Όλα τα άρθρα του/της Constantinos Odysseos

Μετά την ογκοδέστατη συγκέντρωση, ο ρόλος του κ. Χαμπιαούρη τελείωσε.

Μετά τη χτεσινή τεράστια σε όγκο πορεία διαμαρτυρίας των εκπαιδευτικών προς το προεδρικό μέγαρο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης θα πρέπει να καλέσει στο γραφείο του τον Υπουργό Παιδείας κ. Χαμπιαούρη και να του ζητήσει ευγενικά να παραδώσει το χαρτοφυλάκιό του.

Μέχρι χτες, τόσο ο Υπουργός Παιδείας όσο και ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, αναφέρονταν στις ηγεσίες των εκπαιδευτικών οργανώσεων ως αντίδικούς τους. Από χτες το απόγευμα το αφήγημα αυτό κατέρρευσε. Η σύγκρουση είναι ανάμεσα στην κυβέρνηση και το σύνολο των εκπαιδευτικών, για τους οποίους ο κ. Χαμπιαούρης είναι και επισήμως πλέον «persona non graτa».  Είναι δηλαδή ανεπιθύμητος στον κυριότερό του εταίρο στη δημόσια εκπαίδευση, που είναι ο εκπαιδευτικός κόσμος.

Ο εξορθολογισμός στην παιδεία είναι αναγκαίος και πρέπει να γίνει. Αυτό το παραδέχονται και οι εκπαιδευτικές οργανώσεις. Τη σημαντικότατη αυτή δουλειά ωστόσο δεν μπορεί να την κάνει ο κ. Χαμπιαούρης. Όχι μόνο γιατί έχει απωλέσει εντελώς την αξιοπιστία του έναντι των εκπαιδευτικών αλλά και γιατί απέδειξε στην πράξη ότι δεν διαθέτει επαρκείς δεξιότητες.

Αυτός προκάλεσε το χάος. Η διαπραγμάτευση θα ήταν μεν δύσκολη αλλά αν στη θέση του Χαμπιαούρη ήταν άλλος, που ήξερε να διαχειριστεί επιδέξια τον διάλογο με τις εκπαιδευτικές οργανώσεις, θα μπορούσε να φέρει αισίως εις πέρας αυτή τη δύσκολη αποστολή. Η προσέγγισή του ήταν από το πρώτο πρώτο δευτερόλεπτο επιθετική, υπερφίαλη, ετσιθελική, αυθαίρετη ως προς τις διαδικασίες, πρόχειρη ως προς το περιεχόμενο και εκβιαστική ως προς τα χρονοδιαγράμματα. Για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα έδωσε στις οργανώσεις τελεσίγραφο δύο ημερών και μόλις αυτό έληξε, έστειλε τις αποφάσεις του για έγκριση στο Υπουργικό Συμβούλιο, δημιουργώντας τετελεσμένα γεγονότα.

Στη συνέχεια, κάλεσε τις οργανώσεις ξανά σε διάλογο, τονίζοντας ωστόσο ότι οι ειλημμένες αποφάσεις δεν επρόκειτο να αναιρεθούν. Ήταν δηλαδή ένα κάλεσμα του τύπου «ελάτε να κουβεντιάσουμε, αλλά δεν πρόκειται να αλλάξουν αυτά που αποφάσισα».  Στην ουσία δεν ήθελε διάλογο, απλά προσπάθησε να παίξει ένα επικοινωνιακό παιχνίδι, με στόχο να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον των εκπαιδευτικών, για να μπορέσει να επιβάλει σε χρόνο αστραπή και ετσιθελικά τον «εξορθολογισμό», χωρίς να τηρήσει καμία θεσμοθετημένη διαδικασία.

Ατυχώς για τον κ. Χαμπιαούρη και δυστυχώς για τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ο Υπουργός τα έκανε μαντάρα. Το επικοινωνιακό παιχνίδι τού γύρισε μπούμερανγκ κι έτσι αναγκάστηκε να παρέμβει ο Πρόεδρος, για να επαναφέρει το διάλογο στις ράγες. Ο κ. Χαμπιαούρης ωστόσο απέτυχε και μετά την παρέμβαση του Προέδρου να επιφέρει αποτέλεσμα. Βασικά δεν έκανε ούτε αυτή τη φορά κάτι το ουσιαστικό. Απλά συνέχισε το επικοινωνιακό παιχνίδι, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη αγανάκτιση στον εκπαιδευτικό κόσμο.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναγκάστηκε να παρέμβει για δεύτερη φορά. Προσπάθησε μάλιστα να ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση ο ίδιος, αυθημερόν, με τις οργανώσεις, ώστε να μην την αναθέσει ξανά στον Υπουργό, που αποδείχτηκε ότι δεν μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά.  Δυστυχώς όμως ήταν τόσο αρνητικό το κλίμα που είχε δημιουργήσει ο κ. Χαμπιαούρης, μαζί με τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο και τον Γενικό Ελεγκτή, που ήταν αδύνατον να επιτύχει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αυτό που ήθελε.  Διότι οι επικεφαλής των εκπαιδευτικών οργανώσεων δεν μπορούσαν να δεσμεύσουν έναν εξοργισμένο και βαθύτατα προσβεβλημένο εκπαιδευτικό κόσμο.

Η επιβεβλημένη εκ των πραγμάτων τρίτη παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, πρέπει να είναι επιτέλους καταλυτική, ώστε να αποκατασταθεί και το τρωθέν κύρος του θεσμού. Η παρέμβαση αυτή θα πρέπει να αφορά τα εξής:

  1. Αποδοχή της εισήγησης της πλειοψηφίας των κομμάτων για αναστολή των κυβερνητικών αποφάσεων και έναρξη θεσμοθετημένου διαλόγου, για εφαρμογή μέτρων εξορθολογισμού της δημόσιας εκπαίδευσης, μέσα σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
  2. Η αντικατάσταση του Υπουργου Παιδείας με άλλο πρόσωπο, ικανό να διεξάγει τον συγκεκριμένο διάλογο για τον εξορθολογισμό αλλά και γενικότερα να διαθέτει εκείνες τις διοικητικές δεξιότητες και την προσωπικότητα που θα τον καταστήσουν παραγωγικό και αποτελεσματικό, στη συνεργασία του με όλους τους εταίρους στο δημόσιο σχολείο.

Οι πιο πάνω κινήσεις πρέπει να γίνουν από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη αμέσως και χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή, διότι τα σχολεία ανοίγουν σε λίγες ημέρες και, χωρίς τη συνεργασία των εκπαιδευτικών, ομαλή λειτουργία τους δεν πρόκειται να υπάρξει, όσο κι αν κομπάζουν περί του αντιθέτου οι κύριοι Χαμπιαούρης και Προδρόμου.

13

Τα λόμπι του Χαμπιαούρη και το Μαρί του Αναστασιάδη.

Ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Γονέων Μέσης Εκπαίδευσης, εκφράζει με έναν τραγελαφικά συμβολικό τρόπο το χάσμα γενεών στην Κύπρο. Καθώς ο ίδιος, εν ριπή οφθαλμού και χωρίς να έχει συγκαλέσει συλλογικά όργανα, αποφασίζει σε όλες τις περιπτώσεις ότι οι θέσεις του Υπουργού Παιδείας είναι ορθές και μη αμφισβητήσιμες, οι μαθητές της Μέσης Εκπαίδευσης συντάσσονται με τους καθηγητές. Τόση πειθώ διαθέτει ο κ. Νικηφόρου, που στο τέλος έβαλε τα παιδιά να τσακώνονται με τους γονείς τους.

