Αρχείο κατηγορίας Άλλα άρθρα

Ξεπλένει τον υπουργό που διόρισε.

«Δεν θα επιτρέψω να μετατραπεί το κράτος σε συνδικαλιστικό φέουδο», δήλωσε χτες το βράδυ ο πρόεδρος Αναστασιάδης, στην προσπάθεά του να ξεπλύνει την αμετροέπεια του Υπουργού Παιδείας, που ο ίδιος διόρισε.

Eίναι γνωστό ότι ο ΔΗΣΥ και κατ» επέκταση ο πρόεδρος Αναστασιάδης τυγχάνουν ευρείας υποστήριξης μέσα στις τάξεις των δασκάλων. H προσκείμενη στον ΔΗΣΥ κίνηση ΠΑΔΕΔ εδώ και δεκαετίες προεδρεύει, με την ψήφο των δασκάλων, της συνδικαλιστικής οργάνωσης  ΠΟΕΔ.

Όλοι αυτοί λοιπόν δάσκαλοι που ψήφισαν τον κ. Αναστασιάδη πριν από δυόμισι μήνες στις προεδρικές εκλογές, δέχτηκαν πριν από λίγες ημέρες αναίτια και ανοίκεια επίθεση από τον Υπουργό Παιδείας, έπειτα από το τραγικό γεγονός του θανάτου ενός παιδιού.   Όπως ανέλυσα σε άρθρο που ανάρτησα το περασμένο Σάββατο με τίτλο «το φρένο είναι δίπλα από το γκάζι κ. Χαμπιαούρη» θεωρώ ότι  ο υπουργός έδρασε υπό την επήρεια του εθισμού του στην καθημερινή αυτοπροβολή στα ΜΜΕ.

Ωστοσο χτες το βράδυ ο κ. Αναστασιάδης προτίμησε να φτύσει όλους εκείνους τους δασκάλους που τον ψήφισαν μήνες, προκειμένου να στηρίξει τη ματαιοδοξία του υπουργού που ίδιος διόρισε. Γενίκευσε ο πρόεδρος, μιλώντας γενικά για συμπεριφορές των συντεχνιών, χωρίς να τοποθετηθεί στο συγκεκριμένο γεγονός, χωρίς να ελέγξει τη συμπεριφορά του κ. Χαμπιαούρη που δικαιολογημένα προκάλεσε την οργή των δασκάλων. Το μόνο που – ευτυχώς- δεν ζήτησε ο κ. Αναστασιάδης είναι να πουν και συγγνώμη οι δάσκαλοι στον υπουργό, που τους πρόσβαλε.  Διότι οι υπήκοοι οφείλουν να προσπέφτουν με τεμενάδες απέναντι στους άρχοντες, στους αυλικούς και γενικώς στους εκπροσώπους και φορείς της αυτοκρατορικής εξουσίας.

Αυτή τη νοοτροπία καταμαρτυρούν οι χτεσινές δηλώσεις του προέδρου, την αλαζονεία της εξουσίας που προοιωνίζεται μεγάλα κακά στο μέλλον. Τολμώ  να κάνω γραπτώς αυτή την πρόβλεψη:Τις άστοχες και αλλότριες προς το δημόσιο συμφέρον επιλογές (και) αυτού του προέδρου θα τις πληρώσει ξανά ο λαός πολύ ακριβά, αλλά θα τις πληρώσει κι ο ίδιος. Διότι τα παθήματα του προηγούμενουπροέδρου δεν του έγιναν μαθήματα. Σημειώστε αυτό που σας γράφω σήμερα και θα το θυμηθείτε.  «Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια». Φοβάμαι ότι τα χειρότερα έπονται.

Αλλά εκτός από τον πρόεδρο, είδαμε τις τελευταίες ημέρες και το άλλο γνωστό φαινόμενο; Τις αναμενόμενες κινήσεις αντιπερισπασμού απέναντι σε ό,τι ελέγχει ή δυσαρεστεί την εκάστοτε  εξουσία. Παρεμβάσεις που  μοιάζουν να είναι και σ’ αυτή την περίπτωση υποβολιμαίες από τους κυβερνώντες.

Ακούσαμε λοιπόν τον πρόεδρο της Παγκύπριας Συνομοσπονδίας Συνδέσμων Γονέων και τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Γονέων Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες να βάλλουν κι αυτοί εναντίον των δασκάλων, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, άσχετους εν πάση περιπτώσει με το συγκεκριμένο γεγονός. Σε μια τόσο καθαρή περίπτωση, κατά την οποία ένας υπουργός, για τη δική του αυτοπροβολή και μόνο. επιτίθεται εναντίον των δασκάλων και δημιουργεί πρόβλημα εκ του μη όντος, εκμεταλλευόμενος  το θάνατο ενός δεκάχρονου παιδιού, εκπρόσωποι των γονέων κάνουν στην ουσία πλάτες στην ματαιοδοξία αυτού του υπουργού και τα βάζουν με τους δασκάλους των παιδιών τους. Προκειμένου δηλαδή να ευλογήθούν από την εξουσία, δε διστάζουν να τα βάλουν με αυτούς που είναι κάθε μέρα μαζί με τα παδιά τους κι αναλώνουν τη μισή τους ζωή για τη μόρφωση τους. Διότι κάθε σύστημα εξουσίας, στις καίριες στιγμές, επιστρατεύει τους χρήσιμους … στυλοβάτες του.

