Αρχείο κατηγορίας Άλλα άρθρα

Ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να μας είχε τύχει…

Η Κύπρος είναι μια από τις πιο διεφθαρμένες χώρες στον πλανήτη. Ας ξεκινήσουμε από αυτή την παραδοχή για να αναζητήσουμε τα αίτια της κακοδαιμονίας μας, το γιατί ζούμε σε μια μοιρασμένη στα δύο χώρα και γιατί τόσες πολλές φορές μας έχουν καταληστέψει οι τράπεζες, οι κτηματομεσίτες, οι χρηματιστές, το κράτος, το κάθε λαμόγιο που έχει άκρες στην εξουσία.

Αναμφίβολα ατυχήσαμε να μας κυβερνήσουν ανεπαρκείς, που δεν είχαν τη σοφία και τα κότσια του μεγάλου ηγέτη. Το κατεστημένο προήχθη σε βαθύ κράτος επί Μακαρίου, του πρώτου προέδρου αυτής της χώρας, ενός επισκόπου που δεν διέθετε μεν ηγετικές ικανότητες, αλλά διέθετε πλούσιο υποκριτικό ταλέντο και άστρο αυτοπροβολής. Ο Μακάριος λοιπόν έχτισε ένα σύστημα εξουσίας που το χαρακτήριζε η αρχοντοχωριάτικη κουλτούρα της υποκρισίας, της αυτοπροβολής και της απληστίας.

Επί Σπύρου Κυπριανού την κουμπαροκρατία του Μακαρίου αντικατέστησε η ασύδοτη κομματοκρατία, που έγινε καρκίνος και κατέφαγε τα σωθικά αυτής της χώρας, που εξάρθρωσε και γελοιοποίησε τους θεσμούς του κράτους, καταστρατήγησε τους νόμους, καταβαράθρωσε κάθε ηθική αξία, πυροβόλησε στο κεφάλι την αξιοκρατία, κατέκλεψε ουκ ολίγες φορές το υστέρημα του λαού.

Ο Βασιλείου, αν και καλός τεχνοκράτης, δεν τόλμησε να τα βάλει με τα κόμματα. Έγινε τροχονόμος τους. Εισήγαγε την κομματική λίστα στα συμβούλια των ημικρατικών οργανισμών με αποτέλεσμα να γίνει πλέον κουλτούρα η κομματική συμμετοχή σε κάθε θεσμό και μορφή δημόσιας διοίκησης.

Ο Κληρίδης, γεννημένος και μεγαλωμένος μέσα στο κατεστημένο, παρότι τίμιος ο ίδιος, συναγελαζόταν ωστόσο με όλους τους καλοφαγάδες συνδαιτημόνες της διαπλοκής. Το τι φαγοπότι έπεσε επί Κληρίδη, κυρίως στη δεύτερή του πενταετία, δεν περιγράφεται. Δεν είχε κανένα ηθικό φραγμό το κατεστημένο να εξαπατήσει τον απλό λαό στο Χρηματιστήριο και να τον κατακλέψει. Δεν τιμωρήθηκε κανένα από τα μεγάλα ψάρια. Μόνο κάποια μικρά ψαράκια μπήκαν για λίγο στη φυλακή.

Επί Τάσσου ήρθε η φούσκα των ακινήτων. Άλλη ευφυέστατη ιδέα του κατεστημένου για να κλέψει. Καμία συνέπεια. Μάλιστα ο Τάσσος έδωσε και φορολογική αμνηστία στους απατεώνες που έβγαλαν τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Αντί να βρει τρόπο να τους μπαγλαρώσει και να τους στείλει φυλακή, τους χάρισε και τους φόρους, λες κι ήταν από την τσέπη του κι όχι από την τσέπη του λαού, ώστε να τους δώσει τάχατες κίνητρο για να πάψουν να παρανομούν.

Όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Χριστόφιας, απλά θεώρησε πως ήταν η σειρά της «αριστεράς» να απολαύσει τα ίδια με τους προηγούμενους προνόμια. Τόσα χρόνια ήταν στην απέξω, ήρθε η ώρα να μπουν με τις «ποδίνες». Έτσι και έκανε. Η διακυβέρνηση Χριστόφια τα έκανε πλακάκια με το κατεστημένο και παρακάθισε μαζί του στη συνεστίαση. Μέσα στην παραζάλη και την έπαρση του κλητήρα που έγινε δήμαρχος, η τότε κυβέρνηση δεν έβλεπε ότι η οικονομία έτρεχε σαν φορτηγό με σπασμένα φρένα προς τον γκρεμό. Ούτε ότι το κράτος έγινε μια πατσαβούρα ξεσκισμένη από την ασυδοσία του κατεστημένου και την αλαζονεία της εξουσίας. Έτσι φτάσαμε στο μεγάλο κραχ.

Το 2013 η Κύπρος χρειαζόταν έναν ηγέτη που θα είχε τα κότσια να τα βάλει με αυτό το αισχρό και ανήθικο κατεστημένο, που θα έκοβε κεφάλια, θα έβαζε τάξη, θα χτυπούσε το χέρι του στο τραπέζι και θα πάγωνε ολονών το αίμα. Έναν πρόεδρο που θα έθετε διά πυρός και σιδήρου τέλος στη διαπλοκή και τη διαφθορά, θα θεράπευε δηλαδή μια κι έξω την παθογένεια.  Δυστυχώς τέτοιος ηγέτης δεν υπήρχε ως επιλογή ενώπιον των ψηφοφόρων και τις εκλογές κέρδισε ο Νίκος Αναστασιάδης. Ο οποίος συνέχισε από εκεί που έμειναν οι προηγούμενοι, να προστατεύει τον πλούτο και το κατεστημένο, να ενισχύει την κομματοκρατία και την κουμπαροκρατία, να επιτρέπει την ασυδοσία των τραπεζών και των εκπροσώπων του κεφαλαίου, να αρμέγει το υστέρημα του απλού κοσμάκη, για να πληρωθούν τα σπασμένα της διαλυμένης οικονομίας και να συσσωρευθούν επαρκή κεφάλαια για το επόμενο γιουρούσι.