Όντας όμως ο  Κυριάκος Νικηφόρου Εθελοντής Πενταετούς Υπηρεσίας (Ε.Π.Υ.) στην Εθνική Φρουρά, δηλαδή κρατικός υπάλληλος, οφείλει να διευκρινίσει δημοσίως κατά πόσον οι ώρες που διαθέτει σε συσκέψεις και συνεντεύξεις στα ΜΜΕ,  ή συνοδεύοντας τον κύριο Χαμπιαούρη, με την υπουργική λιμουζίνα, στις επισκέψεις του στα σχολεία (όπως μαθαίνουμε από εκπαιδευτικούς που τους είδαν μαζί), είναι ώρες που αφαιρούνται από την κανονική του άδεια ή από τον μισθό που του πληρώνουμε οι φορολογούμενοι.

Ανάλογες διευκρινίσεις οφείλει να δώσει και ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Γονέων Δημοτικής Εκπαίδευσης Μορφάκης Σολομωνίδης, ο οποίος ήταν επίσης κρατικός λειτουργός, καθότι ήταν αστυνομικός, αποσπασμένος στη νομική υπηρεσία, για να οδηγεί το αυτοκίνητο του Γενικού Εισαγγελέα. Μόλις πριν από λίγες ημέρες εκατέλειψε την δημόσια υπηρεσία, αφού προσελήφθη από τον φίλο του κυρίου Χαμπιαούρη, πρόεδρο της ΕΔΕΚ, Μαρίνο Σιζόπουλο, στη θέση του Διευθυντή της ΕΔΕΚ.

Ο τέως σωφέρ του Γενικού Εισαγγελέα ήταν πάντως ο πρώτος που βγήκε να στηρίξει τον κ. Χαμπιαούρη τον περασμένο Μάιο, όταν ο υπουργός προκάλεσε και πάλι σύγκρουση και χάος στη δημόσια εκπαίδευση, εμπλέκοντας χωρίς κανένα λόγο το δημοτικό σχολείο του Αλεθρικού στον θλιβερότατο θάνατο ενός δεκάχρονου παιδιού. Στην προσπάθεια του κ. Χαμπιαούρη τότε να πουλήσει φιγούρα από τηλεοράσεως, εκμεταλλευόμενος άκομψα και ανοίκεια ένα τόσο τραγικό περιστατικό, ο κ. Μορφάκης βρέθηκε αμέσως στο πλευρό του.

Ήταν μάλιστα και ο πρώτος – αν θυμάστε- που έθεσε θέμα γιατί οι δάσκαλοι που εκλέγονται στην ηγεσία της ΠΟΕΔ να μην είναι στα σχολεία, την ίδια ώρα που ο ίδιος, όντας σωφέρ του Γενικού Εισαγγελέα, ασχολείτο από ραδιοφώνου και τηλεοράσεως με την υπεράσπιση του κ. Χαμπιαούρη. Στο ερώτημα αν η προσπάθεια του κ. Χαμπιαούρη για διάλυση των εκπαιδευτικών οργανώσεων ήταν φαεινή ιδέα του κ. Μορφάκη ή αν ο κ. Μορφάκης ήταν δασκαλεμένος από τον κ. Χαμπιαούρη να θέσει πρώτος το θέμα, ο καθένας ας το απαντήσει με τη δική του κρίση.

Ως πολίτης πάντως αγανακτώ με την κουτοπονηριά του τραγελαφικού συστήματος εξουσίας σ’ αυτή την Μπανανία. Διότι η κουτοπονηριά κατά κανόνα καταλήγει σε … ατύχημα, που δυστυχώς το πληρώνουμε στο τέλος εμείς, οι πολίτες, κάτι που βεβαίως έγινε πολλές φορές μέχρι σήμερα.  Αν ο κ. Χαμπιαούρης νομίζει ότι τα κουτοπόνηρα «λόμπι» αντισταθμίζουν την απουσία διοικητικών ικανοτήτων, πλανάται πλάνην οικτράν. Όταν δεν κάνεις για υπουργός, δεν κάνεις. Τελεία!

Όσο για τον πρόεδρο Αναστασιάδη, τον έχω προειδοποιήσει και θα τον προειδοποιώ σε κάθε μου άρθρο για το θέμα. Ο κ. Χαμπιαούρης και όποιος άλλος μαζί με αυτόν επινόησαν την ανόητη, υπερφίαλη στρατηγική, της ετσιθελικής επιβολής ενός πρόχειρου, ούτω καλούμενου «εξορθολογισμού» στην εκπαίδευση, χωρίς να προηγηθεί θεσμοθετημένος διάλογος, θα τον βάλουν σε πολύ μεγάλους μπελάδες.

Βασίστηκαν στον Νικηφόρου και τον Μορφάκη και σε μια κοινή γνώμη που διάκειται αρνητικά έναντι κάθε προσπάθειας των εκπαιδευτικών να προασπίσουν τα κεκτημένα τους. Όσο όμως κι αν η κοινή γνώμη δεν βλέπει με καλό μάτι τα ωφελήματα των εκπαιδευτικών, την ίδια στιγμή έχει πλήρη επίγνωση του τι συμβαίνει στην Κύπρο.

Ξέρει η κοινή γνώμη γιατί κλήθηκε ο μέσος πολίτης να πληρώσει με αίμα την οικονομική κατάστροφή, όταν άλλοι έβγαζαν τα λεφτά τους έξω, χωρίς να τους ελέγχει κανείς. Ξέρει γιατί έχασαν χιλιάδες άνθρωποι τις δουλειές τους και δεκάδες χιλιάδες άλλοι είδαν τους μισθούς τους να συρρικνώνονται. Ξέρει γιατί δεκάδες χιλιάδες οικογένειες δεν τα βγάζουν πέρα, γιατί δεν μπορούν να αγοράσουν ούτε καν τα είδη πρώτης ανάγκης,  γιατί καταφεύγουν στα κοινωνικά παντοπωλεία, γιατί βλέπουν τα παιδιά τους να φεύγουν για να βρουν δουλειά στα ξένα, γιατί οι γέροντες γονιοί τους μόλις που μετά βίας καταφέρνουν να ζουν, με συντάξεις πείνας.

Ξέρει η κοινή γνώμη ποιοι έσυραν αυτο το λαό στη δυστυχία. Είδε ελάχιστους από αυτούς να φυλακίζονται ενώ οι υπόλοιποι συνεχίζουν πάνω στην καμπούρα μας τις καταχρήσεις. Εκείνοι μάλιστα οι ελάχιστοι που τιμωρήθηκαν, άρχισαν να ήδη να βγαίνουν από τη φυλακή, πριν καν εκτίσουν τη μισή τους ποινή. Ακούει η κοινή γνώμη τι αίσχη γίνονταν στον Συνεργατισμό, όταν ανέλαβε τη διαχείρισή του η παρούσα διακυβέρνηση, ΜΕΤΑ από την καταστροφή της κυπριακής οικονομίας κι όταν έξω ο κόσμος δυστυχούσε.

Ξέρει η κοινή γνώμη πως, μπορεί η κυβέρνηση Αναστασιάδη να βελτίωσε τους δείκτες της οικονομίας, κάτω από την εποπτεία της Τρόικας και βάζοντας πάλι τον απλό φορολογούμενο να πληρώσει το λογαριασμό άλλων, αλλά εκείνους τους  «άλλους», δηλαδή το βρόμικο σύστημα της διαπλοκής και της διαφθοράς, δεν τους αγγίζει. Αντίθετα  «αξιοποιεί» το σύστημα καταλλήλως.

Γιαυτό και η κοινή γνώμη είναι αυτή τη στιγμή ένα μείγμα από εκρηκτικά κλεισμένα σε στιβαγμένα κιβώτια, που ωστόσο κουφοβράζει. Απέξω νομίζεις πως δεν συμβαίνει τίποτα, πως δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος. Μπορείς να τα βάλεις και μέσα στην αυλή σου, λένε στον Αναστασιάδη οι «έξυπνοι» του περιβάλλοντός του.  Εντάξει, έχουν φουσκώσει λίγο τα κιβώτια, αλλά  δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Τους ρίχνουμε από πάνω και νερό!

