Αρχείο κατηγορίας Άλλα άρθρα

Οι δάσκαλοι δεν είναι «καπαλιτζήδες” κ. Αναστασιάδη!

Εκνεύρισε την δημοσιογράφο Ελένη Βρεττού και πολλούς ακροατές με τον εριστικό του λόγο, σήμερα το πρωί στο Τρίτο του ΡΙΚ, ο αντιπρόεδρος της οργάνωσης των καθηγητών ΟΕΛΜΕΚ, ο οποίος κατάγγειλε τις αποφάσεις που πήρε το Υπουργικό Συμβούλιο, για τον τάχα εξορθολογισμό των δαπανών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού. Ωστόσο ο άνθρωπος, παρά τον προκλητικό του τόνο,  είπε ωμές αλήθειες.
Αυτό που επιχειρεί η κυβέρνηση με το ψευδοπρόσχημα του εξορθολογισμού, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ιταμή επίθεση εναντίον των εκπαιδευτικών,  με μια ασύλληπτη προχειρότητα από πλευράς του Υπουργείου Παιδείας, η οποία επιβεβαίωνεται κι από την εξίσου ασύλληπτη προχειρολογία και ψευδολογία αντί σοβαρής επιχειρηματολογίας από τον υπουργό Κώστα Χαμπιαούρη.
Δεν ξέρω αν ο υπουργός προκάλεσε το νέο αυτό τυφώνα στα της παιδείας, λόγω της προφανέστατης ανεπάρκειάς του ως πολιτικός προϊστάμενος του Υπουργείου Παιδείας, ή αν το έκανε σκόπιμα,  γνωρίζοντας ότι πολλοί θα χαρούν αν τα βάλει η κυβέρνηση με τους δασκάλους και τους καθηγητές.  Διότι υπάρχει και ο γνωστός χωρκάτικος φθόνος του Κυπραίου, που αντί να κοιτά πώς θα γίνει ο ίδιος καλύτερος ή να βελτιώσει τη ζωή του, ζηλεύει τους άλλους που θεωρεί ότι περνούν καλύτερα από αυτόν και νομίζει πως, με το να πάθουν ζημιά εκείνοι, θα κερδίσει κάτι αυτός.
 
Εν πάση περιπτώσει, ίσως δεν χρειαζόταν να το γράψω, αλλά σε μια χώρα που κολυμπά στη βλακεία, είναι ανάγκη να λέμε και τα αυτονόητα. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι «καπαλιτζήδες” για να μετρούμε τις ώρες δουλειάς τους. «Καπάλιν” δουλεύουν στα χτίσματα, γιατί αυτή είναι η φύση των οικοδομικών επαγγελμάτων.
Οι Κύπριοι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να έχουν διδακτικό χρόνο τουλάχιστον στον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι ένα ωράριο επινόησης Χαμπιαούρη ή Οδυσσέα Μιχαηλίδη ή οποιουδήποτε άλλου προσπαθεί να πατεντάρει δικές του ιδέες ως παγκόσμια πρωτοτυπία.  Δεν είναι ανάγκη στην Κύπρο να προσπαθούμε κάθε φορά να ανακαλύψουμε την τασιηνόπιττα και στο τέλος να τρώμε σκατόπιτα, διότι ως εκεί μας βοηθά ο νους μας.
 
Τα γράφω αυτά διότι δούλεψα πέντε χρόνια ως δάσκαλος και ξέρω πολύ καλά πόση ένταση και πίεση αισθάνεται ο εκπαιδευτικός τις ώρες που διδάσκει και πόση κούραση αισθάνεται όταν σχολνάει και πάει στο σπίτι του. Ξέρω επίσης πολύ καλά ότι ο εργάσιμος χρόνος του δασκάλου δεν είναι μόνο εκείνος που αναλώνει μέσα στην τάξη με τους μαθητές αλλά και εκείνος που χρειάζεται για την προετοιμασία του, που είναι πολλές φορές άλλος τόσος στο σπίτι.
 
Το πρόβλημα της εκπαίδευσης στην Κύπρο δεν είναι οι δάσκαλοι αλλά τα ατελείωτα πειράματα του Υπουργείου Παιδείας, που έχουν μετατρέψει γενιές γενιών Κυπρίων μαθητών σε πειραματόζωα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την απογοήτευση που μου προκαλούσε τότε που ήμουν δάσκαλος το προδήλως προβληματικό εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο, αντί να διορθώνεται κάθε φορά που υποτίθεται το διόρθωναν, στράβωνε όλο και περισσότερο. Έφυγα από την εκπαίδευση πριν από 26 χρόνια και τα πειράματα συνεχίζονται, με την ίδια διαχρονικά παροιμιώδη προχειρότητα και αδεξιότητα.
 
Βέβαια, όπως έγραψα και πιο πάνω, για την έντονη ρήξη μεταξύ κυβέρνησης και εκπαιδευτικών ευθύνεται προσωπικά ο Υπουργός Παιδείας. Προσωπική μου άποψη είναι ότι ο κ. Αναστασιάδης έκανε άλλη μια ατυχή επιλογή στο πρόσωπο του κ. Χαμπιαούρη, ίσως την ατυχέστερη από όλες μέχρι σήμερα και διακινδυνεύω την πρόβλεψη ότι με την αδεξιότητα του ως υπουργός θα αφήσει πολύ σοβαρά εκτεθειμένο τον ΠτΔ στο μέλλον.  
21

Τι έμεινε να ζητήσουν οι «Masaei” από τους «Malakes”…

Σε μια μακρινή Μπανανία της κεντρικής Αφρικής, ζει μια φυλή που οι ανθρωπολόγοι ονόμασαν «Cypriani Malakes» ή, για συντομία, σκέτοι «Malakes». Είναι φιλήσυχος κι εργατικός λαός οι «Malakes» και παρόλο που είναι η μόνη λευκή φυλή της Αφρικής, δουλεύουν, όπως λέμε, «σαν τους μαύρους». Χαΐρι όμως δεν βλέπουν και θα σας εξηγήσω γιατί.

Τη φυλή αυτή την κυβερνά μια άλλη ανώτερη φυλή, οι “Masaei». Αυτοί αποτελούν ουσιαστικά την προνομιούχα κάστα της Μπανανίας, στην οποία ανήκουν οι άρχοντες, οι έμποροι, οι τοκογλύφοι και το ιερατείο. Οι άρχοντες “Masaei”, που κυβερνούν τους “Malakes”, μεριμνούν έτσι ώστε οι έμποροι να μπορούν να κλέβουν εύκολα και χωρίς συνέπειες τους «Malakes», οι τοκογλύφοι να τους ξεγελούν στα χρεολύσια και στις άλλες πιστωτικές τους συναλλαγές και το ιερατείο να μπορεί, χωρίς να φορολογείται, να μαζεύει χρήματα από τους «Malakes» για να συγχωρέσει ο Θεός τις πολλές τους αμαρτίες.