Διότι να μην έχετε καμία αμφιβολία ότι, μετά τη μεγάλη ληστεία των 7 δισεκατομμυρίων από τις τσέπες μας, από την κυβέρνηση Αναστασιάδη για τον Συνεργατισμό, θα ακολουθήσουν κι άλλα. Η απόλυτη ατιμωρησία έχει κάνει τα μέλη του κατεστημένου να θεωρούν τους εαυτούς τους άτρωτους, ανώτερους του μέσου ανθρώπου, ημίθεους. Ιδιαίτερα μετά που η κυβέρνηση Αναστασιάδη έβγαλε από τη φυλακή όλους όσοι καταδικάστηκαν για εγκλήματα διαφοράς, δείχνοντάς μας βασικά τα παπάρια της, τύπου «εγώ θα τους βγάλω από τη φυλακή κι εσύ λαέ να πα να γαμηθείς».

Μοιραίο ήταν λοιπόν αυτό το σινάφι να μας οδηγήσει και στη διχοτόμηση της πατρίδας μας. Στη διχοτόμηση που η Τουρκία επιζητούσε και μεθόδευε εδώ και 60 χρόνια. Στη διχοτόμηση που θα μας κάνει την Κύπρο τουρκικό νησί κι εμάς θλιβερούς μισταρκούς των Τούρκων, όταν θα έχουν καταστήσει τη δική τους τουρκική χώρα πάνω στην Κύπρο οικονομικά και πληθυσμιακά ισχυρότερη από τη δική μας.  Τότε θα είναι πια πολύ αργά για τον κυπριακό Ελληνισμό. Αλλά όταν θα έχει συμβεί κι αυτή η συμφορά, τα επίλεκτα μέλη του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου απλώς θα μπουν μέσα στο αεροπλάνο τους και θα την κάνουν για αλλού. Αλίμονο σ’ εμάς και στα παιδιά μας…

Η ηγεσία που είχε η Κύπρος, από την πρώτη μέρα της ανεξαρτησίας μέχρι σήμερα,  ήταν ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να μας είχε τύχει. Όμως να μην ξεχνάμε ποτέ τη μεγάλη αλήθεια στη ρήση που λέει πως «κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν» . Και τη μοίρα που του αξίζει επίσης, προσθέτω εγώ. Καλή τύχη, συμπατριώτες!

Θα το πανηγύριζα με την καρδιά μου…

Θα ήμουν πιο χαρούμενος σήμερα, αν αυτή η χώρα ήταν ελεύθερη, χωρίς συρματοπλέγματα και κατοχικό στρατό. Αν ήταν ο μικρός μας παράδεισος στην μαγική ανατολική άκρη της Μεσογείου.
 
Αν είχαμε ηγέτες με όραμα κι όχι με υστερβουλία, με σοφία κι όχι κουτοπονηριά, με αίσθημα ευθύνης κι όχι με την ανεύθυνη έπαρση του αρχοντοχωριάτη, υπηρέτες του λαού κι όχι των συμφερόντων του κατεστημένου. Θα ήμουν πολύ χαρούμενος σήμερα αν είχαμε την Κύπρο που μας άξιζε μετά από αιώνες σκλαβιάς και θα το πανηγύριζα με την καρδιά μου.
 
Δυστυχώς όμως σήμερα γιορτάζει την ίδρυση του αυτό το κράτος που ξέρετε, το ακρωτηριασμένο από ανεύθυνες πράξεις του πολιτικού του κατεστημένου, που έδωσαν στην Τουρκία τα προσχήματα να το διαμελίσει και να αξιώνει σήμερα μονιμοποίηση του διαμελισμού. Το μοναδικό κράτος στον πλανήτη που το Σύνταγμά του δεν εφαρμόζεται.
 
Το κράτος που εξυπηρετεί τα εκλεκτά μέλη της πολιτικοοικονομικής ελίτ κι εκμεταλλεύεται άγρια, σαν δουλοπάροικους άλλης εποχής τους απλούς πολίτες του. Το κράτος αυτό που καλύπτει τους κλέφτες και τους απατεώνες και στέλνει το λογαριασμό στις τσέπες των φορολογούμενων. Το κράτος που φυλακίζει έναν γέρο διότι έκλεψε ένα χαλούμι κι αποφυλακίζει ξεδιάντροπα τα εκλεκτά μέλη του κατεστημένου, που καταδικάστηκαν για σοβαρότατες υποθέσεις απάτης και διαφθοράς.
 
Αυτό το κράτος γιορτάζει σήμερα. Να μας ζήσει! 

Μετά την ογκοδέστατη συγκέντρωση, ο ρόλος του κ. Χαμπιαούρη τελείωσε.

Μετά τη χτεσινή τεράστια σε όγκο πορεία διαμαρτυρίας των εκπαιδευτικών προς το προεδρικό μέγαρο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης θα πρέπει να καλέσει στο γραφείο του τον Υπουργό Παιδείας κ. Χαμπιαούρη και να του ζητήσει ευγενικά να παραδώσει το χαρτοφυλάκιό του.

Μέχρι χτες, τόσο ο Υπουργός Παιδείας όσο και ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, αναφέρονταν στις ηγεσίες των εκπαιδευτικών οργανώσεων ως αντίδικούς τους. Από χτες το απόγευμα το αφήγημα αυτό κατέρρευσε. Η σύγκρουση είναι ανάμεσα στην κυβέρνηση και το σύνολο των εκπαιδευτικών, για τους οποίους ο κ. Χαμπιαούρης είναι και επισήμως πλέον «persona non graτa».  Είναι δηλαδή ανεπιθύμητος στον κυριότερό του εταίρο στη δημόσια εκπαίδευση, που είναι ο εκπαιδευτικός κόσμος.

Ο εξορθολογισμός στην παιδεία είναι αναγκαίος και πρέπει να γίνει. Αυτό το παραδέχονται και οι εκπαιδευτικές οργανώσεις. Τη σημαντικότατη αυτή δουλειά ωστόσο δεν μπορεί να την κάνει ο κ. Χαμπιαούρης. Όχι μόνο γιατί έχει απωλέσει εντελώς την αξιοπιστία του έναντι των εκπαιδευτικών αλλά και γιατί απέδειξε στην πράξη ότι δεν διαθέτει επαρκείς δεξιότητες.

