Μελετώντας τη “Νέα Στρατηγική” για τη διχοτόμηση.

Posted by: on Οκτ 22, 2017 | No Comments

Η “Νέα Στρατηγική” για τη διχοτόμηση της Κύπρου αποτελείται από 37 σελίδες. Οι 20 από αυτές αποτελούν μνημόσυνο της πολιτικής Αναστασιάδη. Άλλες 3-4 αναφέρονται στις πάγιες θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, τις οποίες υιοθετούν στην ουσία όλες οι πολιτικές δυνάμεις.

Περίπου 6 με 7 σελίδες αναφέρονται σε ανάγκη αναβάθμισης της Εθνικής Φρουράς η οποία. σύμφωνα με τη “Νέα Στρατηγική”, έχει υποβαθμιστεί την τελευταία δεκαετία. Εκείνος που σύνταξε το κείμενο, προφανώς ξέχασε ότι επί διακυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου δεν αγοράζονταν ούτε σφαίρες για τα πιστόλια, με αποτέλεσμα μέχρι κι ο Λάζαρος Μαύρος να επικρίνει τότε την κυβέρνηση Παπαδόπουλου για πλήρη εγκατάλειψη της Εθνικής Φρουράς.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα ο Ν. Παπαδόπουλος να κάνει την Εθνική Φρουρά ισχυρότερη από τον τουρκικό στρατό. Λεφτά εξάλλου υπάρχουν να φάνε κι οι κότες, συνεπώς έφτασε ο καιρός να δώσουμε μερικά δισεκατομμύρια ακόμη για εξοπλισμούς,  προκειμένου να φοβίσουμε τους Τούρκους, οι οποίοι βεβαίως δεν θα αντιδράσουν, δεν θα ενισχύσουν κι αυτοί τον κατοχικό στρατό, δεν θα φέρουν ας πούμε και μερικούς S400 εδώ από αυτούς που τους πούλησε η φίλη Ρωσία. Θα κάτσουν να μας κοιτάνε να εξοπλιζόμαστε, χεσμένοι από το φόβο.  Δεν ξέρω η όλη δαπάνη για την ενίσχυση τι θα συνεπάγεται σε μίζες, πάντως στο παρελθόν κάποιοι που ήταν μέσα στα πράγματα από ξεβράκωτοι έγιναν στο πι και φι εκατομμυριούχοι.

Στις υπόλοιπες 6 σελίδες που απομένουν, η “Νέα Στρατηγική” υποτίθεται ότι αναπτύσσει το πώς θα επιτύχουμε την ωραιότατη αυτή λύση που περιγράφει. Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα υπέροχο ευχολόγιο, που θα μπορούσε να το είχε γράψει ένας από τους μελωδούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, για να το ψάλλουμε στις θείες λειτουργίες, αλλά όχι ένας σοβαρός αναλυτής που ασχολείται με την πολιτική. Απλούστατα διότι αυτά που ισχυρίζεται ότι θα υλοποιήσει η “Νέα Στρατηγική” είναι ό,τι ακριβώς περιγράφει η λαϊκή παροιμία “εν με τον νουν μας που κάμνουμεν παϊράμιν”. ΘΑ κάνουμε εκείνο, ΘΑ κάνουμε ετούτο, ΘΑ γωνιάσουμε την Τουρκία εκεί, θα την ττοππουζιάσουμε στο ξύλο παραπέρα. Η απόλυτη φαντασίωση για τον ιδανικό υπερεθνικιστικό “αυνανισμό”.

Αναλύει π.χ. πώς θα επιβάλουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις θέσεις μας, έτσι ώστε να προκαλέσουμε (εμείς) κόστος στην Τουρκία. Ακριβώς όπως το 2006, που ο Σιράκ πήρε από το χέρι τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τον οδήγησε στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου λέγοντας του να υπογράψει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της κατοχικής Τουρκίας κι ο Τάσσος την υπέγραψε χωρίς κανένα όρο, χωρίς κανένα αντάλλαγμα και με την κατοχή της μισής μας πατρίδας να συνεχίζεται.