Οι ίδιοι οι άρχοντες “Masaei”, πέρα από τα δώρα που παίρνουν από τους έμπορους και τους τοκογλύφους για τις εξυπηρετήσεις που τους κάνουν, έχουν επίσης τη δυνατότητα να αξιοποιούν το δημόσιο χρήμα της Μπανανίας, αυτό δηλαδή που πληρώνουν σε φόρους οι «Malakes», για να γίνονται πλουσιότεροι. Ό,τι δημόσιο έργο σχεδιάζεται, το κοστολογούν στο 900% της πραγματικής του αξίας και στη συνέχεια τρώνε από το κονδύλι το 980%, αφήνοντας για το έργο μόνο το 20% του πραγματικού του κόστους, με αποτέλεσμα τα έργα να μένουν εκεί ατέλειωτα ή να κατασκευάζονται με άθλιες κακοτεχνίες.

Όπως είπα οι “Malakes” είναι ευτυχώς φιλήσυχοι. Ό,τι τους διατάζουν οι “Masaei” το εκτελούν χωρίς διαμαρτυρίες. Οι «Masaei» μάλιστα δοκίμασαν πολλές φορές τις αντοχές τους και είδαν ότι οι «Malakes» αντέχουν τα πάντα. Τους έστελναν σε πολέμους και σκοτώνονταν περήφανοι για να γίνουν ήρωες. Τους έβαλαν να ποντάρουν σε ένα χρηματιστήριο της πλάκας και τους μάζεψαν ό,τι οικονομίες είχαν και δεν είχαν. Ύστερα τους έκαναν οι έμποροι τη γη χρυσάφι και μόλις οι «Malakes» την αγόρασαν, ανακάλυψαν ότι ήταν φούσκα. Μετά ήρθαν οι τοκογλύφοι και τους κούρεψαν τις καταθέσεις και τώρα – όπως μαθαίνω κι εγώ από γνωστούς μου ανθρωπολόγους- έρχονται να τους τα πάρουν πάλι. Πρέπει να πληρώσουν λέει ο “Malakes” τα χρέη των «Masaei», διότι αυτοί είναι ανώτερη φυλή και δεν γίνεται να πληρώνουν ούτε φόρους ούτε χρέη ούτε τίποτα. Στην Μπανανία οι “Masaei” απλά μαζεύουν λεφτά. Δεν δίνουν ποτέ. Πληρώνουν μόνο οι «Malakes”.

Οι ανθρωπολόγοι είναι βέβαιοι πως το επόμενο βήμα στην Μπανανία είναι οι “Masaei” να θεσπίσουν νομοθεσία που θα προνοεί ότι για λόγους δημοσίου συμφέροντος θα πρέπει να πηδάνε τους «Malakes» τρεις φορές την ημέρα, πρωί – μεσημέρι – βράδυ. Εννοείται ότι για κάθε πήδημα ο «Malakas» θα πρέπει να πληρώνει συγκεκριμένο τέλος στον “Masaei” που τον πηδά. Διότι πήδημα δωρεάν δεν υπάρχει. Μάλιστα ο νόμος θα προβλέπει πως ο κάθε πατριώτης “Malakas” θα πρέπει να καταβάλλει το τέλος πηδήματος προκαταβολικά.

Όπως επισημαίνουν οι ανθρωπολόγοι, το μόνο πράγμα που δεν έδωσαν μέχρι σήμερα οι “Malakes” στους “Masaei” είναι κώλο. Αλλά ήρθε η ώρα να τον δώσουν κι αυτόν, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να πάει μπροστά η πατρίδα.

3

Μας πηδάνε και τους αγαπάμε…

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη αγόρασε (με τα λεφτά μας) τον Συνεργατισμό πριν πέντε χρόνια για να τον σώσει. Αντ’ αυτού, εκτός από το ότι χαράμισε εκείνα τα λεφτά, έκανε τελικά μια συμφωνία πώλησης της Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας που μας φορτώνει πρόσθετο βάρος μερικών δισεκατομμυρίων, από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια.
Στο δικό μου μυαλό δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για αποτυχία της κυβέρνησης Αναστασιάδη και προσωπικά του Υπουργού Οικονομικών. Είναι γνωστό, το είπε κι ο Γενικός Ελεγκτής, ότι προσλήφθηκαν στη Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα περισσότεροι διευθυντάδες, με υψηλότερους μισθούς και περισσότερα ωφελήματα από τους προηγούμενους. Μερικοί μάλιστα από αυτούς ήταν προσωπικοί φίλοι του Χάρη Γεωργιάδη. 
 
Ως εδώ λοιπόν έχει δίκαιο το ΑΚΕΛ που καταδικάζει μετά βδελυγμίας την κακοδιαχείριση της τελευταίας πενταετίας. Δυστυχώς όμως  το ΑΚΕΛ λέει τη μισή αλήθεια. Διότι στην άλλη μισή το κόμμα είναι συνένοχο. Στο Συνεργατισμό η κακοδιαχείριση και το φαγοπότι, εις βάρος των απλών καταθετών, γινόταν για δεκαετίες, γινόταν και την εποχή που τις περισσότερες τοπικές Συνεργατικές Πιστωτικές Εταιρίες τις έλεγχε το ΑΚΕΛ.
 
Όμως πέρα από το φαγοπότι και την κακοδιαχείριση, το μέγιστο πρόβλημα είναι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Οι μεγαλύτερες τράπεζες του τόπου, η Κύπρου, η Συνεργατική και η Ελληνική, κάθονται πάνω σε τρεις ωρολογιακές βόμβες. Η πρώτη εξερράγη κι έκανε κομμάτια τον Συνεργατισμό. Δεν θα αργήσουν να εκραγούν και οι άλλες δύο και τότε θα ξαναζήσουμε το πατατράκ του 2013 σε όλο του το μεγαλείο.
 
Το μεγαλύτερο ποσό από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια το χρωστάνε οι λεγόμενοι «Στρατηγικοί Κακοπληρωτές”, εκείνοι δηλαδή που έχουν τα χρήματα αλλά δεν τα πληρώνουν, για να τα πληρώσουμε εμείς, που βγάζουμε ένα μισθό για να συντηρήσουμε την οικογένεια μας και πληρώνουμε κανονικά τους φόρους μας. Δεν τους ενδιαφέρει αν η Κύπρος θα καταστραφεί, δεν τους ενδιαφέρει αν οι απλοί άνθρωποι αυτού του τόπου θα δυστυχήσουν. Αυτοί δεν έχουν καμία διάθεση να χαλάσουν τη ζαχαρένια τους.
 
Αυτούς λοιπόν τους προδότες καλύπτει η πολτική μας ηγεσία εδώ και χρόνια και προφανώς υπάρχουν σοβαροί -πλην αλλότριοι προς το δημόσιο συμφέρον- λόγοι για να τους καλύπτει. Δεν φτάνει που πληρώνουμε εμείς τα δισεκατομμύρια των απολήρωτων φόρων τους, τώρα μας φόρτωσαν και τα χρέη τους.
 
Όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα αναλώνονται σε απατηλές ρητορείες, αλλά στην πράξη δεν έκαναν τίποτε το ουσιαστικό όλα αυτά τα χρόνια στη βουλή, για να υποχρεώσουν τους προδότες να πληρώσουν. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη, υπό την πίεση της Τρόικας και της Ε.Ε., επαναφέρει κατά καιρούς το θέμα της νομοθεσίας για τις εκποιήσεις (ως μέτρο πίεσης των οφειλετών), αλλά να δείτε στο τέλος που αυτός ο νόμος θα δουλέψει και πάλι μόνο ως εκεί που θα πάρουν τα σπίτια και τις λιγοστές περιουσίες των φτωχών, ενώ τους πλούσιους «Στρατηγικούς Κακοπληρωτές” θα τους αφήσουν ξανά ανέγγικτους.
 
Άρα το πρόβλημα ανάγεται και πάλι στην πηγή της κακοδαιμονίας αυτής της χώρας που δεν είναι άλλη από το συνδυασμό διαπλοκής και διαφθοράς. Είμαστε μια ξιμαρισμένη, διεφθαρμένη χώρα, που κυβερνάται εδώ και δεκαετίες από ένα ξετσίπωτο κατεστημένο, που δεν είχε ποτέ όρια στο μέχρι που φτάνει η ανηθικότητά του. Γι’ αυτό κι έχουμε πάθει τόσες εθνικές και οικονομικές συμφορές, αλλά κανένας ποτέ δεν τιμωρήθηκε. Υπάρχει όμως ένα ρητό που λέει ότι «κάθε λαός έχει την ηγεσία που του αξίζει”. Εμείς λοιπόν έχουμε μια ηγεσία που μας πηδάει και την αγαπάμε. 
2

ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΨΩ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΣΑΣ, ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ!

Διαβάζω ότι ο Οργανισμός για τη Συνεργασία και την Ασφάλεια στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) επεξεργάζεται, με τη συνδρομή της Ένωσης Συντακτών Κύπρου, ένα «γλωσσάρι” για να είναι στη διάθεση των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων δημοσιογράφων,  αν και εφόσον θέλουν (προαιρετικά) να το χρησιμοποιούν στο πλαίσιο της προσπάθειας  για λύση του Κυπριακού και ειρηνική συμβίωση όλων των Κυπρίων στην κοινή μας πατρίδα.

Θα κάτσουν δηλαδή μαζί δημοσιογράφοι κι από τις δύο κοινότητες και θα βρουν κοινό λεξιλόγιο που δεν θα ξεσηκώνει ή δεν θα δίνει αφορμές για εντάσεις ανάμεσα στις δύο κοινότητες.

Θα μου πείτε; Μα θα σταματήσουμε να λέμε την λέξη «εισβολή” ή «κατοχή¨επειδή θα θιγούν οι Τουρκοκύπριοι; Κατ’ αρχάς το «γλωσσάρι” δεν έχει γίνει ακόμη και το να λέμε τι θα περιλαμβάνει ή δεν θα περιλαμβάνει είναι σαν να μαλλώνουν δυο γάιδαροι σε ξένο αχυρώνα. Αλλά και όταν γίνει το «γλωσσάρι”, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν θα υποχρεώσει είτε δημοσιογράφο είτε οποιονδήποτε άλλον να το χρησιμοποιεί. Σκοπός του είναι να ξέρουμε κι εμείς απ’ εδώ κι εκείνοι απ΄εκεί ποιες λεκτικές αναφορές θίγουν την άλλη κοινότητα και ποιες δεν τη θίγουν, ώστε σε κάθε περίπτωση να αποφασίζουμε αν θα χρησιμοποιήσουμε γλώσσα που δεν προκαλεί ή αν θα λέμε ό,τι γουστάρουμε κι αν τους αρέσει κι αν μην τους αρέσει.

Όπως ήταν φυσικό κι όπως γίνεται πάντα, από τον καιρό που γεννήθηκα και θυμάμαι τον κόσμο γύρω μου σε τούτη τη χώρα, πετάχτηκαν οι γνωστοί κύκλοι να διαμαρτυρηθούν γιατί να γίνει ένα τέτοιο «γλωσσάρι”. Ανακάλυψαν -ως συνήθως- αρχές που θα καταπατηθούν αφόρητα, για λογοκρισία που πάει να επιβληθεί στους δημοσιογράφους, για περιορισμό της ελευθερίας του τύπου, για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες τέτοιες ΥΠΟΚΡΙΣΙΕΣ, από εκείνες που εφευρίσκουν όσοι βολεύτηκαν μια χαρά με τη ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ και δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στο Κυπριακό.

Είναι οι γνωστοί κύκλοι που, όταν ακούνε να γίνεται οποιασδήποτε μορφής προσπάθεια για προσέγγιση των δύο κοινοτήτων με σκοπό την αλληλοκατανόηση και την συνεννόηση, είναι σαν να τους χτυπάς με το σφυρί πάνω στο κεφάλι. Θέλουν όχι μόνο γεωγραφικό αλλά και ψυχολογικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων, θέλουν συνειδητοποιημένα τη ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ, γιατί πιστεύουν ότι έτσι θα είναι καλύτερα, θα είμαστε πιο ασφαλείς, αν δεν έχουμε μέσα στα πόδια μας τους Τουρκοκύπριους, θα είναι όλα μια χαρά στο νότο, όταν ο βορράς θα έχει γεμίσει με περισσότερους από εμάς Τούρκους υπήκοους κι ο στρατός των 40 χιλιάδων πάνοπλων Τούρκων θα είναι πάντα εκεί να μας σημαδεύει.

Αρνούμαι πλέον να μπαίνω στη διαδικασία να απαντώ στα υποκριτικά ψευδοεπιχειρήματα που κατασκευάζουν κάθε φορά που πολεμούν με λύσσα οτιδήποτε προτείνεται προς τη συμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Διότι μπούχτησα να απαντώ  με ειλικρίνεια στον οχετό του ψέματος και της υποκρισίας τους. Θέλουν να δώσουν τη μισή Κύπρο στην Τουρκία, για να μας λυπηθεί και να μας αφήσει ήσυχους στην άλλη μισή; Ας το πουν επιτέλους ξεκάθαρα να τελειώνουμε. Ας μην ταλαιπωρούν και τη νοημοσύνη μας κάθε φορά, λες κι είμαστε παλαβοί και δεν ξέρουμε ποιος είναι  πραγματικός σκοπός τους.

Αρνούμαι λοιπόν να συνυπογράψω την επιστολή διαμαρτυρίας που κυκλοφόρησαν τις τελευταίες ημέρες κάποιοι δημοσιογράφοι, λέγοντας ψέματα ότι το «γλωσσάρι” του ΟΑΣΕ θα περιορίσει τάχα την ελευθερία του τύπου και θα τους επιβάλει λογοκρισία. Θεωρώ γκεμπελικής μορφής μαύρη προπαγάνδα τις αναφορές μιας εφημερίδας σε «παραχάραξη της ιστορίας” και «φίμωση των δημοσιογράφων” και δεν ανέχομαι κανείς να κακοποιεί τη νοημοσύνη μου με τέτοιο βάναυσο τρόπο. Κανένας δεν θα υποδείξει στους δημοσιογράφους τι θα κάνουν και κανένας δεν θα τους επιβάλει λογοκρισία.