Μια τυχαία σπίθα να πεταχτεί, όπως π.χ. μια συγκέντρωση έξω από το προεδρικό που παραδόξως υπήρξε πολύ μεγαλύτερη από ότι υπολόγιζαν, που υπήρξε πολύ πιο μαχητική, μια σπίθα που ξέφυγε και πέρασε μέσα σε ένα από τα διογκωμένα κιβώτια της καταπιεσμένης λαϊκής οργής και θα τότε θα δούμε στον ουρανό ένα μανιτάρι πολύ μεγαλύτερο, ένα ωστικό κύμα πολύ πιο σαρωτικό, από εκείνο που μας έτυχε στο Μαρί, πριν από εφτά χρόνια.

Αν και αυτή μου η πολιτική εκτίμηση ηχεί πιο πολύ σαν προφητεία, καλώ τον κ. Αναστασιάδη να την λάβει πολύ σοβαρά υπόψη, πριν αναγκαστεί να τρέχει αλλόφρων, μαζεύοντας συντρίμια που δεν θα μαζεύονται.

29

Να σταματήσει να υποβαθμίζει το κύρος του θεσμού!

Κάποτε οι ανεξάρτητοι θεσμοί διατηρούσαν μιαν επίφαση σοβαρότητας στην Μπανανία που ζούμε. Αποτελούσαν, φαινομενικά τουλάχιστον, ένα αντίβαρο στο θέατρο σκιών που ονομάζεται πολιτικό σύστημα. Τελικά το πολιτικό σύστημα, με τις επιλογές του στην επάνδρωση αυτών των θεσμών, κατάφερε να τους γελοιοποιήσει και αυτούς.
 
Ο Γενικός Ελεγκτής, Οδυσσέας Μιχαηλίδης, ξεκίνησε δυναμικά μονομαχώντας με το διεφθαρμένο σύστημα σαν νέος Σπάρτακος αλλά κατέληξε να μονομαχεί με τους ανεμόμυλους, σαν νέος Δον Κιχώτης. Έχει χάσει και το μέτρο και τον μπούσουλα. Ξεκατινιάζεται μέσα στα κοινωνικά δίχτυα με τους πολίτες, που πληρώνουν κάθε μήνα τον παχυλό μισθό του, διαγράφει τα σχόλιά τους από τις αναρτήσεις του και τους μπλοκάρει, επιδίδεται δηλαδή σε μια σχεδόν καθημερινή παράσταση τύπου επιθεώρηση Παπαδημήτρη (για όσους θυμούνται το παλιό καλό μουσικό θέατρο), με νουμεράκια που αφορμούνται από την επικαιρότητα.
 
Το σχόλιό του (στη φωτογραφία) είναι επιεικώς απαράδεκτο. Έχει το δικαίωμα να νομίζει ό,τι θέλει, αλλά όταν μιλά ως Γενικός Ελεγκτής, οφείλει να σέβεται το θεσμό που υπηρετεί. Ζούμε σε μια εποχή που το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο έχει καταφάει τα πάντα και χώνει το μακρύ του χέρι όλο και πιο βαθιά στις τσέπες των εργαζομένων για να κλέψει κι άλλα. Τα μόνα οργανωμένα σύνολα που μπορούν να ανακόψουν (όσο μπορούν) αυτή τη θρασύτατη ληστεία είναι οι συντεχνίες των εργαζομένων.
 
Σίγουρα υπάρχουν εργαζόμενοι στο δημόσιο που απολαμβάνουν καλύτερες συνθήκες εργασίας και μισθοδοσίας. Κοινωνικός στόχος όλων όμως θα έπρεπε να ήταν η ανάλογη βελτίωση των όρων εργοδότησης και στον ιδιωτικό τομέα ώστε όλοι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι να εργάζονται σε αξιοπρεπείς εργασιακές συνθήκες. Όχι το να υποβαθμιστούν τελικά όλοι, ιδιωτικοί και δημόσιοι σε ένα εργασιακό μεσαίωνα.
 
Δουλειά των συντεχνιών είναι να προσπαθούν διαρκώς για το καλό των μελών τους, διασφαλίζοντάς τους ολοένα και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Ουδέν το μεμπτόν υπάρχει σ’ αυτό, απεναντίας έτσι οφείλουν να λειτουργούν. Προφανώς όμως το σύστημα δεν θέλει τις συντεχνίες. Θέλει να στύψει τον εργαζόμενο σαν λεμονόκουπα, για να του βγάλει και την τελευταία σταγόνα ζουμί που του απέμεινε.
 
Αν ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης θέλει να συνδράμει το σύστημα στην προφανέστατη προσπάθειά του να κατασυκοφαντήσει και να αδρανοποιήσει τις συντεχνίες, είναι δικό του προσωπικό θέμα. Δε δικαιούται όμως να αναμειγνύει στις προσωπικές του επιλογές τον σοβαρότατο θεσμό που του ανέθεσε η πολιτεία να υπηρετήσει κι είναι αδιανόητο να τον ξεκατινιάζει και να υποβαθμίζει το κύρος του, γράφοντας με αυτό τον ακραίο τρόπο τις προσωπικές του απόψεις στα κοινωνικά δίκτυα, όντας Γενικός Ελεγκτής της Δημοκρατίας.
 
7

Φτάνει πια ρε γαμώτο! Φτάνει!

Διαβάζω στον σημερινό «Φιλελεύθερο» δυο ειδήσεις φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους που, αν παρόλα αυτά τις συνδυάσει κανείς, δυσκολεύεται να πιστέψει πόσο ξεδιάντροπο είναι θράσος του κατεστημένου που μας κυβερνά.

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας αναφέρεται στην πρωτοφανή κρίση που έχει προκαλέσει στην δημόσια εκπαίδευση ο Υπουργός Παιδείας Κώστας Χαμπιαούρης, με την προφανέστατη αδεξιότητά του αλλά και έχοντας, παρ΄όλα αυτά, τη στήριξη του προέδρου Αναστασιάδη. Στο δημοσίευμα αυτό επισημαίνεται ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να κάνει ούτε βήμα πίσω από τις θέσεις της στα συνδικαλιστικά θέματα.

Το άλλο δημοσίευμα αναφέρεται στο νόμο που ψήφισε ΟΜΟΦΩΝΑ η βουλή, με τον οποίο αποφυλακίστηκε ο πρώην Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας (που διόρισε ο Νίκος Αναστασιάδης), Ρίκκος Ερωτοκρίτου. Σημειώνει λοιπόν η εφημερίδα ότι σύντομα και άλλοι γνωστοί παράγοντες της πολιτικής ζωής του τόπου, που καταδικάστηκαν για υποθέσεις διαφθοράς, θα αιτηθούν αποφυλάκιστη πριν καν εκτίσουν το ήμισυ της πονής τους.

Συγκεκριμένα το δημοσιεύμα αναφέρεται στους Σάββα Βέργα πρώην δήμαρχο Πάφου (ΔΗΚΟ), Φειδία Σαρίκα, επίσης πρώην δήμαρχο Πάφου (ΕΔΕΚ), Ευτύχιο Μαληκκίδη, πρώην Γενικό Διευθυντή του ΣΑΠΑ, Ανδρέα Ηλιάδη πρώην διευθύνοντα σύμβουλο της Τράπεζας Κύπρου, Χρίστο Ορφανίδη, ιδιοκτήτη των υπεραγορών «Ορφανίδης» και στους πρώην δημοτικούς συμβούλους της Πάφου Γιώργο ΜΙχαηλίδη (ΔΗΣΥ), Ευστάθιο Ευσταθίου (ΔΗΚΟ), Βασίλειο Βασιλείου (ΑΚΕΛ) και Γιώργο Σιαηλή (ΑΚΕΛ).