Αναλύει επίσης πώς θα εκμεταλλευτούμε το φυσικό μας αέριο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη ότι σε τούτο το ζήτημα έχουν δυστυχώς λόγο κι άλλοι, όπως π.χ. οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι και οι Ρώσοι. Θεωρεί δεδομένο πως η διαχείριση του ενεργειακού πλούτου της ανατολικής Μεσογείου είναι γούστο και καπέλο του Ν. Παπαδόπουλου. Παιδαριώδης αντίληψη αν όχι παντελής άγνοια των γεωστρατηγικών συσχετισμών της περιοχής.

Προτάσσει η “Νέα Στρατηγική” για τη διχοτόμηση  ζητήματα ως προϋποθέσεις για συνέχιση των συνομιλιών που προέτασσαν στο παρελθόν οι Μακάριος, Κυπριανού και Τάσσος με αποτέλεσμα στο τέλος να υποχρεωθούν να βάλουν και οι 3 αυτοί την υπογραφή τους κάτω από την Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία. Σημειώστε μάλιστα ότι, από τραγική ειρωνία, μόνο αυτοί οι 3 από τους 8 προέδρους μας υπέγραψαν αυτή τη λύση, που οι υποστηρικτές του Ν. Παπαδόπουλου απορρίπτουν. Απορρίπτουν δηλαδή τη λύση που υπέγραψαν οι πρόεδροι που αυτοί οι ίδιοι υποστήριζαν κι ο πατέρας εκείνου που υποστηρίζουν σήμερα. Ασύλληπτο το βάθος και το εύρος της πολιτικής αρλούμπας.

Ισχυρίζεται η “Νέα Στρατηγική” για τη διχοτόμηση ότι θα παρεμποδίσει την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, το οποίο όμως ανακηρύχθηκε το 1983 όταν οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την τότε “Νέα Στρατηγική” του Σπύρου Κυπριανού κι αναβαθμίστηκε με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής, το 2004 και την αναγνώριση της Επιτροπής Αποζημιώσεων το 2008, ως συνέπεια της “Νεας Στρατηγικής” του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Τέλος δεν παραλείπει η “Νέα Στρατηγική” για τη διχοτόμηση  να εισηγηθεί συνεργασία με τους Τουρκοκύπριους σε διάφορους τομείς, χωρίς να ξεκαθαρίζει ωστόσο πώς θα γίνει αυτή η “συνεργασία” της Κυπριακής Δημοκρατίας με κάποιους οι οποίοι είναι ουσιαστικά πολίτες της.  Η ασάφεια αυτή δίνει στον καθένα το δικαίωμα να υποπτεύεται ότι η  “Νέα Στρατηγική” προκρίνει συγκεκαλύμμένα συνεργασία με το ψευδοκράτος (όπως περίπου γίνεται με τον κανονισμό Τάσσου Παπαδοπουλου για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής) και σχέση “καλής γειτονίας” με αυτό.

Τέλος επιτρέψτε μου να εξηγήσω γιατί την χαρακτηρίζω “Νέα Στρατηγική για τη διχοτόμηση”. Διότι πρόκειται για τη συνέχεια της πολιτικής που οδήγησε στην ανακήρυξη κι αναβάθμιση του ψευδοκράτους, στην πολιτική που έδωσε στην Τουρκία νίκες στην Κύπρο, την έβγαλε από τη δύσκολη θέση όσες φορές το χρειάστηκε αυτό η κατοχική δύναμη και της επέτρεψε να παγιώσει και να εδραιώσει, για μισό αιώνα τώρα, την ντε φάκτο διχοτόμηση και την τουρκοποίηση της μισής μας πατρίδας.

Προφανώς  έφτασε η μεγάλη στιγμή που η γνωστή μας εδώ και 43 χρόνια “Νέα Στρατηγική” θα μας οδηγήσει στο τελικό στάδιο: την αναγνώριση 2 ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, όπως εξάλλου εισηγήθηκε σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, ένα χρόνο πριν τον καλέσει ο υποψήφιος πρόεδρος Ν. Παπαδόπουλος να μιλήσει στο μνημόσυνο του πατέρα του.

Μπορείτε να μελετήσετε τη “Νέα Στρατηγική” πατώντας εδώ.

1

Leave a Reply