Όλα τα άρθρα του/της Constantinos Odysseos

Πρώτα πρώτα πρέπει να ανακαλύψουμε τον τροχό…

Ακούστε τώρα είδηση, σ’ αυτή την αφρικανική χώρα που ζούμε. Κάποιοι λέει μπήκαν χτες στο αρχείο του νοσοκομείου Λεμεσού κι έκλεψαν φακέλους ασθενών. Κάνω λοιπόν την εξής εποικοδομητική εισήγηση:

Τους όποιους αρμόδιους κυβερνητικούς λειτουργούς, πρέπει κάποιος να τους εξηγήσει τι είναι αυτό που ονομάζουμε στα ελληνικά «ηλεκτρονικός υπολογιστής» ή αγγλιστί «κομπιούτερ» και ότι στην εποχή μας οι κάρτες και οι φάκελοι των ασθενών μπορούν να καταχωρούνται ηλεκτρονικά σε ένα σύστημα, στο οποίο να μπορεί να τα βρίσκει ο ασθενής ή ο γιατρός ή ακόμη κι ο φαρμακοποιός, απλά γράφοντας την ταυτότητα του ασθενή μέσα σε ένα σε ένα κοινόχρηστο πρόγραμμα, που μπορεί να τρέξει ακόμη και στο τηλέφωνό τους.

Παρόλο που αγόρασα το πρώτο μου κομπιούτερ το 1988, δηλαδή πριν από 30 χρόνια, μπορώ να κατανοήσω γιατί σε μια χώρα της κεντρικής Αφρικής, όπως η Κύπρος, η ηλεκτρονική αρχειοθέτηση δεν υπήρξε προτεραιότητα κι ακόμα μάχονται με τις κόλλες και τους φακέλους και γυρεύουν τόπο να τα φυλάνε.

Αντιλαμβάνομαι επίσης πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους σε μια τέτοια χώρα να μάθουν να …αφταίνουν το κομπιούτερ και να μπαίνουν μέσα να καταχωρούν στοιχεία. Εισηγούμαι λοιπόν να ξεκινήσουμε με τα απλά. Κάποιος να τους βγάλει έξω στο δρόμο και να τους δείξει αυτά τα μεγάλα κουτιά που κάθονται μέσα οι άνθρωποι και κυλάνε. Να τους εξηγήσει ότι αυτά ονομάζονται «αυτοκίνητα». Να τους δείξει ότι αυτά τα κουτιά κινούνται πάνω σε 4 στρογγυλά πλαστικά που ονομάζονται «τροχοί».

Όταν ανακαλύψουν τι είναι ο «τροχός», πώς λειτουργεί και σε τι χρησιμεύει, θα είναι μια καλή αρχή για να αρχίσουν να μαθαίνουν σιγά σιγά τεχνολογίες που στις ευρωπαϊκές χώρες εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες.

Σημ.: Συγκρίνοντάς μας με τις χώρες της ζούγκλας, προς Θεού δεν θέλω να αδικήσω τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Σε αντίθεση με το τι γίνεται στην Κύπρο, είμαι βέβαιος ότι αυτούς κατά καιρούς μπορεί να βρίσκονται να τους κυβερνήσουν και άνθρωποι με όραμα, που ενδιαφέρονται για το πώς θα πάει μπροστά και η χώρα τους, εκτός από τους εαυτούς τους και τους «ημέτερους».

 

This is Dihotomisis. Mind the gap!

Επιτρέφοντας στο προεδρικό μέγαρο, έπειτα από το δείπνο του με τον Ακιντζί, ο πρόεδρος Αναστασιάδης ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους ποια θα είναι τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό. Με ένα ύφος ήρεμο, θα ‘λεγα αμέριμνο, ο πρόεδρος δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να επαναρχίσει ο διάλογος, αν και εφόσον βέβαια επιθυμεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να διορίσει ειδικό απεσταλμένο, που θα έρθει εδώ να διερευνήσει τη δυνατότητα επανέναρξης. 

Αν και εφόσον επιθυμεί λοιπόν ο Γενικός Γραμματέας… Ευτυχώς που δεν ρώτησε κανένας τον κ. Αναστασιάδη τι θα γίνει αν ο Γενικός Γραμματέας δεν επιθυμεί να διορίσει ειδικό απεσταλμένο. Διότι υποψιάζομαι ότι η απάντηση του προέδρου θα ήταν η εξής: «Εν πειράζει κοπέλια! Υγείαν!» 

Αλλά ας πούμε ότι διόρισε νέο ειδικό αντιπρόσωπο ο κ. Κουντέρες. Τι θα γίνει δηλαδή διαφορετικό από όλες τις προηγούμενες φορές; Ο άνθρωπος θα θέλει να μας λύσει το Κυπριακό κι εμείς θα τον βρίζουμε.  Το πολύ δύο μήνες μετά το διορισμό του οι γνωστοί αρκουδιάρηδες του πολιτικού μας πανηγυριού θα τον βγάλουν μεροληπτικό και φιλότουρκο, θα του αποδώσουν αλλότρια κίνητρα και φυσικά θα ζητήσουν από τον Αναστασιάδη να απαιτήσει την αποπομπή του. 