Μακάρι την ελευθερία που αισθάνονται σήμερα στην άσκηση του επαγγέλματός τους, να την αξιοποιούσαν πιο πολύ στη διερευνητική δημοσιογραφία παρά στα θέματα ημερολογίου, στις έτοιμες ανακοινώσεις και στις χωρίς ζόρισμα καθημερινές δηλώσεις πολιτικών προσώπων και κρατικών αξιωματούχων. Μακάρι δηλαδή να ασκούσαν στο βαθμό που έπρεπε την τέταρτη εξουσία, σε μια χώρα όπου κινδυνεύουμε να μας πνίξουν τα λύματα της διαπλοκής και της διαφθοράς, με τα ατελείωτα σκάνδαλα και τα ασύλληπτα ποσά δημοσίου χρήματος που κλάπηκαν από τις τσέπες του φορολογούμενου.

Αρνούμαι να συνυπογράψω αυτό το πλήρες υποκρισίας και κρυψίνοιας υπόμνημα και φυσικά εννοείται ότι αυτή είναι η προσωπική μου άποψη, την οποία εκφράζω ελεύθερα, χωρίς να επιτρέπω λογοκρισία από κανέναν, αλλά και χωρίς να υποχρεώνω κανέναν να την ασπαστεί.

 

Τεθλιμμένοι συγγενείς στην κηδεία του Συνεργατισμού και των άλλων που έπονται…

Ο Συνεργατισμός γεννήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα για να προστατέψει τον απλό άνθρωπο από τους τοκογλύφους και τους επιτήδειους της τότε εποχής, που του έκλεβαν το βιος. Με τα χρόνια οι επιτήδειοι κατάφεραν να κλέβουν τον απλό άνθρωπο μέσα από τον Συνεργατισμό. Με την ανηθικότητα και την απληστία τους τον χρεοκόπησαν και τον ξαναχρεοκόπησαν, ώσπου τελικά τον πέθαναν και ξεμπέρδεψαν μαζί του. Θα συνεχίσουν τώρα να τρώνε από αλλού.

Όχι, δεν είμαι ο μάντης Κάλχας. Απλά μερικά πράγματα είναι απολύτως προβλέψιμα σ’ αυτό το κλεφτοκράτος.

Το βρομισμένο ως τα μπούνια πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, που αποτελεί και το βαθύ κράτος σ΄αυτή τη Μπανανία, δεν έχει ούτε όρια, ούτε τσίπα. Τρώει με … βιονικές μασέλες, όπου υπάρχει ψαχνό.  Στα χρόνια της Αγγλοκρατίας υπήρχε τουλάχιστον μια ηθική επίφαση, στο πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας της βρετανικής κουλτούρας. Με το που γίναμε ανεξάρτητη χώρα, η πολιτική ορθότητα κατέληξε, Ο κάθε αρχοντοχώρκατος που ανάλαβε εκτελεστικό πόστο θεωρούσε υποχρέωσή του να σάσει πρώτα την πούγκα του και την οικογένειά του, έπειτα τους κουμπάρους και τους φίλους του, έπειτα το κόμμα και τους ημέτερους κι αν  ακόμη περίσσευαν λεφτά για έργα κοινής ωφελείας έψαχναν πώς θα ωφεληθούν  από αυτά πρώτα οι ίδιοι κι έπειτα η κοινωνία.

Όσο ζούσε ο Μακάριος έκαναν και λίγο κράτει οι από κάτω, γιατί τον φοβόντανε. Μόλις πέθανε όμως, ξεκίνησε το πάρτι. Πρώτο μεταμακαριακό χτύπημα ήταν να ληστέψουν κάποιοι αχρείοι τις αποθήκες της Υπηρεσίας Μέριμνας, για να μοσχοπουλήσουν τη βοήθεια που έστειλε η διεθνής κοινότητα για τους πρόσφυγες. Στη συνέχεια έκαψαν κι από πάνω τις αποθήκες, μην τυχόν και παραμείνουν τεκμήρια.  Πολλοί ήξεραν ποιοι υψηλά ιστάμενοι κρύβονταν πίσω από το θρασύτατο κι άκρως ανήθικο πλιάτσικο. Ωστόσο κανένας δεν συνελήφθη, κανένας δεν τιμωρήθηκε αλλά και κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε.  Άρα το τεστ πέτυχε.  Από εκεί και πέρα τίποτα πια δε θα τους σταματούσε.

Έφτιαξαν το χάιγουεϊ Λευκωσίας – Λεμεσού κι άλλους δρόμους μετά, έφαγαν εκατομμύρια. Έφτιαξαν νοσοκομεία, έφαγαν εκατομμύρια. Έφτιαξαν υδατοφράχτες, έφαγαν εκατομμύρια, αγόρασαν οπλικά συστήματα τάχα για την αμυντική μας θωράκιση, έφαγαν δισεκατομμύρια.

Κάθε φορά βέβαια που τελείωναν τα λεφτά από το φάε φάε κι η οικονομία πήγαινε για φούντο (με κορυφαίο πατατράκ το κραχ του 2013) μαντέψτε ποιος πλήρωνε το λογαριασμό; Ναι πολύ σωστά το μαντέψατε: ο μαλάκας της παρέας. Εσείς κι εγώ, οι απλοί φορολογούμενοι που πληρώνουμε…

Διευκρινίζω το ότι εμείς είμαστε οι απλοί φορολογούμενοι που πληρώνουμε, διότι όπως ξέρετε οι πολυεκατομμυριούχοι δεν πληρώνουν φόρους. Κάνουν διακανονισμούς και πληρώνουν ένα μικρό συμβολικό ποσό. Επίσης αυτοί δεν πληρώνουν ούτε και τα δάνειά τους. Όπως ξέρετε το συντριπτικό ποσοστό από τα δισεκατομμύρια που αποτελούν «κόκκινα δάνεια” ανήκει σε μεγαλοκαρχαρίες που έχουν μεν  τα λεφτά αλλά δεν πληρώνουν. Είναι αυτοί που η Τρόικα και το ΔΝΤ χαρακτήρισαν «στρατηγικούς χρεώστες”. Δεν πληρώνουν ούτε τους φόρους τους ούτε τα δάνειά τους επειδή, κορόιδα, θα τα πληρώσετε εσείς!

Επιστρέφουμε στο Συνεργατισμό. Όταν το όραμα δολοφονήθηκε και ξεκίνησε το φαγοπότι, το συνεργατικό κίνημα φαλίρησε (πάττησε) ξανά κάπου εκεί γύρω στο 1980, επί Αζίνα. Ήταν τότε που η κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού (ΔΗΚΟ) κάλεσε τον μαλάκα της παρέας φορολογούμενο να πληρώσει το μάρμαρο και στη συνέχεια διόρισε στην ηγεσία του Συνεργατισμού τους δικούς της.

