Όλα τα άρθρα του/της Constantinos Odysseos

Φόρος τιμής στη Whitney…

whitneyΈφυγε η Witney Huston. Πόσο βασανίστηκε μέσα στη δόξα του αυτό το τόσο προικισμένο πλάσμα. Τα είχε όλα: δόξα, ταλέντο, χρήμα. Κι όμως βυθίστηκε μέσα στον ωκεανό του απόλυτου μηδέν. Γιατί δεν κατάφερε να διαπραγματευτεί τα αποκτήματά της με εκείνον που πιο πολύ επηρεάζει τη ζωή ενός ανθρώπου. Εκείνον που ορίζει το κάθε μας βήμα, που μας εξυψώνει ή μας ρίχνει στα τάρταρα, αυτόν που ζηλεύει κάθε δευτερόλεπτο της ευτυχίας μας και πασκίζει να την χαλάσει, αυτόν που ωστόσο όταν τα βρούμε μαζί του, μας ανεβάζει ψηλά ίσαμε το Θεό: τον ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ!  

Στο καλό Witney. Για το ότι κατάφερες να μας έκανες τόσες φορές να ανατριχιάσουμε με τις ερμηνείες σου, θα σε θυμόμαστε για πάντα!

«I will always love you»

Κερύνεια μου…

keryneia2Βλέπω τον προκλητικά ερασιτεχνικό θίασο των πολιτικών μας να δίνει άλλη μια παράσταση μετά το Greentree και νιώθω μέσα μου μια απέραντη λύπη. Επειδή, ρε γαμώ το, είτε το θέλω είτε όχι βλέπω κάθε πρωί αντίκρυ τον Πενταδάκτυλο με τη σημαία του ψευδοκράτους απάνω και σκέφτομαι ότι τόσα χρόνια στέκομαι βουβός και ασάλευτος μάρτυρας του ξεπουλήματος της μισής μου πατρίδας, από μια ανάξια της ιστορίας μας πολιτική ηγεσία. Δεν ξέρουμε τι είδους λύση θέλουμε, δεν λέει κανένας την αλήθεια (ή έστω όλη την αλήθεια) στο λαό. Συναγωνίζονται ποιος θα πει τις πιο ελκυστικές πατριωτικές μαλακίες και η πατρίδα μας οδηγείται χρόνο με το χρόνο όλο και πιο κοντά στη διχοτόμηση, που ήταν στόχος της Τουρκίας (και του Ραούφ Ντενκτάς) από τη δεκαετία του 50.

Λέμε στους ξένους που ανακατεύονται στο κυπριακό ότι δεν θέλουμε ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα … 48 ολόκληρα χρόνια από τα γεγονότα του 1964 που δημιούργησαν την πράσινη γραμμή και 38 ολόκληρα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή. Ασφυχτικά ήταν τα χρονοδιαγράμματα πριν από 8 χρόνια, όταν βρεθήκαμε μπροστά στο σχέδιο ΑΝΑΝ, ασφυχτικά είναι και σήμερα, ασφυχτικά θα είναι πάντα! Μάθαμε τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα και τα λέμε σαν γελοία παπαγαλάκια, χωρίς κανείς να ξέρει πώς, πότε και ΑΝ ΠΟΤΕ θα ενωθεί ξανά η Κύπρος και θα σταματήσει η Αμμόχωστος, η Κερύνεια, η Μόρφου και όλα τα κατεχόμενα χωριά μας να βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο της Τουρκίας. Ποτέ δεν θα βρεθεί η λύση που θα μας ικανοποιεί από τη στιγμή που δεν ξέρουμε ποια είναι η λύση που μας ικανοποιεί και φυσικά δεν ξέρουμε ούτε πώς θα την επιδιώξουμε ούτε πώς θα την πετύχουμε.
Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι πολλοί σ’ αυτόν τον τόπο, πολιτικοί και πολίτες θέλουν τη διχοτόμηση, για να μην έχουμε τους Τ/κ ή την Τουρκία μέσα στα πόδια μας. Δικαίωμά τους να θέλουν να δώσουμε την μισή μας πατρίδα στην Τουρκία με αντάλλαγμα να μας αφήσει ήσυχους, αλλά να βγουν ανοικτά να υποστηρίξουν τη θέση τους και όχι να κοροϊδεύουν τον αφελή λαουτζίκο ότι δεν υπογράφουν ατιμωτική τάχα μου λύση. Διότι δεν υπάρχει πιο ατιμωτική λύση για τους Έλληνες της Κύπρου από τη διχοτόμηση, από του να καταλήξει δηλαδή η ελληνική κατεχόμενη γη μας οριστικά στην Τουρκία και η Τουρκία να την γεμίσει με έποικους που κάποια στιγμή θα είναι περισσότεροι από εμάς! Έτσι είναι που θα τουρκέψει η Κύπρος και όχι με μια έντιμη λύση.

Αντίθετα, αν επιτέλους αποφασίσουν οι ψεύτες να κλείσουν το στόμα και εξηγήσουν στο λαό τα καλά και κακά όλων των πιθανών λύσεων του κυπριακού (ακόμα και της διχοτόμησης), τότε μόνο θα αποφασίσουμε πραγματικά τι θέλουμε και πραγματικά θα αγωνιστούμε για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε. ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ. Μόνο έτσι θα έρθει μπροστά μας μια έντιμη λύση που να μην ντρεπόμαστε να την υπογράψουμε.

