Αρχείο κατηγορίας Άλλα άρθρα

ΤΟ ΖΩΩΔΕΣ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΜΕ ΤΗ ΜΑΝΤΙΛΑ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ

Πιστεύω απόλυτα ότι ο άνθρωπος πρέπει να συμβαδίζει με την εξέλιξη, να μην μένει πίσω, να μη γίνεται ξένος με την εποχή του, αλλά να τη ζει πλήρως και να διατηρεί τον έλεγχο της ζωής του μέσα σ’ αυτήν.

Από την άλλη όμως αντιλαμβάνομαι, κατανοώ και ανέχομαι (όταν διαφωνώ) τους φόβους και τις αδυναμίες των ανθρώπων που σε κάποιες τους μορφές εκφράζονται ή διασκεδάζονται μέσα από τις θρησκευτικές τους δοξασίες. Ενόσω οι δοξασίες των ανθρώπων δεν ενοχλούν τους άλλους, δεν παραβιάζουν δικαιώματα άλλων και δεν καταστρατηγούν τους νόμους μιας ευνομούμενης δημοκρατίας, δεν βρίσκω κανένα λόγο να παρέμβω στα πιστεύω και στις δοξασίες τους, πολύ περισσότερο να τους υποχρεώσω να τα αλλάξουν.

Αυτό φρονώ πως είναι μια κεφαλαιώδης αρχή του αλληλοσεβασμού και της αλληλοκατανόησης μεταξύ των ανθρώπων και των λαών και είναι επίσης μια από τις πιο χαρακτηριστικές αρχές του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ας μην επικαλούνται λοιπόν ως παράδειγμα κάποιοι το τι γίνεται στη Σαουδική Αραβία και σε άλλα κράτη με ανάλογες επιρροές στη νομοθεσία τους από την ισλαμική Σαρία, για να μας υποδείξουν ότι ανάλογα πρέπει να συμπεριφερόμαστε κι εμείς στους μουσουλμάνους. Δε θα γίνουμε κι εμείς το ίδιο, αν θέλουμε να ισχυριζόμαστε ότι είμαστε πολιτισμένοι και σεβόμαστε τον άνθρωπο. Όσοι ισχυρίζονται ότι πρέπει να συμπεριφερόμαστε με αυτό τον τρόπο, είναι στην ουσία το ίδιο και το αυτό με ό,τι κατηγορούν. Αν είχαν την εξουσία θα ήταν ίσως και χειρότεροι.

Ο ρατσισμός κι η μισαλλοδοξία, είναι στην πραγματικότητα η «εκλογίκευση» (μέσω βεβαίως της κατάχρησης της λογικής ) του αρχέγονου ζωώδους ενστίκτου της αυτοσυντήρησης ή αλλιώς της επιβίωσης, που εκλαμβάνει τους άλλους ως ανταγωνιστές στην τροφή. Ο φόβος του ανθρώπου-ζώου, ότι μπορεί να μείνει χωρίς τροφή και να πεθάνει, δημιούργησε πολλά συμπλέγματα στη διαμόρφωση του ανθρώπινου χαρακτήρα, τα οποία και κουβαλούμε μέσα στο DNA μας. Η καψυποψία απέναντι στους άλλους και κυρίως απέναντι στους ξένους (ξενοφοβία), πηγάζει από το ζωώδες μας ένστικτο, που τους εκλαμβάνει σαν «εισβολείς» στο περιβάλλον μας, που ήρθαν να διαταράξουν τις ισορροπίες που καθορίσαμε ανάμεσά μας, για να διασφαλίζουμε το μερίδιό μας στην απαραίτητη για την επιβίωσή μας τροφή. Ο ρατσισμός, δηλαδή ο χαρακτηρισμός άλλων ανθρώπων ως «κατώτερων» από εμάς πηγάζει και πάλι από την ανάγκη των ζώου να διασφαλίσει την προτεραιότητά του στην τροφή έναντι των άλλων.

Από μια άποψη λοιπόν σπάω πλάκα με τις δικαιολογίες και τις αναφορές σε νόμους και αξίες, που επινοούν οι μισαλλόδοξοι και οι ρατσιστές για να υπερασπιστούν τον ατόφιο ζωώδη ρατσισμό τους. Την ίδια όμως στιγμή είμαι υποχρεωμένος να υπερασπιστώ την ανώτερη φύση του ανθρώπου, την πνευματική, εκείνη δηλαδή που τον αποκολλά από τα ζωώδη του ένστικτα και συμπλέγματα, που τον ανεβάζει ψηλά και διασφαλίζει μέσα του την ηρεμία και γύρω του την ειρήνη και την απαραίτητη συνύπαρξή του με τους άλλους.

Σε σχέση με το περιστατικό που συνέβη σε σχολείο της Κύπρου, με τον διευθυντή που έδιωξε από το σχολείο μαθήτρια συριακής καταγωγής, που φορούσε μαντίλα, η άποψή μου είναι ότι αυτός συμπεριφέρθηκε σαν ζώο και όχι σαν πνευματικός άνθρωπος. Διατηρώντας την προσωπική μου άποψη ότι οι μαντίλες και οι κελεμπίες όπως βεβαίως και πολλές από τις (ψευδο)χριστιανικές δοξασίες, είναι ξεπερασμένες στην εποχή μας, την ίδια στιγμή θεωρώ ότι υπήρχε καλύτερος τρόπος χειρισμού της κατάστασης. Θα μπορούσε ο διευθυντής να αποταθεί πρώτα στο Υπουργείο Παιδείας και, αν το υπουργείο θεωρούσε ότι υπήρχε θέμα, τότε θα έπρεπε να είχαν κληθεί στο σχολείο οι γονείς του παιδιού για να συζητηθεί μαζί τους το θέμα. Το ότι έδιωξε το παιδί και το πρόσβαλε με αυτό τον τρόπο, ήταν – φρονώ- πράξη απαράδεκτη και καταδικαστέα.