Σε κάθε περίπτωση η ΠΟΕΔ οφείλει να απαντήσει με παρρησία στην αλαζονεία του κ. Αναστασιάδη. Αν μη τι άλλο για να διασώσει την αξιοπρέπεια των δασκάλων. Όχι μόνο η ΠΟΕΔ αλλά και η ΠΑΔΕΔ, η προεδρεύουσα κίνηση που πρόσκειται στον ΔΗΣΥ.  Πρέπει επιτέλους η εξουσία, της οποίας  η αλαζονεία στοίχισε τόσο ακριβά στο λαό αυτής της χώρας, να αντιληφθεί ότι κανένας μας δεν είναι δεδομένος. Ότι επιτέλους είμαστε πολίτες με δικαιώματα κι όχι απλά οι μαλάκες της παρέας.

4

Το φρένο είναι δίπλα από το γκάζι κύριε Χαμπιαούρη

Προς Υπουργό Παιδείας, κ. Κώστα Χαμπιαούρη.

Αγαπητέ Κώστα,

Είχα να σε δω 33 χρόνια και ξαφνικά από την 1η του Μάρτη που έγινες υπουργός μέχρι σήμερα σε είδα στην τηλεόραση ογδόντα φορές, σε ογδόντα μέρες. Κάποτε σε βλέπω και δύο φορές την ημέρα, διότι βγαίνεις και τις μεσημβρινές εκπομπές. Δεν ξέρω πώς συμβαίνει να υπάρχει κάθε μέρα κάποια είδηση που να σε αφορά, αλλά πλησιάζεις να γίνεις από μόνος σου ολόκληρο ειδησεογραφικό πρακτορείο.

Κάθε μέρα σ’ ακούω να λες ότι ΘΑ κάνεις αυτό, ΘΑ κάνεις εκείνο, ΘΑ αλλάξεις το ένα, ΘΑ αλλάξεις το άλλο, ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ… Έγινες, χωρίς να σου το ζητήσουμε, ο …θαθάς μας. Αλλά για να καταστεί εφικτό να υλοποιήσεις όλα αυτά τα «θα-θα» που απλόχερα μοιράζεις, πρέπει κάποτε να βρεις και την «αθκειάσην» να ασχοληθείς με την υλοποίησή τους.

Αλλά πού να την βρεις την «αθκειάσην» όταν καθημερινά είσαι σε εκδηλώσεις, συνοδευόμενος από τηλεοπτικές κάμερες, οι οποίες γράφουν την ώρα που μιλάς στην εκδήλωση, έπειτα γράφουν τις δηλώσεις σου στο τέλος της εκδήλωσης κι έπειτα τρέχεις στα κανάλια να ξαναπείς εκείνα που είπες στην εκδήλωση και στις δηλώσεις σου.  Άλλοτε πάλι φεύγεις για ταξίδι κι επιστρέφοντας κάνεις ανελλιπώς δηλώσεις στα κανάλια για το τι έκανες στο ταξίδι, έπειτα βγαίνεις και στα δελτία ειδήσεων για να ξαναπείς τι έκανες στο ταξίδι και ούτω καθεξής. Έγινες ο κονφερανσιέ της κυβέρνησης Αναστασιάδη, αλλά χρόνο για ουσιαστική δουλειά ως Υπουργός Παιδείας δεν έχεις. Έχεις τάξει μέχρι σήμερα φούρνους παξιμάδια, αλλά τον φούρνο δεν τον άναψες ακόμη.

Θα σου δώσω μια επαγγελματική συμβουλή, μέσα από την εικοσιπεντάχρονη πείρα μου στην τηλεόραση. Κάτσε να δουλέψεις και σταμάτα το σώου. Όποιος ασχολείται διαρκώς με την αυτοπροβολή του, αρχίζει σιγά σιγά να ξεφεύγει και να του γίνεται η αυτοπροβολή εμμονή. Μια εμμονή που διαρκώς επιδεινώνεται, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να χάνει το μέτρο, έπειτα να χάνει τον μπούσουλα και τέλος να χάνει το νου του. Εσύ κατά κει πας, γι’ αυτό άλλαξε ρότα όσο είναι καιρός. Έχεις ξεφύγει κι έφτασες στο σημείο, για την προσωπική σου αυτοπροβολή, να εκμεταλλεύεσαι το θάνατο ενός δεκάχρονου παιδιού.

Διέταξες, όπως όφειλες, έρευνα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το ατύχημα στο δημοτικό του Αλεθρικού. Αλλά δεν μπορούσες να περιμένεις να ολοκληρωθεί η έρευνα. Διότι δεν μπορούσες να στερηθείς έστω και μία μέρα το σώου σου στην τηλεόραση. Δεν κολλούσε με τίποτα, κάτω από το βάρος του θανάτου ενός παιδιού, εσύ να βρεις άλλη αφορμή να βγεις στο φακό, όπως αυτές που βρίσκεις κάθε μέρα. Δεν θα μπορούσες π.χ. να πας να φυτέψεις δέντρα κάπου ή να επιθεωρήσεις τα έργα σε κάποιο σχολείο.  Έτσι ξεκίνησες ένα προσωπικό σώου με θέμα το συγκεκριμένο τραγικό γεγονός. Βγήκες στην τηλεόραση για να παραστήσεις τον Superhero που με αποφασιστικό ύφος δηλώνει «εγώ δε θα χαριστώ σε κανένα».  (Ααατς!)

