Αρχείο κατηγορίας Άλλα άρθρα

ΚΟΡΟΝΟΪΟ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΑΚΙΝΤΖΙ;

Κορονοϊό τον λένε τώρα τον Ακιντζί; – Ποιου την υποψηφιότητα υπονομεύει ο πρόεδρος Αναστασιάδης, με την απόφασή του να κλείσει τα οδοφράγματα, ένα μήνα πριν από την ψηφοφορία για ανάδειξη νέου ηγέτη της Τ/κ Κοινότητας. Κάποιου ακραίου ή του Ακιντζί;

Το τριήμερο αυτό δεκάδες χιλιάδες Κύπριοι θα βρεθούν μαζί για τις καρναβαλίστικες εκδηλώσεις και για την Καθαρά Δευτέρα. Αν κάποιοι αναμεσα στο πλήθος κουβαλούν από την Ελλάδα ή την Ιταλία ή από κάπου αλλού τον κορονοϊό CONVID-19, χιλιάδες άνθρωποι μπορεί να βρεθούν άρρωστοι, σε καραντίνα. Παρόλα αυτά οι εκδηλώσεις θα γίνουν κανονικά. Προς Θεού, δε θέλω να σας πανικοβάλω. Έτσι κι αλλιώς θεωρώ ανόητο τον πανικό για τη γρίπη του κορονοϊού, καθώς η κοινή γρίπη είναι πάνω κάτω το ίδιο θανατηφόρα, ενώ πολλές άλλες αρρώστειες και αιτίες πολύ πιο θανατηφόρες. Κατανοώ ωστόσο ότι η μετάδοση αυτής της μορφής γρίπης είναι ευκολότερη και συνεπώς δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι μπορεί να αρρωστήσουν ταυτοχρόνως.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης έκλεισε τέσσερα οδοφράγματα προς και από τα κατεχόμενα, με τη δικαιολογία ότι το κάνει για να μας προστατέψει από τον κορονοϊό και κάποιοι ευκολόπιστοι τον πίστεψαν. Μα αν το ζήτημα ήταν όντως η προστασία μας, θα είχε απαγορεύσει τις καρναβαλίστικες εκδηλώσεις και παντός είδους μαζικές συγκεντρώσεις, όπως έγινε στην Ελλάδα και στην Ιταλία ή θα είχε επιβάλει περιορισμούς στη διακίνηση προς και από τις δύο πιο πάνω χώρες και άλλες, με διαπιστωμένα κρούσματα. Δεν το έκανε. Αποφάσισε να κλείσει τα οδοφράγματα προς και από τα κατεχόμενα, παρ’ όλο που δεν έχει σημειωθεί κρούσμα ούτε εδώ ούτε εκεί.  Ο πραγματικός λόγος ωστόσο είναι άλλος.

Στα κατεχόμενα έχουν σε ένα μήνα ψηφοφορία για την ανάδειξη του νέου ηγέτη της Τουρκοκυπριακής Κοινότητας. Το μονομερές κλείσιμο των οδοφραγμάτων από τον κ. Αναστασιάδη θα δώσει την ευκαιρία στους διχοτομιστές της άλλης πλευράς να δηλητηριάσουν ξανά την κοινή γνώμη εναντίον της λύσης του Κυπριακού και να παρουσιάσουν την απόφαση των Ελληνοκυπρίων σαν εχθρική, σαν άλλη μια ένδειξη ότι δε θέλουμε τους Τουρκοκύπριους. Ο μόνος υποψήφιος που θα επηρεαστεί αρνητικά από αυτή την προπαγάνδα θα είναι ο Ακιντζί. Έτσι με την πράξη του αυτή ο Αναστασιάδης θα βοηθήσει τον Ερντογάν και τον Τσαβούσογλου να επιβάλουν στα κατεχόμενα τον δικό τους και όχι τον Ακιντζί, που συχνά αυθαδιάζει εναντίον της Τουρκίας και επιπλέον θέλει λύση που θα ενώσει την Κύπρο και όχι τη διχοτόμηση (λύση δύο κρατών) την οποία θέλει η Τουρκία, για να κάνει την Κύπρο τουρκικό νησί. Το πραγματικό θέμα λοιπόν δεν είναι ο κορονοϊός αλλά ο Ακιντζί, που θα εκλεγεί σε ένα μήνα και πρέπει οπωσδήποτε αυτό να το αποτρέψουν. 

Θα με ρωτήσετε γιατί να θέλει κάτι τέτοιο ο Αναστασιάδης; Μα διότι για το ελληνοκυπριακό κατεστημένο, με το οποίο ταυτίστηκε πλήρως και ο νυν πρόεδρος, το Κυπριακό δεν είναι εθνικό ζήτημα, ούτε αγώνας για απελευθέρωση και επανένωση όπως μας λένε. Ήταν και παραμένει πάντα ένα παιχνίδι επίρριψης ευθυνών (blame game) με την άλλη πλευρά, ώστε να συντηρείται το διχοτομικό στάτους κβο, χωρίς αναγνώριση του ψευδοκράτους. Στο παιχνίδι αυτό, οι δικοί μας θεωρούν ότι θα είναι πιο εύκολος αντίπαλος ένας ακραίος, εθνικιστής ηγέτης στην Τουρκοκυπριακή Κοινότητα παρά ο Ακιντζί. Ένας όπως ήταν ο Ντενκτάς ή ο Έρογλου. Γι’ αυτό και μαζί με την Τουρκία βάζουν στον Ακιντζί τρικλοποδιές κι οι δικοί μας, σε κάθε ευκαιρία. Με μια προπαγάνδα καλύτερη κι από του Γκαίμπελς, στην οποία ειδικεύτηκε  για να μας εξαπατά με τον πιο θρασύ και ανήθικό τρόπο, όλες τις δεκαετίες από το 1960 μέχρι σήμερα, το διεφθαρμένο κατεστημένο που μας κυβερνά και μας κατακλέβει από τότε, σαν βαθύ κράτος.

