Όλα τα άρθρα του/της Constantinos Odysseos

ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΤΟΥΦΕΚΙΣΤΕΙ…

Αν ζούσαμε σε άλλες εποχές, όλοι αυτοί οι απατεώνες που προσπαθούσαν να μας εξαπατήσουν ότι η Τουρκία δε θέλει Διχοτόμηση, θα είχαν περάσει από δίκη για εσχάτη προδοσία και θα είχαν τουφεκιστεί.

Αμέσως μετά το ναυάγιο στο Γκραν-Μοντανά, ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαούσογλου, μίλησε για αναζήτηση λύσης έξω από τις παραμέτρους του ΟΗΕ. Για μια λύση δηλαδή άλλη και όχι στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, που συζητούσαμε από το 1975 και μετά.

Είναι προφανέστατο ότι ο Τσαούσογλου δεν μπλόφαρε. Η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε το ναυάγιο για να πει ότι οριστικά δεν μπορεί να βρεθεί μια τέτοια λύση. Ταυτίστηκε με το όραμα του Ραούφ Ντενκτάς για Διχοτόμηση της Κύπρου και έδωσε γραμμή στους δικούς της, στα κατεχόμενα, να προωθούν πλέον ανοιχτά τη λύση δύο ανεξάρτητων κρατών, σε πλήρη ρήξη με τον Μουσταφά Ακιντζί.

Στην πραγματικότητα η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή δεξιά συμφωνούν πλήρως με όλους τους μεγάλους “πατριώτες” στην Ελληνοκυπριακή Κοινότητα και στην Ελλάδα στη θέση ότι η λύση Δ.Δ.Ο. δεν μπορεί να υπάρξει και ότι πρέπει να σκεφτούμε “έξω από το κουτί” του ΟΗΕ.

Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στον Τσαούσογλου και τους τους Έλληνες και Ελληνοκύπριους απατεώνες (που αυτοπροβάλλονται σαν πατριώτες, σύμφωνα με τη γνωστή ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον) και κοροϊδεύουν το λαό ότι μπορεί να υπάρξει καλύτερη λύση από την Δ.Δ.Ο. Η διαφορά είναι ότι ο Τσαούσογλου μιλά ξεκάθαρα για λύση δύο κρατών, ενώ οι δικοί μας απατεώνες ΔΕΝ λένε ποια είναι η καλύτερη λύση και πώς θα επιτευχθεί.

Υπάρχουν βεβαίως και κάποιοι τολμηροί Έλληνες και Ελληνοκύπριοι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, “αναλυτές” κτλ, που προβάλλουν ανοικτά και χωρίς περιστροφές τη Διχοτόμηση (λύση δύο ανεξάρτητων κρατών) ως την πιο ρεαλιστική λύση. Δεν τους ενδιαφέρει η διακόρευση τριών χιλιάδων ετών ελληνικής ιστορίας της Κερύνειας κι ολόκληρης της κατεχόμενης μας γης. Τους ενδιαφέρει μόνο να μην έχουμε μέσα στα πόδια μας τους Τουρκοκύπριους και κατ’ επέκταση (όπως θεωρούν οι ίδιοι) την Τουρκία και, προκειμένου να το πετύχουμε αυτό, “παραχωρούν” τη μισή Κύπρο, με τις περιουσίες 170 χιλιάδων εκτοπισμένων, στην Τουρκία. Τέτοιοι τολμηροί είναι ο δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός, στο βιβλίο του “Η Αιρετική Λύση” και ο ακαδημαϊκός Άγγελος Συρίγος, ο οποίος μάλιστα μίλησε μια φορά και στο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Η προσωπική μου άποψη είναι πως όλοι αυτοί οι απατεώνες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και “αναλυτές”, που παρουσιάζονται σαν οι μεγαλύτεροι πατριώτες, “έτοιμοι να καούν στην πυρά για τα εθνικά μας δίκαια”, στην πραγματικότητα αυτή τη λύση θέλουν, την διχοτόμηση κι απλά δεν τολμούν να το πούνε, διότι θα τους πάρουν με τα γάλατα. Στην πραγματικότητα ταυτίζονται πλήρως με τους τουρκικούς στόχους και με το όραμα του “μεγάλου ηγέτη” Ραούφ Ντενκτάς.

Οι συγκεκριμένοι απατεώνες για δεκαετίες προσπαθούσαν να μας εξαπατήσουν ότι τάχα η Τουρκία ΔΕΝ θέλει διχοτόμηση, εξυπηρετώντας ουσιαστικά (για να μην πω πρακτορεύοντας) τους τουρκικούς στόχους στην Κύπρο. Αν ζούσαμε σε άλλες εποχές, όλοι αυτοί θα είχαν περάσει από δίκη για εσχάτη προδοσία και θα είχαν τουφεκιστεί. Δεν θα συνέχιζαν το παραμύθι, λες και δεν τρέχει τίποτα.