Μέσα στο πνεύμα της αρχής «αν έβρεις φαΐν φάε αν έβρεις ξύλον φύε”,  που ίσχυε γενικότερα στη δημόσια διοίκηση της Κυπριακής Μπανανίας, οι ιθύνοντες στο Συνεργατισμό έσασαν την πούγκα τους, την οικογένειά τους, τους κουμπάρους και τους φίλους τους και φυσικά τους κομματικούς ημέτερους.

Η ίδια κουλτούρα συνεχίστηκε κι επί Κληρίδη (ΔΗΣΥ), επί Τάσσου Παπαδόπουλου (ΔΗΚΟ) αλλά και επί Χριστόφια (ΑΚΕΛ). Καλά, επί Χριστόφια οι πεινασμένοι σύντροφοι έπεσαν κυριολεκτικά με τα μούτρα όπου υπήρχε φαΐ, αφού θεωρούσαν τους εαυτούς τους αδικημένους όλα τα προηγούμενα χρόνια, που το δεξιό κατεστημένο έτρωγε με χρυσά μαχαιροοπήρουνα, ενώ αυτοί τσιμπολοούσαν με τις προτσούες τους  τα αποφάγια.

Δεν ήταν τυχαίο που επί Χριστόφια η οικονομία έπιασε χωματόδρομο με λακούβες κι έτρεχε σαν τρελό φορτηγό προς τον γκρεμό. Διότι η συγκεκριμένη διακυβέρνηση λειτούργησε αντεκδικητικά απέναντι στο κατεστημένο, όχι όμως για να διορθώσει την κατάσταση αλλά για να διεκδικήσει μεγαλύτερη μερίδα στη μοιρασιά.  Όταν, όπως ήταν φυσικό, τελείωσαν τα λεφτά, κλήθηκε και πάλι ο απλός εργαζόμενος να πληρώσει δισεκατομμύρια για τη Λαϊκή Τράπεζα, για τον Συνεργατισμό και για τις χρηματοδοτικές ανάγκες του κράτους, μιας κι ο απλός εργαζόμενος είναι ο μόνος που πληρώνει φόρους σ’ αυτή τη χώρα.

Το πρόβλημα της Κύπρου δεν ήταν ποτέ πρωτίστως οικονομικό. Ήταν σε όλες τις περιπτώσεις ΗΘΙΚΟ. Η ανηθικότητα, η απληστία και η ξετσιπωσιά του κατεστημένου ήταν ο μεγάλος καρκίνος που κατέφαγε τα σωθικά αυτής της χώρας. Πλην όμως η κυβέρνηση Αναστασιάδη, που ανέλαβε την ώρα της κατάρρευσης, έκανε τη λάθος διάγνωση, που της ήταν ωστόσο κι η πιο βολική: Θεώρησε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για την κυπριακή οικονομία ήταν τα κεκτημένα των εργαζομένων. Έφταιξαν δηλαδή οι μαλάκες της παρέας, αυτοί που πλήρωναν με τους φόρους τους το λογαριασμό για το φαγοπότι των μεγαλοκαρχαριών, τους οποίους διαχρονικά αυτό το κράτος προστατεύει.

Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση Αναστασιάδη εκμεταλλεύτηκε κι αυτή το σύστημα κανονικότατα. Στο Συνεργατισμό, αφού τον άλλαξε ολωσδιόλου ως φιλοσοφία και ως οργανωτική δομή, έστειλε στα σπίτια τους τους πρώην ιθύνοντες και προσέλαβε διπλάσιους αν όχι τριπλάσιους  διευθυντές, με μεγαλύτερους μισθούς από τους προηγούμενους και περισσότερα ωφελήματα. Και τι έκαναν τα golden boys για να σωθεί ο Συνεργατισμός; Το ερώτημα είναι ρητορικό, αφού το τέλος του Συνεργατισμού συντελείται μπροστά στα μάτια μας.

(Σημειώνω επίσης, χωρίς να το αναλύσω περαιτέρω, ότι με την πώληση του καλού κομματιού του Συνεργατισμού στην Ελληνική Τράπεζα, ανατρέπονται και οι εσωτερικές ισορροπίες στο μετοχικό κεφάλαιο της τράπεζας, κάτι που ίσως να μην είναι εντελώς άσχετο με συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης.)

Το ΑΚΕΛ ζητά έρευνα για την κατάληξη του Συνεργατισμού, προκειμένου να διερευνηθούν όχι μόνο οι πολιτικές ευθύνες αλλά και τυχόν ποινικές. Ο πρόεδρος Αναστασιάδης διατάζει έρευνα κι από την κυβερνητική παράταξη μιλούν για ευθύνες για το πώς έφτασε ο Συνεργατισμός στην κατάντια του 2013, όταν χρειάστηκε να πληρώσουμε τότε 1,7 δις για τη σωτηρία του. Λες και για τα 2,5 δις που πληρώσαμε το 2018 και για τα άλλα δις που χωρίς καμία αμφιβολία θα πληρώσουμε στο μέλλον για τα 7,5 δις μη εξυπηρετούμενων δανείων του Συνεργατισμού, δεν έχει καμία ευθύνη η (κακο)διαχείριση της τελευταίας πενταετίας. Βεβαίως είναι γνωστό ότι  ο όρος «έρευνα” στην Κύπρο ισοδυναμεί με παραπομπή του ζητήματος στις ελληνικές καλένδες.

Με αφορμή τη γενική κατάρρευση του 2013, η κυβέρνηση Αναστασιάδη είχε την ιστορική ευκαιρία να θεραπεύσει αυτή τη χώρα από τον καρκίνο που την κατατρώει εδώ και δεκαετίες και δεν είναι άλλος από την ανηθικότητα και την απληστεία του πολιτικοοικονομικού συστήματος. Δυστυχώς όμως επέλεξε να συντηρήσει αυτό το σύστημα, να αφήσει τη σήψη να προχωρεί κι απλά να βάζει τσιρότο τις όζουσες πληγές.

Αν  αυτή η κυβέρνηση συνεχίσει να θεραπεύει τα συμπτώματα και όχι την αιτία, πολύ φοβάμαι ότι θα κληθεί να αντιμετωπίσει πολύ χειρότερες κρίσεις στα επόμενα χρόνια  και στο τέλος της θητείας της δεν θα έχει κηδέψει μόνο το Συνεργατισμό. Εύχομαι μόνο να μην παραστούμε ως τετθλιμμένοι συγγενείς και στην κηδεία της Κύπρου.

 

Ξεπλένει τον υπουργό που διόρισε.

«Δεν θα επιτρέψω να μετατραπεί το κράτος σε συνδικαλιστικό φέουδο”, δήλωσε χτες το βράδυ ο πρόεδρος Αναστασιάδης, στην προσπάθεά του να ξεπλύνει την αμετροέπεια του Υπουργού Παιδείας, που ο ίδιος διόρισε.

