό εκατομμύριο μέχρι τώρα οι νεκροί. Ανάμεσά τους 100 χιλιάδες άμαχοι και γύρω στα 35 χιλιάδες παιδιά. Πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι έφυγαν πρόσφυγες κι εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι έμειναν εκεί και ζουν σε συνθήκες τρόμου και εξαθλίωσης. Κι όλα αυτά για μια διελκυστίνδα ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις.

Για το τι συμβαίνει εκεί, για την απερίγραπτη καταστροφή, το θανατικό και τον ανείπωτο πόνο,  όλες οι εμπλεκόμενες δυνάμεις είναι συνένοχοι. Οι ψυχοπαθείς τρομοκράτες του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους», που ηττήθηκαν εδώ και καιρό, υπήρξαν αναμφίβολα οι σκληρότεροι φονιάδες. Οι δεύτεροι χειρότεροι είναι το καθεστώς του Άσαντ και οι Ρώσοι προστάτες του.

Ο Πούτιν, σ ‘αυτόν τον πόλεμο, δεν έδειξε ίχνος ανθρώπινης συμπόνιας. Αντικρίζει καθημερινά τα άψυχα παιδικά σώματα με άδειο από αισθήματα βλέμμα, ψυχρός και κυνικός, με έναν απροκάλυπτο αμοραλισμό, που θυμίζει μονάρχες άλλων εποχών. Τότε που η εξουσία δεν είχε να λογοδοτήσει σε κανένα κι οι απλοί άνθρωποι ήταν ποσότητες αμελητέες.