Τι συμπέρασμα βγαίνει αν συνδυάσουμε τις δύο ειδήσεις;

Σε ότι αφορά τα κεκτημένα, τα ωφελήματα, τα συμφέρονται και γενικά την τσέπη των απλών εργαζομένων, η κυβέρνηση δεν δέχεται ούτε μύγα στο σπαθί της. Θα συνεχίσει τον ούτω καλούμενο «εξορθολογισμό» προκειμένου να μας στύψει σαν λεμονόκουπες. Σήμερα είναι οι εκπαιδευτικοί, αύριο θα ακολουθήσουν άλλοι. Θα πιάσει όλους τους εργαζόμενους το «κολάνι». Να μην έχετε καμία αμφιβολία γι’ αυτό.

Το αδίσταχτο, διεφθαρμένο «βαθύ κράτος», που κυβερνά αυτή τη χώρα εδώ και 58 χρόνια, δεν πρόκειται να στεναχωρηθεί, αν δεν τα βγάζετε πέρα, αν δεν σας μένουν λεφτά να σπουδάσετε τα παιδιά σας, αν δεν έχουν να φάνε τα παιδιά ή αν πεινάνε οι συνταξιούχοι γονιοί σας. Πρέπει να μαζέψουν από τις τσέπες σας τα λεφτά που χρειάζονται για να πληρώσουν αυτά που έφαγαν …ποιοι;

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΖΟΝΤΑΙ ΠΡΟΩΡΑ! Δεν ξέρω αν το χωράει αυτό το δικό σας μυαλό, αλλά ναι, μιλάμε για τέτοιο, απύθμενο ΘΡΑΣΟΣ. Την ώρα που τάχατες προσπαθούν να εξορθολογίσουν το κράτος, κάνοντας επίθεση εναντίον των εργαζομένων, ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΖΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΚΛΕΨΑΝ ή ΞΕΓΕΛΑΣΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Ξέρετε γιατί τους αποφυλακίζουν και γιατί η απόφαση της βουλής να υπερψηφίσει τον νόμο που κατέθεσε το κυβερνών κόμμα ΔΗΣΥ, ήταν ΟΜΟΦΩΝΗ;  Διότι πολύ απλά εκείνοι που φυλακίστηκαν διότι δεν ήταν ΜΟΝΟΙ. Δεν έκλεψαν ή παρανόμησαν μόνο για την πάρτη τους. Είχαν πίσω τους ολόκληρο το βρομισμένο πολιτικοοικονομικό σύστημα που ανεχόμαστε, να μας κατακλέβει θρασύτατα, σωπαίνοντας σαν πρόβατα επί σφαγή εδώ και δεκαετίες. Απλά εκείνοι έκαναν τη βρόμικη δουλειά, για να επωφεληθούν όμως πολλοί άλλοι, σε όλο το πολιτικό φάσμα, από την αριστερά ως την δεξιά.

Πρέπει να είναι κανείς πολύ αφελής αν πιστεύει ότι απλά τους δίνουν συγχώρεση και τους βγάζουν από τη φυλακή, με σκοπό από τώρα και στο εξής να σταματήσει η διαφθορά και μαζί με τον «εξορθολογισμό» να καταπολεμηθεί και η διαφθορά. Το φαγοπότι θα ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ.

Όπως συνεχίστηκε στο Συνεργατισμό και μετά την κρίση και μας φορτώνουν σήμερα ένα απίστευτο χρέος 7 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ, την ίδια ώρα που μαλώνουν με τους δασκάλους και τους καθηγητές για να εξοικονομήσουν τάχατες μερικά εκατομμύρια.

Όπως αποδείχτηκε εξάλλου και μέσα από τα αμέτρητα σκάνδαλα μεσούσης της οικονομικής κρίσης, με πιο γνωστά εκείνα του ΣΑΠΑ,  του ΧΥΤΥ, του ΧΥΤΑ και πάει λέγοντας, Όταν μέσα στην οικονομική καταστροφή του 2013, την ώρα που οι απλοί άνθρωποι ζούσαμε μαύρες μέρες και δεν ξέραμε τι θα μας ξημερώσει το επόμενο πρωί, ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΥΝΕΧΙΣΑΝ ΝΑ ΚΛΕΒΟΥΝ, με την πλήρη κάλυψη του συστήματος, τότε να μην έχετε καμία αμφιβολία ότι ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΚΛΕΒΟΥΝ.

Οι «εξορθολογισμοί» και τα «νοικοκυρέματα» δεν είναι τίποτε άλλο παρά κουτόχορτο για όσους το τρώνε. Τα κόμματα, μαζί με το οικονομικό κατεστημένο θα συνεχίσουν να λυμαίνονται τα πάντα σ’ αυτό το κλεφτοκράτος. Πολύ απλά διότι ξέρουν ότι τα πρόβατα δεν πρόκειται ποτέ να αντιδράσουν.

Στις 28 του Αυγούστου θα είμαι κι εγώ έξω από το προεδρικό. Διότι από κάπου πρέπει επιτέλους να ξεκινήσει μια αντίσταση, μια διαμαρτυρία, ένα «φτάνει πια ρε γαμώ το! Φτάνει!»

27

ΜΕ ΤΟΝ κ. ΧΑΜΠΙΑΟΥΡΗ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ

Σήμερα θα δοκιμάσω το ταλέντο μου ως προφήτης. Μετά που είδα ένα «ρεπορτάζ» σε ιδιωτικό κανάλι, χτες βράδυ, ρισκάρω να προφητέψω ότι ο Υπουργός Παιδείας Κώστας Χαμπιαούρης θα δώσει στον πρόεδρο Αναστασιάδη την ευκαιρία να γράψει ως πρόεδρος ιστορία. Τι είδους ιστορία, μην με ρωτάτε, δεν ξέρω να πω περισσότερα.

Το φαινόμενο Χαμπιαούρης είναι έτσι κι αλλιώς σπάνιο. Προσωπικά δεν θυμάμαι άλλον υπουργό αυτής της χώρας  να έχει απασχολήσει τόσες πολλές φορές την κοινή γνώμη μέσα σε πέντε μόνο μήνες.

Ξεκίνησε τη θητεία του διαβεβαιώνοντας τον αρχηγό του ΕΛΑΜ ότι μοιράζεται μαζί του τις ίδιες αξίες, αφήνοντας στην κρίση μας το ποιες αξίες εννοεί, όταν ο αρχηγός της «Χρυσής Αυγής», που επίσης συμμερίζεται τις ίδιες αξίες με το ΕΛΑΜ και τον κ. Χαμπιαούρη, εμφανίζεται σε πολλά βίντεο να εξυμνεί τον Χίτλερ.

Στους πρώτους τρεις μήνες της θητείας του δεν έμεινε μέρα που δεν τον είδαμε στις ειδήσεις. Τη μια ομιλία εδώ, την άλλη δεντροφύτευση εκεί, την παράλλη εγκαίνια στη Λεμεσό, επίσκεψη στην Πάφο, συνάντηση με τον τάδε, δείπνο με τον δείνα, αναχώρηση για ταξίδι, επιστροφή από ταξίδι και πάει λέγοντας. Η παρουσία του στα ΜΜΕ ήταν περίπου όση εμάς στο Facebook.