Eίναι γνωστό ότι ο ΔΗΣΥ και κατ” επέκταση ο πρόεδρος Αναστασιάδης τυγχάνουν ευρείας υποστήριξης μέσα στις τάξεις των δασκάλων. H προσκείμενη στον ΔΗΣΥ κίνηση ΠΑΔΕΔ εδώ και δεκαετίες προεδρεύει, με την ψήφο των δασκάλων, της συνδικαλιστικής οργάνωσης  ΠΟΕΔ.

Όλοι αυτοί λοιπόν δάσκαλοι που ψήφισαν τον κ. Αναστασιάδη πριν από δυόμισι μήνες στις προεδρικές εκλογές, δέχτηκαν πριν από λίγες ημέρες αναίτια και ανοίκεια επίθεση από τον Υπουργό Παιδείας, έπειτα από το τραγικό γεγονός του θανάτου ενός παιδιού.   Όπως ανέλυσα σε άρθρο που ανάρτησα το περασμένο Σάββατο με τίτλο «το φρένο είναι δίπλα από το γκάζι κ. Χαμπιαούρη” θεωρώ ότι  ο υπουργός έδρασε υπό την επήρεια του εθισμού του στην καθημερινή αυτοπροβολή στα ΜΜΕ.

Ωστοσο χτες το βράδυ ο κ. Αναστασιάδης προτίμησε να φτύσει όλους εκείνους τους δασκάλους που τον ψήφισαν μήνες, προκειμένου να στηρίξει τη ματαιοδοξία του υπουργού που ίδιος διόρισε. Γενίκευσε ο πρόεδρος, μιλώντας γενικά για συμπεριφορές των συντεχνιών, χωρίς να τοποθετηθεί στο συγκεκριμένο γεγονός, χωρίς να ελέγξει τη συμπεριφορά του κ. Χαμπιαούρη που δικαιολογημένα προκάλεσε την οργή των δασκάλων. Το μόνο που – ευτυχώς- δεν ζήτησε ο κ. Αναστασιάδης είναι να πουν και συγγνώμη οι δάσκαλοι στον υπουργό, που τους πρόσβαλε.  Διότι οι υπήκοοι οφείλουν να προσπέφτουν με τεμενάδες απέναντι στους άρχοντες, στους αυλικούς και γενικώς στους εκπροσώπους και φορείς της αυτοκρατορικής εξουσίας.

Αυτή τη νοοτροπία καταμαρτυρούν οι χτεσινές δηλώσεις του προέδρου, την αλαζονεία της εξουσίας που προοιωνίζεται μεγάλα κακά στο μέλλον. Τολμώ  να κάνω γραπτώς αυτή την πρόβλεψη:Τις άστοχες και αλλότριες προς το δημόσιο συμφέρον επιλογές (και) αυτού του προέδρου θα τις πληρώσει ξανά ο λαός πολύ ακριβά, αλλά θα τις πληρώσει κι ο ίδιος. Διότι τα παθήματα του προηγούμενουπροέδρου δεν του έγιναν μαθήματα. Σημειώστε αυτό που σας γράφω σήμερα και θα το θυμηθείτε.  «Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια”. Φοβάμαι ότι τα χειρότερα έπονται.

Αλλά εκτός από τον πρόεδρο, είδαμε τις τελευταίες ημέρες και το άλλο γνωστό φαινόμενο; Τις αναμενόμενες κινήσεις αντιπερισπασμού απέναντι σε ό,τι ελέγχει ή δυσαρεστεί την εκάστοτε  εξουσία. Παρεμβάσεις που  μοιάζουν να είναι και σ’ αυτή την περίπτωση υποβολιμαίες από τους κυβερνώντες.

Ακούσαμε λοιπόν τον πρόεδρο της Παγκύπριας Συνομοσπονδίας Συνδέσμων Γονέων και τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Γονέων Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες να βάλλουν κι αυτοί εναντίον των δασκάλων, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, άσχετους εν πάση περιπτώσει με το συγκεκριμένο γεγονός. Σε μια τόσο καθαρή περίπτωση, κατά την οποία ένας υπουργός, για τη δική του αυτοπροβολή και μόνο. επιτίθεται εναντίον των δασκάλων και δημιουργεί πρόβλημα εκ του μη όντος, εκμεταλλευόμενος  το θάνατο ενός δεκάχρονου παιδιού, εκπρόσωποι των γονέων κάνουν στην ουσία πλάτες στην ματαιοδοξία αυτού του υπουργού και τα βάζουν με τους δασκάλους των παιδιών τους. Προκειμένου δηλαδή να ευλογήθούν από την εξουσία, δε διστάζουν να τα βάλουν με αυτούς που είναι κάθε μέρα μαζί με τα παδιά τους κι αναλώνουν τη μισή τους ζωή για τη μόρφωση τους. Διότι κάθε σύστημα εξουσίας, στις καίριες στιγμές, επιστρατεύει τους χρήσιμους … στυλοβάτες του.

Σε κάθε περίπτωση η ΠΟΕΔ οφείλει να απαντήσει με παρρησία στην αλαζονεία του κ. Αναστασιάδη. Αν μη τι άλλο για να διασώσει την αξιοπρέπεια των δασκάλων. Όχι μόνο η ΠΟΕΔ αλλά και η ΠΑΔΕΔ, η προεδρεύουσα κίνηση που πρόσκειται στον ΔΗΣΥ.  Πρέπει επιτέλους η εξουσία, της οποίας  η αλαζονεία στοίχισε τόσο ακριβά στο λαό αυτής της χώρας, να αντιληφθεί ότι κανένας μας δεν είναι δεδομένος. Ότι επιτέλους είμαστε πολίτες με δικαιώματα κι όχι απλά οι μαλάκες της παρέας.

5

Το φρένο είναι δίπλα από το γκάζι κύριε Χαμπιαούρη

Προς Υπουργό Παιδείας, κ. Κώστα Χαμπιαούρη.

Αγαπητέ Κώστα,

Είχα να σε δω 33 χρόνια και ξαφνικά από την 1η του Μάρτη που έγινες υπουργός μέχρι σήμερα σε είδα στην τηλεόραση ογδόντα φορές, σε ογδόντα μέρες. Κάποτε σε βλέπω και δύο φορές την ημέρα, διότι βγαίνεις και τις μεσημβρινές εκπομπές. Δεν ξέρω πώς συμβαίνει να υπάρχει κάθε μέρα κάποια είδηση που να σε αφορά, αλλά πλησιάζεις να γίνεις από μόνος σου ολόκληρο ειδησεογραφικό πρακτορείο.

Κάθε μέρα σ’ ακούω να λες ότι ΘΑ κάνεις αυτό, ΘΑ κάνεις εκείνο, ΘΑ αλλάξεις το ένα, ΘΑ αλλάξεις το άλλο, ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ… Έγινες, χωρίς να σου το ζητήσουμε, ο …θαθάς μας. Αλλά για να καταστεί εφικτό να υλοποιήσεις όλα αυτά τα «θα-θα” που απλόχερα μοιράζεις, πρέπει κάποτε να βρεις και την «αθκειάσην” να ασχοληθείς με την υλοποίησή τους.

