Η ΠΑΤΑΓΩΔΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ «ΝΕΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ» ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Είναι φρόνιμο να διδάσκεται ένας λαός και πρωτίστως η ηγεσία του από την ιστορία. Στην περιπτωσή του Κυπριακού ωστόσο, αντί να αυξάνεται η σοφία μας, γιγαντώνεται η πλάνη μας, διότι η ιστορία υποκαταστάθηκε από μια αυθαίρετη μυθολογία. Η διχοτομική παράταξη έχει φλομώσει με τόσα ψέματα αυτό το λαό, από το 1960 μέχρι σήμερα, που η ιστορική αλήθεια έχει καταπλακωθεί από όγκους πολιτικής απάτης, η οποία συγκάλυψε επίσης αμέτρητα σκάνδαλα διαπλοκής, διαφθοράς και ανελέητης υπεξαίρεσης ή διασπάθισης δημοσίου χρήματος.

Το Κυπριακό εξυπηρέτησε για 60 τόσα χρόνια όχι μόνο πολιτικούς απατεώνες αλλά και εγκληματίες κοινού ποινικού δικαίου, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν το σύστημα που στήθηκε πάνω στο «Δίκαιο της Ανάγκης» για να εξαπατήσουν και να κατακλέψουν τον κυπριακό λαό, «υποσχόμενοι» λύση του Κυπριακού σε βάθος χρόνου, με ένα μακροχρόνιο αγώνα χωρίς στρατηγική, χωρίς τακτική, χωρίς καν (μέχρι σήμερα) ξεκάθαρη στοχοθέτηση. Το υποτιθέμενο ζητούμενο ήταν μια (αορίστως) δίκαιη και βιώσιμη λύση, που άλλοτε με το όνομα «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία» κι άλλοτε ανώνυμα, περιφερόταν σαν μαϊμού στα πολιτικά πανηγύρια, όπου ο καθένας την παρουσίαζε όπως ήθελε.

Αλλά ο μακροχρόνιος δεν εξυπηρέτησε μόνο τα ιδιοτελή συμφέροντα του ελληνοκυπριακού κατεστημένου, που καταχράστηκε τον γνήσιο πατριωτισμό του λαού, για να τον κατακλέψει. Εξυπηρέτησε πρωτίστως την Τουρκία, η οποία, ευλόγως από την πλευρά της, επεδίωξε το ροκάνισμα του χρόνου, ώστε να εμπεδωθεί ο εκτουρκισμός των κατεχομένων και να σβήσει ο πόθος της επιστροφής των Ελληνοκυπρίων. Αποδείχτηκε συνεπώς εκ του αποτελέσματος ο μακροχρόνιος για τον Ελληνισμό της Κύπρου όχι απλά απάτη αλλα εσχάτη προδοσία.

Παρόλα αυτά ο μακροχρόνιος παραμένει ουσιαστικά η εθνική μας στρατηγική στο Κυπριακό, την οποία όλοι οι πρόεδροί εφάρμοσαν από την εισβολή μέχρι σήμερα, άλλοι συνειδητά κι άλλοι εκβιαζόμενοι από το βαθύ κράτος και τη διχοτομική παράταξη που τους έδωσε ψήφους για να ανέβουν στην εξουσία. Ακόμη και ο Νίκος Αναστασιάδης, που υποστήριξε με πάθος στο παρελθόν μια γρήγορη λύση, στη συμφωνημένη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, πείσθηκε, όταν ανέλαβε την εξουσία, ότι έπρεπε να ελαττώσει ταχύτητα στο Κυπριακό και να δώσει προτεραιότητα στην ανάκαμψη της κυπριακής οικονομίας, όχι μόνο υλοποιώντας τα μέτρα που επέβαλε η Τρόϊκα αλλά και με άλλους ευφάνταστους τρόπους, όπως π.χ. η παραχώρηση διαβατηρίων σε Ρώσους και Κινέζους ολιγάρχες.

Στην πραγματικότητα ο Νίκος Αναστασιάδης εφάρμοσε μια νέα στρατηγική, που μοιάζει πολύ με την ωραία μεν στη διατύπωση, ανεφάρμοστη δε στην πράξη «Νέα Στρατηγική» του Νικόλα Παπαδόπουλου, θεωρία της οποίας ήταν ότι έπρεπε να αναπτύξουμε άψογες σχέσεις με όλους τους ισχυρούς, τόσο δηλαδή με τη Δύση όσο και με τη Ρωσία (ασχέτως αν τα συμφέροντά των μεν και των δε βρίσκονται σε διελκυστίνδα) και να προσπαθήσουμε να προκαλέσουμε κόστος στην Τουρκία.