Την περασμένη Κυριακή, 15 Απριλίου, διάβαζα στα παραπολιτικά σχόλια της εφημερίδας «Ο Πολίτης» ότι ο κ. Αναστασιάδης διαβεβαίωσε κάποιους πολιτικούς αρχηγούς ότι δεν πρόκειται να επαναρχίσουν οι συνομιλίες για το Κυπριακό. Γι’ αυτό προφανώς και τους βλέπετε τόσο ήρεμους, πράους και φιλικούς προς τον Αναστασιάδη. Επειδή «εξηνέννοιασαν» που λέμε. Όχι συνομιλίες και λύση τώρα, που το τρένο της διχοτόμησης προσεγγίζει στο τερματικό. Μα τι λέω «προσεγγίζει»; Έφτασε ήδη. «This is «Dihotomisis. Mind the Gap!» 

 

Ανάρτησα το πιο κάτω άρθρο χθες, 16 Απριλίου 2018, λίγες ώρες πριν το δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί. Νομίζω πως και μετά το άρθρο αξίζει τον κόπο να το αναρτήσω ξανά:

Απόψε, στο …μυστικό δείπνο Αναστασιάδη – Ακιντζί θα γίνει απλά ένα ακόμη βήμα προς τη διχοτόμηση. Όσες υπογραφές κι αν μαζέψουν οι ομάδες πρωτοβουλίας για τη λύση, όσες εκδηλώσεις κι αν γίνουν στα οδοφράγματα η διχοτόμηση έχει δρομολογηθεί και οι Αναστασιάδης – Ακιντζί αντί για ηγέτες της λύσης και του Νόμπελ Ειρήνης, θα χρισθούν τελικά από την ιστορία οι ηγέτες της καταστροφής, αυτοί που οδήγησαν, ως έσχατοι και μοιραίοι μηχανοδηγοί, το τρένο της διχοτόμησης στο τέρμα. 

Της διχοτόμησης που δρομολογήθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και, στη διάρκεια όλων των ετών που πέρασαν από τότε, μεθοδεύτηκε με συγκεκριμένες χωριστικές δράσεις σε διάφορα επίπεδα, ώστε η ζωή κι ο χρόνος να την εμπεδώσουν ως μοιραία κι αναμενόμενη κατάληξη:

  • Στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, στη δεκαετία του 1960, με πραξικοπηματικές ενέργειες σε πολιτικό επίπεδο αλλά και προβοκατόρικες πράξεις βίας, που προκάλεσαν επεισόδια και ένοπλες συγκρούσεις, με σκοπό να κυριαρχήσει το μίσος ανάμεσα στις δύο κοινότητες.  
  • Με το πραξικόπημα της χούντας εναντίον του Μακαρίου, στις 15 Ιουλίου 1974 και την ομιλία του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στις 20 Ιουλίου 1974, που έδωσαν στην Τουρκία το πρόσχημα προκειμένου να εισβάλει στην Κύπρο. Διότι ο ξεριζωμός 170 χιλιάδων ανθρώπων από τα σπίτια, τις περιουσίες και τις ζωές τους, καθώς κι η συνεπακόλουθη ντε φάκτο διχοτόμηση έπρεπε γίνει με βίαιο τρόπο, ώστε να μην φανεί ότι έγινε με τη συναίνεση Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων.
  • Με το δόγμα του ούτω καλούμενου «Μακροχρόνιου Αγώνα» (της απόλυτης απραξίας), που έδωσε στην Τουρκία την απόλυτη άνεση χρόνου να παγιώσει με την κατοχή τον γεωγραφικό και ψυχολογικό διαχωρισμό Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η απόλυτη απραξία από ελληνικής πλευράς αποδεικνείεται ως εκ του αποτελέσματος, αφού όχι μόνο δεν καταφέραμε να φύγει έστω και ένας Τούρκος στρατιώτης από τους 40 χιλιάδες, ή να αποτρέψουμε τον εποικισμό, ή να επιστρέψει έστω και ένας εκτοπισμένος στο σπίτι του, αλλά ούτε καν ένα καταδικαστικό ψήφισμα του ΟΗΕ που να κατονομάζει την Τουρκία ως ένοχη για παράνομη εισβολή και κατοχή στην Κύπρο δεν έχουμε εξασφαλίσει. Παρόλα αυτά συνεχίζουμε τον «Μακροχρόνιο Αγώνα» με τις γνωστές πολιτικές δυνάμεις να υπονομεύουν τις συνομιλίες, όποτε διεξάγονταν κάτω από συγκεκριμένες πρωτοβουλίες του ΟΗΕ για λύση και να συνεχίζουν να το πράττουν, σαν να μην πέρασαν πέρασαν 43 ολόκληρα χρόνια κατοχής. Συνεχίζουν με την ίδια απατηλή ρητορική, από το 1974 μέχρι σήμερα, να διευκολύνουν την τουρκική πολιτική της διχοτόμησης.  

Διότι, ναι, η διχοτόμηση είναι η λύση που πρωτίστως εξυπηρετεί την Τουρκία. Γιατί; Μα διότι έτσι διασφαλίζει, χωρίς καμία απολύτως όχληση από τους Ελληνοκύπριους, τον απόλυτο έλεγχο πάνω σε ένα αμιγώς τουρκικό κράτος, στο 40% του εδάφους της Κύπρου, που εκτείνεται στο βόρειο τμήμα του νησιού και θα αποτελεί ζώνη ασφαλείας στο μαλακό υπογάστριο της. Ένα κράτος προτεκτοράτο, μέσα στο οποίο μπορεί να διατηρεί στρατό και να στέλνει έποικους, αρχικά ως οικονομικούς μετανάστες και στη συνέχεια ως πολιτογραφημένους πλέον πολίτες.  Επιπλέον, με τη διεθνή αναγνώριση αυτού του κράτους, θα μπορεί να το αναπτύξει οικονομικά, σε όλους τους τομείς της οικονομίας στους οποίους δραστηριοποιείται και η Κυπριακή Δημοκρατία, με σκοπό να μας ανταγωνιστεί, διατηρώντας το συγκριτικό πλεονέκτημα της τεράστιας τουρκικής αγοράς, με την οποία θα συνδέεται το τουρκοκυπριακό κράτος. Με τον ειρηνικό αυτό τρόπο η Τουρκία θα επιδιώξει να μετατρέψει σε βάθος χρόνου την Κύπρο σε τουρκικό νησί, αφού οι Τούρκοι θα γίνουν πλειοψηφία ως προς τον αριθμό των κατοίκων αυτού του νησιού, ενώ το κράτος τους θα είναι οικονομικά ισχυρότερο.

Η διχοτόμηση βολεύει επίσης το ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό κατεστημένο. Διότι αυτοί έστησαν τους μηχανισμούς νομής της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος σε δύο χωριστές περιοχές, όπως περίπου χωρίζουν τις περιοχές ελέγχου τους η σικελική μαφία και τα καρτέλ των ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής. Στα ταράφια τους λοιπόν ο καθένας, έχουν διασφαλίσει τα κέρδη τους, σε τρέχοντα χρόνο αδιαφορώντας πλήρως για το τι θα γίνει στο μέλλον.

Το Τουρκοκυπριακό κατεστημένο ουδόλως ανησυχεί, αν σε 20 χρόνια οι Τουρκοκύπριοι θα είναι μια ισχνή μειοψηφία μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, καθώς πλειοψηφία θα είναι πια οι εκ Τουρκίας έποικοι, οι οποίοι και θα διαμορφώσουν την πολιτική, κοινωνική, θρησκευτική και πολιτισμική κουλτούρα στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Η τουρκοκυπριακή ελίτ ευελπιστεί ότι θα παραμείνει ευνοούμενη και υπό τις νέες συνθήκες.

Το Ελληνοκυπριακό κατεστημένο επίσης ουδόλως ανησυχεί. Διότι θα συνεχίσει να πλουτίζει, κατακλέβοντας με όλους τους δυνατούς τρόπους εμάς τους ηλίθιους, πουλώντας μας πατριωτικά φούμαρα για μια καλύτερη λύση που θα επιτύχουμε στο μακρινό μέλλον, που μάλλον χρονικά θα συμπίπτει με τη Δευτέρα Παρουσία. Ώστε με την ανάσταση των νεκρών, να επιστρέψουν και όλοι οι πρόφυγες στα σπίτια τους. Δεν τους ενδιαφέρει αν με τη διχοτόμηση η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταντήσει σταδιακά η δεύτερη πληθυσμιακά και οικονομικά χώρα σ’ αυτό το νησί. Δεν τους ενδιαφέρει αν τα παιδιά μας θα γίνουν μισταρκοί των Τούρκων, για να επιβιώσουν. Αν και όταν φτάσουμε σε εκείνο το σημείο, αυτοί, προνομιούχοι και παραλήδες καθώς είναι, θα ανέβουν σε ένα αεροπλάνο και θα πάνε να ζήσουν αλλού. 

Εκείνοι που θα πάθουν τη μεγάλη ζημιά από τη διχοτόμηση είναι οι απλοί και μη προνομιούχοι Κύπριοι, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Ουσιαστικά αυτή θα είναι η χειρότερη και μη αναστρέψιμη καταστροφή, στο τέλος μιας αλυσίδας εθνικών και οικονομικών καταστροφών που μας έχουν φορτώσει οι ηγεσίες μας εδώ και 58 τόσα χρόνια. Αλλά πότε τους έκοψε για το τι θα συμβεί στον απλό κόσμο και θα τους κόψει τώρα; 

 

Όταν η εσχάτη προδοσία υποβαθμίζεται σε «απερισκεψία»…

Το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, τον Ιούλιο του 1974, ήταν προσχεδιασμένη πράξη, στο πλαίσιο του σχεδίου για διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων και διχοτόμηση της Κύπρου στη βάση της εθνοκάθαρσης.  Το σχέδιο αυτό εξυπηρετούσε βασικά τον τουρκικό στόχο για πλήρη και απόλυτο έλεγχο στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, ως στρατιωτική βάση και ζώνη ασφαλείας στο μαλακό της υπογάστριο της Τουρκίας, κάτι δηλαδή που θα καθιστούσε το μέρος αυτό προτεκτοράτο της Τουρκίας που θα εποικιζόταν ασταμάτητα με Τούρκους πολίτες και θα ενισχυόταν οικονομικά, ώστε να καταστεί σε βάθος χρόνου πληθυσμιακά μεγαλύτερο και οικονομικά ισχυρότερο από την Κυπριακή Δημοκρατία.

Παρόλα αυτά μια τέτοια λύση στο Κυπριακό εξυπηρετούσε απόλυτα και το διεφθαρμένο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο στην ελληνοκυπριακή κοινότητα. Διότι εκμεταλλευόμενο τα κενά στο κουτσουρεμένο Σύνταγμα και την απουσία ελέγχου της μιας κοινότητας πάνω στην άλλη, έστησε τους μηχανισμούς διαμοιρασμού της εξουσίας και καταλήστευσης του δημόσιου χρήματος. Οι επιτήδειοι «πατριώτες» κατάφεραν μάλιστα να πείσουν και πολλούς αγνούς πατριώτες ότι ο αγώνας τους ήταν για μια ελληνική Κύπρο, ή εν πάση περιπτώσει για μια καλύτερη λύση από το «έκτρωμα» της Ζυρίχης αρχικά κι έπειτα της ΔΔΟ.

Από την αρχή της ανεξαρτησίας, προβοκατόρικες πράξεις από βαλτούς και στις δύο κοινότητες, έσπειραν το εθνικιστικό μίσος που έδωσε στην Τουρκία το πρόσχημα για να το παίξει προστάτης των Τουρκοκυπρίων. Το πραξικόπημα ήταν μέρος του ίδιου σχεδίου, με το οποίο συμφώνησε κι ο δικτάτορας Δημήτριος Ιωαννίδης, ώστε να λυθεί οριστικά το κυπριακό με «καθαρή» λύση, η οποία όμως θα επιβαλλόταν διά της βίας από την Τουρκία, ώστε να μην κατηγορηθούν οι Έλληνες θιασώτες της λύσης αυτής ότι συναίνεσαν για τη διχοτόμηση της Κύπρου. 

Κατάφερε λοιπόν το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο να πείσει  τους χρήσιμους ηλίθιους ψηφοφόρους ότι μάχεται για την απαλλαγή μας από την Τουρκία, ενώ στην πραγματικότητα χάρισε τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και της επέτρεψε να παγιώσει την κατοχή και την ντε φάκτο διχοτόμηση, ώστε με την πάροδο του χρόνου η προδοτική λύση της διχοτόμησης να γίνει δεκτή χωρίς διαμαρτυρίες, ως φυσική εξέλιξη.

Το κατεστημένο, που αποτελεί το βαθύ κράτος σε τούτη τη χώρα, είναι βαθιά διχοτομικό και όχι «ανανικό» όπως ανοήτως δήλωσε λίγο πριν τις εκλογές η Ελένη Θεοχάρους. Τα κατεστημένα στις δύο κοινότητες μάς ανέβασαν στο τρένο της διχοτόμησης που ήδη πλησιάζει στο τερματικό. Εδώ και 50 χρόνια διεξάγονται συνομιλίες απλά για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια σε κάποιους αφελείς (όπως εμένα) που πίστεψαν ότι μπορεί να υπάρξει λύση. Η λύση γι’ αυτούς γράφτηκε επί του εδάφους της Κύπρου το καλοκαίρι του 1974, όπως δήλωσε εξάλλου από τότε πανηγυρικά και ο πρωθυπουργός της εισβολής Μπουλέντ Ετζεβίτ. 

Το δικό μας κατεστημένο ποσώς ενδιαφέρεται αν η Τουρκία επιδιώκει την αναγνώριση του ψευδοκράτους για να το καταστήσει ισχυρότερο και πληθυσμιακά μεγαλύτερο από την Κύπριακή Δημοκρατία. Δεν τους ενδιαφέρει ότι αυτό το κράτος θα βρίσκειται πάνω στη γη των πατέρων μας, δεν μπορούν να προβλέψουν τις συνέπειες  που θα έχει στο μέλλον του ελληνισμού σε τούτο το νησί. Θεωρούν ότι κι αυτός ακόμη ο διαμοιρασμός της ΑΟΖ, που αναγκαστικά θα πρέπει να γίνει εφόσον το ψευδοκράτος αναγνωριστεί, θα είναι απλά μια αναγκαία υποχώρηση, προκειμένου να τελειώνουμε με το Κυπριακό και τους Τούρκους.

Το πραξικόπημα ήταν μια πράξη εσχάτης προδοσίας κι όχι μια απερισκεψία, όπως απερίσκεπτα δήλωσε σήμερα ο Μαρίνος Σιζόπουλος. 

Θυμάμαι πώς όταν Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης (όταν έπεσε η χούντα υπό το βάρος της κυπριακής τραγωδίας), χαρακτήρισε το πραξικόπημα «άφρΟν», εδώ στην Κύπρο έγινε χαμός. Ξεσηκώθηκαν οι πάντες, κατηγορώντας τον ότι υποβαθμίζει μια πράξη εσχάτης προδοσίας σε «άφρονα» πράξη, αναγνωρίζοντας περίπου στους  χουντικούς πραξικοπηματίες το «ακαταλόγιστο» του τρελού. 

Σήμερα ο επικεφαλής ενός από τα κόμματα που φώναζαν τότε εναντίον του Καραμανλή για τη δήλωσή του, ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Μαρίνος Σιζόπουλος, υποβάθμισε ακόμη πιο πολύ το έγκλημα, χαρακτηρίζοντας το … «απερισκεψία». Πάλι καλά που δεν το χαρακτήρισε «απροσεξία». 

Αλλά δεν με εκπλήττει καθόλου η δήλωση. Ο Σιζόπουλος, όπως κι αν δικαιολογεί την απορριπτική του πολιτική στο Κυπριακό, αυτή η πολιτική δεν παύει να είναι η πολιτική της της διχοτόμησης, για την οποία έγινε το πραξικόπημα. 

 

Το ξανθόν γένος σώζει την Τουρκία

«Θα δώσουμε προτεραιότητα στην παράδοση των S400 στην Τουρκία», δήλωσε χτες από την Άγκυρα ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντιμίρ Πούτιν, προσθέτοντας ότι οι δύο χώρες θα μελετήσουν το ενδεχόμενο η Ρωσία να πουλήσει κι άλλα προηγμένου τύπου όπλα στην Τουρκία.

Η χτεσινή επίσκεψη του Πούτιν στην Τουρκία κι η σημερινή τριμερής συνάντηση των προέδρων της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν, παρέχουν στον Ερντογάν την κάλυψη και τη στήριξη που τόσο πολύ είχε ανάγκη αυτό τον καιρό της απομόνωσής του, έπειτα από την ρήξη του με τις ΗΠΑ, τον Ισραήλ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι φανερό ότι ο Ερντογάν τα τελευταία χρόνια βλέπει τον Πούτιν ως λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση. Ακολουθεί κατά πόδας τις πρακτικές του. Απλά ο Τούρκος πρόεδρος είναι από τη φύση του πιο αγχώδης και πιο φωνακλάς στις καθημερινές δημόσιές του εμφανίσεις, ενώ αντίθετα ο Πούτιν είναι μια ήρεμη δύναμη. Κατά τα άλλα κυβερνούν και οι δύο με τον ίδιο αυταρχικό τρόπο, στέλνοντας στη φυλακή όποιον διαφωνεί μαζί τους.

Ο Πούτιν έδωσε το πράσινο φως στον Ερντογάν να εισβάλει στο Αφρίν της Συρίας και βομβαρδίζοντας να σκοτώσει αθώους ανθρώπους, ανάμεσά τους και πολλά παιδιά, όπως εξάλλου κάνει και το καθεστώς του Άσαντ εδώ και οκτώ χρόνια, με τα όπλα και την απόλυτη στήριξη και πάλι του Πούτιν.

Στο πρόσωπο του Πούτιν ο παρανοϊκός σουλτάνος βρήκε τον από μηχανής Θεό, σε μια φάση που βρισκόταν σε πλήρη απόγνωση. Έτσι, απλά και πρακτικά, το «Ξανθόν Γένος» (των fake προφητειών της ελληνικής βλακείας), αντί να κατέβει και να σώσει εμάς, που με ακλόνητη πίστη το περιμένουμε εδώ και τρεις αιώνες, ήρθε τελικά να σώσει τον Ερντογάν!

Χτες μάλιστα τσάρος και σουλτάνος έθεσαν μαζί τον θεμέλιο λίθο για το πυρηνικό εργοστάσιο του Akkuyu, σε μια σεισμογενή περιοχή, 92 χιολιόμετρα από στις ακτές της Κύπρου.

Ποια ήταν αντίδραση των κυπριακών κομμάτων για τα όπλα και την παντός είδους στήριξη που παρέχει η Ρωσία στον Ερντογάν και κυρίως για το τουρκορωσικό πυρηνικό εργοστάσιο που θα καταστήσει την Τουρκία ενεργειακή δύναμη στην περιοχή και χτίζεται δίπλα μας, με ό,τι κινδύνους συνεπάγεται αυτό για εμάς;

Ποια ήταν η αντίδραση των κυπριακών κομμάτων, που πριν λίγες ημέρες επέκριναν την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι περιορίζεται, λέει, μόνο σε φραστική καταδίκη των τουρκικών προκλήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ και δεν κάνει κάτι πιο δυναμικό;

Μα ποια άλλη θα μπορούσε να ήταν από την απόλυτη ΜΟΥΓΓΑ;

Σαν να μην έγινε τίποτα. Ξαφνικά κουφαθήκαμε και δεν ακούμε, τυφλωθήκαμε και δεν βλέπουμε, παλαβώσαμε και δεν καταλαβαίνουμε. Ή μάλλον όχι… και τα ακούμε και τα βλέπουμε και πολύ καλά καταλαβαίνουμε τι γίνεται, απλά δεν λέμε τίποτα προς το παρόν, τα καταπίνουμε σωπαίνοντας, για να βγάλουμε μαζεμένο όλο μας το άχτι πάνω στους Ευρωπαίους και τους Αμερικάνους με την πρώτη αφορμή που θα μας δώσουν.

Διότι τους Ρώσους πρέπει να τους καλοκρατούμε. Είναι παραλήδες, έχουν καταθέσεις στις τράπεζές μας, είναι ιδιοκτήτες όφσιορ εταιριών, έχουν αγοράσει ακίνητα και ζουν εδώ, ξοδεύοντας χρήματα, έρχονται τα καλοκαίρια για τουρισμό. Το φοινικικό μας γονίδιο είναι ισχυρότερο κι από τον πατριωτισμό μας κι από τον ψευδοπατριωτισμό μας κι από κάθε άλλο τσαμπουκά μας.

 

Μην πεις στους Ευρωπαίους ομολόγους σου τι πήγες και είπες στο ΕΛΑΜ

Με τον Υπουργό Παιδείας Κώστα Χαμπιαούρη γνωριζόμαστε από τις σπουδές μας στην Παιδαγωγική Ακαδημία Κύπρου. Θα ήθελα λοιπόν να του δώσω μια φιλική συμβουλή:

Στην εκστρατεία δημοσίων σχέσεων που έχεις εγκαινιάσει με την ανάληψη των καθηκόντων σου και συνεχίζεις να διεξάγεις σε καθημερινή βάση, να μην ξεχνάς ποτέ ότι η θέση σου είναι πολιτική κι ότι η πολιτική έχει τη δική της σημειολογία.

Όταν επισκέπτεσαι το ΕΛΑΜ στα γραφεία του, θα πρέπει να έχεις πλήρη συναίσθηση του συμβολισμού και του μηνύματος που εκπέμπει αυτή σου η πολιτική πράξη: Ότι ως μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου αυτής της κυβέρνησης και δη ως Υπουργός Παιδείας, πήγες να δώσεις τα διαπιστευτήριά σου σε ένα ακροδεξιό κόμμα, που αυτοπροσδιορίζεται ως αδελφό κόμμα της Χρυσής Αυγής. Το ποιόν της Χρυσής Αυγής είναι γνωστό. Από το 2013 καταγγέλλεται από τις εισαγγελικές αρχές της Ελλάδος ως εγκληματική οργάνωση. Εκφράζεται με ακραίες εθνικιστικές, ρατσιστικές και ξενοφοβικές θέσεις και πράξεις και ξεκίνησε τη δράση της τη δεκαετία του 1980 ως νεοφασιστικό κίνημα, με εγκώμια υπέρ του Χίτλερ και του εθνικοσοσιαλισμού.

Πέρα από το μήνυμα που στέλνει η παρουσία ενός υπουργού στα γραφεία ενός τέτοιου κόμματος, εξίσου τεράστια σημασία έχει και το μήνυμα που στέλνει με τα λόγια του. Αν είναι δυνατόν να λέει ένας υπουργός αυτής της κυβέρνησης ότι «μοιραζόμαστε τις ίδιες αρχές και αξίες» όταν απευθύνεσαι σε ένα ακροδεξιό, εθνικιστικό, ρατσιστικό, ξενοφοβικό αν όχι και νεοφασιστικό κίνημα. 

Αύριο που θα συναντηθείς σε κάποιο φόρουμ με τους ομολόγους σου, υπουργούς παιδείας των άλλων χωρών της Ε.Ε., θα τους πεις ότι επισκέφθηκες τα γραφεία του ακροδεξιού κόμματος και τους διαβεβαίωσες εκεί ότι μοιράζεσαι μαζί τους τις ίδιες αρχές και αξίες; Θα σε συμβούλευα, για το καλό της Κύπρου δηλαδή, να μην τους πεις τέτοιο πράγμα. Ιδιαίτερα αυτή την εποχή που οι μετριοπαθείς πολίτες και πολιτικοί στην Ευρώπη ευλόγως ανησυχούν, βλέποντας το τέρας της ακροδεξιάς και του νεοφασισμού να αποκτά όγκο.

Μετά τις αντιδράσεις, υποθέτω κατάλαβες την γκάφα σου κι εξέδωσες διευκινιστική ανακοίνωση ότι δεν εννούσες ακραίες ιδεολογίες, όταν έλεγες πως μοιράζεσαι μαζί τους τις ίδιες αρχές και αξίες. Ευχαριστούμε για τη διευκρίνιση, Κώστα, αλλά όταν κακώς αποφάσισες να πας να δώσεις τα διαπιστευτήριά σου στο ΕΛΑΜ, έπρεπε να είχες από πριν μετρημένες τις λέξεις της δήλωσής σου μία προς μία κι όχι να αυτοσχεδιάζεις την τελευταία στιγμή, διατυπώνοντας τελικά μια πολιτική κοτσάνα, που εκθέτει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την κυβέρνηση κι εσένα προσωπικά. 

 

Τελικά το κοριτσάκι κακοποιούσε σεξουαλικά τον παπά;

Τελικά, όχι, δεν κακοποιούσε ο παπάς σεξουαλικά το τετράχρονο κοριτσάκι. Το κοριτσάκι ήταν αυτό που κακοποιούσε τον παπά. 

Σ’ αυτή την ετυμηγορία πάει να καταλήξει το λαϊκό δικαστήριο που έστησαν τις τελευταίες ημέρες συνάδελφοι λειτουργοί των ΜΜΕ, οι οποίοι δικάζουν από αέρος καλώντας μάρτυρες υπεράσπισης και κατηγορίας. Προφανώς θεωρούν ότι οι δικαστές δύο δικαστηρίων, που δίκασαν τον παπά πριν από επτά χρόνια, δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους και συνεπώς πρέπει αναγκαστικά να ξανακάνουν τη δίκη σήμερα οι δημοσιογράφοι!

Στο πλαίσιο λοιπόν της νέας αυτής αεριτζίδικης δίκης άκουσα την παπαδιά να λέει σε τηλεοπτικές εκπομπές ότι η Έλενα Φραντζή, η κοπέλα που κατάγγειλε τον παπά κι είναι σήμερα νεκρή, τα πήρε λέει χοντρά για να ψευδομαρτυρήσει εναντίον του. Μάλιστα άφησε να νοηθεί ότι η αμοιβή ήταν μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ.  Αναρωτήθηκα κι εγώ ποιος είναι αυτός ο χουβαρντάς που είχε να δώσει τόσα πολλά λεφτά για να βάλει τον παπά ενός μικρού χωριού στη φυλακή και για ποιο λόγο. Επίσης πού πήγαν τα λεφτά αφού, σύμφωνα με μαρτυρίες, η ταλαιπωρημένη ψυχολογικά κοπέλα ζούσε μέσα στην φτώχεια, με ένα πενιχρό εισόδημα που της έδινε τα τελευταία τρία χρόνια ο μητροπολίτης Ταμασού, προφανώς σαν αποζημίωση για το ανήκουστο γεγονός ότι αποκατάστησε εκκλησιαστικά τον παπά που την κακοποιούσε. 

Τέλος άκουσα ακόμη και δημοσιογράφους να δηλώνουν ότι πήγαν και γνώρισαν την οικογένεια του παπά κι έχουν πλέον αμφιβολίες για την ενοχή του! 

Λοιπόν εγώ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΧΗ ΤΟΥ! Αηδιάζω ακούγοντας αυτές τις συζητήσεις. Μου είναι αδιανόητο να διαπραγματεύονται κάποιοι με ένα τόσο ανεύθυνο τρόπο μια σκανδαλώδη υπόθεση παιδοφιλίας, για την οποία το ανώτατο δικαστήριο έκρινε πως έπρεπε να βρίσκονταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου κι άλλοι εκτός από τον παπά. Ότι έπρεπε να βρίσκεται κι η παπαδιά, στην οποία κάποιοι δημοσιογράφοι δίνουν δημόσιο βήμα κι εφράζουν μάλιστα στη συνέχεια και τις αμφιβολίες τους για την ετυμηγορία δύο δικαστηρίων. Πολύ περισσότερο που, σύμφωνα με σημερινή ανακοίνωση της Γενικής Εισαγγελίας, ήδη εκκρεμεί υπόθεση στο επαρχιακό δικαστήριο Λευκωσίας εναντίον της παπαδιάς για σωματική βία πάνω στην μικρή τότε Έλενα Φραντζή, αφού ο νυν Γενικός Εισαγγελέας επανεξέτασε τα ευρήματα της αστυνομικής έρευνας που έγινε το 2011 και έκρινε ότι έπρεπε η παπαδιά να δικαστεί, όπως ήταν εξάλλου κι η εισήγηση τότε της αστυνομίας.

Αν είναι δυνατόν να υποψιάζεται κανείς ότι δύο δικαστήρια, έχοντας μπροστά τους όλες τις μαρτυρίες, όλα τα τεκμήρια, όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, κατέστρεψαν άδικα τη ζωή ενός ιερωμένου, επιβάλλοντάς του τη μάξιμουμ ποινή φυλάκισης που δικαιούνταν να του επιβάλουν τότε, χωρίς να είναι 100% βέβαιοι οι δικαστές για την απόφασή τους!

Αν είναι δυνατόν κάποιοι να βάζουν στη ζυγαριά τους από τη μια την απόφαση  δύο δικαστηρίων κι από την άλλη τα λόγια της υπόδικης παπαδιάς κι η ζυγαριά τους να ισορροπεί κάπου στη μέση! Αν ο παπάς θεωρούσε ότι αδικήθηκε από τα κυπριακά δικαστήρια, γιατί δεν προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων; 

Ο παπάς υπήρξε τυχερός, διότι δικάστηκε πριν αλλάξει ο νόμος κι οι ποινές. Αν δικαζόταν με το νέο νόμο, δεν θα έκανε μόνο 18 μήνες στη φυλακή. Ο μητροπολίτης Ισαΐας θα περίμενε πολύ περισσότερα χρόνια να τον υποδεχτεί δακρυσμένος μέσα στην εκκλησία για να του ξεπλύνει την παιδοφιλία, δίνοντάς του μάλιστα και τον λόγο να εξηγήσει στους πιστούς πόσο αδικήθηκε από τους δικαστές! 

Συνάδελφοι των ΜΜΕ, σταματήστε να κάνετε κι εσείς ανάλογο ξέπλυμα σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση. Διότι σκάνδαλα σαν αυτό, που ξεμυτούν κάθε λίγο καιρό στην επιφάνεια της λίμνης με τα σκατά στην οποία κολυμπάμε, δεν είναι τίποτα παρά η κορυφή του σκατόβουνου. Το πρόβλημα της παιδοφιλίας στην Κύπρο είναι τεράστιο κι αντί να το αντιμετωπίσουμε με αυστηρότητα κι αποφασιστικότητα, απλά το κρύβουμε κάτω από το χαλί, για να μην λεκιάσουμε την ιδανική μας αυτοεικόνα. Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτό δεν είναι παρά μόνο ένα από τα πολλά παράγωγα της διαφθοράς και της ηθικής μας χρεοκοπίας ως κράτος και κοινωνία. 

3

Οι επί του Διαβόλου ταις βουλαίς πεποιθότες…

‘Εξι επίσκοποι, ο Ταμασού Ισαΐας, ο Κιτίου Χρυσόστομος, ο Λεμεσού Αθανάσιος, ο Κύκκου Νικηφόρος, ο Λήδρας Επιφάνειος και ο Καρπασίας Χριστοφόρος ήταν αυτοί που έγραψαν στα παλιά τους τα ράσα την απόφαση δύο δικαστηρίων της Κυπριακής Δημοκρατίας (πρωτόδικου και εφετείου) για την ενοχή του παπά στην υπόθεση παιδοφιλίας και τον αποκατάστησαν στα ιερατικά του καθήκοντα.

Διότι, λέει, δεν κατηγορείται για μοιχεία, ούτε για πορνεία (οπωσδήποτε ούτε για ομοφυλοφιλία που είναι κατάπτυστη για την Εκκλησία). Κατηγορείται μόνο για … «συγκυλισμό». Απλά δηλαδή ότι έβαλε από κάτω ένα μωρό 4 χρονών και ασελγούσε πάνω στο κορμάκι του, χωρίς όμως να το βιάσει. Επομένως είναι ΑΘΩΟΣ και μπορεί να συνεχίζει να λειτουργεί, να θυμιατίζει τους πιστούς, να τους δίνει τη θεία κοινωνία, να τους μοιράζει αντίδωρο και να του φιλούν το χέρι. Έτσι αποφάσισαν…

…επί του Διαβόλου ταις βουλαίς πεποιθότες.

1

Έστειλαν στον παιδόφιλο παπά τα παιδιά τους να τα ευλογήσει…

Ο παπάς που χαριεντίζεται με τα μικρά παιδιά σ’ αυτή τη φωτογραφία, μόλις είχε βγει από τη φυλακή, όπου τον έστειλε η δικαιοσύνη για σεξουαλική κακοποίηση τετράχρονου κοριτσιού.