Τη συντήρηση του διχοτομικού στάτους κβο, οι πιο αναιδείς από τους εκπροσώπους του κατεστημένου, την αποκαλούν “διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας” (αποφεύγοντας να πουν στον κόσμο ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, με βάση Σύνταγμά της, έχει αντιπρόεδρο Τουρκοκύπριο με δικαίωμα βέτο και είναι γενικά ένα κράτος συνεταιρικό, με υπερπρονόμια για τους Τουρκοκύπριους και βεβαίως με την Τουρκία εγγυήτρια δύναμη). Πολλοί, φύσει υποκριτές, που παριστάνουν τους γκράντε πατριώτες, ενώ είναι στην πραγματικότητα οπαδοί της διχοτόμησης, είναι τόσο πατριώτες που θωρούν την κατεχόμενη γη μας Τουρκία και δε θέλουν να ξαναπάμε ποτέ στο χωριό του Αυξεντίου, στον τόπο που θυσιάστηκε ο Μάτσης, στον Πενταδάκτυλο, όπου έπεσαν πολεμώντας χιλιάδες νέοι άνθρωποι, για να υπερασπιστούν την πατρώα γη (κλείστε τα οδοφράγματα που οδηγούν στα “τούρτζικα”). Αυτοί χάρηκαν με την απόφαση κι είπανε κλείστε τα όλα για πάντα.  

Το έχω γράψει πολλές: Το ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο, μαζί με το τουρκικό βαθύ κράτος, εξυπηρετούν από τη δεκαετία του 1960 μέχρι σήμερα την πολιτική τη διχοτόμησης. Οι μεν Τουρκοκύπριοι διχοτομιστές διότι προτιμούν την Κύπρο υπό τον έλεγχο της Τουρκίας παρά υπό το δικό μας, ενώ οι Ελληνοκύπριοι διχοτομιστές για διάφορους λόγους, είτε γιατί δεν εμπιστεύονται την Τουρκία, είτε γιατί είναι εθνικιστές και θέλουν (ΜΙΣΗ) ελληνική Κύπρο κι ας χαθεί για πάντα η άλλη μισή, είτε γιατί είναι ρατσιστές και δε θέλουν τους Τουρκοκύπριους, είτε γιατί το κλεφτοκράτος, που μας κατακλέβει ασύδοτα και ανεξέλεγκτα εδώ και δεκαετίες, εξυπηρετεί τα προσωπικά τους συμφέροντα. 

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, που ήταν άλλοτε υπέρμαχος της λύσης, γρήγορα συμβιβάστηκε με την πραγματική γραμμή του ελληνοκυπριακού κατεστημένου, που είναι πολύ απλή: Το Κυπριακό τελείωσε με το πραξικόπημα και την εισβολή του 1974 (γι’ αυτό έγιναν εξάλλου και τα δύο) και τώρα συντηρούμε για όσο καιρό μπορούμε (μακροχρόνιος αγώνας) την ντε φάκτο διχοτόμηση. Γι’ αυτούς το Κυπριακό δεν είναι το εθνικό μας θέμα, όπως το παρουσιάζουν. Είναι ένα παιχνίδι επίρριψης ευθυνών (Blame Game), το οποίο θα συνεχίσουμε να παίζουμε για όσο καιρό μας παίρνει ακόμη.

Το κατεστημένο ξέρει πολύ καλά ότι κάποια στιγμή η Τουρκία θα καταφέρει να επιβάλει και επίσημα τη διχοτόμηση, το Τ/κ ψευδοκράτος θα αναγνωριστεί και τότε θα ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση για μετατροπή της Κύπρου με δημογραφικούς και οικονομικούς όρους, σε τουρκικό νησί. Όμως αυτό δεν τους απασχολεί, ενόσω το στάτους κβο επιτρέπει τον ασύδοτο πλουτισμό της ελίτ των εκλεκτών εις βάρος του λαού. Δεν τους απασχολεί η Κύπρος. Μόνο τα προσωπικά και μικροκομματικά τους συμφέροντα και φυσικά η τσέπη τους. Νομίζω μόνο οι αφελείς δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη ότι αυτό συμβαίνει εδώ και δεκαετίες σε τούτο τον τόπο.

ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥΣ…

Διαβάζω στην Offside ότι τα δανεικά κι αγύριστα του κράτους από το Ταμείο των Κοινωνικών Ασφαλίσεων ανέβηκαν στα 8.2 ΔΙΣ. Το 1.2 ΔΙΣ το άρπαξε η κυβέρνηση Αναστασιάδη και τα άλλα 7 τα προηγούμενα σαΐνια που μας κυβέρνησαν .