Ύστερα ήρθε το τραγικό γεγονός με το παιδί στο Αλεθρικό και μέσα στο σοκ μας, κατάφερε πάλι ο κ. Χαμπιαούρης να γίνει πρωταγωνιστής. Με ένα μαγικό τρόπο κατάφερε να θέσει υπό κατηγορία τον δάσκαλο του παιδιού και το σχολείο κι απείλησε την ηγεσία της ΠΟΕΔ που πήγε στο σχολείο του Αλεθρικού ότι θα τους στείλει αστυνομία να τους συλλάβει αν δεν φύγουν αμέσως από εκεί. Κι όταν αυτοί του έστειλαν ένα SMS σε προσωπικό επίπεδο (διότι γνωρίζονται προσωπικά εδώ και χρόνια) λέγοντάς του ότι δεν μπορεί να χτίσει καλές σχέσεις με τέτοια συμπεριφορά, κατάγγειλε στο Υπουργικό Συμβούλιο ότι του στέλνουν απειλητικά μηνύματα.

Ύστερα ήρθε εξορθολογισμός, ο οποίος είναι σίγουρα αναγκαίος. Όμως ο κ. Χαμπιαούρης κατάφερε και πάλι με τον μοναδικό του τρόπο να τα τινάξει όλα στον αέρα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Χειρίστηκε με τόση αδεξιότητα το όλο ζήτημα, που προκάλεσε χάος. Μάλιστα έβαλε και λάδι στη φωτιά δίνοντας σε ΜΜΕ την «πληροφορία» ότι τάχα οι εκπαιδευτικοί άρχισαν να τον βρίζουν, να χτυπούν τα χέρια στο τραπέζι και να φεύγουν χτυπώντας τις πόρτες.

Αφού τα έκανε μαντάρα, αναγκάστηκε να επέμβει ο πρόεδρος Αναστασιάδης για να ξεκινήσει ο διάλογος με όλα τα ζητήματα στο τραπέζι ανοικτά. Την επόμενη μέρα ωστόσο ιδιωτικό κανάλι βγάζει την πληροφορία ότι μετά τη σύσκεψη συνδικαλιστής τράβηξε από το χέρι τον κ. Χαμπιαούρη και τον απείλησε ότι θα τα «τουμπάρουν» όλα αν δεν τους δώσει τον συνδικαλιστικό χρόνο. Φυσικά η «πληροφορία» αυτή, που προφανώς βασίστηκε στην πλούσια φαντασία του κ. Χαμπιαούρη, δυναμίτισε ξανά το κλίμα, που είχε βελτιωθεί μετά την παρέμβαση Αναστασιάδη.

Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, συμβουλεύω όλους όσοι έρχονται σε διαβούλευση με τον κ. Χαμπιαούρη να μην απευθύνονται ποτέ προς αυτόν σε προσωπικό ή φιλικό επίπεδο, αλλά μόνο τυπικά και αυστηρώς υπηρεσιακά. Να μην τον πλησιάζετε σε απόσταση που τον φτάνει το χέρι σας, διότι μπορεί να πει ότι τον δείρατε. Ούτε σε απόσταση που μπορεί να φτάνουν τυχόν σάλια σας καθώς μιλάτε, διότι μπορεί να πει ότι τον φτύσατε. Γενικώς προσέχετε τα λόγια και τις χειρονομίες σας, αν δεν θέλετε να γίνετε θέμα στα δελτία ειδήσεων.

Δυστυχώς η ανάγκη του κ. Χαμπιαούρη για αυτοπροβολή ξεπερνά την δύναμη αυτοσυγκράτησης που διαθέτει και πολύ φοβάμαι πως ξεπερνά κατά πολύ και τις δεξιότητές του ως υπουργός.

Η προφητεία μου λοιπόν προς τον πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι ότι με αυτόν τον υπουργό δεν τα είδε ακόμη όλα.  Έρχονται κι άλλα.  Η κυβέρνησή Αναστασιάδη θα μείνει στην ιστορία, βγάζοντας φήμη, ή όπως λένε στα τούρκικα «nam», ή όπως έλεγαν οι παππούδες μας «νάμιν».

13

ΑΝ Ο ΧΑΜΠΗΣ ΗΤΑΝ ΠΛΟΙΟΚΤΗΤΗΣ ΚΙ ΟΧΙ ΧΑΡΑΚΤΗΣ

«Ο μουχτάρης δεν σ’ αφήνει να έχεις σχολή χαρακτικής στην Πλατανίστεια. Ποια είναι η Πλατανίστεια; Ποιος το γνωρίζει ετούτο το χωρκόν; Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας ονόματα πρωτάκουστα, καινούριους τόπους, καινούριες μαλακίες των ανθρώπων ή των θεών…»

Με αυτή την ποιητική διάθεση έπιασα να γράψω αυτό το σημείωμα για τα καραγκιοζιλίκια που κάνει εις βάρος της σχολής – μουσείου χαρακτικής Χαμπή, ο μουχτάρης του χωριού Πλατανίστεια. ‘Ενας τύπος που κανονικά ούτε η γνωστή καμήλα του Πεντάκωμου δεν θα καταδεχόταν να τον κλάσει, αν δεν γινόταν διάσημος από την έκθεση της Επιτρόπου Διοικήσεως, η οποία παραθέτει τις χωρκάτικες κουτοπονηριές με τις οποίες προσπαθούσε να κλείσει τη σχολή του Χαμπή του χαράκτη, ώσπου τα κατάφερε με την βοήθεια του επάρχου Λεμεσού.

Παραθέτοντας τα γεγονότα, η Επίτροπος Διοικήσεως είναι σαν να …χαράσσει μπροστά στα μάτια του αναγνώστη τον γνωστό Κυπραίο «παράγοντα», που του έδωσαν εξουσία και νομίζει ότι «έπιασε τον πάπα από τα αρ**δια», κατά τη γνωστή παροιμία. Τον «παράγοντα» που αποτελεί μικροκύτταρο αυτού του κλεφτοκράτους, που μας καταδυναστεύει εδώ και δεκαετίες, με ανάλογη νοοτροπία και συμπεριφορές.

Εξ όσων συμπεραίνω από την έκθεση της Επιτρόπου, ο μουχτάρης αγόρασε το σπίτι δίπλα από τη σχολή του Χαμπή. Από εκείνη τη στιγμή η σχολή έγινε ενοχλητική, διότι πηγαίνει εκεί κόσμος: τουρίστες, μαθητές, καλλιτέχνες, άνθρωποι που τους ενδιαφέρει η τέχνη. Όλοι αυτοί που επισκέπτονται εδώ και 20 χρόνια το χωρκόν Πλατανίστεια, για τη σχολή του Χαμπή του χαράκτη, έγιναν ξαφνικά μπελάδες.

Το κοινοτικό συμβούλιο του χωρκού αποφάσισε να φορολογεί διπλά τη σχολή – μουσείο, ένα φόρο για τη σχολή κι ένα φόρο για το μουσείο. Φτιάχτηκαν δύο στέγαστρα για αυτοκίνητα, δύο «ανοσκειές» (όπως λέμε στην Κύπρο) ακριβώς στην είσοδο ενός μουσείου τέχνης, για να εξυπηρετηθεί το διπλανό σπίτι του μουχτάρη.  Έβαλαν και ένα σκυλί σε κλουβί δίπλα από την είσοδο του μουσείου να γαυγίζει όσους το επισκέπτονται (ο μουχτάρης είπε στην Επίτροπο ότι το κλουβί είναι εκεί εδώ και 10 χρόνια, οπότε μάλλον πρέπει να φταίει το σκυλί που γέρασε και παραξένεψε…). Τέλος έκλεισαν και το δρόμο που οδηγεί στη σχολή, διότι σύμφωνα με τον μουχτάρη είναι ιδιωτικός (δικός του). Μάλιστα τον τοίχο για να κλείσει ο δρόμος του τον έφτιαξε ο έπαρχος Λεμεσού.