Αλλά πού να την βρεις την «αθκειάσην” όταν καθημερινά είσαι σε εκδηλώσεις, συνοδευόμενος από τηλεοπτικές κάμερες, οι οποίες γράφουν την ώρα που μιλάς στην εκδήλωση, έπειτα γράφουν τις δηλώσεις σου στο τέλος της εκδήλωσης κι έπειτα τρέχεις στα κανάλια να ξαναπείς εκείνα που είπες στην εκδήλωση και στις δηλώσεις σου.  Άλλοτε πάλι φεύγεις για ταξίδι κι επιστρέφοντας κάνεις ανελλιπώς δηλώσεις στα κανάλια για το τι έκανες στο ταξίδι, έπειτα βγαίνεις και στα δελτία ειδήσεων για να ξαναπείς τι έκανες στο ταξίδι και ούτω καθεξής. Έγινες ο κονφερανσιέ της κυβέρνησης Αναστασιάδη, αλλά χρόνο για ουσιαστική δουλειά ως Υπουργός Παιδείας δεν έχεις. Έχεις τάξει μέχρι σήμερα φούρνους παξιμάδια, αλλά τον φούρνο δεν τον άναψες ακόμη.

Θα σου δώσω μια επαγγελματική συμβουλή, μέσα από την εικοσιπεντάχρονη πείρα μου στην τηλεόραση. Κάτσε να δουλέψεις και σταμάτα το σώου. Όποιος ασχολείται διαρκώς με την αυτοπροβολή του, αρχίζει σιγά σιγά να ξεφεύγει και να του γίνεται η αυτοπροβολή εμμονή. Μια εμμονή που διαρκώς επιδεινώνεται, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να χάνει το μέτρο, έπειτα να χάνει τον μπούσουλα και τέλος να χάνει το νου του. Εσύ κατά κει πας, γι’ αυτό άλλαξε ρότα όσο είναι καιρός. Έχεις ξεφύγει κι έφτασες στο σημείο, για την προσωπική σου αυτοπροβολή, να εκμεταλλεύεσαι το θάνατο ενός δεκάχρονου παιδιού.

Διέταξες, όπως όφειλες, έρευνα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το ατύχημα στο δημοτικό του Αλεθρικού. Αλλά δεν μπορούσες να περιμένεις να ολοκληρωθεί η έρευνα. Διότι δεν μπορούσες να στερηθείς έστω και μία μέρα το σώου σου στην τηλεόραση. Δεν κολλούσε με τίποτα, κάτω από το βάρος του θανάτου ενός παιδιού, εσύ να βρεις άλλη αφορμή να βγεις στο φακό, όπως αυτές που βρίσκεις κάθε μέρα. Δεν θα μπορούσες π.χ. να πας να φυτέψεις δέντρα κάπου ή να επιθεωρήσεις τα έργα σε κάποιο σχολείο.  Έτσι ξεκίνησες ένα προσωπικό σώου με θέμα το συγκεκριμένο τραγικό γεγονός. Βγήκες στην τηλεόραση για να παραστήσεις τον Superhero που με αποφασιστικό ύφος δηλώνει «εγώ δε θα χαριστώ σε κανένα”.  (Ααατς!)

Ξεκίνησες να απαριθμείς μια σειρά από τυπικούς ελέγχους, σε σχέση με το τι έκανε ο δάσκαλος, για πράγματα που ελάχιστη έως καμία σχέση έχουν με το θάνατο του παιδιού. Μας είπες ότι θα ερευνηθεί ακόμη και αν ο δάσκαλος είχε γράψει στον δεκαπενθήμερο προγραμματισμό του ότι εκείνη τη μέρα θα έβαζε τα παιδιά να παίξουν μπάσκετ. Πρόσεξε το καλά αυτό, διότι αν δεν έγραψε μέσα στο τετράδιό του 15 μέρες πριν το ατύχημα ότι θα τους βάλει να παίξουν μπάσκετ, αυτός φταίει για το θάνατο του παιδιού και πρέπει να καταδικαστεί σε διά βίου φυλάκιση.

Κάθε μέρα συμβαίνουν ατυχήματα στα σχολεία. Κάθε μέρα χτυπάνε τα παιδιά εδώ κι εκεί, από απροσεξία ή παιδική απερισκεψία. Το ξέρουμε αυτό κι εμείς που ήμασταν κάποτε δάσκαλοι κι ο όλος ο κόσμος. Αν το παιδί χτυπήσει στο σχολείο, λόγω πλημμελούς εποπτείας του δασκάλου, τότε ναι, ο δάσκαλος έχει ευθύνη. Αλλά να ψάχνεις μέσα στο δεκαπενθήμερό του για να δεις αν έγραφε ότι θα τους κάνει μπάσκετ, αυτό δεν αποτελεί προσπάθεια για έλεγχο και θεραπεία, αλλά ανώφελη τυπολατρεία.

Εκεί που δεν είχει κανένας παράπονο από το σχολείο, ούτε οι γονείς, ούτε κανένας άλλος, εσύ ο ίδιος μετακύλησες ξαφνικά τις ευθύνες για το θάνατο του παιδιού στο σχολείο, στοχοποιώντας μάλιστα προσωπικά τον δάσκαλο, χωρίς καν να ξέρεις τι έγινε. Αν σου έλεγε κανείς ότι ο ίδιος ο δάσκαλος χτύπησε χάμω το παιδί και το τραυμάτισε, θα είχες και έλεος!

Και δεν σε έφτανε αυτό, διέρρευσες σε συγκεκριμένη εφημερίδα προσωπικά στοιχεία του δασκάλου για να τα δημοσιεύσει πρωτοσέλιδα, αναγάγοντας το κουτσομπολιό και την κακοήθεια σε είδηση. Βγήκες να πεις ότι στα σχολεία εργάζονται προβληματικοί δάσκαλοι κι έστειλες την αστυνομία να διώξει από το δημοτικό του Αλεθρικού τον πρόεδρο και τον γενικό γραμματέα της Παγκύπριας Οργάνωσης των Δασκάλων, όταν αυτοί πήγαν καθηκόντως στο σχολείο να μιλήσουν με τους δασκάλους και τα παιδιά.

Τα έκανες όλα αυτά για το προσωπικό σου σώου και για τίποτε παραπάνω. Για τίποτα επί της ουσίας. Από την πρώτη μέρα που έγινες υπουργός μέχρι σήμερα, ό,τι κάνεις είναι μόνο για το θεαθήναι. Τίποτε το ουσιαστικό για την παιδεία του τόπου μέχρι στιγμής. Όλα για την προσωπική σου ατζέντα.