ΣΤΗΝ ΚΑΣΑ ΤΟΥ ΦΟΡΤΗΓΟΥ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΜΟ

Βαρέθηκα να γράφω εδώ και έξι χρόνια, από το κράχ και το κούρεμα του 2013, ότι το πρόβλημα της Κύπρου ήταν πρωτίστως ηθικό και όχι οικονομικό. Σε μια διεθνή έρευνα που γίνεται κάθε δύο χρόνια σε σχέση με τη διαφθορά στις χώρες της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής, της Ινδίας και της Αφρικής, η Κύπρος κατετάγη δεύτερη στη διαφθορά, μετά την Ουκρανία. Ολόκληρη η υπόλοιπη Ευρώπη, η Μέση Ανατολή, η Ινδία και η Αφρική ήταν κάτω από εμάς.

Η Οργάνωση GRECO διαπίστωσε πριν τέσσερις μήνες ότι η κυβέρνηση Αναστασιάδη εφάρμοσε μόνο 2 από τις 16 συστάσεις για καταπολέμηση της διαθφοράς. Τις άλλες 14 τις έκανε στην άκρη. Ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας διαπιστώνει και δηλώνει ότι η διαφθορά είναι παντού, οπουδήποτε γίνεται χρήση δημοσίου χρήματος. Με άλλα λόγια διαπιστώνει πως όσοι έχουν εξουσία ή αρμοδιότητα, μας κλέβουν ασύστολα και ασταμάτητα. Όταν χρησιμοποιώ λοιπόν κάποτε στα σχόλιά μου τον όρο “κλεφτοκράτος” είμαι και πολύ επιεικής. Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη.

Λίγο πριν τις εκλογές του 2013 έγραψα ότι η Κύπρος χρειαζότανε ΗΓΕΤΗ, που θα την έβγαζε μέσα από την κινούμενη λάσπη της διαφθοράς, μέσα στην οποία βουλιάζει όλο και πιο πολύ. Δυστυχώς ο Κύπριος πολίτης δεν είχε μπροστά του μια τέτοια επιλογή. Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, που εξελέγη τότε, δεν επέλεξε το ρόλο του ηγέτη, αλλά από την πρώτη στιγμή και μέχρι σήμερα, αναδεικνύεται σε άριστο θεματοφύλακα της κομματοκρατίας, του καρκινογόνου αυτού συστήματος, που έχει καταφάει τα σωθικά της Κύπρου.
Τα μύρια όσα κακά πάθαμε μέχρι σήμερα δεν ήταν αρκετά για να συμμορφώσουν την πολιτική μας ηγεσία και το αχόρταγο, αδηφάγο κατεστημένο. Αλλότρια κίνητρα αναδεικνύονται ως ισχυρότερα από το να σωθεί η πατρίδα.

Κι οι πολίτες; Τίποτα οι πολίτες. Σιωπηλοί αμνοί, θλιβεροί επιβάτες στην κάσα ενός φορτηγού που τρέχει με χίλια προς τον γκρεμό. Μόνη μας ελπίδα να γλυτώσουμε από τα πολύ χειρότερα που έρχονται, είναι αυτό το σάπιο φορτηγό, που πέφτουν τα κομμάτια του στο δρόμο καθώς τρέχει, να διαλυθεί τελικά από μόνο του, ώστε να ξεχυθούμε αμνοί από την κάσα στους αγρούς να γλυτώσουμε.

ΠΝΙΓΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΒΟΘΡΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑΥΑΓΟΣΩΣΤΗ

Είτε σας αρέσει είτε όχι θα το πω: σωτηρία δεν έχουμε σε τούτο τον τόπο. Ζούμε σε μια χώρα που βρωμάει σαπίλα. Με τους θεσμούς της εξαρθρωμένους και γελοιοποιημένους. Με τους αρμόδιους είτε λαδωμένους, είτε αδιάφορους και εν πάση περιπτώσει υστερόβουλους. Με πολίτες που κολυμπούν στα λύματα έχοντας χάσει την αίσθηση της όσφρησης. Η γάγγραινα της διαφθοράς έχει σαπίσει τον κοινωνικό ιστό από την κορυφή ως τα νύχια. Το μόνο που ξέρουμε πια να κάνουμε καλά είναι η ΑΡΠΑΧΤΗ! Τίποτε άλλο!