Πρόκειται ίσως για την πιο ξεδιάντροπη από όλες τις ληστείες που κάνει ετησίως το κλεφτοκράτος στην τσέπη του εργαζόμενου. Τα εκατοντάδες εκατομμύρια που κλέβουν κάθε χρόνο, είναι χρήματα που θα μπορούσαν, πριν και μετά την κρίση του 2013, να στηρίξουν το έτσι κι αλλιώς πενιχρό εισόδημα του συνταξιούχου, αλλά η κυβέρνηση Αναστασιάδη προτίμησε να τους μειώσει τις συντάξεις και την ίδια ώρα να ληστέψει και το Ταμείο των συντάξεων.

Σημειώστε ότι όσα παίρνει από τις Κ.Α. η κυβέρνηση δεν λογίζονται ως κανονικό δάνειο. Επαφίεται στην καλή θέληση των κυβερνώντων αν θα επιστρέψουν τα λεφτά. Πάντως η Τρόικα είχε επισημάνει ότι έπρεπε να σταματήσει αυτή η ληστεία και ότι έπρεπε συν τω χρόνω να βρεθεί τρόπος να αρχίσει σιγά σιγά το κράτος να επιστρέφει τα λεφτά. Είναι ωστόσο γνωστό ότι η κυβέρνηση Αναστασιάδη εφάρμοσε κατά γράμμα μόνο τις μνημονιακές υποχρεώσεις που αφορούσαν την τσέπη του εργαζόμενου και μας έβαλε να πληρώσουμε εμείς το λογαριασμό της οικονομικής κρίσης, που προκάλεσαν άλλοι. Τις άλλες υποχρεώσεις που αφορούσαν το μεγάλο κεφάλαιο και τις αντισταθμίσεις προς όφελος του εργαζόμενου, ΔΕΝ τις εφάρμοσε. Εκείνοι δηλαδή που προκάλεσαν την κρίση δεν πλήρωσαν τίποτα και συνεχίζουν από τότε να κάνουν τα ίδια προετοιμάζοντας την επόμενη κρίση.

Νιώθω έντονα την ανάγκη να πω ότι έφτασε ο καιρός να δημιουργήσουμε ένα νέο πολιτικό ρεύμα που θα έρθει να καθαρίσει τον τόπο από τη βρομιά. Σε ό,τι αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα της ληστείας του Ταμείου των Κ.Α., η θέση μου είναι ότι τα 8.2 δις που λήστεψε το κράτος πρέπει να τα πληρώσει πίσω, όχι φορολογώντας πάλι την τσέπη μας. Δε θα πληρώσουμε πάλι εμείς τα σπασμένα. Να υποχρεωθούν να τα πληρώσουν από την τσέπη τους όσοι πήραν τις κατά καιρούς αποφάσεις γι’ αυτή τη συστηματική ληστεία κι αν δεν έχουν να τα πληρώσουν, να φυλακιστούν.

ΑΛΗΘΕΙΑ, ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΑΚΟΜΗ;

Αλήθεια αναρωτιέστε ακόμη κάποιοι γιατί δεν τιμωρήθηκε κανείς που μια ξένη γυναίκα κατασπαράχτηκε απο σκυλιά και πέθανε αβοήθητη σε ένα χωράφι; Αληθεια σας κάνουν ακόμη εντύπωση τέτοια φαινόμενα διάλυσης, αποσάθρωσης, γελοιοποίησης των θεσμών και της αξιοπρέπειας του πολίτη; Αλήθεια πιστεύετε ακόμη ότι ζούμε σε κανονική χώρα;

Αλήθεια δεν καταλάβατε ακόμη ότι ζούμε απλώς σε ένα μπουρδέλο, με προνομιούχους που πηδάνε κι εμάς τους υπόλοιπους που πληρώνουμε το λογαριασμό; Αλήθεια δεν καταλάβατε ακόμη ότι σε τούτο το μπουρδέλο δεν υπάρχουν νόμοι, δεν υπάρχει δικαιοσύνη, ήθος, όραμα, πλάνο, πυξίδα, δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά ό,τι εξυπηρετεί την ελίτ των γαμέων;

Ο ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ ΜΟΝΟ ΟΠΟΤΕ ΜΑΣ ΒΟΛΕΥΕΙ

Οι ΗΠΑ, αλλάζονας μια επί δεκαετίες πάγια θέση τους, αναγνώρισαν ως νόμιμους τους 600 χιλιάδες Ισραηλινούς έποικους στην Δυτική Όχθη.

Ένα από τα βασικά προσχήματα που χρησιμοποιεί η ελληνοκυπριακή διχοτομική σχολή στην Κύπρο, κάθε φορά που υπονομεύει τις προσπάθειες για λύση του Κυπριακού, με τη δηλητηριώδη της προπαγάνδα, είναι ότι το ζήτημα των εποίκων δεν πρέπει να συζητείται, διότι ο εποικισμός είναι έγκλημα πολέμου και συνεπώς, όταν λυθεί το Κυπριακό, θα πρέπει να φύγουν όλοι ως τον τελευταίο.

Να επισημάνω ότι πρόκειται για τους ίδιους που διευκόλυναν την Τουρκία να εποικίσει το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, με τη μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία του Κυπριακού Ζητήματος, τον ούτω καλούμενο «Μακροχρόνιο Αγώνα» της μάσας. Παραπέμποντας τη λύση του Κυπριακού στις «ελληνικές καλένδες», διευκόλυναν την Τουρκία να εδραιώσει στην Κύπρο διχοτομικά τετελεσμένα πλέον μη αναστρέψιμα. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι το έκαναν σκόπιμα, γι’ αυτό και αναφέρομαι σ’ αυτούς με τον όρο «διχοτομικοί».