Αλλά να ξέρεις πως ο καθένας κρίνεται από τα επιτεύγματά του κι όχι από τις «λαφαζανιές” του. Προπαντός όχι από τις μαγκιές του. Τις μαγκιές φύλαξέ τις όταν θα χορεύεις ζεϊμπεκιές στα μπουζούκια. Διότι μέχρι κι εκεί σε έδειξαν τα ΜΜΕ να τραγουδάς και να διασκεδάζεις. Μακάρι να ‘σαι καλά βέβαια και να διασκεδάζεις αλλά στο μόνο μέρος που δεν σε έδειξαν ακόμη τα ΜΜΕ είναι εκεί που ακόμη κι ο βασιλιάς πηγαίνει ασυνόδευτος.

Έχεις συνεχώς πατημένο στο τέρμα το γκάζι της αυτοπροβολής. Άκου όμως τη συμβουλή μου: Το φρένο είναι ακριβώς δίπλα από το γκάζι. Πάτησέ το, γιατί έτσι όπως πας θα πέσεις απότομα και με φόρα πάνω σε κανένα τοίχο.

32

ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΑΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ «ΣΥΓΓΝΩΜΗ”!

Το τι έγινε με το δεκάχρονο παιδί που πέθανε την περασμένη βδομάδα και κηδεύτηκε χτες είναι πολύ απλό και καθαρό:
 
Μια μάνα πήγε το παιδί της στο τμήμα πρώτων βοηθειών του γενικού νοσοκομείου Λάρνακας, λέγοντας στους γιατρούς ότι χτύπησε στο κεφάλι. Του έβγαλαν ακτινογραφίες, τις είδαν, δεν αντελήφθησαν κάτι το ανησυχητικό, αρνήθηκαν στη μάνα να στείλουν το παιδί στον αξονικό τομογράφο, δεν έκριναν σκόπιμο να δει το παιδί νευροχειρούργος κι εν πάση περιπτώσει – δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσαν να είχαν κάνει- έστειλαν το παιδί στο σπίτι του. Η κατάσταση του παιδιού αργότερα την ίδια μέρα επιδεινώθηκε και παρά το ότι προσπάθησαν άλλοι γιατροί να το σώσουν, αυτό δεν τα κατάφερε και πέθανε.
 
Το γεγονός συγκλόνισε και ξεσήκωσε την κυπριακή κοινωνία, η οποία με το δίκιο της ζητά να αποδοθούν ευθύνες. Η αστυνομία συνέλαβε τους δύο γιατρούς που εξέτασαν αρχικά το παιδί, τους οδήγησε στο δικαστήριο κι ο δικαστής διέταξε την προσωποκράτησή τους για 5 μέρες, προς διευκόλυνση των ανακρίσεων για τους λόγους που οδήγησαν στο θάνατο του παιδιού. Από εκεί και πέρα θα αποφασίσει (θέλω να ελπίζω) η δικαιοσύνη.
 
Ενώ όμως τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα, η αντίδραση της κοινής γνώμης εύλογη και οι ενέργειες της αστυνομίας επιβεβλημένες, άρχισε μια παραφιλολογία άσχετη με αυτά καθαυτά τα γεγονότα που αφορούν το θάνατο του παιδιού, πίσω από την οποία προσπαθούν κάποιοι να καλύψουν τις ενδεχόμενες ευθύνες των γιατρών. 
 
Η συντεχνία των κυβερνητικών γιατρών έδωσε ένα ρεσιτάλ αναίδειας και αναλγησίας, προσπαθώντας να βρει άλλοθι για τους γιατρούς επικαλούμενη τα κακώς έχοντα στα κρατικά νοσηλευτήρια. Ότι φταίνε οι απαράδεκτες συνθήκες και η υποστελέχωση για το γεγονός ό,τι οι γιατροί  έκαναν κάκιστη διάγνωση κι έστειλαν ένα παιδί με κρανιοεγκεφαλική κάκωση στο σπίτι του.
 
Στη συνέχεια η συντεχνία εξήγγειλε και απεργία, σε μια προφανέστατη προσπάθειά της να εκβιάσει το κράτος και την κοινωνία, ώστε να απαλλαγούν οι γιατροί από κάθε ευθύνη. Μάλιστα διακήρυξε ότι δεν θα ανεχθεί την ποινικοποίηση της ιατρικής. Με άλλα λόγια ζητούν πλήρη απαλλαγή των γιατρών από την όποια ευθύνη για τυχόν στραβάρες τους, που θα οδηγήσουν σε ταλαιπωρία,  μόνιμο πρόβλημα ή και σε θάνατο του ασθενούς τους.
 
Αν λόγου χάρη πάτε με ρήξη σκωληκοειδίτιδος και σας δώσουν Rennie διότι νομίζουν ότι παραφάγατε, δεν πρέπει μετά να έχουν καμία ευθύνη για το ότι πεθάνατε. Ή αν πάτε με εγκεφαλικό και σας δώσουν χάπια για τον ίλιγγο, να μην έχουν καμία ευθύνη για το ότι μείνατε φυτό. Βεβαίως στη χώρα της ατιμωρησίας, αυτή η απαίτηση δεν αποτελεί θράσος, αλλά αίτημα για ίση μεταχείριση…
 
Άλλοι πάλι γράφουν εδώ κι εκεί ότι το παιδί μπορεί να πέθαινε ακόμη κι αν το έστελναν επειγόντως στο χειρουργείο… Ώστε; Και; Πάρακατω! Επειδή μπορεί να πέθαινε, έπρεπε να το στείλουν από την αρχή να πεθάνει; Τι άθλια  δικαιολογία είναι αυτή;
 
Διάβασα επίσης την επιστολή ενός γιατρού που ρωτούσε την αστυνομία γιατί συνέλαβε τους γιατρούς στις 2:30 το πρωί ενώ δεν έπραξε το ίδιο με τους ύποπτους του διπλού φονικού… Ρωτούσε  επίσης τον υπουργό υγείας γιατί δεν δείχνει την ίδια ευαισθησία και για τη διαφθορά που επικρατεί στον τομέα ευθύνης του. «Άλλα λόγια θκειε παπά” δηλαδή. Σε μια υπόθεση που αφορά ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ!
 
Προσπαθώ να συγκρατηθώ και να μην γράψω καμιά βρισιά, αλλά προφανώς κύριοι συντεχνιακοί, γιατροί και άλλοι ενδιαφερόμενοι ΑΝ οι γιατροί στο νοσοκομείο της Λάρνακας καταλάβαιναν έγκαιρα το πρόβλημα του παιδιού κι ακολουθούσαν τα ορθά βήματα ΚΑΝΕΝΑΣ δεν θα μπορούσε να τους κατηγορήσει  για το οτιδήποτε. ΑΝΤΙΘΕΤΑ όλοι θα λέγαμε για το πόσο ηρωϊκά προσπάθησαν οι γιατροί να σώσουν το παιδί, που δυστυχώς όμως στο τέλος δεν τα κατάφερε. Ναι, αυτά θα λέγαμε όλοι και το ξέρετε. Γιαυτό κλείστε το στόμα σας τουλάχιστον, αφού δεν το γυρίζει η γλώσσα σας το απλό, ανθρώπινο, επιβεβλημένο «συγγνώμη”.
2