Ούτε ΓΕΣΥ μπορούμε να φτιάξουμε, ούτε συγκοινωνίες, ούτε δημόσια έργα, ούτε μια πέτρα να βάλουμε πάνω σε πέτρα. Είμαστε για τα μπάζα. Διότι συνηθίσαμε το απαίσιο τέρας της διαφθοράς και το κάναμε κατοικίδιό μας, θεωρήσαμε δεδομένο ότι η διαφθορά κι αναξιοκρατία, χαρακτηριστικά της κυπριακού τύπου κομματοκρατίας, είναι ο κανονικός τρόπος άσκησης εξουσίας, διοίκησης, συναλλαγής, συνδιαλλαγής. Πιστέψαμε ότι όλα λειτουργούν με το “μέσο”, με το “γλείψιμο”, με το ρουσφέτι, με το “λάδωμα”, με τις “αλλαξοκωλιές”. Τέτοιος λαός έχουμε καταντήσει.

Ναι, γίναμε τέτοιο χάλι, διότι είχαμε την υστεροβουλία και το συμφεροντολογικό τρόπο σκέψης μέσα στο DNA μας. Αλλά επιπλέον και γιατί δεν είχαμε ποτέ ηγέτη, που θα μας άρπαζε από το γιακά και θα μας έδινε δυο τρία χαστούκια να συνέλθουμε. Αντίθετα, ατυχήσαμε να μας κυβερνά μια ασύστολη από κάθε άποψη κομματοκρατία. Όλοι όσοι μας κυβέρνησαν, ακόμη και εκείνοι που δεν ήταν σε προσωπικό επίπεδο διεφθαρμένοι, απέτυχαν να τα βάλουν με το διεφθαρμένο κατεστημένο. Έγιναν διεκπεραιωτές και καλοί αγωγοί του συστήματος.

Δεν είχαμε λοιπόν και δεν έχουμε ούτε και σήμερα ηγέτη που θα μας τραβήξει από τα μαλλιά, σαν ναυαγοσώστης, για να μας βγάλει έξω από το βόθρο. Γι’ αυτό κι είμαστε καταδικασμένοι να πνιγούμε μέσα σ’ αυτόν. Εκτός αν γίνει κάποιο θαύμα.

Αυτή ήταν τελικά η Ελένη…

Το 1955, και μόλις ξεκίνησε ο απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου, ο (κατόπιν νομπελίστας) ποιητής Γιώργος Σεφέρης, όντας και διπλωμάτης, έγραψε το υπέροχο ποίημα «Ελένη», στους στίχους του οποίου βρίσκεται μια συγκλονιστική προφητεία για τη μετέπειτα ιστορική πορεία αυτού του νησιού:

«…αν είναι αλήθεια πως οι ανθρώποι δε θα ξαναπιάσουν

τον παλιό δόλο των θεών·

αν είναι αλήθεια

πως κάποιος άλλος Τεύκρος, ύστερα από χρόνια,

ή κάποιος Αίαντας ή Πρίαμος ή Εκάβη

ή κάποιος άγνωστος, ανώνυμος, που ωστόσο

είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια,

δεν το ’χει μες στη μοίρα του ν’ ακούσει

μαντατοφόρους που έρχουνται να πούνε

πως τόσος πόνος τόση ζωή

πήγαν στην άβυσσο

για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.»

Από το 1955 που ξεκίνησε ο απελευθερωτικός αγώνας με δεδηλωμένο στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, τα ακραία εθνικιστικά στοιχεία της τουρκοκυπριακής κοινότητας, με ενθάρρυνση φυσικά της Άγκυρας, έθεσαν επιτακτικά το θέμα δημιουργίας δύο κρατών στην Κύπρο, κάτι που ονομάστηκε Διχοτόμηση (στα Ελληνικά) ή Taksim (στα Τουρκικά).

Παρά τις βαρύγδουπες διακηρύξεις της ελληνοκυπριακής ηγεσίας έκτοτε μέχρι σήμερα, είναι προφανές ότι η λύση της διχοτόμησης ήταν τελικά επιλογή όχι μόνο της Τουρκίας και του Ραούφ Ντενκτάς, αλλά και του ελληνοκυπριακού κατεστημένου, που αποτελεί από το 1960 το βαθύ κράτος πίσω από την  Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι αυτοί που εδώ και 58 χρόνια τρώνε και πίνουν κατακλέβοντας τους σιωπηλούς αμνούς, που αποτελούν τους ιθαγενείς αυτής της Μπανανίας.  Ήταν η λύση που θα καθησύχαζε σιωπηρά και τις «ανησυχίες» των εθνικιστών στην κάθε κοινότητα, που δεν μπορούν να διανοηθούν συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Απλώς στην ελληνοκυπριακή κοινότητα υπήρχε μια …τεχνική δυσκολία. Για να γίνει διχοτόμηση έπρεπε να ξεσπιτωθούν 160 χιλιάδες άνθρωποι. Ποιος θα τολμούσε να τους πει κάτι τέτοιο; Έπρεπε συνεπώς αυτό να γίνει βίαια. Έτσι δρομολογήθηκαν οι λεγόμενες «φασαρίες» ανάμεσα στις δυο κοινότητες, που «επέβαλαν» τον πρώτο μικρό γεωγραφικό διαχωρισμό του 1957, τον δεύτερο μεγαλύτερο του 1964 και τον οριστικό διαχωρισμό του 1974, μετά το προσχεδιασμένο για τη διχοτόμηση πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή που (συμφωνημένα) ακολούθησε.