Όμως βλέποντας τον ερασιτεχνικό αυτό θίασο να επαναλαμβάνεται παίζοντας εδώ και δεκαετίες την ίδια φαρσοκωμωδία μπροστά σε ένα αποχαυνωμένο ακροατήριο, πραγματικά λυπάμαι βαθιά και δεν τολμώ, δεν θα τολμήσω ποτέ να πάω στο σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο παππούς μου. Γιατί δεν θέλω να αντικρίσω της παιδικές μου μνήμες μαγαρισμένες. Γιατί δεν θέλω να πονέσω πάλι όπως την πρώτη και μοναδική φορά που πήγα μέχρι το έμπα της Λαπήθου, αλλά δεν τόλμησα να ανέβω απάνω.

Αλήθεια νιώθω τόσο βαθιά λυπημένος γιατί δεν ήθελα ποτέ να δω και να ακούσω Έλληνες να λένε ότι είναι καλύτερα να χτίσουμε ένα τοίχο πάνω στη γραμμή Αττίλα και να αφήσουμε για πάντα την Κερύνεια μας έξω από τα τείχη της καρδιάς μας…

Εδώ, ένα υπέροχο τραγούδι για την Κερύνεια… 

Ύστατο μετείκασμα

protaras

Κάποτε πνίγηκα σ’ ετούτη την ακτή.
Χιλιάδες χρόνια πέρασαν

μα τη θυμάμαι

ναι τη θυμάμαι

πάντα σ’ αυτά τα χρώματα

ξανθή αμμουδιά

το μπλε βαθύ

ένα τοπίο αλώβητο στη θερινή ραστώνη.

 

Κι αυτή τη θάλασσα

αιώρα στον πολύχρωμο βυθό

έτσι όπως λύνομαι

δέσμη φωτός

στη μεταξένια και λευκή σιγή της.

 

Ξέρω πως κάθεσαι ακόμα εκεί

πάνω στα βράχια που σε πέτρωσαν τα χρόνια.

Κι αν όλα γίνανε σαν μια αστραπή

που μόλις πρόλαβες να δεις τη λάμψη

μάταια κλαις

μάταια λες

αυτά που γράφτηκαν στ’ άπειρο πριν

εσύ αλλιώτικα θα τα ‘χες γράψει.

 

Κι όμως σε σκέφτομαι

και πολεμώ

μέσα στο φως ν’ αναδυθώ να σ’ αντικρίσω

μέσα στα μάτια σου για μια στιγμή

σαν ύστατο μετείκασμα

να ξεψυχήσω.

Χρόνια πολλά στην Τόνια…

Τώρα στο σπίτι, αυθόρμητα… μιας και είναι τα γενέθλια της Τόνιας. Χρόνια της πολλά!!!

genethlia tonias 2012

Ευχή για τα Χριστούγεννα του 2011…

Σήμερα θα βρω λίγο χρόνο να κοιτάξω μέσα μου. Να αγαπήσω και να συγχωρήσω, να αγαπηθώ και να συγχωρεθώ. Χρόνια πολλά με αγάπη!

EFXI XRISTOUGENNA 2011

Χριστούγεννα

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑΤα φώτα πιο πολύχρωμα
Καθώς παρατηρούσε στο κενό
Το μηδέν
Και μετρούσε το τίποτα
Σε μιαν αυτόκλητη απολογία
Μ’ αναρίθμητα λαμπιόνια
Παντού
Σε δαιδαλώδη σχήματα
Να λοιδορούν το πένθος
Που θέλησε ως προεξάρχον αίσθημα
Σ’ αυτές τις μέρες που κάποιοι τις ονόμασαν γιορτή.
Στο βάθος άνθρωποι που συνωστίζονταν
Τα γέλια τους ηχούσαν ως εκεί
Μακάβρια
Δεν είχε χρόνο να σκεφτεί
Έτσι κι αλλιώς όλα τελείωναν
Καθώς μετρούσε τον παλμό που εξασθενούσε.
Ανύποπτα γεννήθηκε
Καχύποπτα πλανήθηκε
Δεν ενστερνίστηκε ποτέ τις θεωρίες των ανθρώπων
Και δεν αγάπησε ποτέ.
Ή μάλλον έτσι νόμισε. Γιατί στα σύμβολα
που ήδη ζωγραφίζονταν
στους γύρω τοίχους και στα τζάμια
και μες στο φως που σαν χοάνη στροβιλίζονταν
από το βάθος του ορίζοντα
καθώς πλησίαζε
Είδε τα μάτια της
Και γύρω μύρισε ξανά την ευωδιά της
Του χαμογέλασε κι αφέθηκε
Κι αποκοιμήθηκε διαπαντός στην αγκαλιά της.

Μετά το πόρισμα Πολυβίου για το Μαρί (2)

Πρόεδρε,

Επειδή δεν μπορώ να πιστέψω ότι είσαι ανίκανος να καταλαβαίνεις τι γίνεται γύρω σου και επειδή δεν πιστεύω ότι είσαι τόσο ανεύθυνος και τόσο αναίσθητος όσο συνάγεται από τις πράξεις σου, είμαι σίγουρος ότι μας δουλεύεις. Εσύ αποφάσισες να φυλάξεις στην Κύπρο αυτό τον διάβολο που μας τίναξε στον αέρα, εσύ αποφάσισες να μην καταστραφεί την ώρα που έπρεπε, εσύ διόρισες τους υπουργούς που ταέκαναν θάλασσα, εσύ διόρισες τον Πολυβίου να κάνει την έρευνα, εσύ ήσουν αυτός που έλεγε «περιμένετε να βγει το πόρισμα (Πολυβίου)», εσύ είσαι τώρα αυτός που λες ότι ο Πολυβίου που διόρισες λέει πελλάρες και αποφάσισες από μόνος σου ότι είσαι αθώος! Λυπάμαι γιατί πραγματικά αλλά αυτό που κάνεις είναι ρεζιλίκι! Ντροπή σου!

meta to porisma 2