Επισημαίνω επίσης ότι είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν αναφανδόν τη ρωσική θέση στο θέμα της Κριμαίας, η οποία βασίζεται στα αποτελέσματα εποικισμού. Η Ρωσία υποστηρίζει ότι η Κριμαία είναι δική της, αφού οι κάτοικοί της είναι στην πλειοψηφία τους Ρώσοι. Ωστόσο πρόκειται για έποικους, τους οποίους μετέφερε εκεί ο Στάλιν στα μέσα του 20ου αιώνα, διώκοντας τους Τάταρους, οι οποίοι αποτελούσαν τότε την πλειοψηφία. Όταν επισημαίνεις στους Κύπριους ρωσοφιλους διχοτομιστές ότι το να υποστηρίζουν τον εποικισμό στην Κριμαία έρκεται σε αντίθεση με το επιχείρημά τους για τον εποικισμό στην Κύπρο, σου απαντούν ότι οι Τάταροι είναι μουσουλμάνοι και επιπλέον υπήρξαν και σύμμαχοι του Χίτλερ. Λες και το διεθνές δίκαιο ξεχωρίζει τους μουσουλμάνους από τους χριστιανούς ή βάζει αστερίσκους στο κατά πόσο είναι ή όχι παράνομος ο εποικισμός.

Εν κατακλείδι: το Κυπριακό δεν είναι νομικό ζήτημα και καμία πτυχή του δε θα λυθεί στα δικαστήρια. Αν η ρεαλπολιτίκ των ισχυρών της Γης αποφασίσει κάτι, ούτε οι νόμοι, ούτε η ηθική θα μπορέσουν να αναστείλουν τις αποφάσεις της. Τα πολιτικά ζητήματα λύνονται με πολιτικούς όρους. Απλώς στην Κύπρο κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, με την Τουρκία, την τουρκοκυπριακή δεξιά και μια μεγάλη μερίδα της ελληνοκυπριακής και ελλαδικής ηγεσίας να θέλουν διχοτόμηση και να προσπαθούν να σκοτώσουν τον χρόνο με διάφορες προφάσεις, μέχρι να πάνε τα πράγματα εκεί από μόνα τους.

ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ

Πριν από 30 χρόνια, στις 9 Νοεμβρίου 1989, το απόγευμα, ήμουν στην κλινική και περίμενα να γεννηθεί το πρώτο μας παιδί, ο γιος μου. Μέσα στην αναμονή και την αγωνία του 25χρονου wannabe πατέρα, έριχνα που και πού ματιές στην τηλεόραση του ΡΙΚ, τον τότε μοναδικό τηλεοπτικό σταθμό, που διέκοπτε τακτικά το πρόγραμμά του για να δείξει ζωντανά εικόνες από το Βερολίνο. Χιλιάδες άνθρωποι από το Ανατολικό Βερολίνο είχαν μαζευτεί στο τείχος που χώριζε στα δύο την πόλη και άρχισαν να το γκρεμίζουν.

Το τείχος χτίστηκε το 1961 από την κομμουνιστική κυβέρνηση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολικής Γερμανίας) για να εμποδίσει την ολοένα αυξανόμενη φυγή πολιτιών της χώρας προς τη Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία). Ανθρώπων που δεν άντεχαν άλλο τη μίζερη ζωή κάτω από ένα καταπιεστικό καθεστώς, μέσα στη φτώχεια και την ανέχεια και στις ουρές με τα κουπόνια στο χέρι για να πάρουν στοιχειώδη είδη πρώτης ανάγκης, πολλά από τα οποία τελείωναν και δεν έφταναν να καλύψουν όλο τον πληθυσμό. Ένα καθεστώς στο οποίο περνούσε καλά μόνο η νομεγκλατούρα (ελίτ) του κομμουνιστικού κόμματος και οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, ενώ ο απλός λαός βρισκόταν συνεχώς υπό παρακολούθηση, κάτω από το άγρυπνο μάτι των χαφιέδων της τρομερής μυστικής υπηρεσίας STASI.

Το τείχος εκείνο έκοψε το Βερολίνο στα δύο. Έκοψε στη μέση τις λεωφόρους, τα δρομάκια, τις σήραγγες του μετρό, τις ζωές των ανθρώπων, χώρισε οικογένειες. Οι Ανατολικογερμανοί κλείστηκαν σε μια τεράστια φυλακή, στην οποία δεν είχαν πολιτικά δικαίωματα, δεν είχαν ελευθερίες, σε μια συνέχεια της δικτατορίας του Χίτλερ, αλλά με μαρξιστική επίφαση. Στα 28 χρόνια του τείχους της ντροπής, γύρω στους 85 ανθρώπους πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν από συνοριακούς Ανατολικογερμανούς φρουρούς, στην προσπάθειά τους να διαφύγουν προς την ελευθερία.