Το βαθύτατα διεφθαρμένο, πορωμένο και ανάγλητο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο δεν δίστασε να σύρει αυτό το λαό στην καταστροφή, τον πόνο, το θάνατο και την προσφυγιά για να νίψει έπειτα τα χείρας λέγοντας ρίχνοντας όλο το φταίξιμο στην Τουρκία και να αφήσει να περνάνε οι χρυσοφόρες (για τις τσέπες των εκλεκτών του μελών) δεκαετίες, χωρίς να κάνει κάτι το ουσιαστικό για την απελευθέρωση της Κύπρου, χωρίς να πείθει ποτέ και κανέναν στο εξωτερικό ότι πραγματικά ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο. Απλά πουλώντας στους σιωπηλούς αμνούς στο εσωτερικό το παραμύθι ότι διεξάγεται τάχα «μακροχρόνιος αγώνας».

Έτσι πέρασε μισός αιώνας, με τη μνήμη της χαμένης πατρίδας να ξεθωριάζει, με τον πόνο και τις αντιστάσεις να αμβλύνονται. Σε σημείο που άρχισαν κάποιοι ξεδιάντροποι να προβάλλουν απερίφραστα πλέον το όραμα του Ραούφ Ντενκτάς και της Τουρκίας σαν λύση καλύτερη από την επανένωση της Κύπρου, διότι έτσι δεν θα έχουμε λέει την Τουρκία μέσα στα πόδια μας. Το πώς θα μας ρουφήξει σαν χούβερ η Τουρκία με οικονομικούς και δημογραφικούς όρους λίγα χρόνια μετά που θα επισημοποιηθεί η διχοτόμηση, το έχω γράψει σε άλλα μου άρθρα. Αυτή ωστόσο την έσχατη προδοσία που ονομάζεται  λύση δύο κρατών, το βολεμένο κατεστημένο (που συνεχίζει απτόητο να τρώει με χρυσές μασέλες) μάς την παρουσιάζει πλέον ξεδιάντροπα σαν την «καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση».

Οι σημερινές αιτιάσεις τους λοιπόν δεν είναι τίποτε άλλο παρά «ο παλιός δόλος των θεών» που έπιασαν οι άνθρωποι αυτοί και έρχονται ύστερα από τόσα χρόνια βαρύγδουπων πατριωτικών φανφάρων να μας πουν “οι μαντατοφόροι” πως όλα όσα περάσαμε στα χρόνια της φωτιάς, οι αγώνες, οι ηρωϊκές θυσίες, οι μαυροφορεμένες μάνες και σύζυγοι, τα ορφανά παιδιά, ο ξεριζωμός,  «τόσος πόνος τόση ζωή πήγαν στην άβυσσο για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.»

Αυτή ήταν τελικά η Ελένη που μας έταζαν: η διχοτόμηση.

Διαβάστε ολόκληρο το ποίημα του Σεφέρη πατώντας ΕΔΩ.

Θα αποφυλακίσουν και τους παιδεραστές…

Έπειτα από την αποφυλάκιση όλων όσοι κρίθηκαν ένοχοι για υποθέσεις διαφθοράς και κλοπής του δημοσίου χρήματος, διαβάζω στις εφημερίδες ότι επίκειται πρόωρη αποφυλάκιση και παιδεραστών – κάποιων δηλαδή που βίασαν ανήλικους. Αν το ψάξετε λίγο, θα δείτε ότι φιλεύσπλαχνη πολιτική της κυβέρνησης Αναστασιάδη ως προς τις αποφυλακίσεις, εξυπηρετεί εκλεκτά μέλη της κυπριακής άρχουσας τάξεως, επιχειρηματίες, πολιτικούς, κομματικά στελέχη.

Την ίδια στιγμή ο πρόεδρος Αναστασιάδης δεν αισθάνεται διόλου άβολα να απευθύνει χαιρετισμό σε εκδήλωση του συμβουλίου ΦΩΝΗ, που “είναι υπεύθυνο για την εφαρμογή της εθνικής στρατηγικής για καταπολέμηση της σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης παιδιών και της παιδικής πορνογραφίας” (σήμερα Τρίτη στις 10:00 το πρωί). Μάλιστα η εκδήλωση στην οποία μιλά ο πρόεδρος του κράτους που αποφυλακίζει παιδεραστές, έχει τον τίτλο “η σιωπή γίνεται φωνή”. Είναι ωστόσο αμφίβολο κατά πόσον κάποιος από τους εκεί παρευρισκόμενους θα του βάλει τις φωνές γι’ αυτό που πάει να γίνει.

Το κατεστημένο που καταλήστεψε και κατέστρεψε αυτό τον τόπο, δεν κωλώνει μπροστά σε τίποτα. Με αχαλίνωτο θράσος, θα μας τα κάνει όλα. Γιατί εδώ και δεκαετίες αυτοί αποτελούν το βαθύ κράτος, αυτοί κρατάνε και το μαχαίρι και το πεπόνι, αυτοί κάνουν ό,τι γουστάρουν, χωρίς να λογαριάζουν την σιωπηλή αγέλη με τα πρόβατα, που ονομάζονται Κυπραίοι.

Προσθήκη: Στην ομιλία του ο πρόεδρος Αναστασιάδης είπε ότι έγινε λάθος κατά την απονομή χάριτος στους παιδεραστές, όταν εξελέγη πρόεδρος και ότι θα αλλάξει η νομοθεσία ώστε να μην γίνει ξανά αυτό στο μέλλον… Στο μέλλον… Εννοείται ότι αυτοί που τους δόθηκε τώρα η χάρη θα αποφυλακιστούν και με ένα “mea culpa” καθαρίσαμε!

Ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να μας είχε τύχει…

Η Κύπρος είναι μια από τις πιο διεφθαρμένες χώρες στον πλανήτη. Ας ξεκινήσουμε από αυτή την παραδοχή για να αναζητήσουμε τα αίτια της κακοδαιμονίας μας, το γιατί ζούμε σε μια μοιρασμένη στα δύο χώρα και γιατί τόσες πολλές φορές μας έχουν καταληστέψει οι τράπεζες, οι κτηματομεσίτες, οι χρηματιστές, το κράτος, το κάθε λαμόγιο που έχει άκρες στην εξουσία.

Αναμφίβολα ατυχήσαμε να μας κυβερνήσουν ανεπαρκείς, που δεν είχαν τη σοφία και τα κότσια του μεγάλου ηγέτη. Το κατεστημένο προήχθη σε βαθύ κράτος επί Μακαρίου, του πρώτου προέδρου αυτής της χώρας, ενός επισκόπου που δεν διέθετε μεν ηγετικές ικανότητες, αλλά διέθετε πλούσιο υποκριτικό ταλέντο και άστρο αυτοπροβολής. Ο Μακάριος λοιπόν έχτισε ένα σύστημα εξουσίας που το χαρακτήριζε η αρχοντοχωριάτικη κουλτούρα της υποκρισίας, της αυτοπροβολής και της απληστίας.

Επί Σπύρου Κυπριανού την κουμπαροκρατία του Μακαρίου αντικατέστησε η ασύδοτη κομματοκρατία, που έγινε καρκίνος και κατέφαγε τα σωθικά αυτής της χώρας, που εξάρθρωσε και γελοιοποίησε τους θεσμούς του κράτους, καταστρατήγησε τους νόμους, καταβαράθρωσε κάθε ηθική αξία, πυροβόλησε στο κεφάλι την αξιοκρατία, κατέκλεψε ουκ ολίγες φορές το υστέρημα του λαού.

Ο Βασιλείου, αν και καλός τεχνοκράτης, δεν τόλμησε να τα βάλει με τα κόμματα. Έγινε τροχονόμος τους. Εισήγαγε την κομματική λίστα στα συμβούλια των ημικρατικών οργανισμών με αποτέλεσμα να γίνει πλέον κουλτούρα η κομματική συμμετοχή σε κάθε θεσμό και μορφή δημόσιας διοίκησης.

Ο Κληρίδης, γεννημένος και μεγαλωμένος μέσα στο κατεστημένο, παρότι τίμιος ο ίδιος, συναγελαζόταν ωστόσο με όλους τους καλοφαγάδες συνδαιτημόνες της διαπλοκής. Το τι φαγοπότι έπεσε επί Κληρίδη, κυρίως στη δεύτερή του πενταετία, δεν περιγράφεται. Δεν είχε κανένα ηθικό φραγμό το κατεστημένο να εξαπατήσει τον απλό λαό στο Χρηματιστήριο και να τον κατακλέψει. Δεν τιμωρήθηκε κανένα από τα μεγάλα ψάρια. Μόνο κάποια μικρά ψαράκια μπήκαν για λίγο στη φυλακή.