Ξεκίνησες να απαριθμείς μια σειρά από τυπικούς ελέγχους, σε σχέση με το τι έκανε ο δάσκαλος, για πράγματα που ελάχιστη έως καμία σχέση έχουν με το θάνατο του παιδιού. Μας είπες ότι θα ερευνηθεί ακόμη και αν ο δάσκαλος είχε γράψει στον δεκαπενθήμερο προγραμματισμό του ότι εκείνη τη μέρα θα έβαζε τα παιδιά να παίξουν μπάσκετ. Πρόσεξε το καλά αυτό, διότι αν δεν έγραψε μέσα στο τετράδιό του 15 μέρες πριν το ατύχημα ότι θα τους βάλει να παίξουν μπάσκετ, αυτός φταίει για το θάνατο του παιδιού και πρέπει να καταδικαστεί σε διά βίου φυλάκιση.

Κάθε μέρα συμβαίνουν ατυχήματα στα σχολεία. Κάθε μέρα χτυπάνε τα παιδιά εδώ κι εκεί, από απροσεξία ή παιδική απερισκεψία. Το ξέρουμε αυτό κι εμείς που ήμασταν κάποτε δάσκαλοι κι ο όλος ο κόσμος. Αν το παιδί χτυπήσει στο σχολείο, λόγω πλημμελούς εποπτείας του δασκάλου, τότε ναι, ο δάσκαλος έχει ευθύνη. Αλλά να ψάχνεις μέσα στο δεκαπενθήμερό του για να δεις αν έγραφε ότι θα τους κάνει μπάσκετ, αυτό δεν αποτελεί προσπάθεια για έλεγχο και θεραπεία, αλλά ανώφελη τυπολατρεία.

Εκεί που δεν είχει κανένας παράπονο από το σχολείο, ούτε οι γονείς, ούτε κανένας άλλος, εσύ ο ίδιος μετακύλησες ξαφνικά τις ευθύνες για το θάνατο του παιδιού στο σχολείο, στοχοποιώντας μάλιστα προσωπικά τον δάσκαλο, χωρίς καν να ξέρεις τι έγινε. Αν σου έλεγε κανείς ότι ο ίδιος ο δάσκαλος χτύπησε χάμω το παιδί και το τραυμάτισε, θα είχες και έλεος!

Και δεν σε έφτανε αυτό, διέρρευσες σε συγκεκριμένη εφημερίδα προσωπικά στοιχεία του δασκάλου για να τα δημοσιεύσει πρωτοσέλιδα, αναγάγοντας το κουτσομπολιό και την κακοήθεια σε είδηση. Βγήκες να πεις ότι στα σχολεία εργάζονται προβληματικοί δάσκαλοι κι έστειλες την αστυνομία να διώξει από το δημοτικό του Αλεθρικού τον πρόεδρο και τον γενικό γραμματέα της Παγκύπριας Οργάνωσης των Δασκάλων, όταν αυτοί πήγαν καθηκόντως στο σχολείο να μιλήσουν με τους δασκάλους και τα παιδιά.

Τα έκανες όλα αυτά για το προσωπικό σου σώου και για τίποτε παραπάνω. Για τίποτα επί της ουσίας. Από την πρώτη μέρα που έγινες υπουργός μέχρι σήμερα, ό,τι κάνεις είναι μόνο για το θεαθήναι. Τίποτε το ουσιαστικό για την παιδεία του τόπου μέχρι στιγμής. Όλα για την προσωπική σου ατζέντα.

Αλλά να ξέρεις πως ο καθένας κρίνεται από τα επιτεύγματά του κι όχι από τις «λαφαζανιές» του. Προπαντός όχι από τις μαγκιές του. Τις μαγκιές φύλαξέ τις όταν θα χορεύεις ζεϊμπεκιές στα μπουζούκια. Διότι μέχρι κι εκεί σε έδειξαν τα ΜΜΕ να τραγουδάς και να διασκεδάζεις. Μακάρι να ‘σαι καλά βέβαια και να διασκεδάζεις αλλά στο μόνο μέρος που δεν σε έδειξαν ακόμη τα ΜΜΕ είναι εκεί που ακόμη κι ο βασιλιάς πηγαίνει ασυνόδευτος.

Έχεις συνεχώς πατημένο στο τέρμα το γκάζι της αυτοπροβολής. Άκου όμως τη συμβουλή μου: Το φρένο είναι ακριβώς δίπλα από το γκάζι. Πάτησέ το, γιατί έτσι όπως πας θα πέσεις απότομα και με φόρα πάνω σε κανένα τοίχο.

31

ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΑΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ «ΣΥΓΓΝΩΜΗ»!

Το τι έγινε με το δεκάχρονο παιδί που πέθανε την περασμένη βδομάδα και κηδεύτηκε χτες είναι πολύ απλό και καθαρό:
 
Μια μάνα πήγε το παιδί της στο τμήμα πρώτων βοηθειών του γενικού νοσοκομείου Λάρνακας, λέγοντας στους γιατρούς ότι χτύπησε στο κεφάλι. Του έβγαλαν ακτινογραφίες, τις είδαν, δεν αντελήφθησαν κάτι το ανησυχητικό, αρνήθηκαν στη μάνα να στείλουν το παιδί στον αξονικό τομογράφο, δεν έκριναν σκόπιμο να δει το παιδί νευροχειρούργος κι εν πάση περιπτώσει – δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσαν να είχαν κάνει- έστειλαν το παιδί στο σπίτι του. Η κατάσταση του παιδιού αργότερα την ίδια μέρα επιδεινώθηκε και παρά το ότι προσπάθησαν άλλοι γιατροί να το σώσουν, αυτό δεν τα κατάφερε και πέθανε.
 
Το γεγονός συγκλόνισε και ξεσήκωσε την κυπριακή κοινωνία, η οποία με το δίκιο της ζητά να αποδοθούν ευθύνες. Η αστυνομία συνέλαβε τους δύο γιατρούς που εξέτασαν αρχικά το παιδί, τους οδήγησε στο δικαστήριο κι ο δικαστής διέταξε την προσωποκράτησή τους για 5 μέρες, προς διευκόλυνση των ανακρίσεων για τους λόγους που οδήγησαν στο θάνατο του παιδιού. Από εκεί και πέρα θα αποφασίσει (θέλω να ελπίζω) η δικαιοσύνη.
 
Ενώ όμως τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα, η αντίδραση της κοινής γνώμης εύλογη και οι ενέργειες της αστυνομίας επιβεβλημένες, άρχισε μια παραφιλολογία άσχετη με αυτά καθαυτά τα γεγονότα που αφορούν το θάνατο του παιδιού, πίσω από την οποία προσπαθούν κάποιοι να καλύψουν τις ενδεχόμενες ευθύνες των γιατρών. 
 
Η συντεχνία των κυβερνητικών γιατρών έδωσε ένα ρεσιτάλ αναίδειας και αναλγησίας, προσπαθώντας να βρει άλλοθι για τους γιατρούς επικαλούμενη τα κακώς έχοντα στα κρατικά νοσηλευτήρια. Ότι φταίνε οι απαράδεκτες συνθήκες και η υποστελέχωση για το γεγονός ό,τι οι γιατροί  έκαναν κάκιστη διάγνωση κι έστειλαν ένα παιδί με κρανιοεγκεφαλική κάκωση στο σπίτι του.
 
Στη συνέχεια η συντεχνία εξήγγειλε και απεργία, σε μια προφανέστατη προσπάθειά της να εκβιάσει το κράτος και την κοινωνία, ώστε να απαλλαγούν οι γιατροί από κάθε ευθύνη. Μάλιστα διακήρυξε ότι δεν θα ανεχθεί την ποινικοποίηση της ιατρικής. Με άλλα λόγια ζητούν πλήρη απαλλαγή των γιατρών από την όποια ευθύνη για τυχόν στραβάρες τους, που θα οδηγήσουν σε ταλαιπωρία,  μόνιμο πρόβλημα ή και σε θάνατο του ασθενούς τους.
 
Αν λόγου χάρη πάτε με ρήξη σκωληκοειδίτιδος και σας δώσουν Rennie διότι νομίζουν ότι παραφάγατε, δεν πρέπει μετά να έχουν καμία ευθύνη για το ότι πεθάνατε. Ή αν πάτε με εγκεφαλικό και σας δώσουν χάπια για τον ίλιγγο, να μην έχουν καμία ευθύνη για το ότι μείνατε φυτό. Βεβαίως στη χώρα της ατιμωρησίας, αυτή η απαίτηση δεν αποτελεί θράσος, αλλά αίτημα για ίση μεταχείριση…
 
Άλλοι πάλι γράφουν εδώ κι εκεί ότι το παιδί μπορεί να πέθαινε ακόμη κι αν το έστελναν επειγόντως στο χειρουργείο… Ώστε; Και; Πάρακατω! Επειδή μπορεί να πέθαινε, έπρεπε να το στείλουν από την αρχή να πεθάνει; Τι άθλια  δικαιολογία είναι αυτή;
 
Διάβασα επίσης την επιστολή ενός γιατρού που ρωτούσε την αστυνομία γιατί συνέλαβε τους γιατρούς στις 2:30 το πρωί ενώ δεν έπραξε το ίδιο με τους ύποπτους του διπλού φονικού… Ρωτούσε  επίσης τον υπουργό υγείας γιατί δεν δείχνει την ίδια ευαισθησία και για τη διαφθορά που επικρατεί στον τομέα ευθύνης του. «Άλλα λόγια θκειε παπά» δηλαδή. Σε μια υπόθεση που αφορά ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ!
 
Προσπαθώ να συγκρατηθώ και να μην γράψω καμιά βρισιά, αλλά προφανώς κύριοι συντεχνιακοί, γιατροί και άλλοι ενδιαφερόμενοι ΑΝ οι γιατροί στο νοσοκομείο της Λάρνακας καταλάβαιναν έγκαιρα το πρόβλημα του παιδιού κι ακολουθούσαν τα ορθά βήματα ΚΑΝΕΝΑΣ δεν θα μπορούσε να τους κατηγορήσει  για το οτιδήποτε. ΑΝΤΙΘΕΤΑ όλοι θα λέγαμε για το πόσο ηρωϊκά προσπάθησαν οι γιατροί να σώσουν το παιδί, που δυστυχώς όμως στο τέλος δεν τα κατάφερε. Ναι, αυτά θα λέγαμε όλοι και το ξέρετε. Γιαυτό κλείστε το στόμα σας τουλάχιστον, αφού δεν το γυρίζει η γλώσσα σας το απλό, ανθρώπινο, επιβεβλημένο «συγγνώμη».
2

Απέξω απλά πυροβολούν τη μοίρα τους…

Συνεπεία μιας ύποπτης πρόθεσης του Σύμπαντος, η οποία παραμένει εισέτι μυστηριώδης, ένας εκατομμυριούχος με αδιευκρίνιστο πολιτικό, πολιτισμικό και ηθικό υπόβαθρο εξελέγη πριν από ενάμιση χρόνο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αφού αποφάσισε πρώτα ότι το φυσικό περιβάλλον δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο κι άρα μπορούμε να συνεχίσουμε να το μολύνουμε ελεύθερα, στη συνέχεια προχώρησε και σε άλλες ρηξικέλευθες αποφάσεις, όπως π.χ. να γράψει στα παπάρια του όλους τους συμμάχους της χώρας του και να εγκαταλείψει τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, να υπαναχωρήσει επίσης από τη συμφωνία της χώρας του με την Κούβα και να αναγνωρίσει ο πρωτεύουσα του Ισραήλ την Ιερουσαλήμ και να μεταφέρει εκεί (από το Τελ Αβίβ) την πρωτεύουσα των ΗΠΑ.
 
Μάλιστα για την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ δήλωσε ότι αυτή η πολιτική πράξη αποτελεί αποφασιστικό βήμα προς την ειρήνη. Σε μια εποχή που οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους, η «ειρήνη» του Ντόναλντ Τραμπ εκφράστηκε επί του εδάφους με ένα ιδιαίτερα …γλαφυρό τρόπο: Χτες, που επρόκειτο να ανοίξει η αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ, στην παρουσία της κόρης και του γαμπρού του Αμερικάνου προέδρου, οι Παλαιστίνιοι της Γάζας (που διεκδικούν την ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του δικού τους κράτους) ξεσηκώθηκαν σε ογκώδεις διαδηλώσεις. Ο Ισραηλινός στρατός έστρεψε εναντίον τους τα όπλα κι άρχισε να τους πυροβολεί. Σκοτώθηκαν καμιά εξηνταριά άνθρωποι, ανάμεσα στους οποίους και 8 παιδιά. Σχεδόν άλλοι 3 χιλιάδες άνθρωποι τραυματίστηκαν.
 
Ο Ισραήλ από την πλευρά του κατηγορεί την παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς, που κυβερνά τους Παλαιστίνιους στη λωρίδα της Γάζας, ότι προκαλεί τις εξεγέρσεις και τις συγκρούσεις, ώστε να έχει να καταγγέλλει τον Ισραήλ, κι ότι πρόκειται για τρομοκρατική οργάνωση που δηλώνει προς κάθε κατεύθυνση ότι σκοπός της είναι να διαλύσει το κράτος του Ισραήλ.
Όποια και να είναι ωστόσο η αλήθεια, πίσω από το εδώ και 100 χρόνια άλυτο παλαιστινιακό ζήτημα, αυτό που η ανθρωπότητα βλέπει με φρίκη είναι τους Ισραηλινούς στρατιώτες να χτυπούν αδιακρίτως άοπλους ανθρώπους με αληθινές σφαίρες, σακατεύοντας ή σκοτώνοντάς τους. Ακόμη και να θέλει κανείς να βρει δίκιο στην ασύμμετρη αυτή αντίδραση, ο ίδιος ο Ισραήλ του αφαιρεί αυτό το άλοθι.
Η ατελείωτη κι ανάμεσα σε επάλληλα εμπόδια πορεία των Εβραίων, από το αχανές παρελθόν του Μωυσή μέχρι σήμερα, προς τη «Γη της Επαγγελίας», ανάμεσα σε διωγμούς, πολέμους, θρήνους και στεναγμούς, δεν μπορεί να παραμένει τυχαία ανεκπλήρωτη. Όπως ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά έτσι και οι λαοί, όταν μονίμως υποφέρουν από τις ίδιες πληγές, δεν θα πρέπει να αναζητούν τα βέλη που τους τις προκαλούν γύρω τους αλλά μέσα τους. Εκεί βρίσκεται ο πραγματικός εχθρός κι αυτός δεν είναι άλλος από την ιδιοσυγκρασία τους, από τον ίδιο τον εαυτό τους. Απέξω απλά πυροβολούν τη μοίρα τους.
 

Να αλλάξει ο αντισυνταγματικός εκλογικός νόμος, όχι το Σύνταγμα!

Έχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το σύστημα της απλής αναλογικής δεν είναι ούτε το πιο δίκαιο ούτε το πιο δημοκρατικό. Εκλέγει βουλευτές με πολύ λιγότερους σταυρούς προτίμησης από άλλους που μένουν εκτός, στην ίδια εκλογική περιφέρεια  κι ως εκ των πραγμάτων αποκλείει την εκλογή ανεξάρτητων προσωπικοτήτων.

Δικάζοντας την προσφυγή του Ανδρέα Μιχαηλίδη κατά της απόφασης της βουλής να επικυρώσει την εκλογή του βουλευτή της Αλληλεγγύης Γιώργου Παπαδόπουλου, το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση της βουλής, κρίνοντας ότι  η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας είναι διάχυτη στο μέρος IV του Συντάγματος και αυτή επιτάσσει την εκλογή των βουλευτών από το λαό, και ότι ο νόμος,  δυνάμει του οποίου έγινε βουλευτής ο κ. Παπαδόπουλος, αντιβαίνει τις πρόνοιες των σχετικών με την εκλογή βουλευτών άρθρων του Συντάγματος.

Στην πραγματικότητα ο υφιστάμενος εκλογικός νόμος  δε δίνει στο λαό την ευχέρεια να εκλέγει τα πρόσωπα που θέλει να είναι βουλευτές του, αλλά να ψηφίζει το κόμμα της προτίμησής του  και με βάση τη δύναμη του κάθε κόμματος  να  γίνεται η όλη διαδικασία κατανομής των βουλευτικών εδρών. Οι σταυροί προτίμησης των υποψηφίων δεν θεωρούνται ψήφοι, εξού και συμβαίνει το προφανέστατα άδικο να εκλέγονται βουλευτές με λιγότερους σταυρούς προτίμησης από άλλους στην ίδια περιφέρεια, ακριβώς επειδή η λαϊκή κυριαρχία καθορίζει το σύνολο των εδρών του κάθε κόμματος, ανεξαρτήτως προσώπων.

Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει προκαλέσει νομικό και πολιτικό μπάχαλο, καθώς κάποια κόμματα θέτουν ζήτημα αλλαγής του Συντάγματος ενώ άλλα κόμματα θέτουν ευλόγως το ερώτημα γιατί θα πρέπει να αλλάξει το Σύνταγμα, ώστε να πληρώνεται οπωσδήποτε μια κενωθείσα έδρα από τον επόμενο επιλαχόντα του ιδίου κόμματος (χωρίς αναπληρωματική εκλογή) όταν οποιοσδήποτε βουλευτής μπορεί ανά πάσα στιγμή να εγκαταλείψει το κόμμα του, παίρνοντας μαζί του την έδρα του σε άλλο κόμμα.

Είναι προφανές ότι κυοφορείται άλλη μια εμβαλωματική λύση σε μια χώρα στην οποία οι νόμοι έγιναν λάστιχο για να εξυπηρετούν κάθε φορά πολιτικές, οικονομικές και άλλες σκοπιμότητες. Το Σύνταγμα μια χαρά ορίζει την έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας ως προς την εκλογή βουλευτών. Ο αντισυνταγματικός  νόμος πρέπει να αλλάξει για να συμμορφωθεί με το σύνταγμα κι όχι το Σύνταγμα να συμμορφωθεί με τον αντισυνταγματικό νόμο.

Θα πρέπει να εξεταστεί πολύ σοβαρά η υιοθέτηση ενός πλειοψηφικού συστήματος παρόμοιου με εκείνου που ισχύει στο Ηνωμένο Βασίλειο, με 56 μονοεδρικές περιφέρειες και με τον ίδιο αριθμό εδρών ανά επαρχία, όπως ισχύει σήμερα, ή με λιγότερες έδρες ανά επαρχία και αριθμό εδρών επικρατείας.

Οι έδρες κάθε επαρχίας, π.χ. οι 20 της Λευκωσίας, θα κατανεμηθούν ανά περιοχή, αναλόγως της κατανομής του πληθυσμού, με περίπου ίσο αριθμό ψηφορόρων ανά περιφέρεια. Με το σύστημα αυτό, κάθε περιοχή θα έχει πλέον τον βουλευτή της. π.χ. η Πιτσιλιά, τα Κοκκινοχώρια, συμπλέγματα αγροτικών δήμων και κοινοτήτων, προάστεια των πόλεων και αστικές περιφέρειες ανά πόλη.

Έτσι  διασφαλίζεται απόλυτα η δημοκρατικότητα του συστήματος, καθώς σε κάθε περιφέρεια θα εκλέγεται εκείνος που έλαβε τις περισσότερες ψήφους. Πέρα από το ότι δεν υπάρχει περίπτωση να εκλεγεί στην ίδια περιφέρεια βουλευτής με λιγότερους σταυρούς προτίμησης από άλλον, δεν θα παρατηρείται ούτε κι αυτή η μεγάλη ανομοιομορφία σε αριθμό σταυρών προτίμησης μεταξύ των εκλεγέντων βουλευτών που παρατηρείται σήμερα και δεν θα πρόκειται για σταυρούς αλλά για ψήφους. Δεν θα δούμε δηλαδή το φαινόμενο να έχουμε βουλευτές που έλαβαν 5 χιλιάδες ψήφους και βουλευτές που έλαβαν 900.

Με την υιοθέτηση αυτής της μορφής πλειοψηφικού συστήματος, αποφεύγεται ο κίνδυνος να γίνει ξανά αυτό που έγινε το 1976, με το διαφορετικό τότε πλειοψηφικό, όταν ο ΔΗΣΥ με ποσοστό 27% παγκυπρίως δεν κατάφερε να εκλέξει ούτε ένα βουλευτή. Διότι τότε εκλογικές περιφέρειες ήταν οι 6 επαρχίες κι όποιο κόμμα ή συνδυασμός πλειοψηφούσε σε κάθε επαρχία έπαιρνε όλες τις έδρες της. Τότε λοιπόν συνασπίστηκαν όλοι οι άλλοι εναντίον του ΔΗΣΥ και δεν τον άφησαν να πλειοψηφίσει σε καμία επαρχία. Αλλά με 56 περιφέρειες τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.

Οι ψηφοφόροι θα μπορούν να επιλέξουν τον καλύτερο για την περιοχή τους ίσως και πέραν της κομματικής τους προτίμησης, ενώ θα δοθεί και σε ανεξάρτητες προσωπικότητες η ευκαιρία να διεκδικήσουν εκλογή στη βουλή, κάτι που με το σημερινό σύστημα αποκλείεται. Έτσι αίρονται και οι λόγοι για τους οποίους συζητείται σήμερα η οριζόντια ψηφοφορία. Το πλειοψηφικό με μονοεδρικές περιφέρειες είναι σαφώς πιο δημοκρατικό ακόμη κι από το σύστημα της απλής αναλογικής.