Αυτός προκάλεσε το χάος. Η διαπραγμάτευση θα ήταν μεν δύσκολη αλλά αν στη θέση του Χαμπιαούρη ήταν άλλος, που ήξερε να διαχειριστεί επιδέξια τον διάλογο με τις εκπαιδευτικές οργανώσεις, θα μπορούσε να φέρει αισίως εις πέρας αυτή τη δύσκολη αποστολή. Η προσέγγισή του ήταν από το πρώτο πρώτο δευτερόλεπτο επιθετική, υπερφίαλη, ετσιθελική, αυθαίρετη ως προς τις διαδικασίες, πρόχειρη ως προς το περιεχόμενο και εκβιαστική ως προς τα χρονοδιαγράμματα. Για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα έδωσε στις οργανώσεις τελεσίγραφο δύο ημερών και μόλις αυτό έληξε, έστειλε τις αποφάσεις του για έγκριση στο Υπουργικό Συμβούλιο, δημιουργώντας τετελεσμένα γεγονότα.

Στη συνέχεια, κάλεσε τις οργανώσεις ξανά σε διάλογο, τονίζοντας ωστόσο ότι οι ειλημμένες αποφάσεις δεν επρόκειτο να αναιρεθούν. Ήταν δηλαδή ένα κάλεσμα του τύπου «ελάτε να κουβεντιάσουμε, αλλά δεν πρόκειται να αλλάξουν αυτά που αποφάσισα».  Στην ουσία δεν ήθελε διάλογο, απλά προσπάθησε να παίξει ένα επικοινωνιακό παιχνίδι, με στόχο να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον των εκπαιδευτικών, για να μπορέσει να επιβάλει σε χρόνο αστραπή και ετσιθελικά τον «εξορθολογισμό», χωρίς να τηρήσει καμία θεσμοθετημένη διαδικασία.

Ατυχώς για τον κ. Χαμπιαούρη και δυστυχώς για τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ο Υπουργός τα έκανε μαντάρα. Το επικοινωνιακό παιχνίδι τού γύρισε μπούμερανγκ κι έτσι αναγκάστηκε να παρέμβει ο Πρόεδρος, για να επαναφέρει το διάλογο στις ράγες. Ο κ. Χαμπιαούρης ωστόσο απέτυχε και μετά την παρέμβαση του Προέδρου να επιφέρει αποτέλεσμα. Βασικά δεν έκανε ούτε αυτή τη φορά κάτι το ουσιαστικό. Απλά συνέχισε το επικοινωνιακό παιχνίδι, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη αγανάκτιση στον εκπαιδευτικό κόσμο.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναγκάστηκε να παρέμβει για δεύτερη φορά. Προσπάθησε μάλιστα να ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση ο ίδιος, αυθημερόν, με τις οργανώσεις, ώστε να μην την αναθέσει ξανά στον Υπουργό, που αποδείχτηκε ότι δεν μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά.  Δυστυχώς όμως ήταν τόσο αρνητικό το κλίμα που είχε δημιουργήσει ο κ. Χαμπιαούρης, μαζί με τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο και τον Γενικό Ελεγκτή, που ήταν αδύνατον να επιτύχει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αυτό που ήθελε.  Διότι οι επικεφαλής των εκπαιδευτικών οργανώσεων δεν μπορούσαν να δεσμεύσουν έναν εξοργισμένο και βαθύτατα προσβεβλημένο εκπαιδευτικό κόσμο.

Η επιβεβλημένη εκ των πραγμάτων τρίτη παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, πρέπει να είναι επιτέλους καταλυτική, ώστε να αποκατασταθεί και το τρωθέν κύρος του θεσμού. Η παρέμβαση αυτή θα πρέπει να αφορά τα εξής:

  1. Αποδοχή της εισήγησης της πλειοψηφίας των κομμάτων για αναστολή των κυβερνητικών αποφάσεων και έναρξη θεσμοθετημένου διαλόγου, για εφαρμογή μέτρων εξορθολογισμού της δημόσιας εκπαίδευσης, μέσα σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
  2. Η αντικατάσταση του Υπουργου Παιδείας με άλλο πρόσωπο, ικανό να διεξάγει τον συγκεκριμένο διάλογο για τον εξορθολογισμό αλλά και γενικότερα να διαθέτει εκείνες τις διοικητικές δεξιότητες και την προσωπικότητα που θα τον καταστήσουν παραγωγικό και αποτελεσματικό, στη συνεργασία του με όλους τους εταίρους στο δημόσιο σχολείο.

Οι πιο πάνω κινήσεις πρέπει να γίνουν από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη αμέσως και χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή, διότι τα σχολεία ανοίγουν σε λίγες ημέρες και, χωρίς τη συνεργασία των εκπαιδευτικών, ομαλή λειτουργία τους δεν πρόκειται να υπάρξει, όσο κι αν κομπάζουν περί του αντιθέτου οι κύριοι Χαμπιαούρης και Προδρόμου.

Τα λόμπι του Χαμπιαούρη και το Μαρί του Αναστασιάδη.

Ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Γονέων Μέσης Εκπαίδευσης, εκφράζει με έναν τραγελαφικά συμβολικό τρόπο το χάσμα γενεών στην Κύπρο. Καθώς ο ίδιος, εν ριπή οφθαλμού και χωρίς να έχει συγκαλέσει συλλογικά όργανα, αποφασίζει σε όλες τις περιπτώσεις ότι οι θέσεις του Υπουργού Παιδείας είναι ορθές και μη αμφισβητήσιμες, οι μαθητές της Μέσης Εκπαίδευσης συντάσσονται με τους καθηγητές. Τόση πειθώ διαθέτει ο κ. Νικηφόρου, που στο τέλος έβαλε τα παιδιά να τσακώνονται με τους γονείς τους.

Όντας όμως ο  Κυριάκος Νικηφόρου Εθελοντής Πενταετούς Υπηρεσίας (Ε.Π.Υ.) στην Εθνική Φρουρά, δηλαδή κρατικός υπάλληλος, οφείλει να διευκρινίσει δημοσίως κατά πόσον οι ώρες που διαθέτει σε συσκέψεις και συνεντεύξεις στα ΜΜΕ,  ή συνοδεύοντας τον κύριο Χαμπιαούρη, με την υπουργική λιμουζίνα, στις επισκέψεις του στα σχολεία (όπως μαθαίνουμε από εκπαιδευτικούς που τους είδαν μαζί), είναι ώρες που αφαιρούνται από την κανονική του άδεια ή από τον μισθό που του πληρώνουμε οι φορολογούμενοι.