Επί Τάσσου ήρθε η φούσκα των ακινήτων. Άλλη ευφυέστατη ιδέα του κατεστημένου για να κλέψει. Καμία συνέπεια. Μάλιστα ο Τάσσος έδωσε και φορολογική αμνηστία στους απατεώνες που έβγαλαν τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Αντί να βρει τρόπο να τους μπαγλαρώσει και να τους στείλει φυλακή, τους χάρισε και τους φόρους, λες κι ήταν από την τσέπη του κι όχι από την τσέπη του λαού, ώστε να τους δώσει τάχατες κίνητρο για να πάψουν να παρανομούν.

Όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Χριστόφιας, απλά θεώρησε πως ήταν η σειρά της «αριστεράς» να απολαύσει τα ίδια με τους προηγούμενους προνόμια. Τόσα χρόνια ήταν στην απέξω, ήρθε η ώρα να μπουν με τις «ποδίνες». Έτσι και έκανε. Η διακυβέρνηση Χριστόφια τα έκανε πλακάκια με το κατεστημένο και παρακάθισε μαζί του στη συνεστίαση. Μέσα στην παραζάλη και την έπαρση του κλητήρα που έγινε δήμαρχος, η τότε κυβέρνηση δεν έβλεπε ότι η οικονομία έτρεχε σαν φορτηγό με σπασμένα φρένα προς τον γκρεμό. Ούτε ότι το κράτος έγινε μια πατσαβούρα ξεσκισμένη από την ασυδοσία του κατεστημένου και την αλαζονεία της εξουσίας. Έτσι φτάσαμε στο μεγάλο κραχ.

Το 2013 η Κύπρος χρειαζόταν έναν ηγέτη που θα είχε τα κότσια να τα βάλει με αυτό το αισχρό και ανήθικο κατεστημένο, που θα έκοβε κεφάλια, θα έβαζε τάξη, θα χτυπούσε το χέρι του στο τραπέζι και θα πάγωνε ολονών το αίμα. Έναν πρόεδρο που θα έθετε διά πυρός και σιδήρου τέλος στη διαπλοκή και τη διαφθορά, θα θεράπευε δηλαδή μια κι έξω την παθογένεια.  Δυστυχώς τέτοιος ηγέτης δεν υπήρχε ως επιλογή ενώπιον των ψηφοφόρων και τις εκλογές κέρδισε ο Νίκος Αναστασιάδης. Ο οποίος συνέχισε από εκεί που έμειναν οι προηγούμενοι, να προστατεύει τον πλούτο και το κατεστημένο, να ενισχύει την κομματοκρατία και την κουμπαροκρατία, να επιτρέπει την ασυδοσία των τραπεζών και των εκπροσώπων του κεφαλαίου, να αρμέγει το υστέρημα του απλού κοσμάκη, για να πληρωθούν τα σπασμένα της διαλυμένης οικονομίας και να συσσωρευθούν επαρκή κεφάλαια για το επόμενο γιουρούσι.

Διότι να μην έχετε καμία αμφιβολία ότι, μετά τη μεγάλη ληστεία των 7 δισεκατομμυρίων από τις τσέπες μας, από την κυβέρνηση Αναστασιάδη για τον Συνεργατισμό, θα ακολουθήσουν κι άλλα. Η απόλυτη ατιμωρησία έχει κάνει τα μέλη του κατεστημένου να θεωρούν τους εαυτούς τους άτρωτους, ανώτερους του μέσου ανθρώπου, ημίθεους. Ιδιαίτερα μετά που η κυβέρνηση Αναστασιάδη έβγαλε από τη φυλακή όλους όσοι καταδικάστηκαν για εγκλήματα διαφοράς, δείχνοντάς μας βασικά τα παπάρια της, τύπου «εγώ θα τους βγάλω από τη φυλακή κι εσύ λαέ να πα να γαμηθείς».

Μοιραίο ήταν λοιπόν αυτό το σινάφι να μας οδηγήσει και στη διχοτόμηση της πατρίδας μας. Στη διχοτόμηση που η Τουρκία επιζητούσε και μεθόδευε εδώ και 60 χρόνια. Στη διχοτόμηση που θα μας κάνει την Κύπρο τουρκικό νησί κι εμάς θλιβερούς μισταρκούς των Τούρκων, όταν θα έχουν καταστήσει τη δική τους τουρκική χώρα πάνω στην Κύπρο οικονομικά και πληθυσμιακά ισχυρότερη από τη δική μας.  Τότε θα είναι πια πολύ αργά για τον κυπριακό Ελληνισμό. Αλλά όταν θα έχει συμβεί κι αυτή η συμφορά, τα επίλεκτα μέλη του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου απλώς θα μπουν μέσα στο αεροπλάνο τους και θα την κάνουν για αλλού. Αλίμονο σ’ εμάς και στα παιδιά μας…

Η ηγεσία που είχε η Κύπρος, από την πρώτη μέρα της ανεξαρτησίας μέχρι σήμερα,  ήταν ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να μας είχε τύχει. Όμως να μην ξεχνάμε ποτέ τη μεγάλη αλήθεια στη ρήση που λέει πως «κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν» . Και τη μοίρα που του αξίζει επίσης, προσθέτω εγώ. Καλή τύχη, συμπατριώτες!