 

 

ΤΣΙΓΚΟΥΝΕΥΤΗΚΑΝ ΤΟΝ ΤΟΜΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΞΟΔΕΨΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ

Απέφυγα να δω τη μάνα του παιδιού στο βίντεο. Δεν μπορώ να τη δω. Φοβάμαι να κοιτάξω στα μάτια τόσο πόνο. Αδυνατώ να διαχειριστώ στη δική μου συνείδηση την αδικία της.

Έτρεξε το παιδί της από την πρώτη στιγμή. Στην απεγνωσμένη της προσπάθεια να το σώσει, ήταν τραγικά μόνη. Σαν να της πνιγότανε σε μια παραλία με ναυαγοσώστες, γεμάτη κόσμο κι αγνόησαν όλοι τις φωνές της.

Οι γιατροί τσιγκουνεύτηκαν τον τομογράφο και ξόδεψαν τη ζωή ενός παιδιού. Πάσχουσα κρίση σε μια χώρα με την ευθυκρισία δυσεύρετη, με το σύστημα να αστοχεί μονίμως στην κοινωνική μέριμνα, με τη νοοτροπία να πλέει αμέριμνη σε πελάγη ανευθυνότητας.

3

Πρώτα πρώτα πρέπει να ανακαλύψουμε τον τροχό…

Ακούστε τώρα είδηση, σ’ αυτή την αφρικανική χώρα που ζούμε. Κάποιοι λέει μπήκαν χτες στο αρχείο του νοσοκομείου Λεμεσού κι έκλεψαν φακέλους ασθενών. Κάνω λοιπόν την εξής εποικοδομητική εισήγηση:

Τους όποιους αρμόδιους κυβερνητικούς λειτουργούς, πρέπει κάποιος να τους εξηγήσει τι είναι αυτό που ονομάζουμε στα ελληνικά «ηλεκτρονικός υπολογιστής» ή αγγλιστί «κομπιούτερ» και ότι στην εποχή μας οι κάρτες και οι φάκελοι των ασθενών μπορούν να καταχωρούνται ηλεκτρονικά σε ένα σύστημα, στο οποίο να μπορεί να τα βρίσκει ο ασθενής ή ο γιατρός ή ακόμη κι ο φαρμακοποιός, απλά γράφοντας την ταυτότητα του ασθενή μέσα σε ένα σε ένα κοινόχρηστο πρόγραμμα, που μπορεί να τρέξει ακόμη και στο τηλέφωνό τους.

Παρόλο που αγόρασα το πρώτο μου κομπιούτερ το 1988, δηλαδή πριν από 30 χρόνια, μπορώ να κατανοήσω γιατί σε μια χώρα της κεντρικής Αφρικής, όπως η Κύπρος, η ηλεκτρονική αρχειοθέτηση δεν υπήρξε προτεραιότητα κι ακόμα μάχονται με τις κόλλες και τους φακέλους και γυρεύουν τόπο να τα φυλάνε.

Αντιλαμβάνομαι επίσης πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους σε μια τέτοια χώρα να μάθουν να …αφταίνουν το κομπιούτερ και να μπαίνουν μέσα να καταχωρούν στοιχεία. Εισηγούμαι λοιπόν να ξεκινήσουμε με τα απλά. Κάποιος να τους βγάλει έξω στο δρόμο και να τους δείξει αυτά τα μεγάλα κουτιά που κάθονται μέσα οι άνθρωποι και κυλάνε. Να τους εξηγήσει ότι αυτά ονομάζονται «αυτοκίνητα». Να τους δείξει ότι αυτά τα κουτιά κινούνται πάνω σε 4 στρογγυλά πλαστικά που ονομάζονται «τροχοί».

Όταν ανακαλύψουν τι είναι ο «τροχός», πώς λειτουργεί και σε τι χρησιμεύει, θα είναι μια καλή αρχή για να αρχίσουν να μαθαίνουν σιγά σιγά τεχνολογίες που στις ευρωπαϊκές χώρες εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες.

Σημ.: Συγκρίνοντάς μας με τις χώρες της ζούγκλας, προς Θεού δεν θέλω να αδικήσω τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Σε αντίθεση με το τι γίνεται στην Κύπρο, είμαι βέβαιος ότι αυτούς κατά καιρούς μπορεί να βρίσκονται να τους κυβερνήσουν και άνθρωποι με όραμα, που ενδιαφέρονται για το πώς θα πάει μπροστά και η χώρα τους, εκτός από τους εαυτούς τους και τους «ημέτερους».

 

Όταν η εσχάτη προδοσία υποβαθμίζεται σε «απερισκεψία»…

Το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, τον Ιούλιο του 1974, ήταν προσχεδιασμένη πράξη, στο πλαίσιο του σχεδίου για διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων και διχοτόμηση της Κύπρου στη βάση της εθνοκάθαρσης.  Το σχέδιο αυτό εξυπηρετούσε βασικά τον τουρκικό στόχο για πλήρη και απόλυτο έλεγχο στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, ως στρατιωτική βάση και ζώνη ασφαλείας στο μαλακό της υπογάστριο της Τουρκίας, κάτι δηλαδή που θα καθιστούσε το μέρος αυτό προτεκτοράτο της Τουρκίας που θα εποικιζόταν ασταμάτητα με Τούρκους πολίτες και θα ενισχυόταν οικονομικά, ώστε να καταστεί σε βάθος χρόνου πληθυσμιακά μεγαλύτερο και οικονομικά ισχυρότερο από την Κυπριακή Δημοκρατία.