Στην πραγματικότητα η «Νέα Στρατηγική» του Ν. Παπαδόπουλου, την οποία προσπάθησε να εφαρμόσει κι ο Αναστασιάδης, δεν είναι νέα. Χρονολογείται. Την εφάρμοσε επίσης ο Τάσσος Παπαδόπουλος κι ο Σπύρος Κυπριανού κι ήταν αυτή που μας έφερε στη χειρότερη θέση, τόσο στο Κυπριακό όσο και σε ό,τι αφορά το στάτους και την αξιοπιστία μας σε διεθνές επίπεδο. Ήταν η «στρατηγική» που βόλεψε εξαιρετικά την Τουρκία, αφού της έδωσε αφορμές και προφάσεις για να προχωρήσει σε νέα οδυνηρά για εμάς τετελεσμένα, που μας έφεραν πιο κοντά στη διχοτόμηση. Θυμίζω ενδεικτικά επί Κυπριανού την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και επί Παπαδόπουλου τον κανονισμό για εμπόριο των Τουρκοκυπρίων μέσω της πράσινης γραμμής, με σφραγίδες ποιότητας του ψευδοκράτους και όχι της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η «Νέα Στρατηγική» Παπαδόπουλου, την οποία εφάρμοσε κι ο Αναστασιάδης, στην ουσία δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα blame game που, όποτε το παίξαμε, τα κάναμε μαντάρα. Διότι προσπαθήσαμε να πείσουμε τη διεθνή κοινότητα ότι η Τουρκία δεν θέλει λύση, χωρίς να τα καταφέρουμε ωστόσο ποτέ να πείσουμε ότι θέλουμε εμείς, χωρίς καν να ξέρουμε ΑΝ θέλουμε λύση εμείς και τι είδους λύσηείναι αυτή που θέλουμε. Μ’ αυτά τα δεδομένα πιστέψαμε ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε εμείς, μια χώρα των 700 χιλιάδων κατοίκων, πιο σημαντικοί για τους μεγάλους διεθνείς παίχτες, για τη Ρωσία ή την Ευρώπη ή την Αμερική από ότι μπορεί να γίνει (όταν το θέλει) η Τουρκία.

Με ενθάρρυνση από τον Νετανιάχου και θεωρώντας ότι έχει τη στήριξη του Ισραήλ, των ΗΠΑ και ισχυρών εταίρων μας στην Ε.Ε., ο Αναστασιάδης πίστεψε ότι μπορεί να στριμώξει την Τουρκία. Όχι για να λύσουμε το Κυπριακό όσο γίνεται γρηγορότερα και καλύτερα σε σχέση με τα συμφέροντα του κυπριακού λαού, αλλά για να την υποχρεώσει να κάτσει προς το παρόν φρόνιμη και να μη μας ενοχλεί, ενόσω εμείς θα δίνουμε διαβατήρια στους Ρώσους ή θα ασχολούμαστε με τις διαδικασίες εξόρυξης των υδρογονανθράκων. Δυστυχώς όμως ο Τούρκος αποδείχτηκε ξερό κεφάλι κι αντί να φοβηθεί την τρέλα του Ισραήλ, την ισχύ των ΗΠΑ ή τις απειλές της Ε.Ε., αντέδρασε με τσαμπουκάδες στέλοντας τρία πλοία στην κυπριακή ΑΟΖ, ενώ ξεκίνησε ήδη να έρχεται και τέταρτο.

Βλέποντας την Κύπρο να διχοτομείται πλέον όχι μόνο στη στεριά αλλά και στη θάλασσα, χωρίς να βρίσκει ουσιαστική και πρακτική στήριξη από κανένα κι αντιλαμβανόμενος ότι στο τέλος θα τον πουν και προδότη πρώτοι εκείνοι που τον έπεισαν να εφαρμόσει τη δική τους ανόητη στρατηγική, ο Αναστασιάδης ψάχνεται τώρα να βρει πώς θα βγει μέσα από αυτή την τραγική κατάσταση που δημιουργήθηκε. Ξαφνιασμένος, απροετοίμαστος, χωρίς πλάνο, χωρίς τακτική, χωρίς πυξίδα, χωρίς να ξέρει τι πρόκειται να γίνει και πώς θα βγούμε από μέσα. Ξαφνικά εκεί που νόμιζε ότι είχε στη σκακιέρα το πάνω χέρι, ο Τούρκος άρχισε να του τρώει τους αξιωματικούς, τα άλογα, τους πύργους και να στριμώχνει και τη βασίλισσα. Δυο κινήσεις πριν το ματ, ψάχνεται τώρα να μας γλυτώσει.

Η προχειρότητα στους χειρισμούς, η κουτοπονηριά στην πρακτική και οι νομικισμοί στη ρητορική απέτυχαν παταγωδώς και επανειλημμένα να μας αποδώσουν ουσιαστικές λύσεις, όλες αυτές τις δεκαετίες του εθνικού μας ζητήματος κι τραγική ιστορία των υποχωρήσεων υπέρ των τουρκικών συμφερόντων, χωρίς ουσιαστικό αντάλλαγμα για την πλευρά μας, επαναλαμβάνεται κάθε φορά για ένα πολύ απλό λόγο: Αυτόν που σημείωσα στην πρώτη παράγραφο.

Οπότε, συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, τι άλλον να σας πω; Καλή τύχη!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *