Όλα τα άρθρα του/της Constantinos Odysseos

Οι δάσκαλοι δεν είναι «καπαλιτζήδες” κ. Αναστασιάδη!

Εκνεύρισε την δημοσιογράφο Ελένη Βρεττού και πολλούς ακροατές με τον εριστικό του λόγο, σήμερα το πρωί στο Τρίτο του ΡΙΚ, ο αντιπρόεδρος της οργάνωσης των καθηγητών ΟΕΛΜΕΚ, ο οποίος κατάγγειλε τις αποφάσεις που πήρε το Υπουργικό Συμβούλιο, για τον τάχα εξορθολογισμό των δαπανών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού. Ωστόσο ο άνθρωπος, παρά τον προκλητικό του τόνο,  είπε ωμές αλήθειες.
Αυτό που επιχειρεί η κυβέρνηση με το ψευδοπρόσχημα του εξορθολογισμού, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ιταμή επίθεση εναντίον των εκπαιδευτικών,  με μια ασύλληπτη προχειρότητα από πλευράς του Υπουργείου Παιδείας, η οποία επιβεβαίωνεται κι από την εξίσου ασύλληπτη προχειρολογία και ψευδολογία αντί σοβαρής επιχειρηματολογίας από τον υπουργό Κώστα Χαμπιαούρη.
Δεν ξέρω αν ο υπουργός προκάλεσε το νέο αυτό τυφώνα στα της παιδείας, λόγω της προφανέστατης ανεπάρκειάς του ως πολιτικός προϊστάμενος του Υπουργείου Παιδείας, ή αν το έκανε σκόπιμα,  γνωρίζοντας ότι πολλοί θα χαρούν αν τα βάλει η κυβέρνηση με τους δασκάλους και τους καθηγητές.  Διότι υπάρχει και ο γνωστός χωρκάτικος φθόνος του Κυπραίου, που αντί να κοιτά πώς θα γίνει ο ίδιος καλύτερος ή να βελτιώσει τη ζωή του, ζηλεύει τους άλλους που θεωρεί ότι περνούν καλύτερα από αυτόν και νομίζει πως, με το να πάθουν ζημιά εκείνοι, θα κερδίσει κάτι αυτός.
 
Εν πάση περιπτώσει, ίσως δεν χρειαζόταν να το γράψω, αλλά σε μια χώρα που κολυμπά στη βλακεία, είναι ανάγκη να λέμε και τα αυτονόητα. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι «καπαλιτζήδες” για να μετρούμε τις ώρες δουλειάς τους. «Καπάλιν” δουλεύουν στα χτίσματα, γιατί αυτή είναι η φύση των οικοδομικών επαγγελμάτων.
Οι Κύπριοι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να έχουν διδακτικό χρόνο τουλάχιστον στον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι ένα ωράριο επινόησης Χαμπιαούρη ή Οδυσσέα Μιχαηλίδη ή οποιουδήποτε άλλου προσπαθεί να πατεντάρει δικές του ιδέες ως παγκόσμια πρωτοτυπία.  Δεν είναι ανάγκη στην Κύπρο να προσπαθούμε κάθε φορά να ανακαλύψουμε την τασιηνόπιττα και στο τέλος να τρώμε σκατόπιτα, διότι ως εκεί μας βοηθά ο νους μας.
 
Τα γράφω αυτά διότι δούλεψα πέντε χρόνια ως δάσκαλος και ξέρω πολύ καλά πόση ένταση και πίεση αισθάνεται ο εκπαιδευτικός τις ώρες που διδάσκει και πόση κούραση αισθάνεται όταν σχολνάει και πάει στο σπίτι του. Ξέρω επίσης πολύ καλά ότι ο εργάσιμος χρόνος του δασκάλου δεν είναι μόνο εκείνος που αναλώνει μέσα στην τάξη με τους μαθητές αλλά και εκείνος που χρειάζεται για την προετοιμασία του, που είναι πολλές φορές άλλος τόσος στο σπίτι.
 
Το πρόβλημα της εκπαίδευσης στην Κύπρο δεν είναι οι δάσκαλοι αλλά τα ατελείωτα πειράματα του Υπουργείου Παιδείας, που έχουν μετατρέψει γενιές γενιών Κυπρίων μαθητών σε πειραματόζωα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την απογοήτευση που μου προκαλούσε τότε που ήμουν δάσκαλος το προδήλως προβληματικό εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο, αντί να διορθώνεται κάθε φορά που υποτίθεται το διόρθωναν, στράβωνε όλο και περισσότερο. Έφυγα από την εκπαίδευση πριν από 26 χρόνια και τα πειράματα συνεχίζονται, με την ίδια διαχρονικά παροιμιώδη προχειρότητα και αδεξιότητα.
 
Βέβαια, όπως έγραψα και πιο πάνω, για την έντονη ρήξη μεταξύ κυβέρνησης και εκπαιδευτικών ευθύνεται προσωπικά ο Υπουργός Παιδείας. Προσωπική μου άποψη είναι ότι ο κ. Αναστασιάδης έκανε άλλη μια ατυχή επιλογή στο πρόσωπο του κ. Χαμπιαούρη, ίσως την ατυχέστερη από όλες μέχρι σήμερα και διακινδυνεύω την πρόβλεψη ότι με την αδεξιότητα του ως υπουργός θα αφήσει πολύ σοβαρά εκτεθειμένο τον ΠτΔ στο μέλλον.  
21

Τι έμεινε να ζητήσουν οι «Masaei” από τους «Malakes”…

Σε μια μακρινή Μπανανία της κεντρικής Αφρικής, ζει μια φυλή που οι ανθρωπολόγοι ονόμασαν «Cypriani Malakes» ή, για συντομία, σκέτοι «Malakes». Είναι φιλήσυχος κι εργατικός λαός οι «Malakes» και παρόλο που είναι η μόνη λευκή φυλή της Αφρικής, δουλεύουν, όπως λέμε, «σαν τους μαύρους». Χαΐρι όμως δεν βλέπουν και θα σας εξηγήσω γιατί.

Τη φυλή αυτή την κυβερνά μια άλλη ανώτερη φυλή, οι “Masaei». Αυτοί αποτελούν ουσιαστικά την προνομιούχα κάστα της Μπανανίας, στην οποία ανήκουν οι άρχοντες, οι έμποροι, οι τοκογλύφοι και το ιερατείο. Οι άρχοντες “Masaei”, που κυβερνούν τους “Malakes”, μεριμνούν έτσι ώστε οι έμποροι να μπορούν να κλέβουν εύκολα και χωρίς συνέπειες τους «Malakes», οι τοκογλύφοι να τους ξεγελούν στα χρεολύσια και στις άλλες πιστωτικές τους συναλλαγές και το ιερατείο να μπορεί, χωρίς να φορολογείται, να μαζεύει χρήματα από τους «Malakes» για να συγχωρέσει ο Θεός τις πολλές τους αμαρτίες.

Οι ίδιοι οι άρχοντες “Masaei”, πέρα από τα δώρα που παίρνουν από τους έμπορους και τους τοκογλύφους για τις εξυπηρετήσεις που τους κάνουν, έχουν επίσης τη δυνατότητα να αξιοποιούν το δημόσιο χρήμα της Μπανανίας, αυτό δηλαδή που πληρώνουν σε φόρους οι «Malakes», για να γίνονται πλουσιότεροι. Ό,τι δημόσιο έργο σχεδιάζεται, το κοστολογούν στο 900% της πραγματικής του αξίας και στη συνέχεια τρώνε από το κονδύλι το 980%, αφήνοντας για το έργο μόνο το 20% του πραγματικού του κόστους, με αποτέλεσμα τα έργα να μένουν εκεί ατέλειωτα ή να κατασκευάζονται με άθλιες κακοτεχνίες.

Όπως είπα οι “Malakes” είναι ευτυχώς φιλήσυχοι. Ό,τι τους διατάζουν οι “Masaei” το εκτελούν χωρίς διαμαρτυρίες. Οι «Masaei» μάλιστα δοκίμασαν πολλές φορές τις αντοχές τους και είδαν ότι οι «Malakes» αντέχουν τα πάντα. Τους έστελναν σε πολέμους και σκοτώνονταν περήφανοι για να γίνουν ήρωες. Τους έβαλαν να ποντάρουν σε ένα χρηματιστήριο της πλάκας και τους μάζεψαν ό,τι οικονομίες είχαν και δεν είχαν. Ύστερα τους έκαναν οι έμποροι τη γη χρυσάφι και μόλις οι «Malakes» την αγόρασαν, ανακάλυψαν ότι ήταν φούσκα. Μετά ήρθαν οι τοκογλύφοι και τους κούρεψαν τις καταθέσεις και τώρα – όπως μαθαίνω κι εγώ από γνωστούς μου ανθρωπολόγους- έρχονται να τους τα πάρουν πάλι. Πρέπει να πληρώσουν λέει ο “Malakes” τα χρέη των «Masaei», διότι αυτοί είναι ανώτερη φυλή και δεν γίνεται να πληρώνουν ούτε φόρους ούτε χρέη ούτε τίποτα. Στην Μπανανία οι “Masaei” απλά μαζεύουν λεφτά. Δεν δίνουν ποτέ. Πληρώνουν μόνο οι «Malakes”.

Οι ανθρωπολόγοι είναι βέβαιοι πως το επόμενο βήμα στην Μπανανία είναι οι “Masaei” να θεσπίσουν νομοθεσία που θα προνοεί ότι για λόγους δημοσίου συμφέροντος θα πρέπει να πηδάνε τους «Malakes» τρεις φορές την ημέρα, πρωί – μεσημέρι – βράδυ. Εννοείται ότι για κάθε πήδημα ο «Malakas» θα πρέπει να πληρώνει συγκεκριμένο τέλος στον “Masaei” που τον πηδά. Διότι πήδημα δωρεάν δεν υπάρχει. Μάλιστα ο νόμος θα προβλέπει πως ο κάθε πατριώτης “Malakas” θα πρέπει να καταβάλλει το τέλος πηδήματος προκαταβολικά.

Όπως επισημαίνουν οι ανθρωπολόγοι, το μόνο πράγμα που δεν έδωσαν μέχρι σήμερα οι “Malakes” στους “Masaei” είναι κώλο. Αλλά ήρθε η ώρα να τον δώσουν κι αυτόν, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να πάει μπροστά η πατρίδα.

3

Μας πηδάνε και τους αγαπάμε…

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη αγόρασε (με τα λεφτά μας) τον Συνεργατισμό πριν πέντε χρόνια για να τον σώσει. Αντ’ αυτού, εκτός από το ότι χαράμισε εκείνα τα λεφτά, έκανε τελικά μια συμφωνία πώλησης της Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας που μας φορτώνει πρόσθετο βάρος μερικών δισεκατομμυρίων, από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια.
Στο δικό μου μυαλό δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για αποτυχία της κυβέρνησης Αναστασιάδη και προσωπικά του Υπουργού Οικονομικών. Είναι γνωστό, το είπε κι ο Γενικός Ελεγκτής, ότι προσλήφθηκαν στη Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα περισσότεροι διευθυντάδες, με υψηλότερους μισθούς και περισσότερα ωφελήματα από τους προηγούμενους. Μερικοί μάλιστα από αυτούς ήταν προσωπικοί φίλοι του Χάρη Γεωργιάδη. 
 
Ως εδώ λοιπόν έχει δίκαιο το ΑΚΕΛ που καταδικάζει μετά βδελυγμίας την κακοδιαχείριση της τελευταίας πενταετίας. Δυστυχώς όμως  το ΑΚΕΛ λέει τη μισή αλήθεια. Διότι στην άλλη μισή το κόμμα είναι συνένοχο. Στο Συνεργατισμό η κακοδιαχείριση και το φαγοπότι, εις βάρος των απλών καταθετών, γινόταν για δεκαετίες, γινόταν και την εποχή που τις περισσότερες τοπικές Συνεργατικές Πιστωτικές Εταιρίες τις έλεγχε το ΑΚΕΛ.
 
Όμως πέρα από το φαγοπότι και την κακοδιαχείριση, το μέγιστο πρόβλημα είναι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Οι μεγαλύτερες τράπεζες του τόπου, η Κύπρου, η Συνεργατική και η Ελληνική, κάθονται πάνω σε τρεις ωρολογιακές βόμβες. Η πρώτη εξερράγη κι έκανε κομμάτια τον Συνεργατισμό. Δεν θα αργήσουν να εκραγούν και οι άλλες δύο και τότε θα ξαναζήσουμε το πατατράκ του 2013 σε όλο του το μεγαλείο.
 
Το μεγαλύτερο ποσό από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια το χρωστάνε οι λεγόμενοι «Στρατηγικοί Κακοπληρωτές”, εκείνοι δηλαδή που έχουν τα χρήματα αλλά δεν τα πληρώνουν, για να τα πληρώσουμε εμείς, που βγάζουμε ένα μισθό για να συντηρήσουμε την οικογένεια μας και πληρώνουμε κανονικά τους φόρους μας. Δεν τους ενδιαφέρει αν η Κύπρος θα καταστραφεί, δεν τους ενδιαφέρει αν οι απλοί άνθρωποι αυτού του τόπου θα δυστυχήσουν. Αυτοί δεν έχουν καμία διάθεση να χαλάσουν τη ζαχαρένια τους.
 
Αυτούς λοιπόν τους προδότες καλύπτει η πολτική μας ηγεσία εδώ και χρόνια και προφανώς υπάρχουν σοβαροί -πλην αλλότριοι προς το δημόσιο συμφέρον- λόγοι για να τους καλύπτει. Δεν φτάνει που πληρώνουμε εμείς τα δισεκατομμύρια των απολήρωτων φόρων τους, τώρα μας φόρτωσαν και τα χρέη τους.
 
Όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα αναλώνονται σε απατηλές ρητορείες, αλλά στην πράξη δεν έκαναν τίποτε το ουσιαστικό όλα αυτά τα χρόνια στη βουλή, για να υποχρεώσουν τους προδότες να πληρώσουν. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη, υπό την πίεση της Τρόικας και της Ε.Ε., επαναφέρει κατά καιρούς το θέμα της νομοθεσίας για τις εκποιήσεις (ως μέτρο πίεσης των οφειλετών), αλλά να δείτε στο τέλος που αυτός ο νόμος θα δουλέψει και πάλι μόνο ως εκεί που θα πάρουν τα σπίτια και τις λιγοστές περιουσίες των φτωχών, ενώ τους πλούσιους «Στρατηγικούς Κακοπληρωτές” θα τους αφήσουν ξανά ανέγγικτους.
 
Άρα το πρόβλημα ανάγεται και πάλι στην πηγή της κακοδαιμονίας αυτής της χώρας που δεν είναι άλλη από το συνδυασμό διαπλοκής και διαφθοράς. Είμαστε μια ξιμαρισμένη, διεφθαρμένη χώρα, που κυβερνάται εδώ και δεκαετίες από ένα ξετσίπωτο κατεστημένο, που δεν είχε ποτέ όρια στο μέχρι που φτάνει η ανηθικότητά του. Γι’ αυτό κι έχουμε πάθει τόσες εθνικές και οικονομικές συμφορές, αλλά κανένας ποτέ δεν τιμωρήθηκε. Υπάρχει όμως ένα ρητό που λέει ότι «κάθε λαός έχει την ηγεσία που του αξίζει”. Εμείς λοιπόν έχουμε μια ηγεσία που μας πηδάει και την αγαπάμε. 
2

Αυτό που φοβάστε θα το πάθετε…

Στο κλεφτοκράτος που ζούμε, η εκάστοτε κυβέρνηση ξέρει πως, όποτε χρειαστεί ριάλια, θα πρέπει να χώσει το χέρι της στην τσέπη του φορολογούμενου να του τα πάρει. Στις πλείστες περιπτώσεις τα παίρνει από το υστέρημά του, διότι αυτούς που έχουν παραπανίσια λεφτά δεν τους ενοχλεί, μην τυχόν «κακοφανιστούν” και τα βγάλουν έξω. Τους φωνάζει κάθε κάμποσα χρόνια και κάνουν …διακανονισμό.

Μια από τις πιο ξεδιάντροπες έμμεσες φορολογίες είναι αυτή που επιβάλλει η εκάστοτε κυβέρνηση στα καύσιμα, που αποτελούν στην Κύπρο είδος πρώτης ανάγκης, αφού εδώ και σχεδόν 60 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας, το κλεφτοκράτος δεν κατάφερε ακόμη να διασφαλίσει στον πολίτη του αξιόπιστο σύστημα δημοσίων συγκοινωνιών. Διότι πολύ απλά δεν περισσεύουν λεφτά για όραμα όταν προτεραιότητα είναι μόνίμως το πάρτι και η μάσα.

Επειδή λοιπόν ο κόσμος χρειάζεται το αυτοκίνητό του για να πάει δουλειά να βγάλει το ψωμί του κι επειδή από το λιγοστό ψωμί που βγάζει θέλει να τρώει και το κλεφτοκράτος, κάποιοι συμπολίτες μας αποφάσισαν να βάζουν καύσιμα στα αυτοκίνητά τους όχι εδώ στο κλεφτοκράτος αλλά δίπλα στο ψευδοκράτος. Κι επειδή για κάποιο μυστήριο λόγο τα καύσιμα στο ψευδοκράτος δεν είναι ψευδοκαύσιμα αλλά κινούν τα αυτοκίνητα κανονικά, το φαινόμενο άρχισε να διογκώνεται.

Συμπτωματικά έφτασε ο καιρός να ανοίξει το οδόφραγμα της Δερύνειας. Φοβούμενη όμως η κυβέρνηση του κλεφτοκράτους ότι μες στο κατακαλόκαιρο θα μπορεί ευκολότερα να διαρρέει, μέσω Δερύνειας, τουρισμός προς τα κατεχόμενα και επιπλέον ευκολότερα επίσης θα πηγαίνουν μαζικά οι πολίτες του κλεφτοκράτους να γεμίζουν από το ψευδοκράτος, αποφάσισε να μην ανοίξει προς το παρόν το οδόφραγμα. Μάλιστα, λειτουργώντας με τη γνωστή κουτοπόνηρη πολιτική κουλτούρα αυτού του κλεφτοκράτους, παρακάλεσε τον δήμαρχο της κατεχόμενης Αμμοχώστου να μας δηλώσει ότι δεν βιάζεται να δει το οδόφραγμα να ανοίγει.

Προσωπικά εμένα ολίγον με ενδιαφέρει αν θα ανοίξει το οδόφραγμα. Ενόσω δεν λύνεται το Κυπριακό και η μισή μου πατρίδα παραμένει κατεχόμενη από την Τουρκία, με τους κατοίκους της ξεριζωμένους στην άλλη μισή, δεν με ενδιαφέρει πόσα και ποια οδοφράγματα είναι ανοιχτά. Με ενδιαφέρει να ελευθερωθεί και να επανενωθεί η πατρίδα μου, με μια λύση που και οι δύο πλευρές να θεωρούν ισοζυγισμένη, ώστε να μπορεί να λειτουργήσει και να διασφαλίσει ειρήνη και ασφάλεια στα παιδιά μου και σ’ όλες τις επόμενες γενιές.

Σ’ αυτούς όμως που πολεμούν με λύσσα τη λύση, διότι φοβούνται τον ανταγωνισμό μιας νομιμοποιημένης πλέον οικονομικής δραστηριότητας στα κατεχόμενα, θα πω ένα πράγμα και θέλουν ας το ακούσουν, θέλουν ας το βάλουν από το ένα αυτί κι ας το βγάλουν από το άλλο:

Αυτό που φοβάστε ότι θα πάθετε με τη λύση, θα το πάθετε 10 φορές χειρότερα χωρίς τη λύση. Διότι αν νομιμοποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο το ψευδοκράτος ως ανεξάρτητη από εμάς κρατική ή οικονομική οντότητα και πια δεν θα έχουμε κανένα λόγο και κανένα έλεγχο εμείς στην οικονομική ανάπτυξη αυτής της άλλης χώρας, ό,τι συμβαίνει σήμερα με τα καύσιμα ή με τα τσιγάρα, θα αρχίσει να γίνεται και στον τουρισμό και  στη Γεωργία (γι’ αυτό έφεραν νερό από την Τουρκία με αγωγό) και στο εμπόριο και στις υπηρεσίες και σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Όταν θα μπορεί ο Τούρκος και ο οποιοσδήποτε άλλος επιχειρηματίας να επενδύσει ελεύθερα και νόμιμα στην τουρκική πλέον βόρεια Κύπρο, θα κάνει τις τιμές του χώμα για να μας κλείσει. Και θα μπορεί να τις κάνει χώμα διότι η οικονομική ευχέρεια ενός Τούρκου ή άλλου διεθνούς εμβέλειας επιχειρηματία είναι πολύ μεγαλύτερη από του αντίστοιχου Κύπριου και δεν θα μπορέσει ο Κύπριος να ανταγωνιστεί, εκτός κι αν πουληθει το κλεφτοκράτος μας απ’ εδώ αύτανδρο σε ξένους μεγαλοκαρχαρίες.

Όπως τώρα πάνε συμπολίτες μας και γεμίζουν εκεί τα αυτοκίνητά τους, αύριο θα κάνουν πολύ περισσότερες αγορές και, καθώς παράλληλα θα αυξάνεται  ο τουρκικός πληθυσμός, εμείς θα καταντήσουμε κάποια στιγμή μειοψηφία σ’ αυτό το νησί και τσιράκι των Τούρκων. Διότι η ζωή δεν ρυθμίζεται με περιοριστικούς ή εκδικητικούς νόμους, πολιτικής σκοπιμότητας. Η ζωή ρυθμίζεται από τις ανάγκες των ανθρώπων. Κι όταν χάσουμε την Κύπρο, τότε θα καταλάβουμε πόσο ηλίθιοι ήμασταν. Αν το καταλάβουμε φυσικά, διότι οι ηλίθιοι σπάνια αντιλαμβάνονται την ηλιθιότητά τους.

7

ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΨΩ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΣΑΣ, ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ!

Διαβάζω ότι ο Οργανισμός για τη Συνεργασία και την Ασφάλεια στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) επεξεργάζεται, με τη συνδρομή της Ένωσης Συντακτών Κύπρου, ένα «γλωσσάρι” για να είναι στη διάθεση των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων δημοσιογράφων,  αν και εφόσον θέλουν (προαιρετικά) να το χρησιμοποιούν στο πλαίσιο της προσπάθειας  για λύση του Κυπριακού και ειρηνική συμβίωση όλων των Κυπρίων στην κοινή μας πατρίδα.

Θα κάτσουν δηλαδή μαζί δημοσιογράφοι κι από τις δύο κοινότητες και θα βρουν κοινό λεξιλόγιο που δεν θα ξεσηκώνει ή δεν θα δίνει αφορμές για εντάσεις ανάμεσα στις δύο κοινότητες.

Θα μου πείτε; Μα θα σταματήσουμε να λέμε την λέξη «εισβολή” ή «κατοχή¨επειδή θα θιγούν οι Τουρκοκύπριοι; Κατ’ αρχάς το «γλωσσάρι” δεν έχει γίνει ακόμη και το να λέμε τι θα περιλαμβάνει ή δεν θα περιλαμβάνει είναι σαν να μαλλώνουν δυο γάιδαροι σε ξένο αχυρώνα. Αλλά και όταν γίνει το «γλωσσάρι”, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν θα υποχρεώσει είτε δημοσιογράφο είτε οποιονδήποτε άλλον να το χρησιμοποιεί. Σκοπός του είναι να ξέρουμε κι εμείς απ’ εδώ κι εκείνοι απ΄εκεί ποιες λεκτικές αναφορές θίγουν την άλλη κοινότητα και ποιες δεν τη θίγουν, ώστε σε κάθε περίπτωση να αποφασίζουμε αν θα χρησιμοποιήσουμε γλώσσα που δεν προκαλεί ή αν θα λέμε ό,τι γουστάρουμε κι αν τους αρέσει κι αν μην τους αρέσει.

Όπως ήταν φυσικό κι όπως γίνεται πάντα, από τον καιρό που γεννήθηκα και θυμάμαι τον κόσμο γύρω μου σε τούτη τη χώρα, πετάχτηκαν οι γνωστοί κύκλοι να διαμαρτυρηθούν γιατί να γίνει ένα τέτοιο «γλωσσάρι”. Ανακάλυψαν -ως συνήθως- αρχές που θα καταπατηθούν αφόρητα, για λογοκρισία που πάει να επιβληθεί στους δημοσιογράφους, για περιορισμό της ελευθερίας του τύπου, για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες τέτοιες ΥΠΟΚΡΙΣΙΕΣ, από εκείνες που εφευρίσκουν όσοι βολεύτηκαν μια χαρά με τη ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ και δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στο Κυπριακό.

Είναι οι γνωστοί κύκλοι που, όταν ακούνε να γίνεται οποιασδήποτε μορφής προσπάθεια για προσέγγιση των δύο κοινοτήτων με σκοπό την αλληλοκατανόηση και την συνεννόηση, είναι σαν να τους χτυπάς με το σφυρί πάνω στο κεφάλι. Θέλουν όχι μόνο γεωγραφικό αλλά και ψυχολογικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων, θέλουν συνειδητοποιημένα τη ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ, γιατί πιστεύουν ότι έτσι θα είναι καλύτερα, θα είμαστε πιο ασφαλείς, αν δεν έχουμε μέσα στα πόδια μας τους Τουρκοκύπριους, θα είναι όλα μια χαρά στο νότο, όταν ο βορράς θα έχει γεμίσει με περισσότερους από εμάς Τούρκους υπήκοους κι ο στρατός των 40 χιλιάδων πάνοπλων Τούρκων θα είναι πάντα εκεί να μας σημαδεύει.

Αρνούμαι πλέον να μπαίνω στη διαδικασία να απαντώ στα υποκριτικά ψευδοεπιχειρήματα που κατασκευάζουν κάθε φορά που πολεμούν με λύσσα οτιδήποτε προτείνεται προς τη συμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Διότι μπούχτησα να απαντώ  με ειλικρίνεια στον οχετό του ψέματος και της υποκρισίας τους. Θέλουν να δώσουν τη μισή Κύπρο στην Τουρκία, για να μας λυπηθεί και να μας αφήσει ήσυχους στην άλλη μισή; Ας το πουν επιτέλους ξεκάθαρα να τελειώνουμε. Ας μην ταλαιπωρούν και τη νοημοσύνη μας κάθε φορά, λες κι είμαστε παλαβοί και δεν ξέρουμε ποιος είναι  πραγματικός σκοπός τους.

Αρνούμαι λοιπόν να συνυπογράψω την επιστολή διαμαρτυρίας που κυκλοφόρησαν τις τελευταίες ημέρες κάποιοι δημοσιογράφοι, λέγοντας ψέματα ότι το «γλωσσάρι” του ΟΑΣΕ θα περιορίσει τάχα την ελευθερία του τύπου και θα τους επιβάλει λογοκρισία. Θεωρώ γκεμπελικής μορφής μαύρη προπαγάνδα τις αναφορές μιας εφημερίδας σε «παραχάραξη της ιστορίας” και «φίμωση των δημοσιογράφων” και δεν ανέχομαι κανείς να κακοποιεί τη νοημοσύνη μου με τέτοιο βάναυσο τρόπο. Κανένας δεν θα υποδείξει στους δημοσιογράφους τι θα κάνουν και κανένας δεν θα τους επιβάλει λογοκρισία.

Μακάρι την ελευθερία που αισθάνονται σήμερα στην άσκηση του επαγγέλματός τους, να την αξιοποιούσαν πιο πολύ στη διερευνητική δημοσιογραφία παρά στα θέματα ημερολογίου, στις έτοιμες ανακοινώσεις και στις χωρίς ζόρισμα καθημερινές δηλώσεις πολιτικών προσώπων και κρατικών αξιωματούχων. Μακάρι δηλαδή να ασκούσαν στο βαθμό που έπρεπε την τέταρτη εξουσία, σε μια χώρα όπου κινδυνεύουμε να μας πνίξουν τα λύματα της διαπλοκής και της διαφθοράς, με τα ατελείωτα σκάνδαλα και τα ασύλληπτα ποσά δημοσίου χρήματος που κλάπηκαν από τις τσέπες του φορολογούμενου.

Αρνούμαι να συνυπογράψω αυτό το πλήρες υποκρισίας και κρυψίνοιας υπόμνημα και φυσικά εννοείται ότι αυτή είναι η προσωπική μου άποψη, την οποία εκφράζω ελεύθερα, χωρίς να επιτρέπω λογοκρισία από κανέναν, αλλά και χωρίς να υποχρεώνω κανέναν να την ασπαστεί.

 

YA TAKSIM YA OLUM!

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, μιλώντας κάπου την Κυπριακή, διευκρίνισε ότι δεν σκέφτεται λύση δύο κρατών στην Κύπρο, όπως τον κατηγορούν κάποιοι τώρα τελευταία, αλλά στόχος του παραμένει η λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, στη βάση των του διεθνούς δικαίου, του Πλαισίου Γκουτέρες και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ.
 
Η «λύση δύο κρατών” είναι ένας επικαιροποιημένος και σαφώς πιο συγκεκριμένος όρος για να πει κανείς τη Διχοτόμηση. Τη Διχοτόμηση για την οποία διαδήλωναν το 1958 εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι στις τουρκικές μεγαλουπόλεις, κραδαίνοντας πλακάτ με το σύνθημα «Ya Taxim, Ya Olum” (Διχοτόμηση ή Θάνατος) ενώ η τουρκική κυβέρνηση εξέδιδε ανακοίνωση ότι «αποφάσισε οριστικά και αμετάκλητα υπέρ της εφαρμογής της διχοτόμησης ή οποία αποτελεί μονόδρομο”.
 
Αυτό ήταν εξάλλου και το όραμα που πολλές φορές ανέπτυξε ο Ραούφ Ντενκτάς στα 40 κρίσιμα χρόνια που υπήρξε ηγέτης των Τουρκοκυπρίων, ιδιαίτερα μετά την τουρκική εισβολή, όταν ο τότε Τούρκος πρωθυπουργός Μπουλέντ Ετσεβίτ διακήρυξε ότι το Κυπριακό λύθηκε, έπειτα από την κατάληψη του 36% του εδάφους της Κύπρου.
 
Από το 1974 και μετά, όταν ο Μακάριος εξήγγειλε τον ψευδεπίγραφο «Μακροχρόνιο Αγώνα”, οι πρόσφυγες και γενικά ολόκληρη η Ελληνοκυπριακή Κοινότητα έπεσε θύμα απάτης από συγκεκριμένη μερίδα της πολιτικής ηγεσίας ότι τάχα παραμένει αταλάντευτα κι ανυποχώρητα υπέρ της εξεύρεσης μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού, αλλά πάντοτε υπονομεύοντας είτε τις προσπάθειες έναρξης των συνομιλιών είτε των ιδίων των συνομιλιών, όταν άρχιζαν έπειτα από πιέσεις της διεθνούς κοινότητας.
 
Η υπονόμευση ήταν παράλληλη κι από πλευράς του ντενκτασικού κατεστημένου αλλά και του βαθέως κράτους της Τουρκίας, όμως εκείνοι ήταν ξεκάθαρα ορκισμένοι υπέρ της διχοτόμησης. Οι δικοί μας; Είναι κανείς τόσο αφελής ώστε να πιστεύει πως, όσο πιο πολύ παγιώνεται το διχοτομικό στάτους κβο στην κετεχόμενη από την Τουρκία Κύπρο, διανοίγονται προοπτικές για λύση διαφορετική από τη διχοτόμηση;
 
Στο μεταξύ, όλα αυτά τα χρόνια, από την εισβολή μέχρι σήμερα, οι ίδιοι αυτοί μεσσίες της καλύτερης λύσης, που θα έρθει κατά τη Δευτέρα Παρουσία, άρχισαν να «ανακαλύπτουν” μέσα σε τουρκικά βιβλία ότι τάχα η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση αλλά λύση, για να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο. Την ίδια στιγμή όμως μας λένε ότι το Κυπριακό δεν λύνεται λόγω της αδιαλλαξίας της Τουρκίας. Με άλλα λόγια απενοχοποιούν τη Διχοτόμηση και ενοχοποιούν τη λύση, ενώ την ίδια ώρα λένε ότι για τη μη λύση ευθύνεται αποκλειστικά η Τουρκία η οποία θέλει λύση…
 
Παράλληλα βγήκαν κατά καιρούς ακαδημαϊκοί και αναλυτές οι οποίοι μας εξήγησαν ότι πρέπει να παρεμποδίσουμε τα τουρκικά σχέδια, αντοπροτείνοντας (εμείς) τη λύση δύο κρατών στην Κύπρο, δηλαδή τη διχοτόμηση. Μας λένε δηλαδή να ξεχάσουμε για πάντα τους τόπους μας, την ιστορία μας και τη σκληρή πραγματικότητα ότι θα καταστούμε μια θλιβερή μειοψηφία πάνω σε τούτο το νησί, όταν ο βορράς θα γεμίσει Τούρκους υπηκόους, επειδή κρίνουν ότι εμείς δεν έχουμε τη δύναμη να επιτύχουμε μια λογική και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, βασισμένη στις αρχές του διεθνούς δικαίου.
 
Ηττοπαθείς και χωρίς τη δυνατότητα να δουν πέρα από τη μύτη τους, θεωρούν ότι ο κυπριακός Ελληνισμός μπορεί να έχει μέλλον και θα είναι πιο ασφαλής σε τούτο το νησί, όταν ταμπουρωθεί στο νότο, έχοντας σύνορα με την Τουρκία από τη Δερύνεια ως τον Λιμνίτη και μετατρέψει τον πόθο της επιστροφής σε τραγούδια του τύπου «Πάλι Με Χρόνια Με Καιρούς Πάλι Δικά Μας Θα ‘Ναι”.
 
 

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΦΛΕΡΤ ΜΕ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, με την πυθική απάντηση που έδωσε στο περιοδικό LIFO όταν τον ρώτησαν αν οι συνθήκες  ευνοούν πλέον πιο πολύ τη διχοτόμηση παρά μια ομοσπονδιακή μορφή λύσης, άφησε ουσιαστικά ανοικτό το ενδεχόμενο να δεχτούμε τελικά αυτή τη λύση, που οραματιζόταν για δεκαετίες ο Ραούφ Ντενκτάς και σχεδιάζε η Τουρκία από το 1955. Συγκεκριμένα ο πρόεδρος δήλωσε πως:
«Θα ήταν αδιανόητο αυτήν τη στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία, έχοντας στη βάση της όσα έχουν συμφωνηθεί στο παρελθόν, δηλαδή την επανένωση της Κύπρου μέσω μιας διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, να συζητάμε κάτι διαφορετικό. Όμως, λαμβάνοντας υπόψη τις αξιώσεις των Τούρκων, τις αρνητικές συνέπειες της παράτασης του αδιεξόδου, θα ήταν καλό να προβληματιστεί η ελληνοκυπριακή ηγεσία, η κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις ως προς το πώς αντιμετωπίζεται η τουρκική αδιαλλαξία, η αδυναμία επίτευξης λύσης, αλλά και το πώς θα υπάρξει η αναγκαία ειρήνη και σταθερότητα στην Κύπρο.»
Αλλά έτσι θα διασφαλιστεί η ασφάλεια και η ειρήνη; Με το να παραχωρήσουμε οριστικά και επίσημα τη μισή μας πατρίδα στην Τουρκία, ώστε ανεξέλεγκτα πλέον εκεί μέσα να φέρει όσους έποικους θέλει και να την αναπτύξει οικονομικά, με τη στήριξη της τεράστιας τουρκικής αγοράς, ώστε να μας ανταγωνίζεται σε όλους τους τομείς της οικονομία, με στόχο να μας καταστήσει οικονομικά εξαρτώμενους της; 
 
Αν ο κ. Αναστασιάδης αποτύχει να λύσει το Κυπριακό και οδηγηθούμε στη διχοτόμηση, το όνομά του θα γραφτεί με μαύρα γράμματα στην ιστορία, ως ο ανάξιος εκείνος ηγέτης που, διά των πράξεων ή παραλείψεών του, παρέδωσε οριστικά τη μισή Κύπρο στην Τουρκία κι υποθήκευσε το μέλλον των Ελλήνων στην άλλη μισή, μετατρέποντάς τους σε μειοψηφία, πάνω σε ένα νησί που τους ανήκε για χιλιετίες.
 
Αν νομίζει ότι θα εισπράξει την ευαρέσκεια των γνωστών κρυπτοδιχοτομικών κομμάτων, που εδώ και δεκαετίες εξαπατούν το λαό παριστάνοντας τους ευαγγελιστές του ψευδεπίγραφου Μακροχρόνιου Αγώνα για μια τάχα καλύτερη λύση στο μέλλον, διαπράττει μέγα σφάλμα. Διότι οι πρώτοι που θα τον καταδικάσουν σαν προδότη, διότι διχοτόμησε την Κύπρο, θα είναι αυτοί ακριβώς οι πολιτικοί υποκριτές, που υπογείως προάγουν με κάθε τρόπο τη διχοτόμηση, αλλά φοβούνται να το ομολογήσουν δημόσια.
 
Αλλά το τι θα του σούρουν οι κρυπτοδιχομικοί είναι το λιγότερο, μπροστά στην αμείλικτη ετυμηγορία της ιστορίας και τις κατάρες των μελλοντικών γενεών που θα συνοδεύουν το όνομά του για πάντα. Ας σταματήσει λοιπόν ο πρόεδρος να τείνει ευήκοον ους στο διχοτομικό περιβάλλον που του διασφάλισε το βαθύ κράτος του διεφθαρμένου, διχοτομικού κατεστημένου κι ας ασκήσει με αποφασιστικότητα ειλικρινή πολιτική λύσης, με πλήρη αξιοποίηση των ισχυρών συμμαχιών που έχουν διασφαλίσει στην Κυπριακή Δημοκρατία οι γεωπολιτικές συγκυρίες.
 

Τεθλιμμένοι συγγενείς στην κηδεία του Συνεργατισμού και των άλλων που έπονται…

Ο Συνεργατισμός γεννήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα για να προστατέψει τον απλό άνθρωπο από τους τοκογλύφους και τους επιτήδειους της τότε εποχής, που του έκλεβαν το βιος. Με τα χρόνια οι επιτήδειοι κατάφεραν να κλέβουν τον απλό άνθρωπο μέσα από τον Συνεργατισμό. Με την ανηθικότητα και την απληστία τους τον χρεοκόπησαν και τον ξαναχρεοκόπησαν, ώσπου τελικά τον πέθαναν και ξεμπέρδεψαν μαζί του. Θα συνεχίσουν τώρα να τρώνε από αλλού.

Όχι, δεν είμαι ο μάντης Κάλχας. Απλά μερικά πράγματα είναι απολύτως προβλέψιμα σ’ αυτό το κλεφτοκράτος.

Το βρομισμένο ως τα μπούνια πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, που αποτελεί και το βαθύ κράτος σ΄αυτή τη Μπανανία, δεν έχει ούτε όρια, ούτε τσίπα. Τρώει με … βιονικές μασέλες, όπου υπάρχει ψαχνό.  Στα χρόνια της Αγγλοκρατίας υπήρχε τουλάχιστον μια ηθική επίφαση, στο πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας της βρετανικής κουλτούρας. Με το που γίναμε ανεξάρτητη χώρα, η πολιτική ορθότητα κατέληξε, Ο κάθε αρχοντοχώρκατος που ανάλαβε εκτελεστικό πόστο θεωρούσε υποχρέωσή του να σάσει πρώτα την πούγκα του και την οικογένειά του, έπειτα τους κουμπάρους και τους φίλους του, έπειτα το κόμμα και τους ημέτερους κι αν  ακόμη περίσσευαν λεφτά για έργα κοινής ωφελείας έψαχναν πώς θα ωφεληθούν  από αυτά πρώτα οι ίδιοι κι έπειτα η κοινωνία.

Όσο ζούσε ο Μακάριος έκαναν και λίγο κράτει οι από κάτω, γιατί τον φοβόντανε. Μόλις πέθανε όμως, ξεκίνησε το πάρτι. Πρώτο μεταμακαριακό χτύπημα ήταν να ληστέψουν κάποιοι αχρείοι τις αποθήκες της Υπηρεσίας Μέριμνας, για να μοσχοπουλήσουν τη βοήθεια που έστειλε η διεθνής κοινότητα για τους πρόσφυγες. Στη συνέχεια έκαψαν κι από πάνω τις αποθήκες, μην τυχόν και παραμείνουν τεκμήρια.  Πολλοί ήξεραν ποιοι υψηλά ιστάμενοι κρύβονταν πίσω από το θρασύτατο κι άκρως ανήθικο πλιάτσικο. Ωστόσο κανένας δεν συνελήφθη, κανένας δεν τιμωρήθηκε αλλά και κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε.  Άρα το τεστ πέτυχε.  Από εκεί και πέρα τίποτα πια δε θα τους σταματούσε.

Έφτιαξαν το χάιγουεϊ Λευκωσίας – Λεμεσού κι άλλους δρόμους μετά, έφαγαν εκατομμύρια. Έφτιαξαν νοσοκομεία, έφαγαν εκατομμύρια. Έφτιαξαν υδατοφράχτες, έφαγαν εκατομμύρια, αγόρασαν οπλικά συστήματα τάχα για την αμυντική μας θωράκιση, έφαγαν δισεκατομμύρια.

Κάθε φορά βέβαια που τελείωναν τα λεφτά από το φάε φάε κι η οικονομία πήγαινε για φούντο (με κορυφαίο πατατράκ το κραχ του 2013) μαντέψτε ποιος πλήρωνε το λογαριασμό; Ναι πολύ σωστά το μαντέψατε: ο μαλάκας της παρέας. Εσείς κι εγώ, οι απλοί φορολογούμενοι που πληρώνουμε…

Διευκρινίζω το ότι εμείς είμαστε οι απλοί φορολογούμενοι που πληρώνουμε, διότι όπως ξέρετε οι πολυεκατομμυριούχοι δεν πληρώνουν φόρους. Κάνουν διακανονισμούς και πληρώνουν ένα μικρό συμβολικό ποσό. Επίσης αυτοί δεν πληρώνουν ούτε και τα δάνειά τους. Όπως ξέρετε το συντριπτικό ποσοστό από τα δισεκατομμύρια που αποτελούν «κόκκινα δάνεια” ανήκει σε μεγαλοκαρχαρίες που έχουν μεν  τα λεφτά αλλά δεν πληρώνουν. Είναι αυτοί που η Τρόικα και το ΔΝΤ χαρακτήρισαν «στρατηγικούς χρεώστες”. Δεν πληρώνουν ούτε τους φόρους τους ούτε τα δάνειά τους επειδή, κορόιδα, θα τα πληρώσετε εσείς!

Επιστρέφουμε στο Συνεργατισμό. Όταν το όραμα δολοφονήθηκε και ξεκίνησε το φαγοπότι, το συνεργατικό κίνημα φαλίρησε (πάττησε) ξανά κάπου εκεί γύρω στο 1980, επί Αζίνα. Ήταν τότε που η κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού (ΔΗΚΟ) κάλεσε τον μαλάκα της παρέας φορολογούμενο να πληρώσει το μάρμαρο και στη συνέχεια διόρισε στην ηγεσία του Συνεργατισμού τους δικούς της.

Μέσα στο πνεύμα της αρχής «αν έβρεις φαΐν φάε αν έβρεις ξύλον φύε”,  που ίσχυε γενικότερα στη δημόσια διοίκηση της Κυπριακής Μπανανίας, οι ιθύνοντες στο Συνεργατισμό έσασαν την πούγκα τους, την οικογένειά τους, τους κουμπάρους και τους φίλους τους και φυσικά τους κομματικούς ημέτερους.

Η ίδια κουλτούρα συνεχίστηκε κι επί Κληρίδη (ΔΗΣΥ), επί Τάσσου Παπαδόπουλου (ΔΗΚΟ) αλλά και επί Χριστόφια (ΑΚΕΛ). Καλά, επί Χριστόφια οι πεινασμένοι σύντροφοι έπεσαν κυριολεκτικά με τα μούτρα όπου υπήρχε φαΐ, αφού θεωρούσαν τους εαυτούς τους αδικημένους όλα τα προηγούμενα χρόνια, που το δεξιό κατεστημένο έτρωγε με χρυσά μαχαιροοπήρουνα, ενώ αυτοί τσιμπολοούσαν με τις προτσούες τους  τα αποφάγια.

Δεν ήταν τυχαίο που επί Χριστόφια η οικονομία έπιασε χωματόδρομο με λακούβες κι έτρεχε σαν τρελό φορτηγό προς τον γκρεμό. Διότι η συγκεκριμένη διακυβέρνηση λειτούργησε αντεκδικητικά απέναντι στο κατεστημένο, όχι όμως για να διορθώσει την κατάσταση αλλά για να διεκδικήσει μεγαλύτερη μερίδα στη μοιρασιά.  Όταν, όπως ήταν φυσικό, τελείωσαν τα λεφτά, κλήθηκε και πάλι ο απλός εργαζόμενος να πληρώσει δισεκατομμύρια για τη Λαϊκή Τράπεζα, για τον Συνεργατισμό και για τις χρηματοδοτικές ανάγκες του κράτους, μιας κι ο απλός εργαζόμενος είναι ο μόνος που πληρώνει φόρους σ’ αυτή τη χώρα.

Το πρόβλημα της Κύπρου δεν ήταν ποτέ πρωτίστως οικονομικό. Ήταν σε όλες τις περιπτώσεις ΗΘΙΚΟ. Η ανηθικότητα, η απληστία και η ξετσιπωσιά του κατεστημένου ήταν ο μεγάλος καρκίνος που κατέφαγε τα σωθικά αυτής της χώρας. Πλην όμως η κυβέρνηση Αναστασιάδη, που ανέλαβε την ώρα της κατάρρευσης, έκανε τη λάθος διάγνωση, που της ήταν ωστόσο κι η πιο βολική: Θεώρησε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για την κυπριακή οικονομία ήταν τα κεκτημένα των εργαζομένων. Έφταιξαν δηλαδή οι μαλάκες της παρέας, αυτοί που πλήρωναν με τους φόρους τους το λογαριασμό για το φαγοπότι των μεγαλοκαρχαριών, τους οποίους διαχρονικά αυτό το κράτος προστατεύει.

Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση Αναστασιάδη εκμεταλλεύτηκε κι αυτή το σύστημα κανονικότατα. Στο Συνεργατισμό, αφού τον άλλαξε ολωσδιόλου ως φιλοσοφία και ως οργανωτική δομή, έστειλε στα σπίτια τους τους πρώην ιθύνοντες και προσέλαβε διπλάσιους αν όχι τριπλάσιους  διευθυντές, με μεγαλύτερους μισθούς από τους προηγούμενους και περισσότερα ωφελήματα. Και τι έκαναν τα golden boys για να σωθεί ο Συνεργατισμός; Το ερώτημα είναι ρητορικό, αφού το τέλος του Συνεργατισμού συντελείται μπροστά στα μάτια μας.

(Σημειώνω επίσης, χωρίς να το αναλύσω περαιτέρω, ότι με την πώληση του καλού κομματιού του Συνεργατισμού στην Ελληνική Τράπεζα, ανατρέπονται και οι εσωτερικές ισορροπίες στο μετοχικό κεφάλαιο της τράπεζας, κάτι που ίσως να μην είναι εντελώς άσχετο με συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης.)

Το ΑΚΕΛ ζητά έρευνα για την κατάληξη του Συνεργατισμού, προκειμένου να διερευνηθούν όχι μόνο οι πολιτικές ευθύνες αλλά και τυχόν ποινικές. Ο πρόεδρος Αναστασιάδης διατάζει έρευνα κι από την κυβερνητική παράταξη μιλούν για ευθύνες για το πώς έφτασε ο Συνεργατισμός στην κατάντια του 2013, όταν χρειάστηκε να πληρώσουμε τότε 1,7 δις για τη σωτηρία του. Λες και για τα 2,5 δις που πληρώσαμε το 2018 και για τα άλλα δις που χωρίς καμία αμφιβολία θα πληρώσουμε στο μέλλον για τα 7,5 δις μη εξυπηρετούμενων δανείων του Συνεργατισμού, δεν έχει καμία ευθύνη η (κακο)διαχείριση της τελευταίας πενταετίας. Βεβαίως είναι γνωστό ότι  ο όρος «έρευνα” στην Κύπρο ισοδυναμεί με παραπομπή του ζητήματος στις ελληνικές καλένδες.

Με αφορμή τη γενική κατάρρευση του 2013, η κυβέρνηση Αναστασιάδη είχε την ιστορική ευκαιρία να θεραπεύσει αυτή τη χώρα από τον καρκίνο που την κατατρώει εδώ και δεκαετίες και δεν είναι άλλος από την ανηθικότητα και την απληστεία του πολιτικοοικονομικού συστήματος. Δυστυχώς όμως επέλεξε να συντηρήσει αυτό το σύστημα, να αφήσει τη σήψη να προχωρεί κι απλά να βάζει τσιρότο τις όζουσες πληγές.

Αν  αυτή η κυβέρνηση συνεχίσει να θεραπεύει τα συμπτώματα και όχι την αιτία, πολύ φοβάμαι ότι θα κληθεί να αντιμετωπίσει πολύ χειρότερες κρίσεις στα επόμενα χρόνια  και στο τέλος της θητείας της δεν θα έχει κηδέψει μόνο το Συνεργατισμό. Εύχομαι μόνο να μην παραστούμε ως τετθλιμμένοι συγγενείς και στην κηδεία της Κύπρου.