Παρόλα αυτά μια τέτοια λύση στο Κυπριακό εξυπηρετούσε απόλυτα και το διεφθαρμένο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο στην ελληνοκυπριακή κοινότητα. Διότι εκμεταλλευόμενο τα κενά στο κουτσουρεμένο Σύνταγμα και την απουσία ελέγχου της μιας κοινότητας πάνω στην άλλη, έστησε τους μηχανισμούς διαμοιρασμού της εξουσίας και καταλήστευσης του δημόσιου χρήματος. Οι επιτήδειοι «πατριώτες» κατάφεραν μάλιστα να πείσουν και πολλούς αγνούς πατριώτες ότι ο αγώνας τους ήταν για μια ελληνική Κύπρο, ή εν πάση περιπτώσει για μια καλύτερη λύση από το «έκτρωμα» της Ζυρίχης αρχικά κι έπειτα της ΔΔΟ.

Από την αρχή της ανεξαρτησίας, προβοκατόρικες πράξεις από βαλτούς και στις δύο κοινότητες, έσπειραν το εθνικιστικό μίσος που έδωσε στην Τουρκία το πρόσχημα για να το παίξει προστάτης των Τουρκοκυπρίων. Το πραξικόπημα ήταν μέρος του ίδιου σχεδίου, με το οποίο συμφώνησε κι ο δικτάτορας Δημήτριος Ιωαννίδης, ώστε να λυθεί οριστικά το κυπριακό με «καθαρή» λύση, η οποία όμως θα επιβαλλόταν διά της βίας από την Τουρκία, ώστε να μην κατηγορηθούν οι Έλληνες θιασώτες της λύσης αυτής ότι συναίνεσαν για τη διχοτόμηση της Κύπρου. 

Κατάφερε λοιπόν το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο να πείσει  τους χρήσιμους ηλίθιους ψηφοφόρους ότι μάχεται για την απαλλαγή μας από την Τουρκία, ενώ στην πραγματικότητα χάρισε τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και της επέτρεψε να παγιώσει την κατοχή και την ντε φάκτο διχοτόμηση, ώστε με την πάροδο του χρόνου η προδοτική λύση της διχοτόμησης να γίνει δεκτή χωρίς διαμαρτυρίες, ως φυσική εξέλιξη.

Το κατεστημένο, που αποτελεί το βαθύ κράτος σε τούτη τη χώρα, είναι βαθιά διχοτομικό και όχι «ανανικό» όπως ανοήτως δήλωσε λίγο πριν τις εκλογές η Ελένη Θεοχάρους. Τα κατεστημένα στις δύο κοινότητες μάς ανέβασαν στο τρένο της διχοτόμησης που ήδη πλησιάζει στο τερματικό. Εδώ και 50 χρόνια διεξάγονται συνομιλίες απλά για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια σε κάποιους αφελείς (όπως εμένα) που πίστεψαν ότι μπορεί να υπάρξει λύση. Η λύση γι’ αυτούς γράφτηκε επί του εδάφους της Κύπρου το καλοκαίρι του 1974, όπως δήλωσε εξάλλου από τότε πανηγυρικά και ο πρωθυπουργός της εισβολής Μπουλέντ Ετζεβίτ. 

Το δικό μας κατεστημένο ποσώς ενδιαφέρεται αν η Τουρκία επιδιώκει την αναγνώριση του ψευδοκράτους για να το καταστήσει ισχυρότερο και πληθυσμιακά μεγαλύτερο από την Κύπριακή Δημοκρατία. Δεν τους ενδιαφέρει ότι αυτό το κράτος θα βρίσκειται πάνω στη γη των πατέρων μας, δεν μπορούν να προβλέψουν τις συνέπειες  που θα έχει στο μέλλον του ελληνισμού σε τούτο το νησί. Θεωρούν ότι κι αυτός ακόμη ο διαμοιρασμός της ΑΟΖ, που αναγκαστικά θα πρέπει να γίνει εφόσον το ψευδοκράτος αναγνωριστεί, θα είναι απλά μια αναγκαία υποχώρηση, προκειμένου να τελειώνουμε με το Κυπριακό και τους Τούρκους.

Το πραξικόπημα ήταν μια πράξη εσχάτης προδοσίας κι όχι μια απερισκεψία, όπως απερίσκεπτα δήλωσε σήμερα ο Μαρίνος Σιζόπουλος. 

Θυμάμαι πώς όταν Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης (όταν έπεσε η χούντα υπό το βάρος της κυπριακής τραγωδίας), χαρακτήρισε το πραξικόπημα «άφρΟν», εδώ στην Κύπρο έγινε χαμός. Ξεσηκώθηκαν οι πάντες, κατηγορώντας τον ότι υποβαθμίζει μια πράξη εσχάτης προδοσίας σε «άφρονα» πράξη, αναγνωρίζοντας περίπου στους  χουντικούς πραξικοπηματίες το «ακαταλόγιστο» του τρελού. 

Σήμερα ο επικεφαλής ενός από τα κόμματα που φώναζαν τότε εναντίον του Καραμανλή για τη δήλωσή του, ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Μαρίνος Σιζόπουλος, υποβάθμισε ακόμη πιο πολύ το έγκλημα, χαρακτηρίζοντας το … «απερισκεψία». Πάλι καλά που δεν το χαρακτήρισε «απροσεξία». 

Αλλά δεν με εκπλήττει καθόλου η δήλωση. Ο Σιζόπουλος, όπως κι αν δικαιολογεί την απορριπτική του πολιτική στο Κυπριακό, αυτή η πολιτική δεν παύει να είναι η πολιτική της της διχοτόμησης, για την οποία έγινε το πραξικόπημα. 

1