Στις 9 Νοεμβρίου η νέα (μετά τον Έριχ Χόνεγκερ) κομμουνιστική κυβέρνηση, κάτω από την πίεση των αλλαγών στην υπόλοιπη Ανατολική Ευρώπη και μη έχοντας πια τη στήριξη της Σοβιετικής Ένωσης του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, προσπάθησε με μισόλογα να κάνει κάποιες αλλαγές στο σύστημα. Μια λανθασμένη είδηση που μεταδόθηκε από τα μεγάλα ειδησεογραφικά δίχτυα του πλανήτη μιλούσε για απόφαση της κομμουνιστικής κυβέρνησης να ανοίξει τα οδοφράγματα. Παρά τους περιορισμούς στην ενημέρωση, οι κάτοικοι του Ανατολικού Βερολίνου είδαν την είδηση από τα ΜΜΕ της Δυτικής Γερμανίας. Δεκάδες χιλιάδες Ανατολικογερμανοί μαζεύτηκαν τότε στο τείχος για να περάσουν απέναντι. Δεκάδες χιλιάδες Ανατολικογερμανοί μαζεύτηκαν τότε στο τείχος για να περάσουν απέναντι. Οι φουροί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Οι Ρώσοι στρατιώτες, με εντολές της Μόσχας, έμειναν μέσα στα στρατόπεδά τους αμέτοχοι.

Η ώρα περνούσε, το πλήθος πίεζε, αγρίευε. Κάποια στιγμή άρχισαν με κασμάδες να γκρεμίζουν το τείχος. Το κομμουνιστικό καθεστώς κατέρρευσε και η χώρα μπήκε σε μια μεταβατική διαδικασία, που την οδήγησε σε ενοποίηση με τη Δυτική Γερμανία σε λιγότερο από ένα χρόνο μετά, τον Οκτώβριο του 1990.

Για την κατάσταση που επικρατούσε στην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία μπορείτε να δείτε την καταπληκτική ταινία Das Leben der Anderen (Οι Ζωές Των Άλλων) και θα καταλάβετε γιατί δεν μπορούσαν με τίποτε οι άνθρωποι να ζουν κάτω από εκείνες τις συνθήκες όταν οι υπόλοιποι Γερμανοί ζούσαν όπως περίπου ξέρουμε τη Γερμανία σήμερα: https://www.youtube.com/watch?v=fBUHU2BdLOY&t=66s

ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΗΓΕΤΗΣ

Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν”. (Το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο με το ήθος αυτών που την κυβερνούν). Ισοκράτης.

Ο Ισοκράτης είπε λοιπόν πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια ότι αυτοί που μας κυβερνούν έχουν το ίδιο ήθος με το δικό μας. Είναι συνεπώς αυτοί που μας αξίζουν και για ό,τι παθαίνουμε από αυτούς φταίει το κεφάλι μας.

Μεγάλοι ηγέτες είναι εκείνοι που ξεχωρίζουν πρωτίστως σε ήθος, που έχουν ξεπεράσει τον εαυτούλη τους και τις προσωπικές τους ανάγκες και δίνονται με όλο τους το είναι στο να κυβερνήσουν με αρετή, στη βάση δηλαδή αξιών και ιδανικών και με τρόπο αυστηρά άμεμπτο ώστε, με το προσωπικό τους παράδειγμα που πρέπει να είνα παράδειγμα προς μίμησιν, να σηκώσουν τη χώρα και το λαό τους λίγο ψηλότερα.

Στην Κύπρο δυστυχώς ατυχήσαμε. Ποτέ δεν είχαμε ηγέτες. Όλοι εξυπηρέτησαν ένα αρρωστημένο σύστημα εξουσίας. Άλλοι με ζήλο, για να εξυπηρετήσουν πότε τη ματαιοδοξία τους, πότε τα προσωπικά τους ενδιαφέροντα και μικροσυμφέροντα, πότε το στενό οικογενειακό και φιλικό τους κύκλο και πάντοτε βεβαίως τα μικροκομματικά τους συμφέροντα και την κομματική πελατεία. Άλλοι πάλι το έκαναν με το στανιό τους. Αντιπαθούσαν αυτό που γινότανε, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά. Το διεφθαρμένο σύστημα, που στήθηκε στις αρχές του 1960, ξεκάθαρα στα πρότυπα της σικελικής μαφίας, δεν τους επέτρεπε να παρεκκλίνουν από την εξυπηρέτηση των λίγων και εκλεκτών συνδαιτημόνων.

Αυτό το σύστημα έκλεψε από τις τσέπες μας ΔΕΚΑΔΕΣ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ευρώ, τα οποία καταχράστηκαν οι εκάστοτε ευρισκόμενοι σε πόστα εξουσίας και οι παρακοιμώμενοί τους. Ανελλιπώς, σε κάθε δημόσιο έργο οποιασδήποτε μορφής, σε κάθε αγορά του κράτους, σε κάθε δραστηριότητα που προϋπόθετε διάθεση δημοσίου χρήματος, έγινε είτε διασπάθιση, είτε υπεξαίρεση, είτε κλοπή δημοσίου χρήματος. Όλα όσα κλάπηκαν από τις τσέπες μας στα 60 χρόνια λειτουργίας του μαφιόζικου αυτού συστήματος εξουσίας, συμποσούνται- επαναλαμβάνω- σε ΔΕΚΑΔΕΣ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ευρώ.