Η ΝΕΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΟΗΕ ΔΕ ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΕ ΛΥΣΗ ΑΛΛΑ ΣΤΗ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ

Βλέπω κινήσεις μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα δραστηριοποίησης ομάδων και ατόμων με σκοπό να πιεστούν οι πολιτικές ηγεσίες και στις δύο κοινότητες για λύση του Κυπριακού. Λοιπόν εγώ αρνούμαι να γίνω ξανά κομπάρσος σ’ αυτό το εξοργιστικά κακόγουστο θέατρο. Η νέα πρωτοβουλία που ξεκινά με τους «Όρους Αναφοράς», δεν γίνεται για να λυθεί το Κυπριακό αλλά για να οριστικοποιηθεί και να επισημοποιηθεί η διχοτόμηση της Κύπρου, με την αναγνώριση του ψευδοκράτους από τη διεθνή κοινότητα.

Δυστυχώς τα κατάφεραν. Πενήντα χρόνια απάτης, πενήντα χρόνια προδοσίας, ήταν τελικά τόσα όσα χρειάζονταν για να οριστικοποιηθούν τα σχέδια της Τουρκίας και του ντενκτασικού κατεστημένου στα κατεχόμενα, τα οποία βόλεψαν μια χαρά το διεφθαρμένο ως τα μπούνια ελληνοκυπριακό κατεστημένο, που αποτελεί το βαθύ κράτος που μας κυβερνά από το 1960 μέχρι σήμερα.

Το τεράστιο έγκλημα του 1974, το ξεσπίτωμα 170 χιλιάδων ανθρώπων, οι χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας που σκοτώθηκαν από τουρκικές σφαίρες, οι εκατοντάδες γυναίκες που βιάστηκαν, δεν ήταν μια αστοχία της ιστορικής μας μοίρας. Ούτε οι συνέπειες της αποκοτιάς ενός παρανοϊκού δικτάτορα που έκανε πραξικόπημα για να ρίξει τον Μακάριο. Ήταν συνειδητή επιλογή, όχι μόνο της ελλαδικής χούντας αλλά κυρίως της μαφίας που μας κυβερνά. Οι δικοί μας μαφιόζοι δεν ήθελαν τους Τουρκοκύπριους μέσα στα πόδια τους να ζητάνε «μοιράσι». Από την άλλη μεριά οι Ντενκτάσηδες ήθελαν να μοιράσουν την Κύπρο στα δύο, για να κάνουν κουμάντο στη δική τους περιοχή, ώστε να μην έχουν την τύχη της μειοψηφίας στη νομή.

Η τεράστια διαφορά βρίσκεται στον μακρόπνοο σχεδιασμό. Η Τουρκία και το ντενκτασικό κατεστημένο έβλεπαν μακριά. Ήξεραν ότι με τη διχοτόμηση η Κύπρος θα γίνει μοιραία και αναπόφευκτα τουρκικό νησί. Γιατί στο δικό της μισό η Τουρκία θα φέρει πολύ περισσότερους Τούρκους από όσοι είμαστε οι Ελληνοκύπριοι και θα ενισχύει την οικονομία του δικού της κομματιού με την στήριξη της τεράστιας τουρκικής αγοράς.

Ήδη αυτό ξεκίνησε να γίνεται από τώρα. Όντας παράνομο το κρατικό μόρφωμα στο βορρά, ανταγωνίζεται ήδη την οικονομία μας στον τουρισμό, τη γεωργία και στο εμπόριο. Δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι αγοράζουν πλέον από τα κατεχόμενα. Όταν γίνουν επίσημα αναγνωρισμένο κράτος θα έρθουν και οι επενδύσεις και τότε, έχοντας τη δυνατότητα να κρατάνε τις δικές τους τιμές χαμηλά, απλά να μας κλείσουν το μαγαζί. Για να τους ανταγωνιστούμε θα πρέπει να πουληθούμε σε ξένους μεγιστάνες. Σε κάθε περίπτωση θα είμαστε πλέον τσιράκια. Είτε των ξένων είτε των Τούρκων. Θα είμαστε επίσης μειοψηφία σ’ αυτό το νησί και θα είμαστε τυχεροί αν η Τουρκία δεν επιδιώξει να το εκμεταλλευτεί αυτό στο μέλλον, πολιτικά ή άλλως πως.

Με λίγα λόγια, οι Τούρκοι επεδίωξαν τη διχοτόμηση γιατί είχαν μακρόπνοο εθνικό στόχο ενώ οι δικοί μας την επεδίωξαν, για να κλέψουν, να φάνε μέχρι σκασμού, να φτιάξουν τεράστιες περιουσίες. Τα αμέτρητα σκάνδαλα, το φάγωμα δισεκατομμυρίων, η αναξιοκρατία, η ανηθικότητα, το ψέμα και η απάτη συνθέτουν την πολιτική κουλτούρα σ’ αυτή την Μπανανία. Αν θέλετε κι άλλα τεκμήρια για να πεισθείτε, πέρα από αυτά που είδαν τα μάτια μας και άκουσαν τα αυτιά μας, από αυτά δηλαδή που ζούμε εδώ και δεκαετίες, λυπάμαι να σας πω ότι είστε τουλάχιστον ευκολόπιστοι αν όχι και αφελείς.

Δυστυχώς προδοθήκαμε. Η διχοτόμηση είναι πια αναπόφευκτη. Αυτοί, οι υποκριτές που την επεδίωξαν με λύσσα όλα αυτά τα χρόνια της προδοσίας, πρώτα θα κάνουν ότι τσακώνονται μεταξύ τους, έπειτα θα τα ρίξουν στον ΟΗΕ και στους κακούς ξένους, που βυσσοδομούν για την καταστροφή μας, θα μας κατεβάσουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούμε, θα στείλουν και μερικούς να σκοτωθούν στα οδοφράγματα και να γίνουν ήρωες κι αυτοί, θα συνεχίσουν να μας εξαπατούν για να ιδιοποιούνται τον δημόσιο πλούτο, θα συνεχίζουν να «σάζουν» τους δικούς τους, θα συνεχίσουν να διασφαλίζουν τα προσωπικά και κομματικά τους συμφέροντα, θα συνεχίσουν να τρώνε μέχρι σκασμού, με τα χρυσά τους κουτάλια κι όταν η Κύπρος θα τουρκέψει, θα έχουν ήδη διασφαλίσει οικονομικά μέχρι και τα δισέγγονά τους ώστε, αν χρειαστεί, να φύγουν από την Κύπρο, να έχουν την οικονομική ευχέρεια να το κάνουν. Αλίμονο σ’ εμάς και στα δικά μας παιδιά…

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΟΡΦΟΥ ΚΑΙ Η ΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΑΖΟΡΩΝ

«Κατηραμένη νήσος, νήσος των Αζορών,
που καταστρέφης νέους και θάπτης των κορών
να πέση τιμορία από τον ουρανόν,
να λείψης απ΄τους χάρτας και τον οκεανόν.»
Μποστ, 1960.

Παρά το γεγονός ότι πέρασαν οι νηστείες, ο μητροπολίτης Μόρφου θα συνεχίσει μαζί με όσους θέλουν και μπορούν να ζητά «τὶς σωστικὲς πρεσβεῖες» της Παναγίας «γιὰ τὰ δεινὰ ποὺ παραμονεύουν, γιὰ κατάπαυση τῶν πυρκαγιῶν, γιὰ ἀποτροπὴ τῶν σεισμῶν, γιὰ ἀπελευθέρωση καὶ τῆς θάλασσας τῆς Κύπρου.»

(Οι προσευχές για απελευθέρωση και της ΓΗΣ της Κύπρου, η οποία κατέχεται από το 1974 από την Τουρκία, μάλλον δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητες της Μητέρας του Χριστού, συνεπώς θα πρέπει να αποταθούμε αλλού.)

O σεβασμιώτατος, εκφράζει για άλλη μια φορά την αγωνία του ότι «εκεῖνα ποὺ νομίζαμε ὅτι εἶναι μακράν, εἶναι πιὰ κοντά». Παρόλα αυτά θεωρεί ότι είμαστε σε θέση ακόμη να σώσουμε τον κόσμο με την προσωπική μας μετάνοια για τις πολλές αμαρτίες μας:

«Οἱ προφητικοὶ λόγοι τῶν σύγχρονων ἁγίων, μᾶς δείχνουν ὅτι ὁ δρόμος της ἀποσοβήσεως τῶν κακῶν, ἀλλὰ καὶ ἐλαττώσεως τοῦ κακοῦ στὸν κόσμο, περνᾶ μέσα ἀπὸ τὴν προσωπική μας μετάνοια.»

Επί της ουσίας, δηλαδή σε σχέση με τις έντονες κριτικές που δέχτηκε για την άποψή του ότι οι γκέι γενιούνται από μητέρες που τους αρέσει να τον παίρνουν από πίσω, ο άγιος Μόρφου δε θέλησε να απαντήσει, διότι διεξάγεται αστυνομική έρευνα:

«Ὅσον ἀφορᾶ μιὰ ἄλλη πυρκαγιά, περὶ σαρκός, Ἁγίου Πνεύματος καὶ πονηρῶν πνευμάτων, τὴν ὁποία κάποιοι ἄναψαν γιὰ μᾶς, δὲν θὰ προβοῦμε σὲ οἱονδήποτε σχολιασμό, σεβόμενοι πλήρως σχετικὴ ἀστυνομικὴ ἔρευνα ποὺ διεξάγεται.»

Είναι γνωστό στην Κύπρο πως κάθε φορά που «σφίγγουν οι πυράες», έχουμε πυρκαγιές, τις οποίες αναλαμβάνει εκ μέρους της εκκλησίας να σβήσει η Παναγία, εάν φυσικά αποταθούμε σ΄αυτήν διά της προσευχής μας. Παραλληλίζοντας μεταφορικώς λοιπόν τις εναντίον του επικρίσεις με «πυρκαγιά, περὶ σαρκός, Ἁγίου Πνεύματος καὶ πονηρῶν πνευμάτων», θωρεί ότι την πυρκαγιά αυτή κάποιοι άλλοι την άναψαν γι’ αυτόν και όχι ο ίδιος που είπε ότι οι γυναίκες που τον παίρνουν ευχαρίστως από πίσω γεννούν παιδιά ομοφυλόφυλα.

Δεν ξέρω γιατί αλλά η ανακοίνωση του μητροπολίτη Μόρφου μού έφερε στο νου ένα παλιό τραγούδι, του 1960, που τιτλοφορείται «Η Νήσος των Αζορών». Τη μουσική έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης και το τραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Τους στίχους έγραψε ο Μποστ (Μέντης Μποσταντζόγλου), ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός, ευθυμογράφος και ζωγράφος. Οι στίχοι του τραγουδιού, απλοϊκοί και αφελείς, αναμειγνύουν με πολλά λάθη και ασυνταξίες την καθαρεύουσα με τη δημοτική. Τα λάθη όμως ήταν σκόπιμα, ο Μποστ έγραψε έτσι τους στίχους, για να σατιρίσει πολλά πράγματα: την ψεύτικη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν τότε (ο Μόρφου τη χρησιμοποιεί ακόμη) η οποία αναμείγνυε λόγιες και λαϊκές εκφράσεις, την αμορφωσιά, τον βερμπαλισμό και την υποκρισία της τότε ελληνικής κοινωνίας. Σας δίνω λοιπόν τους υπέροχα ασύνταχτους, ανορθόγραφους, αφελείς στίχους:

Η ΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΑΖΟΡΩΝ
Ένα πλοίον ταξιδέβων με υπέροχον κερόν,
εφνιδίως εξοκήλη ανοικτά των Αζορών.
Φοβηθέντες των κηρίων κε ανήσηχοι κυρίε,
πίπτουν όλοι εις το κύμα κε τους τρόγουν καρχαρίε.
Ένας νέος κε μια νέα, ορεότατα πεδιά,
φθάνουν κολυμβών γενέος, εις πλησείον αμουδιά
νήστις όντες κε διψόντες εις την νήσον αφιχθείς,
έτρογον καρπούς των δέντρων κε συλλάβοντος ιχθείς.
Ζώντες βίον πρωτογόνου κε ο νέος με την κόρη
κύταζαν κε κάπου – κάπου εαν έρχετε βαπόρι
αλά φθάσαντος χειμόνος κε μη φθάνοντος βαπόρι
απεβίοσεν ο νέος κε απέθαναιν η κόρη.
Αργότερα, αργότερα,
πλησίασαν δύο κότερα
κι ήρθε κι ένα βαπόρη
ματέος ψάχνων για να βρη
τον νέον κε την κόρη.
Κατηραμένη νήσος, νήσος των Αζορών,
που καταστρέφης νέους και θάπτης των κορών
να πέση τιμορία από τον ουρανόν,
να λείψης απ΄τους χάρτας και τον οκεανόν.

Μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι πατώντας ΕΔΩ

ΤΟ 2003 ΔΕ ΧΑΘΗΚΕ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Με αφορμή αναφορές του πρώην Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Αλέκου Μαρκίδη, στη σελίδα του στο Facebook, σε επιστολή που έστειλε το 2003 ο Ραούφ Ντενκτάς στον τότε πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο και στην απάντηση του δεύτερου, έγιναν τις τελευταίες ημέρες συζητήσεις για το κατά πόσον το 2003 χάθηκε άλλη μια ευκαιρία για την επιστροφή της Αμμοχώστου. Ωστόσο προκύπτει και μια άλλη πτυχή, αυτή που αφορά τη στάση του Τάσσου Παπαδόπουλου απέναντι στο Σχέδιο Ανάν, η οποία δεν σχολιάστηκε καθόλου. Επιτρέψετέ μου να σας πω επί του θέματος την άποψή μου, βάζοντας πρώτα τα γεγονότα σε σειρά.

Ο ΝΤΕΝΚΤΑΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΜΕΤΑ ΒΔΕΛΥΓΜΙΑΣ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ

Στις 11 Μαρτίου του 2003, έγινε στη Χάγη της Ολλανδίας συνάντηση του Γ.Γ. του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, με τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, Τάσσο Παπαδόπουλο και Ραούφ Ντενκτάς. Εκεί ο Ντενκτάς είπε και κατάμουτρα στον Γενικό Γραμματέα ότι απορρίπτει τόσο το Σχέδιο Ανάν, ως βάση διαπραγμάτευσης, όσο και την προοπτική διεξαγωγής δημοψηφισμάτων. Το αποτέλεσμα ήταν ένα νέο ναυάγιο και αδιέξοδο στο Κυπριακό, για το οποίο ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού, με τρόπο αυστηρό και χωρίς περιστροφές, καταλόγισε την ευθύνη στην τουρκοκυπριακή πλευρά.

Ο ΝΤΕΝΚΤΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΠΑΚΕΤΟ «Μ.Ο.Ε.»

Κάτω από το βάρος της ευθύνης που του καταλόγισε ο ΟΗΕ, ο Ντενκτάς έστειλε επιστολή στον πρόεδρο Παπαδόπουλο, με την οποία επαναλάμβανε ότι το Σχέδιο Ανάν δεν μπορούσε να οδηγήσει σε λύση και αντιπρότεινε τα εξής «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης» (τα καταγράφω εν τάχει):

Επιστροφή της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου στην ελληνοκυπριακή πλευρά και παράλληλα να αρθούν όλοι οι περιορισμοί στο διεθνές εμπόριο, μεταφορές, ταξίδια και αθλητικές συναντήσεις, πράγμα που σήμαινε μεταξύ άλλων τη νομιμοποίηση της διεθνούς εμπορικής δραστηριότητας του ψευδοκράτους και της λειτουργίας του αεροδρομίου και των λιμανιών του, με παράλληλο άνοιγμα των λιμανιών και των αεροδρομίων της Τουρκίας για τα πλοία και τα αεροπλάνα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Επίσης: Άνοιγμα των οδοφραγμάτων και ελεύθερη διακίνηση (αυτό το έκανε μονομερώς ο Ντενκτάς λίγες ημέρες αργότερα), σταδιακά βήματα για διακίνηση αγαθών και ενθάρρυνση για κοινοπραξίες μεταξύ των δύο μερών, κατάργηση των περιορισμών στη διακίνηση της UNFICYP, που επέβαλε η τουρκική πλευρά το 2000, και να συσταθεί δικοινοτική επιτροπή συμφιλίωσης για προώθηση κατανόησης, ανοχής και αμοιβαίου σεβασμού.

Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΤΑ ΜΟΕ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΣΕ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΝΑΝ

Με τη σύμφωνο γνώμη της πολιτικής ηγεσίας, ο Τάσσος Παπαδόπουλος απάντησε με επιστολή στον Ντενκτάς ως εξής:

«Δεν συμμερίζομαι την θέση σας για τους λόγους αποτυχίας της συναντήσεως της ΧΑΓΗΣ. Αντίθετα πιστεύω ότι η πραγματική αιτία ήταν το ότι ούτε η Τουρκία ούτε εσείς αποδεχθήκατε το Σχέδιο του ΓΓ, ως βάση διαπραγμάτευσης διευθέτησης του Κυπριακού προβλήματος. Πιστεύω ότι η αποστολή των καλών υπηρεσιών του Γ.Γ. αποτελεί την καλύτερη ελπίδα να προχωρήσουμε σε διευθέτηση.
Αντιγράφω την δήλωση που έκανα μετά το αδιέξοδο της ΧΑΓΗΣ:
Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι παρά την οπισθοδρόμηση θα συνεχίσουμε την προσπάθεια για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος τόσο πριν από την προσχώρηση της Κύπρου στην ΕΕ, όσο και μετά και ότι η σημερινή οπισθοδρόμηση δεν θα μας οδηγήσει εκτός της οδού να προσπαθούμε για τελική λύση εντός των παραμέτρων του σχεδίου Ανάν. Γι’ αυτό και εσείς, αν η επανάληψη των συνομιλιών θα έχει νόημα πρέπει:
1. Να δεχθείτε την συνέχιση των καλών υπηρεσιών του ΓΓ, ως προνοούν τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας.
2. Να αποδεχθείτε το Σχέδιο Ανάν ως βάση για λύση για περαιτέρω διαπραγμάτευση.

Από το περιεχόμενο της επιστολής προκύπτει ότι ο Παπαδόπουλος ούτε που ασχολήθηκε με το «Πακέτο Ντενκτάς» αλλά επέμενε σε επιστροφή στο τραπέζι των συνομιλιών με βάση το Σχέδιο Ανάν.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΤΑΝ Η ΠΛΕΟΝ ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΡΜΟΖΟΥΣΑ

Η προσωπική μου άποψη είναι πως ο Τάσος Παπαδόπουλος έδωσε στον Ντενκτάς την πλέον αρμόζουσα και ενδεδειγμένη απάντηση.

Πρωτίστως διότι σε εκείνο το στάδιο το σίδερο ήταν ζεστό για συνολική λύση του Κυπριακού και όχι για μέτρα εμπιστοσύνης, που ουσιαστικά παρέπεμπαν τη συνολική λύση σε βάθος χρόνου. Για τη συνολική λύση πολύ ορθά ο Τάσσος Παπαδόπουλος επέμενε σε άμεση επιστροφή στο τραπέζι των συνομιλιών στη βάση του Σχεδίου Ανάν, μέσα στο οποίο συγκεκριμενοποιούνταν και καθορίζονταν λεπτομερώς όλες οι πτυχές και παράμετροι του Κυπριακού Ζητήματος, όπως αυτές συζητήθηκαν για πολλά χρόνια στις διακοινοτικές συνομιλίες.

Δεύτερο, γιατί δεν μπορούσε να γίνει αποδεχτή η νομιμοποίηση της διεθνούς εμπορικής δραστηριότητας του ψευδοκράτους, με άνοιγμα των λιμανιών και του αεροδρομίου του, διότι κάτι τέτοιο θα μετέτρεπε το παράνομο μόρφωμα σε καθεστώς τύπου Ταϊβάν, που θα ανταγωνιζόταν την Κυπριακή Δημοκρατία σε όλους τους τομείς της οικονομίας, με τη στήριξη ισχυρών Τούρκων επενδυτών, εφόσον πλέον το εμπόριο θα ήταν νόμιμο. Πράγμα βεβαίως που θα οδηγούσε το Κυπριακό σε οριστική διχοτόμηση, με την τεράστια τουρκική αγορά να μας ανταγωνίζεται αθέμιτα μεν, νόμιμα δε, πάνω στο ίδιο μας το νησί.

Τρίτο, γιατί δεν είχαμε κανένα λόγο εκείνη τη χρονική στιγμή να απαλλάξουμε τον Ντενκτάς από τις βαρύτατές του ευθύνες και μάλιστα να συγκατανεύσουμε στο να εκτροχιαστεί το Κυπριακό από τη διαδικασία που είχε δρομολογηθεί με τις καλές υπηρεσίες του Γ.Γ. και το Σχέδιο Ανάν.

ΥΣΤΕΡΑ ΤΑ ΚΑΝΑΜΕ ΜΑΝΤΑΡΑ

Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ο Τάσσος Παπαδόπουλος έκανε τον ορθό χειρισμό και μάλιστα απέστειλε ο ίδιος δύο επιστολές προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, (9 Αυγούστου και 16 Δεκεμβρίου 2003) ζητώντας του να συνεχίσει τις καλές του υπηρεσίες, επαναφέροντας στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης το Σχέδιο Ανάν. Η τότε δραστηριότητα του προέδρου Παπαδόπουλου, που οδήγησε στην επαναφορά του Σχεδίου Ανάν, έχει διαγραφεί από τους γνωστούς παραχαράκτες της ιστορίας, ο οποίοι προβάλλουν σήμερα τον Παπαδόπουλο σαν εκ διαμέτρου αντίθετο με το Σχέδιο Ανάν και σαν τον σωτήρα που μας έσωσε από αυτό. Στην πραγματικότητα ο Παπαδόπουλος ήταν εκείνος που επανέφερε το Σχέδιο Ανάν στο τραπέζι, ενώ εκείνος που ήταν εκ διαμέτρου αντίθετος και παρέμεινε σταθερά πολέμιος του Σχεδίου Ανάν, από την αρχή μέχρι το τέλος, ήταν ο Ραούφ Ντενκτάς και όσοι επιθυμούσαν διακαώς τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Δυστυχώς όμως, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια, ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τις κινήσεις του εκείνες, έπαιζε απλώς το παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών (blame game). Όταν η διαπραγμάτευση επί του Σχεδίου Ανάν προχώρησε στα βαθιά, τόσο ο Ντενκτάς όσο και ο Παπαδόπουλος έδειξαν στην πράξη ότι δεν ήθελαν το Σχέδιο του Γ.Γ., αφού ουσιαστικά δεν γινόταν διαπραγμάτευση. Ήταν ολοφάνερο πως ο Παπαδόπουλος δεν ήθελε να βελτιώσει το Σχέδιο Ανάν, από το σημείο που το έφτασε διαπραγματευόμενος ο προκάτοχός του, Γλαύκος Κληρίδης. Μάλλον το ήθελε και χειρότερο, ώστε να ζητήσει στα δημοψηφίσματα από τον κυπριακό λαό να το απορρίψει.

Ατυχώς για τον Παπαδόπουλο και δυστυχώς για την Κύπρο, ο Ταγίπ Ερντογάν κατάφερε να παραμερίσει τον αρνητικό Ντενκτάς, για να αναλάβει την ηγεσία της Τ/κ κοινότητας ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ο οποίος παρουσιάστηκε ολοπρόθυμος για διαπραγμάτευση, σε αντίθεση με τον Παπαδόπουλο που ήταν διαρκώς εξαφανισμένος, με αποτέλεσμα το Σχέδιο Ανάν να διαμορφώνεται ετεροβαρώς υπέρ των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι κατέθεταν τις δικές τους θέσεις στους εκπροσώπους του Γ.Γ. του ΟΗΕ.

Όταν έφτασε η ώρα των δημοψηφισμάτων, τόσο ο Παπαδόπουλος όσο και ο Ντενκτάς κάλεσαν τις κοινότητές τους να πούν ένα ηχηρό ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Οι Ελληνοκύπριοι άκουσαν τον Παπαδόπουλο και είπαν το ηχηρό ΟΧΙ ενώ οι Τουρκοκύπριοι έγραψαν τον Ντενκτάς στα παλιά τους τα παπούτσια και είπαν ηχηρό ΝΑΙ. Από εκείνη τη στιγμή το βάρος της ευθύνης μετατέθηκε από τους ώμους της τουρκοκυπριακής πλευράς στους ώμους των Ελληνοκυπρίων.

Ήταν χωρίς αμφιβολία η μεγαλύτερή μας ήττα, στην μετά την τουρκική εισβολή ιστορία του Κυπριακού, μία ήττα για την οποία την ασήκωτη ευθύνη φέρει ο τότε πρόεδρος, με τις λανθασμένες του εκτιμήσεις πάνω στη σκακιέρα του εθνικού μας ζητήματος. Αν δεν ήθελε το Σχέδιο Ανάν, θα έπρεπε να είχε κάνει διαφορετικούς χειρισμούς, την ώρα που το απέρριψε ο Ντενκτάς και όχι να παίξει εκείνο το καταστροφικό blame game που αποδείχτηκε τελικά μπούμερανγκ για την πλευρά μας. Θυμίζω ότι αμέσως μετά, η Ε.Ε. μας επέβαλε τη νομιμοποίηση του εμπορίου των Τουρκοκυπρίων, με σφραγίδες ποιότητας του Τ/κ Εμπορικού Επιμελητηρίου, αντί της Κυπριακής Δημοκρατίας (αναβάθμιση ουσιαστικά του ψευδοκράτους), ενώ από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε μια ραγδαία και οργιώδης οικονομική ανάπτυξη στα κατεχόμενα, που αφαίρεσε από τους Τουρκοκύπριους την πίεση για αναζήτηση λύσης του Κυπριακού.

Συνεπώς για μένα πρόβλημα δεν ήταν η απόρριψη του «Πακέτου Ντενκτάς» και δεν θεωρώ πως με την απόρριψη χάσαμε την ευκαιρία για επιστροφή της Αμμοχώστου. Διότι η επιστροφή της Αμμοχώστου, με εκείνους τους όρους θα σήμαινε την οριστική διχοτόμηση και ταϊβανοποίηση του ψευδοκράτους. Το πρόβλημα ήταν η ανειλικρίνεια στις προθέσεις του τότε προέδρου, που κατέληξε σε πατατράκ, καθιστώντας τους Τουρκοκύπριους αφέντες (μαζί με την Τουρκία) στο βορρά και (ως πολίτες ταυτόχρονα και της Κυπριακής Δημοκρατίας) συνέταιρους στο νότο.

ΠΟΙΟΙ ΒΙΑΣΤΗΚΑΝ ΤΕΛΙΚΑ; ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ Ή ΤΑ ΑΓΟΡΙΑ;

Όταν η 19χρονη Βρετανίδα κατάγγειλε ότι την βίασαν 12 νεαροί από το Ισραήλ, γράφτηκαν πολλά. Εγώ επέλεξα να μη γράψω τίποτα. Γιατί σε τόσο ευαίσθητες περιπτώσεις, αν γράφεις χωρίς να ξέρεις ακριβώς τα γεγονότα, ό,τι γράψεις είναι λάθος. Από τη μια έχεις ένα παιδί 19 χρονών που λέει ότι βιάστηκε μαζικά. Σοκ! Από την άλλη έχεις άλλα δώδεκα παιδιά, 16 ως 18 χρονών, που ξαφνικά και καθώς διασκέδαζαν τις διακοπές τους, βρέθηκαν μέσα στο κελί, για βιασμό που δεν έκαναν. Σοκ!

Το κορίτσι ομολόγησε στη συνέχεια ότι πήγε θεληματικά με κάποιους από τους νεαρούς, αλλά τους κατάγγειλε για βιασμό, επειδή την βιντεογράφησαν στη διάρκεια της πράξης. Κατάγγειλε δώδεκα αγόρια. Οι πέντε αφέθηκαν ελεύθεροι σύντομα, γιατί είχαν άλλοθι. Μάλιστα ο ένας από αυτούς κοιμόταν με το κορίτσι του την ώρα του ισχυριζόμενου βιασμού. Η ταλαιπωρία των άλλων ωστόσο συνεχίστηκε για πολλές ημέρες.

Τα μέχρι τώρα δεδομένα οδηγούν στο συμπέρασμα πως το κορίτσι ήθελε να κάνει αυτό που γούσταρε και καλά έκανε (το γράφω και το εννοώ, χωρις την παραμικρή δόση σαρκασμού). Κάποια αγόρια που γούσταραν τη φάση πήγαν μαζί της. Όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, τα αγόρια το πήραν και λίγο στην πλάκα. Πήραν τα κινητά κι άρχισαν να βιντεογραφούν. Ασφαλώς αυτό είναι απαράδεκτο, κακοήθες κι ανεπιφύλακτα καταδικαστέο. Αλλά έχει τεράστια απόσταση από τον βιασμό. Θα μπορούσε να το πει κανείς «ψυχολογικό βιασμό». Το δέχομαι. Στην υπόθεση αυτή ωστόσο εκείνοι που εκτέθηκαν δημόσια, ταλαιπωρήθηκαν, λοιδορήθηκαν, διαπομπεύτηκαν, φυλακίστηκαν σε κρατητήρια και στην ουσία βιάσθηκαν ψυχολογικά ήταν όσοι από τους νεαρούς κατηγορήθηκαν με τόσο βάναυσο τρόπο για κάτι που δεν έκαναν.

Αν το κορίτσι δεν έκανε καταγγελία για έναν βιασμό που δεν έγινε ποτέ, ούτε η ίδια θα είχε διαπομπεφθεί ούτε κανένας. ‘Οσον αφορά το βίντεο που υποστηρίζει ότι την τράβηξαν και τον «πασιαμά» (πλάκα) που λέει ότι έκαναν εις βάρος της, θα μπορούσε να τα καταγγείλει ακριβώς αυτά, αν και εφόσον βεβαίως συνέβησαν, χωρίς να υποβάλει δώδεκα παιδιά 16-18 χρονών σε ένα τόσο βάναυσο ψυχολογικό βιασμό. Επαναλαμβάνω και τονίζω ότι εγώ προσωπικά δεν μέμφομαι καθόλου το κορίτσι για το αν πήγε με ένα ή περισσότερα αγόρια στη διάρκεια των διακοπών της, καθόλου δεν το θεωρώ ανήθικο αν το έκανε επειδή το γούσταρε, επειδή ήθελε να ζήσει εμπειρίες. Ανήθικο ήταν που πήγε και κατάγγειλε ότι την βίασαν.

Για όσους έσπευσαν να γράψουν μύδρους εναντίον του ρατσισμού και σεξισμού της κοινωνίας, διότι κάποιοι τόλμησαν να αμφισβητήσουν τον αρχικό ισχυρισμό του κοριτσιού, θα ήθελα να πω αυτό: Τα όσα γράψατε, λουστήτε τα. Επιτέλους αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα σωστοί, με την καλώς νοούμενη ηθική υπόσταση του κόσμου, πρέπει άντρες και γυναίκες, φτωχοί και πλούσιοι, Αφρικανοί, Ασιάτες, Ινδιάνοι και Ευρωπαίοι, αλλοδαποί και ημεδαποί, γκέι και στρέιτ, να αντιμετωπίζονται με τον ΙΔΙΟ τρόπο. Όχι η γυναίκα να αντιμετωπίζεται με περισσότερη ανοχή σε σχέση με τον άντρα, ή ο Αφρικανός σε σχέση με τον λευκό, ή ο αλλοδαπός σε σχέση με τον ημεδαπό, ή ο γκέι σε σχέση με τον στρέιτ.

Ναι, σίγουρα οι μεν υπέστησαν για αιώνες καταπίεση και διακρίσεις, σε σχέση με τους δε, αλλά βλέπω τις τελευταίες δεκαετίες το αμάξι της «πολιτικής ορθότητας» να τρέχει με τόση φόρα, που έχει προσπεράσει το άλογο της ηθικής που υποτίθεται έπρεπε να το σέρνει. Πάμε δηλαδή στο άλλο άκρο, εκεί που η «πολιτική ορθότητα» πάει να στήσει μια νέου τύπου «Ιερά Εξέταση», που ρίχνει στην πυρά, ανθρώπους χωρίς κακές προθέσεις, ανθρώπους που είπαν κάτι και παρεξηγήθηκε, ανθρώπους που είπαν ή έγραψαν ένα αστείο, καλλιτεχνικά ή πνευματικά έργα με τη υποψία ότι αυτά εμπεριέχουν ρατσιστικές ή σεξιστικές αιχμές και ούτω καθεξής. Προσοχή, γιατί δεν πάμε καλά!

ΜΕ «ΛΥΣΗ ΔΥΟ ΚΡΑΤΩΝ», ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ!

Παρά το γεγονός ότι το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος στο βορρά είναι ένα παράνομο μόρφωμα, ξεκίνησε ήδη να ανταγωνίζεται έντονα οικονομικά την Κυπριακή Δημοκρατία. Όχι μόνο με τα καύσιμα, καθώς χιλιάδες Ελληνοκύπριοι γεμίζουν εκεί τα αυτοκίνητά τους, αλλά και με πολλά άλλα είδη, τα οποία βρίσκουν φθηνότερα εκεί. Έχω επίσης ακούσει με τα αυτιά μου πολλούς που λένε ότι θα κλείσουν για διακοπές σε πολυτελέστατα ξενοδοχεία, στα κατεχόμενα, που προσφέρουν μισές ενώ είναι καλύτερα, λένε, από αντίστοιχα δικά μας. Ακούω να πετάνε από το αεροδρόμιο της Τύμπου (Ερτσιάν) διότι από εκεί βρίσκουν πολύ φθηνότερα εισιτήρια. Τις τελευταίες ημέρες μάθαμε από εκπρόσωπο φοιτητών ότι φοιτητές αναγκάζονται να ενοικιάζουν στα κατεχόμενα, καθώς τα ενοίκια στις ελεύθερες περιοχές «έχουν γίνει φόνος».

Όσοι δεν διαθέτουν επαγωγική σκέψη για να προβλέψουν τι θα γίνει αν το ψευδοκράτος γίνει νόμιμο κράτος, στο πλαίσιο της λύσης δύο κρατών, ή της συνομοσπονδίας (δηλαδή της διχοτόμησης), ας ανοίξουν τα μάτια τους, να δουν τι συμβαίνει ήδη από τώρα. Αν το ψευδοκράτος γίνει νόμιμο κράτος, θα μας το κλείσει το μαγαζί! Με μαθηματική ακρίβεια δηλαδή. Γιατί πλέον θα μπορεί να κάνει ελεύθερα εμπόριο από τα αεροδρόμια και τα λιμάνια του, θα μπορούν να επενδύσουν εκεί επιχειρηματικά ισχυροί παίχτες, που τώρα δεν το κάνουν διότι είναι το στάτους της «χώρας» αυτής ακόμη παράνομο.

Αν το ψευδοκράτος γίνει νόμιμο, δε θα ανταγωνιζόμαστε με μια ελεύθερη πλέον τουρκοκυπριακή οικονομία. Θα ανταγωνιζόμαστε με πανίσχυρους οικονομικά ΤΟΥΡΚΟΥΣ επιχειρηματίες, που θα έχουν τη δυνατότητα να ρίξουν τις τιμές για να κλείσουν τους δικούς μας. Κανένας Σιακόλας στο εμπόριο ή Τσώκος στα ξενοχοδεία δε θα μπορέσει να ανταγωνιστεί τους αντίστοιχους Τούρκους επιχειρηματίες, που έχουν πίσω τους μια αγορά 80 εκατομμυρίων ανθρώπων. Μόνο αν τα πουλήσουμε όλα σε ξένους, επιχειρήσεις, ακίνητα και το βυζί της μάνας μας, που λέει ο λόγος, μπορεί να έχουμε κάποιες ελπίδες να αντισταθούμε και πάλι με τεράστια αμφιβολία το γράφω αυτό, γιατί ο ξένος είναι ξένος κι ό,τι ώρα θέλει πουλάει και φεύγει. Σε κάθε περίπτωση πάντως οι Ελληνοκύπριοι θα γίνουμε τσιράκια, είτε Τούρκων είτε ξένων παραλήδων.

Επιτέλους καταλάβετέ το. Το γράφω εδώ και χρόνια αλλά βλέπω μέρα με τη μέρα την κατάσταση να χειροτερεύει, όλο και περισσότερους Εληνοκύπριους να προτιμούν να αγοράζουν από εκεί. Δε φταίει ο απλός κόσμος. Τη ζωή δεν τη ρυθμίζουν οι νόμοι και οι απαγορεύσεις (π.χ. να κλείσουμε τα οδοφράγματα). Τη ζωή τη ρυθμίζουν οι ανάγκες των ανθρώπων.

Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης συζητά παρασκηνιακά λύση δύο κρατών. Αν ισχύει αυτό πραγματικά δεν ξέρω ποιος ανεύθυνος ή ποιος πράκτορας των Τούρκων του έβαλε μέσα στο μυαλό αυτή την αποκοτιά. Αν έχουμε μια πιθανότητα οι Κύπριοι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να συνεχίσουμε να υπάρχουμε και να ορίζουμε τον τόπο μας, είναι με μια λύση του Κυπριακού που θα προνοεί μια χώρα (όχι δύο), μία, ενιαία οικονομία, μία ιθαγένεια, μία εξωτερική πολιτική και πάνω κάτω την αναλογία 80% με 20% Ελλήνων και Τούρκων αντίστοιχα.

Καμία άλλη λύση δεν είναι προς το συμφέρον των Κυπρίων και κανένας Κύπριος πολιτικός, που αγαπά την πατρίδα του παραπάνω από την τσέπη του, δε μπορεί να συζητά λύσεις δύο κρατών στην Κύπρο.

«ΝΕΕΣ ΙΔΕΕΣ»

«Υπάρχουν νέες ιδέες για λύση του Κυπριακού» λέει ο Οζερσάι, αφότου συναντήθηκε με τον πρόεδρο Αναστασιάδη…

Είμαστε περίεργοι να τις ακούσουμε κι εμείς αυτές τις «νέες ιδέες». Είναι άραγε ιδέες για επιστροφή των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία, όπως πριν το 1964; Είναι άραγε για επιστροφή όλων των εκτοπισμένων στα σπίτια τους όπως μας υπόσχονταν τόσα χρόνια, για να μην διεκδικούν οι εκτοπισμένοι αποζημιώσεις για τις περιουσίες τους που ξεπουλήθηκαν στην Τουρκία με την εσχάτη προδοσία του 1974; Είναι δηλαδή καλύτερες αυτές οι «νέες ιδέες» από εκείνες που περιέχονται στα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ;

Λοιπόν ακούστε κάτι, ιθαγενείς μου…

Όταν κάποτε η ιστορία τεκμηριώσει ότι η διχοτόμηση ήταν συμφωνημένη από τη δεκαετία του 1950 μεταξύ του βαθέως κράτους της Τουρκίας και της Ελλάδας καθώς και των βολεμένων κατεστημένων στην ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή κοινότητα, όταν κάποτε δηλαδή πάρουμε χαμπάρι πόσο βρόμικο ήταν το παιχνίδι που παίχτηκε όλες αυτές τις δεκαετίες από τότε και το πληρώσαμε με αίμα και πόνο ανείπωτο, θα είναι πολύ αργά για να σώσουμε οτιδήποτε.

Στην Κύπρο θα έχουν ήδη εφαρμοστεί οι «νέες ιδέες» του Τσαβούσογλου και του Οζερσάι, που φαίνεται πως δεν «χαλάνε» ιδιαίτερα το ελληνοκυπριακό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο. Διότι προς το παρόν η έγνοια τους βρίσκεται στο πώς θα καταφέρουν να φάνε τον αγλέουρα ΚΑΙ στην εκμετάλλευση του φυσικού αερίου… Και μωρέ τώρα χέστηκαν για την Κύπρο και το μέλλον εμάς και των παιδιών μας. Έτσι κι αλλιώς μια ζωή χεσμένους δε μας είχαν; Μια χαρά είναι οι άλλες ιδέες του Τσαβούσογλου. Να τα μοιράσουμε όλα και την Κύπρο και την ΑΟΖ, να τελειώνουμε, να μπορέσουμε ανενόχλητοι να κάμουμεν την μπάζα μας…

Κι οι ιθαγενείς; Τι οι ιθαγενείς; Ποιος ασχολήθηκε ποτέ με αυτούς τους μακάκες; Ως στις επόμενες εκλογές που θα τους χρειαστούμε, κάτι θα σκεφτούμε να τους παραμυθιάσουμε.

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΥΠΡΙΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Το να συνειδητοποιήσουν οι Τουρκοκύπριοι τι σημαίνει γι’ αυτούς η ταυτότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και ότι με αυτήν είναι ταυτόχρονα και πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) θα έπρεπε να ήταν ένας από τους κυριότερους πολιτικούς μας στόχους. Έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το τεράστιας σημασίας δέλεαρ για να πείσουμε τον απλό Τουρκοκύπριο ότι σε μία ενωμένη Κύπρο θα συνεχίσει να είναι Ευρωπαίος Πολίτης, ενώ σε περίπτωση διχοτόμησης ή προσάρτησης των κατεχομένων στην Τουρκία, θα χάσει αυτό το προνόμιο.

Οι Ευρωεκλογές είναι μια από τις πανευρωπαϊκές εκδηλώσεις, που θα έκαναν τους Τουρκοκύπριους να συνειδητοποιήσουν τι σημαίνει γι’ αυτούς το να είναι Κύπριοι Πολίτες. Είναι συνεπώς απολύτως δυστυχές το γεγονός ότι, ανάμεσα σε εκείνους που λοιδορούν τη συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στης Ευρωεκλογές είναι η ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος ΔΗΣΥ. Είναι κρίμα να βλέπεις το κόμμα αυτό, που ίδρυσε στη βάση του πατριωτικού ρεαλισμού και της πολιτικής μετριοπάθειας ο Γλαύκος Κληρίδης, να εκτροχιάζεται από τις αρχές του ιδρυτή του και να ντεραπάρει στα «ακάμωτα» του εθνικισμού.

Για να αφαιρέσουμε τα όποια προσχήματα από την Τουρκία να επεμβαίνει στην πατρίδα μας, πρέπει να βοηθήσουμε τους Τουρκοκύπριους να απεξαρτηθούν οικονομικά από αυτήν και να τους πείσουμε ότι τα οφέλη τους μαζί μας θα είναι περισσότερα, παρά με την Τουρκία. Όποιος είναι ειλικρινής με το στόχο της απελευθέρωσης από την τουρκική κατοχή και της επανένωσης της πατρίδας μας σε μία χώρα, δεν μπορεί να τοποθετείται με καχυποψία απέναντι στη συμμετοχή τους στις Ευρωεκλογές.