Ανάλογες διευκρινίσεις οφείλει να δώσει και ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Γονέων Δημοτικής Εκπαίδευσης Μορφάκης Σολομωνίδης, ο οποίος ήταν επίσης κρατικός λειτουργός, καθότι ήταν αστυνομικός, αποσπασμένος στη νομική υπηρεσία, για να οδηγεί το αυτοκίνητο του Γενικού Εισαγγελέα. Μόλις πριν από λίγες ημέρες εκατέλειψε την δημόσια υπηρεσία, αφού προσελήφθη από τον φίλο του κυρίου Χαμπιαούρη, πρόεδρο της ΕΔΕΚ, Μαρίνο Σιζόπουλο, στη θέση του Διευθυντή της ΕΔΕΚ.

Ο τέως σωφέρ του Γενικού Εισαγγελέα ήταν πάντως ο πρώτος που βγήκε να στηρίξει τον κ. Χαμπιαούρη τον περασμένο Μάιο, όταν ο υπουργός προκάλεσε και πάλι σύγκρουση και χάος στη δημόσια εκπαίδευση, εμπλέκοντας χωρίς κανένα λόγο το δημοτικό σχολείο του Αλεθρικού στον θλιβερότατο θάνατο ενός δεκάχρονου παιδιού. Στην προσπάθεια του κ. Χαμπιαούρη τότε να πουλήσει φιγούρα από τηλεοράσεως, εκμεταλλευόμενος άκομψα και ανοίκεια ένα τόσο τραγικό περιστατικό, ο κ. Μορφάκης βρέθηκε αμέσως στο πλευρό του.

Ήταν μάλιστα και ο πρώτος – αν θυμάστε- που έθεσε θέμα γιατί οι δάσκαλοι που εκλέγονται στην ηγεσία της ΠΟΕΔ να μην είναι στα σχολεία, την ίδια ώρα που ο ίδιος, όντας σωφέρ του Γενικού Εισαγγελέα, ασχολείτο από ραδιοφώνου και τηλεοράσεως με την υπεράσπιση του κ. Χαμπιαούρη. Στο ερώτημα αν η προσπάθεια του κ. Χαμπιαούρη για διάλυση των εκπαιδευτικών οργανώσεων ήταν φαεινή ιδέα του κ. Μορφάκη ή αν ο κ. Μορφάκης ήταν δασκαλεμένος από τον κ. Χαμπιαούρη να θέσει πρώτος το θέμα, ο καθένας ας το απαντήσει με τη δική του κρίση.

Ως πολίτης πάντως αγανακτώ με την κουτοπονηριά του τραγελαφικού συστήματος εξουσίας σ’ αυτή την Μπανανία. Διότι η κουτοπονηριά κατά κανόνα καταλήγει σε … ατύχημα, που δυστυχώς το πληρώνουμε στο τέλος εμείς, οι πολίτες, κάτι που βεβαίως έγινε πολλές φορές μέχρι σήμερα.  Αν ο κ. Χαμπιαούρης νομίζει ότι τα κουτοπόνηρα «λόμπι» αντισταθμίζουν την απουσία διοικητικών ικανοτήτων, πλανάται πλάνην οικτράν. Όταν δεν κάνεις για υπουργός, δεν κάνεις. Τελεία!

Όσο για τον πρόεδρο Αναστασιάδη, τον έχω προειδοποιήσει και θα τον προειδοποιώ σε κάθε μου άρθρο για το θέμα. Ο κ. Χαμπιαούρης και όποιος άλλος μαζί με αυτόν επινόησαν την ανόητη, υπερφίαλη στρατηγική, της ετσιθελικής επιβολής ενός πρόχειρου, ούτω καλούμενου «εξορθολογισμού» στην εκπαίδευση, χωρίς να προηγηθεί θεσμοθετημένος διάλογος, θα τον βάλουν σε πολύ μεγάλους μπελάδες.

Βασίστηκαν στον Νικηφόρου και τον Μορφάκη και σε μια κοινή γνώμη που διάκειται αρνητικά έναντι κάθε προσπάθειας των εκπαιδευτικών να προασπίσουν τα κεκτημένα τους. Όσο όμως κι αν η κοινή γνώμη δεν βλέπει με καλό μάτι τα ωφελήματα των εκπαιδευτικών, την ίδια στιγμή έχει πλήρη επίγνωση του τι συμβαίνει στην Κύπρο.

Ξέρει η κοινή γνώμη γιατί κλήθηκε ο μέσος πολίτης να πληρώσει με αίμα την οικονομική κατάστροφή, όταν άλλοι έβγαζαν τα λεφτά τους έξω, χωρίς να τους ελέγχει κανείς. Ξέρει γιατί έχασαν χιλιάδες άνθρωποι τις δουλειές τους και δεκάδες χιλιάδες άλλοι είδαν τους μισθούς τους να συρρικνώνονται. Ξέρει γιατί δεκάδες χιλιάδες οικογένειες δεν τα βγάζουν πέρα, γιατί δεν μπορούν να αγοράσουν ούτε καν τα είδη πρώτης ανάγκης,  γιατί καταφεύγουν στα κοινωνικά παντοπωλεία, γιατί βλέπουν τα παιδιά τους να φεύγουν για να βρουν δουλειά στα ξένα, γιατί οι γέροντες γονιοί τους μόλις που μετά βίας καταφέρνουν να ζουν, με συντάξεις πείνας.

Ξέρει η κοινή γνώμη ποιοι έσυραν αυτο το λαό στη δυστυχία. Είδε ελάχιστους από αυτούς να φυλακίζονται ενώ οι υπόλοιποι συνεχίζουν πάνω στην καμπούρα μας τις καταχρήσεις. Εκείνοι μάλιστα οι ελάχιστοι που τιμωρήθηκαν, άρχισαν να ήδη να βγαίνουν από τη φυλακή, πριν καν εκτίσουν τη μισή τους ποινή. Ακούει η κοινή γνώμη τι αίσχη γίνονταν στον Συνεργατισμό, όταν ανέλαβε τη διαχείρισή του η παρούσα διακυβέρνηση, ΜΕΤΑ από την καταστροφή της κυπριακής οικονομίας κι όταν έξω ο κόσμος δυστυχούσε.

Ξέρει η κοινή γνώμη πως, μπορεί η κυβέρνηση Αναστασιάδη να βελτίωσε τους δείκτες της οικονομίας, κάτω από την εποπτεία της Τρόικας και βάζοντας πάλι τον απλό φορολογούμενο να πληρώσει το λογαριασμό άλλων, αλλά εκείνους τους  «άλλους», δηλαδή το βρόμικο σύστημα της διαπλοκής και της διαφθοράς, δεν τους αγγίζει. Αντίθετα  «αξιοποιεί» το σύστημα καταλλήλως.

Γιαυτό και η κοινή γνώμη είναι αυτή τη στιγμή ένα μείγμα από εκρηκτικά κλεισμένα σε στιβαγμένα κιβώτια, που ωστόσο κουφοβράζει. Απέξω νομίζεις πως δεν συμβαίνει τίποτα, πως δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος. Μπορείς να τα βάλεις και μέσα στην αυλή σου, λένε στον Αναστασιάδη οι «έξυπνοι» του περιβάλλοντός του.  Εντάξει, έχουν φουσκώσει λίγο τα κιβώτια, αλλά  δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Τους ρίχνουμε από πάνω και νερό!

Μια τυχαία σπίθα να πεταχτεί, όπως π.χ. μια συγκέντρωση έξω από το προεδρικό που παραδόξως υπήρξε πολύ μεγαλύτερη από ότι υπολόγιζαν, που υπήρξε πολύ πιο μαχητική, μια σπίθα που ξέφυγε και πέρασε μέσα σε ένα από τα διογκωμένα κιβώτια της καταπιεσμένης λαϊκής οργής και θα τότε θα δούμε στον ουρανό ένα μανιτάρι πολύ μεγαλύτερο, ένα ωστικό κύμα πολύ πιο σαρωτικό, από εκείνο που μας έτυχε στο Μαρί, πριν από εφτά χρόνια.

Αν και αυτή μου η πολιτική εκτίμηση ηχεί πιο πολύ σαν προφητεία, καλώ τον κ. Αναστασιάδη να την λάβει πολύ σοβαρά υπόψη, πριν αναγκαστεί να τρέχει αλλόφρων, μαζεύοντας συντρίμια που δεν θα μαζεύονται.

Να σταματήσει να υποβαθμίζει το κύρος του θεσμού!

Κάποτε οι ανεξάρτητοι θεσμοί διατηρούσαν μιαν επίφαση σοβαρότητας στην Μπανανία που ζούμε. Αποτελούσαν, φαινομενικά τουλάχιστον, ένα αντίβαρο στο θέατρο σκιών που ονομάζεται πολιτικό σύστημα. Τελικά το πολιτικό σύστημα, με τις επιλογές του στην επάνδρωση αυτών των θεσμών, κατάφερε να τους γελοιοποιήσει και αυτούς.
 
Ο Γενικός Ελεγκτής, Οδυσσέας Μιχαηλίδης, ξεκίνησε δυναμικά μονομαχώντας με το διεφθαρμένο σύστημα σαν νέος Σπάρτακος αλλά κατέληξε να μονομαχεί με τους ανεμόμυλους, σαν νέος Δον Κιχώτης. Έχει χάσει και το μέτρο και τον μπούσουλα. Ξεκατινιάζεται μέσα στα κοινωνικά δίχτυα με τους πολίτες, που πληρώνουν κάθε μήνα τον παχυλό μισθό του, διαγράφει τα σχόλιά τους από τις αναρτήσεις του και τους μπλοκάρει, επιδίδεται δηλαδή σε μια σχεδόν καθημερινή παράσταση τύπου επιθεώρηση Παπαδημήτρη (για όσους θυμούνται το παλιό καλό μουσικό θέατρο), με νουμεράκια που αφορμούνται από την επικαιρότητα.
 
Το σχόλιό του (στη φωτογραφία) είναι επιεικώς απαράδεκτο. Έχει το δικαίωμα να νομίζει ό,τι θέλει, αλλά όταν μιλά ως Γενικός Ελεγκτής, οφείλει να σέβεται το θεσμό που υπηρετεί. Ζούμε σε μια εποχή που το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο έχει καταφάει τα πάντα και χώνει το μακρύ του χέρι όλο και πιο βαθιά στις τσέπες των εργαζομένων για να κλέψει κι άλλα. Τα μόνα οργανωμένα σύνολα που μπορούν να ανακόψουν (όσο μπορούν) αυτή τη θρασύτατη ληστεία είναι οι συντεχνίες των εργαζομένων.
 
Σίγουρα υπάρχουν εργαζόμενοι στο δημόσιο που απολαμβάνουν καλύτερες συνθήκες εργασίας και μισθοδοσίας. Κοινωνικός στόχος όλων όμως θα έπρεπε να ήταν η ανάλογη βελτίωση των όρων εργοδότησης και στον ιδιωτικό τομέα ώστε όλοι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι να εργάζονται σε αξιοπρεπείς εργασιακές συνθήκες. Όχι το να υποβαθμιστούν τελικά όλοι, ιδιωτικοί και δημόσιοι σε ένα εργασιακό μεσαίωνα.
 
Δουλειά των συντεχνιών είναι να προσπαθούν διαρκώς για το καλό των μελών τους, διασφαλίζοντάς τους ολοένα και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Ουδέν το μεμπτόν υπάρχει σ’ αυτό, απεναντίας έτσι οφείλουν να λειτουργούν. Προφανώς όμως το σύστημα δεν θέλει τις συντεχνίες. Θέλει να στύψει τον εργαζόμενο σαν λεμονόκουπα, για να του βγάλει και την τελευταία σταγόνα ζουμί που του απέμεινε.
 
Αν ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης θέλει να συνδράμει το σύστημα στην προφανέστατη προσπάθειά του να κατασυκοφαντήσει και να αδρανοποιήσει τις συντεχνίες, είναι δικό του προσωπικό θέμα. Δε δικαιούται όμως να αναμειγνύει στις προσωπικές του επιλογές τον σοβαρότατο θεσμό που του ανέθεσε η πολιτεία να υπηρετήσει κι είναι αδιανόητο να τον ξεκατινιάζει και να υποβαθμίζει το κύρος του, γράφοντας με αυτό τον ακραίο τρόπο τις προσωπικές του απόψεις στα κοινωνικά δίκτυα, όντας Γενικός Ελεγκτής της Δημοκρατίας.
 

Φτάνει πια ρε γαμώτο! Φτάνει!

Διαβάζω στον σημερινό «Φιλελεύθερο» δυο ειδήσεις φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους που, αν παρόλα αυτά τις συνδυάσει κανείς, δυσκολεύεται να πιστέψει πόσο ξεδιάντροπο είναι θράσος του κατεστημένου που μας κυβερνά.