Δεν θέλω να γράψω τίποτε άλλο γιατί θα με βάλει ο σατανάς να γράψω βαριές βρισιές. Βλέποντας την αλαζονεία της εξουσίας (σε όλα τα επίπεδα, από την ανώτατη εξουσία μέχρι το μουχτάρη του τελευταίου χωρκού) να αυξάνεται αντί να μειώνεται, μετά από όσα μας έχουν κάνει σε τούτο τον τόπο, δεν θέλω πια να μιλώ, δεν θέλω να επιχειρηματολογώ. Θέλω να δέρνω. Χωρίς καν να μπαίνω στην διαδικασία να εξηγώ γιατί δέρνω.

Γιαυτό Χαμπή, σταματώ εδώ. Ατυχώς φίλε μου εσύ επέλεξες το δρόμο της τέχνης, σε μια χώρα που την κυβερνά ένα ξιμαρισμένο σύστημα, διεφθαρμένο ως τα μπούνια, που στα αρχίδια του την έχει γραμμένη την τέχνη. Ενώ Χαμπή, αν δεν ήσουν καλλιτέχνης και ήσουν πλοιοκτήτης, θα σε προσκυνούσαν και θα πρόσφεραν απαλλαγή στο στρατό σε σένα και τους γιους σου. Στο κλεφτοκράτος που ονομάζεται Κυπριακή Δημοκρατία, αν ήσουν εφοπλιστής, Κινέζος ή Ρώσος ολιγάρχης, η άλλος μονάρχις (σωστά το έγραψα) με πολλά λεφτά, θα αγόραζες και το βυζί της μάνας μας.

Α σιχτίρ!

9

ΕΓΚΛΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΩΡΙΑ

Σαν σήμερα, πριν από 44 χρόνια, στις 20 Ιουλίου 1974, η Τουρκία διενήργησε εισβολή στην Κύπρο, πέντε μέρες μετά το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας, του ταξίαρχου Ιωαννίδη, εναντίον του προέδρου Μακαρίου.
Όλοι γνώριζαν πως η Τουρκία θα έκανε εισβολή, σε περίπτωση που γινόταν πραξικόπημα. Μάλιστα ο Μακάριος προειδοποιούσε πολύ πριν το πραξικόπημα ότι τυχόν ελληνική επέμβαση στα εσωτερικά της Κύπρου θα ενταφίαζε οριστικά το όνειρο της «Ένωσης», ενώ και στο θρυλικό του διάγγελμα από την Πάφο, ανήμερα του πραξικοπήματος, είπε ότι ότι «κάποιοι αποφάσισαν να διχοτομήσουν την Κύπρο», υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι θα ακολουθούσε τουρκική επέμβαση.
 
Το παράξενο με τον Μακάριο είναι πως, ενώ γνώριζε ότι η Τουρκία επρόκειτο να εισβάλει κι ενώ έβλεπε στα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία τα τουρκικά πολεμικά να προσεγγίζουν τις ακτές της Κερύνειας, εκείνο το ξημέρωμα της 20ής Ιουλίου 1974 και λίγη ώρα πριν ξεκινήσει η εισβολή, ανέβηκε στο βήμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη και ως πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ουσιαστικά παρέσχε στην Τουρκία το πρόσχημα  που αναζητούσε. Διότι δεν περιορίστηκε μόνο στο να καταγγείλει το πραξικόπημα. Υπογράμμισε ότι το πραξικόπημα ήταν στην ουσία εισβολή της Ελλάδος στην Κύπρο και ότι από αυτή την εισβολή κινδύνευαν και οι Τουρκοκύπριοι.
 
Τα ερωτηματικά σε σχέση με τον ρόλο του Μακαρίου και πολλών άλλων παραμένουν αναπάντητα, καθώς τα πιο σημαντικά έγγραφα του φακέλου της Κύπρου παραμένουν απροσπέλαστα στα υπουργεία εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας. Εικασίες σχετικά με το ρόλο του Μακαρίου έχω γράψει στο άρθρο μου με τίτλο «Ένα αιρετικό αφήγημα για το πραξικόπημα»
Σαφώς όμως την τεράστια ευθύνη για την τουρκική εισβολή και την ανείπωτη καταστροφή που σκόρπισε, τη φέρει η ελληνική Χούντα και οι εν Κύπρω συνεργάτες της. Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι ήξεραν πως μετά το πραξικόπημα θα ακολουθούσε τουρκική εισβολή. Οι πολεμικές προετοιμασίες της Τουρκίας ξεκίνησαν αρκετούς μήνες πριν, επανδρώθηκε το αεροδρόμιο της Αττάλειας, στρατιωτικές μονάδες μετακινούνταν στις νοτιοανατολικές ακτές της Τουρκίας  και σύμφωνα με μαρτυρίες οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες γνώριζαν τα πάντα.
Όταν έγινε το πραξικόπημα, οι τουρκικές στρατιωτικές μονάδες τέθηκαν σε διαδικασία κίνησης προς την Κύπρο. Ο τουρκοκυπριακός ραδιοσταθμός «Bayrak» μετέδιδε ότι έρχεται ο τουρκικός στρατός να σώσει τα αδέλφια του, τους Τουρκοκύπριους. Λίγες ώρες πριν την εισβολή, τα τουρκικά πολεμικά πλοία είχαν ήδη πλησιάσει τη βόρεια ακτή της Κύπρου.
Από τη δική μας πλευρά τι γινόταν όλες εκείνες τις ημέρες για να αντιμετωπιστεί ο τουρκικός κίνδυνος; Απολύτως ΤΙΠΟΤΑ!  Το 281 Τάγμα Πεζικού της Εθνικής Φρουράς, που επάνδρωνε τα πολυβολεία του Πενταδάκτυλου και θα μπορούσε να είχε βυθίσει τα τουρκικά πολεμικά, στάλθηκε, στις 15 Ιουλίου, από τους πραξικοπηματίες αξιωματικούς στο ΚΕΝ Πάφου, με τη διαταγή να καταπνίξει την εκεί αντίσταση. Στις 19 Ιουλίου κι ενώ τα τουρκικά πολεμικά ήταν έξω από την Κερύνεια, το 281 διατάχθηκε να στρατοπεδεύσει στην Αθαλάσσα, αντί να τρέξει να επανδρώσει τα πολυβολεία.
Στις 5:30 το πρωί ξεκίνησαν τις πρώτες τους επιδρομές τα τουρκικά πολεμικά  αεροσκάφη, καθώς από τα πλοία αποβιβάζονταν ήδη στρατιώτες και άρματα μάχης.  Στον τουρκοκυπριακό θύλακα της Λευκωσίας άρχισαν να πέφτουν 2 χιλιάδες αλεξιπτωτιστές.  Καμία απάντηση δεν δόθηκε από πλευράς της Εθνικής Φουράς, ενώ το ΡΙΚ ξεκίνησε κανονικά την εκπομπή του στις 6:00 με πρωϊνή γυμναστική, σαν να μην συνέβαινε τίποτα.
Οι πραξικοπηματίες μιλούσαν για τουρκική άσκηση και δεν έδιναν διαταγές στην Εθνική Φρουρά για δράση. Πέρασαν σχεδόν 3 ώρες μέχρι να δεήσει η χούντα  να δόσει πράσινο φως στο ΓΕΕΦ για να ξεκινήσει η επιστράτευση. Ήταν τότε, γύρω στις 9:30 το πρωί που διατάχθηκε από τους εγκληματίες πραξικοπηματίες το 286 μηχανοκίνητο τάγμα πεζικού να κατευθυνθεί προς την Κερύνεια, σε φάλαγγα μέσα στον δημόσιο δρόμο, με αποτέλεσμα να δεχτεί επίθεση από τα τουρκικά αεροσκάφη και να κομματιαστούν οι φαντάροι.
Όλες οι μαρτυρίες μιλούν για μια ακατανόητη και εγκληματική ολιγωρία, που οδήγησε στο θάνατο χιλιάδες νέα παιδιά, που έτρεξαν να υπερασπίσουν την πατρίδα. Τα βασανιστικά ερωτήματα δεν έχουν άλλη απάντηση παρά αυτή: Επρόκειτο για προμελετημένο έγκλημα, για εσχάτη προδοσία.
Η χούντα είχε αποφασίσει να χτυπήσει μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Από τη μια να απομακρύνει τον Μακάριο από την εξουσία κι από την άλλη να λύσει το Κυπριακό με την «καθαρή» λύση της διχοτόμησης,  χωρίς ελληνική υπογραφή αλλά διά της βίας των τουρκικών όπλων.
Για το τεράστιο εκείνο έγκλημα δεν λογοδότησε κανείς από τους πραγματικά υπαίτιους. Καμία δίκη δεν έγινε, κανένας δεν πλήρωσε ούτε το ελάχιστο τίμημα για την εθνική προδοσία. Πολλοί κατηγορούν τον Καραμανλή γι’ αυτό αλλά την ίδια στιγμή ξεχνούν ότι κι ο Μακάριος, επιστρέφοντας στην Κύπρο, πρόσφερε από την πρώτη στιγμή «κλάδον ελαίας» σε εκείνους που προετοίμασαν και διέπραξαν το πραξικόπημα κι ολιγώρησαν στην αντιμετώπιση της τουρκικής εισβολής, στέλνοντας στον θάνατο χιλιάδες ανθρώπους και στην προσφυγιά δεκάδες χιλιάδες άλλους.
Το γιατί όμως οι νόμιμες κυβερνήσεις Καραμανλή στην Ελλάδα και Μακαρίου στην Κύπρο, αποφάσισαν να κουκουλώσουν το μεγαλύτερο ιστορικά έγκλημα εις βάρος του κυπριακού Ελληνισμού, παραμένει ένα ερώτημα εξίσου βασανιστικό και αναπάντητο ερώτημα. Όπως και το γιατί σχεδιάστηκε το έγκλημα, ποιοι ήταν οι πραγματικοί συνεργοί της χούντας και ποιες οι πραγματικές τους προθέσεις.
Σοβαρές απαντήσεις δεν έχουν δοθεί ακόμη, ούτε από το πόρισμα της Βουλής των Ελλήνων, ούτε από το πόρισμα παρωδία της κυπριακής Βουλής των Αντιπροσώπων. Η ιστορική ετυμηγορία στο τεράστιο αυτό ζήτημα εξακολουθεί να εκκρεμεί.
2

ΕΝΑ ΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΦΗΓΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα καταδικάζουμε το πραξικόπημα που διενήργησε στις 15 Ιουλίου 1974 η στρατιωτική χούντα της Ελλάδας, υπό τον ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη, εναντίον του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας αρχιεπισκόπου Μακαρίου, στην Κύπρο. Το λέμε «πραξικόπημα» αλλά η επίσημη καταγγελία της Κυπριακής Δημοκρατίας στα Ηνωμένα Έθνη αναφερόταν σε εισβολή της Ελλάδας στην Κύπρο, όπως και η τουρκική εισβολή που ακολούθησε πέντε μέρες αργότερα.

Τα ξημερώματα (ώρα Κύπρου) της 20ής Ιουλίου 1974, τα τουρκικά πολεμικά πλοία ήταν στα ανοικτά της Κερύνειας πλησιάζοντας την ακτή του «Πέντε Μίλι» και τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέδιδαν εικόνες. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αρχιεπίσκοπος Μακάριος ανέβηκε στο βήμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και κατάγγειλε την ελληνική εισβολή. Όχι μόνο δεν είπε οτιδήποτε για τα τουρκικά πλοία που πλησίαζαν την Κύπρο, όχι μόνο δεν προειδοποίησε την Τουρκία να μην πραγματοποιήσει εισβολή αλλά αντίθετα κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να ενεργήσει για αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο διότι, εκτός από τους Ελληνοκύπριους, η ελληνική εισβολή έθετε σε κίνδυνο και τους Τουρκοκύπριους.

Να το γράψω όσο απλά γίνεται: Με τη διατύπωσή του ο Μακάριος, εμμέσως πλην σαφώς, έδινε στην Τουρκία τη νομιμοποίηση που χρειαζόταν για να εισβάλει στην Κύπρο. Από τότε η Τουρκία επικαλείται εκείνη την ομιλία κάθε φορά που την κατηγορούμε στα διεθνή βήματα ότι διενήργησε εισβολή στην Κύπρο, ενώ η ίδια ισχυρίζεται ότι διενήργησε «ειρηνευτική επιχείρηση», για να μας σώσει. Ίσως γι’ αυτό επίσης δεν υπάρχει μέχρι σήμερα σε κανένα ψήφισμα του ΟΗΕ καταδίκη της Τουρκίας για την εισβολή της στην Κύπρο.

Στο επίσημο αφήγημα για το πραξικόπημα, ο Μακάριος είχε προειδοποιηθεί για το πραξικόπημα,  από ξένους διπλωμάτες και άλλους παράγοντες και ότι απάντησε με αφέλεια νηπίου και όχι ωριμότητα ηγέτη πως «δεν πίστευε ότι ελληνικό χέρι θα έστρεφε όπλο εναντίον του». Το σαββατοκύριακο πριν από την πιθανότερη ημερομηνία εκδήλωσης του πραξικοπήματος, ο Μακάριος διανυκτέρευσε στην εξοχική προεδρική κατοικία του Τροόδους και κατέβηκε στο προεδρικό το πρωί της Δευτέρας 15 Ιουλίου.

Στη διαδρομή πέρασε ακριβώς έξω από την επιλαρχία των τεθωρακισμένων στην Κοκκινοτριμιθιά, χωρίς κανείς να τον σταματήσει. Τον άφησαν να περάσει έξω από την πύλη τους και μετά ξεκίνησαν τα τανκς να πάνε να τον βρούνε στο προεδρικό. Φτάνοντας στο προεδρικό τα άρματα και οι λοκατζήδες, δεν θεώρησαν αναγκαίο να περικυκλώσουν το κτίριο. Σχημάτισαν ένα πέταλο κι άφησαν ελεύθερο το πίσω μέρος του προεδρικού μεγάρου, το μονοπάτι που περνούσε μέσα από τον Πεδιαίο Ποταμό και έβγαινε στην οδό Προδρόμου.

Διαφεύγοντας από εκεί και βγαίνοντας στο δρόμο, μαζί με τον υπασπιστή του, ο Μακάριος σταμάτησε ένα αυτοκίνητο και ζήτησε από τον οδηγό να του το δώσει. Αρχικά μετέβη στην Κλήρου κι έπειτα από εκεί ξεκίνησε για τη μονή Κύκκου. Ούτε στο μοναστήρι σκέφτηκαν οι πραξικοπηματίες να στείλουν ένα άγημα αλλά ούτε και στη μητρόπολη της Πάφου, όπου ο Μακάριος κατέληξε το απόγευμα της Δευτέρας. Στην Πάφο, ο τεχνικός του ΡΙΚ ένωσε τον αναμεταδότη του ραδιοφώνου με ένα πρόχειρο στούντιο, από το οποίο ο Μακάριος απηύθυνε το γνωστό διάγγελμα «ελληνικέ κυπριακέ λαέ, γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις…».

Από την ημέρα της εισβολής μέχρι σήμερα υπήρχε πάντοτε η πικρία στην κυπριακή κοινή γνώμη ότι πίσω από τα γεγονότα του 1974 κρυβόταν «αγγλοαμερικανικός δάκτυλος». Αλλά ήταν οι Εγγλέζοι εκείνοι που φιλοξένησαν τον Μακάριο στις βάσεις τους στην Επισκοπή κι από εκεί τον μετέφεραν με ελικόπτερο μέχρι τη Μάλτα κι έπειτα αεροπορικώς στο Λονδίνο, όπου και τον φιλοξένησαν. Τρεις ημέρες αργότερα μετέβη στη Νέα Υόρκη, προκειμένου να καταγγείλει από το βήμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ την ελληνική εισβολή, όπως έγραψα και στη δεύτερη παράγραφο.

Ποιος ήταν ακριβώς ο ρόλος του Μακαρίου στα γεγονότα δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω, ενόσω τα πιο σημαντικά αρχεία, που αφορούν τα γεγονότα του πραξικοπήματος και της εισβολής, κρατούνται ακόμη ερμητικά κλειστά και δεν δίνονται στη δημοσιότητα. Αν οι ευθύνες αφορούσαν μόνο τη χούντα, δε νομίζω ότι θα τα κρατούσα ακόμη σαν εφτασφράγιστα μυστικά.

Αντί του επίσημου αφηγήματος, σας προτείνω το εξής σενάριο:

Οι ξένοι που σχεδίασαν και συντόνισαν στο παρασκήνιο τα θλιβερά γεγονότα του 1974 (αμερικανικές και βρετανικές μυστικές υπηρεσίες), είχαν αποφασίσει να εξυπηρετήσουν ένα σχέδιο οριστικής λύσης του Κυπριακού με γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων, ώστε να σταματήσουν οι προστριβές στην Κύπρο ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία, δύο συμμάχους του ΝΑΤΟ.

Τον δικτάτορα Ιωαννίδη δεν ήταν δύσκολο να τον πείσουν. Εξάλλου ο ίδιος, σε ανύποπτο χρόνο, είχε πει ότι το Κυπριακό μόνο με διχοτόμηση θα μπορούσε να λυθεί, αλλά το πρόβλημα ήταν ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν θα δέχονταν ποτέ να παραχωρήσουν γη στους Τουρκοκύπριους για να γίνει αυτό το πράγμα. Από την άλλη ο Μακάριος, που τα πήγαινε πολύ καλά με τη χούντα του Παπαδόπουλου, αντιμετώπισε την ψυχρότητα της χούντας του Ιωαννίδη. Άρχισαν τότε να τον πολιορκούν στο παρασκήνιο σταλμένοι των αγγλοαμερικανικών μυστικών υπηρεσιών Έλληνες και ξένοι πολιτικοί και διπλωμάτες, οι οποίοι τον έπεισαν ότι τελικά ίσως έπρεπε να γίνει το πραξικόπημα για να ακολουθήσει η τουρκική εισβολή, με μια ελεγχόμενη στρατιωτική επιχείρηση της Τουρκίας, η οποία θα προκαλούσε την πτώση της χούντας.

Οι ίδιοι έπεισαν από την άλλη και τον «αόρατο δικτάτορα» ταξίαρχο Ιωαννίδη ότι μόνο απομακρύνοντας τον Μακάριο με πραξικόπημα θα μπορούσε να επιτευχθεί επιτέλους πολιτική διευθέτηση στην Κύπρο, η οποία θα τερμάτιζε και την προβληματική για το ΝΑΤΟ αλλά και για την ίδια την Ελλάδα, διένεξή της με την Τουρκία. Είπαν και σ’ αυτόν ότι η τουρκική επιχείρηση θα ήταν περιορισμένης έκτασης και ότι, όσο λιγότερη ήταν η αντίσταση απέναντι στην εισβολή, τόσο λιγότερη θα ήταν και η αιματοχυσία. Οπότε θα έπρεπε να βρεθεί ο τρόπος να μην μπορέσει η Εθνική Φρουρά να εκδηλώσει σοβαρή αντίσταση.

Στον Μακάριο είπαν ότι δεν θα κινδύνευε η ζωή του, ούτε θα συλλαμβανόταν κι ότι θα τον μετέφεραν στον ΟΗΕ οι Βρετανοί, για να καταγγείλει την ελληνική εισβολή, ώστε να ακολουθήσει μια συμφωνημένα περιορισμένης έκτασης τουρκική επιχείρηση, που θα προκαλούσε την πτώση της χούντας.

Από την άλλη στον Ιωαννίδη είπαν ότι ο Μακάριος δεν έπρεπε να σκοτωθεί, ούτε να συλληφθεί, διότι οι συνέπειες θα ήταν ανεξέλεγκτες. Ότι ο Μακάριος θα έπρεπε να αφεθεί να φύγει από την Κύπρο, μέσω των βρετανικών βάσεων και να ζήσει στην εξορία, όπως ζούσαν εξάλλου και πολλοί Έλληνες πολιτικοί. Ότι επίσης δεν θα έπρεπε να υπάρξει σθεναρή αντίσταση εναντίον της τουρκικής επιχείρησης, ώστε να μην προκληθεί αιματοχυσία. Ότι η Τουρκία θα κατελάμβανε τις περιοχές που ήταν στο συμφωνημένο σχέδιο, για να μεταφέρει εκεί τους Τουρκοκύπριους και να λυθεί έτσι οριστικά το Κυπριακό, είτε με διπλή Ένωση είτε με δημιουργία δύο κρατών, λύσεις που ο Ιωαννίδης θεωρούσε ιδανικές.

Αν έχετε υπόψη σας το πιο πάνω σενάριο, τότε απαντώνται όλες σας οι απορίες:  Γιατί ο Μακάριος δεν έκανε κάτι για να αποτρέψει το πραξικόπημα, ενώ είχε πληροφορίες γι’ αυτό; Γιατί οι πραξικοπηματίες δεν συνέλαβαν τον Μακάριο την ώρα που περνούσε έξω από την επιλαρχία της Κοκκινοτριμυθιάς; Γιατί δεν περικύκλωσαν το προεδρικό; Γιατί δεν μπλόκαραν τις πιθανές διαδρομές από τις οποίες θα έφευγε ο Μακάριος; Γιατί τον Μακάριο τον φυγάδευσαν οι Βρετανοί, που τους κατηγορούμε ως συνυπεύθυνους για το πραξικόπημα και την εισβολή; Γιατί η Εθνική Φρουρά δεν αφέθηκε να αντισταθεί σοβαρά εναντίον του Τούρκου εισβολέα και γιατί πολλές μονάδες λάμβαναν εντολές να μην χτυπήσουν, διότι επρόκειτο τάχα για τουρκική άσκηση; Γιατί δεν επανδρώθηκαν τα πολυβολεία του Πενταδακτύλου, που θα μπορούσαν να είχαν βυθίσει τα τουρκικά πολεμικά, πριν αρχίσει η εισβολή αλλά η μονάδα που τα επάνδρωνε στάλθηκε στην Πάφο; Γιατί ο Μακάριος κατάγγειλε στον ΟΗΕ μόνο την ελληνική εισβολή, λέγοντας ότι κινδυνεύουν οι Τουρκοκύπριοι, όταν έβλεπε από την τηλεόραση στη Νέα Υόρκη τα τουρκικά πλοία έτοιμα να αποβιβάσουν στρατό στην Κερύνεια;

Δυστυχώς το επίσημο αφήγημα, το παραμύθι δηλαδή που μας πουλάνε εδώ και δεκαετίες, αδυνατεί να δώσει σοβαρές απαντήσεις στα πιο πάνω ερωτήματα. Σε αντίθεση με το … αιρετικό σενάριο που σας έχω προτείνει.

Το πραξικόπημα ήταν το πρώτο μέρος του σχεδίου και η τουρκική εισβολή το δεύτερο. Για να επιβληθεί στην Κύπρο μια λύση που, όπως είναι φανερό από τη μέχρι τώρα πορεία του Κυπριακού προβλήματος, βόλευε τελικά όλους όλους. Δυστυχώς για όσους ονειροπόλους πιστεύουμε ακόμη ότι θα μπορούσε αυτό το νησί να είχε μια καλύτερη τύχη από τη διχοτόμηση.

5