Θα το πανηγύριζα με την καρδιά μου…

Θα ήμουν πιο χαρούμενος σήμερα, αν αυτή η χώρα ήταν ελεύθερη, χωρίς συρματοπλέγματα και κατοχικό στρατό. Αν ήταν ο μικρός μας παράδεισος στην μαγική ανατολική άκρη της Μεσογείου.
 
Αν είχαμε ηγέτες με όραμα κι όχι με υστερβουλία, με σοφία κι όχι κουτοπονηριά, με αίσθημα ευθύνης κι όχι με την ανεύθυνη έπαρση του αρχοντοχωριάτη, υπηρέτες του λαού κι όχι των συμφερόντων του κατεστημένου. Θα ήμουν πολύ χαρούμενος σήμερα αν είχαμε την Κύπρο που μας άξιζε μετά από αιώνες σκλαβιάς και θα το πανηγύριζα με την καρδιά μου.
 
Δυστυχώς όμως σήμερα γιορτάζει την ίδρυση του αυτό το κράτος που ξέρετε, το ακρωτηριασμένο από ανεύθυνες πράξεις του πολιτικού του κατεστημένου, που έδωσαν στην Τουρκία τα προσχήματα να το διαμελίσει και να αξιώνει σήμερα μονιμοποίηση του διαμελισμού. Το μοναδικό κράτος στον πλανήτη που το Σύνταγμά του δεν εφαρμόζεται.
 
Το κράτος που εξυπηρετεί τα εκλεκτά μέλη της πολιτικοοικονομικής ελίτ κι εκμεταλλεύεται άγρια, σαν δουλοπάροικους άλλης εποχής τους απλούς πολίτες του. Το κράτος αυτό που καλύπτει τους κλέφτες και τους απατεώνες και στέλνει το λογαριασμό στις τσέπες των φορολογούμενων. Το κράτος που φυλακίζει έναν γέρο διότι έκλεψε ένα χαλούμι κι αποφυλακίζει ξεδιάντροπα τα εκλεκτά μέλη του κατεστημένου, που καταδικάστηκαν για σοβαρότατες υποθέσεις απάτης και διαφθοράς.
 
Αυτό το κράτος γιορτάζει σήμερα. Να μας ζήσει! 

Μετά την ογκοδέστατη συγκέντρωση, ο ρόλος του κ. Χαμπιαούρη τελείωσε.

Μετά τη χτεσινή τεράστια σε όγκο πορεία διαμαρτυρίας των εκπαιδευτικών προς το προεδρικό μέγαρο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης θα πρέπει να καλέσει στο γραφείο του τον Υπουργό Παιδείας κ. Χαμπιαούρη και να του ζητήσει ευγενικά να παραδώσει το χαρτοφυλάκιό του.

Μέχρι χτες, τόσο ο Υπουργός Παιδείας όσο και ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, αναφέρονταν στις ηγεσίες των εκπαιδευτικών οργανώσεων ως αντίδικούς τους. Από χτες το απόγευμα το αφήγημα αυτό κατέρρευσε. Η σύγκρουση είναι ανάμεσα στην κυβέρνηση και το σύνολο των εκπαιδευτικών, για τους οποίους ο κ. Χαμπιαούρης είναι και επισήμως πλέον “persona non graτa”.  Είναι δηλαδή ανεπιθύμητος στον κυριότερό του εταίρο στη δημόσια εκπαίδευση, που είναι ο εκπαιδευτικός κόσμος.

Ο εξορθολογισμός στην παιδεία είναι αναγκαίος και πρέπει να γίνει. Αυτό το παραδέχονται και οι εκπαιδευτικές οργανώσεις. Τη σημαντικότατη αυτή δουλειά ωστόσο δεν μπορεί να την κάνει ο κ. Χαμπιαούρης. Όχι μόνο γιατί έχει απωλέσει εντελώς την αξιοπιστία του έναντι των εκπαιδευτικών αλλά και γιατί απέδειξε στην πράξη ότι δεν διαθέτει επαρκείς δεξιότητες.