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας αναφέρεται στην πρωτοφανή κρίση που έχει προκαλέσει στην δημόσια εκπαίδευση ο Υπουργός Παιδείας Κώστας Χαμπιαούρης, με την προφανέστατη αδεξιότητά του αλλά και έχοντας, παρ΄όλα αυτά, τη στήριξη του προέδρου Αναστασιάδη. Στο δημοσίευμα αυτό επισημαίνεται ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να κάνει ούτε βήμα πίσω από τις θέσεις της στα συνδικαλιστικά θέματα.

Το άλλο δημοσίευμα αναφέρεται στο νόμο που ψήφισε ΟΜΟΦΩΝΑ η βουλή, με τον οποίο αποφυλακίστηκε ο πρώην Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας (που διόρισε ο Νίκος Αναστασιάδης), Ρίκκος Ερωτοκρίτου. Σημειώνει λοιπόν η εφημερίδα ότι σύντομα και άλλοι γνωστοί παράγοντες της πολιτικής ζωής του τόπου, που καταδικάστηκαν για υποθέσεις διαφθοράς, θα αιτηθούν αποφυλάκιστη πριν καν εκτίσουν το ήμισυ της πονής τους.

Συγκεκριμένα το δημοσιεύμα αναφέρεται στους Σάββα Βέργα πρώην δήμαρχο Πάφου (ΔΗΚΟ), Φειδία Σαρίκα, επίσης πρώην δήμαρχο Πάφου (ΕΔΕΚ), Ευτύχιο Μαληκκίδη, πρώην Γενικό Διευθυντή του ΣΑΠΑ, Ανδρέα Ηλιάδη πρώην διευθύνοντα σύμβουλο της Τράπεζας Κύπρου, Χρίστο Ορφανίδη, ιδιοκτήτη των υπεραγορών «Ορφανίδης» και στους πρώην δημοτικούς συμβούλους της Πάφου Γιώργο ΜΙχαηλίδη (ΔΗΣΥ), Ευστάθιο Ευσταθίου (ΔΗΚΟ), Βασίλειο Βασιλείου (ΑΚΕΛ) και Γιώργο Σιαηλή (ΑΚΕΛ).

Τι συμπέρασμα βγαίνει αν συνδυάσουμε τις δύο ειδήσεις;

Σε ότι αφορά τα κεκτημένα, τα ωφελήματα, τα συμφέρονται και γενικά την τσέπη των απλών εργαζομένων, η κυβέρνηση δεν δέχεται ούτε μύγα στο σπαθί της. Θα συνεχίσει τον ούτω καλούμενο «εξορθολογισμό» προκειμένου να μας στύψει σαν λεμονόκουπες. Σήμερα είναι οι εκπαιδευτικοί, αύριο θα ακολουθήσουν άλλοι. Θα πιάσει όλους τους εργαζόμενους το «κολάνι». Να μην έχετε καμία αμφιβολία γι’ αυτό.

Το αδίσταχτο, διεφθαρμένο «βαθύ κράτος», που κυβερνά αυτή τη χώρα εδώ και 58 χρόνια, δεν πρόκειται να στεναχωρηθεί, αν δεν τα βγάζετε πέρα, αν δεν σας μένουν λεφτά να σπουδάσετε τα παιδιά σας, αν δεν έχουν να φάνε τα παιδιά ή αν πεινάνε οι συνταξιούχοι γονιοί σας. Πρέπει να μαζέψουν από τις τσέπες σας τα λεφτά που χρειάζονται για να πληρώσουν αυτά που έφαγαν …ποιοι;

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΖΟΝΤΑΙ ΠΡΟΩΡΑ! Δεν ξέρω αν το χωράει αυτό το δικό σας μυαλό, αλλά ναι, μιλάμε για τέτοιο, απύθμενο ΘΡΑΣΟΣ. Την ώρα που τάχατες προσπαθούν να εξορθολογίσουν το κράτος, κάνοντας επίθεση εναντίον των εργαζομένων, ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΖΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΚΛΕΨΑΝ ή ΞΕΓΕΛΑΣΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Ξέρετε γιατί τους αποφυλακίζουν και γιατί η απόφαση της βουλής να υπερψηφίσει τον νόμο που κατέθεσε το κυβερνών κόμμα ΔΗΣΥ, ήταν ΟΜΟΦΩΝΗ;  Διότι πολύ απλά εκείνοι που φυλακίστηκαν διότι δεν ήταν ΜΟΝΟΙ. Δεν έκλεψαν ή παρανόμησαν μόνο για την πάρτη τους. Είχαν πίσω τους ολόκληρο το βρομισμένο πολιτικοοικονομικό σύστημα που ανεχόμαστε, να μας κατακλέβει θρασύτατα, σωπαίνοντας σαν πρόβατα επί σφαγή εδώ και δεκαετίες. Απλά εκείνοι έκαναν τη βρόμικη δουλειά, για να επωφεληθούν όμως πολλοί άλλοι, σε όλο το πολιτικό φάσμα, από την αριστερά ως την δεξιά.

Πρέπει να είναι κανείς πολύ αφελής αν πιστεύει ότι απλά τους δίνουν συγχώρεση και τους βγάζουν από τη φυλακή, με σκοπό από τώρα και στο εξής να σταματήσει η διαφθορά και μαζί με τον «εξορθολογισμό» να καταπολεμηθεί και η διαφθορά. Το φαγοπότι θα ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ.

Όπως συνεχίστηκε στο Συνεργατισμό και μετά την κρίση και μας φορτώνουν σήμερα ένα απίστευτο χρέος 7 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ, την ίδια ώρα που μαλώνουν με τους δασκάλους και τους καθηγητές για να εξοικονομήσουν τάχατες μερικά εκατομμύρια.

Όπως αποδείχτηκε εξάλλου και μέσα από τα αμέτρητα σκάνδαλα μεσούσης της οικονομικής κρίσης, με πιο γνωστά εκείνα του ΣΑΠΑ,  του ΧΥΤΥ, του ΧΥΤΑ και πάει λέγοντας, Όταν μέσα στην οικονομική καταστροφή του 2013, την ώρα που οι απλοί άνθρωποι ζούσαμε μαύρες μέρες και δεν ξέραμε τι θα μας ξημερώσει το επόμενο πρωί, ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΥΝΕΧΙΣΑΝ ΝΑ ΚΛΕΒΟΥΝ, με την πλήρη κάλυψη του συστήματος, τότε να μην έχετε καμία αμφιβολία ότι ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΚΛΕΒΟΥΝ.

Οι «εξορθολογισμοί» και τα «νοικοκυρέματα» δεν είναι τίποτε άλλο παρά κουτόχορτο για όσους το τρώνε. Τα κόμματα, μαζί με το οικονομικό κατεστημένο θα συνεχίσουν να λυμαίνονται τα πάντα σ’ αυτό το κλεφτοκράτος. Πολύ απλά διότι ξέρουν ότι τα πρόβατα δεν πρόκειται ποτέ να αντιδράσουν.

Στις 28 του Αυγούστου θα είμαι κι εγώ έξω από το προεδρικό. Διότι από κάπου πρέπει επιτέλους να ξεκινήσει μια αντίσταση, μια διαμαρτυρία, ένα «φτάνει πια ρε γαμώ το! Φτάνει!»

ΜΕ ΤΟΝ κ. ΧΑΜΠΙΑΟΥΡΗ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ

Σήμερα θα δοκιμάσω το ταλέντο μου ως προφήτης. Μετά που είδα ένα «ρεπορτάζ» σε ιδιωτικό κανάλι, χτες βράδυ, ρισκάρω να προφητέψω ότι ο Υπουργός Παιδείας Κώστας Χαμπιαούρης θα δώσει στον πρόεδρο Αναστασιάδη την ευκαιρία να γράψει ως πρόεδρος ιστορία. Τι είδους ιστορία, μην με ρωτάτε, δεν ξέρω να πω περισσότερα.

Το φαινόμενο Χαμπιαούρης είναι έτσι κι αλλιώς σπάνιο. Προσωπικά δεν θυμάμαι άλλον υπουργό αυτής της χώρας  να έχει απασχολήσει τόσες πολλές φορές την κοινή γνώμη μέσα σε πέντε μόνο μήνες.

Ξεκίνησε τη θητεία του διαβεβαιώνοντας τον αρχηγό του ΕΛΑΜ ότι μοιράζεται μαζί του τις ίδιες αξίες, αφήνοντας στην κρίση μας το ποιες αξίες εννοεί, όταν ο αρχηγός της «Χρυσής Αυγής», που επίσης συμμερίζεται τις ίδιες αξίες με το ΕΛΑΜ και τον κ. Χαμπιαούρη, εμφανίζεται σε πολλά βίντεο να εξυμνεί τον Χίτλερ.

Στους πρώτους τρεις μήνες της θητείας του δεν έμεινε μέρα που δεν τον είδαμε στις ειδήσεις. Τη μια ομιλία εδώ, την άλλη δεντροφύτευση εκεί, την παράλλη εγκαίνια στη Λεμεσό, επίσκεψη στην Πάφο, συνάντηση με τον τάδε, δείπνο με τον δείνα, αναχώρηση για ταξίδι, επιστροφή από ταξίδι και πάει λέγοντας. Η παρουσία του στα ΜΜΕ ήταν περίπου όση εμάς στο Facebook.

Ύστερα ήρθε το τραγικό γεγονός με το παιδί στο Αλεθρικό και μέσα στο σοκ μας, κατάφερε πάλι ο κ. Χαμπιαούρης να γίνει πρωταγωνιστής. Με ένα μαγικό τρόπο κατάφερε να θέσει υπό κατηγορία τον δάσκαλο του παιδιού και το σχολείο κι απείλησε την ηγεσία της ΠΟΕΔ που πήγε στο σχολείο του Αλεθρικού ότι θα τους στείλει αστυνομία να τους συλλάβει αν δεν φύγουν αμέσως από εκεί. Κι όταν αυτοί του έστειλαν ένα SMS σε προσωπικό επίπεδο (διότι γνωρίζονται προσωπικά εδώ και χρόνια) λέγοντάς του ότι δεν μπορεί να χτίσει καλές σχέσεις με τέτοια συμπεριφορά, κατάγγειλε στο Υπουργικό Συμβούλιο ότι του στέλνουν απειλητικά μηνύματα.

Ύστερα ήρθε εξορθολογισμός, ο οποίος είναι σίγουρα αναγκαίος. Όμως ο κ. Χαμπιαούρης κατάφερε και πάλι με τον μοναδικό του τρόπο να τα τινάξει όλα στον αέρα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Χειρίστηκε με τόση αδεξιότητα το όλο ζήτημα, που προκάλεσε χάος. Μάλιστα έβαλε και λάδι στη φωτιά δίνοντας σε ΜΜΕ την «πληροφορία» ότι τάχα οι εκπαιδευτικοί άρχισαν να τον βρίζουν, να χτυπούν τα χέρια στο τραπέζι και να φεύγουν χτυπώντας τις πόρτες.

Αφού τα έκανε μαντάρα, αναγκάστηκε να επέμβει ο πρόεδρος Αναστασιάδης για να ξεκινήσει ο διάλογος με όλα τα ζητήματα στο τραπέζι ανοικτά. Την επόμενη μέρα ωστόσο ιδιωτικό κανάλι βγάζει την πληροφορία ότι μετά τη σύσκεψη συνδικαλιστής τράβηξε από το χέρι τον κ. Χαμπιαούρη και τον απείλησε ότι θα τα «τουμπάρουν» όλα αν δεν τους δώσει τον συνδικαλιστικό χρόνο. Φυσικά η «πληροφορία» αυτή, που προφανώς βασίστηκε στην πλούσια φαντασία του κ. Χαμπιαούρη, δυναμίτισε ξανά το κλίμα, που είχε βελτιωθεί μετά την παρέμβαση Αναστασιάδη.

Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, συμβουλεύω όλους όσοι έρχονται σε διαβούλευση με τον κ. Χαμπιαούρη να μην απευθύνονται ποτέ προς αυτόν σε προσωπικό ή φιλικό επίπεδο, αλλά μόνο τυπικά και αυστηρώς υπηρεσιακά. Να μην τον πλησιάζετε σε απόσταση που τον φτάνει το χέρι σας, διότι μπορεί να πει ότι τον δείρατε. Ούτε σε απόσταση που μπορεί να φτάνουν τυχόν σάλια σας καθώς μιλάτε, διότι μπορεί να πει ότι τον φτύσατε. Γενικώς προσέχετε τα λόγια και τις χειρονομίες σας, αν δεν θέλετε να γίνετε θέμα στα δελτία ειδήσεων.