Η μεγάλη ληστεία από τις αποθήκες της Κοινωνικής Μέριμνας ειδών πρώτης ανάγκης των προσφύγων της τουρκικής εισβολής και στη συνέχεια το κάψιμό τους, υπήρξε η πρώτη θρασύτατη, ανήθικη επίθεση ενάντια σ΄ αυτό το λαό, σε μια στιγμή πόνου και δυστυχίας. Έμεινε ατιμώρητη.

Ακολούθησε το σκάνδαλο με τον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας – Λεμεσού, στο οποίο και πάλι φαγώθηκαν εκατομμύρια λίρες. Έμεινε ατιμώρητο.

Ακολούθησαν αμέτρητα σκάνδαλα: Αναφέρω μόνο τα πιο γνωστά: Μίζες στα οπλικά συστήματα της Εθνικής Φρουράς, μια ληστεία που έκανε κάποιων τα παλούκια χρυσά, με … πατριωτική όμως κάλυψη, το Χρηματιστήριο στο οποίο φαγώθηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια από τις τσέπες του απλού κόσμου, το Γενικό Νοσοκομείο της Λευκωσίας, η φούσκα των ακινήτων, η Πλατεία Ελευθερίας και φυσικά η τραπεζική κρίση που κατέληξε στο κούρεμα του 2013.

Η μεγάλη κρίση του 2013 ήταν πρωτίστως κρίση ΗΘΙΚΗ και κατά δεύτερο λόγο οικονομική. Ήταν ένας βόθρος αυθαιρεσίας, ασυδοσίας, σφετερισμού, θράσους, πλεονεξίας, ανεντιμότητας, απατεωνιάς, ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑΣ, που έκανε έκρηξη και μας σκέπασε με λύματα. Οι επιτήδειοι, οι κλέφτες, όλοι οι συνδαιτημόνες της συνεστίασης του αίσχους, τα έριξαν – ως συνήθως- στους ξένους. Δεν ήταν έτσι όμως τα πράγματα. Όλα τα έκαναν “δικοί μας”.

Τον Αύγουστο του 2012, λίγους μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές και πριν από το “κούρεμα”, έγραψα σε ένα άρθρο μου τα εξής: “Η Κύπρος χρειάζεται έναν εμπνευσμένο ηγέτη με πυγμή και όραμα κι οπωσδήποτε τίμιο, υπηρέτη του ήθους. Έναν ηγέτη που να τον ενδιαφέρει η Κύπρος και όχι οι επόμενες εκλογές. Να τα βάλει με τα συμφέροντα και να τα τσακίσει. Στον πόλεμο που θα δεχτεί, να έχει τα κότσια και το πείσμα να αναδειχτεί νικητής. Να πορευτεί αλώβητος μέσα από την πυρωμένη λάβα που θα ξεράσει το διεφθερμένο κατεστημένο και να φτάσει μέχρι την καρδιά του τέρατος για να την τρυπήσει με το δόρυ της αρετής. Διότι ο τόπος δεν αντέχει άλλο…”

Εξελέγη στην προεδρία ο Νίκος Αναστασιάδης, ένας πολιτικός που φαινόταν να διαθέτει την πυγμή να γίνει ο μεγάλος εκείνος ηγέτης που θα μας έβγαζε έξω από το βόθρο. Δυστυχώς επί των ημερών του το διεφθαρμένο σύστημα όχι μόνο δεν χτυπήθηκε αλλά η διαφθορά εδραιώθηκε ακόμη περισσότερο. Τα σκάνδαλα διασπάθισης δημοσίου χρήματος όχι μόνο δεν σταμάτησαν αλλά αυξήθηκαν.

Μάθαμε ότι τις ημέρες που οι τράπεζες ήταν κλειστές και ο απλός κόσμος δεν μπορούσε να βγάλει έξω τα λεφτά του, κάποια “εκλεκτά” μέλη του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου έβγαλαν έξω από την Κύπρο ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ, επιβαρύνοντας το πρόβλημα, πάνω στην καμπούρα μας.

Είδαμε υψηλόβαθμους κρατικούς αξιωματούχους να βρίσκονται εκτεθειμένοι με σκάνδαλα διαφθοράς και τον πρόεδρο της χώρας, που τους διόρισε, να εκφράζει τη συμπάθειά του σ’ αυτούς.

Είδαμε δημάρχους και άλλους αρμόδιους να έχουν φάει μίζες, για να ευνοήσουν συγκεκριμένες προσφορές.

Είδαμε να στήνεται ολόκληρο πάρτι στον Συνεργατισμό, να τρώνε κάποιοι με χρυσά κουτάλια, την ώρα που, εν γνώσει τους, το οικοδόμημα κατέρρεε και να ξεπουλάνε στη συνέχεια σε εξευτελιστικές τιμές (μαντέψτε σε ποιους) τα ακίνητα, που ανήκαν ουσιαστικά στα μέλη του Συνεργατισμού. Είδαμε στον ψυχορραγούντα Συνεργατισμό γύπες να τρώνε με βουλιμία ό,τι ψαχνό έμεινε αφάγωτο.

Όσα έγιναν για να φτάσουμε στην κρίση του 2013 και πολύ περισσότερο όσα έγιναν μετά, ισοδυναμούν με εσχάτη προδοσία. Κι όμως ξανά η ίδια ιστορία της ατιμωρησίας. Διότι πολύ απλά όλοι είχαν βάλει το δάχτυλο στο μέλι, όλοι είχαν λίγο ή πολύ συμμετοχή στο πάρτι, όλοι φέρουν ευθύνες για τη μεγάλη διαχρονική ληστεία. Χωρίς να υπάρξει καμία ουσιαστική αντίδραση, η αστυνομία του Αναστασιάδη και η εισαγγελία του Κληρίδη, απέτυχαν να στοιχειοθετήσουν υποθέσεις εναντίον οποιουδήποτε και στο τέλος αθωώθηκαν σχεδόν όλοι.