Πρόκειται για την εικοσιεννιάχρονη κοπέλα που βρέθηκε νεκρή πριν λίγες μέρες από αιφνίδιο θάνατο, στη Λακατάμια και που κάποιοι λένε πως αυτοκτόνησε. 

Όταν ήταν κοριτσάκι δόθηκε στον παπά και τη σύζυγό του από το Γραφείο Ευημερίας, για να τη φιλοξενούν ως ανάδοχη οικογένεια. Για το τι της έκαναν σ’ εκείνο το σπίτι η μικρή μίλησε από τότε στην λειτουργό του Γραφείου Ευημερίας που την παρακολουθούσε, αλλά η λειτουργός δεν έκανε τίποτα. Όταν το κορίτσι ενηλικιώθηκε, κατάγγειλε την υπόθεση στην αστυνομία.

Ο παπάς δικάστηκε από πρωτόδικο δικαστήριο και εφετείο σε φυλάκιση δύο χρόνων. Αυτή ήταν τότε (πριν από εννέα χρόνια) η μάξιμουμ ποινή που προέβλεπε ο νόμος. Στην απόφαση του εφετείου, οι δικαστές εξέφρασαν την απορία γιατί δεν ήταν κατηγορούμενη και η παπαδιά, που έδερνε το παιδί. Αναρωτήθηκε επίσης γιατί κώφευσε το Γραφείο Ευμερίας, όταν το τετράχρονο κορίτσι τους είπε τι γονόταν σ’ εκείνο το σπίτι. 

Στη διάρκεια της δίκης εκατοντάδες κάτοικοι του χωριού στο οποίο λειτουργούσε ο παπάς έκαναν διαδήλωση έξω από το δικαστήριο, ΥΠΕΡ του παπά και μόλις η δικαστής ανακοίνωσε την απόφαση για φυλάκισή του, ο όχλος άρχισε να τη βρίζει. Ευτυχώς που δεν γκρέμισαν και τις φυλακές για να τον βγάλουν έξω. 

Στους δεκαοκτώ μήνες ο παπάς αποφυλακίστηκε. Έγινε τότε δίκη στην Ιερά Σύνοδο. Ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος δήλωσε σήμερα ότι η Σύνοδος ήθελε την καθαίρεση του παπά, αλλά τον στήριξε ο οικείος μητροπολίτης Ταμασού Ισαΐας, ο οποίος ισχυρίστηκε πως ο παπάς ήταν … παρεξηγημένος και ζήτησε να τον αποκαταστήσουν στα καθήκοντά του. Ο Ισαΐας διευκρίνισε στη Σύνοδο ότι θα τον έστελνε να λειτουργεί σε ένα απομακρυσμένο μοναστήρι, ώστε να μην έρχεται σε επαφή με παιδιά και να μην σκανδαλίζονται οι πιστοί. 

Μόλις ο παπάς αποκαταστάθηκε, ο Ισαΐας τον κάλεσε και λειτούργησαν μαζί στην Εκκλησία και μάλιστα του έδωσε το λόγο, στη διάρκεια της λειτουργίας, για να εξηγήσει στους πιστούς πως όλα όσα αποδείχτηκαν πέραν πάσης αμφιβολίας στο δικαστήριο ήταν μια σκευωρία εναντίον του. Με αυτό τον δεικτικό για να μην πω ξετσίπωτο τρόπο ο μητροπολίτης Ισαΐας έκανε ξέπλυμα της παιδοφιλίας. 

Λέγεται πως ο Ισαΐας παρείχε ηθική στήριξη κι ένα μικρό βοήθημα στην κοπέλα, που ήταν το θύμα αυτής της υπόθεσης, όμως η αλήθεια είναι πως μαζί της απέτυχε, αφού αυτή έφυγε από τη ζωή. Σε αντίθεση με τον παπά που ζει και βασιλεύει. 

Μόλις ο παπάς αποκαταστάθηκε, έβγαλε αυτή τη φωτογραφία. Για λόγους που αδυνατώ να κατανοήσω, οι γονείς των παιδιών που βλέπετε, έστειλαν τα ίδια τα παιδιά τους να συναντήσουν έναν καταδικασθέντα για παιδεραστία παπά, για να τα ευλογήσει.

Λυπάμαι αλλά θα το πω ωμά. Εκείνοι που έκαναν διαδηλώσεις υπέρ του παπά, που τρέχουν στο μοναστήρι όπου λειτουργεί για να του δείξουν τη συμπαράστασή τους (έτσι δήλωσε παλαιότερα ο Ισαΐας) ή που του στέλνουν τα παιδιά τους να τα κατηχήσει και να φωτογραφίζεται μαζι τους, με σκοπό να δείξουν ότι δεν πιστεύουν πως είναι παιδόφιλος, δεν είναι ανόητοι. Είναι συναυτουργοί του εγκλήματος, του κάθε εγκλήματος που συνειδητά ή ασυνείδητα καλύπτουν. Γιατί σ’ αυτούς και σε όσους άλλους συμπεριφέρονται έτσι σε ανάλογες περιπτώσεις στηρίζεται το σύστημα της κάθε μορφής διαφθοράς, για να αναπαράγεται και να διαιωνίζεται. 

Κάποτε θα πρέπει επιτέλους να αναζητήσουμε τα αίτια του ηθικού ξεπεσμού, της ξεφτίλας στην οποία κατρακυλούμε ασταμάτητα και χωρίς φρένο ως κυπριακή κοινωνία.