Δυστυχώς η ανάγκη του κ. Χαμπιαούρη για αυτοπροβολή ξεπερνά την δύναμη αυτοσυγκράτησης που διαθέτει και πολύ φοβάμαι πως ξεπερνά κατά πολύ και τις δεξιότητές του ως υπουργός.

Η προφητεία μου λοιπόν προς τον πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι ότι με αυτόν τον υπουργό δεν τα είδε ακόμη όλα.  Έρχονται κι άλλα.  Η κυβέρνησή Αναστασιάδη θα μείνει στην ιστορία, βγάζοντας φήμη, ή όπως λένε στα τούρκικα «nam», ή όπως έλεγαν οι παππούδες μας «νάμιν».

ΑΝ Ο ΧΑΜΠΗΣ ΗΤΑΝ ΠΛΟΙΟΚΤΗΤΗΣ ΚΙ ΟΧΙ ΧΑΡΑΚΤΗΣ

«Ο μουχτάρης δεν σ’ αφήνει να έχεις σχολή χαρακτικής στην Πλατανίστεια. Ποια είναι η Πλατανίστεια; Ποιος το γνωρίζει ετούτο το χωρκόν; Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας ονόματα πρωτάκουστα, καινούριους τόπους, καινούριες μαλακίες των ανθρώπων ή των θεών…»

Με αυτή την ποιητική διάθεση έπιασα να γράψω αυτό το σημείωμα για τα καραγκιοζιλίκια που κάνει εις βάρος της σχολής – μουσείου χαρακτικής Χαμπή, ο μουχτάρης του χωριού Πλατανίστεια. ‘Ενας τύπος που κανονικά ούτε η γνωστή καμήλα του Πεντάκωμου δεν θα καταδεχόταν να τον κλάσει, αν δεν γινόταν διάσημος από την έκθεση της Επιτρόπου Διοικήσεως, η οποία παραθέτει τις χωρκάτικες κουτοπονηριές με τις οποίες προσπαθούσε να κλείσει τη σχολή του Χαμπή του χαράκτη, ώσπου τα κατάφερε με την βοήθεια του επάρχου Λεμεσού.

Παραθέτοντας τα γεγονότα, η Επίτροπος Διοικήσεως είναι σαν να …χαράσσει μπροστά στα μάτια του αναγνώστη τον γνωστό Κυπραίο «παράγοντα», που του έδωσαν εξουσία και νομίζει ότι «έπιασε τον πάπα από τα αρ**δια», κατά τη γνωστή παροιμία. Τον «παράγοντα» που αποτελεί μικροκύτταρο αυτού του κλεφτοκράτους, που μας καταδυναστεύει εδώ και δεκαετίες, με ανάλογη νοοτροπία και συμπεριφορές.

Εξ όσων συμπεραίνω από την έκθεση της Επιτρόπου, ο μουχτάρης αγόρασε το σπίτι δίπλα από τη σχολή του Χαμπή. Από εκείνη τη στιγμή η σχολή έγινε ενοχλητική, διότι πηγαίνει εκεί κόσμος: τουρίστες, μαθητές, καλλιτέχνες, άνθρωποι που τους ενδιαφέρει η τέχνη. Όλοι αυτοί που επισκέπτονται εδώ και 20 χρόνια το χωρκόν Πλατανίστεια, για τη σχολή του Χαμπή του χαράκτη, έγιναν ξαφνικά μπελάδες.

Το κοινοτικό συμβούλιο του χωρκού αποφάσισε να φορολογεί διπλά τη σχολή – μουσείο, ένα φόρο για τη σχολή κι ένα φόρο για το μουσείο. Φτιάχτηκαν δύο στέγαστρα για αυτοκίνητα, δύο «ανοσκειές» (όπως λέμε στην Κύπρο) ακριβώς στην είσοδο ενός μουσείου τέχνης, για να εξυπηρετηθεί το διπλανό σπίτι του μουχτάρη.  Έβαλαν και ένα σκυλί σε κλουβί δίπλα από την είσοδο του μουσείου να γαυγίζει όσους το επισκέπτονται (ο μουχτάρης είπε στην Επίτροπο ότι το κλουβί είναι εκεί εδώ και 10 χρόνια, οπότε μάλλον πρέπει να φταίει το σκυλί που γέρασε και παραξένεψε…). Τέλος έκλεισαν και το δρόμο που οδηγεί στη σχολή, διότι σύμφωνα με τον μουχτάρη είναι ιδιωτικός (δικός του). Μάλιστα τον τοίχο για να κλείσει ο δρόμος του τον έφτιαξε ο έπαρχος Λεμεσού.

Δεν θέλω να γράψω τίποτε άλλο γιατί θα με βάλει ο σατανάς να γράψω βαριές βρισιές. Βλέποντας την αλαζονεία της εξουσίας (σε όλα τα επίπεδα, από την ανώτατη εξουσία μέχρι το μουχτάρη του τελευταίου χωρκού) να αυξάνεται αντί να μειώνεται, μετά από όσα μας έχουν κάνει σε τούτο τον τόπο, δεν θέλω πια να μιλώ, δεν θέλω να επιχειρηματολογώ. Θέλω να δέρνω. Χωρίς καν να μπαίνω στην διαδικασία να εξηγώ γιατί δέρνω.

Γιαυτό Χαμπή, σταματώ εδώ. Ατυχώς φίλε μου εσύ επέλεξες το δρόμο της τέχνης, σε μια χώρα που την κυβερνά ένα ξιμαρισμένο σύστημα, διεφθαρμένο ως τα μπούνια, που στα αρχίδια του την έχει γραμμένη την τέχνη. Ενώ Χαμπή, αν δεν ήσουν καλλιτέχνης και ήσουν πλοιοκτήτης, θα σε προσκυνούσαν και θα πρόσφεραν απαλλαγή στο στρατό σε σένα και τους γιους σου. Στο κλεφτοκράτος που ονομάζεται Κυπριακή Δημοκρατία, αν ήσουν εφοπλιστής, Κινέζος ή Ρώσος ολιγάρχης, η άλλος μονάρχις (σωστά το έγραψα) με πολλά λεφτά, θα αγόραζες και το βυζί της μάνας μας.

Α σιχτίρ!