Αυτός προκάλεσε το χάος. Η διαπραγμάτευση θα ήταν μεν δύσκολη αλλά αν στη θέση του Χαμπιαούρη ήταν άλλος, που ήξερε να διαχειριστεί επιδέξια τον διάλογο με τις εκπαιδευτικές οργανώσεις, θα μπορούσε να φέρει αισίως εις πέρας αυτή τη δύσκολη αποστολή. Η προσέγγισή του ήταν από το πρώτο πρώτο δευτερόλεπτο επιθετική, υπερφίαλη, ετσιθελική, αυθαίρετη ως προς τις διαδικασίες, πρόχειρη ως προς το περιεχόμενο και εκβιαστική ως προς τα χρονοδιαγράμματα. Για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα έδωσε στις οργανώσεις τελεσίγραφο δύο ημερών και μόλις αυτό έληξε, έστειλε τις αποφάσεις του για έγκριση στο Υπουργικό Συμβούλιο, δημιουργώντας τετελεσμένα γεγονότα.

Στη συνέχεια, κάλεσε τις οργανώσεις ξανά σε διάλογο, τονίζοντας ωστόσο ότι οι ειλημμένες αποφάσεις δεν επρόκειτο να αναιρεθούν. Ήταν δηλαδή ένα κάλεσμα του τύπου “ελάτε να κουβεντιάσουμε, αλλά δεν πρόκειται να αλλάξουν αυτά που αποφάσισα”.  Στην ουσία δεν ήθελε διάλογο, απλά προσπάθησε να παίξει ένα επικοινωνιακό παιχνίδι, με στόχο να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον των εκπαιδευτικών, για να μπορέσει να επιβάλει σε χρόνο αστραπή και ετσιθελικά τον “εξορθολογισμό”, χωρίς να τηρήσει καμία θεσμοθετημένη διαδικασία.

Ατυχώς για τον κ. Χαμπιαούρη και δυστυχώς για τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ο Υπουργός τα έκανε μαντάρα. Το επικοινωνιακό παιχνίδι τού γύρισε μπούμερανγκ κι έτσι αναγκάστηκε να παρέμβει ο Πρόεδρος, για να επαναφέρει το διάλογο στις ράγες. Ο κ. Χαμπιαούρης ωστόσο απέτυχε και μετά την παρέμβαση του Προέδρου να επιφέρει αποτέλεσμα. Βασικά δεν έκανε ούτε αυτή τη φορά κάτι το ουσιαστικό. Απλά συνέχισε το επικοινωνιακό παιχνίδι, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη αγανάκτιση στον εκπαιδευτικό κόσμο.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναγκάστηκε να παρέμβει για δεύτερη φορά. Προσπάθησε μάλιστα να ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση ο ίδιος, αυθημερόν, με τις οργανώσεις, ώστε να μην την αναθέσει ξανά στον Υπουργό, που αποδείχτηκε ότι δεν μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά.  Δυστυχώς όμως ήταν τόσο αρνητικό το κλίμα που είχε δημιουργήσει ο κ. Χαμπιαούρης, μαζί με τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο και τον Γενικό Ελεγκτή, που ήταν αδύνατον να επιτύχει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αυτό που ήθελε.  Διότι οι επικεφαλής των εκπαιδευτικών οργανώσεων δεν μπορούσαν να δεσμεύσουν έναν εξοργισμένο και βαθύτατα προσβεβλημένο εκπαιδευτικό κόσμο.

Η επιβεβλημένη εκ των πραγμάτων τρίτη παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, πρέπει να είναι επιτέλους καταλυτική, ώστε να αποκατασταθεί και το τρωθέν κύρος του θεσμού. Η παρέμβαση αυτή θα πρέπει να αφορά τα εξής:

  1. Αποδοχή της εισήγησης της πλειοψηφίας των κομμάτων για αναστολή των κυβερνητικών αποφάσεων και έναρξη θεσμοθετημένου διαλόγου, για εφαρμογή μέτρων εξορθολογισμού της δημόσιας εκπαίδευσης, μέσα σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
  2. Η αντικατάσταση του Υπουργου Παιδείας με άλλο πρόσωπο, ικανό να διεξάγει τον συγκεκριμένο διάλογο για τον εξορθολογισμό αλλά και γενικότερα να διαθέτει εκείνες τις διοικητικές δεξιότητες και την προσωπικότητα που θα τον καταστήσουν παραγωγικό και αποτελεσματικό, στη συνεργασία του με όλους τους εταίρους στο δημόσιο σχολείο.

Οι πιο πάνω κινήσεις πρέπει να γίνουν από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη αμέσως και χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή, διότι τα σχολεία ανοίγουν σε λίγες ημέρες και, χωρίς τη συνεργασία των εκπαιδευτικών, ομαλή λειτουργία τους δεν πρόκειται να υπάρξει, όσο κι αν κομπάζουν περί του αντιθέτου οι κύριοι Χαμπιαούρης και Προδρόμου.