Κάποιους που μπήκαν φυλακή αναγκαστικά, για τα μάτια του κόσμου και για να εκτονωθεί η οργή, η διακυβέρνηση Αναστασιάδη φρόντισε να τους βγάλει έξω σε μερικούς μήνες. Μέχρι και παιδεραστές κατάφερε να αποφυλακίσει πρόωρα, αφού ήταν κι αυτοί μέλη του τζετ σετ που κυβερνά σαν βαθύ κράτος.

Όλα τούτα που ζούμε τις τελευταίες ημέρες, με το σκάνδαλο των πολιτογραφήσεων διεθνώς σεσημασμένων απατεώνων, εξακολουθούν να είναι η κορυφή του παγόβουνου. Δυστυχώς η διακυβέρνηση Αναστασιάδη, όχι μόνο απέτυχε να θεραπεύσει τον καρκίνο της διαφθοράς, αλλά φοβάμαι ότι μας επιφυλάσσει αρκετές ακόμα εκπλήξεις. Δυστυχώς για το μέλλον αυτού του τόπου, δυστυχώς για εμάς και τα παιδιά μας.

Επειδή δεν θέλω να κλείσω αυτό το άρθρο με μιζέρια, λέω πως μπορούμε ακόμη να κάνουμε κάτι, να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας, να ξηλώσουμε το μολυσμένο σύστημα της κυπριακού τύπου κομματοκρατίας και να το θάψουμε στα τάρταρα. Αναζητούνται νέα μυαλά, αδιάφθοροι άνθρωποι, ικανοί διαχειριστές, νέα πολιτικά σχήματα. Αναζητείται πάνω απ’ όλα ΗΓΕΤΗΣ, αναζητείται ελπίς!

ΝΑΙ, ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΣ!

Στα ψιλά των εφημερίδων σήμερα η είδηση ότι δεν ανοίγει τελικά το Πολεμικό Μουσείο. Έκαναν πάλι λάθη και προχειρότητες λέει η είδηση και πρέπει να το κλείσουν πριν το ανοίξουν.

Η ίδια θλιβερή ιστορία σε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ πιάνει να κάνει αυτό το κράτος. Από ένα απλό πεζοδρόμιο, μέχρι το μεγαλύτερο έργο υποδομής, ΤΙΠΟΤΕ κι όταν λέω τίποτε εννοώ ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτε δεν ολοκληρώνεται έγκαιρα, μέσα στα πλαίσια του προϋπολογισμού του και με τις ποιοτικές προδιαγραφές που είχαν τεθεί. ΟΛΑ, κι όταν λέω ΟΛΑ εννοώ ΟΛΑ καθυστερούν από μήνες μέχρι χρόνια ολόκληρα να περατωθούν, στοιχίζουν τελικά στην τσέπη μας διπλάσια ή τριπλάσια χρήματα από τον αρχικό προϋπολογισμό και είναι κατασκευασμένα με ΚΑΚΟΤΕΧΝΙΕΣ, με αποτέλεσμα λίγα χρόνια μετά να θέλουν επιδιορθώσεις ή κατεδάφιση.

ΚΑΝΕΝΑΣ μα ΚΑΝΕΝΑΣ ποτέ δεν θεωρείται υπεύθυνος, κανένας δεν πληρώνει αποζημίωση ή πρόστιμο κανένας άχρηστος δεν απολύεται από τη θέση του, κανένας διεφθαρμένος δεν σύρεται στο δικαστήριο για τις μίζες που πήρε για να κάνει τα στραβά μάτια και το άχρηστο κράτος συνεχίζει να κάνει ΤΑ ΙΔΙΑ σε κάθε επόμενο έργο ή σε κάθε επόμενη διαδικασία.

Το μόνο έργο που ολοκληρώθηκε έγκαιρα και μάλιστα πριν την ώρα του κι από τη χαρά της η κυβέρνηση (Χριστόφια) έδωσε και μπόνους, ήταν ο αυτοκινητόδρομος τριπλής πορείας προς τη Λευκωσία, ο οποίος διαβάσαμε πριν μερικούς μήνες ότι βασικά πρέπει να ξηλωθεί και να ξαναφτιαχτεί…

Με άλλα λόγια, έχουμε ένα κράτος παράλυτο και άχρηστο, που δεν κατορθώνει να κάνει ΤΙΠΟΤΑ, ξέρει μόνο να κατασπαταλεί το χρήμα του φορολογούμενου πολίτη, αλλά με αξιωματούχους που τρώνε με χρυσά κουτάλια.

Αυτή η άθλια κουλτούρα της πιο υπανάπτυκτης χώρας του κόσμου, είναι η κουλτούρα της κυπριακής μπανανίας, οι πολίτες της οποίας τα βλέπουν όλα αυτά σιωπηλοί, είτε γιατί κάποιοι νομίζουν ότι έτσι είναι παντού σε όλο τον κόσμο τα πράγματα, είτε γιατί άλλοι πιστεύουν ότι “σαν την Κύπρο δεν έσιει”. Είναι πάντως και πολλοί εκείνοι που κάθε φορά που ξεσπά ένα σκάνδαλο, νιώθουν έντονα την ανάγκη να υπερασπιστούν τον πρόεδρο τους και την κυβέρνησή τους, αν προέρχεται από το κόμμα τους. Γι’ αυτό το γράφω και το ξαναγράφω: ότι παθαίνουμε είναι από το κεφάλι μας, γιατί κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν.

(Σημ.: Το απόκομμα είναι από την εφημερίδα “Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ” της 5/11/2019)

ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΛΑΜΟΓΙΟ ΤΗΣ Ε.Ε.;

Παρενέβη λοιπόν, ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου για να κάνει Κύπριο και Ευρωπαίο πολίτη έναν από τους μεγαλύτερους απατεώνες στον κόσμο. Προμοτάροντας το διεθνές αυτό λαμόγιο, ο μακαριώτατος δεν παρέλειψε να περιλάβει και τον Ιησού Χριστό στην επιστολή που έστειλε στον τότε υπουργό Σωκράτη Χάσικο, αφού την οποία υπογράφει ως “Ευχέτης προς Κύριον”.

Το αρμόδιο Υπουργείο Εσωτερικών, αντί να ακολουθήσει τις νενομισμένες διαδικασίες, έκανε αυτό που ήθελε “ο ευχέτης προς Κύριον”, ενώ, αν το έψαχνε λίγο, θα ήξερε με ποιον είχαμε να κάνουμε. Παρόλα αυτά και για το χατήρι του αρχιεπισκόπου, παρακάμφθηκαν οι διαδικασίες, προχώρησε η υπόθεση και το Υπουργικό Συμβούλιο του Νίκου Αναστασιάδη έδωσε διαβατήριο σε έναν παγκόσμιο αστέρα του οικονομικού εγκλήματος.

Η Κύπρος υπήρξε για πολλά χρόνια πλυντήριο μαύρου χρήματος. Το 2003 έγινε εδώ το μεγαλύτερο ξέπλυμα όλων των εποχών, όταν ο δικτάτορας Σλόμποταν Μιλόσεβιτς έκλεψε κυριολεκτικά το υστέρημα του σερβικού λαού και το ξέπλυνε στην Κύπρο, σε συγκεκριμένη τράπεζα και σε συνεργασία με συγκεκριμένο δικηγορικό γραφείο, το αντάλλαγμα του οποίου παραμένει άγνωστο. Η υπόθεση εκείνη, που τέθηκε κάτω από το μικροσκόπιο του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, ψύχρανε τις σχέσεις της Κύπρου με τη Σερβία.

Το ξέπλυμα πολλών άλλων βρόμικων κεφαλαίων συνεχίστηκε, με την ίδια τράπεζα να αποτελεί σταθερά τον πρόθυμο πλύντη. Το κούρεμα του 2013 και το κλείσιμο της τράπεζας δεν είναι διόλου άσχετο με αυτή τη δραστηριότητα και το βέβαιο είναι ότι δεν ήταν μόνο οι Ευρωπαίοι τιμωροί μας εκείνο το καιρό, αλλά και οι Ρώσοι, καθώς ο Πούτιν ήθελε να δώσει ένα γερό χαστούκι στους Ρώσους μεγιστάνες τους οποίους εκκλιπαρούσε για χρόνια να επιστρέψουν τα κεφάλαιά τους στη Ρωσία, αλλά εκείνοι προτιμούσαν να τα έχουν και να τα ξεπλένουν σε φορολογικούς παράδεισους όπως η Κύπρος.

Τα τελευταία χρόνια ανακαλύψαν οι ηγέτες μας άλλο τρόπο να φέρουν χρήματα στην Κύπρο: με την παραχώρηση ευρωπαϊκού διαβατηρίου σε ξένους μεγιστάνες. Όπως ήταν επόμενο, όποιος από αυτούς δεν μπορεί να αποταθεί σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, γιατί θα τον αποκλείσουν, έρχεται και παίρνει διαβατήριο στην Κύπρο. Τα ανταλλάγματα, εάν υπάρχουν, παραμένουν άγνωστα, για εκείνους που κάνουν τα στραβά μάτια και παρακάμπτουν τις διαδικασίες και τους νόμους, για να δώσουν διαβατήρια σε απατεώνες. Εκτός αν πρέπει να πιστέψουμε ότι αυτοί οι απατεώνες ακολουθούν τις διαδικασίες με θρησκευτική ευλάβεια και τους δίνονται τα διαβατήρια κανονικά και με το νόμο.

Πάντως για άλλη μια φορά αυτή η χώρα κι εμείς, οι πολίτες της, βρισκόμαστε εκτεθειμένοι απέναντι στη διεθνή κοινότητα, από περίεργες αποφάσεις εκείνων που μας κυβερνούν. Το γεγονός ότι δε βάζουμε μυαλό και παραμένουμε μια μικρή χώρα-λαμόγιο μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν ξέρω τι άλλες συνέπειες θα έχει στο μέλλον πάνω σ’ εμάς και στα παιδιά μας. Αλλά ό,τι και να πάθουμε θα είναι από το κεφάλι μας, ενόσω σωπαίνουμε και δεν κάνουμε τίποτα για να τερματίσουμε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση.